Τι είναι η αγκαλιά;

Εν αρχή, ας δώσουμε έναν ορισμό στην έννοια της αγκαλιάς τόσο πρακτικού όσο και πιο συναισθηματικού περιεχομένου. Η δύναμη της αγκαλιάς είναι πολύ ισχυρή. Eίναι αυτό που τυλίγεις τα χέρια σου γύρω από το σώμα του άλλου και τον ακουμπάς στον κορμό σου. Στην ουσία  κρατάς την ψυχή του και εκείνος τη δική σου. Είναι το μέρος όπου κάθε συναίσθημα φόβου, θλίψης, πόνου, μοναξιάς και ανασφάλειας δεν χωρούν. Είναι ένα είδος σιωπηλής, αμφίπλευρης επικοινωνίας. Ο πιο σωστός τρόπος έγκειται στο ότι το αριστερό μάγουλο μας θα πρέπει να ακουμπά το αριστερό του ατόμου που αγκαλιάζουμε, καθώς είναι η πλευρά της καρδιάς και έτσι πρόκειται πλέον για μια αγκαλιά αγάπης ή από “καρδιάς”.

Τι δείχνουμε παίρνοντας κάποιον αγκαλιά;

Όλο αυτό συμπληρώνεται από ένα χάδι, την απαλή κίνηση του χεριού στην πλάτη του ατόμου που αγκαλιάζουμε, σε ένδειξη τρυφερότητας και αγάπης. Με την αγκαλιά εκφράζονται τα πιο ζεστά και θετικά συναισθήματα μας.

Μέσα από μια “ειλικρινή” αγκαλιά μπορούν να ειπωθούν αλήθειες, οι οποίες δεν είναι δυνατόν να εκφραστούν λεκτικά. Ποια μητέρα μπορεί να ξεχάσει την πρώτη αγκαλιά που πήρε το νεογέννητο μωρό της; Ποιο βρέφος δεν ωφελήθηκε από αυτήν την πρώτη αγκαλιά και τον χτύπο της καρδιάς της μητέρας του; Ποιο παιδί δεν περιμένει τον γονιό του να γυρίσει από τη δουλειά για να του χαρίσει ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά; Αλλά και ο ίδιος ο γονιός νομίζετε πως δεν έχει ανάγκη από μια αγκαλιά;

Η αγκαλιά κατά τη βρεφική ηλικία

Το βρέφος ήδη από την περίοδο της κύησης μαθαίνει στη σωματική επαφή με τη μητέρα μέσα από την κοιλιά, οπότε η ανάγκη για επαφή συνεχίζεται και μετά τη γέννηση του. Η ανάγκη για αγκαλιά του βρέφους τόσο από τη μητέρα όσο και από τον πατέρα είναι σημαντική διότι συντελεί στην συναισθηματική και νοητική του ανάπτυξη. Ορισμένες φορές είναι βάλσαμο για τους πόνους τους, όπως είναι οι κολικοί. Ευρύτερα βοηθάει στο να τεθούν ισχυρά θεμέλια για την ανάπτυξη της αίσθησης ασφάλειας, προστασίας και φροντίδας.

Η αγκαλιά κατά την παιδική ηλικία

Στην μετέπειτα και καθόλη τη διάρκεια ανάπτυξης του παιδιού, η αγκαλιά αποκτά επιπλέον νόημα, καθώς στο παιδί πλέον η αγκαλιά δημιουργεί:

– Aίσθημα του “ανήκειν” σε ένα πλαίσιο που αποτελείται από μέλη που το αγαπούν

– Tο αποδέχονται και το υποστηρίζουν.

– Tονώνει την αυτοπεποίθηση του και ενισχύει θετικά την εικόνα του εαυτού του.

– Tο βοηθάει στο να μάθει πως να δημιουργεί υγιείς σχέσεις

Η αγκαλιά κατά την εφηβική ηλικία

Μεγαλώνοντας, ωστόσο μπορεί να παρατηρηθούν σημάδια αποφυγής αγκαλιάς από τα παιδιά.

Αυτό μπορεί  να οφείλεται στην ηλικία του παιδιού και στην ανάγκη για επαφή με συνομηλίκους και στην εικόνα που θέλουν να επιδείξουν τα παιδιά σε αυτούς. Συνήθως τα σημάδια αυτά είναι φανερά κατά τη σχολική ηλικία και είναι πιθανόν να αυξηθούν κατά την προεφηβεία και εφηβεία.

