Τον Αύγουστο, επιστημονική ομάδα από τη Γερμανία ζήτησε από 1400, εν τέλει, μουσικόφιλους, να συμμετάσχουν σε πείραμα σχετικά με την κατανόηση του τρόπου εξάπλωσης του κορονοϊού σε συναυλιακούς χώρους.

Η μελέτη Restart-19, όπως ονομάζεται, διεξήχθηκε στις 22 Αυγούστου στη Λειψία σε συναυλία του pop καλλιτέχνη Tim Bendzko, μέσω της χρήσης ειδικών συσκευών καταγραφής κίνησης.

Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν τώρα στο διαδίκτυο.

Οι συμμετέχοντες, που είχαν κάνει τεστ Covid-19, πριν την συναυλία, για 10 ώρες τους είχε ζητηθεί να κινούνται και να πραγματοποιούν διάφορα σενάρια εντός του συναυλιακού χώρου, με διαφορετικά επίπεδα ασφάλειας και κοινωνικοποίησης.

Όπως σημειώνουν οι New York Times, οι μελετητές κατέληξαν στο πόρισμα πως το ρίσκο της εξάπλωσης του ιού σε συναυλιακούς χώρους είναι χαμηλό προς πολύ χαμηλό, εφόσον πάντα όσοι προσέρχονται τηρούν στο έπακρο τα μέτρα υγιεινής και ο χώρος διαθέτει καλό σύστημα εξαερισμού και το ανάλογο μέγεθος.

Ο Dr. Michael Gekle, μέλος της επιστημονικής ομάδας, σχολίασε:

«Δεν υπάρχει επιχείρημα εναντίον της μη διεξαγωγής μιας τέτοιας εκδήλωσης. Η πιθανότητα μετάδοσης του ιού είναι πολύ μικρή».

Οι ερευνητές συμπέραναν πως ο εξαερισμός είναι καθοριστικός ως προς την μείωση της εξάπλωσης του ιού. Επιπρόσθετα, η αποστασιοποίηση ήταν ο δεύτερος πιο καθοριστικός παράγων, με την έρευνα να καταλήγει στο συμπέρασμα πως το μεγαλύτερο ρίσκο έκθεσης του κόσμου υφίσταται είτε στα διαλείμματα της συναυλίας είτε κατά την είσοδο στον χώρο, όπου παρατηρούνταν σχετικός συνωστισμός.

Η Dr. Gabriel Scally, πρόεδρος επιδημιολογίας και δημόσιας υγείας της Βασιλικής Εταιρείας Ιατρικής, σχολίασε στους Times πως τα αποτελέσματα της έρευνας είναι «πιθανώς χρήσιμα», τονίζοντας όμως πως το συγκεκριμένο περιβάλλον ίσως είναι δύσκολο να μεταφερθεί σε πραγματικές συναυλίες.

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την έρευνα εδώ. Οφείλει να τονισθεί πως η δημοσίευση δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί από την επιστημονική κοινότητα.

Πηγή

Επιστημονική ομάδα στη Γερμανία ζήτησε τη βοήθεια μουσικόφιλων ώστε να συμμετάσχουν σε ένα πείραμα για την κατανόηση του τρόπου εξάπλωσης του κορονοϊού σε συναυλιακούς χώρους.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Guardian, οι 4000 οπαδοί που θα παρευρίσκονται στη συναυλία του Tim Bendzko στη Λειψία στις 22 Αυγούστου, θα φέρουν μαζί τους, στο λαιμό τους, ειδικές συσκευές καταγραφής κίνησης.

Την ίδια στιγμή, θα παρέχεται στον χώρο φθορίζον αντισηπτικό, ώστε με ειδικό UV φωτισμό να καταγράφεται η επαφή των παρευρισκομένων με επιφάνειες.

Στους οπαδούς θα παρέχεται επίσης ειδική μάσκα με βαλβίδα, ενώ θα έχουν υποβληθεί μέρες πριν στις σχετικές εξετάσεις.

Ο επικεφαλής του πειράματος, διευθυντής του τομέα κλινικών μεταδιδόμενων παθήσεων του Νοσοκομειακού Πανεπιστημίου του Halle, Stefan Moritz, δήλωσε πως:

«Αναζητούμε μια μέση λύση ανάμεσα στον παλιό και το νέο τρόπο διεξαγωγής συναυλιών, ώστε να μπορούν οι διοργανωτές να επιτρέπουν την είσοδο σε περισσότερο κόσμο, δίχως απώλειες».

