Λένε ότι μια φορά στη ζωή σου, μόνο μια, έρχεται ένας άνθρωπος που είναι γραφτό να είσαι μαζί του. Ο άνθρωπος που θα «κουμπώσεις» αμέσως, χωρίς προσπάθεια. Δε θα είναι ο άνθρωπος που θα σε απογειώσει ή που θα σε κάνει να πετάς στα σύννεφα. Αντίθετα, θα είναι αυτός που θα σε κάνει να πατάς σταθερά στα πόδια σου. Που δε θα φοβάσαι να περπατήσεις μαζί του σε δρόμους που δεν τόλμησες να πας ποτέ. Που θα σου λέει «πάμε» και δε σε νοιάζει να ρωτάς «πού».

Ο άνθρωπος είναι παράξενο πλάσμα. Ανικανοποίητο. Μόλις αποκτήσει αυτό που θέλει, αμέσως επιθυμεί κάτι άλλο. Κάτι παραπάνω. Οι επιθυμίες αλλάζουν ανάλογα με τις συνθήκες, τις καταστάσεις και τις εμπειρίες. Το σημαντικό είναι να βρεις τόσο αυτό που θέλεις, όσο αυτό που έχεις ανάγκη αλλά και αυτό που σου αξίζει. Περισσότερο από τα τρία αυτό που σου αξίζει. Και αυτό που σου αξίζει είναι σε άμεση συνάρτηση με αυτό που εσύ ο ίδιος είσαι. Τείνουμε να χαλάμε αυτό που έχουμε, επιθυμώντας αυτό που δεν έχουμε. Αυτό όμως που τώρα έχεις, ήταν κάποτε το πρώτο ανάμεσα σε αυτά που δεν είχες.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να ζητάς χωρίς να μπορείς και να προσφέρεις. Το τί μας αξίζει δεν πρέπει να είναι και δεν είναι απόρροια αυτών που έχουμε περάσει αλλά αυτών που μπορούμε εμείς να προσφέρουμε λόγω ακριβώς όλων των προηγούμενων που ζήσαμε. Η ζωή δε μας χρωστάει, μας προετοιμάζει. Τα καλύτερα δεν έρχονται όταν δεν το περιμένεις, έρχονται όταν είσαι έτοιμος να τα εκτιμήσεις.

Και σφαλιάρες θα έρθουν και απογοητεύσεις. Και χαρές αλλά και λύπες.Το πιο σημαντικό είναι η ειλικρίνεια και η ακεραιότητα. Ειλικρίνεια προς τον εαυτό σου και ακεραιότητα προς τους άλλους. Μην ξεχνάς ποτέ από που προήλθες και από πού ξεκίνησες. Είσαι αυτό που είσαι και αυτό είναι το αποτέλεσμα όλων αυτών που έχεις περάσει. Των καλών, των άσχημων και των «περίεργων» εμπειριών.

Όλοι όσοι πέρασαν σού άφησαν και κάτι. Στο βιβλίο της ζωής σου, όλοι έγραψαν. Άλλος μια γραμμή, άλλος ένα ολόκληρο κεφάλαιο. Κάποιες φορές νίκησες. Κάποιες άλλες απλά έμαθες. Ο καλύτερος δάσκαλος είναι το τελευταίο σου λάθος γιατί κουβαλάει όλα τα προηγούμενα μαζί του. Θα πρέπει να μάθεις να ζεις χωρίς την ευτυχία για να έρθει.

Για να είσαι ευτυχισμένος, πρέπει να βρεις δύο πράγματα. Τον εαυτό σου και τον άνθρωπό σου. Αρκεί να μη θυσιάσεις τον έναν για τον άλλον. Όλοι ψάχνουν για το άλλο τους μισό ενώ θα έπρεπε να αναζητούν το άλλο τους ολόκληρο. Με την καρδιά ερωτεύεσαι αλλά με το μυαλό αγαπάς. Φρόντισε να είσαι κάποιος που κάποιος άλλος φοβάται να σε χάσει από τη ζωή του.

Αν μπορούσες να είσαι οποιοσδήποτε, θα διάλεγες να είσαι εσύ;

Πηγή

Θέλω το παιδί μου να ζήσει μια μεγάλη ζωή.

Ίσως όμως μεγάλη δεν σημαίνει αυτό που το έχουμε κάνει πλέον να σημαίνει. Ίσως μεγάλη ζωή να είναι εκείνη η ζωή που κόβουμε ταχύτητα για χάρη των παιδιών μας..

Ίσως να είναι εκείνη η ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας να περπατούν στον διάδρομο με τα παιχνίδια μόνο και μόνο για να δουν όλα εκείνα τα τρελά και να ξεκαρδιστούν.

Γιατί έτσι.

Ίσως να είναι εκείνη η ζωή που στεκόμαστε στο ύψος τους.. Ή ίσως είναι η ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας να φορέσουν εκείνη την αγαπημένη αποκριάτικη στολή τους για μήνες. Γιατί έτσι.

Ίσως η μεγάλη ζωή δεν έχει να κάνει τελικά με ταξίδια σε όλον τον κόσμο ή με το να ζούμε όλων των ειδών τις εμπειρίες..

