Είναι φορές που έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να πιστέψει πως ένα μόνο δευτερόλεπτο θα άλλαζε ακόμη και ολόκληρη τη ζωή μας. Βραδιές που στριφογυρνούσε στη σκέψη μας αυτό το «αν μου έδινε μια στιγμή μόνο ακόμη, να εκφράσω όλα όσα έχω μέσα μου», τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Είναι όμως πραγματικό; Οι άνθρωποι, κυρίως στις ερωτικές σχέσεις, έχουν μία τάση να εξαντλούν κάθε χρονικό περιθώριο που τους δίνετε για να εκφράσουν όλα όσα σκέφτονται, νιώθουν και βιώνουν μόνοι τους και στο τέλος να μην έχουν πει ούτε τα μισά από όσα θα ήθελαν. Ο πραγματικός χρόνος όμως που μας χωρίζει από το να τα εξομολογηθούμε, απέχει μόνο μια… απόφαση.

Κάποια λεπτά ενώ μιλούσατε, το μόνο που είχες στο μυαλό σου ήταν κάποιο «γιατί», ένα «ίσως» με δική σου υπόθεση ή μερικά μοναδικά κομμάτια σου που θα ήθελες να μοιραστείς. Μέρες ολόκληρες σκεφτόσουν αυτές τις δύο λέξεις που κρατάς μέσα σου και για να τις πεις θα χρειαζόσουν μία μόνο στιγμή. Χρόνια ονειρεύεσαι τη σκηνή αυτή, μελετώντας ξανά και ξανά τα λόγια σου για τότε, με κάθε λεπτομέρεια. Κι όσο ο καιρός είναι περασμένος, προστίθονται κι άλλα. Πρόβα στην πρόβα, αναρρωτιέσαι ποια θα ‘ταν η «κατάλληλη» αυτή σκηνή που πρέπει να ξεθάψεις το βινύλιο με τίτλο «Οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου» το οποίο έχει γίνει γνώριμη μελωδία και συντροφεύει πλέον όλες τις νύχτες σου.  

Για κάθε σχέση υπάρχει ένα ιδεατό ρολόι. Είναι αυτό που ξεκινάει να μετράει από την πρώτη στιγμή, αυτή της γνωριμίας. Κάποιες φορές χτυπάει δυνατά, όπως οι ανήσυχοι, ακαθόριστοι χτύποι της καρδιάς μας για να στρέφουμε την προσοχή μας πάνω του. Κι άλλες πάλι, λειτουργεί αθόρυβα για να μη μας θυμίζει την παρουσία του. Σ’ άλλες σχέσεις ο χρόνος κυλλάει προς τη φυσιολογική κατεύθυνση του ρολογιού, ενώ σ’ άλλες μετράει αντίστροφα. Όσες φορές όμως κι αν προσπαθήσεις να βγάλεις την μπαταρία έχοντας σκοπό να παγώσεις το χρόνο, οι δείκτες του παραμένουν εκεί που τις άφησε ο χρόνος και η συνέχεια τους αν και εξαρτάται από σένα για το πότε θα είναι, δε θα είναι ίδια, γιατί θα έχει χάσει την αξία της πραγματικότητας.

Η σχέση μας με το χρόνο στις ερωτικές σχέσεις, εξαρτάται από την ανάγκη μας για ασφάλεια και ο δείκτης του ρολογιού αντιπροσωπεύει τα συναισθήματά μας. Όλες εκείνες οι φορές που δεν καταφέραμε να πούμε όλα όσα θα θέλαμε, όταν ποτέ δεν εκφράσαμε όσα νιώθουμε κρατώντας τα μυστικά, τότε που δεν είπαμε τι μας πειράζει, εκείνες τις φορές που δεν εξωτερικεύσαμε ότι δεν περνούσαμε όμορφα, δεν ήταν γιατί δεν μπορούσαμε. Αλλά γιατί η σχέση μας μετά από τα παραπάνω, θα άλλαζε σε κάτι άγνωστο σε εμάς.

Όπως λένε κι οι Coldplay στο τραγούδι Clocks, “Η σύγχυση δεν σταματά ποτέ, κλείνοντας τοίχους και σημειώνοντας ρολόγια”. Γι’ αυτό πριν από κάθε φορά που θα φτάσεις να επιζητάς ένα μονάχα δευτερόλεπτο ακόμη, φρόντισε όλα τα προηγούμενα να τα έχεις αξιοποιήσει τρέχοντας μέσα στις σκέψεις και τα συναισθήματα σου, κρατώντας στο χέρι σου τη δική σου -μοναδική- απόφαση.

Γράφει η Στέλλα Μακαρώνη

Από τον Κώστα Κρομμύδα.

«Έρως ανίκατε μάχαν…» και μπλα μπλα μπλα. Όχι. Φυσικά και δεν «κοροϊδεύω» το αρχαίο ρητό, σε καμία περίπτωση. Αυτό το κάνουν πολύ καλύτερα από εμένα όσοι έχουν πάρει τον Έρωτα και τον έχουν κοσμήσει με επίθετα που, αν ο ίδιος είχε τη δυνατότητα, θα σηκωνόταν και θα έφευγε μόνος του από το ρητό.

Από αυτά, λοιπόν, τα αταίριαστα με τον Έρωτα επίθετα, θα διαλέξω εκείνο που με ενοχλεί περισσότερο. Το «ανεκπλήρωτος». Αναλύσεις, κείμενα-δοκίμια, οϊμέ, πόνος δοσμένος με παθητικές καταστάσεις θύματος-θύτη, κι ένα Σύμπαν να κατηγορείται πως δεν φέρνει τα πράγματα όπως τα θέλουμε (κι αν το Σύμπαν είχε δικηγόρο, θα το είχε πανηγυρικά αθωώσει).

Στ’ αλήθεια τώρα, μπορούμε να σοβαρευτούμε; Μπορούμε να μην μπλέκουμε την ιερή έννοια του Έρωτα σε καταστάσεις αδύναμες να τον υπερασπιστούν και να τον εξυμνήσουν, αλλά τον βάζουν σε καλούπια, πρέπει, όχι και ίσως; Ενδιαφέρουσα για κάποιους προσέγγιση, αλλά τραγική συγκάλυψη των επιλογών τους.

Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή… Κι ας μου επιτραπεί να εκφράσω την άποψή μου, όχι για το τι είναι Έρωτας, αλλά για το τι ΔΕΝ είναι.

Κατ’ αρχάς, υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω που μπερδεύουν τον Έρωτα με την ίδια του την ιδέα. Σας μπέρδεψα; Είναι εντελώς διαφορετικό το να είσαι ερωτευμένος με έναν άνθρωπο από το να είσαι ερωτευμένος με την ιδέα του έρωτα ως συναίσθημα που πρέπει να ζήσεις…

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πρώτο ΔΕΝ. Ο Έρωτας, αγαπημένοι μου, δεν έχει πρέπει. Δεν ξέρει καν τι σημαίνει αυτή η λέξη, και το άκουσμά της και μόνο τον κάνει να κλείσει τα φτερά του πεισματικά και να στρέψει τα βελάκια του σε άλλες καρδιές.

