Όλοι ψάχνουμε να βρούμε την αληθινή αγάπη στο πρόσωπο ενός συντρόφου. Αυτού του μοναδικού ανθρώπου που θα μας χαρίσει απλόχερα όλη τη ζεστασιά, τη φροντίδα, την ευτυχία και την προστασία που έχει να μας προσφέρει. Μπορεί όμως κανείς να περιγράψει με λόγια αυτή την αγάπη; Είναι εξαιρετικά πολύπλοκο, η αγάπη βρίσκεται παντού γύρω μας και γίνεται εμφανής μόνο μέσα από πράξεις και συναισθήματα που προκαλεί.

Κάπου εκεί έξω υπάρχει μια μερίδα ξεχωριστών ανθρώπων που μπορούν και αγαπούν με όλη τους την καρδιά, δίνοντας έτσι νόημα και χρώμα στην ουσία της αληθινής αγάπης. Δεν μπορεί κανείς να μετρήσει την αγάπη που έχουν να δώσουν αυτοί οι άνθρωποι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι υπέρμετρη και ανιδιοτελής. Δε ζητούν ποτέ ανταλλάγματα, ούτε αναγνώριση για όσα προσφέρουν. Τα αισθήματα τους πηγάζουν απ’ τα βάθη της ψυχής τους και γι’ αυτό είναι αυθεντικά.

Έχουν παλμό τα συναισθήματα και δεν απαντώνται σε γκρίζες ζώνες. Τα πάντα στη ζωή τους βιώνονται στα άκρα. Από τ’ άσπρο στο μαύρο κι απ’ το μαύρο στο κόκκινο αφού το πάθος τους είναι αστείρευτο. Αγαπούν με όλο τους το είναι, αλλά διαγράφουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Ωστόσο, πριν φτάσουν από το ένα σημείο στο άλλο έχουν εξαντλήσει όλα τα πιθανά ενδεχόμενα, παλεύοντας με όση δύναμη διαθέτουν.

Έχουν καθαρή ψυχή και βοηθούν, εμπιστεύονται, δίνονται και αγαπάνε υπερβολικά. Γι’ αυτό και πληγώνονται πιο πολύ από τον καθένα. Τα μάτια τους λένε αλήθειες και οι κουβέντες τους είναι ξηγημένες. Έτσι, γνωρίζεις ότι το «ναι» και το «όχι» τους είναι απόλυτα και ξεκάθαρα.

Φλερτάρουν συχνά με τα όριά τους βάζοντας στην άκρη τυχόν εγωισμούς για χάρη όσων αγαπούν. Δεν παραιτούνται εύκολα και αναζητούν αφορμές για ν’ αντέξουν περισσότερο απέναντι στην όποια δυσκολία. Δίνουν μάχη προκειμένου να προστατέψουν ό,τι τους ενδιαφέρει και ξέρουν καλά ότι κανείς δεν είναι τέλειος. Δεν ζητούν μια κάλπικη τελειότητα. Επιλέγουν να σ’ αγαπήσουν γι’ αυτό ακριβώς που είσαι.

Επιλέγουν να μην αγαπούν καθόλου αν δεν μπορούν ν’ αγαπήσουν στα άκρα. Δεν αφήνουν ανόητες φοβίες να τους κρατούν πίσω και να τους αιχμαλωτίζουν σε κλουβιά. Αν και αρχικά μοιάζουν επιφυλακτικοί, στην πορεία ανοίγονται σαν σελίδες από βιβλίο. Όσο διαβάζεις, τόσο πιο κοντά στην πηγή της υπόθεσης θα φτάνεις. Δε διστάζουν να φανερώσουν τις αδυναμίες τους, ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι μπορούν να μετατραπούν σε όπλο εναντίον τους στην περίπτωση που πέσουν στα λάθος χέρια.

Αν κάποια στιγμή ο άνθρωπος που θα ξεπερνούσε τα όρια του και θα έκανε τα πάντα για σένα φτάσει στο σημείο να σε σιχαθεί, τότε σίγουρα έχεις μια πραγματική ήττα στο ενεργητικό σου. Παθιάζονται μ’ έναν τρόπο σχεδόν επιθετικό ή απομακρύνονται απόλυτα. Δεν ασπάζονται τη θεωρία του ν’ αγαπάς τους ανθρώπους λιγότερο από το άνευ όρων. Δεν είναι στη φύση τους κάτι τέτοιο.

Όταν αποφασίσουν να φύγουν, φεύγουν μια και καλή. Δε μένουν στη μέση τελειωμένων καταστάσεων και δεν προσπαθούν να αναγκάσουν κανέναν να τους θυμάται όταν πλέον δεν υπάρχουν πουθενά.

Ξέρεις, πονούν διπλά όταν φεύγουν. Και γι’ αυτόν που αφήνουν πίσω αλλά και γιατί αναγκάστηκαν να φύγουν. Γνωρίζουν όμως ότι έφυγαν δίνοντας τη μάχη τους και ξέρουν πότε ν’ αποδεχτούν την ήττα τους. Ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν. Είναι άσκοπο να επιμένουν όταν πρέπει να αποχωρήσουν προκειμένου να μπορέσουν να προχωρήσουν.

Τα έχουν βρει με τη μοναξιά τους και και δεν επιθυμούν να γεμίσουν τα κενά τους με ό,τι πιο φθηνό βρεθεί στο δρόμο τους. Τα συναισθήματα τους πρέπει να είναι αληθινά και πάνω απ’ όλα δυνατά. Δε φοβούνται την ισχύ τους. Επικαλούνται τη σιωπή και χωρίς να λένε πολλά αφήνουν τις πράξεις τους να μιλήσουν αντ’ αυτών.

Μπορούν να γίνουν ό,τι καλύτερο θα βρει κανείς στη ζωή του ή ό,τι χειρότερο αν αναγκαστούν να τον διαγράψουν. Ό,τι τους δώσεις θα εισπράξεις. Αν όμως τους δώσεις την αγάπη και το σεβασμό σου, θα την εισπράξεις πίσω στο δεκαπλάσιο. Δε θέλουν να καταλάβουν τα πάντα. Πολλές φορές απλά αποδέχονται όσα δεν κατανοούν. Αφήνουν την καχυποψία και τις άμυνες στην άκρη. Τα τείχη δεν τους ταιριάζουν.

Μην υποτιμάς τα συναισθήματά τους. Δεν μπορείς να γνωρίζεις καν πόσο θάρρος χρειάστηκαν για να ξεγυμνώσουν την ψυχή τους μπροστά σου. Αν τους κάνεις να σε σιχαθούν θα σε διαγράψουν μια για πάντα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Θα σε αγνοήσουν τόσο που ίσως αρχίσεις να αμφιβάλλεις για το αν όντως υπάρχεις.

