Το Release Athens επέστρεψε για 6η χρονιά για να γεμίσει άλλο ένα συναυλιακό καλοκαίρι στην Ελλάδα, με πολλά από τα μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Την Τετάρτη 7 Ιουνίου ήταν η πρεμιέρα του Release Athens 2023, που σηματοδότησε ουσιαστικά και την έναρξη της συναυλιακής περιόδου στην Ελλάδα, με τους Nightwish να είναι ουσιαστικά το μεγάλο όνομα που εμφανίστηκε στη σκηνή στην Πλατεία Νερού. Το αγαπημένο symphonic metal συγκρότημα από το Κίτεε της Φιλανδίας, επισκέφθηκε για 4 φορά τη χώρα μας, μετά από μόλις 15 χρόνια από τη τελευταία επίσκεψή τους. Η αξία αυτής της βραδιάς μεγάλωσε ακόμη περισσότερο με τους Σουηδούς metallers In Flames, οι οποίοι επισκέφθηκαν τη χώρα μας για 2η φορά, και μετά από μόλις 23(!) χρόνια από την προηγούμενη επίσκεψή τους. Ο συναυλιολόγος του CityVibes.gr ως συνήθης ύποπτος σε τέτοια μεγάλα μουσικά events, ήταν εκεί για να ζήσει πολλές από τις στιγμές, και να τις μοιραστεί με τους αναγνώστες του.

Elysion

Γύρω στις 18:15 έκαναν την εμφάνισή τους στη σκηνή οι Αθηναίοι Elysion, οι οποίοι έκαναν την “τελετή έναρξης” του Release Athens 2023. Η Χριστιάννα και η παρέα της πραγματοποίησαν την επιστροφή τους στην live σκηνή μετά από μερικά χρόνια αποχής. Όμως ήταν σαν να μην έλειψαν σχεδόν καθόλου, προσφέροντας πολύ όμορφο live. Η setlist τους εμπεριείχε τραγούδια από το Silent Scream (2009), το Someplace Better (2014), αλλά κι από το πρόσφατό τους Bring Out Your Dead. Η αποθέωση που γνώρισαν από το κοινό μετά από 45 λεπτά παρουσίας στη σκηνή, ήταν μεγάλη. Παρά τη σύντομη live εμφάνιση, η setlist τους ήταν απολαυστική, με πολλά από αγαπημένα τραγούδια.

Η συνολική βαθμολογία του συναυλιολόγου για την live εμφάνιση των Elysion είναι 8/10

Setlist

• Dreamer
• Far Away
• Raid the Universe
• Someplace Better
• Made of Lies
• Eternity
• Crossing Over
• Blink of an Eye
• Killing My Dreams
• The Rules

Photostory

Insomnium

Στις 19:30 περίπου, εμφανίστηκαν οι Φιλανδοί Insomnium. Μετά από μερικά χρόνια κατάφεραν να ξαναδούν από κοντά τους Έλληνες θαυμαστές τους. Ο melodic death metal ήχος τους σίγουρα ωθεί πολλούς metalheads για headbanging, αλλά για κάτι παραπάνω δεν ήταν, τουλάχιστον στην Πλατεία Νερού. Ο πολύ κακός ήχος σίγουρα έπαιξε ένα πολύ σημαντικό ρόλο. Όμως και η setlist τους ήταν πολύ μέτρια, με σκοπό ένα μεγάλο μέρος του κοινού να μην ενθουσιάζεται αρκετά, έως και καθόλου θα έλεγε κανείς. Ο συναυλιολόγος σίγουρα δεν ενθουσιάστηκε καθόλου με τη συνολική παρουσία των Insomnium. Ήταν σαν μια συνηθισμένη metal μπάντα, με μέτριο ήχο στο live, ίσα ίσα να ικανοποιήσει μια στιγμιαία απόλαυση ενός θερμόαιμου metalhead. Η guest εμφάνιση του Σάκη Τόλη των Rotting Christ για το τραγούδι White Christ, αναπτέρωσε σημαντικά την κατά τ’ αλλά μέτρια εμφάνισή τους. Ωστόσο απέσπασαν ένα σπουδαίο χειροκρότημα για την live παρουσία τους σε λιγότερο από μία ώρα.