Ίσως να είναι μόνο μια ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας να κολυμπούν στην θάλασσα το καλοκαίρι, κάθε μέρα. Ή μια ζωή που διαβάζουμε παρέα τους το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά και ξανά, κάθε βράδυ.. Γιατί αυτό είναι εκείνο που λατρεύουν τόσο.

Μπορεί μια μεγάλη ζωή να είναι μερικά λεπτά παραπάνω για πλατσούρισμα στο βραδινό τους μπάνιο. Μπορεί να είναι τα οικογενειακά πάρτι με χορό χωρίς κανένα λόγο..!

Ίσως μεγάλη ζωή να είναι όταν τ’αφήνουμε να σκαρφαλώσουν σ’εκείνο το ψηλό πεζούλι γυρνώντας στο σπίτι. Κι ας έχουμε αργήσει.. Κι όταν τ’αφήνουμε ν’ανακατέψουν τις πλαστελίνες κι ας ξέρουμε πως μετά θα γίνουν χάλια.

Όχι, μια μεγάλη ζωή δεν είναι μια πολυέξοδη ζωή ή μερικά χλιδάτα αντικείμενα. Μια μεγάλη ζωή είναι μια ζωή που ξεχειλίζει απο φιλιά, γαργαλητά και χάδια στο κρεβάτι.

Κι αν νιώθεις πως δεν μπορείς να προσφέρεις στα παιδιά σου τη μεγάλη ζωή που αξίζουν.. Θέλω να σου πω, πως η μεγάλη ζωή βρίσκεται μέσα στις καθημερινές χαρές και τα χαμόγελα…

Θέλω το παιδί μου να έχει μια μεγάλη ζωή.. Γι’αυτό το άφησα σήμερα να χτενίσει εκείνο τα μαλλιά μου.

Και το άκουσα με μεγάλη μου χαρά να μου λέει όλες τις ιστορίες που έχει στο κεφάλι του, εκείνες που δεν τις καταλαβαίνω καθόλου. Και ρώτησα τα πάντα για να καταλάβω καλύτερα.

Πρωτότυπο: Sarah Lango – Gracefield growth

Πηγή

Όταν αγαπάς, να το δείχνεις. Μια σοφή φράση, μια στάση ζωής που πρέπει να την ακολουθήσουμε όλοι. Όταν αγαπάς, δείξ’ το, πριν είναι αργά.

Κάποιες φορές η καθημερινότητα, τα προβλήματα ή ο “δύσκολος” χαρακτήρας μας, μας κρατά μακριά από τα αληθινά συναισθήματα.
Πόσες φορές θέλαμε να δείξουμε την αγάπη μας, να την εκφράσουμε και κάναμε ένα βήμα πίσω.
Από ντροπή, από ενοχές ή απλά για να μην δείξουμε ευαίσθητοι.
Κι όμως.

Όταν αγαπάς κάποιον να του το δείχνεις. Ίσως αύριο να είναι αργά..

“Πριν από 10 -13 χρόνια προσπαθούσα να αναπτύξω τις επιχειρήσεις μου σε Ελλάδα και εξωτερικό. Πολλές φορές έβγαινα από το ένα αεροπλάνο και έμπαινα στο άλλο. Επαγγελματικά τα πράγματα πήγαιναν εξαιρετικά και ήμουν τόσο εστιασμένος, που δεν παρατηρούσα ακριβώς τι γινόταν γύρω μου. Δεν πρόσεξα τα λευκά μαλλιά του πατέρα, τα ρυτιδιασμένα χέρια της μάνας μου, τα μπουκαλάκια με τα χάπια ου έπαιρναν. Δεν έδωσα την σημασία που έπρεπε. Πήγαινα κάπου κάπου να τους δω, αλλά στα κλεφτά και βιαστικά. Αυτοί χαιρόντουσαν για μένα, γιατί πραγματοποιούσα τα όνειρά μου, παρόλο που τους έλειπα.
Ώσπου κάποια μέρα, νύχτα για να ακριβολογώ, το τηλέφωνο κτύπησε. Ήταν ήδη αργά. Δεν πρόλαβα να τους πω ευχαριστώ για όλα. Δεν πρόλαβα να ακούσω τις τελευταίες τους επιθυμίες, να τους πω το «Σ’ ΑΓΑΠΩ».
Καταλαβαίνω ότι η πραγματικότητα, ειδικά τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας, είναι πολύ σκληρή. Τρέχουμε σαν τρελοί, από το πρωί μέχρι το βράδυ, όχι τόσο για την επιτυχία, αλλά για την επιβίωση. Το μυαλό μας φοβισμένο και ταραγμένο. Οι σχέσεις μας με τους άλλους σε συνεχή ένταση, έτοιμοι να ξεσπάσουμε και να ξεσπαθώσουμε στον πρώτο που θα μας φανεί περίεργος.

Όμως ο χρόνος είναι αμείλικτος.

Χάνουμε τις ευκαιρίες να δείξουμε την αγάπη μας σε άτομα που μας φρόντισαν, που μας νοιάστηκαν, που κόπιασαν και θυσιάστηκαν για μας. Και δεν χρειάζεται να το κάνουμε γιατί τους το χρωστάμε, αλλά γιατί είμαστε ευγνώμονες που μας στήριξαν στα δύσκολα και μας κράτησαν το χέρι. Γιατί θέλουμε και οφείλουμε να δίνουμε αγάπη σε όλους. Και επειδή ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτούς που μας πρόσφεραν την δική τους.