Αν σταθείς τυχερός και η ζωή σε ανταμείψει μ’ έναν τέτοιον άνθρωπο, μην τον αφήσεις να χαθεί. Κράτα τον κοντά σου. Πέρνα το χρόνο σου μαζί του και μην τον σπαταλάς σε ανθρώπους που σ’ αγαπούν μόνο όταν βολεύουν οι συνθήκες. Δεν ξεγελιούνται από τυχόν λάθη του παρελθόντος ή τις άσχημες πλευρές του εαυτού σου γιατί διακρίνουν σε σένα όλη εκείνη την ομορφιά που θεωρείς ότι έχεις χάσει. Θα σε βοηθήσουν να σταθείς στα πόδια σου όταν θα νομίζεις ότι δεν αντέχεις άλλο και θα είναι εκεί για να σου προσφέρουν την αγκαλιά τους σε κάθε σου στιγμή. Δύσκολη ή εύκολη.

Της Μαρίας Τσιρίγου

Πηγή

Πρέπει να τον θαυμάζεις αυτόν που θα έχεις δίπλα σου. Να βρίσκεται ψηλά στα μάτια σου. Οι πράξεις του και οι κινήσεις του, να σε γεμίζουν περηφάνια για το άτομό του.

Να μιλάς για αυτόν και να καμαρώνεις. Πρέπει να σε ξεσηκώνει αυτός που έχεις δίπλα σου. Πρέπει να σε ξεσηκώνει με τις κινήσεις του, με την ματιά του και με τα λόγια του.

Η μυρωδιά του να είναι σαν ένα μυστικό ελιξίριο, που μυρίζοντας το, να διογκώνονται οι αισθήσεις σου και να τρέμεις από πόθο και έλξη. Να λαχταράς να τον δεις και να σε σφίξει στην αγκαλιά του, και να νιώθεις ρίγος μέσα της, που θα διαπερνάει σαν ηλεκτρισμός από άκρη σε άκρη το κορμί σου.

Θα πρέπει το σώμα του να είναι ο ναός σου. Ένας ναός ξεχωριστός που θα φιλοξενεί μόνο εσένα, κλείνοντας τις πόρτες του προς το κοινό και ότι γίνεται εκεί μέσα θα μένει μυστικό για πάντα.

Ενα μυστικό που θα το ξέρετε μόνο εσείς οι δύο. Θα είναι το μέρος που θα σε ηρεμεί και θα σε τρελαίνει. Το μέρος που θα σου προσφέρει γαλήνη και ηδονή.

Το μέρος που δεν θα προδώσεις ποτέ, ψάχνοντας πρόσκαιρες απολαύσεις και νέες περιπέτειες.

Πρέπει να σε προσέχει αυτός που θα έχεις δίπλα σου. Πρέπει να προσέχει τα θέλω σου και τη γλώσσα του σώματος σου, όταν κάτι σε ενοχλεί και προσπαθείς να του το δείξεις. Πρέπει να σε νιώθει και να καταλαβαίνει τις σιωπές σου, όπως και τις ανάγκες σου.

Πρέπει να σε προσέχει και από εξωτερικούς παράγοντες. Να μην επιβαρύνεις την υγεία σου και να μην κινδυνεύσεις από δραστηριότητες, που μπορούν να βάλουν τη ζωή σου σε κίνδυνο.

Πρέπει να είναι δυναμικός αυτός που θα έχεις δίπλα σου. Όχι με την έννοια του καυγά και της επίθεσης βέβαια. Αλλά να μπορεί να σε στηρίξει κάθε φορά που θα πέφτεις και να πάρει αποφάσεις, που θα σας βγάλουν σώους και αβλαβείς, από δύσκολες και δυσάρεστες καταστάσεις.

Πρέπει να ξέρεις ότι μπορείς να στηριχτείς επάνω του και να νιώθεις ασφάλεια και σιγουριά.

Πρέπει να ΜΗΝ σε εξουσιάζει ο άνθρωπος που θα έχεις δίπλα σου. Να έχεις την ελευθερία σου διότι δεν ανήκουμε -ουσιαστικά- σε κανέναν. Η σχέση δεν είναι πνίξιμο και στέρηση της προσωπικότητας του καθενός.

Δεν είμαστε ούτε κτήματα, ούτε περιουσιακά στοιχεία του συντρόφου μας.

Είμαστε συνοδοιπόροι στην πορεία της ζωής, έχοντας εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον. Εάν αυτή απουσιάζει, είναι αδύνατον να διανύσεις την δύσκολη διαδρομή που σε περιμένει, έτοιμη να σε καταπιεί.

Στο πρώτο στραβοπάτημα, όλα θα λήξουν. Και θα λήξουν με κρότο ψυχής και τραύματα ανεξίτηλα στην αξιοπρέπεια σου.

Βασικές προϋποθέσεις λοιπόν, που μαζί με τον σεβασμό και την επικοινωνία, διατηρούν μια σχέση ζωντανή και βιώσιμη.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτήν τη ζωή. Γι’ αυτό κάποιες σχέσεις πετυχαίνουν, ενώ κάποιες άλλες, σκορπίζονται στους 5 ανέμους.

Πηγή

Στη ζωή έμαθα ότι υπάρχουν τα μικρά αντίο και το μεγάλο αντίο που δίνει το τέλος. Τα μικρά αντίο είναι αυτά που λες όταν έχεις πληγωθεί αλλά αντέχεις να μείνεις λίγο ακόμη και παρακαλάς ο άλλος να κάνει την υπέρβαση και να σου ζητήσει να μείνεις.

Πολλές φορές τα λες και δεν τα εννοείς. Τα λες εν βρασμώ ψυχής ή με γεμάτο το μυαλό αμφιβολίες. Δεν θες πραγματικά να το πεις όμως στιγμιαία φτάνεις στα όρια σου και το ξεστομίζεις το ρημάδι το “αντίο”.

Εμείς οι γυναίκες είναι αλήθεια λέμε περισσότερες φορές “αντίο” γιατί πληγωνόμαστε πιο εύκολα, γιατί όλα στο μυαλό μας είναι κάποτε μπερδεμένα. Γιατί υπάρχουν οι υποψίες που μας τρώνε το μυαλό όταν ο άλλος δεν είναι ξεκάθαρος απέναντί μας.

Όταν μας πληγώνει ενσυνείδητα ή χωρίς να το θέλει. Κατά βάθος ζητούμε έναν άνθρωπο που να μας διεκδικεί και να μας δίνει τη σημασία και την αγάπη που αξίζουμε.

Είμαστε και μόνες μας δυνατές, όμως αν θες να είσαι δίπλα μας πρέπει να ξέρεις να δίνεις. Να δίνεις χωρίς εγωισμό, να ανέχεσαι τα νάζια και τα παράπονά μας, να μας καλοπιάνεις και να μας δίνεις απλόχερα αγάπη κι ηδονή. Και θα ανταμείβεσαι πάντα. Γιατί οι δυνατοί άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη να εκμεταλλευτούν κάποιον για να ταΐσουν τις ανασφάλειές τους. Απλά θέλουν να παίρνουν όσα δίνουν.