Η συνολική βαθμολογία του συναυλιολόγου για την live εμφάνιση των Insomnium είναι 6/10

Setlist

• 1696
• Lilian
• While We Sleep
• Godforsaken
• White Christ (με Σάκη Τόλη)
• And Bells They Toll
• The Witch Hunter
• Valediction
• Mortal Share
• Heart Like a Grave

Photostory

Η ώρα όσο περνούσε, το κοινό γινόταν όλο και πιο μεγάλο σε παρουσία στην Πλατεία Νερού, καθώς ανυπομονούσε να απολαύσει τα δύο μεγάλα ονόματα της πρώτης ημέρας, δηλαδή τους In Flames, και τους Nightwish.

In Flames

Η ώρα πήγε λίγο μετά τις 20:30, και η στιγμή της εμφάνισης του πρώτου από τα δύο μεγάλα ονόματα της ημέρας, μόλις έφτασε. Οι Σουηδοί In Flames επιτέλους εμφανίζονται στη σκηνή, και αντικρίζουν τους Έλληνες θαυμαστές τους μετά από μόλις 23(!) χρόνια. Το κοινό προφανώς ξεσπά σε μεγάλο ενθουσιασμό, ακολουθώντας τον ρυθμό τους. Βέβαια όχι σε τέτοιο βαθμό που θα ήθελε και ο τραγουδιστής των In Flames, καθώς περίμενε πολλά περισσότερα από το κοινό. Από την άλλη βέβαια και το κοινό ήταν σε σχετική σύγχυση, εξαιτίας του “περίεργου παντρέματος” των διοργανωτών για την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ. Ωστόσο οι Σουηδοί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, κι αυτό το αναγνώρισε πολύ μεγάλο μέρος του κοινού. Ο ήχος ήταν σαφώς καλύτερος από τους προηγούμενους, ωστόσο και πάλι αντιμετώπισαν κάποια θεματάκια. Για περίπου 75 λεπτά επί σκηνής προσέφεραν ένα πολύ χορταστικό live, αποσπώντας μια τεράστια αποθέωση από το κοινό στο τέλος.

Η συνολική βαθμολογία του συναυλιολόγου για την live εμφάνιση των In Flames είναι 8.5/10

Setlist

• The Great Deceiver
• Where the Dead Ships Dwell
• Leeches
• Everything’s Gone
• Pinball Map
• Behind Space
• Cloud Connected
• Only for the Weak
• Call My Name
• State of Slow Decay
• Alias
• The Mirror’s Truth
• I Am Above
• Take This Life

Photostory

Nightwish

Το ρολόι έδειξε 23:00, και εδώ ήρθε η στιγμή που ανυπομονούσε μεγάλο μέρος του κοινού που βρέθηκε στην Πλατεία Νερού. Οι αγαπημένοι Φιλανδοί symphonic metallers επιτέλους εμφανίστηκαν στη σκηνή, μπροστά στους Έλληνες θαυμαστές τους. Ήταν η τέταρτη τους live εμφάνιση στην Ελλάδα, 15 χρόνια μετά από την προηγούμενη τους, που ήταν ιδιαίτερα επεισοδιακή. Ωστόσο φάνηκε να το έχουν αφήσει πίσω τους οι Nightwish, αλλά και το κοινό τους υποδέχτηκε με θερμές αγκάλες. Ήταν όμως η πρώτη με την τραγουδίστρια Floor Jansen στις τάξεις τους, αλλά και χωρίς τον μπασίστα Marko Hietala. Η έναρξη τους ήταν πολύ εντυπωσιακή με το Noise, με το κοινό αμέσως να ξεσηκώνεται. Η συνέχεια τους ακόμη πιο όμορφη, με μερικά αγαπημένα τραγούδια όπως το Élan, το How’s The Heart, το Nemo, το Sleeping Sun, αλλά και το Shoemaker. Εδώ να σημειωθεί ότι η Floor Jansen εμφανίστηκε στη live σκηνή μετά από πρόσφατη περιπέτεια της υγείας της, αλλά και με πολύ προχωρημένη εγκυμοσύνη, μιας και περιμένει το 2ο παιδί της, το οποίο να γεννηθεί με το καλό by the way. Σαφώς επηρεασμένη από αυτά, αλλά δεν πτόησαν σε καμιά απολύτως περίπτωση την αστείρευτη αύρα της, την απίστευτη τρέλα της, αλλά και την μοναδική live ερμηνεία της. Η συνολική παρουσία της ήταν καθηλωτική έως και συγκινητική, δεδομένο της παρούσας κατάστασης της, κι αυτό ήταν τεράστιο συν στο live τους. Το μείον στην εμφάνισή τους ήταν γι’ άλλη μία φορά ο ήχος, καθώς υπήρχαν σημεία που δεν ακουγόντουσαν καθαρά τα φωνητικά της Floor. Όμως και η απουσία του Marko Hietala στη σύνθεσή τους ήταν σχετικά εμφανής. Ωστόσο οι Nightwish έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους στη σκηνή, κι αυτό ήταν σίγουρα κάτι παραπάνω από αρκετό για τους θαυμαστές τους. Στο τέλος του live τους μετά από περίπου 1.5 ώρα παρουσίας, τους βρήκε με πολύ θερμή αποθέωση, και οι ίδιοι φρόντισαν να ανανεώσουν το ραντεβού τους για το άμεσο μέλλον, δια στόματος Floor Jansen. Όταν κι εάν εφόσον επιστρέψουν από το διάλειμμά τους από τις συναυλίες. Το κοινό ωστόσο θα έχει να θυμάται αυτή τη συναυλία.