Κάνε το πράξη στην ζωή σου.

Συνειδητά, κάτσε και σχεδίασε. Θυμήσου που έχεις αφήσει ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, σε ποιους χρωστάς μια συγνώμη, σε ποιους ένα φιλί, ένα ευχαριστώ. Μην το αναβάλεις. Σήμερα είμαστε, αύριο όχι”.

Ναι, θέλουμε να αρέσουμε, αλλά πιο πολύ θέλουμε να αγαπηθούμε. Να αγαπηθούμε αληθινά, σε βάθος, χωρίς όρους και αστερίσκους από ανθρώπους ειλικρινείς και ντόμπρους. Από άντρες που ξέρουν τι θέλουν απ’ τη ζωή τους και για ποιο λόγο είναι μαζί μας. Που μπορούν να δουν βαθιά μέσα μας, πέρα απ’ την εξωτερική μας εμφάνιση και ό,τι τους γοήτευσε με την πρώτη ματιά και να αναγνωρίσουν όλα εκείνα που ψάχνουν και αξίζει να παλέψουν για να έχουν. Και που ξέρουν καλά πως αν τα αποκτήσουν, θα πρέπει να τα εκτιμήσουν για να μην τα χάσουν. 

Τέτοιοι άντρες θέλουμε να μας αγαπήσουν και όχι άντρες σαν κι αυτούς που περιγράφει το παρακάτω ποστ, που διαβάσαμε στο fb page της ψυχολόγου Μαρίας Αϊβαζίδου:

«Αν σε ελκύει μια γυναίκα από το μέγεθος του στήθους της, από τη μέση της ή από τους γοφούς της, κάνεις λάθος.

Αν αυτό που εκτιμάς περισσότερο σε αυτήν είναι τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, το χρώμα των ματιών της, το μήκος των ποδιών της, ή πως την βλέπεις με μίνι φούστα, κάνεις λάθος.

Μια γυναίκα είναι η συμπεριφορά της, ο τρόπος που βλέπεις στα μάτια της ποιός είσαι, ο τρόπος που σου συμπεριφέρεται και σε κοιτάζει, το γέλιο της και οι σιωπές της…

Γυναίκα είναι η εξυπνάδα της, η εξέγερση της, το μέσα της, η γενναιοδωρία της, η ικανότητά της να κάνει αρκετά πράγματα ταυτόχρονα, η μανία σου.

Το καλύτερο πράγμα σε μια γυναίκα δεν είναι το περιτύλιγμά της, είναι αυτό που υπάρχει μέσα της: Το χιούμορ της, οι εκφάνσεις της, η γενναιότητα της, ο τρόπος σκέψης της…

Ένας πραγματικός άντρας, ένας έξυπνος άνθρωπος, ερωτεύεται αυτό που οι άλλοι δεν μπορούν να δουν…

Ο αληθινός άντρας μπορεί να δει πραγματικά, αυτό που οι άλλοι δεν φαντάζονται καν ότι υπάρχει και για αυτό τα ζευγάρια που είναι πρώτα απ’ όλα φίλοι και πραγματικοί συντρόφοι παίρνουν ένα βραβείο, και αυτο λέγεται ΕΥΤΥΧΙΑ..

Μα όμως ΤΗΝ ΧΑΝΕΙΣ…

Πρέπει να είσαι τόσο ανόητος για να καταφεύγεις σε κάποιαν άλλη που σου χάρισε ένα ομορφότερο χαμόγελο.

Και αναρωτιέσαι γιατί την χάνεις;

Την χάνεις, όταν σου δίνει ξημέρωμα στα μάτια της και συ της κάνεις τις μέρες γκρίζες.

Την χάνεις, όταν μετατρέπεται σε ουράνια τόξα απλά βάφοντας τον κόσμο σου και ‘συ της δίνεις την αδιαφορία ως αντάλλαγμα.

Την χάνεις, όταν ακόμα σε γεμίζει με λεπτομέρειες και συ της λες ψέματα ως αντάλλαγμα.

Την χάνεις, όταν περιμένει ένα τηλεφώνημα ή ένα μήνυμα από εσένα, και εσύ γράφεις σε κάποιον άλλον.

Την χάνεις, όταν ψάχνει να την αγκαλιάσεις και συ την χρησιμοποιείς σωματικά.

Την χάνεις, όταν σε βλέπει ακόμα με θαυμασμό και συ την βλέπεις σαν αυτή που απαγορεύει την ελευθερία σου.