Η αγάπη δεν είναι τυφλή όπως η δικαιοσύνη. Επιβιώνει μόνο όταν είναι δίκαιη. Όσο κι αν αυτή η ρεαλιστική διατύπωση δεν ταιριάζει σε κάτι τόσο ρομαντικό όσο η “αγάπη”. Γιατί την αγάπη την κάνουν οι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι πνίγονται όταν νιώθουν ότι αδικούνται, κάποτε γίνονται και κακοί.

Κάποια στιγμή, όμως, τα μικρά “αντίο” είναι προμηνύματα ότι κάποια στιγμή θα έρθει το μεγάλο “αντίο”. Προδίδουν κούραση. Προδίδουν ότι κάτι δεν είναι αρκετό, κάτι ενοχλεί, κάτι τελοσπάντων δεν πάει καλά. Προσπαθείς να περάσεις ένα μήνυμα με ένα “αντίο”.

Αλήθεια, όμως, δεν είναι απειλή; Δεν είναι σαν να βάζεις το όπλο στο μέτωπο του άλλου και να του λες, “ή θα κάνεις αυτό που θέλω για να είμαι καλά ή θα φύγω;”. Αν ο άλλος δεν καταλαβαίνει αλλιώς, αν δεν πιάνει το μηνύματα που του στέλνεις τότε ένα ταρακούνημα ίσως και να χρειάζεται.

Μόνο οι δυνατοί άνθρωποι μπορούν ν’ αγαπούν αληθινά. Και μόνο αυτοί μπορούν να πουν αντίο σ’ ένα μεγάλο έρωτα για να μη χάσουν την αξιοπρέπειά τους και κατά συνέπεια τον εαυτό τους. Δεν μπορείς να υποφέρεις για την αγάπη. Δεν μπορείς να γίνεσαι χώμα.

Δεν μπορείς να είσαι μέσα σ’ αυτήν και να μην είσαι ευτυχισμένος. Αυτό δεν είναι αγάπη. Γι’ αυτό όταν μία δυνατή γυναίκα αγαπάει, όσο δύσκολο κι αν είναι, θα πει το μεγάλο “αντίο” και δε θα επιστρέψει ποτέ.

Η ζωή φεύγει γρήγορα. Περνάει από δίπλα μας πολλές φορές και ίσα που την αγγίζουμε. Επειδή είμαστε βυθισμένοι σε μίζερες καταστάσεις. Επειδή είμαστε απασχολημένοι στο να λέμε μικρά “αντίο” αντί ένα τελικό και να προχωρούμε παρακάτω. Ας μη φορτώνουμε τον εαυτό μας με τύψεις και δάκρυα όταν φεύγουμε από κάποια σχέση για κάτι καλύτερο. Γιατί ο πόνος όταν μένουμε σε καταστάσεις που πληγώνουν είναι μεγαλύτερος.

Πηγή

Yπάρχουν πραγματικά ευτυχισμένα ζευγάρια. Δεν είναι πρωταγωνιστές μιας ρομαντικής ταινίας, ούτε λογοτεχνικοί ήρωες. Τους συναντάμε καθημερινά. Είναι εκείνο το ζευγάρι γονέων που περπατάει αγκαλιασμένο κρατώντας στο κάθε χέρι από ένα παιδί και είναι και αυτά τα ασπρομάλλικα παππούδια που κάνουν πρωινούς περιπάτους και χαζογελούν σαν έφηβοι. Το νιώθεις ότι είναι ευτυχισμένοι από την ηρεμία στο βλέμμα και την τρυφερότητα που πλανάται στον αέρα.

Όσο πιο πολλά χρόνια είναι μαζί ένα ζευγάρι, τόσες περισσότερες διαβαθμίσεις έχει περάσει η σχέση του. Από τον τρελό έρωτα και το καρδιοχτύπι σε κάθε τους συνάντηση, μέχρι τον νιοστό καυγά τους, βίωσαν μια πληθώρα συναισυθημάτων, χαράς και λύπης. Υπήρχαν καλές μέρες, αλλά και άσχημες. Λόγια πικρά που δοκίμασαν τη σχέση τους. Κι όμως είναι ακόμη μαζί, δυνατοί. Γιατί ήξεραν και ξέρουν ότι καμία σχέση δεν είναι τέλεια, ούτε υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι. Και η πραγματική ευτυχία κρύβεται σε αυτήν την γνώση.

Πέρασαν δύσκολα, πληγώθηκαν και απογοήτευσαν ο ένας τον άλλον. Ωστόσο, μέσα από αυτές τις δυσκολίες έμαθαν να συγχωρούν και να αποδέχονται τα ελαττώματά τους. Δεν ήταν εύκολο, αλλά τα κατάφεραν γιατί ήξεραν ότι βρίσκονται στην ίδια ομάδα και όχι σε αντίπαλα στρατόπεδα. Επέλεξαν συνειδητοποιημένα να συμπορεύονται και να μοιράζονται τις καλές και κακές στιγμές του κοινού βίου, χωρίς να εγκαταλείπουν.

Τσαλάκωσαν την εικόνα τους και τσακώθηκαν πολλές φορές. Δεν φοβήθηκαν να εκφράσουν τα αληθινά τους συναισθήματα και παράπονα, ούτε ντράπηκαν να κλάψουν. Όμως ακόμη και στους επικούς καυγάδες τους υπήρχε σεβασμός. Δεν προσέβαλαν ο ένας τον άλλον ούτε χρησιμοποίησαν ύπουλους εκβιασμούς για να «κερδίσουν». Δεν πέρασαν ποτέ αυτή την κόκκινη γραμμή. Γιατί ήξεραν ότι ο εγωισμός δεν άξιζε για να χαλάσουν αυτό που με κόπο είχαν χτίσει.

Δεν υπάρχουν σχέσεις χωρίς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις και αυτό το ξέρουν καλά. Θα χρειαστεί αρκετές φορές να πεις «όχι» στο εγώ και τα θέλω σου για το καλό της σχέσης, των παιδιών σου, για να μπορέσεις να συνυπάρξεις με άλλον άνθρωπο. Κανένας δεν ίδιος με κανέναν. Και κανένας δεν γεννιέται υποχρεωμένος να καλύπτει τις ανάγκες κάποιου άλλου. Μπορούμε να νικήσουμε τον εγωκεντρισμό μας αρκεί να επιδιώκουμε την συντροφικότητα και την αλληλεγγύη.

