Μας το ζητήσατε και σας το φέραμε . Ζεστό , ζεστό , μόλις βγήκε από τον φούρνο των επιτυχιών . Ξημερώνει 14 Φλεβάρη και οι ερωτευμένοι βρίσκονται σε πανικό , αναζητούν τραγούδια για ατμόσφαιρα σε ρομαντικό δείπνο , ήχους να γεμίζουν το δωμάτιο καθώς αγκαλιάζουν το ταίρι τους , μελωδίες να ψυθιρίζονται υπό το φως των κεριών. Ed Sheeran , Bruno Mars , Adele , Taylor Swift , Beyoncé , Coldplay, Whitney Houston , είναι όλοι εδώ και περιμένουν εσένα και την παρέα σου , για να “ γιορτάσετε μαζί “ το πανανθρώπινο συναίσθημα , τον θεό με τα φτερωτά βέλη , που σημαδεύει ανυποψίαστους ανθρωπίσκους και μετά του ζητάμε και τα ρέστα . Και σαν να μην έφτανε αυτό , έρχεται και το σύνδρομο “ αγοράζω σοκολατάκια και λουλούδια για να γλιτώσω την γκρίνια “ , οπότε πάρε και το playlist με τραγούδια που θα ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα !

Bruno Mars – Just The Way You Are

Ένα κλασικό beat που τα μεγάφωνα παίζουν επί ώρες , στα πολυκαταστήματα την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου . Ο Bruno Mars , με το τραγούδι Just The Way You Are , εξυμνεί την εσωτερική και εξωτερική ομορφιά του ανθρώπου που θεωρεί ως ταίρι του , When I see your face, there’s not a thing that I would change , cause you’re amazing, just the way you are τραγουδάει και εμείς λιώνουμε . Μια ιδανική πρόταση τραγουδιού , για σένα και για εκείνη/ο , αν προτιμάς τα ρομαντικά δείπνα , τα λουλούδια , τα μικρά δωράκια , τις απρόσμενες εκπλήξεις , τα γλυκά σε σχήμα καρδούλας . Ένα τραγούδι μπορεί να εξελιχθεί σε slow dance, με αργές κινήσεις , στροβιλιζόμενοι κάτω από το φως της κουζίνας . Τι , και εμείς , κατά βάθος ψοφάμε για τέτοια !

Taylor Swift – Love story ( Taylor’s version)

Η επιτομή του ρομαντικού τραγουδιού ! Δεν θα μπορούσε να λείψει από την λίστα μας , η Tay Tay με το ανανεωμένο ( πια δικό της ) Love Story , εξιστορώντας μια σύγχρονη ιστορία Ρωμαίου και Ιουλιέτας , που δεν θυσιάζεται στο βωμό της αγάπης , αλλά την κάνει όπλο της για να διεκδικήσει το happy end που της αρμόζει . Αν αγαπάς τις ρομαντικές ταινίες , τα βιβλία που περιγράφουν φλογερούς έρωτες , τα ροζ σύννεφα που επισκέπτεσαι κάθε φορά που ο άνθρωπος σου σε αγκαλιάζει και νιώθεις την μυρωδιά του να ακουμπά τις ευαίσθητες πλευρές του , αν είσαι φαν της Taylor Swift ( φίλος μου γίνε ) , τότε αυτό το τραγούδι είναι για σένα.

Adele- Make you feel my love

I’ve known it from the moment that we met
No doubt in my mind where you belong

Μπήκαμε στα βαθιά τώρα. Ένα αριστούργημα της δεκαετίας που μας πέρασε , ένα διαμάντι της μουσικής , μια καλλιτεχνική “ ευωδία “ , κυρίες , κύριοι και κύρι@ γενικότερα. Η Adele με το τραγούδι make you feel my love από το άλμπουμ της , “19” , με μια δόση μελαγχολικής διάθεσης , περιγράφει την ανάγκη της να μεταδώσει το αίσθημα αγάπης που την κατακλύζει σε εκείνον που το προκαλεί . Ρομαντικό , θα λέγαμε , με μια μικρή επιφύλαξη – η συγκινησιακή του χροιά δρα ως φάρμακο και σε εκείνους που δεν μπορούν να γιορτάσουν την ημέρα αυτή με το ταίρι τους . Ένα όμορφο – fans’ favourite – τραγούδι , με νοσταλγικές νότες , που δεν παραλείπουν το τελικό μήνυμα : να δείχνεις όσα αισθάνεσαι και να εκφράζεσαι για αυτά που νιώθεις .

Elvis Presley – Can’t help falling in love

Έφτασε στο νούμερο 1 δεκάδων charts, όπως το αμερικανικό Billboard Hot 100 και το Billboard Hot Top 40 Mainstream. Αρχικά , είχε γραφτεί για γυναίκα. Το τραγούδι του βασιλιά του ροκ εντ ρολ , αποτελεί must για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Η μουσική υπόκρουση , οι στίχοι , σε προδιαθέτουν να χορέψεις ένα όμορφο βαλς , μην μπορώντας να αντισταθείς στην δίνη του έρωτα. Αποδέχεσαι την πρόκληση ; Fun fact :  Το κομμάτι έχει διασκευαστεί από δεκάδες συγκροτήματα από τη στιγμή της κυκλοφορίας του, μεταξύ αυτών, οι A-Teens και οι UB40. Επίσης, το διασκεύασε και το Μπομπ Ντύλαν, όπου το συμπεριέλαβε στον δίσκο του Dylan (1973). Με την εκτέλεση των UB40, να καταλάβει στο νούμερο 1 αμερικανικών και βρετανικών charts. Μεταξύ άλλων διακρίσεων, το περιοδικό Rolling Stone, το συμπεριέλαβε στη λίστα του με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών και το κατέταξε στην 394η θέση.

Taylor Swift – Lover 

Ξανά στην λίστα μας , η Tay , με το άλμπουμ της – και συγκεκριμένα το τραγούδι Lover , για το οποίο το αγαπημένο της ( και δικό μας ) boyfriend , θα πρέπει να νιώθει πολύ υπερήφανος . Μια ακόμη κυκλοφορία , σε ρυθμό βαλς , ικανή να μετατρέψει κάθε ατμόσφαιρα σε ρομαντική , ενώ οι στίχοι , όπως υποδηλώνουν μιλούν για την αγάπη που αντέχει στον χρόνο , στα εμπόδια και προσωπογραφούν την ιδανική σχέση , μια σχέση που τα σύννεφα δεν την επισκιάζουν – αντιθέτως την κάνουν ακόμα πιο δυνατή ! Η Taylor , με το lover , έναν διθύραμβο στον έρωτα , μας δείχνει τον δρόμο , πως ναι , υπάρχει τελικά και αγκαλιάζει μελωδικά την ψυχούλα μας….Το Lover κατάφερε να γίνει το πιο επιτυχημένο άλμπουμ και στην Ελλάδα, αφού κατάφερε να καταλάβει την πρώτη θέση στα ελληνικά charts. Στις ΗΠΑ το Lover ξεκίνησε με 900.000 αντίτυπα καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση των charts. Στο τέλος του 2019 κατάφερε όχι μόνο να γίνει το μόνο άλμπουμ στη χώρα που ξεπέρασε τις ένα εκατομμύριο πωλήσεις, αλλά τις ξεπέρασε κατά πολύ φτάνοντας τις 1,2 εκατομμύρια πωλήσεις. Κατά τις πρώτες 24 ώρες της δημοσίευσης του στο youtube, το μουσικό βίντεο του ME! έφτασε σχεδόν τις 70 εκατομμύρια προβολές, με αποτέλεσμα να σπάσει το ρεκόρ για το πιο προβεβλημένο βίντεο κατά τις 24 πρώτες ώρες τις δημοσίευσης του στην πλατφόρμα. 

Το Lover έσπασε πολλά ρεκόρ, συμπεριλαμβανομένων του ρεκόρ γκίνες για το άλμπουμ που σημείωσε τις περισσότερες πωλήσεις το 2019, και κέρδισε 7 American Music Awards, έλαβε 17 υποψηφιότητες για τα MTV Video Music Awards, κερδίζοντας 4 συμπεριλαμβανομένων του σημαντικότερου βραβείου, του βίντεο της χρονιάς, του βίντεο για καλό σκοπό, (και τα δύο για το You Need To Calm Down) των καλύτερων οπτικών εφέ (για το ME!), το 2019 καθώς και της καλύτερης σκηνοθεσίας (για το The Man) το 2020. Επιπλέον κατάφερε να κερδίσει το βραβείο για το άλμπουμ της χρονιάς στα 45α People’s Choice Awards. Τέλος κερδίζοντας πολλά ακόμη βραβεία, το Lover έγινε το πιο βραβευμένο άλμπουμ της χρονιάς και αποθεώθηκε από το κοινό και τους κριτικούς αφού τερμάτισε σε πολλές λίστες για τα άλμπουμ της χρονιάς, στη πρώτη θέση. Το Lover δημοσιεύτηκε μετά το Reputation και ανήκει στην Τέιλορ Σουίφτ.

Beyonce- Crazy in love ( Cover by Sofia Karlberg)

Και φτάνουμε στο αγαπημένο μου σημείο της playlist , καθώς το τραγούδι που εισβάλλει , έχει σκοπούς απόρθητους και έχει βάλει στόχο να αφυπνίσει και τις πιο …. ηδονικές μας βλέψεις . Έκανε τεράστια επιτυχία και γνώρισε μεγάλη απήχηση , μέσα από την ταινία Fifty Shades of Grey (αγαπάμε <3) . Ίσως η original version , να είναι καθαρά χορευτική , μια σκιαγράφηση της μεγάλης πορείας , που έχει διανύσει ως τώρα , το φαινόμενο Beyonce , όμως το cover της υπέροχης Karlberg δεν γνωρίζει σύνορα και “τρυπάει “ τις καρδιές των ερωτευμένων και μη , σαν να ‘τανε βέλος αιχμηρό , μικρή σφενδόνα που σκίζει τον αγέρα ! Το τραγούδι συνδυάζεται υπέροχα με λίγο κρασί , λίγο άγγιγμα,  κεριά και άκρως ….σεξουαλική διάθεση ! 

