Η εκπαίδευση αποτελεί ένα θεμέλιο για τη δημιουργία μιας κοινωνίας που σέβεται την πολυμορφία και προωθεί την ισότητα των ευκαιριών. Στην Ελλάδα, η παρουσία μειονοτικών ομάδων στο εκπαιδευτικό σύστημα αντιμετωπίζεται με διάφορες πολιτικές και πρακτικές, με στόχο την ενίσχυση της συμμετοχής τους και την προαγωγή της πολυπολιτισμικότητας.

Πολιτικές διαχείρισης της μειονοτικής παρουσίας στον τομέα της ελληνικής εκπαίδευσης

Στην Ελλάδα, η ανάπτυξη πολιτικών για τη διαχείριση της μειονοτικής παρουσίας στην εκπαίδευση ξεκίνησε μετά την αναγνώριση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Η στρατηγική αυτή περιλαμβάνει την παροχή ειδικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τις μειονοτικές ομάδες, την ενίσχυση της γλωσσικής και πολιτιστικής τους ταυτότητας και την προώθηση της διαπολιτισμικής κατανόησης.

Προκλήσεις

Ωστόσο, η ανάπτυξη και εφαρμογή πολιτικών για τη μειονοτική εκπαίδευση συναντά πολλές προκλήσεις. Οι πόροι είναι περιορισμένοι, οι πολιτικές διαφέρουν μεταξύ των περιφερειών και υπάρχει ανάγκη για βελτίωση των εκπαιδευτικών μεθόδων και υλικών που χρησιμοποιούνται στις μειονοτικές κοινότητες.

Προοπτικές

Παρά τις προκλήσεις, υπάρχουν προοπτικές για βελτίωση της διαχείρισης της μειονοτικής παρουσίας στην ελληνική εκπαίδευση. Αυτές περιλαμβάνουν την ανάπτυξη προγραμμάτων επαγγελματικής ανάπτυξης για τους εκπαιδευτικούς, την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των μειονοτικών και των ελληνικών σχολείων και την ενίσχυση των πολυγλωσσικών προγραμμάτων.

Η διαχείριση της μειονοτικής παρουσίας στην ελληνική εκπαίδευση απαιτεί στρατηγικές που θα λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες και προκλήσεις των μειονοτικών ομάδων, ενώ παράλληλα θα προάγουν την πολυμορφία, την ισότητα και την κοινωνική συνοχή.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός

Η γλωσσολογία, ως επιστήμη, αναζητά τις πολυδιάστατες σχέσεις μεταξύ των γλωσσών του κόσμου. Από την ανάλυση των φωνητικών δομών έως τη μελέτη των γλωσσικών χαρακτηριστικών που διαφοροποιούν τις γλώσσες, οι γλωσσολόγοι διερευνούν την ποικιλία και την κοινή κληρονομιά των γλωσσών.

Ολιγοστές φορές, μια μοναδική μελέτη έχει τη δύναμη να αναδείξει νέες προοπτικές στη γλωσσολογική έρευνα. Ένα από αυτά τα έργα είναι οι “Τυπολογικοί συσχετισμοί” του Joseph H. Greenberg, ένας από τους πιο επιδραστικούς γλωσσολόγους του 20ού αιώνα. Η μελέτη αυτή αναδεικνύει την κοινή δομή μεταξύ γλωσσών από διάφορες γλωσσικές οικογένειες, αποκαλύπτοντας τις ομοιότητες που ξεπερνούν τα όρια της ιστορικής και γεωγραφικής απόστασης.

Ο Greenberg προσέγγισε τις γλώσσες όχι μόνο από γεωγραφικής άποψης αλλά και από την άποψη των γλωσσικών δομών τους. Ανέδειξε τους “τυπολογικούς συσχετισμούς”, δηλαδή τις συνηθισμένες χαρακτηριστικές δομές που εμφανίζονται σε διάφορες γλώσσες, ανεξάρτητα από τη γεωγραφική τους κατανομή.

Μια από τις σημαντικότερες συνεισφορές του Greenberg είναι η διάκριση των γλωσσών σε διάφορους τύπους βάσει των συντακτικών χαρακτηριστικών τους. Σύμφωνα με την κατηγοριοποίησή του, υπάρχουν πέντε βασικοί τύποι γλωσσών: ο SVO (Subject-Verb-Object), ο SOV (Subject-Object-Verb), ο VSO (Verb-Subject-Object), ο VOS (Verb-Object-Subject), και ο OVS (Object-Verb-Subject). Αυτή η ταξινόμηση αποτελεί μια αναπάντεχη αποκάλυψη, διότι αναδεικνύει την ύπαρξη παράλληλων δομών σε διαφορετικές γλωσσικές οικογένειες.

Οι ευρήματα του Greenberg επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μιας γλωσσικής ενότητας που υπερβαίνει τα σύνορα της γλωσσικής οικογένειας. Οι τυπολογικοί συσχετισμοί αποτελούν ένα παράδειγμα που αποδεικνύει ότι η γλωσσική ποικιλία μπορεί να οδηγήσει σε κοινές γλωσσικές δομές.

Πέρα από την απλή καταγραφή των γλωσσικών δομών, οι τυπολογικοί συσχετισμοί του Greenberg διευρύνουν την κατανόησή μας για τον τρόπο με τον οποίο οι γλώσσες εξελίσσονται και αλληλεπιδρούν. Αυτή η μελέτη ενθαρρύνει τους ερευνητές να αναζητήσουν περαιτέρω τις γλωσσικές ομοιότητες μεταξύ διαφορετικών γλωσσών και να αναδείξουν τις βασικές αρχές που διέπουν τη γλωσσική δομή.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός

Η κοινωνιογλωσσολογία αποτελεί ένα πεδίο της γλωσσολογίας που μελετά τη σχέση μεταξύ της γλώσσας και της κοινωνίας. Καθώς επικεντρώνεται στην επιρροή του κοινωνικού περιβάλλοντος στη γλωσσική δομή και χρήση, η κοινωνιογλωσσολογία υιοθετεί ορισμένες μεθοδολογικές αρχές για τη διερεύνηση των κοινωνικών πτυχών της γλώσσας. Ορισμένες από αυτές τις μεθοδολογικές αρχές περιλαμβάνουν:

1. Πολυπολιτισμική Προσέγγιση: Η κοινωνιογλωσσολογία λαμβάνει υπόψη τη διαφορετική γλωσσική και πολιτισμική ποικιλομορφία μέσα στις κοινωνίες. Αυτό σημαίνει ότι οι μελέτες συχνά εστιάζουν στις διαφορές και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ διαφορετικών γλωσσικών ομάδων και πολιτισμικών κοινοτήτων.