Έρωτας δεν είναι μόνο σωματική επιθυμία. Σωματική επιθυμία και απόλαυση είναι και το φαγητό. Να συνεχίσω;

Έρωτας δεν είναι να έχω μια παρέα να πηγαίνω για φαγητό, ποτό, σινεμά, κι έναν σύντροφο-γλάστρα να με συνοδεύει στις κοινωνικές εκδηλώσεις μην τυχόν και με πουν… (συμπληρώστε ό,τι νομίζετε όσοι αρέσκεσθε σε χαρακτηρισμούς και ετικέτες).

Έρωτας δεν είναι να έχω ένα ακόμα πορτοφόλι στα έξοδα του σπιτιού και στις διακοπές.

Έρωτας δεν είναι «έχω περάσει τα τριάντα, εγώ πότε θα γίνω μάνα-πατέρας, να νοικοκυρευτώ, να συγυριστώ, το ράφι δεν με χωράει πια και τα πουκάμισά μου βαρέθηκα να τα πλένω μόνος μου».

Έρωτας δεν είναι σπάω τη μονοτονία της καθημερινότητάς μου και επιβεβαιώνομαι με τον θαυμασμό, που επειδή ικανοποιεί τον εγωισμό μου τον ονοματίζω με την πρώτη λέξη της πρότασης.

Έρωτας δεν είναι «σε θέλω με θέλεις, γιατί να το σκεφτόμαστε, σε θέλω με θέλεις γιατί δεν παντρευόμαστε;»

Και για να τελειώνουμε, Έρωτας δεν είναι σίγουρα μια κατάσταση που πρέπει να ασπαστούμε και να θεωρήσουμε πως τη ζούμε γιατί έτσι ‒λέει‒ κάνει ο κόσμος γύρω μας.

Αρχίζοντας, λοιπόν, σχεδόν από το τέλος των «δεν» και προς τα πάνω, στον Έρωτα δεν χωράνε ερωτηματικά. Δεν χωράνε «μήπως», «ίσως», «γιατί», «ναι, και γιατί όχι». Στον Έρωτα δεν χωράνε ΔΕΝ. Τελεία, παύλα, πέντε, δέκα θαυμαστικά και κλειδαριά.

Στον Έρωτα δεν χωράνε συμβιβασμοί, ούτε βολέματα και οικονομικά καλοπιάσματα. Δεν χωράνε κοινωνικά στερεότυπα με ταμπέλες «ανύπαντρη» και «αιώνιος εργένης», που τρέχουμε όλοι να στριμώξουμε σε δύο κύκλους, έναν της βέρας κι έναν του «τιμημένου» μας στεφανιού.

Στον Έρωτα δεν χωράνε κοινωνικές κατακραυγές και «ορθές» συμπεριφορές.

Κι αν κάπου εδώ ο αντίλογος μιας λογικής πει πως ίσως σου έρθει όταν η ζωή σου δεν αποτελείται μόνο από τη δική σου ύπαρξη αλλά και ενός, δύο ή τριών ακόμα ανθρώπων, τότε τι κάνεις; Τότε, αγαπημένε/αγαπημένη μου, αν είναι Έρωτας, αν όντως είναι Έρωτας και δεν είναι διάλειμμα ενδιαφέροντος από μια καθημερινότητα, έχεις δύο επιλογές: να διαχωρίσεις το «θέλω» από το «πρέπει» και να είσαι εντάξει απέναντι και στα δύο. Γιατί αν μείνεις στα «πρέπει» σου, το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να σκορπίσεις τη δυστυχία γι’ αυτό που πάντα χάνεις και ποτέ δεν ζεις, όχι μόνο στον εαυτό σου, αλλά και στους γύρω σου.

Και ναι… Είμαι από αυτούς τους ρομαντικούς, τους ονειροπόλους, πείτε με όπως θέλετε, που πιστεύω πως τον ΕΡΩΤΑ, με όλα τα γράμματα κεφαλαία, τον ζεις μία και μοναδική φορά (άντε και μια λανθάνουσα).

Ο Έρωτας ο αληθινός, ο ένας Έρωτας, είναι ισοπεδωτικός. Είναι καθηλωτικός και σε τυλίγει με τόση δύναμη στα φτερά του, που σε κάνει να πετάς και όχι να σέρνεσαι στα πατώματα. Ο Έρωτας ο ένας, ο αληθινός, έχει τόση δύναμη μέσα του, που γκρεμίζει όλα τα τείχη τού μέσα και του έξω σου. Του σωστού και του λάθους. Γιατί ο Έρωτας δεν είναι ποτέ λάθος. Ποτέ. Ο Έρωτας είναι επαναστάτης. Και όποιος τον νιώσει, γίνεται κι αυτός το ίδιο. Επαναστάτης κι εκείνος!

Ο Έρωτας, ο αληθινός Έρωτας, ο ένας Έρωτας, είναι η προέκταση της ψυχής, της καρδιάς, του κορμιού και του μυαλού σου. Δεν μπορείς χωρίς να τον έχεις, δεν αντέχεις να τον αφήσεις και να συμβιβάσεις τη ζωή σου με τίποτα λιγότερο.

Ο Έρωτας ο αληθινός, ο ένας Έρωτας είναι αυτός που θα σε κάνει να καταλάβεις τι δεν ήταν ό,τι μέχρι να τον βρεις ζούσες… Θα σε πάρει από το χέρι και θα σε μάθει να τον ζεις για μία και μοναδική φορά… Αν του αφεθείς και τον νιώσεις να καίει μέχρι και το τελευταίο χιλιοστό της ύπαρξής σου, ναι, θα κρατήσει για πάντα. Κι αν σταθείς τυχερός και τον συναντήσεις, μη χάσεις την ευκαιρία να τον ζήσεις… Επιλογή σου να τον αφήσεις να σου φύγει και να μείνεις συμβιβασμένος με ό,τι σου προσφέρει η εκάστοτε σιγουριά σου.

Ωστόσο μην ξεχνάς ποτέ πως η μεγαλύτερη εξύμνηση του Έρωτα είναι για το μεγαλείο του και όχι για την αδυναμία του…

Πηγή

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Κώστας Κρομμύδας είναι απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Συμμετείχε στον τρίτο και τέταρτο κύκλο της σειράς The Durrells. Είναι ιδιαίτερα αγαπητός από το κοινό για την πορεία του στον χώρο του θεάματος, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει γνωρίσει την επιτυχία και ως συγγραφέας υπηρετώντας με ήθος την ελληνική λογοτεχνία . Τον Μάιο του 2012 εκδόθηκε το πρώτο ­βιβλίο του, Μπαμπά, Mεγάλωσέ με, του ­οποίου η αναθεωρημένη και επικαιρο­ποιημένη έκδοση κυκλοφόρησε ξανά το 2021 από τις εκδόσεις Διόπτρα, και τον Μάιο του 2013 το πρώτο μυθιστόρημά του, Η Ζωή που Έλειπε (αγγλική έκδοση Cave of Silence). Τον Ιούνιο του 2014 εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημά του, με τίτλο Ογκρέσα. Ακολούθησε το Μη με Λησμόνει τον Μάιο του 2015 (αγγλική έκδοση Lake of Memories). Τον Μάιο του 2016 εκδόθηκε το βιβλίο του Ουρανόεσσα, το οποίο βραβεύτηκε το 2017 ως το καλύτερο μυθιστόρημα της χρονιάς στην κατηγορία «Ηρωίδα έμπνευση» (αγγλική έκδοση Dominion of the Moon). Τον Μάιο του 2017 εκδόθηκε το μυθιστόρημα με τίτλο Φως μέσα στη Θύελλα (αγγλική έκδοση Athora), ενώ το 2018 κυκλοφόρησε το Μυρωδιά από Σανίδι, το 2019 το Μια Νύχτα Ακόμη και το 2020 η Εβόρα. Όλα τα μυθιστορήματά του βρίσκονταν στην τελική δεκάδα του διαγωνισμού βιβλίου των Public. Παραδίδει μαθήματα συγγραφής (Master Class) και «δημόσιου λόγου-public speech». Αρθρογραφεί σε sites, εφημερίδες και περιοδικά και είναι αρκετά ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου μπορείτε και να τον ακολουθήσετε αρχικά στην επίσημη ιστοσελίδα του kostaskrommydas.gr καθώς επίσης και στους προσωπικούς του λογαριασμούς στο Facebook , το Twitter και το Instagram.