Η συνολική βαθμολογία του συναυλιολόγου για την live εμφάνιση των Nightwish είναι 8/10

Setlist

• Noise
• Storytime
• Tribal
• Élan
• Dark Chest of Wonders
• How’s the Heart?
• I Want My Tears Back
• Sahara
• Nemo
• Sleeping Sun
• Shoemaker
• Last Ride of the Day
• Ghost Love Score
• The Greatest Show on Earth

Photostory

Εν κατακλείδι, η πρώτη μέρα του Release Athens 2023 κύλησε πολύ όμορφα. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του φεστιβάλ, δίνοντας ένα βροντερό παρών με 15000 περίπου παρευρισκόμενους, σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες. Οι τιμές των εισιτηρίων ήταν πολύ τίμιες, διατηρώντας τον τίτλο του “value for money music festival”, ως προς την κατεύθυνση των μεγάλων ονομάτων που βρίσκονται και φέτος στο φεστιβάλ. Όμως ως προς τον ήχο, αλλά και με την χωροταξική οργάνωση, γι’ άλλη μία χρονιά εμφανίζει αρκετά θέματα. Ο ήχος αποτέλεσε ένα πολύ βασικό πρόβλημα για τα συγκροτήματα, επιβεβαιώνοντας γι’ άλλη μία φορά τη φήμη της Πλατείας Νερού, ως συναυλιακό χώρο με τον ίσως χειρότερο ήχο. Ως προς τη χωροταξική οργάνωση τώρα, η είσοδος και η έξοδος του κοινού έχει γίνει από πέρσι λιγότερο εξυπηρετική σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Κοινώς για όσους έρχονται από την πλευρά της Λεωφόρου Ποσειδώνος, θα χρειαστεί να κάνουν “τον γύρο της Μακεδονίας” μέχρι την είσοδο. Το εναλλακτικό δρομάκι που περνούσε ανάμεσα στο Κλειστό Τάε Κβο Ντο και στην Πλατεία Νερού πλέον είναι κλειστό, κάτι που δυσχεραίνει επίσης και την έξοδο του κοινού. Επίσης φέτος οι τουαλέτες, για όσους θέλουν να κάνουν την ανάγκη τους, είναι κοντά στην είσοδο/έξοδο, οπότε η κατάλληλη στιγμή για να κάνει κάποιος την ανάγκη του είναι με το που μπει, ή όταν φύγει. Είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτό θα βελτιωθεί στο άμεσο μέλλον.

Η συνολική βαθμολογία του συναυλιολόγου για την πρώτη ημέρα του Release Athens 2023 είναι 6.5/10!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος

Ραδιοφωνικός παραγωγός/Μουσικός συντάκτης

Ο Peter Winther αντλώντας έμπνευση από ένα αληθινό συμβάν, κάθεται στην καρέκλα της σκηνοθεσίας παραδίδοντάς μας το θρίλερ αγωνίας και μυστηρίου Aftermath του Netflix, επιμελούμενος παράλληλα και το σενάριο μαζί με την Dakota Gorman, με τους Ashley Greene και Shawn Ashmore να ηγούνται του cast. Παίζουν επίσης οι: Jason Liles, Sharif Atkins, Britt Baron, Diana Hopper, Ross McCall, Jamie Kaler, Travis Coles και η Susan Walters.