2. Κοινωνιολογική Προσέγγιση: Αναλύοντας τη γλώσσα μέσω κοινωνιολογικού πρίσματος, η κοινωνιογλωσσολογία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνικές δομές και οι παράγοντες επηρεάζουν τη χρήση και την ανάπτυξη της γλώσσας.

3. Έρευνα Πεδίου: Η κοινωνιογλωσσολογία συχνά εφαρμόζει μεθόδους ερευνών πεδίου, συμπεριλαμβανομένων των εθνογραφικών μελετών, των συνεντεύξεων και της παρατήρησης, για να μελετήσει τη γλωσσική χρήση σε πραγματικά κοινωνικά περιβάλλοντα.

4. Αναλυτικές Μέθοδοι: Η ανάλυση κειμένου και η δομημένη παρατήρηση είναι μερικές από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται για να εξεταστεί η γλωσσική χρήση και δομή μέσα στο πλαίσιο της κοινωνικής δράσης.

5. Διαπολιτισμική Επικοινωνία: Η κοινωνιογλωσσολογία εξετάζει τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες που προκύπτουν από τη διαπολιτισμική επικοινωνία, καθώς οι γλωσσικές και πολιτισμικές διαφορές συχνά οδηγούν σε διαπροσωπικές και κοινωνικές προκλήσεις.

Οι παραπάνω μεθοδολογικές αρχές συμβάλλουν στην κατανόηση της σύνθετης σχέσης μεταξύ γλώσσας και κοινωνίας και στην ανάπτυξη διαφόρων προσεγγίσεων για τη μελέτη του φαινομένου.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός

Η δομικότητα, η αναδρομή και οι κεφαλές αντιπροσωπεύουν τρεις βασικές συνδυαστικές αρχές της γλώσσας που επηρεάζουν τη δομή και τη λειτουργία της. Κάθε μία από αυτές τις αρχές είναι σημαντική για την κατανόηση του πώς λειτουργεί η γλώσσα και πώς μπορεί να ερμηνευθεί από τους ομιλητές και τους ακροατές.

1. Δομικότητα (Structuralism): Η δομικότητα αναφέρεται στην ιδέα ότι η γλώσσα έχει μια σταθερή δομή που αποτελείται από διάφορες μονάδες (όπως φωνήεντα, συλλαβές, λέξεις, προτάσεις) που συνδυάζονται με συγκεκριμένους τρόπους για να δημιουργήσουν νόημα. Οι δομικιστές επικεντρώνονται στην ανάλυση των γραμματικών κανόνων και των δομικών σχέσεων μεταξύ των γλωσσικών μονάδων.

2. Αναδρομή (Recursion): Η αναδρομή είναι μια γλωσσική ιδιότητα που επιτρέπει στις γλώσσες να παράγουν απεριόριστα μεγάλα σύνολα προτάσεων ή φράσεων με βάση έναν πεπερασμένο αριθμό κανόνων. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να εντοπίσουμε δομικά μοτίβα που επαναλαμβάνονται εντός μεγαλύτερων δομών, όπως προτάσεις που περιέχουν φράσεις οι οποίες μπορούν να περιέχουν πάλι προτάσεις.

3. Κεφαλές (Heads): Η έννοια των κεφαλών αναφέρεται στις ιδέες ότι ορισμένες λέξεις ή μονάδες στη γλώσσα έχουν κεντρική σημασία ή ρόλο και καθορίζουν την δομή ή τη σημασία ολόκληρων φράσεων ή προτάσεων. Για παράδειγμα, στην αγγλική γλώσσα, η λέξη “house” (σπίτι) μπορεί να είναι η κεφαλή μιας φράσης όπως “the big red house” (το μεγάλο κόκκινο σπίτι), όπου καθορίζει την ουσιαστική και την επίθετη περιγραφή.

Αυτές οι συνδυαστικές αρχές της γλώσσας βοηθούν στην κατανόηση του πώς οι γλώσσες δομούνται, λειτουργούν και μεταφέρουν νόημα, και παρέχουν ένα πλαίσιο για την εξήγηση της γλωσσικής παραγωγής και κατανόησης.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός

Η κοινωνιογλωσσολογία είναι μια περιοχή της γλωσσολογίας που μελετά τη σχέση μεταξύ της γλώσσας και της κοινωνίας. Αναλύει πώς οι κοινωνικές δομές, οι πολιτισμικές πρακτικές και οι κοινωνικές σχέσεις επηρεάζουν και διαμορφώνουν τη χρήση της γλώσσας, καθώς και πώς η γλώσσα αντανακλά τις κοινωνικές και πολιτισμικές πραγματικότητες.

Στην καθημερινότητά μας, η γλώσσα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής μας ζωής. Χρησιμοποιούμε τη γλώσσα για να επικοινωνούμε με τους άλλους, να εκφράζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, να διατηρούμε σχέσεις και να αλληλεπιδρούμε στον κοινωνικό μας περίγυρο.