Ευτυχισμένα ζευγάρια υπάρχουν, είναι εκείνα που πέρασαν δύσκολα αλλά τα κατάφεραν. Δεν το έβαλαν στα πόδια στις δυσκολίες. Ούτε φυσικά είχαν τον δρόμο τους στρωμένο με ροδοπέταλα. Θεμελίωσαν τη σχέση τους μέσα από τις δοκιμασίες, θεράπευσαν τις πληγές τους και δημιούργησαν κάτι ουσιαστικό και ατόφιο. Στο κάτω- κάτω, όπως είχε πει και ένας σοφός, «η ευτυχία είναι ένα πράγμα της ψυχής και όχι του σώματος. Η πηγή της βρίσκεται στην αφοσίωση και όχι στην ηδονή, στην αγάπη και όχι στην τέρψη.»

Πηγή

Περιμένει να μείνει έγκυος

Περιμένει να επιστρέψετε από το νηπιαγωγείο.

Σας περιμένει όταν γυρίζετε από το σχολείο.

Σας περιμένει όταν ξεκινάτε τη ζωή σας

Όταν επιστρέφετε σπίτι μετά από ένα πάρτι.

Περιμένει να γυρίσετε από τη δουλειά και να βρείτε ζεστή σούπα.

Σας περιμένει με αγάπη, με άγχος, μερικές φορές με θυμό που περνάει αμέσως όταν σας βλέπει και μπορεί να σας αγκαλιάσει.

Βεβαιωθείτε ότι η ηλικιωμένη μαμά σας δεν χρειάζεται να περιμένει άλλο.

Επισκεφτείτε την, αγαπήστε την, αγκαλιάστε αυτή που σας αγάπησε όπως κανείς άλλος δεν θα το κάνει ποτέ.

Μην την αφήνετε να περιμένει.

Γιατί το σώμα γερνάει αλλά η καρδιά μιας μαμάς δεν γερνάει ποτέ.

Αγαπήστε την, μπορείτε.

Καμία γυναίκα δεν θα σας αγαπήσει σαν την μητέρα.

Πηγή

Σκεφτόμουν σε απλά ελληνικά (είναι σωτήριο, ξέρεις, να σκέφτεσαι έτσι) ότι η ανατροφή ενός παιδιού θα μπορούσε να είναι μια πολύ απλή υπόθεση γραμματικής. Με κανόνες και ασκήσεις, με εξηγήσεις και επαναλήψεις και -αναπόφευκτα-με εξετάσεις. Θα μπορούσε, ας πούμε, να περιορίζεται στη διδασκαλία λιγοστών λέξεων, που όμως φωτίζουν κάθε ζωή και της δίνουν ευγένεια, θάρρος, πείσμα και σίγουρα περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Πρώτο μάθημα, για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι η λέξη ”ναι”.

Ναι. Για σκέψου λίγο. Είναι η πιο θετική λέξη που υπάρχει στο λεξιλόγιό μας. Η μαγική λεξούλα των θετικών ανθρώπων και όσων ο ουρανός είναι το όριο τους. ‘’Να σκέφτεσαι θετικά’’ ακούμε από παντού και είναι ορατό τοις πάσι ότι οι φορείς του ‘’ναι’’ είναι οι πιο χαμογελαστοί, αποφασιστικοί και ήρεμοι άνθρωποι γύρω μας.

-Ναι, θα το κάνω.

-Ναι, θα το μάθω.

-Ναι, θέλω.

Και το αποτελεσματικότερο όλων:

-Ναι, μπορώ.

Δεύτερο μάθημα οι λέξεις «παρακαλώ» και «ευχαριστώ». Οι λέξεις της ευγένειας και της καλής ανατροφής, λέξεις που ανοίγουν και κλείνουν συντομότατους διαλόγους οι οποίοι όμως φτιάχνουν τις πρώτες εντυπώσεις.

-Κύριε, μπορείτε να το επαναλάβετε αυτό, παρακαλώ;

-Παρακαλώ, μπορώ να περάσω;

-Μπορώ να έχω μια σφραγίδα, λίγο νερό ή έστω την ησυχία μου, παρακαλώ; Σας ευχαριστώ.

Ξεπερασμένες λέξεις; Παρωχημένες; Φυσικά, αν αποφασίσουμε ότι μας αρέσει η αγένεια γύρω μας και είναι αυτό που θέλουμε να διατηρήσουμε στον πλανήτη.

Και έρχεται η λέξη «συγγνώμη» που κουβαλάει μέσα της όλες τις λέξεις του κόσμου: Αγαπάω, συμπονώ, συμπάσχω, μετανιώνω, πιστεύω. Η λέξη της δεύτερης ευκαιρίας, πολύ δύσκολη να τη μάθεις, τόσο για να τη ζητάς όσο και για να τη δέχεσαι. Λέξη που δε σηκώνει εγωισμούς και πολλά πολλά. Απλή και ξεκάθαρη:

-Συγγνώμη. Δε θα το ξανακάνω αυτό, ήταν λάθος μου.

-Συγγνώμη που σε έκανα να υποφέρεις.

-Φυσικά και δέχομαι τη συγγνώμη σου. Πάμε παρακάτω.

Και το ουσιαστικότερο:

-Συγχωρώ τον εαυτό μου και άρα μπορώ να δεχτώ τη συγχώρεση όσων πλήγωσα.

Μεγάλη υπόθεση η συγγνώμη, σπουδαία λέξη όταν την εννοείς. Ποια άλλη λέξη, αν το καλοσκεφτείς, απομακρύνει τόσο δραστικά την κόλαση;

Ναι. Η λέξη «αγαπώ». Σημαντικό μάθημα αυτό. Θέλει ασκήσεις και παραδείγματα.

Αγαπώ άνευ όρων και άνευ ορίων, αγαπώ ανθρώπους, αγαπώ ζώα, αγαπώ άσπρους, μαύρους, κόκκινους, αγαπώ άντρες, αγαπώ γυναίκες, αγαπώ πλούσιους και φτωχούς, υγιείς και άρρωστους, έξυπνους και ηλίθιους, αγαπώ τους στρέιτ, αγαπώ τους γκέι, αγαπώ τα παιδιά, αγαπώ τον εαυτό μου και όλη αυτή η αγάπη γίνεται καθήκον υπεράσπισης, φροντίδας και προστασίας, γίνεται ασπίδα και φωνή για όσους τρέμουν μέσα σε μια σκληρή κοινωνία, νομίζοντας ότι δεν τους αγαπάμε.

Μπορώ να αγαπώ.

«Μπορώ». Ρήμα μόνο ενεργητικής φωνής που σημαίνει ότι καθετί είναι στο χέρι μου. Προϋποθέτει το ρήμα ‘’πιστεύω’’, πιστεύω σ’ εμένα και σε έναν Θεό γιατί είναι χρέος μου να πιστεύω και να μπορώ, γιατί μόνο έτσι είναι δυνατόν να πάω μπροστά και μαζί μου να κάνει ένα βήμα κι ο κόσμος ολόκληρος. Και πώς θα μάθουμε στα παιδιά μας να μπορούν; Με ένα ακόμα μάθημα γραμματικής.

Ρήμα «προσπαθώ», λοιπόν.