Η πλοκή εστιάζει σε ένα νέο ζευγάρι που πασχίζει να ξεπεράσει την πρόσφατη κρίση μέσα στον γάμο τους και αποφασίζουν να κάνουν ένα καινούριο ξεκίνημα. Αγοράζουν λοιπόν, σε τιμή ευκαιρίας μία πολυτελή κατοικία την οποία όμως συνοδεύει μία τραγική ιστορία. Αυτό που πίστευαν ως το σπίτι των ονείρων τους γίνεται σύντομα ένας εφιάλτης , με φαινομενικά τυχαία αλλά περίεργα γεγονότα , να κλονίζουν τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα στη Natalie και τον Kevin. Αυτό μάλιστα που δεν μπορούν να αγνοήσουν πλέον είναι ότι αισθάνονται παγιδευμένοι μέσα στον ίδιο τους τον χώρο και ο λόγος είναι πως κάτι μακάβριο ζει και παραμονεύει κάτω απ’ τη μύτη τους , μέσα στις σκιές.

Από άποψη ευρηματικότητας στη θεματολογία του δεν πρωτοτυπεί εκπληκτικά σε σχέση και με άλλες ανάλογες παραγωγές αυτού του είδους. Προφανώς υπάρχουν παρόμοιες ταινίες οι οποίες έχουν ασχοληθεί με τον κίνδυνο της ακούσιας συγκατοίκησης με έναν κρυφό απειλητικό ένοικο και έχουν κάνει μεγαλύτερο πάταγο. Για μια στιγμή o τίτλος της ταινίας με ταξίδεψε στον χρόνο παραλληλίζοντας την με το Τhe Aftermath (2019) του James Kent με την συγκλονιστική ερμηνεία της Keira Nightley , ένα αισθηματικό πολεμικό δράμα ή το Afthermath (2017) του
Elliott Lester με τον Arnold Schwarzenagger ένα δράμα – θρίλερ , αλλά η πλοκές των προαναφερθέντων ταινίων ουδεμία σχέση έχουν με την παραγωγή του 2021.

Βεβαίως, αναφορικά με στοιχείο του τρόμου, της ανατροπής και του σασπένς χρειάζεται να τονιστεί ότι και εδώ υφίστανται jump scares αλλά παρ’ όλα αυτά δεν γίνεται υπέρμετρη κατάχρηση αυτών. Διακρίνουμε σαφώς την πρόθεση του δημιουργού να χτιστεί με τρόπο χειροπιαστά , μια ατμόσφαιρα αβεβαιότητας κάτι που εν μέρει επιτυγχάνεται μέσα από τίμια σκηνικά ανατριχίλας που όντως φέρουν κάτι το ζοφερό και ανατριχιαστικό.

Σε γενικές γραμμές, η υπόθεση καθίσταται πειστική και η συγκεκριμένη κινηματογραφική δουλειά από ψυχαγωγικής άποψης κάνει τον δέκτη να περάσει καλά για όσο κρατάει το παρόν θέαμα. Η επιλογή της μουσικής, η χρήση κατά βάση σκοτεινών πλάνων, η κίνηση της κάμερας, οι παράξενοι ήχοι μέσα στην απόκοσμη σιγαλιά των δωματίων του σπιτιού σίγουρα προσθέτουν στην υποβλητικότητα και στον κλειστοφοβικό χαρακτήρα της ταινίας .

Ως προς την διανομή των ρόλων και την ανάπτυξη των χαρακτήρων δεν δίνεται ιδιαίτερα μεγάλη έμφαση ώστε να ξεχωρίσουν, με τους δευτεραγωνιστές , να περνάνε σχεδόν απαρατήρητοι, καθώς σκιαγραφούνται επιφανειακά και δεν εμβαθύνει κάνεις σε αυτούς.Από την άλλη, οι δύο βασικοί ρόλοι σαν ζευγάρι ως έναν βαθμό κερδίζουν τη εύνοια του κοινού, αν και δεν νιώθεις ότι μπορείς να δεθείς ιδιαίτερα μαζί τους. Ως προς τις ερμηνείες τους και τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση εδραιώνεται ένα ικανοποιητικό επίπεδο χημείας χωρίς απαραίτητα να σε συνεπαίρνουν κιόλας.

Στο αγαπημένο μου IMDB η βαθμολογία του κοινού αγγίζει τη βάση με 5,3/10 μέσα στον πρώτο κιόλας μήνα στην συνδρομητική πλατφόρμα του Netflix , πιθανότατα με αυξητικές τάσεις. Το προσωπικό μου λιθαράκι ήταν 6/10. Ανακεφαλαιώνοντας το Aftermath θα το χαρακτήριζα ως ένα θρίλερ συμπαθητικό ,που θα σε προσγειώσει ομαλά καθώς παρέχει από νωρίς μικρές σαφείς ενδείξεις για το τι να περιμένεις, οπότε και δεν θα σε απογοητεύσει.