Η κοινωνιογλωσσολογία μας βοηθάει να κατανοήσουμε πώς οι κοινωνικές πραγματικότητες επηρεάζουν τη χρήση της γλώσσας στην καθημερινή ζωή. Για παράδειγμα, η κοινωνική τάξη, οι πολιτικές πεποιθήσεις, η φυλετική και εθνοτική ταυτότητα, καθώς και οι κοινωνικές συνθήκες, μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο μια γλώσσα χρησιμοποιείται και αντιλαμβάνεται.

Ένα παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο οι διάφορες κοινωνικές ομάδες χρησιμοποιούν διαφορετικά λεξιλόγια ή διακριτικές φράσεις που αντανακλούν την ταυτότητά τους ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Επίσης, η κοινωνική διάκριση μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ή αντιδρούν σε διαφορετικές διαλέκτους ή ακόμα και στον τρόπο που διαμορφώνονται οι γλωσσικές πολιτικές.

Συνοψίζοντας, η κοινωνιογλωσσολογία μας προσφέρει ένα πλαίσιο κατανόησης για τον τρόπο με τον οποίο η γλώσσα ενσωματώνεται στην καθημερινή μας ζωή και πώς επηρεάζεται από τις κοινωνικές και πολιτισμικές πραγματικότητες που μας περιβάλλουν.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός

TW: Sexual content

Playlist to read this article 

Do i wanna know by Arctic Monkeys 

It was in the suitcase, folded, among thousands of clothes, which had become a tangle. The things in the suitcase always became a mess, if we look at the way in which the clothes were placed, by the person who had the suitcase in their possession. It was hiding inside the suitcase but managed to stand out from the rest of the luggage. Perhaps its color provoked this, cobalt blue that reminded Greece and the islands that adorn the Mediterranean Sea, cobalt blue used by the ancient Egyptians to make glasses, cobalt blue used by Vermeer for creating “Girl with a Pearl Earring”. The shade of blue that brings electrified caress to whoever touches it, made el vestido look even more wonderful, even more invincible. After all, it had been bought with special intentions, without anyone knowing why it had ended up in the person’s suitcase in the first place. Not that it wasn’t beautiful. It was very beautiful. It reached up to one’s knees and hugged one’s curves perfectly. It was sleeveless and gently caressed the wearer’s shoulders, giving it a glimpse of a hidden haven in fashion. Made by the dainty hands of the fairies that hid in the flower bed under the window of the person to whom el vestido belonged, it harmoniously framed the chest of the person who had it to the extent that the eyes of the rest fell upon the result indiscriminately. The person who would wear it gasped at the sight of it and decided to give it a chance to show off the beauty that was hidden under the sea blue that adorned the fabric. The roommate of the person who would wear it was shocked by the sight of el vestido and suggested that the person not change anything about the stage presence. It had to go down, as it was. The person who would wear it finished with the final touches of the look and put on a pair of pink high shoes. The time had come. The person wearing el vestido slowly descended the stairs, took a deep breath, and entered the living room through the open door. The gazes of the people gathered there fell upon the person and felt her cheeks burn with shame. El vestido managed to distinguish only one glance. That of the shadow.

The shadow, standing in the doorway, let his gaze spread in awe over the body of the person wearing el vestido. The shadow imagined kissing, again and again,  passionately, the point where flesh and cloth met, where the heavenly bodies deviated from course while chasing their tails and moving in orbits of pleasure. The one wearing el vestido bit the soft red lips that accompanied the magic, floating in the ether of the hall, and pushed back the naiveties hiding the forehead.  Felt uncomfortable, hearing the sound of blood in her veins flowing erratically and took a seat next to the group that was ready to start the presentation. The shadow felt the disputed spot between the legs ignite and pulsate rhythmically synchronized with the hips of the person wearing el vestido, in a failed attempt to conceal the commotion that had been created in the vessels of the aorta which was now about to burst from the passion of the moment. El vestido caught red-handed the shadow, have already been marbled by the drool that flowed from the wearer’s parted lips, as the person explained the cultural heritage of the country that had organized the particular evening. It was all set up for the scene to come this way, el vestido observed. Looked at its owner, as if to whisper words of comfort into her ears that had been engulfed in flames by the tension in the low-ceilinged room. The shadow hung from the lips of the person wearing el vestido, like the hanging gardens of Babylon feeling an inexhaustible sexual desire permeate every cell of the brain system, and notwithstanding anymore, tried not to think about el vestido and the person wearing it. Trying to think of other things. Calmer. More frozen. The shadow was thinking how things would progress if he pushed the person wearing el vestido against the wall that separated the corridor from the courtyard and asked some entirely innocent questions about the origin, the person so proudly declared during the presentation. Only the answers –  would be implicit. A nod of satisfaction was enough. So enough for him. Or maybe resort to more drastic solutions, that no one would ever need to find out. The shadow wanted to remove el vestido from the person by any means possible, at all costs.

Like the lightning of god Zeus and the will of a man, the opportunity appeared before the shadow’s eyes and it could not ignore it. Couldn’t give up on her like the others that appeared all these days. It’s now or never, the shadow reminded itself and opened the door to the room with the number 15 faintly written on it. The shadow saw the person wearing el vestido prowling the third-floor hallway. She wanted to sneak it out before the shadow saw her. However, did the person know that the shadow had already heard the footsteps creaking on the wooden floor . And was about to start a new era. The shadow took a few silent leaps to reach the unreachable step of the person wearing el vestido, while it saw a strong hand gently grasping the fabric of which had been materialized. El vestido managed to distinguish the blurred,  by the sense of touch, golden irises wishing to beam up into some galaxy tonight or be silent forever as the shadow inhaled the wearer΄s scent and could barely stop itself from admiring the magnificent bosom. El vestido should have accepted the fate the stars had planned for it. It was made to go out, while it was barely worn. Back at ours, the wearer was shocked to see the wrist immovable and a pair of large eyes,  full of shots of the Sicilian coast, staring into her as if they wanted to swallow her existence. El vestido saw its wearer whisk away the hands as if they had been drenched in blood and automatically took a step back, smiling defiantly. Everyone knew where this challenge would lead painted on that person’s lips. The shadow unprovoked took a step forward. El vestido saw his master take a step back, letting one leg dangle before stepping firmly onto the rung. The shadow took another step forward. The person wearing el vestido took another step back and felt her back against the damp cold wall. The shadow let out a loud laugh and stood in front of the stairs leading down, blocking the person’s path. El vestido was caught like a mouse in a rattrap, realizing there was no way out . The person wearing it tried to take a step back. No success. The shadow licked her lips and took two steps forward. Could smell impending death if she would lavish her kisses. If only she did that.

