Είναι γεγονός, ότι οι περισσότεροι ενήλικες μεγαλώνουν τα αγόρια τους με πολύ λιγότερες ευαισθησίες από αυτές που επιτρέπουν ή επιδεικνύουν στα κορίτσια… Η κοινωνία απαιτεί από τα αγόρια είναι «σκληρά» και «δυνατά» και θεωρεί, ότι η εκδήλωση συναισθημάτων αποτελεί σημάδια «αδυναμίας» και «θηλυπρέπιας». Αυτό οδηγεί συχνά τα αγόρια στο να μην ξέρουν πώς να εκδηλώσουν τα δύσκολα συναισθήματα τους, όπως η λύπη και η απογοήτευση γιατί έχουν μάθει να τα καταπιέζουν. Και όλοι ξέρουμε, ότι το να καταπνίγεις αυτά που νιώθεις δεν είναι ποτέ καλό πράγμα.

Μία έρευνα δείχνει, ότι τα αγόρια στην πραγματικότητα χρειάζονται περισσότερη συναισθηματική στήριξη από τα κορίτσια, αλλά επειδή οι κοινωνικές προσδοκίες και τα στερεότυπα ανάμεσα στα φύλα είναι τέτοια, δεν τους τη δίνουμε. Υπάρχουν βιολογικές διαφορές ανάμεσα στο πώς αναπτύσσονται οι εγκέφαλοι αγοριών και κοριτσιών, σύμφωνα με τις οποία τα αγόρια είναι πιο επιρρεπή συναισθηματικά, όσο είναι ακόμα στη μήτρα.

Αλλά για κάποιον λόγο, δεν συζητάμε τόσο για τις διαφορές αυτές, παρόλο που αποτελούν τον χάρτη για τη συναισθηματική στήριξη που θα έπρεπε να δίνουμε στα αγόρια μας. Και δυστυχώς, η καθημερινότητά μας δείχνει, ότι αν δεν το κάνουμε, θα συνεχίσουμε να βάζουμε τα αγόρια μας σε κίνδυνο.

Η μελέτη, λοιπόν, η οποία δημοσιεύτηκε το 2000 από τον διακεκριμένο ψυχίατρο Sebastian Kraemer, υπό τον τίτλο «Ο εύθραυστος άντρας» έδειξε, ότι τα αρσενικά είναι σε μειονεκτική θέση από την σύλληψη, πριν καν η κοινωνία παίξει τον ρόλο της. Τα αρσενικά έμβρυα, λοιπόν, είναι πιο επιρρεπή στο στρες της μητέρας, αλλά και σε καταστάσεις όπως η εγκεφαλική παράλυση. Τα δε αρσενικά γεννιούνται πιο πρόωρα, ενώ η βρεφική θνησιγένεια είναι συχνότερη στα αγόρια.

Μετά τη γέννα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίζουν υψηλή κορτιζόλη (η ορμόνη του στρες), ενώ είναι πιο επιρρεπή στο τραύμα κατά τη γέννηση και λόγω της μη επαρκούς φροντίδας, κάτι που μπορεί να τα αφήσει σε σύγχυση. Και στη γέννα, ο εγκέφαλός τους είναι λιγότερο ανεπτυγμένος από αυτόν των κοριτσιών κατά 6 περίπου εβδομάδες. Τα αγόρια συνεχίζουν να αναπτύσσονται με πιο αργό ρυθμό από τα κορίτσια, καθώς μεγαλώνουν, και όπως λέει ο Kraemer: «Η φροντίδα των αγοριών είναι γενικά πιο δύσκολη από αυτή την κοριτσιών και γι’αυτό οι πιθανότητες κάτι να μην πάει καλά είναι πολύ περισσότερες.»

Τελικά, οι επιστήμονες συμφωνούν, ότι υπό το φως τέτοιων διαπιστώσεων, ο ασφαλής δεσμός μητέρας-αγοριού είναι απαραίτητος, ειδικά κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής, για την σωστή κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Με λίγα λόγια, είναι απαραίτητο να περνάτε χρόνο για να δεθείτε με το μωρό σας, κάνοντάς του αγκαλιές όσο περισσότερο μπορείτε και εξασφαλίζοντας, ότι είστε εκεί για εκείνο όταν σας χρειάζεται.