Τι κάνουμε σε αυτή τη περίπτωση;

Στην περίπτωση αυτή το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι:

– Να προσαρμοστούμε στην ηλικία του παιδιού.

– Να επιδιώκουμε τη σωματική επαφή με έναν πιο διακριτικό τρόπο.

– Να προσπαθούμε να μην τα πνίγουμε στις αγκαλιές και πιέζοντας τα.

Ένα είναι το σίγουρο πως η σωματική επαφή δεν πρέπει να χαθεί και να επαναπαυτούμε στο ότι ίσως να μην μας χρειάζεται πια διότι μεγαλώνει. Ναι μεγαλώνει αλλά η αγκαλιά μας θα πρέπει να είναι πάντα εκεί έτοιμη να το κρατήσει όταν την έχει ανάγκη, διότι πάντα θα την χρειάζεται και δε θα πρέπει να του τη στερούμε.

Η επίδραση της αγκαλιάς στους ενήλικες

Για τη μητέρα

Μια αγκαλιά, ωστόσο, δεν έχουν ανάγκη μόνο τα παιδιά αλλά και οι ενήλικες-γονείς. Μια μητέρα που έφερε στον κόσμο το παιδί της έχει ανάγκη μια αγκαλιά από τον σύντροφο της, προσφέροντας έτσι την αίσθηση μιας ικανής και άξιας μάνας.

– Της δίνει κουράγιο πως “όλα θα πάνε καλά” και ασφάλεια.

– Μια αγκαλιά βοηθάει στο να σταθεί πάλι στα πόδια της και να συνεχίσει να εξελίσσεται ως άνθρωπος,σύζυγος και μητέρα.

Για τον πατέρα

Μια αγκαλιά και για τον πατέρα είναι ύψιστης σημασίας. Βλέποντας τη ζωή του να αλλάζει και νοιώθοντας πως έχει το ρόλο του “θεατή” μπροστά σε αυτές τις μεταβολές, έχει ανάγκη μια αγκαλιά για να μπορέσει να ανακουφιστεί και να αποκαλύψει τη δική του αλήθεια. Στο σημείο αυτό, η σύντροφος του θα πρέπει να τον ενισχύσει στον πατρικό του ρόλο. Έτσι ενεργοποιείται και εκείνος και αποκτά το αίσθημα του ότι τα καταφέρνει περίφημα και ως σύζυγος και ως πατέρας.

Η αγκαλιά δεν είναι ένδειξη αδυναμίας αλλά το πιο ισχυρό όπλο που έχει ο άνθρωπος για υπάρχει και να συνυπάρχει με τους υπόλοιπους.

Πως εξηγείται βιολογικά η ανάγκη μας για αγκαλιά;

Στο σημείο αυτό χρήσιμο θα ήταν να αναφέρουμε τη νευροβιολογική βάση της αγκαλιάς. Όταν αγκαλιάζουμε απελευθερώνεται μια συγκεκριμένη ορμόνη, η λεγόμενη ωκυτοκίνη ή αλλιώς η “ορμόνη της αγκαλιάς”. Αυτή η χημική ουσία του οργανισμού σχετίζεται με τους κοινωνικούς δεσμούς και δημιουργεί το αίσθημα εμπιστοσύνης και δέσμευσης.

H έκκριση των εν λόγω ορμονών βοηθάει στην μείωση της αρτηριακής πίεσης και στη ρύθμιση των καρδιακών παλμών. Δηλαδή ενεργοποιούνται οι υποδοχείς πίεσης και μέσω του αίματος μεταφέρονται σήματα στο πνευμονογαστρικό νεύρο, το οποίο είναι υπεύθυνο για την ευρύτερη αρτηριακή πίεση.

Επίσης, η αγκαλιά αυξάνει την αιμογλοβύνη στο αίμα συντελώντας στη μείωση της εμπειρίας των φόβων (Huber,2005) και δρα επίσης ως φυσικό αγχολυτικό καθώς μειώνει την κορτιζόλη στο σώμα μας. Αυτή σχετίζεται σχετίζεται με το άγχος, στέλνοντας κατασταλτικά σήματα στον εγκέφαλο.

Τέλος, η ωκυτοκίνη φαίνεται να έχει ευεργετική επίδραση σε κομμάτια της λειτουργίας του εγκεφάλου. Σχετίζεται με πολλές και διάφορες ψυχικές και κοινωνικές δυσλειτουργίες, οι οποίες αφορούν στον αυτισμό και τη σχιζοφρένεια.

Καταληκτικά, η Virginia Satir, σημαντική οικογενειακή θεραπεύτρια σημειώνει πως χρειαζόμαστε 4 αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσουμε, 8 αγκαλιές την ημέρα για συντηρηθούμε και 12 για να αναπτυχθούμε.

Δεν είναι επιτακτικό να ξεκινήσετε με αυτά τα νούμερα αγκαλιάς. Απλά να δίνετε και να δέχεστε αρκετές αγκαλιές ημερησίως είναι ένα καλό φάρμακο για τον οργανισμό και την ψυχική μας υγεία. Ωστόσο, σε κάθε αγκαλιά δεν είναι απαραίτητο να σφίγγουμε τον άλλον. Θεωρητικά όλοι γνωρίζουμε τι είναι και πως γίνεται μια αγκαλιά, στην πράξη της όμως έχει μεγαλύτερη αξία και σημασία.

Πηγή

Αν και η εξωτερίκευση των συναισθημάτων έχει γίνει κάτι σαν το απαγορευμένο μήλο του Αδάμ, καμιά φορά πιστεύουμε ότι, στον κατάλληλο άνθρωπο δεν θα μας γυρίσει μπούμερανγκ και να μετανιώσουμε για τα ίδια μας τα αισθήματα. Ναι αποδεκτό να μην είναι πάντα ακριβώς αμοιβαία, αναφερόμενοι στον ίδιο βαθμό που νιώθουμε εμείς, μιας και το ένστικτο είναι το μόνο που δεν πέφτει έξω.

Σίγουρα δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο εκφραστικοί, και αυτό δεν είναι πρόβλημα, γιατί καμιά φορά αυτή η διαφορά είναι που κρατάει ζωντανή την επιθυμία. Αυτό που το κάνει πρόβλημα όμως είναι ο φόβος της αποδοχής τόσο έντονων επιθυμιών ή συναισθημάτων. Ως όντα με σαρκικά και πνευματικά θέλω, η αγκαλιά είναι ένα μέσων έκφρασης, αλλά και ανάγκης του άλλου μισού.

Δεν ξυπνάμε κάθε μέρα με τις ίδιες διαθέσεις, ούτε μοιράζουμε τις αγκαλιές σαν φαγητό σε συσσίτιο. Ακόμη και η αγκαλιά είναι κάτι ιερό, κάτι που δίνει αξία στις σχέσεις μας. Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις που μια αγκαλιά αποδεικνύεται τόσο ακριβή που στο τέλος βγαίνεις και χρεωμένος. Και δεν είναι η χρέωση το πρόβλημα, αλλά η αδυναμία του άλλου να το εκφράσει, για να μην φτάνουμε σε τέτοια σημεία.

Οποία και αν αποδεικνύεται η τιμή μιας αγκαλιάς, όποιος την θέλει είναι σίγουρα διατεθειμένος να την πληρώσει. Είναι όμως όντως αυτό που πληρώνουμε ή απλά μίκραιναν οι αξίες και ανέβηκε η τιμή τους. Τίποτα δεν μένει απλήρωτο σε τούτη την ζωή, έχει όμως νόημα να πληρώνουμε για κάτι που εξαρχής η αξία του, ακόμη και η τιμή του είναι ανεκτίμητη.

Η ώρα τη πληρωμής δεν είναι για όλους, και το δυστυχώς είναι εκείνη η στιγμή που θα χρειαστεί να έρθουν αντιμέτωποι με μια δική τους χρέωση που την πασάρανε σε άλλους λόγο φόβου ότι δεν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν. Όταν ακόμη και μια αγκαλιά μπορεί να γίνει αποπνικτική, τότε είτε βρίσκεσαι με τον λάθος άνθρωπο, είτε είναι πάνω από τις δυνάμεις σου να αποδεχτείς ότι τελικά υπάρχει κάτι τόσο πολύ και για σένα.

Όταν βάζουμε τιμή σε κάτι που δεν υφίσταται να έχει τιμή, ταυτόχρονα χάνουμε και τις απλές στιγμές απόλυτης ευτυχίας.

Η αγκαλιά είναι θεραπεία, είναι το φάρμακο για όλα τα ψυχικά βάσανα με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά. Όταν όμως ακόμη και αυτό έχει γίνει ένα αντικείμενο, έχουμε χάσει ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που κάποτε έδειχνε ανιδιοτέλεια στην μεταξύ μας κατανόηση.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Μπορεί κανείς άραγε να αγαπάει 2 ανθρώπους ταυτόχρονα; Τι είναι η αγάπη για να μην μοιράζεται; Είναι λόγια, πράξεις, υποσχέσεις, είναι μέρος της ζωής ίσως και η ουσία της. Αν δεν αγαπάμε γιατί υπάρχουμε; Βέβαια, καμιά  φορά τα πράγματα δεν έρχονται έτσι όπως τα περιμέναμε ή έτσι όπως τα είχαμε σχεδιάσει. Είναι αυτά τα περίεργα βράδια που κάθεσαι και σκέφτεσαι τη ζωή σου και λες πως γίνεται να έφτασα εγώ εδώ, εγώ που τα είχα όλα σε τάξη ή μάλλον νόμιζα ότι τα έχω. Νιώθεις ότι προδίδεις ανθρώπους που σου έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν και παρόλα αυτά συνέχισαν να είναι εκεί για σένα. 

Και κάπου εδώ εμφανίζονται οι τύψεις, ή μήπως  θα έπρεπε να σκεφτείς ότι έχεις φερθεί ήδη πολύ εγωιστικά για να το κάνεις και τώρα. Αποδέξου όσα λάθη έχεις κάνει  χωρίς να φορτώσεις τον άλλον συναισθηματικά. Η απόσταση μεταξύ αυτών των 2 είναι απλά ένα βλέμμα ή ένα μήνυμα ,για τους πιο θαρραλέους. Βέβαια προτού κάνεις αυτά καλό θα ήταν να είσαι πολύ σίγουρος για τον εαυτό σου κυρίως για αυτά που νιώθεις. 

Κι αν μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και μία σχέση που χτίστηκε με πολύ κόπο και προσπάθεια. Τι φταίει και αυτός ο άνθρωπος να πληρώνει τα δικά σου τα σπασμένα; Αλλά πρέπει να το κάνεις, είναι για εσένα. Και για αυτόν τον άνθρωπο που του άξιζε κάτι καλύτερο αλλά η ζωή σε εκείνη τη φάση είχε άλλα σχέδια. 

Και τότε κάνεις το βήμα, το μεγάλο βήμα να φύγεις από τα τυπικά και να επιζητήσεις μια πιο ουσιαστική επικοινωνία. Μέχρι που είσαι διατεθειμένος να φτάσεις; Μπορείς να ξεπεράσεις τα όρια του εαυτού σου; Αυτό ίσως είναι κάτι που θα το αποφασίσεις στην πορεία. Αρχικά θέλεις να αποκαταστήσεις τα σπασμένα όσο γίνεται πιο αθόρυβα, ήδη έχεις κάνει πολύ φασαρία, πρόσεχε…και κάπου εδώ ξεκινάνε όλα. 

Αρχικά υπάρχει αυτό το σφίξιμο της αμηχανίας, αλλά δεν θα κρατήσει πολύ, είναι θέμα ωρών μέχρι να σε ξαναεμπιστευτεί ο άλλος. Και θα το κάνει γιατί πιστεύει σε εσένα, πάντα πίστευε, και αυτή είναι η ευκαιρία σου να αποδείξεις τι πραγματικά είσαι. Φοβάσαι μην παρεξηγηθεί γι’ αυτό πρέπει να είσαι πιο προσεκτικός σε ό,τι κι αν πεις, ό,τι κι αν κάνεις.; Μια αγκαλιά…αυτή η αγκαλιά ίσως είναι το μυστικό για να ξεκινήσουν όλα δείχνοντας έτσι από την αρχή τις αγνές σου προθέσεις. Και αυτή η αγκαλιά τελικά αποδεικνύεται πως σου είχε λείψει όσο τίποτα άλλο. 