Νένα Ευθυμιάδου

Είναι ένας κακομαθημένος  φοβισμένος ανθρωπάκος  που κοιτάζει τη δουλειά του. Δεν ασχολείται με κανέναν φανερά. Μυστικά τους ξέρει όλους και όλα, είναι χείμαρρος λέξεων κατασκευαστής απίστευτων ιστοριών, μέγα ερωτύλος, συνήθως το ξεχνάει.

Προσποιείται ότι είναι ένας κακομαθημένος και φοβισμένος ανθρωπάκος που κοιτάζει τη δουλειά του.

 Μυστικά κουβεντιάζει μ όλους  και όλοι μ εκείνον, δεν έχουν μυστικά, κάθονται με τις ώρες και τα λένε, γνωρίζονται πάντα και οι άλλοι είναι σαν και αυτόν, ο καθένας κοιτάει τη δουλειά του άγνωστοι μεταξύ τους, ο καθένας ζει την ιστορία του, φανερά! 

 Οι άνθρωποι από αυτό που δείχνουν είναι μέσα τους το αντίθετο, τουλάχιστον οι νορμάλ, όλοι το ξέρουν, δεν σπάζουν  τον κώδικα για να εισβάλουν στον εσωτερικό χώρο του άλλου γιατί έχουν ορκιστεί να είναι πιστοί σ αυτό που δείχνουν και όχι σ αυτό που κρύβουν μέσα τους. Το μέσα τους επικοινωνεί στην ίδια συχνότητα όπως επικοινωνεί  η προσωπικότητα τους σε διαφορετικές συχνότητες πάντα όμως. Δεν υπάρχει κάτι που να ξεχωρίζει, όλα είναι ένα!

 Όσοι το ξέρουν αγαπούν και όταν ερωτεύονται η φαντάζονται ότι ερωτεύονται ποτέ δεν το λένε στα φανερά γιατί το λένε μυστικά.

Νίκος Παγγοζίδης

Όπως όλοι ξέρουμε ο έρωτας είναι ένα έντονο συναίσθημα. Κάτι που πιστεύουμε ότι μας βγάζει έξω από τα νερά μας. Κάτι που μας οδηγεί σε άλλο είδος πραγματικότητας. Ευτυχώς όμως σε μια όμορφη εναλλακτική αίσθηση. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον καλωσορίζει, και κυρίως, γιατί δεν είναι στο χέρι κανενός πότε θα έρθει, ούτε και με ποιον.

Υπάρχουν φορές όμως που μπερδεύουμε ένα απλό ταίριασμα, μια σχεδόν χημεία με τον αληθινό έρωτα. Ναι καταλαβαίνω ότι οι καιροί είναι έως περίεργοι, και πολλοί άνθρωποι να δυσκολεύονται σε αυτόν τον τομέα. Αλλά τα βαθιά συναισθήματα που είχες για κάποιον άνθρωπο δεν σημαίνει επειδή υπάρχουν και σήμερα, ότι αυτό είναι έρωτας. Όχι, απλά δύο άνθρωποι ταιριάζουν μεταξύ τους.

Όπως δύο άνθρωποι ταίριαξαν και έγιναν φίλοι, έτσι και δύο άνθρωποι απλά ταίριαξαν λίγο παραπάνω, και για κάποια περίοδο τα συναισθήματα τους ήταν παραπάνω από φιλικά. Όταν δύο άνθρωποι ταιριάζουν μεταξύ τους, πάντα θα ταιριάζουν, και ας μην είναι ζευγάρι. Οπότε και μελλοντικά αυτοί οι δύο άνθρωποι αν θα συνεχίσουν να έχουν συναισθήματα ο ένας για τον άλλον, δεν σημαίνει ότι είναι ερωτευμένοι, είναι απλά ταιριαστοί.

Τέτοιο είδος σχέσεων είναι φυσικά σπάνιες, γιατί οι άνθρωποι φοβούνται να καταλάβουν τα συναισθήματα τους, παρεξηγώντας αυτήν την διαφορά που δεν βλέπουν, με αποτέλεσμα να χάνουν έναν καλό άνθρωπο και φίλο από την ζωή τους. Και εδώ είναι που και πολλές φιλίες χαλάνε, γιατί δεν ξεχωρίζουν το είδος των συναισθημάτων τους.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι πολύ στενάχωρο, που αφήνουμε ανθρώπους να ξεγλιστράνε μέσα από τα χέρια μας, γιατί η σαρκική απόλαυση έχει πλέον ισοπεδώσει κάθε είδος λογικής. Όπως φυσικά αν θα καταλαβαίναμε αυτήν την διαφορά, δεν θα υπήρχαν τόσοι πληγωμένοι και απογοητευμένοι άνθρωποι από τον έρωτα. Που ο έρωτας στην φυσική του υπόσταση δεν είναι παρά μια γεύση από την απόλυτη ευτυχία, χωρίς να κάνεις τίποτα.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρώπινης φύσης είναι ο έρωτας. Είναι αρκετά περίπλοκο να ερμηνεύσει κανείς τον ορισμό του έρωτα διότι ο καθένας βιώνει αυτό το συναίσθημα διαφορετικά. Άλλωστε το ίδιο το συναίσθημα είναι αρκετά περίπλοκο από μόνο του, μα συνάμα πολύ όμορφο. Πολλοί από εμάς συνδέουν τον έρωτα με τη συνεχή αναζήτηση του ανθρώπου για να ανακαλύψει το άλλο του μισό, για να γνωρίσει τον άνθρωπο που θα εκπληρώσει τις πιο κρυφές του επιθυμίες, τον άνθρωπο δηλαδή με τον οποίο θα μοιραστεί αμοιβαία όσα συναισθήματα τον πλημμυρίζουν.

Η αντίληψη αυτή υπάρχει από την αρχαιότητα, αφού προκύπτει απο το περίφημο έργο του Πλάτωνα, «Συμπόσιο».