Και μεγαλώνοντας όμως, το αγόρι δεν πρέπει να μαθαίνει, ότι το να εκφράζει τα συναισθήματά του είναι ταμπού, καθώς αυτό θα του επιφέρει βλάβες στις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Ο μόνος τρόπος που εμείς ως γονείς μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό, είναι με δραστικές συζητήσεις με τα αγόρια μας. Εξηγώντας τους από μικρά, ότι είναι εντάξει να κλαίνε, δείχνοντας κατανόηση, ρωτώντας τι μπορούμε να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε, αναγνωρίζοντας, ότι και τα αγόρια έχουν συναισθήματα και αυτά είναι που τους κάνουν ανθρώπους!

Μόνο έτσι θα σπάσουμε τον τραγικό αυτό κύκλο τοξικής αρρενωπότητας και καταπίεσης.

Αν αγαπάτε, λοιπόν, το αγόρι σας, σταματήστε να τον κάνετε «σκληρό τύπο» και δώστε του την ευκαιρία να γίνει ένας ολοκληρωμένος, συναισθηματικά ασφαλής άνθρωπος.

Καθώς βλέπουμε τους γιους μας να μεγαλώνουν, χαιρόμαστε ιδιαίτερα όταν αποδεικνύονται «αντράκια» – όταν αντιμετωπίζουν το άγνωστο με θάρρος, τα στραβοπατήματα με γενναιότητα και τις προκλήσεις με πείσμα. Κάποιες φορές, όμως, ενώ φουσκώνουμε από υπερηφάνεια όταν βλέπουμε να πιστεύουν στον εαυτό τους, είμαστε εμείς οι ίδιοι που πληγώνουμε την αυτοπεποίθησή τους με τη στάση μας. Οι παρακάτω φράσεις αποτελούν γλαφυρό παράδειγμα του πότε καταρρακώνουμε το ηθικό των αγοριών μας, αντί να τους δώσουμε την ευκαιρία να χτίσουν έναν αληθινά δυνατό χαρακτήρα.

«Όχι, είσαι πολύ μικρός ακόμα γι’ αυτά.» 

Είναι λογικό ένας γονιός να ανησυχεί όταν βλέπει τον γιο του να σκαρφαλώνει σε μέρη που δεν πρέπει ή να επιχειρεί πράγματα που – θεωρητικά – δεν μπορεί να κάνει και είναι πιθανό ν’ απογοητευτεί. Και η ηλικία είναι ένα μέτρο που του επιτρέπει να τραβήξει ένα όριο στην τάση του παιδιού να ανακαλύπτει τον κόσμο με όλες τις αισθήσεις του και να αναζητά καινούργιες προκλήσεις. Είναι, όμως, φυσιολογικό για ένα παιδί να βαριέται γρήγορα με αυτά που έχει ήδη «κατακτήσει» και να ψάχνει νέα, πιο συναρπαστικά κατορθώματα που, συνήθως… δεν είναι για την ηλικία του.

Αντί, λοιπόν, να αποθαρρύνετε τον μικρούλη σας απ’ την προσπάθειά του να «μεγαλώσει» λίγο, εμψυχώστε τον και μείνετε κοντά του για κάθε ενδεχόμενο.

«Άστο αυτό, δεν θα σου αρέσει.»

Από τη μία, για έναν ενήλικα είναι πολύ φυσικό να βλέπει αυτό που έρχεται όταν π.χ. ο γιόκας του μπήξει τα δόντια του μέσα σε μια φέτα λεμόνι και να επιχειρεί να το προλάβει, αντανακλαστικά, προειδοποιώντας το παιδί γι’ αυτό που θα γευτεί. Και, σίγουρα, θα γλιτώσει λίγα δευτερόλεπτα γκρίνιας και την επίμονη αναζήτηση μιας άλλης γεύσης, πιο ευχάριστης που, συνήθως, είναι κάποιο γλύκισμα. Από την άλλη, όμως, θα στερήσει το παιδί από την ευκαιρία να μάθει μέσω της εμπειρίας του και θα του δώσει το μήνυμα ότι ο γονιός θα σκέφτεται για ‘κείνο πριν από ‘κείνο.