The shadow that previously came dangerously close and cornered el vestido on the little naughty steps of the far-flung inn, was now unfolding its hidden graces, making el vestido slide gently off the wearer’s shoulders, marking the area with a passionate kiss on the collarbone of the person who had just parted with el vestido. It fell discreetly to the floor and revealed the beauty of the person’s nudity looking at it with a shy smile. With an actually questioning smile about whether anything like this had ever happened before. The shadow gently pushed it into the corner of the closet which it later thought of clumsily brushing against the wearer’s back and clasped strong warm hands around the exposed waist which, as el vestido could tell, was tormented by desires that would lead her to burn indefinitely in hell, in the company of sinners who thought to dream of a night like this, bestowed with nature’s blessings. The shadow began to reverently lead the person who had bought el vestido to the headboard of the bed, turning off the lights so that the person would become a shadow like it and casually tossing the sheets that preheated the den that was going to host in the wild dawn,  the most hedonistic words ever heard from the language that Romeo used to describe as if she were an ancient goddess, his lover. Maybe they haven’t been written yet. Maybe not. Back in the night that gave birth to an unrestrained passion, the head of the person wearing el vestido gently rested on the pillow, while the shadow, with discrete movements, began to trace paths with his fingertips on the body that protruded without a trace of cloth to cover it, paths that no mortal would ever dare to cross. El vestido prayed to the gods that this moment would never pass as the shadow stilled its hand, looking deep into the naked person’s soul, and bent down slowly and excruciatingly to bite the earlobe that had been burning with every word the shadow uttered. Listened to the howling of the wind, which was desperately asking for the window to be opened and for him to taste the orgasm they had lost in the bed sheets. El vestido closed its eyes and felt an incomprehensible heat smoldering the fabric of which it was made. It felt like a human for a while.

El Vestido looked at them, the shadows that protruded on the edge of the bed, and admired the ethereal movement of their hands, as they successively touched with so much care,  each other’s fiery flesh, in a slow sensual rhythm, with the ultimate goal of ascending to heavenward. It let his gaze spread and capture the scene which was developing rapidly in front of el vestido, thrown to the floor, as it was, exploring the echo that carried the sharp breaths of the two shadows. It had just found what human happiness finally stood for. The puzzle pieces came together and gave the answer which had been sought throughout its soulless life. Two resplendent bodies, united mentally and physically, not being able to find the primitive start, where the first begins and where the other ends, not knowing whether the beginning of love-consciousness was the one that gave birth to the universe or completely destroyed it. El vestido was dizzy, given the intensity of the erotic moment, and began memorizing all that could be understandable, since it had no human hypostasis. It was trying to memorize the unbridled movement of the shadow, shifting back and forth, increasing the pace, with each impingement with the wearer’s naked body. It saw its master floundering, like a fish out of water, dominating the heavens and cursing the Devine, as the nebula of human existence parted and passed into something more ethereal, something more like a vicious cycle of nature. Εl vestido saw the shadow emerge from the rush of sexual climax as it moved back and forth and the clamor spread throughout the small hut, leaving behind traces of magical dust that clung to the walls and absorbed the love that all the ancient poets extolled. What ancient tragedy can embrace these two creatures and tame them, thought el vestido. This dangerous thought was interrupted by the shadow that threw his head back and placed his lips gently on the forehead of the person who until now wore el vestido. The wind had stopped howling and the night spread its black veils over the two creatures and covered what should not be seen, unable to help but admire the work of art unfolding before the eyes, as the hands of the clock struck midnight. El vestido smiled widely. The purpose of its existence had just been achieved.

Ariadne Emmanouilidou

  Playlist to read this article

So it goes by Taylor Swift

L’amore è come il vento, non lo puoi vedere, ma lo puoi sentire

-Italian quote

He looked at her, letting his gaze wander into her large eyes, a source of oasis. He looked at her, persistently, greedily, tenderly, letting the cascades of his eyes flow down her legs and find themselves at the mercy of the darkness that gently enveloped her .The scant light, emitted by the constellation of the Dioscuri, showed on the surface their most hidden dreams, their most hidden desires and made her gold-embroidered skin shine perpetually. He had never encountered such an ethereal creature before. The blinding glint of her face crossed the ridge of his head and perched on the peaceful feel of his hands, feeling his blood simmer in Venetian rhythms.His hand slipped out of place and gently touched her waist, bringing her a breath away from his dangerous lips, without moving an inch more. He wouldn’t do it. Not today . Not now. In her own spacetime, where the muscles of her mind would surrender their spirit to the warmth of his soul, burning desire that pierced the foliage of his thoughts constantly. Far from the lights of the city, their footsteps met in that little clearing, deep in the forest, in the land where Transylvanian blood flowed.Trembling breaths came from her parted lips as she felt his hand touch her fiery flesh , bearing in mind an irregular path of kisses and a chemical reaction of fire and oxygen floated in the rose petals that adorned her dress. Don’t say she took too long to figure it out, he repeated to himself. The faded wounds of her soul prevented her from seeing clearly the rekindling of his feelings and thwarted the ongoing behests that sprouted in the corridors of his brain as soon as he kept track of her image that July morning.So that was it. What could even try to separate them? Only a slow sensual dance with the shadows of the coniferous trees witnessing their carnal wistfulnesses.