Πιο συγκεκριμένα, το Συμπόσιο του Πλάτωνα πρόκειται για μια “πραγματεία για τον έρωτα“, που παραπέμπει σε ένα συμποσίο το οποίο διαδραματιζεται στην αρχαία Αθήνα. Εκεί ο ποιητής Αγάθωνας καλει κάποιους εξέχοντες άντρες στην οικία του , προκειμένου να γιορτάσουν μια βράβευσή του.Οι καλεσμένοι αποφασίζουν να περάσουν τη βραδιά συζητώντας. Το κύριο θέμα του διαλόγου τους ήταν ο έρωτας, οπότε ο κάθε παρευρισκόμενος που επαίρνε το λόγο, εξέφρασε τις απόψεις του σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα. Η άποψη του Αριστοφάνη, του προτελευταίου ομιλητή στο Συμπόσιο, έχει αρκετό ενδιαφέρον καθώς διηγήθηκε ένα μύθο για να εξηγήσει τις περιπέτειες της ανθρώπινης φύσης, αλλά και για να προβάλει την αρχή της σωματικής έλξης των ανθρώπων.Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά :

“Υπήρχε λοιπόν τότε το ανδρόγυνο, που και στην εμφάνιση και στο όνομα αποτελούσε συνδυασμό του αρσενικού και του θηλυκού.Το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό, έχοντας ολόγυρα τη ράχη και τα πλευρά. Χέρια είχε τέσσερα και πόδια ίσα με τα χέρια, και πρόσωπα δύο πάνω από κυκλικό αυχένα, ολόιδια μεταξύ τους. Κεφάλι ένα πάνω από τα δύο πρόσωπα που βρίσκονταν το ένα απέναντι στο άλλο και αυτιά τέσσερα και διπλά γεννητικά όργανα, και όλα τα άλλα, όπως θα μπορούσε κανείς από αυτά να εικάσει.

Και ήταν τρία τα γένη, το αρσενικό που γεννήθηκε από τον ήλιο, το θηλυκό από τη γη κι εκείνο που μετείχε και των δύο από τη σελήνη. Προχωρούσε όρθιο, όπως και τώρα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση ήθελε, αλλά και όταν επιθυμούσε να τρέξει γρήγορα, όπως οι ακροβάτες, που φέρνοντας τα πόδια επάνω κινούνται κυκλικά, έχοντας τότε οχτώ σκέλη, στηριζόταν σ’ αυτά και μετακινούνταν γρήγορα κυκλικά. Ήταν φοβερά ως προς τη δύναμη και τη σωματική τους αντοχή και είχαν πολύ μεγάλη έπαρση. Τα έβαλαν μάλιστα και με τους θεούς, και αυτό που λέει ο Όμηρος για τον Εφιάλτη και για τον Ώτο, για εκείνους το λέει, το ότι δηλαδή προσπάθησαν να ανεβούν στον ουρανό για να επιτεθούν στους θεούς. Ο Ζευς τότε και οι άλλοι θεοί σκέφτονταν τι πρέπει να τους κάνουν και δεν έβρισκαν λύση, γιατί δεν μπορούσαν ούτε να τους σκοτώσουν, όπως τους Γίγαντες, και να τους κατακεραυνώσουν για να αφανίσουν το γένος τους (γιατί έτσι οι τιμές προς αυτούς και οι θυσίες των ανθρώπων θα χάνονταν), ούτε όμως και να τους αφήσουν να παρεκτρέπονται.

Ο Ζευς σκέφτηκε :” Μου φαίνεται, πως μηχανεύτηκα έναν τρόπο ώστε και να διατηρηθούν οι άνθρωποι και να πάψει ο εκτραχηλισμός τους. Θα κόψω τον καθένα στη μέση, κι έτσι και ασθενέστεροι θα είναι και χρησιμότεροι σ’ εμάς, γιατί θα είναι πολυπληθέστεροι. Θα βαδίζουν όρθιοι πάνω στα δύο σκέλη. Αν όμως εξακολουθήσουν να παρεκτρέπονται και δεν θελήσουν να ησυχάσουν, και πάλι θα τους κόψω στα δύο, ώστε να περπατούν πάνω στο ένα πόδι σα να παίζουν κουτσό.” Αφού τα είπε αυτά, έκοψε τους ανθρώπους στη μέση. Και όποιον έκοβε, έβαζε τον Απόλλωνα να του γυρίζει το πρόσωπο και τον μισό λαιμό προς την τομή, ώστε βλέποντας το κόψιμό του να γίνει ο άνθρωπος φρονιμότερος. Τραβηξε από παντού το δέρμα προς αυτό που λέμε τώρα κοιλιά και όπως τα σουρωτά πουγκιά το έδενε στη μέση της κοιλιάς αφήνοντας ένα στόμιο, αυτό που λέμε αφαλό.

Επειδή λοιπόν η φύση διχοτομήθηκε, ποθώντας ο καθένας το μισό του, πήγαινε μαζί του. Και τυλίγοντας τα χέρια του ο ένας γύρω από τον άλλον αγκαλιασμένοι μεταξύ τους, θέλοντας να ξαναενωθούν, πέθαιναν από την πείνα και την απραξία, γιατί δεν ήθελαν να κάνει τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλον. Και όποτε πέθαινε το ένα από τα δυο μισά και παρέμενε το άλλο, εκείνο που παρέμενε επιζητούσε άλλο και αγκαλιαζόταν μαζί του, είτε τύχαινε να είναι το ήμισυ μιας γυναίκας, είτε ενός άντρα, και έτσι χάνονταν. Τους λυπήθηκε όμως ο Ζευς και μηχανεύτηκε κάτι άλλο, μεταθέτοντας τα γεννητικά τους όργανα μπροστά, ώστε μ’ αυτά να γίνεται η γονιμοποίηση μέσα τους, με το αρσενικό μέσα στο θηλυκό, ώστε με το αγκάλιασμα ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, να γίνεται γονιμοποίηση και να αναπαράγεται το γένος.

Είναι λοιπόν από τόσο παλιά ο έρωτας έμφυτος στους ανθρώπους και τους επαναφέρει στην αρχαία φύση, και επιχειρεί να κάνει από τα δύο ένα, και να γιατρέψει την ανθρώπινη φύση. Ο καθένας λοιπόν από μας είναι κομμάτι ανθρώπου, σαν κομμένος από ένα στα δύο κι αναζητεί πάντοτε ο καθένας το κομμάτι που του λείπει…”

Σύμφωνα λοιπόν με τον πλατωνικό αυτό μύθο, η επιθυμία μας να νιώθουμε ολοκληρωμένοι και η ανάγκη μας να επιστρέψουμε στην πρωταρχική μας φύση ψάχνοντας το άλλο μας μισό ώστε να δημιουργηθεί το ολόκληρο, ονομάστηκε έρωτας.

Υπάρχουν εκατοντάδες “μισά” στον κόσμο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη περιμένοντας να ολοκληρωθούν. Κάπου εκεί έξω κρύβεται και το δικό μας μισό και μας αναζητεί όπως το αναζητούμε. Μπορεί να είναι ίδιο με εμάς και να μας ταιριάζει απόλυτα , ή μπορεί να διαφέρει από εμάς αλλά να μας συμπληρώνει με κομμάτια που μας λείπουν.