Αντ’ αυτού, αφήστε τον μικρό να δοκιμάσει και μετά συζητήστε γι’ αυτά που αποκόμισε απ’ την εμπειρία του.

«Εντάξει, αλλά θα το μετανιώσεις…» 

Χειρότερο απ’ το να αποθαρρύνει ο γονιός το παιδί πριν καν επιχειρήσει κάτι καινούργιο, είναι να προεξοφλήσει ότι θα αποτύχει ή δεν θα του αρέσει και να του βάλει το ενδεχόμενο στο μυαλουδάκι του, ως κάτι βέβαιο. Πρώτον, δεν υπάρχει λόγος το παιδί να μετανιώσει, απλώς και μόνο επειδή τα πράγματα δεν ήρθαν όπως ήλπιζε και δεύτερον, είναι πολύ πιθανό να αποτύχει απλώς και μόνο επειδή ο γονιός που εμπιστεύεται του είπε ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Τα παιδιά μας μαθαίνουν απ’ όλες τις εμπειρίες τους, αλλά μαθαίνουν περισσότερα απ’ τα λάθη και τις αποτυχίες τους.

Γι’ αυτό, αν είστε διατεθειμένοι ν’ αφήσετε τον γιο σας να κάνει αυτό που θέλει εκφράστε του την στήριξή σας και όχι τη σιγουριά ότι… θα φάει τα μούτρα του.

«Μη μου ‘ρθεις πίσω κλαίγοντας.» 

Ακόμη και αν ο γονιός είναι σίγουρος ότι το παιδί θα αποτύχει ή θα μετανιώσει, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μεγαλοποιήσει κάτι που δεν έχει συμβεί καν. Ούτε, φυσικά, να δημιουργήσει στο παιδί την λανθασμένη εντύπωση πως αν κλάψει, δεν έχει το δικαίωμα να τρέξει για παρηγοριά στην αγκαλιά των γονιών του. Είναι μια φράση που ακούγεται σαν απειλή και το μόνο που μπορεί να καταφέρει ο γονιός είναι να φουσκώσει το διακύβευμα μιας πιθανής – εντός προγράμματος – αποτυχίας. Καταρρακώνει έτσι το ηθικό του παιδιού και του στερεί τη χαρά της περιπέτειας και την ανεμελιά της ηλικίας του.

Μην προεξοφλείτε το δράμα που θα προκαλέσει μια αποτυχία, μόνο αφήστε το αντράκι σας να τη διαχειριστεί όπως νιώθει, έχοντάς σας δίπλα του για να παίρνει θάρρος. 

«Επειδή το λέω εγώ!» 

Κάποιες φορές, είναι δελεαστικό για έναν γονιό να χρησιμοποιήσει την «εξουσία» που αντλεί απ’ τον ρόλο και την ηλικία του για να επιβάλλει τη θέλησή του στο παιδί χωρίς να δώσει καμία εξήγηση γι’ αυτό. Όταν, όμως, ένα παιδί έχει μια παρόρμηση, θέλει να πάρει μια πρωτοβουλία ή νιώθει την ανάγκη να κάνει κάτι καινούργιο, είναι λάθος να αποφασίζει ο γονιός για ‘κείνο γιατί ακυρώνει την (υπό διαμόρφωση, έστω) προσωπικότητά του και πληγώνει την αυτοπεποίθησή του. Σίγουρα, ο γονιός ξέρει καλύτερα, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει τροχοπέδη καθώς το παιδί ωριμάζει και αποκτά εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις δυνάμεις του.

Η καλύτερη εναλλακτική είναι να το πείσετε με επιχειρήματα και να ποντάρετε στην εμπιστοσύνη και τον σεβασμό αντί για τον φόβο και την υπακοή.

Πηγή