Την χάνεις… γιατί μόνο εσύ, δεν αξίζεις κάποια σαν αυτήν. Την χάνεις…»

Πηγή

Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που
Καθώς τα παιδιά μου μεγαλώνουν θα το νιώθουν σαν
Πηγή χαράς και στήριξης
Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που οι φίλοι των παιδιών μου
Θα βρίσκουν πόρτα ανοιχτή
Τα καλύτερα γέλια και τα καλύτερα σνακ.
Θέλω τα παιδιά μου να αγαπάνε το σπίτι τους.
Θέλω οι φίλοι τους που χρειάζονται παραπάνω αγάπη και κάποιον να μιλήσουν
Να έρχονται εδώ για την αγάπη και τη συζήτηση.
Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου και οι φίλοι τους
Ότι σε αυτό το σπίτι θα βρουν στήριξη,
Θα πάρουν συμβουλές, γνώμες και ιδέες,
Αλλά όχι επικρίσεις, ούτε ακύρωση.
Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου ότι εδώ μπορούν να είναι
Ο αυθεντικός τους εαυτός
Θα τους δώσω τον χώρο. Τη στήριξη. Την αισιοδοξία. Την αίσθηση ασφάλειας και αποδοχής.
Τη θετικότητα. Την αγάπη άνευ όρων.
Αλλά θα βάλω όρια στις συμπεριφορές που εμποδίζουν την εξέλιξη των παιδιών μου.
Πάντα θα αγαπάω όποιον διαβαίνει το κατώφλι μας, για όσο χρειάζεται την αγάπη αυτή.
Ίσως για μια μέρα, ίσως για πάντα.
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αγάπη
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αποδοχή
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο θετικότητα
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αισιοδοξία
Ένα σπίτι που τα παιδιά μου θα μπορούν να ακουμπήσουν τα βάρη τους
Και να είναι απλώς παιδιά

Δρ. Λίζα Βάρβογλη

Πολλές χιλιάδες ώρες έχουν σπαταληθεί, εκατοντάδες συζητήσεις, κουβέντες, αναλύσεις επί αναλύσεων με κολλητούς έχουν γίνει και τόνοι καφέδων κι αλκοολούχων ποτών έχουν καταναλωθεί, μπας και βρεθεί η απάντηση σε ένα πολύ βασικό ερώτημα· μπορείς από τον τρόπο που έρχεστε σε ερωτική επαφή να καταλάβεις τι νιώθει για σένα το ταίρι σου; Υπάρχουν μικρά ή μεγαλύτερα μυστικά που θα μπορούσαν να σου αποκαλύψουν εάν σε βλέπει μόνο για την πράξη αυτή καθ’ αυτή ή εάν υπάρχει και κάποιο συναίσθημα ανάμεσά σας;

Ξεκινάμε από το χρόνο πριν από την πράξη. Εάν σε θυμάται μόνο με τις μεγάλες ώρες, τότε τα πράγματα δεν είναι και πολύ θετικά. Επίσης, εάν μια από τις πρώτες τρεις κουβέντες είναι «τι φοράς», «πού είσαι/ σε πόση ώρα θα είσαι σπίτι» ή «σε 10 λεπτά θα είμαι εκεί», θα πρέπει να σε προβληματίσει πως μάλλον έχεις μόνο έναν ρόλο στη ζωή του προσώπου αυτού. Εναλλακτικά, εάν σου στέλνει μήνυμα για καλημέρα, επικοινωνεί μέσα στην ημέρα για να δει πώς είσαι και φροντίζει να κρατάει μια διακριτική επικοινωνία σε σταθερή βάση, σημαίνει ότι το πάει πιο σοβαρά. Το ίδιο μήνυμα αντίστοιχα περνάς κι εσύ έχοντας παρόμοιες συμπεριφορές, μη νομίζεις ότι κρύβεσαι.

Πάμε τώρα στη στιγμή της συνάντησης. Λέτε και καμιά κουβέντα, ή τραβιέστε κατευθείαν στην κρεβατοκάμαρα; Ο κανόνας λέει πως όσα περισσότερα πράγματα ζητάει να μάθει κάποιος για το πρόσωπο που έχει στο κρεβάτι του, τόσες περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να ζητάει περισσότερα πράγματα κι εκτός κρεβατιού.

Πάμε τώρα να αναλύσουμε την πράξη αυτή καθ΄ αυτή. Είναι καθαρά μια έκρηξη πάθους -ή τουλάχιστον αυτό θα όφειλε να είναι- και γι’ αυτό δεν είναι πάντα πολύ ξεκάθαρο να διακρίνεις το συναίσθημα από το ζωώδες ένστικτο. Μπορεί να σε γουστάρει τρελά και να κάνετε κρεβάτια να σπάνε, έπιπλα να μετακινούνται και τους γείτονες να καλούν το 100, αλλά πέρα απ’ αυτό να μην υπάρχει κάτι περισσότερο. Από την άλλη, μπορεί να υπάρχει μια γλυκιά αμηχανία που ρίχνει τις επιδόσεις επειδή αυξάνει το άγχος, ή αντίστοιχα μπορεί να βγαίνουν όλα οργανικά και στοργικά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αν το κάνετε άγρια και παθιασμένα σημαίνει ότι δε γουστάρεστε. Η αίσθηση όμως, όπως και να το κάνουμε, που έχεις όταν ξέρεις ότι ο άλλος σε φροντίσει και προσέχει το σώμα σου, είναι κάτι που μπορείς ν’ αντιληφθείς.