Look at his eyes,  if you dare, tell me how to describe them, a flare, maybe a flame. They are fireworks that light up Rome all at once and captivate the passers-by who admire the bright full moon, an impregnable castle, a bullring, for its eyes sacrifices would have been made and much blood would have been shed, for this beautiful, unique glow. This strange, otherworldly glow of theirs, could tear down the Colosseum and build it straight away, could crucify Jesus and resurrect him again, scatter the remnants of love on the five continents and unite them into one. His eyes are reminiscent of Alighieri’s hell ,artwork inspired by the Renaissance era, hanging in the Louvre, a masterpiece given by Botticelli, his eyes, a tornado that sweeps everything in their path. For his eyes you would become a god of Olympus, in their sacred bonds they guard you and look at you in awe, healing the scratches of the past, setting fire to the inhibitions of the future. If you manage to raise your stature against them, you will be faced with the stormy sea that surrounds their inner world, huge waves of delegation will envelop you and transform you into a pirate ship, full of golden ornaments and and if fate decrees it , captive of his yearnings you will become. Enough of that, look at his lips and tell me how to immortalize them in the written world , how to bring them to life through lifeless words. Τhey are hair-twirling wind speeds , as if I manage to ride the white horse of optimism and spill out into the streets that lead to Via Montenapoleone . Nectar of the gods and gumption of the demigods, oh,  his lips are shaped like happiness and set fire to the entrails successively ,  made into the drug that immobilizes the body and skyrockets serotonin levels. What would you do if you kissed his bloody lips in a character collision ? Pilgrimage refuge in Vatican City , propitiation at the altar of the Pantheon, you become a kneeling supplicant on the steps that enter Milan Cathedral, in the tears of the Virgin Mary you seek your atonement ,  not amenable to any punishment.

Ten volumes of books, gilded with the pen of an unknown author, are not enough to glorify his divine hands and the heat they disperse to random directions in the solar system. Overlaid with the most beautiful knits of human tissue that nature has ever created, his hands are able to construct temples and pyramids from the substructures, brought a knife to a gun fight and killed anyone who threatened the sun that loomed up behind the Alps. In his long-suffering hands, the fatal sunset dissolves, at the thought of him turning the withered grass into fresh-smelling flowers and raising new camellias from the ground, bringing spring wherever he is, whatever he does, whatsoever he may be. But how life brings you like this, a pair of hands like his,  leads you where no other hand has ever taken you,  on a road where hell meets heaven and gently strokes its angel wings. They conjure up tricks in the second and make magic potions of love, making himself the greatest wizard of all time, in the name of the darkness that grounds his existence , not withstanding the idea of ​​seclusion nor habit and enumerating one by one his gifts. His fingertips , beating to the rhythm of Τarantella, take hold of the brush and form rainbows on the canvas in front of him, their colors mingling in his curly short hair and his bright smile flows abundantly in them. Ah, his smile. A dose of happiness for a few . A self-luminous shooting star that acts as a source of energy for those around him, a planet that little children seek to find with their innocent eyes, hanging above the stars that connecting them, etching lines straight and parallel, intersecting and curved , you get the the faithful acolyte of the goddess Artemis , who obeying at her command ,killed Orion with an arrow when the latter tried to hurt her.Don’t tell me you don’t recognize the Scorpio myth?Don’t tell me you still haven’t figured out ,with all these literary metaphors above, how handsome he is?

He leaned over her and savored the scent, breathing slowly down her neck and letting out unintelligible phrases in an unknown language.His words broke the silence of the space and bewitched her body, locking it in a golden cell whose key has been lost and only he,  has the power ,using his commands as the weapon , to save her from the impending suffocating death and deliver her from the demons that haunt her in her prophetic dreams.She couldn’t concentrate on what he was telling her. She gazed momentarily at the galaxy lighting up his hands as they left her waist exposed to the icy breeze and moved to her lips.Guided by his fingers, he wandered to the line that formed them and began to strip her with his eyes, reverently, as if it were her body, an ancient witchcraft ritual , that in order to participate, he would have to kneel before her and manifest what he keeps a seven-sealed secret, in his lustful mouth.Abruptly she pulled herself away from the warmth of his body and bowed her head, looking coyly at her pink summer shoes, which brought her close to his height without much difficulty.The strange creature with the big brown eyes let her first words come out of her mouth,  trying to compose her thoughts properly, facing bluntly the turmoil ,  hovered in the atmosphere. – “They looked at us. They were here. A pair of eyes. And another one. That’s where they headed. They know about us. They saw us clearly. What will we do now that they know about us? We shouldn’t have left the same road together, we shouldn’t, we couldn’t, we didn’t need to, we better not – Oh, why are you laughing, you idiot!” In the midst of her thoughts, she looked at the smirk on his lips and automatically a similar one formed on hers.There . Under his beard. As soon as he laughs. Dimples. He has dimples. – “Love, sorry to spoil your monologue “, said looking at her eyes while they avoided him as usual . -“But you don’t have to pull away from me and resist my touch. If you don’t feel comfortable, you can always tell me. I’m here to make you feel comfortable. Do you understand that?” She dared to raise her pupils to his side, letting them escape and find the support she sought. – “But they saw . They smiled . They know .” He grabbed her face with his strong hands and brought it close to him.

