Σκεφτόμουν σε απλά ελληνικά (είναι σωτήριο, ξέρεις, να σκέφτεσαι έτσι) ότι η ανατροφή ενός παιδιού θα μπορούσε να είναι μια πολύ απλή υπόθεση γραμματικής. Με κανόνες και ασκήσεις, με εξηγήσεις και επαναλήψεις και -αναπόφευκτα-με εξετάσεις. Θα μπορούσε, ας πούμε, να περιορίζεται στη διδασκαλία λιγοστών λέξεων, που όμως φωτίζουν κάθε ζωή και της δίνουν ευγένεια, θάρρος, πείσμα και σίγουρα περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Πρώτο μάθημα, για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι η λέξη ”ναι”.

Ναι. Για σκέψου λίγο. Είναι η πιο θετική λέξη που υπάρχει στο λεξιλόγιό μας. Η μαγική λεξούλα των θετικών ανθρώπων και όσων ο ουρανός είναι το όριο τους. ‘’Να σκέφτεσαι θετικά’’ ακούμε από παντού και είναι ορατό τοις πάσι ότι οι φορείς του ‘’ναι’’ είναι οι πιο χαμογελαστοί, αποφασιστικοί και ήρεμοι άνθρωποι γύρω μας.

-Ναι, θα το κάνω.

-Ναι, θα το μάθω.

-Ναι, θέλω.

Και το αποτελεσματικότερο όλων:

-Ναι, μπορώ.

Δεύτερο μάθημα οι λέξεις «παρακαλώ» και «ευχαριστώ». Οι λέξεις της ευγένειας και της καλής ανατροφής, λέξεις που ανοίγουν και κλείνουν συντομότατους διαλόγους οι οποίοι όμως φτιάχνουν τις πρώτες εντυπώσεις.

-Κύριε, μπορείτε να το επαναλάβετε αυτό, παρακαλώ;

-Παρακαλώ, μπορώ να περάσω;

-Μπορώ να έχω μια σφραγίδα, λίγο νερό ή έστω την ησυχία μου, παρακαλώ; Σας ευχαριστώ.

Ξεπερασμένες λέξεις; Παρωχημένες; Φυσικά, αν αποφασίσουμε ότι μας αρέσει η αγένεια γύρω μας και είναι αυτό που θέλουμε να διατηρήσουμε στον πλανήτη.

Και έρχεται η λέξη «συγγνώμη» που κουβαλάει μέσα της όλες τις λέξεις του κόσμου: Αγαπάω, συμπονώ, συμπάσχω, μετανιώνω, πιστεύω. Η λέξη της δεύτερης ευκαιρίας, πολύ δύσκολη να τη μάθεις, τόσο για να τη ζητάς όσο και για να τη δέχεσαι. Λέξη που δε σηκώνει εγωισμούς και πολλά πολλά. Απλή και ξεκάθαρη:

-Συγγνώμη. Δε θα το ξανακάνω αυτό, ήταν λάθος μου.

-Συγγνώμη που σε έκανα να υποφέρεις.

-Φυσικά και δέχομαι τη συγγνώμη σου. Πάμε παρακάτω.

Και το ουσιαστικότερο:

-Συγχωρώ τον εαυτό μου και άρα μπορώ να δεχτώ τη συγχώρεση όσων πλήγωσα.

Μεγάλη υπόθεση η συγγνώμη, σπουδαία λέξη όταν την εννοείς. Ποια άλλη λέξη, αν το καλοσκεφτείς, απομακρύνει τόσο δραστικά την κόλαση;

Ναι. Η λέξη «αγαπώ». Σημαντικό μάθημα αυτό. Θέλει ασκήσεις και παραδείγματα.

Αγαπώ άνευ όρων και άνευ ορίων, αγαπώ ανθρώπους, αγαπώ ζώα, αγαπώ άσπρους, μαύρους, κόκκινους, αγαπώ άντρες, αγαπώ γυναίκες, αγαπώ πλούσιους και φτωχούς, υγιείς και άρρωστους, έξυπνους και ηλίθιους, αγαπώ τους στρέιτ, αγαπώ τους γκέι, αγαπώ τα παιδιά, αγαπώ τον εαυτό μου και όλη αυτή η αγάπη γίνεται καθήκον υπεράσπισης, φροντίδας και προστασίας, γίνεται ασπίδα και φωνή για όσους τρέμουν μέσα σε μια σκληρή κοινωνία, νομίζοντας ότι δεν τους αγαπάμε.