Ellie Goulding – Love me like you do

ΕΛΑ ΑΛΕΚΟ ! Ξεκίνησαν τα άκρως σιροπιαστά και ρομαντικά κομμάτια και δεν θα μπορούσε να λείπει φυσικά αυτό το ποιητικό αριστούργημα που εννοείται προέρχεται ξανά από την ταινία Fifty Shades of Grey και συγκεκριμένα από την σκηνή που ο κούκλος Christian Grey ( Jamie σε ποθώ ταμάλα που θα έλεγε μία πιο πονηρεμένη από μένα ) πηγαίνει την Anastasia μια βόλτα πάνω από το  Σιάτλ , με Ε-ΛΙ-ΚΟ-ΠΤΕ-ΡΟ . Ναι υπέροχ@ μου πλάσματα και εμείς εδώ περιμένουμε πάνω από το κινητό για ένα μήνυμα….Αγάπα με , με τον δικό σου τρόπο , το μήνυμα του τραγουδιού , η τρέλα , ο πόθος , το άγγιγμα που τόσο αγωνιάς να νιώσεις και η θέρμη του κορμιού αναδιπλώνονται σε ένα κομμάτι γεμάτο ….έρωτα ! Ρυθμικό και σέξι, δείχνει να ταιριάζει απόλυτα στο κλίμα της ταινίας, ιδίως με την διαρκή επανάληψη στίχων όπως «Touch me like you do» (άγγιξέ με όπως εσύ το κάνεις), που καταλήγουν στο ερώτημα: «Τι περιμένεις;» ( σίγουρα όχι χειροπέδες όπως στην ταινία !)

Coldplay – Yellow

Τι να πει , κανείς και τι να πρωτογράψει . Αυτό το τραγούδι . Αυτό το τραγούδι είναι μια ξεχωριστή κατηγορία από μόνο του . Δεν φτάνει μια playlist και 4 λεπτά για να το ακούσεις . Ενδοφλέβια χορήγηση χρειάζεται , ως παυσίπονο , συνοδευόμενο με ένα πακέτο χαρτομάντιλα . Το yellow μιλά για εκείνον , τον άνθρωπο , που συνοδεύεις το όνομα του με μια γλυκιά γεύση στα χείλη και ένα ελαφρύ φτερούγισμα στην καρδιά , με το χρώμα της ελπίδας , πως όλα θα είναι καλύτερα από δω και πέρα. Το yellow είναι ο άνθρωπος σου , αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κατ’εξαίρεση την κτητική αντωνυμία . Το yellow μας δείχνει πως αν αγαπάμε κάτι , δεν μας σταματά τίποτα . Πως εκείνος ο άνθρωπος , μοιάζει με αστέρι φωτεινό , με κίτρινη ηλιαχτίδα ,με ένα χρώμα ζεστό , του ήλιου θυγατέρα ,  με βλέμμα ακαθόριστο και δάκρυα περίσσια . Για εκείνον , θα αιμορραγούσαμε συνεχώς , όπως τραγουδάνε οι στίχοι και δείχνουν πως η αγάπη , χρειάζεται θυσίες για να επιζήσει . Είσαι έτοιμος ;

Ed Sheeran – Perfect

  Το «Perfect» είναι single που συστήνει ο 26χρονος τραγουδιστής – τραγουδοποιός και έχει αρχίσει να αποκτά σταθερό χώρο στα ραδιόφωνα. Πρόκειται για μία ρομαντική μπαλάντα που “γράφει” συναισθήματα, θυμίζοντας το «Thinking Out Loud». «Ήθελα να νικήσω το “Thinking Out Loud” επειδή ήξερα ότι αυτό το τραγούδι θα με όριζε. Με το “Perfect” σκέφτηκα ότι χρειάζεται να γράψω το καλύτερο ερωτικό τραγούδι της καριέρας μου», δήλωσε ο Ed Sheeran. Ουσιαστικά , μιλά για τον έρωτα μέσα από μια διαφορετική σκοπιά, εκείνης της ωριμότητας και της συνειδητοποίησης πως το ταίρι μας έχει ατέλειες και αυτό είναι που το κάνει ταυτόχρονα τέλειο ! Δεν ξέρω αν με πιάσατε ; Το perfect μας μαθαίνει πως η αληθινή αγάπη αντέχει στο πέρασμα του χρόνου και δεν γνωρίζει …από ατέλειες !

 Witney Houston – I will always love you

Ούτε εδώ έχουμε να γράψουμε πολλά . Λιτά και περίτεχνα . Κομματάρα ! Ένα κλισέ κομμάτι-έλα τώρα και ποιος δεν το ξέρει – μια μικρή υπενθύμιση στο πρόσωπο ότι η αγάπη δεν τελειώνει , η αγάπη είναι παρούσα , είναι πάντα εδώ , παρά τις καταιγίδες και τα ρεύματα. Η Witney , με την υπέροχη κρυστάλλινη φωνή της και τις οκτάβες που ούτε νότα δεν ξεφεύγει , μας μεταφέρει σε ένα μακρινό παρελθόν όπου ο έρωτας περνάει ….από το πεντάγραμμο!

Frank Sinatra – Fly me to the moon

Στα γειτονικά μας ’80s , η μουσική αντηχούσε στους τοίχους και έκανε την μαμά μας έξαλλη , κάθε φορά που ο δίσκος γυρνούσε στο αγαπημένο μας πικαπ , καθώς δεν υπήρχε ο ιδανικός χρόνος για να συγκεντρωθούμε στα μαθήματα ! Το «Fly Me to the Moon» είναι ένα δημοφιλές τραγούδι που γράφτηκε από τον Μπαρτ Χάουαρντ το 1954. Ο αρχικός του τίτλος ήταν «In Other Words», και πρωτοερμηνεύθηκε από τη Φελίσια Σάντερς σε καμπαρέ.Το τραγούδι έγινε γνωστό ως «Fly Me to the Moon» από τον πρώτο στίχο του, και μετά από λίγα χρόνια οι παραγωγοί άλλαξαν τον τίτλο του επίσημα. Ε και τι να λέμε , ο άνθρωπος που έμεινε στην ιστορία , ως η “ Φωνή” , έμελλε να δώσει στο κομμάτι , με την δική του εκτέλεση , μια αίσθηση …. σεληνιακής προσεδάφισης και ένα απαλό , βελούδινο vibe , όπως μόνο εκείνος ξέρει ! 

The Beatles – All You Need Is Love

Μεγάλη επιτυχία των Beatles, που πρωτοακούστηκε στις 25 Ιουνίου 1967, στα εγκαίνια του δορυφορικού προγράμματος του BBC. Ήταν παραγγελία του βρετανικού ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού προς το συγκρότημα και γράφτηκε από τον Τζον Λένον με τη συνεργασία του Πολ ΜακΚάρτνεϊ. Ηχογραφήθηκε στα στούντιο της Άμπεϊ Ρόουντ στις αρχές Ιουνίου με τη συμμετοχή μεγάλων ονομάτων της ροκ μουσικής, όπως ο Μικ Τζάγκερ, ο Κιθ Ρίτσαρντς, η Μαριάν Φέιφθουλ, ο Κιθ Μουν και ο Έρικ Κλάπτον. Οι ιθύνοντες του BBC ζήτησαν από τους Beatles ένα τραγούδι, που να περιέχει ένα μήνυμα κατανοητό απ’ όλους τους τηλεθεατές, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής ή θρησκείας. Ο Λένον, που ανέλαβε να το γράψει, σκέφθηκε αμέσως τη λέξη «Αγάπη, που υπερνικά όλα τα εμπόδια και τα σύνορα» . Το «All You Need is Love» παίχτηκε ζωντανά στην πρεμιέρα του δορυφορικού προγράμματος του BBC με τη συμμετοχή αρκετών από τους καλλιτέχνες, που πήραν μέρος στην ηχογράφησή του. Υπολογίζεται ότι το πρόγραμμα παρακολούθησαν κοντά στους 400.000.000 τηλεθεατές σε ολόκληρο τον κόσμο. Η επιτυχία του τραγουδιού ήταν άμεση κι έτσι αποφασίστηκε η κυκλοφορία του σε σινγκλ στις 7 Ιουλίου 1967. Εφθασε στο Νο1 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και συμπεριελήφθη στο άλμπουμ «Magical Mystery Tour», που κυκλοφόρησε μόνο στις ΗΠΑ και στο «Yellow Subamarine» για τον υπόλοιπο κόσμο.  Τη δική τους ξεχωριστή ερμηνεία στο «All You Need is Love» έχουν καταθέσει καλλιτέχνες, όπως ο Elvis Costello και συγκροτήματα, όπως οι Oasis, Echo & The Bunnymen και Einstürzende Neubauten. Ένα μήνυμα για την διαφορετικότητα και τον σεβασμό που εμπεριέχει η αγάπη . Στο κάτω κάτω , αγάπη δεν χρειάζονται όλα για να γιάνουν ;

Elton John – Your Song

Το Your Song είναι τραγούδι το οποίο συνέθεσε και τραγούδησε ο Άγγλος μουσικός Έλτον Τζον, με στίχους του μακροχρόνιου συνεργάτη του Bernie Taupin. Εμφανίστηκε αρχικά στο ομότιτλο δεύτερο στούντιο άλμπουμ του, που κυκλοφόρησε το 1970. Το τραγούδι κυκλοφόρησε αρχικά στις ΗΠΑ τον Οκτώβριο του 1970 ως B-side του “Take Me to the Pilot”. Και τα δύο τραγούδια κέρδισαν ραδιοφωνική επιτυχία, αλλά το “Your Song” προτιμήθηκε και αντικατέστησε το “Take Me to the Pilot” ως το A-side, φτάνοντας τελικά στο 8 του Billboard Hot 100 τσαρτ. Έκανε επίσης κορυφαία θέση στο 7 του UK singles τσαρτ και έφτασε στο top 10 σε πολλές άλλες χώρες. Έχει επανεκτελεστεί από πολλούς καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους ξεχώρισε η εκδοχή της Ellie Goulding, που έφτασε στη θέση 2 του UK Singles Chart το 2010 και της Lady Gaga, από το άλμπουμ – φόρο τιμής στον Έλτον Τζον, Revamp (2018). Το 1988, το “Your Song” μπήκε στο Grammy Hall of Fame. Το 2004 τοποθετήθηκε στη θέση 137 της λίστας του περιοδικού Rolling Stone “Τα 500 Καλύτερα Τραγούδια Όλων των Εποχών”, καθώς και στη λίστα του το 2010. Ένα ντέμο του συμπεριλήφθηκε το 1990 στο box set άλμπουμ του Έλτον To Be Continued.