– “Let them be , mia cara. Let them be. I don΄t care.“

Out of the blue , he took a bright device out of his pocket and browsed somewhere, not giving an explanation to her. Bewildered by his momentary reaction, she remained silent, looking at the celestial dome held by Atlas. What a beautiful night this too, how many stars, and the moon disappeared, having given its place to her , as it should. Suddenly, she heard notes surrounding her ears and a low hiss from his lips. The creature with the big brown eyes felt her cheeks explode, staining them burgundy and gyrated her hips sluggishly to the rhythm of the familiar song.The one that the birds chirp as soon as they see him,  placed the device back in his pocket and extended his hand towards her. He couldn’t have been more serious. Ed Sheeran could be heard in the background singing the opening notes as the surrounding trees and freely galloping horses watched the two figures embrace each other , dancing slowly, under the starlight. Once, twice she tried to talk to him, to tell him that they would be seen and to stop their aerial waltz, but to no avail. He was adamant, and as always seemed headstrong. Hush, he managed to articulate, carried away by the passion that lingered in the night. Don’t think, leave it in my hands and let me travel you to unknown lands, far away .Listen to the music and let your body sway to the tempo, just hear my voice softly singing and tearing through the silence that prevails in a place like this, far from the city lights and airport΄s bustle. These were his words, traveled to her eardrums and made her shudder straight away, creating a climate of imperceptible peace. He hugged her tighter, bringing her head to his shoulder, giving a sweet gentle kiss in her hair, sending shivers down her body. I’m not going anywhere. I’m not going to leave your side, he reassured her. The song is over. So suddenly. But the magic is not lost. It is there, in the land where castles sprout like seeds in the ground and enchant visitors with the legends hidden within their walls. In the country where two strangers, two creatures of the Mediterranean sea, were destined to cross their fates and to overcome what hinders them. Τo discover what unites them. Perhaps a single drop of southern European blood.

Ariadne Emmanouilidou

Playlist to read this article

Everlong by Foo Fighters

Prologue 

Πάντα μου άρεσε ο μακροπερίοδος λόγος . Και ας μας μαθαίναν στο σχολείο ότι δεν πρέπει στην έκθεση να τον χρησιμοποιούμε . Είχε κάτι το εξουσιαστικό , το μαγικό πάνω μου . Λάτρευα τα κόμματα , τα επίθετα που στοιχίζονταν  το ένα δίπλα στο άλλο και άντε να βρεις την άκρη τους , περιέγραφαν τον απερίσκεπτο ενθουσιασμό μου . Με γέμιζε δύναμη και ανάγκη , να πω την ιστορία πριν ακόμα χαράξει . Ας μου συγχωρεθεί τούτη η αμαρτία , για αυτήν την ιστορία . 

Τα πόδια του είχαν βουλιάξει στην βρεγμένη άμμο , περιμένοντας υπομονετικά να αντικρίσει την μορφή της . Ο ουρανός είχε αρχίζει να ροδίζει , όταν η μαγική της λάμψη , έσυρε βοή και τάραξε την ηρεμία των πτηνών που παραμόνευαν κρυφά , στις άκρες των βουνών. Πρωτόγνωρο για ‘κεινη . Σκοτεινός και απόμερος , ο δρόμος καθώς ήταν , τα μάτια της δεν φόβιζε , καμία ανησυχία . Οι παλμοί της ήταν σταθεροί , ένιωθε σαν σπίτι , ο άνθρωπος που είχε απέναντί της . Μικρές μεγάλες λέξεις , χείμαρρος τα λόγια της , μονόλογος που σπάει καντράν χιλ-ιομέτρων , σαν έρημο Σαχάρα χωρίς φραγμό και σκέψη . Και εκείνος , εκείνος που ξεμυτίζει από χρυσό – γεμάτο δώρα –  κάστρο , σαν βγει από βραδύς ,  αστερισμός των Διοσκούρων , σημάδι απροσπέλαστο , αιώνιο καταφύγιο , μοιραίο δειλινό που σιγολιώνει . Ο μικρός πρίγκιπας άκουγε με προσοχή το στόμα της να ανοιγοκλείνει , μελωδία ανήκουστη, από άλλον πλανήτη . Της είχαν θυμώσει , ζεστά και πολύχρωμα αστέρια , είχε την τύχη να μιλά με θνητό , γιο βασιλέα μέγα . Και τι ήταν εκείνη ; Μια μοναχική και απρόσιτη Σελήνη. Βλέπεις , οι άνθρωποι , του πε ψιθυριστά , σαν να φοβόταν πως θα ξυπνούσε οικισμούς και γύρω χωριά , έχουν την τάση να πληγώνουν . Να μην εκτιμούν την φύση , τον Δημιουργό , τον ίδιο τον εαυτό τους . Να χάνονται και να περνούν , το λιγοστό τους χρόνο , σε ξένα αποτυπώματα , σε πλάνες ξελογιάστρες . Μην τα παρεξηγείς – μην πεις πως φταις σε κάτι. Είναι που τραύμα κουβαλούν , βαρύ και δεν μπορούν να το σκεφτούν , πως όλοι δεν είναι ίδιοι .