Κάνεις δεν μας εγγυάται πως ο έρωτας κρατάει για πάντα αλλά όταν τον βρεις θα θέλεις να τον ζήσεις όσο πιο έντονα γίνεται.
Κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν το άλλο τους μισό, κάποιοι αργούν να το βρουν, αλλά όπως και να χει η αναζήτηση για το πολυπόθητο αυτό συναίσθημα, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.
Κάποιοι άλλοι ίσως και να μην βρουν ποτέ το άλλο τους μισό, αλλά μην σας αγχώνει αυτό. Στο κάτω κάτω η ευτυχία μας δεν εξαρτάται από κανέναν πέρα από τον εαυτό μας. Μπορείς να βρεις την ευτυχία με ή χωρίς το άλλο σου μισό.

Πρώτου προχωρήσουμε σε αυτήν την αναζήτηση πρέπει να βεβαιωθούμε πως το δικό μας “μισό” είναι εντάξει. Ένα “σπασμένο μισό”, όταν βρει αυτό που ποθεί αντί να το ολοκληρώσει , άθελά του θα το ραγίσει. Δύο σπασμένα μισά, με την πρώτη ματιά δείχνουν πως κουμπώνουν, όμως στην πραγματικότητα φτιάχνουν ένα “σπασμένο ολόκληρο” . Ένα ολόκληρο χωρίς δυνατά θεμέλια αργά ή γρήγορα θα γκρεμιστεί, γιαυτό πρέπει να φροντίσεις πως οι βάσεις σου θα είναι γερές πριν αρχίσεις να ψάχνεις να βρεις τον δικό σου ορισμό για τον έρωτα.

Αγίου Βαλεντίνου σήμερα , όπως και κάθε χρόνο , έτσι και φέτος κανένας αόρατος εχθρός , κανένας κακός ιός , δεν σταματάει αυτήν την γιορτή. Και γιατί να την σταματήσει; Μπορεί να μην έχουμε την δυνατότητα να βγούμε και να το γιορτάσουμε , έχουμε όμως όλα τα άλλα . Και πάνω από όλα στην εποχή των social media , έχουμε τα social media .

Πως να εξηγήσεις τι είναι η αγάπη ; Ακόμα και ο ίδιος ο Lenon μέσα από το τραγούδι “Love” , προσπάθησε να δώσει μία εξήγηση , μία παραπάνω έννοια στο τι είναι η αγάπη , μέσα από τους στοίχους

“Love is real, real is love
Love is feeling, feeling love
Love is wanting to be loved

Love is touch, touch is love
Love is reaching, reaching love
Love is asking to be loved”

Αυτή τη μέρα, λοιπόν , γιορτάζουμε τον έρωτα και την αγάπη. Που πολλοί έχουν κάνει λόγο και όλοι μας νιώσαμε και ζήσαμε .

Έρως ανίκατε μάχαν! Τι δυνατό συναίσθημα ! Έρωτας κεραυνοβόλος, έρωτας πλατωνικός , έρωτας ουσιαστικός ! Αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα το ουσιαστικός … Ο έρωτας όταν έρχεται είναι παράφορος , σε όλες του τις μορφές. Σου παίρνει τα μυαλά, το σώμα μόνιμα μουδιασμένο . Όλα είναι υπέροχα , ακόμα και όταν δεν είναι . Απίστευτο ε;!

Αγάπη! Εδώ φίλοι μου , υποκλίνομαι. Αρχή και τέλος ! Η αγάπη όλα τα μπορεί , η αγάπη όλα τα διορθώνει , η αγάπη όλα τα μαλακώνει . Η αγάπη όμως πονάει . Ένα τόσο δυνατό συναίσθημα , ναι πονάει. Τι θα ήταν άλλωστε πραγματικά ουσιαστικό αν δεν είχε και λίγο πόνο. Ο έρωτας θα έρθει , θα σε ξεμυαλίσει και όταν όλη αυτή η τρικυμία θα φύγει και τα νερά θα ηρεμήσουν, τότε μένει η αγάπη . Η ουσιαστική! Αυτή που ακόμα και το ” να προσέχεις” είναι αγάπη.

Αυτή η αγάπη , που ριζώνει , σηκώνει τοίχους γύρο σου και ασφαλίζει τον άνθρωπο σου και εσένα. Που σε κάνει να θέλεις να δημιουργήσεις και να διαιωνίσεις το είδος σου. Η αγάπη, που σε ωθεί να πονάς εσύ , για να είναι ο άνθρωπός σου καλά. Αυτή , που αν αγαπάς κάποιόν άστον να φύγει και αν είναι γραφτό θα ξαναγυρίσει…! Αυτή η αγάπη η άνευ όρων. Ανιδιοτελή !

Αγάπη σε όλες τις μορφές , ποτέ δεν είναι κακή αγάπη. Τραγούδια γράφτηκαν γι΄’αυτήν , θεατρικά έργα, ποιήματα , μουσικές . Για την αγάπη ξεκίνησαν πόλεμοι , για την αγάπη γίνονται όλα. Μα ακόμα κανείς μας δεν έχει καταλάβει το νόημα της. Ίσως , να προσπαθούμε περισσότερο από αυτό που θα έπρεπε , γιατί η ίδια είναι τόσο απλή .

Σήμερα , λοιπόν , γιορτάστε κάτι πέρα από το προφανές. Γιορτάστε την αγάπη την ίδια . Όχι μόνο για αυτόν / αυτήν που αγκαλιάζετε. Γιορτάστε ακόμα και για τις παλιές αγάπες…εκείνες που πάνε στον παράδεισο. Γιορτάστε για εσάς, γιορτάστε για τον παππού και την γιαγιά που είδατε στον δρόμο να κρατιούνται χεράκι χεράκι . Γιορτάστε , για την κάρτα που πήρε το παιδί σας από κάποιον θαυμαστή , γιορτάστε το τραγούδι που έχετε αγαπήσει , χρόνια τώρα παίζοντας ξανά και ξανά . Γιορτάστε για την στιγμή εκείνη που λατρεύετε να σας χτυπάει ο ήλιος και να σας ζεσταίνει.

Γιορτάστε , μα κάνετε το κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Ίσως έτσι καταφέρουμε να σώσουμε κάτι στην ανθρωπότητα. Ίσως έτσι , με αυτό το όπλο να μπορέσουμε να βγούμε από τον λαβύρινθο που ζούμε.

Γιορτάστε με όλη σας την ψυχή! Δεν υπάρχει πιο όμορφο, πιο ηδονικό , πιο ανεξήγητο συναίσθημα από αυτό που σε κάνει να νιώθεις το στήθος σου έτοιμο να σκάσει , να θέλεις να φωνάξεις , να γελάσεις ! Γιορτάστε για το καλό , που στο τέλος πάντα νικάει.

Δεν έμαθε κανείς αν ο έρωτας την τύχη κυβερνάει, ή αν η τύχη τον έρωτα εκεί που θέλει τον πάει….. Μάλλον η αγάπη στα τυφλά την τύχη υπηρετεί.