Επίσης προφανές είναι το αν το άτομο αφιερώνει αρκετό χρόνο στη δική σου απόλαυση, αφήνοντας στην άκρη προς στιγμήν την δική του, είναι μια πολύ ισχυρή ένδειξη πως δε σε βλέπει μόνο ως αρπαχτή. Επομένως αν κι εσύ ενδιαφέρεσαι μόνο για να τελειώσεις εσύ, περνάτε καλά (και μόνο) κι αυτό βγαίνει προς τον κόσμο. Οι εραστές που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να περάσουν οι ίδιοι καλά, διεκδικούν με κάθε τρόπο και μέσο να τους παρέχεις εσύ την απόλυτη ηδονή, αγνοώντας ή έστω μη αφιερώνοντας αξιοσημείωτο χρόνο στις δικές σου ανάγκες. Σου χτυπάει κάποιο καμπανάκι εδώ;

Η πικρή αλήθεια είναι πως ο καθένας από εμάς λειτουργεί τελείως διαφορετικά κατά την πράξη, ακόμα και με διαφορετικούς παρτενέρ, μπορεί να έχουμε ίδια συμπεριφορά. Εάν πιστεύεις πως θα ήθελες περισσότερα από τον ερωτικό σου σύντροφο από αυτά που σου προσφέρει μέχρι τώρα ή αν θεωρείς πως δε δίνεις εσύ όσα θέλει, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να κάνετε μια κουβέντα και να δεις σε ποιο μήκος κύματος βρίσκεστε. Εάν είσαστε στο ίδιο σημείο, όλα είναι καλά. Εάν όμως ο ένας από τους δύο ζητάει πράγματα που ο άλλος δεν μπορεί ή δε θέλει να προσφέρει, καλύτερα να σταματήσετε τις επαφές σας το συντομότερο δυνατόν για να βρει ο καθένας σας το άτομο που θα μοιράζεται τα ίδια «θέλω» και δε θα καταπιέζεται κανείς από τους δύο. Άλλωστε μιλάμε για μια απόλαυση, ίσως τη μεγαλύτερη επί γης, οπότε δεν πρέπει κανένας να κάνει πίσω σ’ εκείνα που θέλει, είτε περιλαμβάνουν συναίσθημα είτε όχι.

Πηγή

Όσοι άνθρωποι κι αν σου επιβεβαιώσουν ότι το δεύτερο, το τρίτο ή το πέμπτο σου παιδί θα κερδίσει την καρδιά σου όπως ακριβώς και το πρώτο, εσύ πάντα θα ανησυχείς μήπως η αγάπη σου δεν φτάσει, μήπως αφήσεις κάποιο απ’ τα παιδιά σου παραπονεμένο. Κι όμως, κάθε αμφιβολία είναι καταδικασμένη να καμφθεί, γιατί η αγάπη της μαμάς είναι έτσι προγραμματισμένη: δεν ξέρει τι σημαίνει διαίρεση. Ξέρει μόνο τον πολλαπλασιασμό.

Κι αν ένα παιδί σου ρωτήσει «Μαμά, ποιον αγαπάς περισσότερο;» θα δείξεις τα δάχτυλα των χεριών σου και θα απαντήσεις όπως η μάνα στο παρακάτω κείμενο:

-Κόψε μου ένα, να δεις σε ποιο θα πονέσω!

«Σαράντα μέρες έλειψες και σε ξέχασα. Άνοιξες την αγκαλιά σου, μα ήταν γεμάτη και εγώ κρύφτηκα.
– Ποια είσαι; ρώτησα.
Δυόμιση χρονών παιδάκι με μνήμη χρυσόψαρου.
Και μου σύστησες τον αδελφό μου. Δεν ήμουν πια το μωρό σου!

Αχ βρε μάνα…
Που δεν χόρταινα την αγκαλιά σου γιατί την μοιραζόμουνα στα πέντε.
Και σε ρωτούσα συνέχεια ποιον αγαπάς περισσότερο; Τον γιο σου; Και μου έδειχνες τα πέντε σου δάχτυλα.
-Κόψε μου ένα, να δεις σε ποιο θα πονέσω!

Αχ βρε μάνα…
Που όταν αρρώσταινα μου αγόραζες πάστα να γλυκάνεις τον πυρετό μου. Που ξενυχτούσες στο παράθυρο όταν αργούσα. Και όταν ερχόμουν δεν έλεγες τίποτα. Και εγώ πίστευα πως δεν νοιάζεσαι.
Που με ρωτούσες για τα μυστικά μου και σώπαινα. 
Που με ρωτούσες αν σε αγαπώ και γελούσα.
Πιο παιδί από μένα γινόσουν, όταν θύμωνες, όταν φοβόσουν.

Οι πόρτες στο σπίτι πάντα ανοιχτές, έκρυβες τα κλειδιά για να μην κλειδωθούμε.
Και όταν έφυγα με αποκαλούσες “Το ξενιτεμένο μου”… 25 χιλιόμετρα μας χώρισαν.
Μα η άλλη άκρη του κόσμου φάνταζε για σένα.

Αχ βρε μάνα.
Που μού ‘λεγες, θα καταλάβεις όταν γίνεις μάνα και έγινα και κατάλαβα.
Και δεν σου παραπονέθηκα ποτέ ξανά για να μην σε πικράνω.
Γιατί έγινα μάνα και είδα τα λάθη σου. Γιατί έγινα μάνα και έκανα τα ίδια λάθη.
Γιατί μόνο όσοι δεν αγαπούν, δεν κάνουν λάθη.
Γιατί απλά δεν κάνουν τίποτα για σένα.