Δύσκολο να ξεχάσεις την όψη του , βασιλική θωριά και ελεύθερο του πνεύμα . Τα μάτια του , δάσος απόμερο στην άκρη του βουνού , κύμα που σκάει στην ακτή μόλις βραδιάσει , πίνακας του Ρέμπραντ , κρεμάμενος επί Λούβρο , φύλλα που ‘τα σερνε ο αέρας , φεγγάρι αυγουστιάτικο που καθρεφτίζεται στην λίμνη . Τα μάτια του τα φωτεινά , αλλάζουν χρώμα κάθε φορά , σαν φώτα Χριστουγέννων , τυλιγμένα σε έλατο που το βαραίνουν τα στολίδια , φάτνη που λείπουν οι βοσκοί , τον Μεσσία να προυπαντήσουν , στα μάτια του τον βρίσκουν και τον καλωσορίζουν . Είναι τα μάτια του φωτιά , Αίτνα , Βεζούβιος και λάβα  , είναι αγέρας που τρυπώνει ανάμεσα στα παραθυρόφυλλα , την ώρα που η νοικοκυρά καλημερίζει την ανατολή και ατενίζει στο άπειρο με αναστεναγμό και σκέψη . Είναι ιδέα λαμπερή , φωτιά στα σωθικά της , όταν υψώνει την ματιά του στα δικά της και λιώνει σαν θεά στους πρόποδες του Ολύμπου . Είναι έργο που προσέφεραν , Ικτίνος , Καλλικράτης , με χέρια θεϊκά τον εσφυρηλατήσαν , ασπίδα που’ φτιαχνε χίλιες μια νύχτες , στο κρυφό του εργαστήρι , Ήφαιστος μέγα σιδηρουργός με ολόχρυσο μαντήλι. Είναι τα αστέρια που στολίζουν τα καστανόξανθα μαλλιά του και μπρος στην πυρά θυσιάζουν , χωρίς να το σκεφτούνε , τις μάγισσες , τους δαίμονες και ό,τι άλλο βασανίζει , τις σκέψεις της μοναχικής και απρόσιτης Σελήνης . Ο μικρός πρίγκιπας ήταν ένα πλάσμα , από εκείνα τα περίεργα , τα αλλόκοτα , τα σπουδαία , ήταν μια έννοια αόριστη και ταυτόχρονα οριστέα , ήταν κοχύλι στολισμένο με φύκια και πολύχρωμες δαντέλες, που δεν άνοιγε ποτέ παρά μονάχα σε εκείνους που το θελε και αγαπούσε . Ήταν τα χέρια του γραμμές , κάθετες οριζόντιες , παράλληλες και ευθείες , ήταν πετρόχτιστα αρχοντικά με δούλους και αφεντάδες να τρώγουν και να πίνουν σιμά στο ίδιο τραπέζι , με κεντητό τραπεζομάντηλο , όμορφα στρωμένο . Ήταν τα λόγια του , βαρέα , το μέλλον να αλλάξουν και ράβε ξήλωνε τον κόσμο θε να τον εβάψουν, με χρώμα του φωτός, ελπίδα χαρισμένο , με κίτρινη μπογιά που μένει και δεν φεύγει . Τι λέγαμε , τι γράφαμε , θαρρείς πως ξέχασα τι σκέφτομαι και νιώθω  ; Α ναι , για εκείνον , τον μικρό , τον  πρίγκιπα, τον νέο ,με τα υπέροχα χρώματα που ‘χε για χάδια , το γέλιο σαν γάργαρο νερό και τα βλέφαρα κλειστά , σαν να απολάμβανε κονσέρτο από βραδύς  , εν ώρα του πολέμου . 

Τον κοίταξε αποσβολωμένη , μια μεθυστική ζάλη , από εκείνες που αναδεύουν τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπινου οργανισμού, προκαλούν ένα γνώριμο συναίσθημα ευφορίας και σφυρηλατούν την θέρμη που αναπλάθει τα παγωμένα ακροδάχτυλα του , τύλιξε την απόσταση μεταξύ τους και φλόγισε τα μάγουλα της. Κάτω από το βελούδινο πέπλο του ουρανού, η αναπνοή του επανήλθε στο ρυθμό που πρόσταζε η καρδιά του και κοίταξε το χέρι της , αλεξανδρινά ερείπια των αυτοκρατοριών που μάχονταν για μια ματιά της. Μια αυθόρμητη κίνηση και θα τα χαλούσε όλα. Καρτερούσε να σφίξει το μικρό κλωνάρι που φάνταζε για χέρι στο δικό του και να της πει πως την καταλαβαίνει . Πως είναι εδώ , ακοίμητος φρουρός , φυλάει Θερμοπύλες για κείνες τις καταιγίδες που ταράζουν τα ήρεμα γλυκά νερά της λίμνης που καθρεφτίζεται στο βλέμμα της. Μα η Σελήνη , χιλιοβεβηλωμένη, αστόλιστο δάκρυ του ουρανού δεσπόζει, σε μια γωνιά της στέρνας , ενώ μικρές μικρές αχτίδες τυφλώνουν το εικόνισμα της και διαγράφεται ολοκάθαρα το λειψό αποτύπωμα χαδιού, που τόσο έχει ανάγκη . Σαν νύμφη του βουνού έλουζε το χρυσοκεντημένο δέρμα της σε αθάνατο νερό , την νύχτα που ο ήλιος πενθούσε, φιλώντας απαλά τα ματωμένα χείλη της και φάνταζε για αερικό , βηματίζοντας γοργά, σαν διέκρινε ανθρώπινη κορμοστασιά να εισχωρεί στα πέλματα της . Αλίμονο , που πήγαινε να μπλέξει , ποια αρχαία θρησκεία και ποια τελετουργία , έφερε στο διάβα του σαν όρισε η μοίρα , μια τέτοια οπτασία ;Είχε μπροστά του , καταγής , το πιο ποθητό σώμα του ουρανού, ελιξίριο φτιαγμένο με ευτυχία , φοβόταν μην και δε ραγίσει τις γυάλινες επιφάνειες που κοσμούσαν το κορμί της. Σαν να ‘ξερε πως αίμα αθώων θα χυθεί , αν τολμούσε τούτα τα χείλη να φιλήσει. Και μετά , τι μπορεί να ακολουθήσει ; 