Την γη όλη την περπάτησα, η αγάπη είχε μόνο αρχή … όλους τους όρκους πάτησα, πήρα τους δρόμους και όπου βγει…

Η αγάπη έρμαιο του χρόνου. Ο χρόνος κανονίζει πότε και πόσο μεγαλώνει η ζέστα της και σαν την φωτιά η αγάπη…. Που έχει μέσα της άλλη αγάπη φωτιά δική της καίγεται γίνεται στάχτη…. Όλα πεθαίνουν από τον εαυτό τους…

Μαζί, η ικανοποίηση από τις απολαύσεις της ζωής, είναι η απόλυτη επανένωση της ίδιας ενέργειας που σου έδωσε ζωή. Η ένωση δύο ψυχών που στην αιωνιότητα ψάχνουν η μια την άλλη να βρει, κάνουν την αγάπη ακόμα πιο δυνατή. Κανείς δεν είπε η αγάπη είναι εύκολη, κανείς δεν είπε ο έρωτας έχει ημερομηνία λήξης, ότι πεθαίνει εμείς δώσαμε την χαριστική βολή. Λέμε η αγάπη έχει χαθεί, γιατί εμείς την κάναμε εμπορική. Χλευάζουμε την αγάπη κάποιου άλλου γιατί φοβόμαστε ο κόσμος τι θα πει. Περάσαμε στο στάδιο που η προσωπική αγάπη έγινε κοινωνική αποδοχή. Αφήνουμε το οξυγόνο της καρδιάς μας, να λιγοστεύει, ενώ το σώμα πενθεί.

Αντικαταστήσαμε την αλήθεια με το ψέμα, για να ξαπλώσουμε δίπλα σε ένα άδειο  κορμί. Ο έρωτας περνάει από το στομάχι, αλλά μπερδέψαμε την ψυχική ικανοποίηση με την σαρκική.

Η αγάπη, ο έρωτας είναι οι μοναδικοί συντελεστές στην εξίσωση της ύπαρξης μας που μας κρατάει ζωντανούς. Είναι οι χημικές αντιδράσεις χάρη στις οποίες λεγόμαστε άνθρωποι.

Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, προσβάλουμε συναισθήματα και τα βάζουμε στον πάγο, μην τυχόν και δει κανείς πόσο τα έχουμε ανάγκη. Περιμένουμε την μία μέρα του χρόνου να δείξουμε ότι αγαπάμε, ανοίγουμε το κουτί της Πανδώρας, σαν τον σάκο του Άγιου Βασίλη και προσποιούμαστε ότι κάναμε το καθήκον μας. Χάσαμε την επαφή με τα ίδια μας τα συναισθήματα, με τον ίδιο μας τον εαυτό, από φόβο μην πληγωθούμε.

Η αγάπη είναι όνειρο που το ζούμε με μάτια ανοιχτά, είναι το χαμόγελο που σου δίνει ζωή, που σου φτιάχνει την ημέρα, σε κάνει να νιώθεις σαν τον Ηρακλή, που κανένα εμπόδιο δεν είναι αρκετά δυνατό ώστε να σε κάνει να πεις δεν μπορώ. Η αγάπη είναι υγεία, σωματική και ψυχική. Τα παιδιά είναι τα μόνα όντα που δεν καταλαβαίνουν την σημασία της αγάπης, και όμως εκείνα αγαπάνε πιο πολύ. Δεν βάζουν όρια σε αυτό που νιώθουν και ανταποκρίνονται σε αυτήν με την μεγαλύτερη δυνατή πρακτική. Καταλαβαίνουν ότι αυτό που νιώθουν, είναι αυτό που τους κάνει να θέλουν πιο πολύ. Για αυτό και όλα τα ερωτευμένα πρόσωπα είναι σαν μικρού παιδιού, γιατί η κακία και ο φόβος έχουν εξαλειφτεί. Η αγάπη είναι φως, είναι ελπίδα, είναι ζωή. Η αγάπη θέλει χρόνο, δώστε χρόνο στον εαυτό σας, γιατί η αγάπη παραμονεύει σε κάθε γωνία και στιγμή… δείξτε κάθε μέρα την αγάπη σας, και ότι καλύτερο σύντομα θα΄ρθει.

Βιβλιογραφία : Hamlet (William Shakespeare)

Ιωάννα Γκαβριλίου

Ζούμε σε μια εποχή που δεν μας λείπει τίποτα, μπορούμε να αποκτήσουμε τα πάντα. Ακόμη και σε αυτή την περίοδο του lockdown, με μια σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορούμε να αγοράσουμε ότι επιθυμούμε, αρκεί βεβαίως να έχουμε χρήματα. Με απίστευτη ευκολία αποκτούμε αντικείμενα, ρούχα, αλλάζουμε λουκ, περιποιούμαστε τον εαυτό μας, αλλάζουμε εργασία, σπίτι, αυτοκίνητο. Η απορία λοιπόν που μου γεννήθηκε είναι γιατί να μην μπορούμε να αποκτήσουμε τόσο εύκολα και σύντροφό; Μια σχέση αλλησοσεβασμου και αλληλοκατανόησης. Αρκετοί άνθρωποι στον κύκλο μου και γενικότερα στην κοινωνίας μας, παραμένουν χρόνια μόνοι. Είναι συνειδητή ή υποσυνείδητη επιλογή το να είσαι single;

Αρχικά οι γονείς, οι συγγενείς, κάποιοι φίλοι και ο κοινωνικός περίγυρος, αναρωτιούνται : Γιατί είσαι μόνος; Τόσο καλό παιδί, με χίλιες χαρές. Έπειτα βγαίνει ομόφωνα το πόρισμα: Μάλλον έχει κάποιο κουσούρι, δεν μπορεί, κάτι θα κρύβει. Γίνεται αντιληπτό το βλέμμα απαξίωσης και λυπήσης! Στο ράφι θα μείνει, κρίμα κοτζαμ παίδαρος! Αρχικά μπαίνεις στο τριπακι να αγχωθεις και να σκεφτείς ότι τα χρόνια περνάνε. Είναι γνωστό ότι τους περισσότερους ανθρώπους απασχολεί το να έχουν σύντροφό, όμως γιατί οι περισσότεροι είναι μόνοι και τα διαζύγια τόσο αυξημένα; Αντιθέτως οι εφήμερες σχέσεις, γνωριμίες και το γρήγορο σεξ τόσο εύκολο. Μάλλον δεν έχουμε μάθει να κοπιάζουμε , να προσπαθούμε, έχουμε απορρόφηθει στο εύκολο και στο “βολεμα “. Πολλοί το βαφτίζουν συνειδητή επιλογή, δεν θα διαφωνήσω, ναι υπάρχουν και αυτοί. Όμως αυτοί που θέλουν να είναι συνειδητά couple, γιατί δεν μπορούν;

Σε αυτό το σημείο θυμάμαι τις συζητήσεις με μια φίλη μου, που μου εξιστορούσε τις συνεχόμενες αποτυχίες στην επιλογή του ερωτικού συντρόφου της, στο τέλος κατέληγε στο ερώτημα “Γιατί όλοι αυτοί σε εμένα, συνεχώς;” Νομίζω ότι η συνεχόμενη επαναλαμβανόμενη κατάσταση που βιώνουμε δεν είναι τύχη κακή, αλλά επιλογή! Θυμάμαι την έκφραση ενός φίλου “Μαρία, Βολεύομαι και όσο Βολεύομαι δεν θα αλλάξω την κατάσταση!!” Τίμιο κ ειλικρινές.