Πάρτε μια γεύση … και να έχετε μια ευχάριστη προβολή !

Νένα Ευθυμιάδου

Το Lake Mode Festival είναι ένα καινούργιο μουσικό φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη, το οποίο πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου στο Φράγμα της Θέρμης. Διοργανώθηκε από την ομάδα του Street Mode Festival, ενώ σημαντική ήταν και η συνδρομή του Δήμου Θέρμης ως προς την διεξαγωγή της εκδήλωσης. Τα ονόματα που εμφανίστηκαν στη σκηνή ήταν με τη σειρά: ο Ραμμένος Άσσος, ο Ταφ Λάθος, και ο Bloody Hawk.

Το Lake Mode Festival επρόκειτο να διεξαχθεί και τη Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου με τους Στίχοιμα, τους Zoro & Buzz, και την Expe, ωστόσο οι ακραίες καιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή της 2ης μέρας του φεστιβάλ.

Το κοινό φρόντισε από νωρίς να δείξει τις διαθέσεις του, καθώς πριν την ώρα της εισόδου σχημάτισε μια μεγάλη ουρά αναμονής έξω από τον χώρο. Από τις 19:00 κι έπειτα, με το που άνοιξε η πύλη εισόδου, φρόντισαν αρκετοί να πάρουν από νωρίς τις θέσεις τους, για να παρακολουθήσουν τον πρώτο καλλιτέχνη που θα εμφανιστεί στη σκηνή. Φυσικά και η ανταποκρίτρια ομάδα του CityVibes.gr (που υποστηρίζειπήρε τη θέση της από νωρίς, για να καλύψει το event τόσο με τις λήψεις, όσο και με τις απόψεις για τους καλλιτέχνες επί σκηνής, αλλά και για τη γενική ροή του φεστιβάλ.

Την αρχή της συναυλιακής hip-hop βραδιάς την έκανε ο Ραμμένος Άσσος, που ήταν και το opening act της ημέρας. Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης έκανε την εμφάνισή του στη σκηνή γύρω στις 19:50, και φρόντισε από τη πρώτη στιγμή να δώσει έναν δυνατό παλμό, και να συμπαρασύρει το κοινό στον ρυθμό του. Το κοινό εμφανέστατα ήταν ένθερμο να ακολουθήσει μαζί του, κι όποτε χρειάστηκε έδωσε την κατάλληλη ώθηση στον καλλιτέχνη να συνεχίσει ακόμη πιο δυνατά, σε ατυχείς στιγμές όπως τα τεχνικά ζητήματα που υπήρξαν κατά τη διάρκεια του live. Παρά τα όποια τεχνικά ζητήματα που προέκυψαν, ο Ραμμένος Άσσος από τη μεριά του συνέχιζε απτόητος το show του, και με απόλυτη ψυχραιμία. Έφτασε σε σημείο κιόλας να κάνει και acapella rap solo, αφού ήταν ήδη τεράστιο το vibe που εισέπραξε από το κοινό. Η συνέχεια του show του ήταν αρκετά ομαλή, τόσο στον ήχο, όσο και στη ροή της setlist του. Δεν παρέλειψε επίσης να κάνει και μία αναφορά σε 2 καλλιτέχνες που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή με άσχημο τρόπο, δηλαδή τον Οδυσσέα – Αντρέα Τσιαμπόκαλο των Razastarr, και τον Mad Clip. Τελείωσε το show του στις 20:30, με το κοινό να του δίνει ένα πολύ δυνατό χειροκρότημα, μιας και το performing του συνολικά ήταν αρκετά δυναμικό.

