Η αναζήτηση καλού και ποιοτικού κοκτέιλ, είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας για τους κατοίκους στα Κάστρα της Θεσσαλονίκης, ειδικά τώρα που το καλοκαίρι και οι υψηλές θερμοκρασίες βρίσκονται προ των πυλών. Η εύρεσή του, έπαψε να αποτελεί πρόβλημα, από τότε που ο Γιώργος δημιούργησε το Macabayo!

Πολύχρωμα σημαιάκια, ιδιαίτερος φωτισμός και μουσική, καθίσματα με ιδιαίτερο καλοκαιρινό στυλ και κοκτέιλ με μοναδικότητα συνθέτουν μια ατμόσφαιρα σαν από νησί, που σε ταξιδεύει όταν βρίσκεσαι εκεί! Ο ιδιαίτερος αυτός χώρος βρίσκεται δίπλα ακριβώς από τον πύργο του Τριγωνίου και σε κοντινή απόσταση από το Γεντί Κουλέ (Γραβιάς 2). Πράγμα που σου επιτρέπει να περιηγηθείς στα μνημεία και να απολαύσεις τη θέα από το ομορφότερο σημείο της πόλης, πριν ή μετά το κοκτειλάκι σου!

Ένα, δύο, τρία και «γειά μας» λοιπόν! Η αλλιώς ΜΟ CA BA YO όπως θα έλεγαν σε αντίστοιχη περίπτωση στο Βιετνάμ. Όπως συνήθιζε να ακούει ο Γιώργος στο ταξίδι του εκεί, αλλά εμπνεύστηκε και την ονομασία του δικού του χώρου. Ο ίδιος είναι λάτρης των ταξιδιών σε πολλές χώρες του εξωτερικού και την κουλτούρα αλλά και τα ερεθίσματα όλων αυτών προσπαθεί να μεταφέρει στο αγαπημένο πλέον στέκι της Άνω Πόλης. Πράγμα που έχει γίνει με μεγάλη επιτυχία.

Στο Macabayo υπάρχουν πολλά απογεύματα αφιερωμένα σε διάφορους καλλιτέχνες και dj, οι οποίοι δημιουργούν μια εξαιρετική ατμόσφαιρα για τους θαμώνες. Ακολούθησε τους στο instagram για να είσαι ενήμερος για οποιαδήποτε εκδήλωση.

Φυσικά για τους πρωινούς τύπους υπάρχει πάντα η δυνατότητα του να απολαύσει κάποιος τον καφέ ή το brunch του εκεί από την Αντζελίνα! Κάτι που κάνουν ήδη πολλοί από τους τουρίστες που καταφθάνουν καθημερινά στην περιοχή.

Θεσσαλονίκη μου , μεγάλη φτωχομάνα ! Κάτι ήξερε ο Καζαντζίδης , όταν ερμήνευε αυτούς τους υπέροχους στίχους ! Πως να ζήσεις, άλλωστε μακριά της . Αυτή η πόλη , είναι εξ ολοκλήρου πλανέυτρα. Ερωτική πόλη , γεμάτη δρόμους και σοκάκια που σε προσκαλούν να τα εξερευνήσεις. Η Θεσσαλονίκη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας και η μεγαλύτερη σε έκταση και πληθυσμό πόλη της Μακεδονίας και της Βόρειας Ελλάδας. Αποτελεί την έδρα του δήμου Θεσσαλονίκης και την πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης, της μητροπολιτικής περιοχής της Θεσσαλονίκης, καθώς και την έδρα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας – Θράκης. Ιδρύθηκε το 316/5 π.Χ. από το Μακεδόνα στρατηγό Κάσσανδρο, που της έδωσε το όνομα της συζύγου του και ετεροθαλούς αδελφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου Θεσσαλονίκης και προήλθε από τη συνένωση 26 πολιχνών που βρίσκονταν γύρω από τον Θερμαϊκό κόλπο.

Τον 2ο π.Χ. αιώνα η πόλη κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους και αποτέλεσε έδρα της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας. Εικάζεται ότι ιδρύθηκε στη θέση της αρχαίας Θέρμης, από όπου πήρε το όνομά του ο Θερμαϊκός κόλπος. Από την ίδρυση της από τον Κάσσανδρο, η Θεσσαλονίκη ως μια ακμάζουσα ελληνιστική πόλη, μέχρι την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας, αξιοποιεί την στρατηγική της θέση και αναπτύσσεται σε μια πολυπολιτισμική πόλη. Από το 1912, με τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων και την ενσωμάτωση της περιοχής στο σύγχρονο Ελληνικό Κράτος, η Θεσσαλονίκη αποτελεί την δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Ελλάδας. Συχνά αναφέρεται ως η συμπρωτεύουσα της Ελλάδας.

  Γεωγραφία

Η Θεσσαλονίκη βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης, στο μυχό του Θερμαϊκού Κόλπου. Είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στις πλαγιές του Κέδρινου λόφου και περιβάλλεται στα ανατολικά από το δάσος του Σέιχ Σου. Στη Σίνδο υπάρχει η βιομηχανική ζώνη της πόλης και στα νότια βρίσκονται οι περιοχές του αεροδρομίου, της Θέρμης και νοτιοανατολικά η περιοχή του Πανοράματος. Στην έξοδο προς Καβάλα υπάρχει το Ωραιόκαστρο, μία περιοχή με νέες κατοικίες. Νοτιοανατολικά της πόλης υψώνεται το όρος Χορτιάτης, φυσική οχύρωση και πηγή μέρους του νερού που χρησιμοποιείται για την ύδρευσή της. Βορειοδυτικά απλώνεται η πεδιάδα της Θεσσαλονίκης, που συμπληρώνει τις ανάγκες της Θεσσαλονίκης σε ύδρευση. Βόρεια της πόλης υψώνεται το όρος Σιβρί που χωρίζεται από τον Χορτιάτη με το πέρασμα του Δερβενιού. 

Η πεδιάδα ευνόησε την οικονομική ανάπτυξη της πόλης και της γύρω περιοχής, καθώς σχηματίστηκε σταδιακά από τις προσχώσεις των ποταμών που διαρρέουν το νομό κι έτσι είναι ιδιαίτερα εύφορη. Οι τρεις αυτοί ποταμοί, ο Αξιός, ο Λουδίας και ο Εχέδωρος, εκβάλλουν δυτικά της πόλης ενώ ακόμα νοτιότερα εκβάλλει ο Αλιάκμονας. Οι ποταμοί αποτέλεσαν και φυσικά υδάτινα κωλύματα σε προσπάθειες προσέγγισης της πόλης από τα νότια· η διάβαση του Γαλλικού ποταμού από τα ελληνικά στρατεύματα, το 1912, οριστικοποίησε την άνευ όρων παράδοση των Οθωμανών. Το Δέλτα του Αξιού αποτελεί υγροβιότοπο 22.000 στρεμμάτων ιδιαίτερης σημασίας, που προστατεύεται από τη Σύμβαση Ραμσάρ. Η θέση της πόλης στην ευρύτερη περιοχή Μακεδονίας-Θράκης, η ύπαρξη του λιμανιού της ως φυσικής πύλης της περιοχής αυτής προς τη θάλασσα αλλά και η φυσική οχύρωσή της καθιστούν τη Θεσσαλονίκη αφενός σημαντικό στρατηγικό σημείο, αφετέρου εμπορικό, συγκοινωνιακό και πολιτισμικό σταυροδρόμι από την αρχαιότητα έως και τα σημερινά χρόνια.

Πως έλαβε όμως , το όνομα της , η πόλη ;

Η Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε από τον Κάσσανδρο και έλαβε το όνομά της προς τιμήν της συζύγου του, Θεσσαλονίκης, η οποία ήταν ετεροθαλής αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και κόρη του Φιλίππου Β΄ και της πέμπτης συζύγου του, της Θεσσαλής πριγκίπισσας Νικησίπολις. Το όνομά της προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων Θεσσαλῶν και Νίκη, σε ανάμνηση της νίκης των Μακεδόνων και του Κοινού των Θεσσαλών έναντι του τυραννικού καθεστώτος των Φερών και των συμμάχων τους Φωκέων, στο πλαίσιο του Τρίτου Ιερού Πολέμου. Το όνομα απαντάται σε διάφορες μορφές αλλά με ελαφρώς παραλλαγμένη ορθογραφία και φωνητικές διακυμάνσεις. Θεσσαλονίκεια είναι επιθετική μορφή, που βρίσκουμε στο έργο του Στράβωνα και χρησιμοποιείται κατά τους ελληνιστικούς χρόνους ως ονομασία της πόλης, σχηματιζόμενη από το όνομα φυσικού προσώπου, όπως αντίστοιχα γινόταν για την Σελεύκεια από τον Σέλευκο, την Κασσάνδρεια από τον Κάσσανδρο, την Αλεξάνδρεια από τον Μέγα Αλέξανδρο κ.ά. Η επικρατούσα όμως μορφή του ονόματος είναι η Θεσσαλονίκη. Από την ελληνιστική εποχή υπάρχουν και αναφορές με το όνομα Θετταλονίκη, κυρίως από τον ιστορικό Πολύβιο ενώ κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, όπως φανερώνουν επιγραφές και νομίσματα, εμφανίστηκαν οι μορφές Θεσσαλονείκη και Θεσσαλονικέων (πόλις).

Παρακάτω παραθέτουμε , μερικά από τα αξιοθέατα που είμαστε σίγουροι ότι …. θα σας κάνουν να ερωτευτείτε αυτήν την υπέροχη πόλη !

1. Λευκός Πύργος 

Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης είναι οχυρωματικό έργο οθωμανικής κατασκευής του 15ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται χαρακτηριστικό μνημείο της Θεσσαλονίκης και είναι ό, τι έχει σωθεί από την κατεδαφισμένη οθωμανική οχύρωση της πόλης. Η σημερινή μορφή του πύργου αντικατέστησε βυζαντινή οχύρωση του 12ου αιώνα για να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια ως κατάλυμα φρουράς Γενιτσάρων και ως φυλακή θανατοποινιτών. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο και είναι ένα από τα πιο γνωστά κτίσματα-σύμβολα πόλεων στην Ελλάδα. Έχει 6 ορόφους, 34 μέτρα ύψος και 70 μέτρα περίμετρο. Ο Λευκός Πύργος έχει θέα την παραλία της Θεσσαλονίκης. Στην αρχή ονομαζόταν Πύργος του Λέοντος, όπως αναφέρει τουρκική επιγραφή του 1535-1536, η οποία υπήρχε στην είσοδο του εξωτερικού περιβόλου (τώρα κατεδαφισμένος) και η οποία μάλλον αναφερόταν στη χρονολογία κατασκευής του περιβόλου. Από τον 17ο αιώνα και μετά ονομαζόταν ανεπίσημα Φρούριο της Καλαμαριάς και Πύργος των Γενιτσάρων.