Αλλά υπάρχει και ο κόσμος, ναι αυτός ο περίεργος κόσμος που θα έχει ΠΑΝΤΑ γνώμη για τα πάντα και θα είναι έτοιμος να σχολιάσει με το που ανοιχτείς λίγο παραπάνω από το φυσιολογικό. Γιατί ο κόσμος ,ο κακός κόσμος , θέλει να σε βλέπει χειρότερα από αυτόν για να νιώθει καλύτερα. Γι’ αυτό δεν θα του δώσουμε αυτή τη χαρά, ας ψάξει κάτι-κάποιον άλλο να βγάλει τη χολή του, εμείς μόνοι μας τα βρίσκουμε, δε βρίσκεις; 

Ποια δύναμη είναι αυτή που μπορεί να σε κάνει να λες ψέματα σε όλους και σε όλα; Αναρωτήθηκα πολλές φορές μέσα μου, τι είναι όλο αυτό που συμβαίνει μα ακόμα ψάχνω. Αλλά το ήθελα, μέσα μου το ζητούσα καιρό αλλά δεν έπρεπε να το πω, δεν έπρεπε να το κάνω αλλά τώρα έγινε, χωρίς να ξέρω ακόμα και τώρα αν ήταν σωστό ή λάθος το μόνο που ξέρω είναι ότι έπρεπε να γίνει προκειμένου να βγει από το μυαλό μου.(ή μήπως για να γίνει έμμονη ιδέα). 

…let yourself feel your feelings…

Εύα Καλαϊτζή

Νηπιακή ηλικία. Η πιο τρυφερή και ταυτόχρονα πιο απαιτητική περίοδος στη ζωή κάθε γονιού. Τα μικρά μας από τη μια στιγμή στην άλλη μεταμορφώνονται από αγγελούδια σε… διαολάκια, καθώς δεν ξέρουν ακόμη πώς να διαχειρίζονται τις επιθυμίες και τις απογοητεύσεις τους. Έτσι, όταν νιώθουν «πνιγμένα» από κάθε λογής συναισθήματα που δεν μπορούν να εκφράσουν αρχίζουν τις τσιρίδες, τη γκρίνια και έχουν εκρήξεις θυμού.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, είναι δική μας δουλειά να βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους με όμορφο και ήρεμο τρόπο, χωρίς φωνές -όσο δύσκολο κι αν είναι τη δεδομένη στιγμή. Μόνο έτσι θα πετύχουμε τον σκοπό μας και θα αποφύγουμε και τις ενοχές που μας ζώνουν κάθε φορά που τους φωνάζουμε.

Κρατήστε την ψυχραιμία σας

Η ψυχραιμία του γονιού είναι το Α και το Ω για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τα ξεσπάσματα του παιδιού του. Για να μπορέσετε να το βοηθήσετε, όταν βρίσκεται σε συναισθηματικό χάος είναι απαραίτητο να είστε ψύχραιμοι και να μην παρασυρθείτε σε φωνές και σε πολλά λόγια που, το μόνο που κάνουν, είναι να προκαλούν περισσότερη υστερία στο παιδί.

Δείξτε κατανόηση, αφήνοντας του χώρο και χρόνο για να ξεσπάσει και δείξτε του έμπρακτα ότι είστε δίπλα του για οτιδήποτε χρειαστεί. 

Δώστε τους επιλογές

Ήδη από τη νηπιακή ηλικία είναι σωτήριο και για εμάς αλλά και για τα ίδια τα παιδιά να τους δίνουμε επιλογές και όχι διαταγές! Το «θα φορέσεις αυτό το παντελόνι;» θα φέρει άσχημες αντιδράσεις, αντί του «θέλεις να φορέσεις το κόκκινο ή το γκρι παντελόνι;», η οποία φράση δείχνει έμπρακτα ότι η γνώμη και τα θέλω του παιδιού πραγματικά μετράνε για εσάς.

Φροντίστε να είστε συγκεκριμένη στην ερώτησή σας για να πάρετε μια συγκεκριμένη απάντηση. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφύγετε διαμαρτυρίες, οι οποίες μπορούν να μετατραπούν σε τσιρίδες ανά πάσα ώρα.

Μείνετε σταθερή σε όσα λέτε

Τα παιδιά, χρειάζονται ισχυρά όρια και σαφείς, συνεπείς κατευθύνσεις γιατί μόνο έτσι νιώθουν ασφαλή. Τις περισσότερες φορές τα ξεσπάσματα θυμού είναι ο τρόπος των παιδιών να διεκδικήσουν τα θέλω τους, αφού οι γλωσσικές τους ικανότητες δεν είναι ακόμα αναπτυγμένες.