Αχ βρε μάνα.
Που μεγάλωσα και εσύ ξανάγινες παιδί.
Που δυσκολεύεσαι να φας.
Που δυσκολεύεσαι να περπατήσεις.
Που δυσκολεύεσαι να θυμηθείς.
Μνήμη χρυσόψαρου πια.

Και όμως…
Κρατάς το ένα χέρι σου σφιχτά και μετράς με το άλλο τα πέντε σου δάχτυλα και με δυσκολία προφέρεις.
Μαίρη, Δήμητρα, Στέλλα, Σοφία, Δημήτρης και γελάς.
Που δεν έχεις ξεχάσει,που είναι όλα εκεί.
Μέσα στα δάχτυλα σου.
Μια γροθιά που φιλάς.

Αχ βρε μάνα.
Πέντε δάχτυλα η ζωή σου.
Τα παιδιά σου.»

Πηγή

Η αγάπη είναι ουσιαστικά η ένωσή μας με το θείο. Ένας άνθρωπος που δεν την έχει γνωρίσει, είναι ένας άνθρωπος μισός. Ένας άνθρωπος που δεν έχει βιώσει την ένωσή του με τον θεό.

Αγαπώ τον εαυτό μου

  Για να αγαπήσουμε κάποιον,πρέπει πρώτα απ’ όλα να αγαπάμε τον εαυτό μας. Εάν δεν έχουμε μια στοργική σχέση με τον εαυτό μας, εάν δεν τον αγαπάμε,δεν τον φροντίζουμε, δεν μπορούμε να μάθουμε να αγαπάμε την ζωή και τους γύρω μας.

Τι σημαίνει αγαπώ

   Η λέξη αγαπώ,είναι μια πολύ παρεξηγημένη λέξη. Πολλοί άνθρωποι αγαπάνε για να αγαπηθούν. Αγαπώ δεν σημαίνει στηρίζομαι. Δεν αγαπάμε μόνο όσους μας αγαπούν. Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα ανιδιοτέλειας. Αρχίζοντας από τον εαυτό μας,αγαπάμε τους ανθρώπους που είναι στη ζωή μας, όχι για να μας αγαπούν κι αυτοί αλλά για να μπορούμε να τους προσφέρουμε, να τους στηρίζουμε και να τους βοηθάμε όταν αυτό είναι απαραίτητο. Αγαπάμε για να νοιώθουμε ζωντανοί.

     Αν τυχόν η αγάπη που δίνουμε σε κάποιον επιστρέφει σε εμάς, τότε μιλάμε για ευλογία και πρέπει να κοπιάσουμε σίγουρα για να διατηρήσουμε αυτή την σχέση.
Παρ’όλα αυτά η αληθινή αγάπη σημαίνει προσφορά με ανιδιοτέλεια.
Όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, τους γύρω μας και την ζωή, ξέρουμε να ζούμε και μπορούμε να ονομαζόμαστε άνθρωποι.

Αγάπη χωρίς αντάλλαγμα

 Όταν δίνεις αγάπη χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα,έρχεσαι πιο κοντά στο θεό. Ακόμα και αν οι θρησκείες χωρίζουν τους λαούς, όλες μας διδάσκουν ένα πράγμα: την αληθινή αγάπη. Την αγάπη για τον πλησίον μας και την προσφορά χωρίς συμφέρον και προσμονή για κάποιο αντάλλαγμα. Όταν αγαπάς και προσφέρεις, νιώθεις καλύτερος άνθρωπος, νιώθεις ότι εκπληρώνεις το συμπαντικό θέλημα, το θέλημα του θεού. Αγάπη ίσον προσφορά. Αγάπη ίσον φροντίδα. Αγάπη για τον διπλανό σου ίσον αγάπη για τον εαυτό σου. Τι πιο όμορφο από το να αγαπάς χωρίς αντάλλαγμα;

Αγάπη προς τον σύντροφό μας

  Ο έρωτας που νοιώθουμε στην αρχή μιας σχέσης διαφέρει κατά πολύ αυτό που μένει στο τέλος. Ο έρωτας είναι κάτι σαν συναισθηματικός πόλεμος και διαφέρει από την αγάπη που σχηματίζεται στην εξέλιξη μιας σχέσης. Σε μια σχέση όπου τα συναισθήματα είναι αμοιβαία, όταν ερωτευόμαστε και μας ερωτεύεται και το ταίρι μας, βγαίνουν στην επιφάνεια όλες μας οι ανασφάλειες και άθελά μας παίζουμε ένα νοητό παιχνίδι ισχύος.

Αργότερα όμως όταν αρχίζουμε να νοιώθουμε την σιγουριά ότι ο άνθρωπος μας μας έχει ερωτευτεί γι’ αυτό που πραγματικά είμαστε, χαλαρώνουμε και περνάμε τις ώρες με τον σύντροφό μας όντας ο εαυτό μας. Όταν έχουμε αρχίσει να αλληλοαγαπιόμαστε και ζούμε την κάθε μέρα μας με σκοπό να προσφέρουμε στον άνθρωπό μας, τότε έχουμε περάσει στο στάδιο της αγάπης. Η αμοιβαία αγάπη, είναι πραγματικά θείο δώρο, κάτι που πολλοί αναζητούν και σπάνια το βρίσκουν. Κάτι το οποίο πρέπει συνεχώς να εκτιμάμε και για το οποίο πρέπει να ευγνωμονούμε το σύμπαν και τον Θεό. Αυτό είναι ο σκοπός της δημιουργίας. Κάτι που πρέπει συνεχώς να μοχθούμε για να μην το χάσουμε. Η αμοιβαία αγάπη ανάμεσα σε μια σχέση είναι ότι πιο όμορφο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο ειδικά στην σημερινή κοινωνία, που οι άνθρωποι κάνουν σχέσεις είτε από συμφέρον, είτε από ανάγκη για ασφάλεια και συντροφικότητα.