Έλαβε πολύ θετικές κριτικές κατά την κυκλοφορία του. Γράφοντας στο NME, ο Derek Johnson είπε “Το τραγούδι είναι λαμπερό και παράξενα στοιχειωμένο, η σύνθεση είναι απαλή και ντελικάτη και η απόδοση είναι συμπτωματική μιας νέας εποχής στα ποπ είδωλα. Ο Bill Janovitz από το AllMusic το χαρακτήρισε ένα “σχεδόν τέλειο τραγούδι”. Σε συνέντευξή του το 1975 στο Rolling Stone, ο Τζον Λένον αναπόλησε, λέγοντας «Θυμάμαι να ακούω το “Your Song” του Έλτον Τζον στην Αμερική -ήταν ένα από τα πρώτα του μεγάλα χιτ- και θυμάμαι οτι σκεφτόμουν “Ωραία, αυτό είναι το πρώτο νέο πράγμα που συνέβη από τότε που εμείς (οι Μπίτλς) είχαμε συμβεί “. Ήταν ένα βήμα μπροστά. Υπήρχε κάτι στη φωνή του που ήταν εξέλιξη σε κάθε Αγγλικά φωνητικά έως τότε. Ήμουν ευχαριστημένος με αυτό».

Foo Fighters – Everlong

Το 14ο τραγούδι μας , για αυτόν τον Βαλεντίνο , είναι κάπως ιδιαίτερο . Περίεργο , θα έλεγε κανείς . Δεν είναι κλισέ – συνηθισμένο , παρά απροσδιόριστο και ωραίο . Είναι ένα τραγούδι που έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για μένα . Δεν είναι το κλασσικό σαγαπώ- μ’αγαπάς και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα . Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πως έχεις βρει τον άνθρωπο σου . Soulmate , όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Άγγλοι . I’ve waited here for you , μας λένε οι στίχοι και εμείς νιώθουμε το δέρμα να αναφλέγεται και το στήθος μας να ανεβοκατεβαίνει με γοργές κινήσεις . Σε περίμενα , καθώς δεν ξέρεις ποτέ τι θα φέρει ο χρόνος , τι είναι γραφτό να εισβάλει στο μονοπάτι της ζωής σου . Το τραγούδι αντιπροσωπεύει την δυσκολία που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος , στην προσπάθεια του να βρει το άλλο του μισό , το άτομο που θα συμπληρώσει το παζλ του εγκεφάλου του και θα ολοκληρώσει συνειδητά την προσωπικότητα του . Και όταν το βρίσκει , αισθάνεται πλήρης . «Το “Everlong” γράφτηκε πιθανότατα το χειμώνα του 1996, όταν ηχογραφήσαμε το δεύτερο άλμπουμ μας, “The Color and the Shape”», θυμήθηκε ο Dave Grohl , τον Απρίλιο του 2021 , στο Oates Song Fest 7908 .«Αν ποτέ έχεις βρεθεί στο στούντιο με μία μπάντα για μεγάλο χρονικό διάστημα και ηχογραφείς πολλά τραγούδια πάντα υπάρχει πολύς χρόνος όπου απλώς κάθεσαι και περιμένεις κάτι να συμβεί. Εκείνη την περίοδο θυμάμαι καθόμουν σε ένα booth και κοιτούσα τα άλλα παιδιά της μπάντας, περιμένοντας ανάμεσα στις λήψεις για να παίξω… και απλώς άρχισα να παίζω αυτή τη συγχορδία», περιέγραψε. Για σένα , φίλε ακροατή , που θα ακούσεις αυτό το κομμάτι και θα ασπαστείς τα λόγια του, θα δακρύσεις στο πέρασμα των συγχορδιών , σου έχω μια εκτίμηση – είσαι πράγματι , βαθιά ερωτευμένος . 

Love, love, love. Όπως θα έλεγε και ο φίλος μας ο Ross , από την υπέροχη τηλεοπτική σεζόν, τα Φιλαράκια ( Friends) : “ Ah love …. L-O-V-E . LOVE . Ο μήνας του έρωτα και του καρναβαλιού είναι εδώ και το Cityvibes σου προτείνει 14 υπέροχα τραγούδια για να χορέψεις, να τραγουδήσεις , να ακούσεις με το έτερο ήμισυ σου ή μόνος σου , παρέα με ένα ποτήρι κρασί και μια κουβέρτα. Και τα δύο είναι αποδεκτά ! Αν δεν έχεις Βαλεντίνο , μην σκας, μην σε νοιάζει , φάε , διασκέδασε και χαμογέλα , σαν να μην υπάρχει αύριο . Η αγάπη δεν περιορίζεται ανάμεσα σε δύο πρόσωπα . Πολλές φορές χρειάζεται να αγαπήσουμε πρώτα τον εαυτό μας , πριν αγαπήσουμε κάποιον δίπλα μας . Το μήνυμα της 14ης Φλεβάρη είναι πάντως ένα : Αγάπη!

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Όλοι ξέρουμε ότι οι πεταλούδες ξεκινάνε την καριέρα τους ως κάμπιες, ζουν μια μέρα και πεθαίνουν… υπάρχουν όμως και κάτι άλλες που παθαίνουν μετάλλαξη, πως στο walking dead πέθαιναν όλοι και επιστρέφαν πάλι ως περπατητές; Ε αυτές επιστρέφουν σαν σαράκια που σου τρώνε την ψυχή μέρα με την μέρα. Ναι αυτές στο στομάχι λέω!

Τις έχεις νιώσει κι εσύ ε; Όμορφο συναίσθημα, όσο κρατήσει. Μετά; Κενό. Απόλυτο κενό.

Στην αρχή όλο χαζά χαμόγελα, σου κόβεται η ανάσα , νιώθεις να πνίγεσαι από την τόση ευτυχία.
Νιώθεις πως μπορείς να κατακτήσεις τα πάντα. Είσαι γεμάτος ενέργεια, ζωντανός. Κάνεις όνειρα, έχεις ελπίδα.
Μετά δεν έχεις κουράγιο ούτε δάκρυ να βγάλεις. Με τι όρεξη να σηκωθείς το πρωί να ξεκινήσεις την μέρα σου όταν είσαι μισός; Παλεύεις μόνος με τους δαίμονες σου το βράδυ και την υπόλοιπη μέρα παλεύεις να πείσεις πρώτα εσένα ότι είσαι καλά και μετά τους άλλους που το βλέπουν, όσο και να χαμογελάς αυτοί που σε ξέρουν θα αναγνωρίσουν το ψεύτικο χαμόγελο. Θα αναγνωρίσουν το χαμένο στο άπειρο βλέμμα. Και τι να τους πεις;

Και περνάνε οι μέρες, τα βράδια. οι μήνες και πλέον συνειδητοποιείς πως ίσως τα ζόμπι έχουν περισσότερη όρεξη για ζωή απ’ ότι εσύ.

Μπερδεύετε τον ενθουσιασμό με τον έρωτα ορισμένοι και πάτε και λέτε μεγάλα λόγια που δεν τα εννοείτε και μετά μας φταίει η Ήβη Αδάμου με την τραγουδάρα που έβγαλε ( να τα λέμε και αυτά).

Όταν κάποιος θέλει προσπαθεί, κάνει τα αδύνατα δυνατά και βοηθάει τον αδύναμο να πιστέψει ότι όλα γίνονται. Δεν τα παρατάει, ακούει, καταλαβαίνει, συγχωρεί. Μένει!!! Δεν το βάζει στα πόδια ούτε κατηγορεί και πληγώνει αυτόν που “αγαπάει”.

Καμία απόσταση, καμία χαζή αφορμή δεν χαλάει μια σχέση όπου και οι δύο έχουν τόσα να δώσουν.

Και σίγουρα δεν κοιτάς ποιος έδωσε πιο πολλά και ποιος πιο λίγα…

Διεκδικείς. ΌΤΑΝ θες τον άλλο…αλλιώς να ‘χαμε να λέγαμε ιστορίες πίνοντας καφέ με τον συνάδελφο.

Και τελικά τα παραμύθια δεν έχουν happy end.

Κλείνοντας θα αφήσω ένα τραγούδι και θα επιστρέψω σύντομα με νέο άρθρο.

Deppie Politaki

Έρωτας, αυτός ο μικρός φτερωτός… διάβολος! Μα ναι , ποιός είπε ότι είναι άγγελος; Με αυτά που κάνει; Ούτε καν!

Τι πάει λάθος με τον κύριο; Όλα.
Αρχικά χτυπάει πάντα την λάθος στιγμή. Έρχεται από το πουθενά, συνήθως όταν σε βρει στις καλές σου ώστε να σε στείλει στην παράνοια μια κι έξω.

Επιλέγει πάντα τον λάθος άνθρωπο για να μπορείς μετά να βάζεις την Δέσποινα στο replay να λέει “και πάλι βρήκα τον λάθος άνθρωπο για ν’ αγαπήσω” και να δίνεις πόνο.
Σου παίρνει τα μυαλά, σε αποσυντονίζει και χάνεις τον μπούσουλα. Για να μην πω ότι σε κάνει να φαίνεσαι σαν χαζό, όλη μέρα με ένα χαμόγελο χωρίς λόγο στα χείλη.

Σου κάνει σκωτσέζικα ντούς, μια είσαι μια χαρά στα καλύτερα σου….μια άνοιξε πέτρα για να μπω….άντε βγάλε άκρη.

Δεν υπάρχει ισορροπία ρε παιδί μου. Ψυχολογία ασανσέρ.
Θα μου πεις τώρα, οκ πόση διάρκεια έχει η επιρροή του; Εξαρτάται, θα σου απαντήσω.
Έχει να κάνει με το βαθμό δυσκολίας της σχέσης. Αν μιλάμε για ανεκπλήρωτο έρωτα τότε άστο. Εδώ μιλάμε για μια κατάσταση όπου όσο υπάρχει το φλερτ, το παιχνίδι και η επικοινωνία με τον κρυφό σου πόθο, τόσο υπάρχουν και τα σκαμπανεβάσματα. Μέρα νύχτα πάνω από το τηλέφωνο να ξεροσταλιάζεις, για όσο. Πόσο; Όσο αντέχεις!
Και παλεύεις και προσπαθείς και μετά καταλήγεις να ακούς Πάριο και να τραγουδάς “θέλω να βγω απ’ τα αδιέξοδο αυτό, θέλω να βγω” Δεν μπλέκεις λέμε.