Οι επιστήμονες ευελπιστούν να δημοσιοποιήσουν τα αποτελέσματα της έρευνας τον Οκτώβριο.

Πηγή

 Έρευνες έδειξαν ότι όσοι ανατριχιάζουν όταν ακούν μουσική, είναι πιο ανοιχτοί στην ομορφιά της ζωής, εκείνοι που επηρεάζονται από τη μουσική, πιο ανήσυχα πνεύματα και έχουν πιο δημιουργική φαντασία.

Εκείνοι που έχουν νιώσει αυτό το “ρίγος” ή “ανατρίχιασμα” κατά τη διάρκεια ακρόασης κάποιου τραγουδιού, είναι εκείνοι που έχουν πιο δυνατή διανοητική περιέργεια, είναι πιο συναισθηματικοί και πιο ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες. Σύμφωνα πάντα με τις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν στο E.W.U (Eastern Washington University).

Το φαινόμενο αυτό λέγεται αλλιώς και «Ανοιχτότητα Στην Εμπειρία». Σε ένα άρθρο, ο κοινωνικός ψυχολόγος Mitchell Colver, λέει πως όσοι έχουν τη δυνατότητα να πάθουν κάτι τέτοιο είναι εκείνοι που έχουν ‘περίεργη φαντασία, εκτιμούν την ομορφιά, σε γενικό επίπεδο και την ομορφιά της φύσης, εκείνοι που ψάχνουν νέες εμπειρίες και τις κυνηγάνε και τέλος αυτοί που βλέπουν μια αντανάκλαση κάποιων συναισθημάτων που έχουν υποστεί στη μουσική που ακούν’.

Αν και όλο αυτό είναι ακόμα σε στάδια επικύρωσης και αναζήτησης, πόλοι επιστήμονες λένε πως το ανατρίχιασμα είναι μια αντίδραση προσαρμογής σε κάποιο περιβάλλον. Όπως για παράδειγμα στην προϊστορική εποχή, αυτή η αντίδραση συνέβαινε για να δημιουργήσει ένα μικρό στρώμα θερμότητας όταν το περιβάλλον ήταν ψυχρό.

Στις μέρες μας, κάπου τα 2-3 του συνολικού πληθυσμού μπορούν να βιώσουν αυτό το “κύμα απρόοπτης ηδονής” στον κόσμο της μουσικής λόγο κάποιας υπέροχης μουσικής αρμονίας, αλλαγή στην ένταση της μουσικής, από κάποιο κλιματικό σόλο κλπ.

H ίδια έρευνα λέει ότι ένα τέτοιο συμβάν που προκαλείτε από μουσική είναι αποτέλεσμα, “της εις γνώσης κάποιου, «Ανοιχτότητας Στην Εμπειρία», έτσι μπορεί κάποιος να κάνει προβλέψεις για το πως θα εξελιχθεί η μουσική ή να φαντάζετε τη μουσική με εικόνες. Κάτι τέτοιο είναι μια διαδικασία ακρόασης μουσικής η οποία συνδικάζει το άκουσμα και το λεγόμενο ‘day dreaming’, (όταν κάποιος ονειροπολεί όσο είναι ξύπνιος).”

Τέλος λένε ότι : «Εκείνοι που βυθίζονται στη μουσική πνευματικά και σωματικά και δεν την αφήνουν απλά να ‘μπαίνει και να βγαίνει’, υπάρχει περίπτωση να υποστούν αυτό το ανατρίχιασμα πιο συχνά και πιο έντονα από άλλους.

Πηγή

Το συγκεκριμένο θέμα αντιμετωπίζεται με δυσπιστία από την επιστημονική κοινότητα και θεωρείται ως ψευδοεπιστήμη. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για να επιτευχθεί μεγάλη επίδραση στο κοινό είναι η παραστατικότητα μέσω της οποίας παρουσιάζονται πληροφορίες με βάση προσωπικές εμπειρίες και προκαλείται εντυπωσιασμός. Δεν ακολουθούνται επιστημονικές διαδικασίες, μεθοδολογία και προδιαγραφές αποδείξεων αλλά εδράζεται σε παραδοχές, απόψεις και μαρτυρίες των ανθρώπων που έχουν ωφεληθεί.