Παρανόηση της ανιδιοτελούς αγάπης

ΠΡΟΣΟΧΗ! Δεν πρέπει να μπερδεύουμε την ανιδιοτελή αγάπη με την ανοχή προσβλητικών  ή ακόμα και ακραίων άσχημων συμπεριφορών των ανθρώπων που αγαπάμε προς το πρόσωπό μας. Αγαπώ χωρίς όρους δεν σημαίνει το να αφήνω την πλήρη ελευθερία στο άτομο που αγαπώ  να ασελγεί σε βάρος μας. Σημαίνει απλώς να διαλέγει αυτό που εκείνος  επιθυμεί χωρίς απαραίτητα να είμαστε εμείς και όντας προετοιμασμένοι να πληγωθούμε. Άλλωστε αν η αγάπη που δώσουμε στο άτομο που έχουμε ερωτευτεί δεν επιστρέφεται σε εμάς, έχοντας πρώτα αγαπήσει τον εαυτό μας, δεν πρέπει να τρελαθούμε αλλά αντιθέτως να συνειδητοποιήσουμε ότι το “άλλο μας μισό” βρίσκεται εκεί έξω, να συνεχίσουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και τον πλησίον μας. Ότι είναι να ‘ρθει θα ‘ρθει. Να έχεις πάντα εμπιστοσύνη στη ζωή. Το σύμπαν γνωρίζει αυτά που εσύ καμιά φορά δεν μπορείς να καταλάβεις. Αγάπα με ανιδιοτέλεια, πρόσφερε με ανιδιοτέλεια. Έτσι γεμίζεις ψυχικά για να συνεχίζεις να ζεις μια ζωή όμορφη και να είσαι δοτικός/η, να αγαπάς τον εαυτό σου και αν και δεν πρέπει να είναι αυτό ο σκοπός σου, το σύμπαν σίγουρα κάποια στιγμή θα σε ανταμείψει.

Ερμιόνη Ταυλαρίδου

Γράφει η ψυχολόγος Θέκλα Πετρίδου

…Το να θυσιάζεσαι για τα παιδιά σου, μόνο αγάπη δεν είναι. Η νοοτροπία που επιτάσσει πως ο γονιός δεν πρέπει να επιδιώκει τα δικά του καλώς νοούμενα συμφέροντα για να μεγαλώσει σωστά τα παιδιά του έχει καταστρέψει πολλούς γονείς και πολλά παιδιά αντίστοιχα. Δεν έχω θυσιαστεί ποτέ για τα παιδιά μου κι ούτε και πρόκειται, επειδή θέλω να είναι ανάλαφρα κι ελεύθερα από οποιαδήποτε αίσθηση ευθύνης απέναντι στο άτομό μου.

Ο γονιός φέρει ευθύνη που αποφάσισε να κάνει παιδιά. Τα παιδιά δεν έχουν καμία ευθύνη απέναντι σ’ εμάς! Για τη δική μου συναισθηματική ισορροπία, τη διασκέδαση, την ξεκούραση, το ξέδομα, τη σεξουαλικότητα, είμαι υποχρεωμένος να φροντίσω εγώ κι όχι το παιδί μου…

…Μη στοιχειώνεις τη ζωή των παιδιών σου λέγοντας τους «Εγώ που θυσιάστηκα για εσάς». Όχι, κυρία μου/κύριε μου. Δε θυσιάστηκες για εμάς. Φοβόσουν ν’ ακολουθήσεις τις επιθυμίες σου, τρόμαζες να επιδιώξεις τα όνειρά σου και βολεύτηκες όπως-όπως μ’ εμάς. Μας κατέστησες σκοπό της δικής σου ζωής κι έκανες οικειοθελώς υπερβολικά πράγματα για εμάς. Δε σου το ζητήσαμε και φυσικά δεν είναι για το δικό μας καλό, επειδή το λες εσύ.

Ποιο είναι το καλό μας; Ποιο είναι το καλό του παιδιού μας;  Δεν ξέρω! Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως δεν είναι για το καλό του να προβάλλουμε πάνω του τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας, να μη ζούμε τη δική μας ζωή κι ύστερα να του το χρεώνουμε. Δε μας ανήκουν τα παιδιά μας. Δεν είναι κτήματά μας. Είναι ξεχωριστοί, διαφορετικοί άνθρωποι. Κι αγάπη είναι να το αναγνωρίσουμε αυτό και να το σεβαστούμε…

…Οι περισσότεροι από εμάς επαναλαμβάνουμε τη στάση των γονιών μας όταν μας μεγάλωναν. Βάζουμε τον δίσκο να παίζει. Αν ο εαυτός σας ακούγεται σαν τη μάνα σας, μη χαίρεστε. Δεν είναι καθόλου χαριτωμένο. Είναι εξαιρετικά τρομακτικό. Και σίγουρα δεν είναι αγάπη…

*Το άρθρο αποτελείται από αποσπάσματα του κεφαλαίου «Αγάπη δεν είναι θυσία» από το βιβλίο της ψυχολόγου Θέκλας Πετρίδου με τίτλο «Χαρούμενη μαμά = Χαρούμενα παιδιά» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Πηγή

Αν έχετε δει την ταινία με τον Adam Sandler και την Drew Barrymore που λέγεται «50 First Dates» (ελληνικός τίτλος «Κάθε φορά, πρώτη φορά»), τότε μπορείτε να φανταστείτε στην περίπτωση της Sophie Clayton και του Jonathan Wilson.