Πάντα βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά, του αμοιβαίου, πιο σπάνιο. Πιο όμορφο και ήρεμο. Εκεί έχεις έναν ενθουσιασμό στην αρχή όμως κάποια στιγμή όλα μπαίνουν σε μια σειρά, ο έρωτας φεύγει και δίνει την θέση του στην αγάπη. Εκεί το πρόβλημα έιναι όταν δώσει την θέση του στην συνήθεια. Μιλάμε πάλι για ψιλοχαμένο παιχνίδι. Αν δεν είναι αγάπη αλλά απλά έχεις βολευτεί είναι κακό. Πολύ κακό.
Είναι πραγματικά τόσο δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις ή εμείς τις κάνουμε;
Φταίει η εποχή μας; Φταίνε τα social media;
Φταίει που ψάχνουμε το ιδανικό ενώ τελικά δεν υπάρχει; Αλλά συνεχίζουμε να ελπίζουμε και να το αναζητάμε αδιαφορώντας για τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας και πληγώνοντάς τους πολλές φορές και πληγώνοντας ακόμα και τους ίδιους μας τους εαυτούς φυσικά.
Ένα ατελείωτο κυνήγι ενός χαμένου θησαυρού ή ενός χαμένου τέλειου άλλου μισού…

Γιατί δεν έχουμε έναν διακόπτη συναισθημάτων με on/off τέλος πάντων ; Όταν κάτι δεν πάει απλά να πατάς το off και γεια σας…
Το πρόβλημα ξεκινάει απο παλιά πάντως . Σύμφωνα με το μύθο του Πλάτωνα, οι άνθρωποι ήταν σφαιροειδή ανδρόγυνα όντα με δυο πρόσωπα, δυο γεννητικά όργανα και οκτώ άκρα. Στρογγυλοί σαν πούλια από τάβλι που με τα τέσσερα χέρια και πόδια τους όταν ήθελαν να τρέξουν πήγαιναν σαν τροχός. Τα πλάσματα αυτά ήταν τόσο δυνατά που οι Θεοί τα φοβήθηκαν και ο Δίας αποφάσισε να τα χωρίσει στα δυο με κεραυνό. Τα δυο κομμάτια ονομάζονταν ημίτομα και ο Απόλλωνας τα έραβε ενώνοντας τα τελειώματα στον αφαλό. Από τότε, σύμφωνα με το μύθο του Πλάτωνα, οι άνθρωποι είναι μισοί. Δηλαδή ημίτονα που προσπαθούν να ολοκληρωθούν στην αρχική τους ενότητα αναζητώντας το άλλο τους μισό. Ο πόθος μας για το ολόκληρο και η ορμή μας να επιστρέψουμε στην πρωταρχική μας φύση ενώνοντας τα δυο μας μισά, σε ένα ολόκληρο ονομάστηκε «έρωτας».
Απο τότε λοιπόν βασανιζόμαστε.

Δύσκολοι καιροί για πριγκίπισσες και πρίγκηπες.

Deppie Politaki

Παρασκευή βράδυ κι η σιωπή εκεί έξω, διαπερνά με ένα άγγιγμα όλες σου τις σκέψεις. Είναι η στιγμή που περιμένεις κάθε εβδομάδα από τότε που άρχισε να γίνεται συνήθεια. Οι μουσικές που αρχίζουν σιγανά ν’ ακούγονται στο ραδιόφωνο, ο τρόπος με τον οποίο περπατάς διστακτικά μέχρι το παράθυρό σου και με το που φτάνουν τα δάχτυλά σου ανάμεσα στις μισοσπασμένες περσίδες του, κρυφοκοιτάζοντας τη νύχτα που αφήνει το χιόνι να σκεπάσει κάθε σου κρυφή επιθυμία. Κρατώντας τη μυστική…

Ψάχνοντας ένα λευκό χαρτί κι εκείνο το μολύβι που η άκρη του αντέχει ν’ αποτυπώνει κάθε λέξη που μπορείς να γράφεις με τα μάτια κλειστά. Ένα χαρτί από εκείνα που το μέγεθός τους ταιριάζει ακριβώς για να στριμωχτεί σ’ έναν από εκείνους τους φακέλους που γύρω γύρω σημαδεύονται από μπλε και κόκκινες μικροσκοπικές γραμμές. Αυτούς που δεν μπορείς να κλείσεις καλά γιατί… πλέον όσα χωρούν μόνο πάνω σ’ ένα σκισμένο φύλλο, αρκούν για να ‘ναι πιο βαριά κι απ’ τις ανάσες σου. Γράμματα που μαζεύονται από ξένα χέρια και πετάγονται με φόρα στον έλεγχο των αεροπλάνων εκείνων που μεταφέρουν τα όνειρά μας. Άνθρωποι που μπερδεύουν τα δαχτυλικά μας αποτυπώματα και ξεθωριάζουν το άρωμά μας, για να ελέγξουν με ωμότητα κάθε μας “θέλω”, πριν καν προλάβει να φτάσει στον προορισμό του. Καθυστερώντας στο διάδρομο που σαν βιτρίνα πάνω της, τοποθετείται μαζί με τα υπόλοιπα πακέτα. Και γλιστράει στο γραμματοκιβώτιό του, πάντα δεύτερο…

Ένας δυνατός θόρυβος, αποσπά την προσοχή της φαντασίας σου. Και ξαφνικά… τα φώτα βρίσκουν την ώρα να σβήσουν. Μόνος, στη μέση ενός δωματίου που ψάχνεις μόνο με την αφή σου όσα απόδρασαν από το γράμμα των επιθυμιών σου και ελπίζεις πως θα τ΄αγγίξεις. Θα τα βρεις εκεί. Σκοντάφτοντας πάνω στην ανάσα τους που προσπαθούν να κρύψουν, κλείνοντας δυνατά με το χέρι, τα χείλη εκείνα που έχουν στοιχειώσει τον ύπνο σου τα ξημερώματα. Την αίσθηση ζεστασιάς που λείπει τώρα από το κρύο ξύλινο δάπεδο που περπατάς ξυπόλητος. Διστακτικά. Ψάχνοντας, συνειδητοποιείς πως είσαι στο κατώφλι της μπαλκονόπορτας και τα πόδια σου πατάνε στα σύνορα που σε χωρίζουν από τον κόσμο εκεί έξω. Τότε απότομα, γυρνάς σαν να περιμένεις να δεις την απόσταση να γίνεται ευχή. Τη μοναδική που μπορείς να σπαταλίσεις για να μπορέσεις να τραβηχτείς πίσω και να απομακρυνθείς από εκεί έξω που δεν σταματάει να στρώνει κάθε χιονονιφάδα που διαλέγει να βρει έδαφος δίνοντας άσπρες πινελιές στο τοπίο που φιλοξενεί το σκοτάδι σου, εδώ. Μέσα και έξω από τα στόρια του δωματίου σου.

Το κουτί με τα σπίρτα που φυλάς στο συρτάρι, δίπλα στα σχεδόν σφραγισμένα από επιλογή ημερολόγια της ζωής σου, είναι πλέον βρεγμένο. Δε σ’ αφήνει να ανάψεις το κερί που θα μπορέσει να σε κατευθύνει, σχεδιάζοντας το μονοπάτι της διαδρομής σου, με τα φώτα κλειστά. Σαν να μη θέλει απόψε να φτάσουν οι επιστολές σου στον παραλήπτη τους. Σαν να μην πρέπει το τσιγάρο ν’ αλλοιώσει τη γεύση σου απόψε. Και σημειώνεις με μικρά γράμματα κάτω κάτω να μη μαθευτεί ποτέ αν διαβάστηκαν οι απαντήσεις που πρόφτασες να λάβεις ανάμεσα σε αλληλογραφίες που σκίζεις μέχρι να φτάσεις σ’ εκείνη που έρχεται πάντα την ίδια μέρα. Στο ίδιο σημείο. Σαν ραντεβού. Σε περιμένει εκεί, για να μεταφράσει κάθε γουλιά μουσικής που καταπίνεις μέσα από το ποτήρι του κρασιού σου. Η βελόνα στο πικάπ προχωρά και γυρίζει πίσω μόνη της, παίζοντας το ίδιο κομμάτι ξανά και ξανά. Είναι το “Black” από τους Pearl Jam… και από τότε που μπήκε πειρατικά στη συχνότητα της ζωής σου, κάθε νύχτα τα φώτα σβήνουν και ζεις στο σκοτάδι του.

Αν κοιτάξεις γύρω μας, θα συνειδητοποιήσεις πως όλοι ζούμε σπρώχνοντας τις ώρες και τις μέρες της καθημερινότητάς μας, για να φτάσουμε στο πολυπόθητο Σαββατόβραδο. Τη σκέψη που σε βάζει στη διαδικασία να μετράς αντίστροφα, τοποθετώντας μία νοητή αρχή, μία ανυπόμονη μέση κι ένα επαναλαμβανόμενα λησμονημένο τέλος. Περιμένοντας… για το επόμενο βράδυ Σαββάτου.

Η καταιγίδα της νύχτας εκείνης, είναι συχνό φαινόμενο. Όλα όσα βίωσες μέσα στις προηγούμενες μέρες που προετοιμάζονταν όλες τους να ντυθούν στα «καλά» του Σαββάτου σου, ξεχνούσαν να στρέψουν την προσοχή τους στις λεπτομέρειές σου. Τόσες πρόβες, τόσα κουστούμια και τόσοι μονόλογοι, όλα άδικα. Αφού ο καιρός (σου), στα χάλασε. Απ’ τις φορές που οι προβλέψεις σου, μετατράπηκαν σε ιστορίες από εκείνες που διαβάζεις στο τρένο που σε μεταφέρει μέχρι το σταθμό της νύχτας εκείνης. Ιστορίες που θα ξεφυλλίσεις, θα περάσουν με κεκτημένη ταχύτητα μπροστά από τα τοπία της διαδρομής σου και τελικά, θα αποδειχθούν μέρος της ντουλάπας των ανεκπλήρωτων σου.