Υπεύθυνοι όμως για τις αποφάσεις είναι μόνο οι γονείς! Όσο απαραίτητο είναι να δώσετε στο παιδί τη δυνατότητα να κάνει επιλογές καθημερινά, τόσο σημαντικό είναι να βάζετε όρια με αγάπη, έτσι ώστε να νιώσει ασφαλές και προστατευμένο. 

Αγκαλιάστε τα

Το απόλυτο μυστικό για ήρεμα και χαρούμενα νήπια είναι οι αγκαλιές, ακόμα και όταν είναι σε υστερία! Τις στιγμές που το παιδί πλημμυρίζεται από δύσκολα συναισθήματα που δεν μπορεί να διαχειριστεί είναι σημαντικό να του παρέχουμε ένα καταφύγιο-ένα ασφαλές και δεκτικό στο περιβάλλον στο οποίο να νιώσει την αγάπη και την προσοχή μας.

Μόνο έτσι μπορούν τα παιδιά μεγαλώνοντας να μάθουν να ηρεμούν και να ρυθμίζουν τα συναισθήματά τους. Τι περιμένετε, λοιπόν, αγκαλιάστε τα!

Πηγή

Δεν υπάρχει πιο όμορφο, μεγαλειώδες και υπέροχο πράγμα από μία αγκαλιά!

Η αγκαλιά της μάνας σου όταν όλα πάνε στραβά, η αγκαλιά της φίλης σου στο σχόλασμα του σχολείου, η αγκαλιά του συντρόφου σου λίγο πριν κοιμηθείς, η αγκαλιά του παιδιού σου όταν σου λέει «σ’ αγαπώ»…

Γι’ αυτό, όπως λέει και το παρακάτω κείμενο, να αγκαλιάζετε σφιχτά!

«Αν και γένους θηλυκού, η αγκαλιά δεν έχει φύλο. Όλοι τη χρειάζονται, ο καθένας μπορεί να την προσφέρει, ψιθυρίζει και στους δύο τα ίδια λόγια.

Αν ήταν χρώμα, θα ήταν το δικό σου αγαπημένο· γιατί καμιά αγκαλιά δεν είναι ίδια. Κάθε μία είναι ξεχωριστή και μοναδική, σχεδιασμένη για σένα.

Δεν έχει φωνή κι όμως ηχεί σαν την πιο δυνατή χαρμόσυνη καμπάνα. Δεν έχει λέξεις κι όμως απ’ αυτήν θα ακούσεις τις ομορφότερες κουβέντες. Αν είχε πάλι άρωμα, θα ήταν αυτό της παιδικής ασφάλειας κι ανεμελιάς, κάτι σαν βανίλια-καραμέλα. Γλυκό και δυνατό!

Η αγκαλιά λοιπόν είναι φάρμακο, είναι βάλσαμο, λύτρωση και σωτηρία.

Μιας και τις πρώτες σου ζεστές βρεφικές αγκαλιές, θα τις θυμάσαι μονάχα αποτυπωμένες σε κιτρινισμένες ξεθωριασμένες φωτογραφίες, αναλογίσου εκείνες των παιδικών σου χρόνων. Την πρώτη εκείνη μέρα στο σχολείο· που μόνο με οξυγονοκόλληση θα κατάφερναν να σε ξεκολλήσουν απ’ τη μητρική σου αγκαλιά.

Στις γιορτές, στις επιτυχίες, στις αποτυχίες, στα σκισμένα γόνατα, στα πρώτα δάκρυα παραπόνου κι απογοήτευσης, μία ήταν η αλάνθαστη συνταγή· η αγκαλιά του μπαμπά και της μαμάς κι όλη η ασφάλεια και γαλήνη που προσέφεραν. Κι όσο τα χρόνια περνούσαν και τη θέση των σκισμένων γονάτων, έπαιρναν ραγισμένες καρδιές, πάλι το παυσίπονό σου ήταν αυτή η γονική αγκαλιά που σαν παπάκι σε έκλεινε στις φτερούγες τους και κανείς δεν μπορούσε να σε βλάψει. Κι ακόμα κι αν έχεις πλέον αποκτήσει τα δικά σου παπάκια, θα εξακολουθείς να χρειάζεσαι αυτήν την αγκαλιά που θα σβήσει κάθε ανησυχία.

Εξίσου όμορφη και σημαντική για την ψυχική σου γαλήνη και πληρότητα αποτελεί και η φιλική αγκαλιά. Εκείνη η συνωμοτική σιωπηλή συμφωνία στις κοινές παιδικές σκανταλιές ή η μετέπειτα αγκαλιά στοργής κι αγάπης.