Μπορώ να αγαπώ.

«Μπορώ». Ρήμα μόνο ενεργητικής φωνής που σημαίνει ότι καθετί είναι στο χέρι μου. Προϋποθέτει το ρήμα ‘’πιστεύω’’, πιστεύω σ’ εμένα και σε έναν Θεό γιατί είναι χρέος μου να πιστεύω και να μπορώ, γιατί μόνο έτσι είναι δυνατόν να πάω μπροστά και μαζί μου να κάνει ένα βήμα κι ο κόσμος ολόκληρος. Και πώς θα μάθουμε στα παιδιά μας να μπορούν; Με ένα ακόμα μάθημα γραμματικής.

Ρήμα «προσπαθώ», λοιπόν.

Ό,τι κι αν γίνει, όσο δύσκολο κι αν μου φαίνεται, όσο κι αν κουραστώ, εγώ θα προσπαθώ. Γιατί είναι το μόνο που μπορώ να κάνω όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει. Και είναι το μόνο που μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

Προσπαθώ να είμαι καλός μαθητής γιατί προσπαθώ να γίνω γιατρός και μετά θα προσπαθώ να είμαι καλός γιατρός ή καλός δάσκαλος ή καλός ηλεκτρολόγος ή καλός δημόσιος υπάλληλος.

Προσπαθώ να είμαι συνεπής, χρήσιμος άνθρωπος, φωτεινός φάρος για τα σκοτάδια άλλων.

-Μα δεν κουράζεσαι να προσπαθείς;

-Όχι.

Όχι: η τελευταία λέξη για σήμερα. Το χρυσό «όχι». Μάθετε στα παιδιά να λένε όχι. Όχι στις καραμέλες από ξένους, όχι στην τεμπελιά, όχι σε σχέσεις που τα κρατούν ομήρους, όχι στο ψέμα, την απάτη, την κακοποίηση, όχι σε εργοδότες που αναζητούν σκλάβους, όχι στα ναρκωτικά, όχι στο σεξ χωρίς προφυλακτικό, όχι στα εύκολα, όχι στην ψυχολογική βία, όχι στη βία γενικώς. Μάθετε στα παιδιά να μη φοβούνται. Να υψώνουν το παράστημά τους, να κοιτάνε στα μάτια και να λένε «όχι».

Ζήτω το όχι, λοιπόν. Και το ναι. Και το ευχαριστώ.

Ζήτω όλες οι πολύτιμες λεξούλες της ζωής μας που φτιάχνουν μια τέλεια πρόταση:

Μεγάλωσα ένα παιδί.

Πηγή

«Δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, γιατί…». Μη. Μην το πεις. Κάπως έτσι αρχίζουν εκείνες οι σειρές παιδιάστικων δικαιολογιών σε μια ύστατη προσπάθεια να κοροϊδέψουμε τα αυτιά μας. Όχι άλλα ψέματα ενοχικών συνειδήσεων, όχι άλλα δήθεν λυπημένα χαμηλωμένα βλέμματα κι αμήχανες ιδρωμένες παλάμες. Θα ξεφουρνίσεις εκείνα τα «λυπάμαι, αλλά», ενώ δε θα λυπάσαι καθόλου, εκείνες τις «συγγνώμες», ενώ η συγχώρεσή μου σου περισσεύει. Δεν ταιριάζει ούτε σε μένα ούτε σε σένα. Μπορούμε καλύτερα από αυτό και το ξέρω.

Ένα πράγμα δεν ξέρω. Γιατί το κάνουμε αυτό; Οι άνθρωποι είμαστε εγωιστικά κοινωνικά όντα. Ναι. Εξυπηρετούμε την επιβίωσή μας, το «εγώ» μας μέσα από διαρκείς συμβιβασμούς, στηρίζοντάς τη σε ένα δούναι για ένα λαβείν και δεσμεύοντας τους εαυτούς μας σε κάποια «μαζί», επειδή το «μόνοι» δεν είναι αρκετό.

«Μαζί» με αφεντικά που μας προσβάλλουν ή μας αδικούν, γιατί χρειαζόμαστε δουλειά και χρήματα. «Μαζί» με γείτονες άκρως αδιάκριτους κι ενοχλητικούς, γιατί χρειαζόμαστε στέγη. Καμιά φορά και «μαζί» με φίλους που γενικά συμπαθούμε από ελάχιστα έως καθόλου, επειδή βάλαμε την τυπικότητα στη ζωή μας. Όλο «πρέπει» που δε θα έπρεπε να πρέπει, απλά και μόνο γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Έτσι είναι η φύση μας. Δε φταις εσύ.

Όμως εμένα μη με θες επειδή πρέπει, γιατί δεν πρέπει. Κι εκείνα τα «χωρίς εσένα δε ζω» στις ρομαντικές βραδινές μας συγκινήσεις μην τα πάρεις στα σοβαρά. Μπορείς να ζεις χωρίς εμένα κι εγώ χωρίς εσένα. Δεν ανήκω στα αναγκαστικά «μαζί» της ζωής σου ούτε καλύπτω καμιά απ’ τις βιοτικές σου ανάγκες. Είμαι εκείνο το «μαζί» που εκούσια διαλέγεις όταν δε θες να είσαι πια στο «μόνος».

Μαζί στον καφέ στο μπαλκόνι που θα έπινες μόνος. Μαζί στο αυτοκίνητο στη βόλτα που θα πήγαινες μόνος. Μαζί στο κρεβάτι τα βράδια που θα ξάπλωνες μόνος. Όμως αυτά τα μαζί στο μπαλκόνι, στο αυτοκίνητο, στο κρεβάτι είναι τελικά τόσο βασανιστικά μοναχικά. Εγώ στη μία άκρη με βλέμμα διαρκώς παγωμένο κι αδιάφορο κι εσύ στην άλλη να ξεκινάς κάθε πρότασή σου με αυτά τα «εγώ δεν μπορώ», «εμένα δε μου αρέσει», «για εμένα θα ήταν καλύτερα», που τόσο με κάνουν να θέλω να γελάσω και να κλάψω ταυτόχρονα.

Έχεις φτιάξει εκείνη τη λίστα με όλους τους αλάνθαστους λόγους σου για τους οποίους δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, που μετά από τόσες επαναλήψεις ακούγεται πλέον σαν από μαγνητόφωνο. Εμπόδια φθηνά, ανόητα, άλλα υπαρκτά κι άλλα επινοημένα απ’ το ισχυρό «εγώ» σου.

Κι εγώ δεν πήγα πίσω. Το παραδέχομαι. Μπορεί να μη μίλησα ποτέ, να απέφυγα τους διαπληκτισμούς μας, γιατί δε θα έβγαζαν πουθενά, όμως το έφτασα στα άκρα. Σταμάτησα να δείχνω πως νοιάζομαι για σένα, γιατί δεν το εκτίμησες ποτέ. Σταμάτησα να ζητάω τη γνώμη σου, γιατί ήξερα εξ’αρχής πως θα ήταν αρνητική. Κι έκανα τα δικά μου. Πήγα μόνη στα μέρη που ήθελα να πάμε μαζί, γιατί εσύ είχες χίλιους λόγους να μη θες να έρθεις. Είδα μόνη τις ταινίες που ήθελα να δω μαζί σου, γιατί δεν ταίριαζαν με το γούστο σου. Μπορεί και να ξέπεσα, να αφέθηκα σε άλλη αγκαλιά, γιατί τη δική σου, που τόσο είχα ανάγκη, την έβρισκα πάντα αφιλόξενη.

Κι ήρθες τώρα να μου πεις πως δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, γιατί είμαστε εγωιστές. Εγωιστές είμαστε, ναι, κι ίσως είναι καλό γιατί πέρα και μετά από όλα, μόνο εμάς έχουμε. Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που απομακρυνόμαστε.

Πόσα «εγώ» δεν έκαναν πίσω μπροστά σε έpωτες κι αφέθηκαν σε εκείνα τα «εμείς», ξεπερνώντας αναστολές, φοβίες, ανασφάλειες; Για πόσα «εμείς» δεν έχουν ανατραπεί εγωιστικές απολυτότητες, αποστάσεις, απαγορευμένα κι αδύνατα;

Απλά το δικό μας «εμείς» δεν είναι τόσο ισχυρό, ίσως γιατί δεν υπήρξε ποτέ, ίσως γιατί δεν το αφήσαμε να υπάρξει ή γιατί δεν μπορούσε να υπάρξει εξ’αρχής. Κουβαλάς κι εσύ τις δικές σου παλιές πληγές, κουβαλάω κι εγώ τις δικές μου.

Ας μη ρίξουμε ευθύνες ο ένας στον άλλο. Τι νόημα έχει άλλωστε; Ό,τι κι αν πούμε, από αύριο μόνοι θα πίνουμε τον καφέ μας στο μπαλκόνι κουκουλωμένοι, γιατί χειμώνιασε. Μόνοι θα οδηγούμε για ώρες, γιατί θα έχουν κίνηση οι δρόμοι. Μόνοι θα στριφογυρίζουμε στο κρεβάτι βασανισμένοι από αϋπνίες.

Γι’αυτά τα «μόνοι» που είναι τόσο πιο ωραία όταν είναι «μαζί», θα ευχηθώ και σε σένα και σε μένα να βρεθούμε κάποτε, έστω και χώρια, σε εκείνα τα «εμείς» που θα γαληνεύσουν τα άγρια «εγώ» μας.

Αυτά. Δεν έχω άλλα να πω. Κατάλαβες; «Ναι. Δεν μπορούμε να είμαστε μαζί γιατί δεν το θέλουμε αρκετά.»

Επιμέλεια Κειμένου Εβίτας Λυκούδη: Πωλίνα Πανέρη

Συντάκτης: Εβίτα Λυκούδη

Πηγή

Η αγάπη είναι το πιο ισχυρό φάρμακο!

Η σημερινή μέρα είναι διαφορετική από τις άλλες και αυτό γιατί είναι αφιερωμένη στους μεγαλύτερους μαχητές της ζωής: τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο.

Κάθε χρόνο, περισσότερα από 150.000 παιδιά παγκοσμίως διαγιγνώσκονται με καρκίνο, ενώ όσο αφορά την Ελλάδα υπολογίζονται στα 280-300. Αυτό καθιστά τον καρκίνο την πρώτη αιτία θανάτου παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες, και τη δεύτερη στις αναπτυγμένες. Ο παιδικός καρκίνος δρα και θεραπεύεται διαφορετικά απ’ ότι ο καρκίνος των ενηλίκων. Η συνολική διαδικασία, ξεκινώντας από τη διάγνωση, είναι ιδιαίτερα στρεσογόνα και ψυχοφθόρα για τους μικρούς μαχητές. Ακόμη και για τα παιδιά που θεραπεύονται, η μάχη δεν τελειώνει. Πάνω από το 60% των μακροχρόνια επιζώντων του καρκίνου της παιδικής ηλικίας έχουν μια χρόνια ασθένεια ως συνέπεια της θεραπείας που έλαβαν.

Με αφορμή την 15η Φεβρουαρίου, την Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Παιδικού Καρκίνου, κυκλοφορεί στα social media ένα πολύ συγκινητικό βίντεο με τον τίτλο «Η αγάπη ποτέ δεν μας απογοητεύει» που δημιουργήθηκε για λογαριασμό του Νοσοκομείου Cancer De Barretos στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας.

Πρόκειται για ένα διεθνούς φήμης κέντρο θεραπείας για τον καρκίνο των παιδιών που μάλιστα έχει μετονομαστεί σε Νοσοκομείο της Αγάπης!

Το animation διάρκειας μόλις 3 λεπτών αφηγείται την ιστορία της Νίνα, ενός μικρού αλλά γενναίου κοριτσιού, που καταφέρνει να νικήσει τον καρκίνο με τη φροντίδα και την ενθάρρυνση των ανθρώπων που την αγαπούν, με την υποστήριξη της οικογένειας της, των φίλων της αλλά και ολόκληρης της νοσοκομειακής ομάδας!

Το ταινιάκι δεν έχει λόγια αλλά καθόλη τη διάρκεια του ακούγεται το τραγούδι «Heart Full Of Love» που γράφτηκε αποκλειστικά για τους σκοπούς της ταινίας, και ερμηνεύει η Rebecca Peters.

Δείτε το συγκινητικό βίντεο:

Πηγή

Δεν υπάρχει πιο όμορφο, μεγαλειώδες και υπέροχο πράγμα από μία αγκαλιά!

Η αγκαλιά της μάνας σου όταν όλα πάνε στραβά, η αγκαλιά της φίλης σου στο σχόλασμα του σχολείου, η αγκαλιά του συντρόφου σου λίγο πριν κοιμηθείς, η αγκαλιά του παιδιού σου όταν σου λέει «σ’ αγαπώ»…

Γι’ αυτό, όπως λέει και το παρακάτω κείμενο, να αγκαλιάζετε σφιχτά!

«Αν και γένους θηλυκού, η αγκαλιά δεν έχει φύλο. Όλοι τη χρειάζονται, ο καθένας μπορεί να την προσφέρει, ψιθυρίζει και στους δύο τα ίδια λόγια.

Αν ήταν χρώμα, θα ήταν το δικό σου αγαπημένο· γιατί καμιά αγκαλιά δεν είναι ίδια. Κάθε μία είναι ξεχωριστή και μοναδική, σχεδιασμένη για σένα.

Δεν έχει φωνή κι όμως ηχεί σαν την πιο δυνατή χαρμόσυνη καμπάνα. Δεν έχει λέξεις κι όμως απ’ αυτήν θα ακούσεις τις ομορφότερες κουβέντες. Αν είχε πάλι άρωμα, θα ήταν αυτό της παιδικής ασφάλειας κι ανεμελιάς, κάτι σαν βανίλια-καραμέλα. Γλυκό και δυνατό!

Η αγκαλιά λοιπόν είναι φάρμακο, είναι βάλσαμο, λύτρωση και σωτηρία.

Μιας και τις πρώτες σου ζεστές βρεφικές αγκαλιές, θα τις θυμάσαι μονάχα αποτυπωμένες σε κιτρινισμένες ξεθωριασμένες φωτογραφίες, αναλογίσου εκείνες των παιδικών σου χρόνων. Την πρώτη εκείνη μέρα στο σχολείο· που μόνο με οξυγονοκόλληση θα κατάφερναν να σε ξεκολλήσουν απ’ τη μητρική σου αγκαλιά.

Στις γιορτές, στις επιτυχίες, στις αποτυχίες, στα σκισμένα γόνατα, στα πρώτα δάκρυα παραπόνου κι απογοήτευσης, μία ήταν η αλάνθαστη συνταγή· η αγκαλιά του μπαμπά και της μαμάς κι όλη η ασφάλεια και γαλήνη που προσέφεραν. Κι όσο τα χρόνια περνούσαν και τη θέση των σκισμένων γονάτων, έπαιρναν ραγισμένες καρδιές, πάλι το παυσίπονό σου ήταν αυτή η γονική αγκαλιά που σαν παπάκι σε έκλεινε στις φτερούγες τους και κανείς δεν μπορούσε να σε βλάψει. Κι ακόμα κι αν έχεις πλέον αποκτήσει τα δικά σου παπάκια, θα εξακολουθείς να χρειάζεσαι αυτήν την αγκαλιά που θα σβήσει κάθε ανησυχία.

Εξίσου όμορφη και σημαντική για την ψυχική σου γαλήνη και πληρότητα αποτελεί και η φιλική αγκαλιά. Εκείνη η συνωμοτική σιωπηλή συμφωνία στις κοινές παιδικές σκανταλιές ή η μετέπειτα αγκαλιά στοργής κι αγάπης.

Οι φίλοι είναι κομμάτι του εαυτού μας και κάθε αγκαλιά που μοιραζόμαστε μας κολλάει πιο δυνατά. Εκείνοι θα σου προσφέρουν αγκαλιά ανακούφισης στις ανησυχίες σου, αυτές θα χρειαστείς για να διώξεις τις μαύρες σκέψεις.

Με μια αγκαλιά προσφέρεις την πιο άμεση κι απόλυτη εκδήλωση συναισθημάτων τρυφερότητας κι αγάπης που τρέφεις για κάποιον, χωρίς καμία λέξη αφού αποτελεί μια εναλλακτική μορφή επικοινωνίας, ιδανική για περιπτώσεις που τα λόγια δεν αρκούν.

Αν μιμούμασταν όλοι το αρσενικό παράδειγμα χαιρετισμού (την αγκαλιά) και δίναμε τέλος στα δίχως νόημα φιλιά στον αέρα, σίγουρα η ψυχή μας θα τρεφόταν καλύτερα.

Όλοι αισθανόμαστε ομορφότερα μετά από μια αγκαλιά και δεν είναι τυχαίο. Έρευνες έχουν δείξει πως η αγκαλιά αυξάνει την αιμογλοβύνη στο αίμα και κατά συνέπεια δημιουργεί ευεξία και βοηθά στο να ξεπεράσουμε τους φόβους μας. Ακόμα παράγει οξυτοκίνη, ορμόνη που μας προκαλεί καλή διάθεση. Η αγκαλιά λοιπόν είναι σημαντική για την πνευματική και σωματική μας υγεία καθώς είναι θεραπευτική.

Κατά τη διάρκεια μιας αγκαλιάς, ο χρόνος σταματά κι οι σκέψεις παγώνουν· κατά συνέπεια μας απελευθερώνει απ’ οποιαδήποτε σκέψη μας κρατά δέσμιους.

Πέρα απ’ όλα αυτά είναι το πιο δίκαιο μοντέλο δούναι και λαβείν. Χρειάζεται πάντα δύο (τουλάχιστον) και ταυτόχρονα αυτός που δίνει, παίρνει. Είναι το ομορφότερο παράδειγμα για να κατανοήσουμε πως η αγάπη είναι συναίσθημα διπλής ροής.

Όσο σημαντική είναι η σεξουαλική επαφή για ένα ζευγάρι, τόσο και περισσότερο είναι και το να αγκαλιάζονται. Ζευγάρια που αγκαλιάζονται συχνότερα τείνουν να είναι πιο ευτυχισμένα και δε χρειάζεται καμία έρευνα να μας το αιτιολογήσει. Αρκεί να αναλογιστούμε πόσο όμορφο είναι να κοιμάσαι και να ξυπνάς σε μια αγκαλιά, καθώς το σώμα του συντρόφου σου θα είναι πάντα το καλύτερο μαξιλάρι.

Σκέψου ακόμη τη δύναμη εκείνης της αγκαλιάς, μετά από έναν καυγά· γι’ αυτήν και μόνο άξιζε να σκοτωθείτε. Η αγκαλιά του «άλλου σου μισού» είναι αυτή που θα κολλήσει όλα τα σπασμένα σου κομμάτια και θα κουμπώσει ιδανικά με τη δική σου. Εκείνη θα σου προσφέρει όλη τη δύναμη και την αντοχή να προσπαθείς, αρκεί να ‘ναι σφιχτή, πολύ σφιχτή.

Μην κάνετε από κείνες τις αγκαλιές τις ξενέρωτες, τις χλιαρές. Να αγκαλιάζεστε σφιχτά, δυνατά. Δεν είναι γυάλινοι οι άνθρωποι, δεν σπάνε, έτσι κολλάνε. Να αγκαλιάζεστε στήθος με στήθος και να ακουμπάτε ο ένας την καρδιά του άλλου.

Αγκαλιές απρόσμενες, που σας ζητήθηκαν, φιλικές, αδελφικές, μητρικές, πατρικές, ερωτικές, στιγμιαίες κι αμήχανες, διαρκείας-παθιασμένες, όλες μας φτιάχνουν τη μέρα. Ν’ αγαπάτε και να αγκαλιάζεστε!»

Πηγή

Κατά καιρούς έχω γράψει πολλά άρθρα με συμβουλές για ζευγάρια για να βελτιώσουν την σχέση τους και πως να κάνουν την ζωή τους καλύτερη.

Όμως όταν είδα αυτό το βίντεο συνειδητοποίησα πως ποτέ δεν έχω γράψει κάτι που απλά να εξυμνεί την ζωή και την αγάπη των ζευγαριών. Είναι τόσο απλό και όμως δεν το έκανα ποτέ!

Ήρθε η ώρα λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε πόσο υπέροχος είναι ο άνθρωπος που έχουμε επιλέξει στην ζωή μας και να του δείχνουμε πόσο τον αγαπάμε κάθε στιγμή. Είναι απίστευτο να θέλεις να περάσεις την ζωή σου με έναν άνθρωπο και να θέλεις να γεράσεις μαζί του

Βέβαια ένα βίντεο μπορεί να πει περισσότερα πράγματα από ότι δυο λόγια γραμμένα σε υπολογιστή.

Το βίντεο ξεκινά με μια φράση του Αϊνστάιν :»Μια φωτογραφία δεν μεγαλώνει ποτέ και δεν παλιώνει. Εσύ και εγώ αλλάζουμε, οι άνθρωποι αλλάζουν μέσα στους μήνες και στα χρόνια αλλά μια φωτογραφία θα μένει πάντα η ίδια»

Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε τι εννοούμε

Πηγή

Δεν χρειάζεται να μεγαλώνουμε άλλους στρατιώτες. Ανθρώπους με αγάπη στην καρδιά χρειαζόμαστε.

Εμείς αποτύχαμε.

Η Αυστραλία καίγεται. Ο Αμαζόνιος κάηκε. Οι γείτονες μας πολεμούν. Εμείς βουτάμε όλο και περισσότερο στην εγκληματικότητα.

Μοιάζει σαν ο πλανήτης να καταστρέφεται. Βασικά ο πλανήτης Γη καταστρέφεται.

Εμείς αποτύχαμε.

Η μόνη ελπίδα μας είναι τα παιδιά. Να μεγαλώσουμε παιδιά με ενσυναίσθηση, να μεγαλώσουμε ανθρώπους που ξέρουν να αγαπούν και νοιάζονται.

Για αυτό μπαμπάδες και μαμάδες του κόσμου δεν έχει καμία σημασία με τι ρούχα ντύνετε τα μωρά σας, αρκεί να τους μαθαίνετε να νιώθουν ζεστασιά στην αγκαλιά σας ώστε να μπορέσουν να την προσφέρουν στον κόσμο, έπειτα.

Δεν έχει σημασία αν θηλάζετε η δίνετε ξένο γάλα, αρκεί το μωρό σας να νιώθει χορτάτο για να μπορεί να δίνει απλόχερα φαγητό σε όποιον το έχει ανάγκη έπειτα.

Δεν έχει σημασία αν πρέπει να επιστρέψετε στη δουλειά… Αρκεί όταν γυρνάτε σπίτι να αφοσιώνεστε στο παιχνίδι μαζί του. Έτσι θα του μάθετε να αφιερώνει χρόνο και προσοχή σε ότι αγαπάει.

Δεν έχει σημασία αν το κοιμήσετε στο κρεβάτι του η στο κρεβάτι σας… Αρκεί να του μάθετε να αγκαλιάζει όσους το έχουν ανάγκη.

Τίποτα δεν έχει σημασία από όσα κάθε μέρα μας βασανίζουν το μυαλό… Αν δεν έχουμε πλανήτη για να ζήσουν τα παιδιά μας.

Γυρίστε σπίτι και χορέψτε μαζί του… Χρειαζόμαστε χαρούμενους ανθρώπους.

Γυρίστε και φιλήστε το, αγκαλιάστε το…

Χρειαζόμαστε τρυφερούς ανθρώπους.

Γυρίστε και μιλήστε ΣΕ αυτό, ΟΧΙ για αυτό, όσο ημερών, μηνών η χρόνων και να είναι…

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα νοιάζονται να ακούσουν.

Γυρίστε σπίτι, πάρτε το αγκαλιά και βγάλτε το έξω… Να γνωρίσει τον κόσμο.

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα επιθυμούν να προστατεύσουν το “σπίτι” τους.

Είστε ο πλανήτης τους… Ότι τους δώσετε απλόχερα θα το μοιράσουν αβίαστα στο μέλλον.

Και να ξέρατε πόσο το χρειαζόμαστε στο παρόν.

Πηγή