Μετά την διάλυση του τάγματος των Γενιτσάρων το 1826, αποκτά το όνομα Kanli-Kule (Κανλί Κουλέ), δηλαδή Πύργος του Αίματος, λόγω των σφαγών από τους Γενιτσάρους. Το όνομα διατηρείται και μετά το 1826 λόγω της λειτουργίας του ως φυλακή μελλοθανάτων βαρυποινιτών και τόπο βασανιστηρίων, οι οποίοι συχνά εκτελούνταν από τους Γενιτσάρους γεμίζοντας με αίμα τους τοίχους. Κατά μία εκδοχή, το σύγχρονο όνομά του φαίνεται να το πήρε όταν ένας Εβραίος κατάδικος, ο Nathan Guidili, τον ασβέστωσε με αντάλλαγμα την ελευθερία του, το 1891. Άλλη εκδοχή, στηριγμένη στις έρευνες του Βασίλη Κ. Γούναρη πάνω σε βρετανικά αρχεία, αναφέρει πως η σημερινή ονομασία του κτίσματος δόθηκε μεταξύ των ετών 1883 και 1884 μετά από απαίτηση του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄ ή από πρωτοβουλία του βαλή της πόλης Γκαλίπ, ο οποίος για να πετύχει την αλλαγή του ονόματος επικαλέστηκε το όνομα του σουλτάνου.

2.Πλατεία Αριστοτέλους

H Πλατεία Αριστοτέλους είναι μία από τις κεντρικές πλατείες της Θεσσαλονίκης. Ξεκινά από τα ημικυκλικά κτίρια στα βόρεια της οδού Μητροπόλεως, η οποία την διασχίζει στο σημείο αυτό, και συνεχίζεται μέχρι την λεωφόρο Νίκης, στην θάλασσα. Η πλατεία αποτελεί ένα δημοφιλές σημείο για τους τουρίστες και τους ντόπιους, με πολλά αναψυκτήρια και καφέ και είναι χώρος πολιτικών συγκεντρώσεων και ποικίλων καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Τα παραπάνω επιβλητικά κτίρια της οδού Μητροπόλεως στεγάζουν ένα ξενοδοχείο και το κινηματοθέατρο “Ολύμπιον”.Ο Γάλλος αρχιτέκτονας Ερνέστ Εμπράρ, σχεδίασε την πλατεία το 1917, αμέσως μετά την μεγάλη πυρκαγιά που αποτέφρωσε το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με τα σχέδια του Εμπράρ, η πλατεία -που θα ονομαζόταν Πλατεία Μεγάλου Αλεξάνδρου- θα είχε ένα μεγάλο άγαλμα του Αλέξανδρου στο κέντρο της και θα κατέληγε βόρεια στην Εγνατία, όπου θα χτιζόταν ένα επιβλητικό Δικαστικό Μέγαρο. Σήμερα η πλατεία και η προς βορρά συνέχειά της, η οδός Αριστοτέλους, επιδεικνύουν αρκετά από τα βενετσιάνικα, βυζαντινά και αραβικά στοιχεία που οραματίστηκε ο Εμπράρ, αν και οι απλοποιήσεις και τροποποιήσεις υπήρξαν πολλές. Η οριστική της διαμόρφωση έγινε κατά την δεκαετία του 1960.

Η Οδός Αριστοτέλους ξεκινά από την Πλατεία Αριστοτέλους και συνεχίζεται προς βορρά μέχρι την Εγνατία στο ίδιο αρχιτεκτονικό ύφος κατά τα σχέδια του Εμπράρ, και αποτελώντας ένα ενιαίο σύνολο με την πλατεία. Συναντά τις οδούς Τσιμισκή, Βασιλέως Ηρακλείου και Ερμού και στην συμβολή της με την Εγνατία σχηματίζει μια μικρότερη πλατεία. Η οδός, που έχει πεζοδρομηθεί στο μεγαλύτερο μέρος της και έχει νησίδα πρασίνου στο μέσον, είναι στην πραγματικότητα μια επιμήκης πλατεία με πολλά εμπορικά καταστήματα και καφέ. Αποτελεί ουσιώδες τμήμα της σύλληψης του Εμπράρ, όπως αναφέρθηκε παραπάνω.