Θυμάσαι , του είπε , θυμάσαι πως με κοίταξες την ώρα που έτεινα το χέρι προς το μέρος σου, για να το πιάσεις και σε σκοπούς μελωδικούς τα βήματα μας να χαράξεις ; Ήταν το πιο ζεστό και ονειροπόλο βλέμμα που έλαβα ποτέ μου . Σαν να διέκρινες τις χίλιες μύριες σκέψεις μου και πολέμησες τους δαίμονες που με ενοχλούν τα βράδια , σαν να ‘δες σε μένα όλες τις ηλιαχτίδες του ουρανού , δίχως να ‘χω μέσα μου φλόγα καμιά και ελπίδα. Κοίταξε με. Είμαι η Σελήνη , η κόρη του Υπερίωνα , ένα γαλαξιδιακό σύμπλεγμα ομορφιάς , εκείνη που θαυμάζουν. Εκείνη που οι άνθρωποι αποφεύγουν να πλησιάσουν , μήπως και στερέψει το οξυγόνο. Είμαι ο μοναδικός φυσικός δορυφόρος της Γης και απέχω 384.403 χιλιόμετρα από την ανθρωπότητα . Είμαι η Σελήνη , ένα κορίτσι που αγαπά τα μακρινά ταξίδια και τις ακρογιαλιές. Εξαφανίζομαι σαν έρθει η χαραυγή , για να δώσω την θέση μου στον μεγαλοπρεπή Ήλιο. Πάντα θεωρούσα την αγάπη ,απόκτημα των Γήινων, έκλαιγα βουβά τις νύχτες, καρφιτσωμένη σε τροχιά απογοήτευσης , για αυτά που μας χωρίζουν. Και εσύ , μικρέ μου πρίγκιπα , όαση της Σίβα, σαν να ξέρες πως φτιάχτηκα για σένα , μου χαμογέλασες λειψά και μου πες αν μπορείς,  κατέβα . Κατέβα  κόρη του ουρανού , άσε τον θρόνο σου για λίγο και άσε τα χέρια σου ανοιχτά , να σε αγκαλιάσω ,μήπως να φύγω; Ο μικρός πρίγκιπας έσκυψε το κεφάλι προβληματισμένος . Θυμόταν τα πάντα. Αυτή η πεταλούδα με τα πολύχρωμα φτερά και την πασπαλισμένη αστερόσκονη στις άκρες  , θυμόταν τα πάντα . Κάθε κίνηση , κάθε του βλέμμα. Σαν να ‘ ταν μαγεμένη από τον τρόπο που ανοιγόκλεινε τα υπέροχα χείλη του . Μπορεί και να ήταν . Γέλασε δυνατά , σε μια στιγμή αδυναμίας – πάλευε το ουράνιο πλάσμα να ξεμπλέξει τα ατίθασα κοχύλια που μαζευόταν στα μαλλιά της , το κύμα τα χε φέρει . Περπατούσαν ολοταχώς προς το τέλος του δρόμου , εκεί που σύχναζε η Σελήνη , εκεί που η άμμος υποχωρεί και εκεί που η θάλασσα ανοίγει . Εκεί που ο Λόρκα συναντά τον Καζαντζάκη , εκεί που τα πουλιά κελαηδούν , στίχους μακρόσυρτους του Ελύτη . Το γέλιο του μικρού πρίγκιπα , σωστή κλίμακα του πενταγράμμου , σαν θρόισμα της μοίρας άγγιζε τα αυτιά της και ανατρίχιαζε τα εσώψυχα της . Ένιωθε πλήρης.

Την είδε , καθώς ξεπρόβαλε αργοπορημένη πίσω από τα σύννεφα που επισκίαζαν την φλογερή της όψη . Οι πρώτες σταγόνες ευτυχίας έλουσαν το πρόσωπο της ,φωτίζοντας την φεγγαρόσκονη που ’χε φωλιάσει στις φακίδες της . Η Ανατολή , η περήφανη αναγέννηση της λύπης , με τις μυστικιστικές τελετουργίες που ‘χε για σύμβολο αληθείας , και το στεφάνι στα μαλλιά που έπλεκαν για εκείνη , χαμογέλασε πικρά προς την όμορφη Σελήνη – ήξερε πως ήταν καιρός πια να αποχωρήσει. Ο μικρός πρίγκιπας κοίταξε προς το μέρος της και βάλθηκε να απομνημονεύει τις κινήσεις της . Βιαστικές , απόμακρες , άτσαλες κινήσεις , μηχανικά σκέπασε τα πόδια της με άμμο και έστρεψε το ολοστρόγγυλο πρόσωπο της προς τον ορίζοντα . Τα μάτια της έλαμψαν , όπως κάθε άλλη φορά που ερχόταν τούτη η ώρα . Ήταν η αγαπημένη της στιγμή. Η ώρα που έπρεπε να φύγει . Η ώρα που έπρεπε να δει τον Ήλιο να φωτίζει. Θα σε ξαναδώ , την ρώτησε ψιθυριστά ο μικρός πρίγκιπας , απευθυνόμενος περισσότερο στον εαυτό του. Την ησυχία έσπασε εκείνη , κλοτσώντας αμήχανα μερικά πετραδάκια που στόλιζαν την ακτή που τόσο αγαπούσε . Η φύση ορίζει για εκείνους που τολμούν και θέλουν . Για εκείνους που λένε όσα καίγονται και όσα δεν γίνονται ποτέ. Κάπου κάπου , μια κιθάρα αντηχούσε , σκοπούς για ακυβέρνητες αγάπες τραγουδούσε. Ήταν το τραγούδι του για κείνη , νότες που εξέφραζαν πόσο περίμενε τούτη την στιγμή , πόσο ήθελε να μείνει.  Οι λιγοστές ανθρώπινες φιγούρες ξεπρόβαλαν στο τέλος του δρόμου , εκεί που το κύμα σταματά και η άσφαλτος αρχίζει , για τον πρωινό τους περίπατο , διακόπτοντας βίαια την ευφορία που γλιστρούσε ανάμεσα στα κορμιά τους. Σηκώθηκε απότομα , κοίταξε γύρω της , σαν να φοβόταν τις σκιές που έζωναν τους τοίχους  και με μια κίνηση αστραπής χάθηκε από το οπτικό του πεδίο , αφήνοντας τις σκέψεις του κενές και την καρδιά του άδεια. Αυτό ήταν . Το σεληνιακό πλάσμα είχε πια εξαφανιστεί. Ο μικρός πρίγκιπας έστρεψε το βλέμμα του , σαν να ‘ξερε τι έπεται, προς τα σύννεφα που είχαν ζωγραφίσει την φυγή της .Τίναξε τους κόκκους άμμου , που βρήκαν στέγη στα παπούτσια του και αποκαρδιωμένος βημάτισε αργά προς την έξοδο . Είχε πάρει πια , τον δρόμο της επιστροφής.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου