Η εκπαιδευτική ανισότητα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα εκπαιδευτικά συστήματα παγκοσμίως. Αναφέρεται στη διαφορά που υπάρχει στην ποιότητα και την πρόσβαση στη μόρφωση μεταξύ διαφορετικών κοινωνικών, οικονομικών και γεωγραφικών ομάδων. Οι ανισότητες αυτές επηρεάζουν την ακαδημαϊκή επιτυχία των μαθητών και τη δυνατότητά τους να αναπτύξουν τις δεξιότητες που απαιτούνται για να συμμετέχουν πλήρως στην κοινωνία. Παράλληλα, η εκπαιδευτική ανισότητα αναπαράγει και ενισχύει τις κοινωνικές ανισότητες, επιδεινώνοντας τις προκλήσεις για τις κοινωνίες στον τομέα της κοινωνικής κινητικότητας και της ισότητας ευκαιριών.

Αιτίες Εκπαιδευτικής Ανισότητας

Η εκπαιδευτική ανισότητα μπορεί να αποδοθεί σε πολλούς παράγοντες, οι οποίοι επηρεάζουν την πρόσβαση και την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται σε διαφορετικές ομάδες πληθυσμού. Μερικοί από τους πιο σημαντικούς παράγοντες περιλαμβάνουν:

1. Κοινωνικοοικονομικό Υπόβαθρο

Τα παιδιά που προέρχονται από οικογένειες με χαμηλό εισόδημα ή χαμηλότερη κοινωνικοοικονομική θέση αντιμετωπίζουν συνήθως περιορισμένη πρόσβαση σε εκπαιδευτικά υλικά, τεχνολογία και εξωσχολικές δραστηριότητες που ενισχύουν τη μάθηση (Jerrim & Vignoles, 2015). Αυτές οι ανισότητες στην πρόσβαση οδηγούν σε διαφορές στην απόδοση των μαθητών.

2. Πολιτισμική και Γλωσσική Ανισότητα

Τα παιδιά που ανήκουν σε μειονότητες ή που μιλούν διαφορετική γλώσσα από τη γλώσσα διδασκαλίας του σχολείου μπορεί να αντιμετωπίζουν πρόσθετες δυσκολίες στην εκπαιδευτική διαδικασία, γεγονός που αυξάνει τις ανισότητες στην εκπαίδευση (Cummins, 2000).

3. Γεωγραφική Ανισότητα

Η διαφορά στην πρόσβαση στην εκπαίδευση μπορεί επίσης να εξαρτάται από τη γεωγραφική τοποθεσία. Στις αγροτικές ή απομακρυσμένες περιοχές, οι μαθητές μπορεί να αντιμετωπίζουν περιορισμένη πρόσβαση σε σχολεία υψηλής ποιότητας ή να στερούνται των αναγκαίων υποδομών και πόρων (Hanushek, 2018).

Στρατηγικές Αντιμετώπισης Εκπαιδευτικής Ανισότητας

Η καταπολέμηση της εκπαιδευτικής ανισότητας απαιτεί την υιοθέτηση στρατηγικών που να διασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες για όλους τους μαθητές, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, φυλής, ή γεωγραφικής τοποθεσίας. Ορισμένες από τις πιο αποτελεσματικές στρατηγικές περιλαμβάνουν:

1. Εξατομικευμένη Εκπαίδευση

Η εξατομίκευση της εκπαίδευσης είναι ένας σημαντικός τρόπος για να αντιμετωπιστούν οι ανισότητες στην εκπαίδευση. Μέσω της τεχνολογίας και της χρήσης προσαρμοστικών μαθησιακών συστημάτων, οι δάσκαλοι μπορούν να προσαρμόσουν τη διδασκαλία στις ανάγκες του κάθε μαθητή, εξασφαλίζοντας έτσι ότι όλοι οι μαθητές έχουν την ευκαιρία να μάθουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο (O’Connor & Michaels, 2018).

2. Βελτίωση των Εκπαιδευτικών Υποδομών

Η αναβάθμιση των υποδομών των σχολείων, ιδιαίτερα στις αγροτικές ή απομακρυσμένες περιοχές, είναι ουσιαστική για τη μείωση των ανισοτήτων. Η παροχή σύγχρονου εξοπλισμού και η σύνδεση των σχολείων με την ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να ενισχύσει την ποιότητα της εκπαίδευσης (OECD, 2020).

3. Κατάρτιση των Δασκάλων

Η επαγγελματική κατάρτιση των δασκάλων είναι επίσης κλειδί για την εξάλειψη των εκπαιδευτικών ανισοτήτων. Η εκπαίδευση των δασκάλων για την αναγνώριση και την κατανόηση των πολιτισμικών διαφορών και των κοινωνικοοικονομικών παραμέτρων μπορεί να βοηθήσει στην προσαρμογή των διδασκαλιών στις ανάγκες των μαθητών (Darling-Hammond, 2017).

4. Πολιτικές και Στρατηγικές Στήριξης

Οι πολιτικές στήριξης για τις ευάλωτες ομάδες μαθητών, όπως υποτροφίες για μαθητές από χαμηλό εισόδημα, ή πρόσθετη εκπαιδευτική υποστήριξη για μαθητές με ειδικές ανάγκες, μπορούν να μειώσουν τις ανισότητες και να ενισχύσουν τη συμμετοχή των μαθητών σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης (Baker, 2018).

Η εκπαιδευτική ανισότητα είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο με πολλαπλές αιτίες, που απαιτεί πολυδιάστατες στρατηγικές για την αντιμετώπισή της. Η εφαρμογή στρατηγικών εξατομίκευσης, η βελτίωση των υποδομών και η επαγγελματική κατάρτιση των δασκάλων είναι μόνο μερικές από τις λύσεις που μπορούν να μειώσουν τις ανισότητες στην εκπαίδευση και να διασφαλίσουν ίσες ευκαιρίες για όλους τους μαθητές.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός

---

• Baker, B. D. (2018). Educational Inequality and School Finance: Why Money Matters for America’s Students. Harvard Education Press.
• Cummins, J. (2000). Language, Power, and Pedagogy: Bilingual Children in the Crossfire. Multilingual Matters.
• Darling-Hammond, L. (2017). The Right to Learn: A Blueprint for Creating Schools that Work. Jossey-Bass.
• Hanushek, E. A. (2018). The Economics of Schooling and the Family: Family Income, Parental Education and Children’s Outcomes. Elsevier.
• Jerrim, J., & Vignoles, A. (2015). Social Background, Behaviors, and Skills: The Influences of Parents and Schools. Oxford University Press.
• O’Connor, C., & Michaels, S. (2018). Supporting All Students: Personalized Learning in a Diverse Classroom. Teachers College Press.
• OECD. (2020). Education at a Glance 2020: OECD Indicators. OECD Publishing.

Οι αιτίες που οδήγησαν στην αλλαγή της γλώσσας από την απλή των Ευαγγελίων στη λόγια των πατερικών και υμνολογικών κειμένων ήδη από τον 4^o αιώνα μ.Χ. και εξής είναι οι ακόλουθες.

Αρχικά, ένα από τα πρώτα βήματα που συνέβαλαν σε αυτό στάθηκε το διάταγμα των Μεδιολάνων, που εξέδωσε ο Μέγας Κωνσταντίνος σχετικά με την ανεξιθρησκία του κράτους, όπου παρείχε την δυνατότητα σε όλους του πολίτες να πιστεύουν και δημόσια, μα και ιδιωτικά, οποιαδήποτε θρησκεία επιθυμούσαν, για την θεολογική κατοχύρωση του δόγματος, ώστε να προσδώσει κύρος.

Έπειτα, άνθιζε η χρήση του αττικισμού της κλασικής εποχής, από λόγιους γραμματικούς, προσδίδοντας την αίγλη του αρχαίου ελληνικού λόγου και την υπεράσπιση της νέας θρησκείας, αντικρούοντας, όμως με τον τρόπο αυτό, τις διαβρωτικές δυνάμεις των αιρέσεων, φιλοσοφικών αμφισβητήσεων των λόγιων εθνικών και Γνωστικών από τους Απολογητές.

Επιπρόσθετα, οι Πατέρες των επόμενων αιώνων υλοποιούν κριτική της γλώσσας της Αγίας Γραφής με απώτερο σκοπό να πείσουν, να παραδειγματίσουν και να καθοδηγήσουν ως προς την ψυχική σωτηρία του ποιμνίου. Άλλωστε, λόγω της διάδοσης και διείσδυσης σε ανώτερες κοινωνικές τάξεις, με την γλωσσική εξέλιξη, τον δυναμικό τονισμό και τον ποιητικό λόγο, ο λειτουργικός λόγος γίνεται πλέον υψηλός, ανανεωτικός και εκσυγχρονιστικός. 

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Πηγή

H Σκλήρυνση Κατά Πλάκας είναι μία χρόνια νόσος, η οποία συγκαταλέγεται στα αυτοάνοσα νοσήματα. Προσβάλλει το κεντρικό νευρικό σύστημα και, πιο συγκεκριμένα, τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό. Η νόσος αυτή παρουσιάζεται κυρίως σε νέα άτομα, ηλικίας 20-40 ετών. Για αρχή, αξίζει να σημειωθεί πως το νευρικό κύτταρο χωρίζεται σε τρία μέρη: το κυτταρικό σώμα, τους δενδρίτες και το νευράξονα. Ο νευροάξονας πρόκειται για μια αποφυάδα της οποίας το μήκος ποικίλλει και μπορεί να φτάσει περίπου το ένα μέτρο. Αρχίζει από το κυτταρικό σώμα και καταλήγει σε διακλαδώσεις που ονομάζονται τελικά δενδρύλλια και στην άκρη τους φέρουν εξογκώματα που ονομάζονται τελικά κουμπιά. Ο ρόλος του νευράξονα είναι η μεταβίβαση ερεθισμάτων σε άλλα κύτταρα. Η μυελίνη είναι η λιποειδής ουσία που περιβάλλει το νευράξονα των εμμύελων νευρικών ινών. Τα άτομα με Σκλήρυνση Κατα Πλάκας παρουσιάζουν σημαντικό πρόβλημα στο περίβλημα αυτό που προστατεύει τις νευρικές ίνες, με αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται η μετάδοση μηνυμάτων από τον εγκέφαλο στο σώμα και το αντίστροφο.

• 

Αιτίες εμφάνισης της νόσου

Οι αιτίες εμφάνισης της νόσου μπορεί να είναι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες, οι γενετικοί παράγοντες και οι ιοί. Παρόλα αυτά δεν έχουν γνωστοποιηθεί με ακρίβεια. Τα άτομα με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας παρουσιάζουν μυϊκή εξάντληση και δυσκινησία, ιδίως στα κάτω άκρα, σπασμούς στους καμπτύρες μυς προκαλώντας ασταθές βάδισμα και αδυναμία των κάτω άκρων. Κατά την κλινική εξέταση διαπιστώνονται νευρολογικές διαταραχές όπως το σημείο Babinski και αυξημένα τενόντια αντανακλαστικά. Το αντανακλαστικό Badinski είναι ένα χαρακτηριστικό που εμφανίζεται κυρίως στα μωρά. Αυτό που παρατηρείται είναι το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού να σηκώνεται προς τα πάνω , ενώ τα υπόλοιπα τα τεντώνονται προς τα έξω. Άλλα συμπτώματα είναι ο δυνατός πόνος κατά την εκτέλεση μιας πράξης. Υπάρχει δυνατότητα να παρουσιαστούν εμβοές ή το άτομο να εμφανίσει απώλεια ακοής. Χαρακτηριστικές είναι οι διαταραχές στην ομιλία, καθώς και τα συμπτώματα δυσφαγίας και διπλωπίας. Επιπρόσθετα το άτομο με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας μπορεί να εμφανίσει διαταραχές εντέρου και κύστης, διαταραχές μνήμης και συγκέντρωσης, συμπτώματα κατάθλιψης και σεξουαλικές διαταραχές (στυτική δυσλειτουργία).

• 

Διαγνωστική προσέγγιση της Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας

Όσον αφορά τη διαγνωστική διαδικασία επισημαίνεται πως δεν υπάρχει ειδική διαγνωστική εξέταση. Στη πλειονότητα των περιπτώσεων πραγματοποιείται λήψη ιστορικού, ανοσοηλεκτροφόρηση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, η οποία αποκαλύπτει την παρουσία αντισωμάτων lgG και, τέλος, μαγνητική τομογραφία. Τέλος, υπογραμμίζεται η σημασία της ποικιλίας εναλλακτικών μεθόδων που αποβλέπουν στη αποτελεσματική θεραπεία του ασθενή. Κυρίως η θεραπεία βασίζεται στη χορήγηση φαρμάκων (αντιφλεγμονώδων φαρμάκων ιντερφερόνης κ.α.) στη σύσταση σπασμολυτικών και στην εφαρμογή φυσικοθεραπευτικών μεθόδων.

• 

Πανευρωπαϊκή έρευνα βεβαιώνει την άγνοια και την προκατάληψη που ενυπάρχει από τον ευρύ πληθυσμό

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι η πιο γνωστή νευρολογική πάθηση. Τα ποσοστά δείχνουν πως 450.000 Ευρωπαίοι και 2,5 εκατομμύρια παγκοσμίως υποφέρουν από αυτήν την πάθηση. Μία νέα πανευρωπαϊκή έρευνα που ανακοινώθηκε στα πλαίσια του συνεδρίου της «Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη Θεραπεία και την Έρευνα της ΣΚΠ» (ECTRIMS) διεκπεραιώθηκε με σκοπό την καταγραφή του ποσοστού των ατόμων με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας που βιώνουν κοινωνικό αποκλεισμό. Διαπιστώθηκε πως πάνω από 5000 συμμετέχοντες υποστήριξαν πως θα δημιουργούσαν φιλικές σχέσεις. Παρόλα αυτά αποδείχθηκε πως ένας στους τρεις δεν θα προχωρούσε σε ερωτική σχέση ούτε θα παντρευόταν κάποιον με σκλήρυνση κατά πλάκας. Μάλιστα, οι άντρες αποκάλυψαν μία έντονη απροθυμία να εμπλακούν σε ερωτική σχέση με γυναίκες με την εν λόγω ασθένεια. Ως επί το πλείστον, τα άτομα γνωρίζουν πως η ασθένεια δεν είναι ούτε μεταδοτική ούτε αποτελεί τροχοπέδη στην απόκτηση μιας οικογένειας. Τα δείγματα της έρευνας δυστυχώς καταδεικνύουν την εν γένει παραπληροφόρηση και τη προκατάληψη που υπάρχει. Οι άνθρωποι καθοδηγούνται από μία παγιωμένη και εδραιωμένη πεποίθηση και υποστηρίζουν πως τα άτομα με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας δεν έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τα ίδια προνόμια με τους άλλους ανθρώπους, Δεν έχουν την ευκαιρία να ζήσουν όπως όλοι οι άλλοι. Αυτό δεν υφίσταται. Η ζωή δεν σταματά με τη σκλήρυνση κατά πλακάς, απλώς αλλάζει.

Άτομο με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας δίνει το δικό της μήνυμα

Το 2018 σε μία συνέντευξη που γινόταν σε άτομο με σκλήρυνση κατά πλάκας αναφέρεται «Όσοι ακούνε ότι κάποιος έχει σκλήρυνση κατά πλάκας κάνουν συνειρμό το αναπηρικό αμαξίδιο. Σήμερα, οι γιατροί έχουν στα χέρια τους αρκετές επιλογές φαρμάκων να χορηγήσουν, κάτι που πριν λίγα χρόνια δεν υπήρχε σαν δυνατότητα. Τα φάρμακα πρώτης γραμμής, είναι αυτά που ανατρέπουν μια τέτοια εξέλιξη της νόσου και είναι πάρα πολύ δύσκολο ένας ασθενής να έχει αυτή την κατάληξη πια. Υπάρχουν πολλές μορφές της νόσου και μια από αυτή είναι να ξεκινάει επιθετικά. Σε κάθε περίπτωση η έγκαιρη χορήγηση της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής κάνει θαύματα. Εμένα, που ανήκω στο 10% των νοσούντων με την πιο ελαφριά μορφή, η νόσος «απενεργοποιήθηκε-κοιμήθηκε» μέσα σε 6 μήνες μετά την λήψη του φαρμάκου μου». Τέλος, στην ερώτηση «Τι θα ήθελες να πεις στον κόσμο που νοσεί, αλλά η νόσος τους έχει επηρεάσει αρνητικά στη ψυχολογία τους;» απάντησε ««Να τους πω ότι κι εγώ έχω τις δύσκολες φάσεις μου και έχω κάνει αρκετά σχήματα κορτιζόνης στις υποτροπές της νόσου, αλλά δεν το βάζω κάτω. Ναι είμαι από τις τυχερές που η νόσος με επισκέφτηκε στην ελαφριά της μορφή, αλλά δεν παύει να υφίσταται και να με κάνει πολλές φορές ό,τι θέλει. Μην το βάζετε κάτω, η ζωή συνεχίζεται!» (Αβραμοπούλου Νάνσυ, 2018)

Από Μαρία Τσουρέκα