Είναι ξεκάθαρο ότι από την αρχή φαίνεται μια κατάσταση που θα καταλήξει και εάν υπάρχει πρόσφορο έδαφος. Σκέψεις του στυλ ” θα αλλάξει” , ” θα κολλήσει” και θα μεταμορφωθεί δεν υπάρχουν πλέον ούτε στα παραμύθια για νήπια. Είναι πραγματικά ουτοπικό. Ο σκοπός είναι να αναζητούμε συνοδηπορους, ανθρώπους που έχουν τα ίδια θέλω με εμάς, οτιδήποτε και να είναι αυτό. Θα μας βοηθήσει να μην χάνουμε χρόνο και ενέργεια. Θέλει μεγάλη δύναμη να είμαστε πιστοί στις επιθυμίες μας, ώστε η επιλογές των συντρόφων μας να μην είναι η τελευταία λύση ανάγκης και απελπισίας. Δίπλα στον μοναδικό μας εαυτό να τοποθετούμε ανθρώπους ισάξιους, που αναζητούν εμάς.

Στον αντίποδα αυτού, υπάρχει η άποψη ότι φοβούμενος τελικά την δέσμευση σαμποτάρει ο καθένας τον εαυτό του, με τις επαναλαμβανόμενες λάθος επιλογές. Προβάλλοντας ως δικαιολογία ότι η έλλειψη συντρόφου δεν είναι δική του ευθύνη, αφού ο ίδιος θέλει και προσπαθεί, δυστυχώς όμως πάντα φταίνε οι άλλοι , οι οποίοι φέρονται σκάρτα. Ουσιαστικά έχοντας ζήσει εμπειρίες άσχημες, έντονου πόνου, θλίψης και απογοήτευσης στο παρελθόν, δεν επιθυμεί να ξαναζήσει το ίδιο τραυματικό συναίσθημα. Κλείνει τα συναισθήματα του και την καρδιά του και συνειδητά επιλέγει ανθρώπους που ξέρει ότι δεν θα έχει μέλλον μαζί του. Ανθρώπους που από την αρχή, τους έχει υποσυνείδητα απορρίψει για ουσιαστική δέσμευση. Υψώνει τείχη και κρύβεται! Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Μεγάλωνοντας αποκτούμε την εμπειρία να αξιολογήσουμε και να συμπεριφερθούμε αναλόγως. Με αυτό το τρόπο δίνουμε ευκαιρία πρώτα στον εαυτό μας και έπειτα στον άλλον, να κάνουμε γνωριμίες.

Βέβαια εδώ θα προσθέσω ότι η έντονη κοινωνική ζωή και η πολύ εύκολη ευελιξια στις προσωπικές μας σχέσεις , αλλά και στα social δίνει, κάθε άλλο παρά την εικόνα του ότι θέλουμε δέσμευση. Ενώ μπορεί πραγματικά να το αναζητούμε, εκπέμπουμε το μήνυμα ότι μας απασχολεί πιο έντονα και ουσιαστικά η κοινωνική μας συναναστροφή και η προβολή μας και δεν επιθυμούμε καμία δέσμευση.

Τέλος θα θίξω την γνωστή σε όλους λαϊκή ρήση “ο ένας του βρωμάει, ο άλλος του ξινίζει”. Έχει συμβεί σε όλους να σκεφτόμαστε, ότι κάποιος είναι πολύ καλός, πολύ ξενέρωτος, κοντός, άσχημος, ότι δεν υπάρχει σεξουαλική έλξη, δεν μου ταιριάζει κοινωνικά, δεν μου ταιριάζει εμφανισιακά, δεν έχει δουλειά και διάφορα άλλα. Ισχύει ότι για τον εαυτό μας ψάχνουμε και θέλουμε το καλύτερο. Έναν σύντροφο που να μοιραζόμαστε την ζωή μας και να έχουμε ενεργή σεξουαλική και κοινωνική ζωή. Όμως κάποιες στιγμές σκεφτόμαστε σαν νάρκισσοι. Έχουμε τοποθετήσει πολύ ψηλά τον εαυτό μας και όμοιος άνθρωπος σαν εμάς δεν υπάρχει. Έχουμε γίνει πολύ επιλεκτικοί που με το ζόρι ανεχόμαστε και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Θα κλείσω με μια φράση από μια γερμανική ταινία που είδα πρόσφατα. Στην ερώτηση “Ψάχνεις την μεγάλη αγάπη;” η απάντηση ήταν “ε, ας είναι και μικρή” . Ελπίζω και εύχομαι να συνεχίζουμε να προσπαθούμε και να ψάχνουμε ότι μας γεμίζει, μας ηρεμεί, μας ξεκουράζει , μας κάνει χαρούμενους και μας δίνει δύναμη… Να το βρούμε έστω και ας είναι πιο μικρό!!!

Μαρία Ζαμπίδου

Μην χάσεις τον άνθρωπο σου προσπαθώντας να βρεις τις τέλειες συνθήκες.
Δεν υπάρχουν.
Μην χάσεις τον άνθρωπο σου προσπαθώντας να τον κάνεις τέλειο, σύμφωνα με τα δεδομένα σου.Δεν θα γίνει. Θα είναι πάντα ένας άνθρωπος ανάμεσα σε όλους τους άλλους, με τρωτά κι ελαττώματα. Κυκλοθυμικός και απρόβλεπτος. Πεισματάρης, εγωιστής, γκρινιάρης.. όλα όσα κάνουν έναν αληθινό άνθρωπο!! Η διαφορά του και αυτό που θα τον κάνει ολόδικο σου, είναι η λάμψη στα μάτια όταν μιλά για εσένα. Το χαμόγελο του, όταν σε σκέφτεται. Όλα τα “εγώ ποτέ δεν θα..” που ξεπερνά για σένα. Είναι ο άνθρωπος σου, γιατί οι ατέλειές του, κουμπώνουν με τις δικές σου.
Μην χάσεις έναν αληθινό άνθρωπο, για να βρεις έναν ιδανικό.
Ο ιδανικός που αναζητάς, μπορεί να έχει όλα τα “τέλεια” δεδομένα μα να μην είναι τελικά ο άνθρωπος σου.

Κι από τον άνθρωπο σου, δεν μπορείς ποτέ να ξεφύγεις.
Γυρνάς και ξαναγυρνά!
Γιατί εκεί ξέρεις πως ακόμα και τα παράλογα, γίνονται λογικά.
Γιατί εκεί ξέρεις πως δεν υπάρχει τίποτα που να μην συγχωρείται.
Γιατί εκεί η αγάπη είναι αδιαπραγμάτευτη και η παρουσία δεδομένη.
Γιατί εκεί ακόμα και το “φεύγω” κραυγάζει “δεν πάω πουθενά ρε βλάκα”.

Με τον άνθρωπο σου, μπορεί να μην καταφέρεις ποτέ να ζήσεις μια ολοκληρωμένη ευτυχία.
Μπορεί τίποτα να μην είναι εύκολο κι απλό. Μπορεί τίποτα να μην είναι τέλειο και ιδανικό. Μα θα είναι πάντα το καταφύγιο, ο πόθος και το πάθος σου.
Κι ακόμα κι αν είναι λάθος, θα είναι πάντα το πιο σωστό σου λάθος.
Με τον άνθρωπο σου, το μόνο δεδομένο, είναι το “εδώ και το μαζί”.
Γιατί από χίλιες άλλες επιλογές, ο άνθρωπος σου, είναι η μια αδιαπραγμάτευτη.
Η αρχή και το τέλος.
Το απόλυτο μαζί.

Πηγή

Αλήθεια, πώς ξεκινάνε οι ιστορίες αγάπης και πώς τελειώνουν, όταν κι αν τελειώνουν; Οι κεραυνοβόλοι έρωτες σε καθηλώνουν απ’ το πρώτο δευτερόλεπτο. Μπορεί να είναι μία λέξη, ένα βλέμμα, μία κίνηση, ένα χαμόγελο, ή απλώς «χημική ένωση». Αυτά τα ξέρουμε και τα βλέπουμε και στη ζωή μας και στη ζωή των άλλων γύρω μας. Υπάρχουν όμως κι εκείνες οι περίεργες γνωριμίες μεταξύ ανθρώπων που συναντήθηκαν, συστήθηκαν, γνωρίστηκαν και δεν αισθάνθηκαν τίποτε απολύτως. Απεναντίας η πρώτη αντίδραση όταν ρωτήθηκαν είναι «ε, δε μου αρέσει και πολύ».

Η ζωή όμως σχεδιάζει χωρίς να ρωτάει. Εκείνο το αταίριαστο, το ασήμαντο και το αδιάφορο, στο στολίζει με τα δικά της «μάγια» και στο παρουσιάζει σιγά-σιγά με τέτοιο τρόπο και σε τέτοιο χρόνο που δεν παίρνεις χαμπάρι, για πότε καταρρίπτονται τα πρότυπά σου. Παύεις να κοιτάς εκείνον κι αρχίζεις να παρατηρείς εσένα. Σε βλέπεις να φωτίζεσαι κάθε φορά που βρίσκεσαι κοντά του. Σε κάνει να γελάς ακόμη και με τη σιωπή του. Έρχονται στιγμές που αναμασάς τα όσα περνάτε μαζί κι νιώθεις απίστευτα γεμάτος μέσα σου. Αρχίζεις να θαυμάζεις τον εαυτό σου για ό,τι γίνεται κοντά σε αυτόν, που όπως έλεγες, δεν ήταν και τόσο του γούστου σου.

Ίσως γιατί όταν δε σου αρέσει κάποιος αρκετά και δε νιώθεις εκείνη τη δυνατή έλξη που σε κάνει να χάνεις τα λόγια σου, αρχίζοντας να τρέμεις και να ξεχνάς ποιος είσαι και από πού έρχεσαι, αισθάνεσαι μια απίστευτη χαλαρότητα κι είσαι απλώς εσύ. Δεν κάνεις καμία προσπάθεια για να σε προσέξει ο άλλος και δεν προσπαθείς να του γίνεις αρεστός ή ερωτεύσιμος. Απλώς είσαι ο εαυτός σου, με το γέλιο σου, το θυμό σου, τις αντιδράσεις σου και τις ιδιοτροπίες σου.

Γιατί όπως και να το κάνουμε, όσο χύμα κι αν είσαι σαν άνθρωπος, όταν ερωτεύεσαι κάποιον, θέλοντας και μη «καλουπώνεσαι». Πολλές φορές αλλάζεις χωρίς να το συνειδητοποιείς, άμεσα τουλάχιστον, αλλά αλλάζεις. Από την ανάγκη σου να δώσεις το καλύτερο του εαυτού σου σ’ εκείνον που σ’ ελκύει, ξεχνάς να φανερώνεις όλα τα κομμάτια σου κι αυτό αυτομάτως, σε απομακρύνει απ’ το να δείχνεις στον άνθρωπό σου μια ολοκληρωμένη εικόνα σου.

Γι’ αυτό γύρω μας πετυχαίνουν τελικά και μάλιστα κατά μεγάλο ποσοστό τελευταία, οι σχέσεις ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα. Μέσα απ’ την αδιαφορία που τους προκάλεσε η πρώτη επαφή, δώσανε την ευκαιρία στην ειλικρίνεια και στην καθαρότητα να τους στρώσει χαλί και να τους βάλει τα θεμέλια για μια πολύ δυνατή σχέση. Δε φοβήθηκαν να εκφραστούν, δεν ντράπηκαν να αφεθούν, δεν οριοθέτησαν τη συμπεριφορά τους.

Κάπως έτσι και χωρίς να το καταλάβουν, η εικόνα εκείνου που φάνταζε αδιάφορος κι άνευ σημασίας, άρχισε να γίνεται κομμάτι της καθημερινότητάς τους και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που δεν άντεχαν στην απουσία του.  Αντί να τους δένει η φωτιά του έρωτα, τους έφερε κοντά η οικειότητα, η προπορευόμενη φιλία, η αληθινή έκδοση του καθενός τους.

Είναι σαν να γεύτηκαν κατευθείαν τον καρπό χωρίς να μπουν στη διαδικασία να θαυμάσουν το δέντρο. Ίσως γιατί το δέντρο δεν ήταν από εκείνα που προτιμούν, ή που θαυμάζουν όλοι. Κι όμως όταν ο καρπός αυτός τους έσκασε στο κεφάλι, ενώ δεν τους άρεσε η όψη του, μπήκαν στη διαδικασία να δοκιμάσουν τη γεύση του και να ανακαλύψουν την ποιότητά του. Έτσι απλά και χωρίς πολλές φανφάρες έδωσαν την ευκαιρία στον άνθρωπό τους να μπει στη ζωή τους και στην καρδιά τους.

Βλέπεις η γνωριμία δυο ανθρώπων μπορεί να γίνεται με τα μάτια, ίσως όμως δε θα έπρεπε να μένουμε τόσο στην επιφάνεια και στο περιτύλιγμα. Γιατί κι ο χρυσός δε βρίσκεται αν δε σκάψεις κι όταν τον βρίσκεις δε γυαλίζει από την αρχή.  Ίσως μάλιστα βιαστείς να τον πετάξεις, θεωρώντας τον άχρηστο και βρόμικο.

Τι θα έλεγες όμως, αν έτσι για τη διαφορά, κάποια στιγμή έπαιρνες στα χέρια σου αυτό το ακανόνιστο κομμάτι που δε σου αρέσει και πολύ κι άρχιζες να το καθαρίζεις, να το περιποιείσαι και να το φροντίζεις, έτσι όπως θα έκανες για κάτι που γούσταρες εξαρχής. Είσαι σίγουρος ότι θα έβγαινες χαμένος; Μήπως πολύ απλά θα κατέληγες κι εσύ να είσαι μια από εκείνες τις περιπτώσεις που ο άνθρωπός τους τελικά ήταν εκείνος που δεν τους άρεσε και πολύ;

Κι αν διστάζεις, σκέψου λίγο πόσο εύκολα χάνονται οι άνθρωποι μέσα στο πλήθος, εξαιτίας των φόβων τους ή των παρωπίδων τους. Κι επιτέλους ξεκόλλα απ’ τα καλούπια και τα πρότυπα που τόσο απόλυτα τοποθέτησες τα γούστα σου.

Πηγή