Οι φίλοι είναι κομμάτι του εαυτού μας και κάθε αγκαλιά που μοιραζόμαστε μας κολλάει πιο δυνατά. Εκείνοι θα σου προσφέρουν αγκαλιά ανακούφισης στις ανησυχίες σου, αυτές θα χρειαστείς για να διώξεις τις μαύρες σκέψεις.

Με μια αγκαλιά προσφέρεις την πιο άμεση κι απόλυτη εκδήλωση συναισθημάτων τρυφερότητας κι αγάπης που τρέφεις για κάποιον, χωρίς καμία λέξη αφού αποτελεί μια εναλλακτική μορφή επικοινωνίας, ιδανική για περιπτώσεις που τα λόγια δεν αρκούν.

Αν μιμούμασταν όλοι το αρσενικό παράδειγμα χαιρετισμού (την αγκαλιά) και δίναμε τέλος στα δίχως νόημα φιλιά στον αέρα, σίγουρα η ψυχή μας θα τρεφόταν καλύτερα.

Όλοι αισθανόμαστε ομορφότερα μετά από μια αγκαλιά και δεν είναι τυχαίο. Έρευνες έχουν δείξει πως η αγκαλιά αυξάνει την αιμογλοβύνη στο αίμα και κατά συνέπεια δημιουργεί ευεξία και βοηθά στο να ξεπεράσουμε τους φόβους μας. Ακόμα παράγει οξυτοκίνη, ορμόνη που μας προκαλεί καλή διάθεση. Η αγκαλιά λοιπόν είναι σημαντική για την πνευματική και σωματική μας υγεία καθώς είναι θεραπευτική.

Κατά τη διάρκεια μιας αγκαλιάς, ο χρόνος σταματά κι οι σκέψεις παγώνουν· κατά συνέπεια μας απελευθερώνει απ’ οποιαδήποτε σκέψη μας κρατά δέσμιους.

Πέρα απ’ όλα αυτά είναι το πιο δίκαιο μοντέλο δούναι και λαβείν. Χρειάζεται πάντα δύο (τουλάχιστον) και ταυτόχρονα αυτός που δίνει, παίρνει. Είναι το ομορφότερο παράδειγμα για να κατανοήσουμε πως η αγάπη είναι συναίσθημα διπλής ροής.

Όσο σημαντική είναι η σεξουαλική επαφή για ένα ζευγάρι, τόσο και περισσότερο είναι και το να αγκαλιάζονται. Ζευγάρια που αγκαλιάζονται συχνότερα τείνουν να είναι πιο ευτυχισμένα και δε χρειάζεται καμία έρευνα να μας το αιτιολογήσει. Αρκεί να αναλογιστούμε πόσο όμορφο είναι να κοιμάσαι και να ξυπνάς σε μια αγκαλιά, καθώς το σώμα του συντρόφου σου θα είναι πάντα το καλύτερο μαξιλάρι.

Σκέψου ακόμη τη δύναμη εκείνης της αγκαλιάς, μετά από έναν καυγά· γι’ αυτήν και μόνο άξιζε να σκοτωθείτε. Η αγκαλιά του «άλλου σου μισού» είναι αυτή που θα κολλήσει όλα τα σπασμένα σου κομμάτια και θα κουμπώσει ιδανικά με τη δική σου. Εκείνη θα σου προσφέρει όλη τη δύναμη και την αντοχή να προσπαθείς, αρκεί να ‘ναι σφιχτή, πολύ σφιχτή.

Μην κάνετε από κείνες τις αγκαλιές τις ξενέρωτες, τις χλιαρές. Να αγκαλιάζεστε σφιχτά, δυνατά. Δεν είναι γυάλινοι οι άνθρωποι, δεν σπάνε, έτσι κολλάνε. Να αγκαλιάζεστε στήθος με στήθος και να ακουμπάτε ο ένας την καρδιά του άλλου.

Αγκαλιές απρόσμενες, που σας ζητήθηκαν, φιλικές, αδελφικές, μητρικές, πατρικές, ερωτικές, στιγμιαίες κι αμήχανες, διαρκείας-παθιασμένες, όλες μας φτιάχνουν τη μέρα. Ν’ αγαπάτε και να αγκαλιάζεστε!»

Πηγή