3. Αψίδα του Γαλερίου (Καμάρα)

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μνημεία της Θεσσαλονίκης είναι η Θριαμβική Αψίδα του Γαλερίου, γνωστή και ως Καμάρα, που βρίσκεται στην πάνω πλευρά της οδού Εγνατίας και σε μικρή απόσταση από την Ροτόντα. Αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης των κατοίκων και επισκεπτών της πόλης. Η Καμάρα είναι κτίσμα της εποχής της Ρωμαϊκής «Τετραρχίας» και αποτελεί το ένα σκέλος μίας στεγασμένης στοάς, που σχηματιζόταν από αψίδες και τόξα. Κατασκευάστηκε για να τιμηθεί ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Γαλέριος, όταν αυτός επέστρεψε νικητής στην πόλη μετά από πολέμους του κατά των Περσών. Η θριαμβική αυτή αψίδα ήταν τοποθετημένη κάθετα στην αρχαία Εγνατία, που διέσχιζε την πόλη και αποτελούσε μέρος του λεγόμενου Γαλεριανού συγκροτήματος, που αναπτύσσονταν κύρια νοτιοδυτικότερα, στις σημερινές πλατείες Ναβαρίνου και Ιπποδρομίου. Χτίστηκε το 305 μ.Χ. ύστερα από την οριστική νίκη του αυτοκράτορα κατά των Περσών. Οι Ρωμαίοι χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν το τελευταίο τέταρτο του 3ου αιώνα μ.Χ. ένα από τους πιο επικίνδυνους εχθρούς, τους Πέρσες.

Ο Διοκλητιανός το 287 μ.Χ. τους απέσπασε τη Μεσοποταμία και έκλεισε ειρήνη αφήνοντας στο θρόνο της Αρμενίας τον υποτελή του Τιριδάτη. Ύστερα από εννιά χρόνια, το 296 μ.Χ. ο βασιλιάς των Περσών Ναρσής κήρυξε τον πόλεμο, πήρε τη Μεσοποταμία και την Αρμενία κι έδιωξε τον Τιριδάτη. Ο Γαλέριος, μετά από συνεννόηση με το Διοκλητιανό, που βρισκόταν στην Αντιόχεια, εκστράτευσε εναντίον του Ναρσή αλλά νικήθηκε στις Κάρρες και στο Καλλίνικο. Το 297 εκστράτευσε εκ νέου και κατόρθωσε να νικήσει ολοκληρωτικά το Ναρσή, η οικογένεια του οποίου καθώς και οι θησαυροί του έπεσαν στα χέρια του Γαλέριου. Αργότερα ο Γαλέριος συναντήθηκε με το Διοκλητιανό στο Νίσιβι της Μεσοποταμίας κι οι δυο μαζί έκλεισαν νέα ειρήνη με το Ναρσή. Τη νίκη λοιπόν του Γαλέριου εναντίον του Ναρσή αφηγούνταν οι τέσσερις κύριοι πεσσοί του μνημείου.

4. Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1912 και το κτίριο που στεγάζεται σήμερα εγκαινιάστηκε στις 27 Οκτωβρίου 1962 όταν η πόλη γιόρταζε τα 50 χρόνια από την απελευθέρωσή της. Δημιουργήθηκε από τον αρχιτέκτονα Πάτροκλο Καραντινό. Στο Μουσείο στεγάζονται ευρήματα από την ανασκαφική έρευνα σε οικόπεδα της πόλης και σε αρχαιολογικούς χώρους και ειδικότερα από τη δραστηριότητα της ΙΣΤ’ εφορίας αρχαιοτήτων, που καλύπτει τους νομούς Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Πιερίας, Χαλκιδικής. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα φιλοξένησε τα ευρήματα των ανασκαφών του Μανώλη Ανδρόνικου από τη Βεργίνα. Στις εσωτερικές αίθουσες στεγάζονται τα ευρήματα από το νεκροταφείο της Σίνδου. Στις εξωτερικές αίθουσες εκτίθενται αντικείμενα της Νεολιθικής, Κλασικής, Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής εποχής, ενώ στον κάτω όροφο παρουσιάζεται η προϊστορική συλλογή παρουσιάζοντας στον επισκέπτη μια διαχρονική εικόνα της πολιτισμικής εξέλιξης όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά και ευρύτερα σε ολόκληρη την περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας.

5. Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Πολιούχου Θεσσαλονίκης

Ο Ναός του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο, τον πολιούχο της πόλης. Βρίσκεται στην ομώνυμη οδό και είναι πεντάκλιτη βασιλική του «ελληνιστικού τύπου», αλλά με πολλά ιδιαίτερα και σπάνια χαρακτηριστικά σε σχέση με άλλους ναούς της ίδιας περιόδου στην Ελλάδα. Διαθέτει εγκάρσιο κλίτος και πλούσιο ζωγραφικό και μαρμάρινο διάκοσμο με περίτεχνα κιονόκρανα. Στο υπόγειο του ναού βρίσκεται ο χώρος μαρτυρίου του Αγίου. Από τα ψηφιδωτά του, ξεχωρίζει αυτό που απεικονίζει τον ίδιο τον Άγιο με δύο μικρά παιδιά και ένα άλλο, που απεικονίζει τον Άγιο ανάμεσα στον επίσκοπο και στον έπαρχο, οι οποίοι ανακαίνισαν το ναό τον 7ο αι. Μετά το 313 ιδρύθηκε το πρώτο προσευχητάριο στον τόπο μαρτυρίου του Αγίου, τον 5ο αι. μία τρίκλιτη βασιλική που κάηκε τον 7ο αιώνα και στη θέση της χτίστηκε η πεντάκλιτη βασιλική, που κάηκε σχεδόν ολοκληρωτικά το 1917 και αναστηλώθηκε μέχρι το 1948.

6. Ροτόντα

H Ροτόντα είναι θολωτό στρογγυλό κτίσμα του 4ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη, όμοιο με το Πάνθεον της Ρώμης, και προοριζόταν για ναός του Διός. Λόγω της μη χρήσης του, μετατράπηκε επί Βυζαντίου σε χριστιανικό ναό των Ασωμάτων Δυνάμεων και μετά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1912, αφιερώθηκε στον Άγιο Γεώργιο. Συμπεριλαμβάνεται στα Παλαιοχριστιανικά και Βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.Χτίστηκε στα χρόνια του αυτοκράτορα Γαλέριου γύρω στο 304 μ.Χ. ενώ προοριζόταν ως Μαυσωλείο του Γαλέριου. Ωστόσο, εξαιτίας του θανάτου του Γαλέριου το 311 μ.Χ., η Ροτόντα έμεινε κενή χωρίς χρήση. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε με διαφορετική λειτουργία από λαούς της εγγύς ανατολής. Στα τέλη του 4ου αιώνα, την εποχή του Θεοδόσιου Α’ και αφότου στη Θεσσαλονίκη είχε επικρατήσει ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός, η Ροτόντα μετατράπηκε σε ορθόδοξο χριστιανικό ναό των Ασωμάτων Δυνάμεων ή Αρχαγγέλων και τότε έγιναν στο μνημείο ορισμένες μετασκευές, που ήταν αναγκαίες για τη νέα λατρεία. Έτσι έγινε διάνοιξη της ανατολικής κόγχης και προσθήκη του ιερού, ενώ ανοίχτηκε και η αντίστοιχη δυτική κόγχη και δημιουργήθηκε νέα είσοδος. Ακόμη, σε απόσταση οκτώ μέτρων από τον τοίχο κατασκευάστηκε εξωτερικά ένας άλλος χαμηλότερος κυκλικός τοίχος που δεν υφίσταται σήμερα. Ο χώρος ανάμεσα στους δύο τοίχους στεγάστηκε και, με τη διάνοιξη των υπολοίπων κογχών, δημιουργήθηκε ένα περιμετρικό εξωτερικό κλίτος. Τέλος κατασκευάστηκαν τα περίφημα ψηφιδωτά του μνημείου, που κοσμούν καμάρες κογχών, τοξωτά ανοίγματα φεγγιτών και το μεγάλο θόλο. Θεωρείται πως ο αρχικός σκοπός ήταν η χρήση του ως βαπτιστήριο των πιστών Χριστιανών της Θεσσαλονίκης.

7. Επταπύργιο Θεσσαλονίκης

Το Φρούριο του Επταπυργίου, γνωστό και με την οθωμανική ονομασία Γεντί Κουλέ, βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο των τειχών της Θεσσαλονίκης, εντός της Ακρόπολης. Αποτελείται από δύο ενότητες: το βυζαντινό φρούριο, το οποίο συνθέτουν δέκα πύργοι, καθώς και τα νεότερα κτίσματα των φυλακών, που έχουν χτιστεί εντός κι εκτός του φρουρίου. Οι πύργοι της βόρειας πλευράς αποτελούν τμήματα του παλαιοχριστιανικού τείχους της Ακρόπολης, ενώ αυτοί της νότιας προστέθηκαν πιθανότατα κατά τους μεσοβυζαντινούς χρόνους, σχηματίζοντας τον κλειστό πυρήνα του φρουρίου. Γύρω στο 1890 το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως ανδρικές, γυναικείες και στρατιωτικές φυλακές. Κατά τη δεκαετία του 1890, το φρούριο μετατράπηκε σε φυλακή. Η ακριβής ημερομηνία δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, αλλά η φυλακή αναφέρεται σε ένα χάρτη του 1899 της πόλης, παρέχοντας έτσι ένα terminus ante quem για την αλλαγή.

Γι’ αυτή τη μετατροπή συνεπάγεται η απομάκρυνση όλων των προηγούμενων κτιρίων στο εσωτερικό του κάστρου, από τα οποία κανένα ίχνος δεν επιζεί σήμερα. Οι αλλαγές στις οχυρώσεις δεν ήταν σημαντικές, αν και ο πρωταρχικός τους ρόλος αντιστράφηκε: από την προστασία των κατοίκων από την εξωτερική απειλή, τώρα εξυπηρετούσαν την απομόνωση των κρατουμένων από τον έξω κόσμο. Η εσωτερική αυλή ήταν χωρισμένη με φράχτες σε πέντε ξεχωριστές μονάδες. Στα εξωτερικά κτίρια, στη νότια πλευρά του κάστρου, στεγαζόταν η διοίκηση, η φυλακή των γυναικών, και προς τα δυτικά, τα κελιά απομόνωσης. Οι φυλακές του Επταπυργίου είχαν αποκτήσει κακή φήμη κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, της Κατοχής, και σε όλη την μεταπολεμική περίοδο, ιδίως στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο και την χούντα των συνταγματαρχών. Ο εσωτερικός χώρος αναδιαμορφώθηκε και προστέθηκαν εγκαταστάσεις και εξωτερικά του κτιρίου. Το 1989 οι φυλακές μεταφέρθηκαν στα Διαβατά, και το Επταπύργιο αποδόθηκε στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Πολιτισμού.

8. Ρωμαϊκή Αγορά Θεσσαλονίκης

Η Ρωμαϊκή Αγορά της Θεσσαλονίκης, που για τρεις περίπου αιώνες αποτέλεσε κύριο σημείο αναφοράς της πόλης, καθώς και διοικητικό κέντρο, ανεγέρθηκε στη Θεσσαλονίκη κατά το τέλος του 2ου αι. και το πρώτο τρίτο του 3ου αι. μ.Χ. Χτίστηκε ως κάτι αντίστοιχο προς την ελληνική Αγορά, με αρχέτυπο όμως το κέντρο της Ρώμης. Την ίδια εποχή διαμορφώθηκαν πανομοιότυπες αγορές σε όλη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο το συγκρότημα της Ρωμαϊκής Αγοράς υπέστη αλλαγές, διατήρησε ωστόσο κάποιες από τις λειτουργίες του σαν κοινωνικό κέντρο της πόλης. Ο χώρος της Ρωμαϊκής Αγοράς ήταν καλυμμένος μέχρι το 1966 που πραγματοποιήθηκαν εκσκαφές με σκοπό την ανέγερση του Δικαστικού Μεγάρου της πόλης. Ενώ οι ανασκαφές είχαν ξεκινήσει, ανακαλύφθηκαν στο χώρο αυτό τα πρώτα ευρήματα μεγάλης ιστορικής και αρχαιολογικής αξίας. Ο έφορος αρχαιοτήτων Φώτης Πέτσας με την αναστήλωση του μοναδικού μονόλιθου μαρμάρινου κίονα με κιονόκρανο, που βρέθηκε ακέραιος, κατάφερε να ματαιωθούν τα σχέδια για την ανέγερση οποιουδήποτε κτιρίου στην περιοχή. Σήμερα στο χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς λειτουργεί μουσείο η είσοδος του οποίου γίνεται από την Κρυπτή Στοά. Στο Ωδείο πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις.

9. Μουσείο Ατατούρκ Θεσσαλονίκης

Το Μουσείο Μουσταφά Κεμάλ είναι μουσείο της Θεσσαλονίκης και στεγάζεται στο σπίτι όπου πιθανολογείται πως γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ, επονομαζόμενος και Ατατούρκ, δηλαδή «πατέρας των Τούρκων». Βρίσκεται στην οδό Αποστόλου Παύλου, πίσω από το τουρκικό Προξενείο. Το μεγαλύτερο μέρος της επίπλωσης είναι αυθεντικό. Χρειάστηκε να αντικατασταθούν κάποια έπιπλα που έλειπαν με άλλα, που πήραν από το Μαυσωλείο του Κεμάλ και από το Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Στους τοίχους οι επισκέπτες βλέπουν πολλές φωτογραφίες από διάφορες φάσεις της ζωής του αναμορφωτή των Τούρκων.To 1981 το κτήριο ξαναβάφτηκε στο αρχικό ροζ χρώμα που είχε. Αποτελείται από δύο ορόφους. Στον πρώτο όροφο βρίσκεται το σαλόνι για τους ξένους, το δωμάτιο της μητέρας του Κεμάλ, το καθιστικό και η κουζίνα. Ο δεύτερος όροφος περιλαμβάνει το δωμάτιο στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, το 1881. Σε άλλο δωμάτιο εκτίθενται τα προσωπικά αντικείμενα του «πατέρα των Τούρκων» και στον τοίχο είναι κρεμασμένα έγγραφα από το σχολείο του.

10. Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά λιμάνια και ένας από τους μεγαλύτερους λιμένες της λεκάνης του Αιγαίου με συνολική ετήσια κυκλοφοριακή ικανότητα 16 εκατομμυρίων τόνων. Ως ελεύθερο λιμάνι λειτουργεί ως σημαντική πύλη για την ενδοχώρα της Βαλκανικής και της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης προσεγγίζουν κρουαζιερόπλοια κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Ακόμη τους θερινούς μήνες η Θεσσαλονίκη συνδέεται ακτοπλοϊκά με τις Σποράδες, τις Κυκλάδες και την Κρήτη. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης περιέχει επίσης το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων στην Ελλάδα, μετά το λιμάνι του Πειραιά.

11. Άγαλμα Μεγάλου Αλεξάνδρου

Στην παραλία της Θεσσαλονίκης, δίπλα στον Λευκό Πύργο βρίσκεται το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Βασιλέα των Μακεδόνων. Αναπαρίσταται ο Μέγας Αλέξανδρος να ιππεύει τον Βουκεφάλα, πολεμικό ίππο ο οποίος συνόδεψε για 20 χρόνια τον Μακεδόνα στρατηλάτη στις εκστρατείες του. Ανεγέρθηκε το 1973 με δαπάνες από ερανικές επιτροπές και εγκαινιάστηκε το 1974. Είναι έργο του γλύπτη Ευάγγελου Μουστάκα ο οποίος το φιλοτέχνησε στο εργαστήριό του στην Παλλήνη. Το μπρούτζινο άγαλμα χυτεύτηκε στα χυτήρια “Ρέντσο Μικελούτσι” στην Πιστόια της Ιταλίας. Το ύψος του αγάλματος είναι 6 μέτρα και έχει βάρος 4 τόνους. Το συνολικό ύψος μαζί με το βάθρο ανέρχεται στα 11 μέτρα. Το βάθρο πάνω στο οποίο δεσπόζει το μπρούτζινο άγαλμα είναι επενδυμένο με μάρμαρο Μελισσοχωρίου σκούρου χρώματος. Ο περιβάλλων χώρος επίσης είναι επενδυμένος με λευκό μάρμαρο από τη Βέροια, γεγονός που καθιστά το μέρος ελκυστικό σε άτομα που ασχολούνται με σκέιτμπορντινγκ. Επίσης στη δυτική πλευρά του μνημειακού συγκροτήματος υπάρχει τοιχίο με μπρούτζινη ανάγλυφη αναπαράσταση της Μάχης της Ισσού, κατά την οποία ο Μέγας Αλέξανδρος έτρεψε σε φυγή από το πεδίο της μάχης τον Δαρείο τον Γ’, Βασιλιά των Περσών.

12. Πλατεία Ναυαρίνου

Η Πλατεία Ναυαρίνου είναι μια πλατεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η πλατεία χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο της πόλης, με εμφανείς μάρτυρες τα ερείπια του παλατιού του Γαλερίου που βρίσκονται μέσα σε αυτή. Η πλατεία βρίσκεται δίπλα στην “πλατεία του Ιπποδρόμου”, όπου η Σφαγή της Θεσσαλονίκης έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδοσίου Α΄. Σήμερα η Πλατεία Ναυαρίνου αποτελεί δημοφιλή τόπο συνάντησης, κυρίως μεταξύ του φοιτητικού πληθυσμού της πόλη.

Φυσικά , η περιήγηση δεν τελειώνει εδώ ! Υπάρχουν άπειρα άλλα μέρη της ονειρικής αυτής πόλης που αξίζει να επισκεφτεί κανείς . Ραντεβού , λοιπόν , στο επόμενο άρθρο …

Τσινάρι είναι η περιοχή της Άνω Πόλης Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται πάνω από το Διοικητήριο (Υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης).  Η συνοικία αυτή έμεινε άθικτη από την πυρκαγιά του 1917, για αυτό και  διατηρεί τον αυθεντικό πολεοδομικό ιστό με στενούς λιθόστρωτους δρόμους και τα πολλά αδιέξοδα. Μάλιστα σύμφωνα με τον αστικό μύθο από εκεί ξεκίνησε και η μεγάλη φωτιά, που έκαψε τη πόλη της Θεσσαλονίκης.

Τσινάρι τι σημαίνει – γιατί ονομάστηκε έτσι η περιοχή

Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην Άνω Πόλη, κατοικούσαν κυρίως Τούρκοι και Ντονμέδες, (Ντονμέχ ή αλλιώς Σαββατιανοί, που ήταν οι εξισλαμισμένοι Εβραίοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 κατοικήθηκε κυρίως από προσφυγικές αστικές οικογένειες της Μικράς Ασίας, αλλά παρέμειναν και αρκετές οικογένειες Μουσουλμάνων. Το Τσινάρι είναι μια από τις ιστορικότερες και διάσημες γειτονιές της Θεσσαλονίκης. Την ονομασία του την πήρε από ένα …πλάτανο που υπήρχε εκεί από πολύ παλιά και αποτελούσε βασικό χαρακτηριστικό και σήμα κατατεθέν της περιοχής. Ο πλάτανος στα τούρκικα λέγεται τσιναρλί – çinarli, και έτσι ονομάστηκε όλη η περιοχή τσινάρι.

Ο παλιός καφενές-ουζερί Τσινάρι, η βρύση, ο Μεντρεσές και τα διατηρητέα κτίσματα

Στο Τσινάρι, στη συμβολή των οδών Κλειούς και Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου υπάρχει και λειτουργεί σήμερα ο ομώνυμος, παλιός καφενές, το  “Τσινάρι” που στεγάζεται στον ίδιο κτίσμα του περίφημου παλιού καφενείου. Είναι το τελευταίο παράδειγμα τυπικού καφενείου – ουζερί της περιόδου της τουρκοκρατίας. 

Απέναντι από αυτό το καφενείο-ουζερί υπάρχει μία βρύση από την οθωμανική περίοδο, η οποία είναι και η πιο παλιά δημόσια κρήνη της Θεσσαλονίκης με χαρακτηριστικά που συνεχίζουν τη Βυζαντινή παράδοση (είναι τμήμα μαρμάρινης σαρκοφάγου σε δεύτερη χρήση).

Λίγο πιο πάνω υπάρχει ακόμη μία βρύση, ακριβώς στο σημείο που υπήρχε μέχρι το 1925 το “Τσιναρλή Τζαμί”. Το νερό ερχόταν εδώ από το υδραγωγείο στον Χορτιάτη.   Το Τσινάρι περιλαμβάνει και την περιοχή της Αγίας Αικατερίνης. Βασικοί δρόμοι της συνοικίας αποτελούν οι Κλειούς, Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου και Δημητρίου Πολιορκητού. Στο κέντρο της βρίσκονταν ο Μεντρεσές (εκπαιδευτήριο) και το τζαμί.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν κτίσματα όπως αυτό στη συμβολή των οδών Δημητρίου Πολιορκητού και Αλεξάνρας Παπαδοπούλου, όπου παρατηρείται διπλό “σαχνισί” στη μία όψη. 

Εξαιρετικό είναι και ένα διατηρητέο κτίριο 2 ορόφων στη Δημητρίου Πολιορκητού 37, στο οποίο μετά την αποκατάστασή του στεγάζεται το Αρχείο Χαρτογραφικής Κληρονομιάς (Εθνική Χαρτοθήκη)  (στον πρώτο όροφο φιλοξενεί μια μόνιμη έκθεση χαρτών).

Ποια ήταν τα τσινάρια της Θεσσαλονίκης

Τσινάρια στη Θεσσαλονίκη παλιότερα ονόμαζαν υποτιμητικά αυτούς που προσπαθούσαν να είναι ντυμένοι προσεγμένα προς το κυριλέ, αλλά το αποτέλεσμα ήταν κάτι σαν κλαρινογαμπρός (κάτι σαν τον κάγκουρα των seventies).. Βασικά, η λέξη είναι slang της δεκαετίας  1970 – 1980. Συνήθως ήταν αυτοί που κατοικούσαν στις υποβαθμισμένες περιοχές (Τσινάρι – Άνω Πόλη) εκεί που ζούσαν Μουσουλμάνοι και κυκλοφορούσαν στη Τσιμισκή με “καλά” ρούχα.

Ένα πολύ χαρακτηριστικό βίντεο για το Τσινάρι ετοίμασε και παρουσιάζει ο αγαπημένος Πειρατής της Θεσσαλονίκης, ο Παναγιώτης Γεωργίου που με τον δικό του απολαυστικό και μοναδικό τρόπο και ύφος, μας ξεναγεί στους δρόμους της Άνω Πόλης!

Τσινάρι, Η Γειτονιά του Πλατάνου

Σενάριο παρουσίαση: Παναγιώτης Γεωργίου

Σκηνοθεσία Μοντάζ Θοδωρής Αδάμος

Μουσική: The Epic Mind / Nazar Rybak

Πηγή

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη γνωστή για την ομορφιά της. Το λιμάνι, ο Λευκός Πύργος, η μεγάλη της παραλία και φυσικά το καλό της φαγητό, σε συνδυασμό με τη νυχτερινή ζωή που έχει, την κάνουν τον ιδανικό τόπο για μικρούς και μεγάλους.

Αν κάποιος θέλει να αγναντέψει τη θέα της, δεν έχει παρά να ανέβει στην Παλιά Πόλη ή κοινώς τα Κάστρα και αφού βρει το κατάλληλο σημείο, να περάσει ώρες ρεμβάζοντας.

Μέσα, όμως, στις τοποθεσίες με την καλύτερη θέα συγκαταλέγεται και ένας δρόμος που περιβάλλεται από έναν τρομακτικό και συνάμα αξιοπερίεργο μύθο.

Η οδός της Μαύρης Πέτρας είναι ένα μικρό δρομάκι που θα το συναντήσετε καθώς περνάτε την οδό Ακροπόλεως στην Άνω Πόλη. Βρίσκεται λίγο πιο πάνω από τους «Κήπους του Πάσα» και η μυστικιστική ενέργεια που αποπνέει ενίσχυσε τη διάδοση του μύθου της.

Το εν λόγω δρομάκι περιβάλλεται από σπίτια δεξιά και αριστερά, ενώ στο τέλος του καταλήγει σε ένα ανοιχτό σημείο με μια από τις πιο φανταστικές θέες της πόλης. Όσο για τον μύθο του, αναφέρει πως κάθε τρεις ημέρες εκεί ή 15, καθώς υπάρχουν παραλλαγές σε αυτό το στοιχείο, στις 12 το βράδυ ανοίγει μια πύλη η οποία δεν οδηγεί πουθενά και φυλακίζει όποιον τύχει να περάσει εκεί.

Οι άτυχοι που θα παγιδευτούν σε αυτό το παράλληλο σύμπαν θα περιφέρονται για πάντα σε αυτόν το δρόμο και δε μπορεί κανείς να τους δει ή να του ακούσει.

Ο μύθος αυτός, όμως, δεν είναι ριζωμένος στα βαθύ των χρόνων όπως θα νόμιζαν οι περισσότεροι, αλλά γεννήθηκε μέσα από ένα σύγχρονο μυθιστόρημα, με τον τίτλο «Πέρα από τα Βάθη της Νύχτας».

Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Παντελής Γιαννουλάκης, ο οποίος συμπεριλαμβάνει αυτήν την ιστορία στις σελίδες του έργου του.

Ανάμεσα στις πολλές υποθέσεις για τον μύθο της οδού Μαύρης Πέτρας, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εξηγεί τον λόγο της δημιουργίας του μαγνητικού πεδίου εκεί. Όπως αναφέρει, το 1917 η πόλη κάηκε και στο σημείο εκείνο βρέθηκε μια μαύρη πέτρα, η οποία έπεσε από ψηλά με πολύ μεγάλη δύναμη. Η πέτρα αυτή ήταν φτιαγμένη από σίδερο και μάλλον ήρθε από το διάστημα.

Και μπορεί σήμερα αυτό το δρομάκι να έχει τη δική του, γραφική ομορφιά, παλαιότερα όμως ήταν κακοτράχαλο και τριγυρισμένο από χαμόσπιτα που είχαν φτιάξει οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν εκεί.

Σήμερα, αν ποτέ θελήσετε να θαυμάσετε τη θέα της πόλης από κάπου ψηλά, μπορείτε να πάτε στην οδό Μαύρης Πέτρας, προσέξτε όμως την ώρα και τη μέρα που θα βρεθείτε εκεί, καθώς σύμφωνα με τον μύθο, ένα λάθος μπορεί να σας φυλακίσει σε άλλη διάσταση.

Πηγή