Ό,τι κι αν γίνει, όσο δύσκολο κι αν μου φαίνεται, όσο κι αν κουραστώ, εγώ θα προσπαθώ. Γιατί είναι το μόνο που μπορώ να κάνω όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει. Και είναι το μόνο που μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

Προσπαθώ να είμαι καλός μαθητής γιατί προσπαθώ να γίνω γιατρός και μετά θα προσπαθώ να είμαι καλός γιατρός ή καλός δάσκαλος ή καλός ηλεκτρολόγος ή καλός δημόσιος υπάλληλος.

Προσπαθώ να είμαι συνεπής, χρήσιμος άνθρωπος, φωτεινός φάρος για τα σκοτάδια άλλων.

-Μα δεν κουράζεσαι να προσπαθείς;

-Όχι.

Όχι: η τελευταία λέξη για σήμερα. Το χρυσό «όχι». Μάθετε στα παιδιά να λένε όχι. Όχι στις καραμέλες από ξένους, όχι στην τεμπελιά, όχι σε σχέσεις που τα κρατούν ομήρους, όχι στο ψέμα, την απάτη, την κακοποίηση, όχι σε εργοδότες που αναζητούν σκλάβους, όχι στα ναρκωτικά, όχι στο σεξ χωρίς προφυλακτικό, όχι στα εύκολα, όχι στην ψυχολογική βία, όχι στη βία γενικώς. Μάθετε στα παιδιά να μη φοβούνται. Να υψώνουν το παράστημά τους, να κοιτάνε στα μάτια και να λένε «όχι».

Ζήτω το όχι, λοιπόν. Και το ναι. Και το ευχαριστώ.

Ζήτω όλες οι πολύτιμες λεξούλες της ζωής μας που φτιάχνουν μια τέλεια πρόταση:

Μεγάλωσα ένα παιδί.

Πηγή

Ο Λευτέρης και η Άννα γνωρίστηκαν σε μια έξοδο με κοινούς φίλους. Λίγο πριν λήξει η βραδιά αντάλλαξαν τηλέφωνα αφού πρώτα, κατά την διάρκεια των πολλών ωρών διασκέδασης και την ανάλογη κατανάλωση αλκοόλ, είχαν ανταλλάξει βλέμματα, τυχαίες χειρονομίες και γενικά όλα αυτά που υπόσχονται πως θα υπάρξει συνέχεια στο έργο…

Η κατάσταση λοιπόν σε λίγες μέρες πήρε την ευτυχέστερη και για τους δύο οδό και ένας έρωτας είχε μόλις γεννηθεί… Φρέσκος με τα χρώματα του πάθους, τις πινελιές του εγωισμού, τα πείσματα και τις αμέτρητες όμορφες στιγμές…
Η Άννα έπλεε σε πελάγη γαλάζια με ανέμους που της έδιναν δύναμη να υποστηρίξει με όλο της το θέλω αυτή τη σχέση…
Στην απέναντι παραλία ο Λευτέρης που μόλις είχε αρχίσει να σχεδιάζει τη ζωή του, την επαγγελματική του κατεύθυνση και την ανάληψη καθηκόντων που δεν θα του έδιναν περιθώρια για περαιτέρω… ξέρετε…
Άρχισε λοιπόν να παραμελεί, να ακυρώνει, να κρατά σιωπές από εκείνες που σε κάνουν να υποθέτεις 487 πράγματα σε μια στιγμή και δεν άργησε να εμφανιστεί σε κοινό στέκι με κάποια φίλη, όπως ισχυρίστηκε, από το Πανεπιστήμιο…
Ο χωρισμός ήρθε και είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός τέλους…
Η Άννα πιστή στο πρωτόκολλο ενός καθωσπρέπει χωρισμού, έκλαψε στην αγκαλιά μου, τον έβριζε, υποσχόταν πως δεν θα του ξαναμιλήσει κτλ κτλ κτλ.
Οι μήνες πέρασαν, ο χρόνος όμως δεν έκανε την δουλειά που έπρεπε… έτσι η παλινδρόμηση του Λευτέρη βρήκε την Άννα να τσαλακώνει εγωισμό και να τον καλωσορίζει στη ζωή της με όλες τις γνωστές ατάκες του τύπου, άλλαξε, το ξανασκέφτηκε, ήταν πολύ ανώριμη απόφαση να δώσουμε ένα τέλος… και τα υπόλοιπα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας θέλοντας να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία.
Μήπως όμως τροφοδοτούμε τη σκέψη μας με ελπίδες που μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα; Ίσως …
Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο λένε και μιλάνε για αυτές που ζήσανε κάνοντας μικρούς ή μεγάλους κύκλους. Κύκλους που ολοκληρώθηκαν και η επανεκκίνισή τους μονο μουτζούρες δημιουργεί και γρατσουνιές που ίσως και να μείνουν για πάντα…
Το ζευγάρι λοιπόν για λίγο καιρό διένυε έναν second hand έρωτα και μια ψεύτικη ευτυχία… διότι τα πράγματα δεν είχαν καθόλου μα καθόλου αλλάξει. Ούτε διορθώθηκαν οι ρωγμές που προκάλεσαν την αρχική κατάρρευση…
Ο Λευτέρης άρχισε να αργεί στο γραφείο και κάθε που συνέβαινε αυτό η Άννα έπαιρνε όλες τις φίλες της με τη σειρά για να εκμυστηρευτεί τις ανησυχίες της μήπως ο καλός της την έχει κάνει ελαφάκι…μήπως τον χάσει, μήπως… μήπως…
Πολλές παλιές σκέψεις οι ίδιες και απαράλλαχτες. Το τέλος ήρθε και ήταν τόσο σίγουρο πως κάτι τέτοιο θα συνέβαινε όσο σίγουρο είναι πως το ξημέρωμα θα προβάλει ο ήλιος από την ανατολή…
Είναι αυτό που λέει ο σοφός λαός πως όταν ραγίσει το γυαλί δεν κολλάει πάλι και αν αυτό συμβεί θα μείνει η γραμμή να σου θυμίζει.
Αν η ανάγκη να επιστρέψεις έχει τους πυλώνες της στην ανασφάλεια να αντιμετωπίσεις το μέλλον, τότε καλύτερα να γιατρέψεις εαυτόν και μόνο τότε να προχωρήσεις. Το βέβαιο της υπόθεσης είναι πως δεν αλλάζει κανένας για κανέναν κι αν γίνει κάτι τέτοιο τότε έχει ημερομηνία λήξεως.
Αν ξαναγυρίσεις βάζεις την υπογραφή σου σε ένα συμβόλαιο που έχει λήξει… και τα ληξιπρόθεσμα συμβόλαια δεν σου παρέχουν καμιά απολύτως βεβαιότητα ότι τα πράγματα θα οδηγηθούν σε ευτυχέστερους δρόμους…μήπως είναι καλύτερο να στέλνουμε τις παλιές αγάπες στον παράδεισο, κρατώντας την γνώση που μας πρόσφερε η εμπειρία να τις ζήσουμε; Κρατώντας τα χαμόγελα και τις στιγμές μας;
Κι αν πάλι επιμένεις να ψάχνεις στα αποκαίδια ένα τόσο δα μικρό κάρβουνο, σκέψου δύο φορές αν αξίζει να γεμίζεις μουντζούρες…
Όσο για την φίλη μου την Άννα έδωσε ένα δεύτερο τέλος με κάποιες ομοιότητες με το πρώτο, σηκώθηκε ίσιαξε την φούστα της και αυτή την στιγμή που μιλάμε βρίσκεται με τον Αντώνη στην Σαντορίνη. Γιατί η ζωή γράφει τα πιο όμορφα σενάρια φτάνει εσύ να επιλέξεις τους συντελεστές του έργου που θα πρωταγωνιστήσεις… και να έχεις το θάρρος να παραδεχτείς πως δεν πρέπει να νομίζεις πως οι παλιές αγάπες θα αναστηθούν και θα μετουσιωθούν σε κάτι διαφορετικό απ΄ότι ήταν.. στα πιο μεγάλα θέλω άλλωστε έκαναν και θα συνεχίσουν να κάνουν πίσω… αφιερωμένο σε μια Άννα που ψάχνει ακόμη στις στάχτες!

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Ζούμε σε μια εποχή που δεν μας λείπει τίποτα, μπορούμε να αποκτήσουμε τα πάντα. Ακόμη και σε αυτή την περίοδο του lockdown, με μια σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορούμε να αγοράσουμε ότι επιθυμούμε, αρκεί βεβαίως να έχουμε χρήματα. Με απίστευτη ευκολία αποκτούμε αντικείμενα, ρούχα, αλλάζουμε λουκ, περιποιούμαστε τον εαυτό μας, αλλάζουμε εργασία, σπίτι, αυτοκίνητο. Η απορία λοιπόν που μου γεννήθηκε είναι γιατί να μην μπορούμε να αποκτήσουμε τόσο εύκολα και σύντροφό; Μια σχέση αλλησοσεβασμου και αλληλοκατανόησης. Αρκετοί άνθρωποι στον κύκλο μου και γενικότερα στην κοινωνίας μας, παραμένουν χρόνια μόνοι. Είναι συνειδητή ή υποσυνείδητη επιλογή το να είσαι single;

Αρχικά οι γονείς, οι συγγενείς, κάποιοι φίλοι και ο κοινωνικός περίγυρος, αναρωτιούνται : Γιατί είσαι μόνος; Τόσο καλό παιδί, με χίλιες χαρές. Έπειτα βγαίνει ομόφωνα το πόρισμα: Μάλλον έχει κάποιο κουσούρι, δεν μπορεί, κάτι θα κρύβει. Γίνεται αντιληπτό το βλέμμα απαξίωσης και λυπήσης! Στο ράφι θα μείνει, κρίμα κοτζαμ παίδαρος! Αρχικά μπαίνεις στο τριπακι να αγχωθεις και να σκεφτείς ότι τα χρόνια περνάνε. Είναι γνωστό ότι τους περισσότερους ανθρώπους απασχολεί το να έχουν σύντροφό, όμως γιατί οι περισσότεροι είναι μόνοι και τα διαζύγια τόσο αυξημένα; Αντιθέτως οι εφήμερες σχέσεις, γνωριμίες και το γρήγορο σεξ τόσο εύκολο. Μάλλον δεν έχουμε μάθει να κοπιάζουμε , να προσπαθούμε, έχουμε απορρόφηθει στο εύκολο και στο “βολεμα “. Πολλοί το βαφτίζουν συνειδητή επιλογή, δεν θα διαφωνήσω, ναι υπάρχουν και αυτοί. Όμως αυτοί που θέλουν να είναι συνειδητά couple, γιατί δεν μπορούν;

Σε αυτό το σημείο θυμάμαι τις συζητήσεις με μια φίλη μου, που μου εξιστορούσε τις συνεχόμενες αποτυχίες στην επιλογή του ερωτικού συντρόφου της, στο τέλος κατέληγε στο ερώτημα “Γιατί όλοι αυτοί σε εμένα, συνεχώς;” Νομίζω ότι η συνεχόμενη επαναλαμβανόμενη κατάσταση που βιώνουμε δεν είναι τύχη κακή, αλλά επιλογή! Θυμάμαι την έκφραση ενός φίλου “Μαρία, Βολεύομαι και όσο Βολεύομαι δεν θα αλλάξω την κατάσταση!!” Τίμιο κ ειλικρινές.

Είναι ξεκάθαρο ότι από την αρχή φαίνεται μια κατάσταση που θα καταλήξει και εάν υπάρχει πρόσφορο έδαφος. Σκέψεις του στυλ ” θα αλλάξει” , ” θα κολλήσει” και θα μεταμορφωθεί δεν υπάρχουν πλέον ούτε στα παραμύθια για νήπια. Είναι πραγματικά ουτοπικό. Ο σκοπός είναι να αναζητούμε συνοδηπορους, ανθρώπους που έχουν τα ίδια θέλω με εμάς, οτιδήποτε και να είναι αυτό. Θα μας βοηθήσει να μην χάνουμε χρόνο και ενέργεια. Θέλει μεγάλη δύναμη να είμαστε πιστοί στις επιθυμίες μας, ώστε η επιλογές των συντρόφων μας να μην είναι η τελευταία λύση ανάγκης και απελπισίας. Δίπλα στον μοναδικό μας εαυτό να τοποθετούμε ανθρώπους ισάξιους, που αναζητούν εμάς.

Στον αντίποδα αυτού, υπάρχει η άποψη ότι φοβούμενος τελικά την δέσμευση σαμποτάρει ο καθένας τον εαυτό του, με τις επαναλαμβανόμενες λάθος επιλογές. Προβάλλοντας ως δικαιολογία ότι η έλλειψη συντρόφου δεν είναι δική του ευθύνη, αφού ο ίδιος θέλει και προσπαθεί, δυστυχώς όμως πάντα φταίνε οι άλλοι , οι οποίοι φέρονται σκάρτα. Ουσιαστικά έχοντας ζήσει εμπειρίες άσχημες, έντονου πόνου, θλίψης και απογοήτευσης στο παρελθόν, δεν επιθυμεί να ξαναζήσει το ίδιο τραυματικό συναίσθημα. Κλείνει τα συναισθήματα του και την καρδιά του και συνειδητά επιλέγει ανθρώπους που ξέρει ότι δεν θα έχει μέλλον μαζί του. Ανθρώπους που από την αρχή, τους έχει υποσυνείδητα απορρίψει για ουσιαστική δέσμευση. Υψώνει τείχη και κρύβεται! Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Μεγάλωνοντας αποκτούμε την εμπειρία να αξιολογήσουμε και να συμπεριφερθούμε αναλόγως. Με αυτό το τρόπο δίνουμε ευκαιρία πρώτα στον εαυτό μας και έπειτα στον άλλον, να κάνουμε γνωριμίες.

Βέβαια εδώ θα προσθέσω ότι η έντονη κοινωνική ζωή και η πολύ εύκολη ευελιξια στις προσωπικές μας σχέσεις , αλλά και στα social δίνει, κάθε άλλο παρά την εικόνα του ότι θέλουμε δέσμευση. Ενώ μπορεί πραγματικά να το αναζητούμε, εκπέμπουμε το μήνυμα ότι μας απασχολεί πιο έντονα και ουσιαστικά η κοινωνική μας συναναστροφή και η προβολή μας και δεν επιθυμούμε καμία δέσμευση.

Τέλος θα θίξω την γνωστή σε όλους λαϊκή ρήση “ο ένας του βρωμάει, ο άλλος του ξινίζει”. Έχει συμβεί σε όλους να σκεφτόμαστε, ότι κάποιος είναι πολύ καλός, πολύ ξενέρωτος, κοντός, άσχημος, ότι δεν υπάρχει σεξουαλική έλξη, δεν μου ταιριάζει κοινωνικά, δεν μου ταιριάζει εμφανισιακά, δεν έχει δουλειά και διάφορα άλλα. Ισχύει ότι για τον εαυτό μας ψάχνουμε και θέλουμε το καλύτερο. Έναν σύντροφο που να μοιραζόμαστε την ζωή μας και να έχουμε ενεργή σεξουαλική και κοινωνική ζωή. Όμως κάποιες στιγμές σκεφτόμαστε σαν νάρκισσοι. Έχουμε τοποθετήσει πολύ ψηλά τον εαυτό μας και όμοιος άνθρωπος σαν εμάς δεν υπάρχει. Έχουμε γίνει πολύ επιλεκτικοί που με το ζόρι ανεχόμαστε και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Θα κλείσω με μια φράση από μια γερμανική ταινία που είδα πρόσφατα. Στην ερώτηση “Ψάχνεις την μεγάλη αγάπη;” η απάντηση ήταν “ε, ας είναι και μικρή” . Ελπίζω και εύχομαι να συνεχίζουμε να προσπαθούμε και να ψάχνουμε ότι μας γεμίζει, μας ηρεμεί, μας ξεκουράζει , μας κάνει χαρούμενους και μας δίνει δύναμη… Να το βρούμε έστω και ας είναι πιο μικρό!!!

Μαρία Ζαμπίδου

Συχνά μπορεί να αισθανόμαστε ότι η ευτυχία είναι αποτέλεσμα της τύχης. Βρίσκουμε έναν άνθρωπo, γοητευόμαστε, βλέπουμε πως αυτό είναι αμοιβαίο και εκεί ξεκινάει το παιχνίδι. Αρχίζει το φλερτ, αυτή η υπέροχη αγωνία, οι υψηλοί παλμοί κάθε που χτυπάει το κινητό και ξεκινάει μια όμορφη ιστορία. Το πρώτο διάστημα πάντα λένε πως είναι το πιο συναρπαστικό και το πιο ωραίο για μια καινούρια σχέση λόγω της γνωριμίας, του ενθουσιασμού και της διεκδίκησης. Ωστόσο μετά από τη φάση του «honeymoon» κάποιες φορές ξεκινάνε οι «κατηφόρες», εκείνες οι περίοδοι που ίσως θεωρούμε ότι είμαστε καλά και «ασφαλείς» σε μια σχέση κι αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο.

Όταν έχουμε κάποιον δίπλα μας είναι σημαντικό να διαβεβαιωνόμαστε πως τον «κερδίζουμε» καθημερινά και να κάνουμε τις στιγμές όμορφες και ξεχωριστές μαζί του. Διότι μια σχέση ακόμη και μακροχρόνια, ποτέ δεν είναι δεδομένη. Το φλερτ είναι απαραίτητο συστατικό σε μια υγιή και πετυχημένη σχέση και χρειάζονται κι οι δύο να «δουλέψουν» για να πετύχει. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο άνθρωπός μας δεν είναι και δε θα είναι ποτέ το «σιγουράκι» μας και ακόμη κι αν βλέπουμε την αγάπη του για εμάς και τον έρωτα να είναι αμφίδρομο, εάν αδιαφορήσουμε γιατί νιώθουμε πως «δε χρειάζεται πια το ραντεβού ή το φλερτ αφού γνωριζόμαστε πια», το έχουμε χάσει το παιχνίδι. Όλα αλλάζουν σε μια στιγμή.

Τα πάντα είναι ρευστά και οι στιγμές πολύ σημαντικές και αυτό είναι που κρατάει το παιχνίδι και τους ανθρώπους σε γρήγορες και ενδιαφέρουσες ταχύτητες, έτσι ώστε να μη βαριούνται και να μη νιώθουν αδιαφορία. Η αδιαφορία είναι από τους πιο συχνούς λόγους να αισθανθούμε ότι έχει τελειώσει η σχέση ή οτιδήποτε έχουμε με έναν άνθρωπο. Εάν αγαπάς κάποιον, ταιριάζετε και περνάς καλά γιατί να αφήσεις να καταλήξει σε πλήξη το μεταξύ σας; Είναι κρίμα. Γιατί όταν κάτι φεύγει τότε αναγνωρίζουμε την αξία του για εμάς, γιατί η φύση μας σαν άνθρωποι είναι να εκτιμάμε αυτό που χάνεται. Και εγώ το έχω κάνει, κι εσύ το έχεις κάνει. Το μόνο σίγουρο είναι πως στις καταστάσεις της ζωής πάντα θα υπάρχουν δύσκολες στιγμές, όχι τόσο όμορφες, με διαπληκτισμούς και εντάσεις και αυτό είναι φυσικό γιατί είμαστε άνθρωποι. Αυτό που είναι ζωτικής σημασίας είναι να μην επαναπαυόμαστε και να μην τα αφήνουμε όλα στην τύχη τους.

Το φλερτ ανεβάζει την ψυχολογία, ένα ραντεβού σε ένα διαφορετικό μέρος, ένα χόμπι μαζί, ένα ταξιδάκι σε ένα μέρος ιδιαίτερο, μια βόλτα χωρίς κινητά, ένα κομπλιμέντο ο ένας στον άλλον είναι πράγματα καθημερινά και τόσο βασικά που μπορεί να τα ξεχνάμε και να τα θεωρούμε περιττά. Κι όμως δεν είναι. Γιατί πόσο ωραίο είναι να μοιράζεσαι των έρωτά σου και να τον διατηρείς. Ο ερωτάς διαρκεί όσο τον κρατάμε εμείς. Αναρωτιόμαστε πώς διαρκούν αυτοί οι επικοί έρωτες αναζωπυρωμένοι για χρόνια ολόκληρα. Το μυστικό μάλλον είναι να φτιάχνουμε ότι βλέπουμε ότι δεν πάει καλά, να προσπαθήσουμε να το φτιάξουμε.

Ας φλερτάρουμε, λοιπόν, ας ερωτευτούμε, ας αγαπήσουμε κι ας διεκδικήσουμε τους συντρόφους μας. Το φλερτ δίνει ζωή και στη σχέση μας και σε εμάς. Δε φτάνει μόνο η αγάπη για να κρατήσει κάτι, πρέπει να διεκδικείς συνέχεια το ταίρι!

Πηγή

 ξέρω.

Ένα πράγμα δεν ξέρω. Γιατί το κάνουμε αυτό;Οι άνθρωποι είμαστε εγωιστικά κοινωνικά όντα. Ναι. Εξυπηρετούμε την επιβίωσή μας, το «εγώ» μας μέσα από διαρκείς συμβιβασμούς,  στηρίζοντάς τη σε ένα δούναι για ένα λαβείν και δεσμεύοντας τους εαυτούς μας σε κάποια «μαζί», επειδή το «μόνοι» δεν είναι αρκετό.

«Μαζί» με αφεντικά που μας προσβάλλουν ή μας αδικούν, γιατί χρειαζόμαστε δουλειά και χρήματα. «Μαζί» με γείτονες άκρως αδιάκριτους κι ενοχλητικούς, γιατί χρειαζόμαστε στέγη. Καμιά φορά και «μαζί» με φίλους που γενικά συμπαθούμε από ελάχιστα έως καθόλου, επειδή βάλαμε την τυπικότητα στη ζωή μας. Όλο «πρέπει» που δε θα έπρεπε να πρέπει, απλά και μόνο γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Έτσι είναι η φύση μας. Δε φταις εσύ.

Όμως εμένα μη με θες επειδή πρέπει, γιατί δεν πρέπει. Κι εκείνα τα «χωρίς εσένα δε ζω» στις ρομαντικές βραδινές μας συγκινήσεις μην τα πάρεις στα σοβαρά. Μπορείς να ζεις χωρίς εμένα κι εγώ χωρίς εσένα. Δεν ανήκω στα αναγκαστικά «μαζί» της ζωής σου ούτε καλύπτω καμιά απ’ τις βιοτικές σου ανάγκες. Είμαι εκείνο το «μαζί» που εκούσια διαλέγεις όταν δε θες να είσαι πια στο «μόνος».

Μαζί στον καφέ στο μπαλκόνι που θα έπινες μόνος. Μαζί στο αυτοκίνητο στη βόλτα που θα πήγαινες μόνος. Μαζί στο κρεβάτι τα βράδια που θα ξάπλωνες μόνος. Όμως αυτά τα μαζί στο μπαλκόνι, στο αυτοκίνητο, στο κρεβάτι είναι τελικά τόσο βασανιστικά μοναχικά. Εγώ στη μία άκρη με βλέμμα διαρκώς παγωμένο κι αδιάφορο κι εσύ στην άλλη να ξεκινάς κάθε πρότασή σου με αυτά τα «εγώ δεν μπορώ», «εμένα δε μου αρέσει», «για εμένα θα ήταν καλύτερα», που τόσο με κάνουν να θέλω να γελάσω και να κλάψω ταυτόχρονα.

Έχεις φτιάξει εκείνη τη λίστα με όλους τους αλάνθαστους λόγους σου για τους οποίους δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, που μετά από τόσες επαναλήψεις ακούγεται πλέον σαν από μαγνητόφωνο. Εμπόδια φθηνά, ανόητα, άλλα υπαρκτά κι άλλα επινοημένα απ’ το ισχυρό «εγώ» σου.

Κι εγώ δεν πήγα πίσω. Το παραδέχομαι. Μπορεί να μη μίλησα ποτέ, να απέφυγα τους διαπληκτισμούς μας, γιατί δε θα έβγαζαν πουθενά, όμως το έφτασα στα άκρα. Σταμάτησα να δείχνω πως νοιάζομαι για σένα, γιατί δεν το εκτίμησες ποτέ. Σταμάτησα να ζητάω τη γνώμη σου, γιατί ήξερα εξ’αρχής πως θα ήταν αρνητική. Κι έκανα τα δικά μου. Πήγα μόνη στα μέρη που ήθελα να πάμε μαζί, γιατί εσύ είχες χίλιους λόγους να μη θες να έρθεις. Είδα μόνη τις ταινίες που ήθελα να δω μαζί σου, γιατί δεν ταίριαζαν με το γούστο σου. Μπορεί και να ξέπεσα, να αφέθηκα σε άλλη αγκαλιά, γιατί τη δική σου, που τόσο είχα ανάγκη, την έβρισκα πάντα αφιλόξενη.

Κι ήρθες τώρα να μου πεις πως δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, γιατί είμαστε εγωιστές. Εγωιστές είμαστε, ναι, κι ίσως είναι καλό γιατί πέρα και μετά από όλα, μόνο εμάς έχουμε. Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που απομακρυνόμαστε.

Πόσα «εγώ» δεν έκαναν πίσω μπροστά σε έρωτες κι αφέθηκαν σε εκείνα τα «εμείς», ξεπερνώντας αναστολές, φοβίες, ανασφάλειες; Για πόσα «εμείς» δεν έχουν ανατραπεί εγωιστικές απολυτότητες, αποστάσεις, απαγορευμένα κι αδύνατα;

Απλά το δικό μας «εμείς» δεν είναι τόσο ισχυρό, ίσως γιατί δεν υπήρξε ποτέ, ίσως γιατί δεν το αφήσαμε να υπάρξει ή γιατί δεν μπορούσε να υπάρξει εξ’αρχής. Κουβαλάς κι εσύ τις δικές σου παλιές πληγές, κουβαλάω κι εγώ τις δικές μου.

Ας μη ρίξουμε ευθύνες ο ένας στον άλλο. Τι νόημα έχει άλλωστε; Ό,τι κι αν πούμε, από αύριο μόνοι θα πίνουμε τον καφέ μας στο μπαλκόνι κουκουλωμένοι, γιατί χειμώνιασε. Μόνοι θα οδηγούμε για ώρες, γιατί θα έχουν κίνηση οι δρόμοι. Μόνοι θα στριφογυρίζουμε στο κρεβάτι βασανισμένοι από αϋπνίες.

Γι’αυτά τα «μόνοι» που είναι τόσο πιο ωραία όταν είναι «μαζί», θα ευχηθώ και σε σένα και σε μένα να βρεθούμε κάποτε,  έστω και χώρια, σε εκείνα τα «εμείς» που θα γαληνεύσουν τα άγρια «εγώ» μας.

Αυτά. Δεν έχω άλλα να πω. Κατάλαβες; «Ναι. Δεν μπορούμε να είμαστε μαζί γιατί δεν το θέλουμε αρκετά.»

Εβίτα Λυκούδη