Τα φιλμ τους, άλλοτε θα ‘ναι ασπρόμαυρα κι άλλοτε θα χρωματίζονται από τις πιτσιλιές των λέξεων που επιλέγουμε να τα περιγράψουμε. Συνήθειες που δεν κρύβονται, οι τάσεις μας να επαναφέρουμε στη μνήμη μας προηγούμενα Σαββατόβραδα και να προσπαθούμε να αποτυπώσουμε την πιστή αντιγραφή τους. Μία βαρετή αναπαράσταση, γιατί θα της λείπει αισθητά η έμπνευση. Σκηνές και κλικ, που μοιάζουν με κοινά, όπως όλα. Τα ‘χεις δει από άλλα μάτια και τα ΄χεις ζήσει από ξένα χείλη. Τα ΄χεις ζηλέψει. Μα σου ταιριάζουν άραγε…;

Η μυρωδιά του χαρτιού και τα σημάδια του μελανιού, με τα οποία γράφεις προσεκτικά το σενάριό τους. Τα γράμματά σου καλλιγραφικά, για να φτάσουν προσεγμένες οι προσκλήσεις, σ’ όσους ανθρώπους έχεις ανάγκη ν’ ακούσεις το γνωστό τους βήμα στο κατώφλι της νύχτας εκείνης. Προσθέτοντας τόσες κλεμμένες στιγμές από αποκόμματα ρομαντικών βιβλίων που είχες κρύψει στις ανυπόμονες επιθυμίες σου και περιμένοντας τον αέρα να φυσήξει κάνοντάς τες μία μία σκηνές από ταινία που επέμεινες στην επανάληψή της. Σαν παράδοση. Κάθε Σάββατο…

Η γεύση του κρασιού, που έγκειται σ’ όσα φτάνει να σε ταξιδέψει η φαντασία. Η ανάσα σου στεγνή, απ΄ όσους δρόμους έτρεξες για να φτάσεις στη νύχτα εκείνη. Το χρώμα του, έντονα συνδεδεμένο με το αγαπημένο σου μέρος που γουλιά γουλιά ακούς τις σκέψεις σου, κάθε Σάββατο. Γεμάτο αφίσες από συναυλίες του παρελθόντος και χαραγμένα στις καρέκλες του κρυφά σου πάθη. Πλάτη με πλάτη όσα μπόρεσες ν’ αγγίξεις στο διάβα σου, μα σβήνουν εκεί, μαζί με το τσιγάρο που έφτασε να κάψει τις άκρες απ’ τα δάχτυλά σου, μα θες να απολαύσεις κάθε σπιθαμή του. Η μυστική σου σύνδεση με την… έντεχνη χροιά της σκηνής που ζωντανά αναπαριστά φόβους, αλλά ξεχνά κάθε πρέπει σου.

Η ατμόφαιρα του πενταγράμμου. Οι λέξεις που άναψαν σαν κεριά και φυσάνε τη μυρωδιά της νύχτας εκείνης. Οι φλόγες που φωτίζουν τις νότες κάθε μέτρου που η πρεμιέρα του, μαζί με τη δική μας, φτάνει σαν την πρώτη της φορά, κάθε Σάββατο. Στο ραδιόφωνο βραχνά, όσο ετοιμάζεσαι ξεσκονίζοντας τους ώμους από το καλό σου παλτό, σιγοτραγούν δύο φωνές. Μία γυναικεία και μία ανδρική. Όπως οι λαβύρινθοι της ζωής. Είναι η Παυλίνα κι ο Μπάμπης. Σ’ αυτό το τραγούδι, που με το νόημά του, έρχεται να ενώσει το παζλ εκείνης της νύχτας. “Λαβύρινθοι”

Tα… έντεχνα Σαββατόβραδα της ζωής μου.

Κάπου εκεί έξω, υπάρχουν άνθρωποι που μεταμορφώνουν όλα όσα αισθάνονται, σε μελωδίες. Επιβιώνουν σε μία εποχή που όλα γύρω μας αλλάζουν τόσο γρήγορα και τίποτα πια δεν είναι ίδιο. Μπορούν και ανακατεύουν την ένταση του πάθους μέσα σε μία ήρεμη δύναμη, που σε συντροφεύει κάθε φορά που έχεις την ανάγκη να τρέξεις μακριά απ’ όσα σου δημιουργούν αρνητικά συναισθήματα. Άνθρωποι που φυλάνε τα όνειρα τους σ’ έναν κόσμο, που το εισητήριο για τον προορισμό του, καταφέρνουν τελικά να βρουν λίγοι ανάμεσα μας. Εκείνοι οι «όμορφοι ξένοι», που ερωτευόμαστε τη ζωή μέσα από τα μάτια τους. Ή μήπως μέσα από… τη μουσική τους;

Μέσα στο πλήθος, ο κάθε ένας από εμάς, ξεχωρίζει εκείνον που θα πιστέψει πως θα βρει κοινούς προορισμούς, θα αναζητήσει τους σταθμούς αυτούς που ήταν περαστικοί κάποτε κι οι δύο και θα φτάσει να συνειδητοποιήσει πως όλα όσα έψαχνε εκεί έξω, ήταν δίπλα του. Αρκεί πολλές φορές όχι μόνο να παρατηρείς, αλλά να κλείνεις τα μάτια για λίγο. Να ακούς τις μελωδίες. Να εμπιστεύεσαι τα ακούσματα που σε καθοδηγούν. Να αφήνεσαι σε όσα σου λένε σιγανά, ανάμεσα στη μουσική. Γιατί τα πράγματα γύρω μας έχουν την περιγραφή που εμείς τους έχουμε δώσει. Όλα τα γεγονότα της ζωής μας, μένουν ως εικόνες στο χρονοντούλαπο του μυαλού μας μέχρι να καταφέρουμε να βρούμε τις κατάλληλες λέξεις για να τα ντύσουμε. Εκεί που οι λέξεις, χάνονται στους λαβύρινθους της μουσικής και οι «μουσικοί» άνθρωποι μετατρέπουν τις εικόνες μας σε εκρηκτικά συναισθήματα. Γιατί η καθημερινότητά μας είναι πλέον τόσο γρήγορη κι οι άνθρωποι που περνάνε από αυτή, έχουν την τάση πάντοτε να τρέχουν στον ιδεατό διάδρομο της συνήθειας, της ρουτίνας, της κυνικής πραγματικότητας. Μόνο εκείνοι. Εκείνοι μπορούν να σε πάνε μακριά για λίγο. Να μεταμορφώσουν κάθε επιθυμία σου σε μία ολοκληρωμένη ιστορία.

Οι άνθρωποι «εκείνοι», ερωτεύονται σπάνια. Η φύση τους είναι τόσο μοναχική. Η σύνθεση του χαρακτήρα τους, ιδιαίτερη. Σκέψου πως θα ‘ταν να μπορούσες μόνο εσύ να καταλάβεις με ποιον τρόπο οι ερμηνείες σου είναι σημαντικές. Σημαντικές για να μπορείς να αναπνέεις στο ρυθμό του ρομαντισμού. Ακόμη και μικροπράγματα, να έχουν ξεχωριστή σημασία, γιατί όλα είναι μέρος του μουσικού κομματιού της ζωής τους. Σκέψου πως θα ‘ταν κάθε προηγούμενη εμπειρία τους, να ‘ναι ένας συνδυασμός από νότες μοναδικός για να φτάσει να περιγράψει τον τρόπο που σκέφτονται στο σήμερα. Ο πόνος που ίσως να ‘χουν νιώσει, να είναι δέκα σειρές με στίχους που αποκαλύπτουν τη μυστήρια πλευρά της νύχτας τους. Κι η ευτυχία, δέκα παύσεις αναπνοής ανάμεσα στις νότες τους. Η σχέση τους με το χρόνο, να αποτυπώνεται εκεί που συναντούν το μουσικό μέτρημα που σε κάθε χτύπο εναλλάσει στο μυαλό και τις διαφάνειες από όλες εκείνες τις κρυφές κι ανείπωτες επιθυμίες. Σκέψου κι εκείνους που μπορούν και κατευθύνουν όλα τα παραπάνω, μουσική και στίχους και χρόνο. Για εκείνους μπορώ να σου πω με σιγουριά πως αφού φέρουν τη μαεστρία αυτή, ικανοί να διευθύνουν κάθε χαρακτήρα της μουσικής στα ίδια τους τα χέρια, ακόμη και ακίνητοι μπορούν να σχεδιάσουν στον αέρα την πορεία προς τον δικό τους μοναδικό προορισμό. Σ’ έναν δρόμο χωρίς ταμπέλες, ενός κόσμου που δε χάνονται ποτέ και που όσοι τους γνωρίζουν, παλεύουν να συγκρατήσουν την εικόνα τους στο μυαλό τους.

Γιατί οι άνθρωποι «εκείνοι», κρύβονται. Δεν τους συναντάς συχνά. Στέκονται με πλάτη στο κοινό όσο απολαμβάνεις την ιστορία τους, σ’ αντικρίζουν μόνο για λίγα λεπτά και μετά εξαφανίζονται. Ξεφυλλίζουν κάπου απόμερα τις σελίδες των μουσικών βιβλίων εκείνων που ξεκλειδώνουν τις πόρτες της ζωής, σε δωμάτια που αν βρεθείς μαζί τους, η καρδιά σου θα μπορεί να ακούει πλέον μόνο σε μελωδίες.

Γι’ αυτό.

Γι’ αυτό τους ερωτεύεσαι.

Playlist to read this article

Cruel Summer by Taylor Swift

Do I Wanna Know by Arctic Monkeys

Το ροδαλό χρώμα των μαγούλων , στο άκουσμα του ονόματος του , είναι ικανό να χαμηλώσεις το βλέμμα σταθερά και να στριφογυρίσεις τις κόρες των ματιών σου . Τα χείλη σου σχηματίζουν καμπύλη αισθητή , χαριτωμένη , χρωματισμένη από αναμνήσεις μπλε και μωβ , σήμα της ελπίδας . Κάτι καινούριο γεννιέται , παίρνει ανάσα και αναδύεται ομοιόμορφο από τον πάτο της θαλάσσης . Εκείνος που δεν λέγεται , εκείνος που καυχιέται , πως έχει με τα βέλη του πληγώσει , τόσους ανθρώπους γύρω του , και ακόμα να τελειώσει . Σαν σεντόνι μαγικό , καλύπτει με ευλάβεια τα λάθη του παρελθόντος και νέα μονοπάτια ανοίγονται εμπρός σου . Εκείνος που δεν μένει , που φεύγει με το πέρασμα του χρόνου και φέρνει την αγάπη , ξενυχτά παρέα με τα βράδια του καλοκαιριού και αναζωπυρώνει την φλόγα της αλήθειας , που χαμηλά υψώνει το κορμί της . Ο καλοκαιρινός σου έρωτας , το πάθος μιας νύχτας , φεύγει μακριά – αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που χάνεις .Τελειώνει ο μήνας και το νοίκι και μας πετάει έξω από την μνήμη , τα δανεικά του μήνα να πληρώσουμε και τα συναισθήματα μας να κλειδώσουμε . Σε ένα υπόγειο κελί , χωρίς παράθυρο , με μόνη ηλιαχτίδα την θέρμη της σαρκός μας που ανέμελα χτυπούσε ο αέρας . Τα σημάδια του καλοκαιρινού έρωτα , ζωγραφική πολύχρωμη , σκιές ανάμεσα στα δάχτυλα , που τρεμοπαίζουν στο φως του κεριού που σιγολιώνει , μου ψιθυρίζουν στο αυτί . Νιώθω το κρύο να με κοιτά , αγέρωχη την ώρα που διακρίνω την μορφή του , με την άκρη του ματιού μου , να χαμογελά , ατάραχη , αδιάσπαστη , καθώς μου τραγουδά.