Το στοιχείο της διαψευσιμότητας είναι κυρίαρχο στον προσδιορισμό της επιστημονικότητας μιας θεωρίας. Μία οποιαδήποτε, επιστημονική θεωρία πρέπει να είναι διαψεύσιμη στα πλαίσια της επιστημονικής κοινότητας, να υπόκειται σε πειραματικό έλεγχο και αξιολόγηση.

Φαινόμενο Placebo: Αφορά στη διαδικασία με την οποία οι άνθρωποι θεωρούν ότι έχουν βοηθηθεί από μία θεραπευτική παρέμβαση ακόμη και αν η παρέμβαση δεν ήταν απόλυτα αποτελεσματική. Αναδεικνύεται η προσδοκία βελτίωσης της κατάστασης τους και τα επακόλουθα πλασματικά στάδια μέσα από τα οποία επηρεάζονται και αντιλαμβάνονται την όποια βελτίωση.

Προηγούμενες έρευνες: Έχουν εκτελεστεί αρκετές έρευνες στο παρελθόν και έχουν διερευνήσει τα αίτια επίδρασης της αστρολογίας στους ανθρώπους και στατιστικές αποδείξεις για την αστρολογία όπως αυτή που εκτελέστηκε από τον Michel Gauquelin. Συγκέντρωσε χιλιάδες ημερομηνίες γεννήσεως ανθρώπων και μελέτησε τη θέση των πλανητών και τα επαγγέλματα τα οποία επέλεξαν οι συμμετέχοντες. Εισήγαγε τον όρο του φαινομένου του Άρη σύμφωνα με το οποίο η θέση του πλανήτη επηρέαζε τις εξελίξεις και τα γεγονότα στις ζωές των ανθρώπων.

Παρουσίαση της αστρολογίας στο ευρύ κοινό: Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται είναι κυρίως μέσα από τα ΜΜΕ με προβολή διαφημίσεων, εκπομπές στην τηλεόραση και προωθήσεις προϊόντων. Ταυτόχρονα προβάλλεται σε ιστοσελίδες και διακινείται πληθώρα πληροφοριών μέσω του διαδικτύου με αποτέλεσμα να διαφαίνεται συσχετισμός ανάμεσα στις ανθρώπινες σχέσεις και εμπειρίες με την κίνηση των πλανητών.

Ερευνητικά πορίσματα και παρουσίαση στο κοινό: Έχουν λάβει χώρα αρκετές έρευνες στο παρελθόν σχετικά με τη διασύνδεση αστρολογίας και αστρονομίας, την επίδραση της αστρολογίας στον κόσμο και το βαθμό στον οποίο πιστεύουν στις προβλέψεις για τις ζωές τους. Τα αποτελέσματα κοινοποιούνται στο κοινό και απεικονίζουν τη γενικότερη αμφιβολία και συγκράτηση που διακρίνει την πλειοψηφία των ανθρώπων σχετικά με τις θέσεις της αστρολογίας.

Συμπεράσματα: Διαφαίνεται ότι οι περισσότεροι που συμμετέχουν σε έρευνες που διεξάγονται με θέμα την αστρολογία δε συμμερίζονται την άποψη ότι είναι ικανή να οδηγήσει σε προβλέψεις και να ωφελήσει γενικότερα. Το μεγαλύτερο ποσοστό θεωρεί ότι δεν υπάρχει κριτική σκέψη και ορθολογισμός στο συγκεκριμένο θέμα και αντιλαμβάνονται την αστρολογία προσκολλημένη σε προκαταλήψεις και δοξασίες που απευθύνεται σε συγκεκριμένη μερίδα του πληθυσμού. Οι πεποιθήσεις κάποιων ανθρώπων και οι ιστορικές παραδόσεις από τις οποίες συνίσταται η αστρολογία δεν είναι σε θέση να αναπτύξουν ένα επιστημονικά δομημένο σύστημα εξήγησης και πρόβλεψης του μέλλοντος που θα στηρίζεται στη θέση των ουράνιων σωμάτων και την ημερομηνία γέννησης του καθενός. Η αστρολογία ως ιστορικό κατάλοιπο δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μέσο εξωραϊσμού της πραγματικότητας, ένα σύστημα τροφοδότησης των ψευδαισθήσεων των ανθρώπων που χρησιμοποιείται από κάποιους επιτήδειους για εξαπάτηση και προσωπικό πλουτισμό στις συνειδήσεις των εύπιστων και αδύναμων.

Γιάννης Κυρίτσης

Όταν ήσασταν έφηβοι και ανακαλύπτατε συνεχώς νέα μουσική, παρατηρήσατε σίγουρα ότι οι γονείς σας δεν ενθουσιάζονταν και πολύ από τις επιλογές σας. Έβρισκαν την μουσική που ακούτε είτε «πολύ θορυβώδη», είτε «λίγο άγρια». Αλλά κι εσείς, όσο μεγαλώνατε δεν είχατε το ίδιο αυτί για τις νέες μουσικές. Μήπως έχετε αναρωτηθεί «γιατί παλιότερα έβγαζαν μουσικάρες και τώρα τίποτα»;

Όλα όμως εξηγούνται. Όσο μεγαλώνουμε η σχέση μας με την μουσική αλλάζει. Όχι για όλους, αλλά σίγουρα για τους περισσότερους. Πιάνουμε τους εαυτούς μας πολλές φορές εντελώς κλειστούς στις νέες μουσικές, και προτιμάμε να ακούμε παλαιότερα κομμάτια.

Η ηλικία δεν είναι σταθερή, αλλά αυτό γίνεται σταδιακά. Βέβαια, σε μια έρευνά του, το deezer ανακάλυψε πως κατά μέσο όρο σταματούμε να ανακαλύπτουμε καινούργιες μουσικές στα 30,5 μας χρόνια. Η πλατφόρμα μουσικής διεξήγαγε την έρευνα ανάμεσα σε 1.000 Βρετανούς. Το 60% των ερωτηθέντων απάντησαν πως ακούν τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά και πως «κολλούν» σε μια μουσική ρουτίνα, ενώ το 25% απάντησε πως δεν θέλει να ανακαλύψει καμία μουσική έξω από τα είδη που προτιμά.

Το κορυφαίο ποσοστό των ερωτηθέντων για την ανακάλυψη καινούργιας μουσικής σημειώθηκε στην ηλικία των 24 ετών (75%). Από εκεί και πέρα ακολουθεί φθίνουσα πορεία.

Το 2015 η ιστοσελίδα skynetandebert.com, μάζεψε δεδομένα από το Spotify και το Echo Nest. Στην εφηβική μουσική επικρατεί κατά κράτος η pop, ποσοστό που πέφτει σταδιακά και φτάνει σε μια «ωρίμανση» λίγο μετά τα 30. Στα 33 σχεδόν κανείς δεν άκουγε καινούργια μουσική.

Οι λόγοι είναι πολλοί. Οι πολλές επιλογές που μπερδεύουν, ο λιγότερος χρόνος, παιδιά στο σπίτι κ.α. Αλλά ο κυριότερος είναι η νοσταλγία. Όπως αναφέρεται και σε έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Memory & Cognition», η μουσική μπορεί να έχει τεράστια επίδραση στον εγκέφαλο, φέρνοντας στον νου αναμνήσεις του παρελθόντος, νεαρότερης ηλικίας, κυρίως από το σχολείο και το πανεπιστήμιο.

Σε μια διαφορετική έρευνα, αποκαλύπτεται γιατί συμβαίνει αυτό. Γιατί τα αγαπημένα μας γνωστά τραγούδια, προκαλούν μια απόλαυση στον εγκέφαλο, απελευθερώνοντας ουσίες όπως η ντοπαμίνη, η σεροτονίνη, η οξυτοκίνη κ.α. Όσο περισσότερο μας αρέσει ένα τραγούδι, τόσο περισσότερες ουσίες σαν κι αυτές απελευθερώνονται στο σώμα.

Αυτό συμβαίνει σε όλους, κυρίως στην εφηβεία. Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι για να ακούς παλαιότερα τραγούδια. Όπως είναι η «φάση προσμονής» σε κάποιο τραγούδι, όταν π.χ. συγκεκριμένα σημεία σου προκαλούν ανατριχίλα. Ή οπως όταν ακούς ένα τραγούδι μετά από πολλά χρόνια και μια εφορία σε κυριεύει όταν το ξανακούσεις. Κάτι που δεν θα συμβεί εύκολα με ένα νέο τραγούδι.

Όχι ότι δεν θα ξανακούσεις ποτέ καμία νέα μουσική, αλλά οι περιπτώσεις θα μειώνονται όσο μεγαλώνεις. Και οι λόγοι που συμβαίνει αυτό, είναι καλά κρυμμένοι στον ψυχισμό σου. Μην ανησυχείς όμως, συμβαίνει σχεδόν σε όλους.

Πηγή