Η 26χρονη υπέστη ρινορραγία τον Νοέμβριο του 2019, που προκάλεσε μια σππανια διαταραχή στο νευρικό της σύστημα και στον εγκέφαλο. Μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο, όταν οι δικοί της άνθρωποι κατάλαβαν πως είχε ξεχάσει τα πάντα. Ακόμα και το όνομά της.

Ο επίσης 26χρονος σύντροφός της Jonathan Wilson, με τον οποίο είχε σχέση για περισσότερο από δυο χρόνια, ήταν κι αυτός μαζί της. Όμως δεν θυμόταν ούτε αυτόν. Μόλις κατάλαβε τι συνέβη με την αγαπημένη του, αποφάσισε να αντιγράψει κατά κάποιον τρόπο την ταινία. Να την κάνει δηλαδή να θυμηθεί ξανά τη σχέση τους και να τον ερωτευτεί πάλι από την αρχή.

Ο Jonathan όπως θα καταλάβετε είναι τρελός και παλαβός γι’ αυτήν. Γι’ αυτό ξεκίνησε φτιάχνοντας φωτογραφικά άλμπουμ με τις ευχάριστες στιγμές που είχαν περάσει μαζί και άρχισε να βγαίνει ραντεβού μαζί της, κάνοντάς τα όλα από την αρχή. Την πήγε σε μέρη που είχαν πάει στα πρώτα τους ραντεβού και την βοηθούσε να θυμηθεί γιατί τον ερωτεύτηκε.

Η Sophie, σε αντίθεση με τηνdrew Barrymore που η μνήμη της κρατούσε μόλις 24 ώρες, άρχισε σιγά σιγά να θυμάται. Και ερωτευόταν ξανά τον Jonathan. «Οι φίλοι μου μου λένε πως η σχέση μας είναι σχεδόν όπως στην ταινία ’50 First Dates’ και πλέον μπορώ να δω την ομοιότητα. Όταν ξεκίνησαν όλα αυτά ήμουν σοκαρισμένη, μπερδεμένη και στενοχωρημένη γνωρίζοντας πως έχω ξεχάσει τα πάντα χωρίς να ξέρω το γιατί. Η περίπτωσή μου είναι ιδιαίτερα σπάνια, οπότε ψάχνουν ακόμα γιατί συνέβη κάτι τέτοιο και είναι εξαιρετικά απογοητευτικό να μην μπορούν να πουν το γιατί. Νιώθω πολύ άσχημα που έχω χάσει τις μνήμες από τα 26 χρόνια της ζωής μου, που με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι, αλλά ανυπομονώ να δημιουργήσω νέες αναμνήσεις με εκείνους που με αγαπούν».

Και όπως ανέφερε, ερωτεύεται τον Jonathan ξανά από την αρχή. «Είναι τόσο όμορφο. Παρόλο που είναι λυπημένη που έχω ξεχάσει όλα όσα έκανα στο παρελθόν, είναι αληθινά ξεχωριστό να βλέπω πράγματα για πρώτη φορά μαζί με τον Jonathan. Μι αμέρα με πήγε για να δω πρώτη φορά την παραλία και ήταν κάτι το ανεπανάληπτο. Οι γιατροί δεν ξέρουν αν η μνήμη μου θα επανέλθει, οπότε προς το παρόν, είναι σαν η ζωή μου να ξεκίνησε πριν από τρείς μήνες. Όμως προσπαθώ να φτιάξω καινούργιες αναμνήσεις παρά να μου λείπουν οι παλιές».

Από την άλλη ο Jonathan παραδέχθηκε πως αρχικά αισθάνθηκε πως του καταστράφηκε η ζωή, αλλά πλέον προσπαθεί να δει τα πράγματα αισιόδοξα. «Στην αρχή ένιωσα ανήμπορος να την βοηθήσω να ξεφύγει από αυτή την φρικτή κατάσταση. Μια μέρα όταν πήγα να την δω, ένιωθα πολύ νευρικός, κι όταν η μητέρα της με παρουσίασε στην Sophie λέγοντάς της πως είμαι φίλος της, ήταν η χειρότερη στιγμή της ζωής μου. Έχουμε ζήσει κάποιες εκπληκτικές στιγμές και χάνοντας την μνήμη της, έχει ξεχάσει όλα όσα είχαμε κάνει μαζί σαν ζευγάρι. Είμαι όμως ευγνώμων που έχει ακόμα το χαμόγελό της και την ξεχωριστή προσωπικότητά της.

Πηγή