Ο καλοκαιρινός έρωτας δεν είναι όπως τον ξέρεις . Όπως τον ονειρεύτηκες κάτω από το χειμωνιάτικο σου πάπλωμα , υπό τον ήχο της βροχής , με το μπουφάν στο χέρι . Ο καλοκαιρινός έρωτας δεν είναι όπως τον θυμάσαι . Ατίθασος , ανέμελος , απροσδιόριστος και ωραίος . Έχει την γεύση της σταφίδας , την σμιλεμένη  όψη και την ώριμη γεύση που δεν αρέσει σε κανέναν . Έχει την γεύση της αλμύρας που απλώνεται επάνω στο κορμί σου , γεμάτη πέτρες  και αχινούς , φύκια και κοχύλια . Σαν τον γευτείς , το δέρμα σου ροδίζει , τα μάγουλα αναψοκοκκινίζουν , νιώθεις καλοκαίρι .Τα πόδια σου βουλιάζουν , καθώς προσπαθείς να ξεφύγεις από την δίνη του , σε χρυσοστολισμένη άμμο , που σε καλωσορίζει, στα δέσμια αυτού του κόσμου . Νιώθεις ελεύθερος . Ο καλοκαιρινός έρωτας , είναι παντού παρών και πουθενά . Παίζει κρυφτό ανάμεσα στις ηλιαχτίδες του ήλιου , που ξεπροβάλλουν δειλά δειλά από το βουνό , κραυγάζει την φιλαρέσκεια του σε όλο τον απέραντο ουρανό , κάνει αισθητή την παρουσία του , μοιράζεται τις φιλοδοξίες του , γελά ασυναίσθητα , σαν να ‘τανε πιωμένος . Τα χνάρια του στην άμμο , στολίδι τα θεωρεί , μέγας παντογνώστης , ακλόνητος ηγέτης . Η φύση που χει στο νου της , σχέδια σπουδαία για εκείνους που την υπηρετούν , μικρά και άβουλα ανθρωπάρια , μπροστά σε κείνα που αποφάσισε ευθύς κοντολογής για το καλό τους . Είμαστε , αυτός ο κόσμος , ο μικρός , ο μέγας , που μπουρδουκλώνει τα μικροσκοπικά του πόδια , σε έρωτες καλοκαιρινούς , εγωισμούς και ψέμα. 

Ο καλοκαιρινός έρωτας σε ωθεί  να ανακαλύψεις καινούριες πτυχές του εαυτού σου . Σε μια στιγμή , κοιτάζεις την μορφή που έχει πάρει , αυθόρμητα σηκώνεσαι , μια τσάντα και κλειδιά , στον δρόμο της αυγής πια βρίσκεσαι , πριν χαράξει η ομορφιά της , διώχνοντας τα γκριζομάλλινα σύννεφα που εμποδίζουν την κόρη του ματιού σου . Καβάλα στο ποδήλατο , ο αέρας μαστιγώνει την τυφλή όψη του προσώπου σου , στις φλέβες σου κυλά αδρεναλίνη και το σώμα σου ανατριχιάζει στην απεικόνιση του καλοκαιρινού έρωτα , ως έργο τέχνης στο μυαλό σου . Καλημερίζεις τους ανθρώπους γύρω σου , με το χαμόγελο στα χείλη , σαν νίκη τρομερή , όμοια της δεν έχει δει άγαλμα χρυσελεφάντινο , της Αθηνάς η όψη .Είναι αλλιώτικη η μυρωδιά του καλοκαιρινού έρωτα . Βροχή που μόλις ξεκινάει , ψιχάλες που αποτυπώνονται στην γυμνή ανθρώπινη σάρκα , καλομαγειρεμένο φαγητό της μαμάς , καινούριο βιβλίο τυλιγμένο σε χαρτί , μελομακάρονα και κουραμπιέδες , πρωινή δροσιά μετά από μπουρίνι . Σαν νικοτίνη εθιστική εισχωρεί απροσδιόριστα , ακανόνιστα στον οργανισμό που με τόση υπομονή ,προσπαθεί να διαχειριστεί , τα όσα χίλια μύρια συμβαίνουν και τον αποτελειώνει . Τον αποδιοργανώνει , τον ξανασυναρμολογεί , τον ριζώνει, τον κατακεραυνώνει . Είναι φορές που σε μειώνει , σε καταδυναστεύει , σε απομονώνει . Θέλεις να κλάψεις , να ξεσπάσεις για όσα βιώνει το κορμί σου . Εφιάλτες με ανασφάλειες μπερδεύονται στα όνειρα σου , αγριεύουν την μορφή του έρωτα και όλα φαίνονται θολά , μικρά και αρρωστημένα . Μα είναι εκεί , ο καλοκαιρινός σου έρωτας , να σου υπενθυμίζει , πως όμοιο συναίσθημα στην γη δεν θα υπάρξει , το χάδι του είναι γατρειά και το κορμί του η πλάση .

Το μεγαλείο της ανθρωπότητας υποκλίνεται μπροστά στην φλογερή του ανάσα , τα στήθη του προτάσσει , καθώς υψώνεται τοίχος αδιαπέραστο , φραγμό στα σχέδια του έρωτα και στα κρυφά του λόγια . Ο καλοκαιρινός σου έρωτας , το στίγμα μιας νύχτας , κάτω από μια πανσέληνο , ορθώνει την ματιά σου , βάζει φωτιά στα σωθικά και θερμά ζητωκραυγάζει . Ο καλοκαιρινός έρωτας θέλει μοίρασμα στα δύο . Θέλει υπομονή και κατανόηση , διαιρεμένα με το 2 . Σαν κυλιστείς ,  με τα μαλλιά βρεγμένα , στα καθαρά σεντόνια , η σάρκα παίρνει οστά και το μυαλό γυρίζει σβούρες γύρω από γιατί, αν και δεν , μήπως… και θα δείξει . Αμφιβολίες για τι μέλλει γενέσθαι , αν άξιζε να ασχοληθείς , αν έπρεπε να το δεχτείς , αν ήθελες εν τέλει . Στον καλοκαιρινό έρωτα , στην αίσθηση που σου προσφέρει, τα χέρια που απλώνονται , απλόχερα να αγγίξουν , όχι μην πεις βροντόφωνα , με σθένος . Κάτσε και σκέψου , τις στιγμές , τα όνειρα , τα σχέδια , το παρελθόν και το παρόν , το αύριο και τα θέλω. Ο καλοκαιρινός έρωτας επέρχεται με ημερομηνία λήξης . Δεν περιμένει για πάντα , σκεπτικός , αν πάρεις αποφάσεις . Σκορπίζεται σαν στάχτη , μικρό σύννεφο γίνεται και στους δρόμους νυχτοπερπατά , καινούριες αγκαλιές ζητά και τρυφερά τους χάδια . Ο καλοκαιρινός έρωτας , σαν όλους τους άλλους έρωτες , είναι παράφορα εγωιστής και φεύγει , αν νιώσει φόβο και απειλή , στο σώμα του να ρέει . 

Το φθινόπωρο κατέφθασε και συμπαρασέρνει τους καλοκαιρινούς μας έρωτες , στο καλάθι των αχρήστων . Τα φύλλα σκεπάζουν την ένδοξη μορφή τους και οι βρόχες λασπώνουν το κορμί τους , καθιστώντας το άθικτο για την επόμενη καλοκαιρινή περιπέτεια . Για τους τυχερούς , η μυρωδιά , τα χάδια και η θέρμη που εκπέμπουν , διασώζονται , ως άλλοι ακέραιοι πάπυροι , γράμμενοι σε χέρι που φίλησε εικόνες , που προσκύνησε θαύματα και μένουν αλώβητοι ανά τους αιώνες . Για άλλους , το χώμα που έφερε η βροχή , αναμειγνύεται εξαίσια με το σχήμα των αμφιβολιών που κρατούν αλυσοδεμένο τον έρωτα , τον καλοκαιρινό, τον εκείνο μακρινό , με τα σύννεφα μπλεγμένο . Για κείνους , που ατέρμονα αναζητούσαν την ελπίδα , τους γέλασε ο έρωτας και εμφανίστηκε μπροστά τους , σαν από μηχανής θεός , σαν ήρωας , σαν θρύλος . Για λίγους και μικρούς , που τον καταδιώκαν , απότομα τους γύρισε την πλάτη  και μπήκε σε τρένο υπερσιβηρικό , για άλλους ωκεανούς και εχάθη . Μα όπου και αν παν , και όπου σταθούν , αγάπη θε να δώσουν , οι έρωτες του καλοκαιριού , αρνούνται να τελειώσουν . Να δώσουν την σειρά τους σε χειμωνιάτικους , απλούς , συμβιβασμένους . Γιατί, πως να το κάνουμε , χείμωνας όταν έρθει , αστέρια λείπουν από τον ουρανό και ο έρωτας στερεύει .

Τι είναι για σένα , ο καλοκαιρινός έρωτας ; Αγάπη που γεννιέται ή άστρο του ουρανού που γρήγορα ξεχνιέται ; 

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Φθινόπωρο, η αρχή των πάντων.

Δεν είναι τυχαίο που η περίοδος αυτή έρχεται αμέσως μετά την περίοδο των διακοπών. Ένα διάλειμμα, αυτό του Καλοκαιριού, μας βρίσκει το πέρας του μπροστά σε αποφάσεις που οι περισσότερες θα καθορίσουν όχι μόνο το Χειμώνα που έρχεται… αλλά ίσως να είναι ικανές να αλλάξουν ολόκληρη τη ζωή μας.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί στις περισσότερες ταινίες, η εικόνα που αντιπροσωπεύει το Φθινόπωρο είναι η κλασική αμερικάνικη συνήθεια με τη ζεστή σοκολάτα στο χέρι, η μοναχική αυτή φιγούρα σκεπασμένη σκεπτική μπροστά απ’ το βροχερό παράθυρο του σπιτιού; Οι «ρομαντικοί» φιλόσοφοι αποδίδουν την εικόνα αυτή στον καιρό. Ο οποίος αλλάζει, συναντώντας τις βροχές και τον αποχωρισμό των φύλλων απ’ τα δέντρα, φέρνει και τη συναισθηματική μας φύση αντιμέτωπη με ερωτήματα που ίσως και να μας απασχολούσαν και το Καλοκαίρι που αφήσαμε πίσω μας, αλλά να μην ήμασταν έτοιμοι να τα αντικρίσουμε ή/και να τα αποφεύγαμε.

Θυμάμαι, η μητέρα μου από μικρό παιδί να μου περιγράφει πώς αισθάνεται κάθε απογευματινό του Φθινοπώρου που η μελαγχολία, όπως τη χαρακτήριζε, έφτανε να την κατευθύνει στα βιβλία, τη μουσική ή τις σειρές εκείνες που τις χαζεύεις με μοναδικό σκοπό να μη σκέφτεσαι. Πάντοτε την άκουγα, χωρίς να αισθάνομαι απόλυτα όλα όσα μου έλεγε. Μέχρι που ένα Φθινοπωρινό απόγευμα, οι λέξεις που έβρισκα για να το περιγράψω, έφταναν να μου θυμίσουν εκείνες της μητέρας μου.

Τα βιβλία, όλα εκείνα που κάθονται στη βιβλιοθήκη μας σκονισμένα, τείνουμε να τα γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον Σεπτέμβρη. Κι όχι γιατί ξεκινάνε τα σχολεία ή τα Πανεπιστήμια. Αλλά γιατί οι λέξεις που είναι γραμμένες, έτοιμες σε προτάσεις από τις σκέψεις άλλων ανθρώπων, να είναι ορισμένες φορές και ικανές να περιγράψουν για εμάς παρόμοια συναίσθηματα και βιώματα. Ο ίδιος λόγος που καταφεύγουμε και στο να ξεκινάμε να βλέπουμε τις σειρές που αρχίζουν αυτή την περίοδο στην τηλεόραση. Είναι το αμέσως επόμενο απ’ τα βιβλία. Η εικόνα. Η ιστορία που μοιάζει με τη δική σου, τώρα τη βλέπεις και μέσα από τα μάτια κάποιου που επέλεξε να την εκφράσει παραστατικά απ’ τη δική του σκοπιά. Με τη δική του πλοκή. Κάπου εκεί, η μελωδία είναι εκέινη που θα δώσει την τελική πινελιά. Η τάση που έχουμε να συνδυάζουμε μουσική με συναίσθημα ή και το αντίθετο. Αν σκέφτείς και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά του Φθινοπώρου σου: τα βιβλία, οι σειρές και η μουσική, μπορούν να συνοδεύσουν μέσα και έξω απ’ το σπίτι… φτάνοντας στη μοναχικότητα της εποχής αυτής.

Ανάγκη. Πόσα κομμάτια της τέχνης, περιγράφουν τον έρωτα ως ανάγκη; Ανάγκη η οποία δημιουργείται μέσα από απλές καθημερινές συνήθειες, χωρίς να περιμένει να εμφανιστεί ξαφνικά και ανεξήγητα όπως στις σαπουνόπερες. Ο έρωτας για να φτάσει σε εμάς, συνήθως περνάει μέσα από περιόδους της ζωής μας που ή είμαστε καλά με τον εαυτό μας και έτοιμοι να τον δεχτούμε, την κατάλληλη όπως ονομάζουν στιγμή ή είμαστε στην πιο ακατάλληλη στιγμή της ζωής μας και ο έρωτας αποτελεί το μέσο εκείνο που θα μας κάνει να δούμε τα πράγματα γύρω μας φορώντας τη ματιά της νέας αρχής.

Η λέξη που αρκεί να αντιπροσωπεύσει κάθε Φθινόπωρο της ζωής μας, μοιάζει να είναι η λέξη «Ευχαριστώ». Μπορεί η μοναχική πλευρά της εποχής, εκείνη που μας ώθησε στο να «οργανώσουμε» εκτός από τη μαθητική μας τσάντα, την κασετίνα των σχεδίων μας και το φάκελο των σημαντικότερων συνεντεύξεων της ζωής μας, είναι ταυτόχρονα και εκείνη που μας έκανε να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Ή και τον έρωτα εκείνο που μας έκανε να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι. Ποιος ξέρει…

Η playlist μας, τα… απογεύματα του Φθινοπώρου λοιπόν ξεκινάνε όλες με το “Thank you” από Dido,

γιατί ακόμη κι αν χάσεις το λεωφορείο, έχεις τη χειρότερη μέρα στη δουλειά και απ’ τη βροχή δεν μπορείς να δεις καθαρά μέσα απ’ το παράθυρό σου, εκεί έξω υπάρχει ο έρωτας εκείνος που σου δίνει την καλύτερη μέρα της ζωής σου. Ακόμη κι αν είναι ανεκπλήρωτος.

Γράφει η Στέλλα Μακαρώνη.

Playlist to read this article  

Love song by Taylor Swift 

Wildest Dreams by Taylor Swift 

Take my breath away by Berlin

Unconditionally by Kate Perry 

I don’t want to miss a thing by Aerosmith

Στο ταξίδι για Αθήνα , στην μακρινή εκείνη πόλη , που κάτω από την στέγη των αστεριών της , φιλοξενεί εκατομμύρια ανθρώπους , θυμήθηκα την πρώτη μου αγάπη . Στο ταξίδι για το αύριο , μια ελπίδα για το σήμερα , θυμήθηκα το τσίμπημα του έρωτα που πρωτόγνωρα ακουμπούσε το κορμί μου . Στην πολύωρη μετάβαση για την πόλη του άγνωστου , που όμοια της δεν υπάρχει , που σε τυλίγει σε δρόμους και στενά , με σκοτάδι αναμειγμένα και φωτιά , θυμήθηκα πως ήταν να σε αγαπούν , όταν ήσουνα παιδί . Για εκείνη την αθώα , την πρώτη , την παιδική αγάπη . Την αγάπη που κρατάς όπου και αν πας , εικόνισμα στην καρδιά σου , ανάμνηση από το παρελθόν που ανακαλείς κάθε φορά που ακούς την λέξη αγάπη . Και ας έχουν μείνει λείψανα εκτίμησης και σεβασμού και ας έχουν περάσει δεκάδες χιλιάδες αιώνες από τότε . Η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται . Και αν την βάλεις στο νου, και αν γελάσεις σθεναρά , θα ναι πάντα η αγάπη , η εκείνη αγάπη που σε κανε να νιώθεις ζωντανός . Σε καλοσώρισε στον κόσμο τον πραγματικό , τον σκληρό και γεμάτο συναισθήματα , τον άδικο τον κόσμο , τον καλό . Σε ταξίδεψε σε τόπους μακρινούς που η φλούδα σου δεν είχε ακουμπήσει , σου έκλεισε τα μάτια για να την εμπιστευτείς τυφλά , σου χάιδεψε το εφηβικό σου πρόσωπο γεμάτο θέρμη και σου ψιθύρισε στο αυτί, καλή τύχη , θα την χρειαστείς . Πάντα να εύχεσαι στην πρώτη σου αγάπη . Να σηκώνεις το ποτήρι ψηλά και να χαμογελάς για όλα όσα σου έχει προσφέρει . Χωρίς εκείνη , δεν θα ξερες τι γλυκό να σ’αγαπούν και να σου το δείχνουν . Χωρίς εκείνη , δεν θα ξερες τι σου αξίζει , τι οφείλει να περάσει το κατώφλι της ψυχής σου . Χωρίς εκείνη , δεν θα ‘χες μάθει να εκτιμάς , να παραστρατείς , να συγχωρείς , να παραβλέπεις. Και ας είναι γεμάτη λάθη η πρώτη μας αγάπη . Εκείνα μας δίδαξαν και τώρα θα μας διδάσκουν, πως οι άνθρωποι γεννιούνται , ζουν και φεύγουν ελεύθεροι . Και ας είναι γεμάτη καρδούλες και γλυκόλογα η πρώτη μας αγάπη . Κακό σημάδι της ενηλικίωσης , επάνω στο κορμί μας , η σιγή των αισθημάτων μας . Και ας είχε λόγια παιδικά και υποσχέσεις ανεκπλήρωτες , όνειρα απατηλά που τότε έμοιαζαν αληθινά .

 Η πρώτη μας αγάπη , σκέψη του μυαλού μας πια , οριοθετεί τα θέλω μας . Μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε την σωστή και αγνή αγάπη , μακριά από σημάδια κακοποιητικής συμπεριφοράς . Γιατί αυτά δεν είναι αγάπη . Η πρώτη μας αγάπη συνοδεύεται από συναισθήματα αγνώστου προελεύσεως που η καρδιά αδυνατεί να ταυτοποιήσει . Είναι τόσο δυνατά , τόσο ηχηρά που καμιά φορά φοβάσαι μήπως και τα ανακαλύψουν οι περαστικοί του δρόμου . Αχ , και ξαφνικά γεμίζουν τα πνευμόνια σου αέρα , φουσκώνει περήφανα η ψυχή σου και νιώθεις την αδρεναλίνη να ρέει απεριόριστη στα μικρά μικρά , μικρά σου αιμοσφαιρίδια . Και δώστου πάλι όνειρα , τρελούτσικα και απίθανα , σενάρια ζωής που ίσως , και ναι , και όχι , και δεν ποτέ , μην βγουν αληθινά  και σκέψεις , που σε κατακλύζουν την πρώτη ώρα του σχολείου . Η πρώτη μας αγάπη , συνήθως μας συναντά στα μαθητικά μας χρόνια . Σχολιαρούδα ακόμα , το άγγιγμα μας φαίνεται ιερό και το βλέμμα αθώο . Συνειδητοποιούμε την ομορφιά του σώματός μας και επενδύουμε σε εκείνη . Και έρχεται . Ήρθε , έφτασε κοντά μας , χωρίς καν να αναμένεις . Η πρώτη μας αγάπη , δεν είναι σαν τις άλλες . Ανακαλύπτει για πρώτη της φορά , τα απόκρυφα σημεία της ψυχής μας . Μαθαίνει να συνυπάρχει με τα υπόλοιπα συναισθήματα στο κουβάρι της καρδιάς μας . Και τραβάει ο τυχερός το νήμα που απλόχερα προσφέρει το μυαλό μας και μπερδεύονται οι ανθρώπινες σχέσεις σε ένα μπολ γεμάτο νάρκη .  Η πρώτη μας αγάπη , είναι η κάψα που πρωτόγνωρα βιώνει το υπέροχο κορμί σου , σαν κοιτάς με σε βαθιές θάλασσες που σχηματίζουν τα μάτια του ανθρώπου που σε έφερε ως εδώ . Και τα μικρά του όνειρα , γίνονται δικά σου . Ένα με το σώμα σου , ένα με τα σχέδια , ένα με τα μάτια σου . Η πρώτη αγάπη δεν σε απογοητεύει . Σε ανεβάζει στον 7ο ουρανό και από εκεί χαζεύεις με ελπίδα . Τα σύννεφα που φεύγουν ,  τα γλαροπούλια που πετούν και την αλμύρα της θάλασσας να ακουμπά την άκρη του ποδιού σου . Και δεν σου φτάνει αυτό. Ζητάς άλλο και άλλο , σαν να στερεύει το οξυγόνο που αποζητά η κοφτή αναπνοή σου .  Με απώτερο σκοπό , να μην την ξεχάσεις ποτέ . Αφήνει τα σημάδια της η πρώτη μας αγάπη .

Το αόρατο χέρι της πρώτη μας αγάπης , κατευθύνει την σκέψη του μυαλού μας . Σαν από μηχανής θεός , ξεπροβάλλει από αρχαία τραγωδία και μας οδηγεί σε πράξεις που μόνο ο έρωτας θα μπορούσε να λογίσει. Και ας φαίνονται όλα λανθασμένα . Και ας φαίνονται σωστά. Και ας μην γνωρίζεις πως πρόκειται για αληθινή αγάπη . Η πρώτη σου αγάπη και παντοτινή. 

Στην πρώτη μας αγάπη , τα βλέπουμε όλα φωτεινά . Λουλούδια , αρχίζουν και φυτρώνουν στο σκοτεινότερο σημείο της συνειδήσεως μας και η γεύση των πραγμάτων αποκά μια άλλη διάσταση. Δεν γνωρίζουμε από χωρισμούς , μελόδραμα και γύρνα πίσω . Στην πρώτη μας αγάπη δεν χωράνε εγωισμοί . Το συγγνώμη ακούγεται ευωδία από τα χείλη του ανθρώπου , που αργότερα προτιμά να κρατά το στόμα του κλειστό . Το βλέμμα , εκείνο το σπινθιροβόλο βλέμμα που σε καρφώνει ολόκληρο , καθώς βαδίζεις στα τυφλά προς την μεριά του . Και σου κρατά το χέρι , σου ανεβάζει τους παλμούς βήμα προς βήμα και ο ουρανός γεμίζει αστέρια. Το γέλιο σου σκεπάζει με ευλάβεια τα ( ίσως και όχι τόσο πετυχημένα ) αστεία που ηχούν σαν ύμνος από τα χείλη που κοιτάς με τόση αγωνία. Και γελάς . Πολύ γελάς . Οι ματιές γεμίζουν τον χώρο που απλώνεται στα πόδια σου , φαρέτρα ολόκληρη κατέχουν , με βέλη ερωτεύσιμα και ανάθεμα αν ξέρεις που θέλουν να σε βρουν . Η πρώτη σου αγάπη γίνεται η αχίλλειος πτέρνα που συνοδεύει το σώμα σου για πάντα . Δεν την ξεχνάς . Δεν μπορείς να την ξεχνάς . Και ας έχει φύγει το πάθος . Ξέρεις ποιο είναι το αγαπημένο μου μέρος στην πρώτη μας αγάπη; Και στην κάθε αγάπη . Τα μικρά μεγάλα , αμέτρητα , αχόρταγα πειράγματα . Ποιος θνητός και ποιος θεός μπορεί να αντισταθεί μπροστά τους ; Σαν από χάδι αγγέλου , ομορφαίνουν εκείνο που αναπτύσσεται και σου ψιθυρίζει μυστικά της προσωπικότητας του άλλου . Τα μεγάλα τους μάτια , σε θωρούν και κάνουν την αγάπη σου ακόμα πιο μεγάλη . Η σάρκα σου , ανέγγιχτη ακόμα , από τα ανεξίτηλα σημάδια της αγάπης , αφήνεται στην δίνη του κυκλώνα που φωνάζει το όνομα του . Το μόνος γίνεται μαζί , και ας μην το βλέπεις έτσι . Τα δάχτυλα σου μπλέκονται στην ονειροπαγίδα και μετατρέπουν το θάρρος σε πράξη . Χρόνια αργότερα  , σε ένα ταβερνάκι , σαν θυμηθείς εκείνες τις πράξεις , μην κοκκινήσεις  λέγοντας πως ήταν χαζομάρες . Οι μνήμες ολοζώντανες στο πέρασμα του χρόνου , μας αποδεικνύουν ότι εκείνες έφτιαξαν την αγάπη . Την έχτισαν , πετραδάκι πετραδάκι , την πότισαν νερό για να ανθίσει . Και ήρθε και έδεσε η τύχη και σου πρόσφερε απλόχερα την πρώτη σου αγάπη. 

Ο αέρας φυσάει λυσσασμένα και ακουμπά νοσταλγικά τα απόκρυφα σημεία του μυαλού σου. Στο τώρα , το σήμερα , το παρόν και το ύστερα . Η πρώτη σου αγάπη , συντροφεύει διστακτικά τα βήματα σου όπου και αν πας . Όπου και αν βρεθείς . Σου θυμίζει πως κάποτε αγαπήθηκες και αγάπησες πολύ . Και αν δεν την έχεις βρει ακόμα , μην σε νοιάζει , μην λυπάσαι – η μοίρα γνέθει για όλους το κρυφό τους πεπρωμένο . Σε εκείνους που ένιωσαν την πρώτη τους αγάπη , να κυλά αρμονικά , δροσοσταλίδες στο αίμα τους , φτερούγες πεταλούδας που αντικρίζει πρώτη φορά τον ήλιο . Η πρώτη μας αγάπη μας εγκαταλείπει όταν πια ωριμάσουμε . Μπορεί να γίνει και παντοτινή . Ποτέ δεν ξέρεις . Η ανάμνηση της , τα Εισόδια σε έναν καινούργιο κόσμο , χαράζονται ανέπαφα στα σύννεφα που προστατεύουν τα τοιχώματα της ψυχής μας . Στο παρόν , στο τώρα . Να θυμάσαι με δόξα την πρώτη σου αγάπη . Να την τιμάς και να την σέβεσαι . Γιατί σου έμαθε πολλά . Είτε να επιμένεις σε πολλά, είτε να φεύγεις αφήνοντας πίσω σου τα λίγα . Και ας πάει στο καλό . Η πρώτη σου αγάπη λείπει του έρωτος πολύ – μα δεν είναι αυτό το θέμα . Ο έρωτας προσωρινός , θυελλώδης , ατάραχος με βαρύ ιστορικό στην πλάτη του , δίνει την θέση στην αγάπη . Και εκείνη , εστεμμένη βασιλίσσης των συναισθημάτων , δεν ξεχνιέται ποτέ. Στην υγειά , λοιπόν , της πρώτης μας αγάπης , είπα και η πόλη έσβησε από μπροστά μου .

“There is nothing like young love. It comes at a time before the heart knows to protect itself when everything important is raw and exposed—the perfect environment for a soul-sucking, heart-crushing burst.”

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Έρωτας. Η χώρα που κανένας δεν κατάφερε ποτέ να χαρτογραφήσει έως σήμερα. Μία χώρα που για τον καθένα μας έχει διαφορετικά μονοπάτια προς τον προορισμό της. Ένας τόπος που φέρει με μεγάλα γράμματα την ένδειξη “Αυστηρά Προσωρινή Διαμονή” στους επισκέπτες της. Οι ζωές μας, φτάνουν στα σύνορά της σε μη προκαθορισμένο χρόνο, εντελώς ξαφνικά, ίσως και από ανάγκη και πολλές φορές… περιμένουν με ελπίδα μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο ώσπου να φτάσει το τερματικό δρομολόγιο για την επιστριφή με το δεύτερο εισητήριο εισόδου στο χέρι.

Άγνωστοι. Όλοι ήμασταν και είμαστε άγνωστοι μέχρι να γνωριστούμε στη γλώσσα του έρωτα. Η μοναδική γλώσσα στον πλανήτη ολόκληρο που δε διδάσκεται. Αρκεί μονάχα ένα βλέμμα για να μπορέσεις να περιγράψεις τον κόσμο. Εκεί, οι άνθρωποι πίστευουν στον ίδιο Θεό. Τα συναισθήματα αποτελούν την πορεία που χαράζεις μέσα στη σκοτεινή νύχτα και κάθε πρωί αφήνουν τα σημάδια σου ανεξίτηλα εξερευνώντας τον αριθμό 2.

Αποσκευές. Στη χώρα του έρωτα, είναι φορές που φεύγεις αφήνοντας πίσω όλα σου τα υπάρχοντα. Δυστυχώς, δεν καταφέρνεις ποτέ να γυρίσεις πίσω να τα μαζέψεις και όλοι όσοι περνάνε βιαστικοί από δίπλα σου και σε σπρώχνουν είναι αδύνατον να ακούσουν τις περιγραφές από τις αποσκευές. Μπορείς να τις βρεις μόνο εσύ. Και μεταξύ μας… είσαι ο μοναδικός που γνωρίζεις που ακριβώς είναι φυλαγμένες.

Αποχωρισμός. Έχουμε μεγαλώσει μαθαίνοντας πως ό,τι δεν είναι πια δικό μας, πρέπει να το ξεχάσουμε για πάντα ή/και όταν το θυμόμαστε να μας κυριεύουν μόνο συναιθήματα θλίψης και άδικου. Ναι, αυτός ο ανθρώπινος εγωκεντρισμός που καιρό με τον καιρό δηλητηριάζει τη φύση και το περιβάλλον της χώρας του έρωτα. Η γεύση αυτή που αφήνει το φιλί που ενώ δεν ξέρεις πως ήταν το τελευταίο, μένει στη μνήμη σου μέχρι να την ξανασυναντήσεις… ΑΝ την συναντήσεις ποτέ ξανά. Αλλά κι εκείνη που αν και δεν ένιωσες ποτέ, υπήρχε σε κάθε όνειρο και φαντασία σου. Ανεκπλήρωτη. Ώσπου χάθηκε κι εκείνη μαζί με κάθε αποσκευή σου.

Περπατώντας αργά και αθόρυβα στα στενά της άγνωστης αυτής χώρας… αναρωτιέσαι. Μία χώρα που μερικές λέξεις, ένα άγγιγμα και μία ματιά μπορούν να τη χρωματίσουν και να της δώσουν ζωή όλοι οι άνθρωποι, γιατί άραγε επιλέγουν να την κρατάν γκρίζα με σκουριασμένα τα σίδερα της προβλήτας που προσπαθεί να μη χαθεί στη θάλασσα της νέας αυτής εποχής αφανισμού των συναισθημάτων;!

Στον έρωτα, όπως λέει και το κομμάτι “side” του Travis, “Όλοι προσπαθούμε να ζήσουμε ευτυχισμένοι… από το φόβο της ταχείας πτώσης. Αλλά η ζωή είναι ταυτόχρονα και μεγάλο και μικρό πλήκτρο. Απλά άνοιξε τη συγχορδία”.

Γράφει η Στέλλα Μακαρώνη.