Με την ώρα να περνάει, και το κοινό να γεμίζει ακόμη περισσότερο τις θέσεις στο Φράγμα της Θέρμης, έρχεται και η στιγμή να πάρει τη σκυτάλη ο Ταφ Λάθος. Ο εν λόγω καλλιτέχνης ανέβηκε στη σκηνή γύρω στις 20:40, και μόνο η ενέργεια που κουβαλούσε, ξεσήκωσε πολύ περισσότερο το κοινό, και το ώθησε στη συμμετοχή στο τραγούδι. Η σταθερή και στεντόρεια φωνή του, η δυναμική του στο τραγούδι, και η εκρηκτική παρουσία του που γεμίζει όλο το πλάτος της σκηνής, είναι μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά που διαθέτει ο Ταφ Λάθος. Το κοινό σ’ όλη τη διάρκεια παραληρούσε στον ρυθμό του, και ακόμη περισσότερο τη στιγμή που ο καλλιτέχνης εμφανίστηκε μ’ ένα ραβασάκι και να διαβάζει από εκεί τους στίχους. Μια από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές ήταν αναμφισβήτητα το αντίο του στον τραγουδιστή των Razastarr, αλλά και γενικά σε καλλιτέχνες που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή. Ενώ φυσικά άλλη μία ιδιαίτερη στιγμή ήταν όταν μοιράστηκε ένα τραγούδι με καταβολές από το Δημοτικό τραγούδι με τίτλο Του Χελμού το χιόνι, το οποίο ήταν σε συνεργασία με τον σπουδαίο συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο.

Επειδή αδυνατούσε να διαχειριστεί αυτήν την τεράστια ενέργεια που διέθετε πάνω στη σκηνή, αποφάσισε να κατέβει για λίγο προς το κοινό να μοιραστεί μερική ενέργεια μαζί του, και να χαιρετήσει μερικά άτομα που κάθισαν στην 1η σειρά. Αυτό το στιγμιότυπο έγινε γύρω στις 21:15.

Αφού επανέρχεται στη σκηνή, ερμηνεύει κάποια τραγούδια με μια δόση χιούμορ ανάμεσά τους. Λίγα λεπτά πιο μετά καλεί στη σκηνή τον Ραμμένο Άσσο να τη μοιραστούν και οι 2, για να δώσουν ακόμη περισσότερη ενέργεια στο κοινό, και να τους ξεσηκώσουν ακόμη πιο πολύ. Από τις πολύ σπουδαίες στιγμές τις βραδιάς που μοιράστηκαν τη σκηνή, και να αγκαλιαστούν στο τέλος. Εν συνεχεία ο Ταφ Λάθος έκανε κι ένα flashback ερμηνεύοντας μερικά τραγούδια από τους Ψυχόδραμα 07, όπου ήταν και μέλος. Στο κλείσιμο του show του, ερμήνευσε το τραγούδι Όταν σε είδα ξανά, το οποίο αντηχούσε παντού. Από την πρώτη λέξη και ρίμα ως το τέλος, ήταν ένας αφοπλιστικός μα προσιτός χείμαρρος. Έφυγε από τη σκηνή στις 22:10, γνωρίζοντας τεράστια αποθέωση από το κοινό, μιας και τους χόρτασε αρκετά.

Πάμε και στη μεγάλη στιγμή της βραδιάς, η οποία ήταν φυσικά η εμφάνιση του Bloody Hawk στη σκηνή του Lake Mode Festival. Εμφανίστηκε γύρω στις 22:20, και μόνο με τη παρουσία του, ξέσπασε μεγάλος ενθουσιασμός από το κοινό, καθώς υπήρχαν ζητωκραυγές από δεξιά κι αριστερά. Η παρουσία του στο κέντρο της σκηνής, το δέσιμο με το μικρόφωνο, οι έντονες εκφράσεις, οι χειρονομίες, ο τρόπος που η φωνή του άγγιζε τα τραγούδια σαν μαγικό ραβδάκι και τα έντυνε με ευαισθησία, συνέθεσαν το μυστικό της επιτυχίας. Η πιο ιδιαίτερη στιγμή ήταν αυτή που ερμήνευσε το Ανάγκη να σε δω, όπου προκάλεσε διάφορα συναισθήματα, και οι παρευρισκόμενοι άναψαν τους φακούς από τα κινητά, για να φτιάξουν ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα.

Άλλοτε ακολουθώντας το τέμπο, η ενέργεια, και η αγάπη του εξαπλωνόταν στο χώρο. Το κοινό ήταν μαζί του από την αρχή ως το τέλος της συναυλιακής βραδιάς. Κρατούσε στα χέρια του την ενέργεια του κοινού κι έπαιρνε δύναμη. Το κοινό από την άλλη ανταπέδωσε τραγουδώντας μαζί του δυνατά, όλα τα τραγούδια, περιμένοντας το κάθε επόμενο. Μια έντονη στιγμή του live ήταν όταν ερμήνευσε το Μη σταματάς, όπου το κοινό σχεδόν σηκώθηκε από τις θέσεις του, για λίγο όμως. Πολύ δοτικός επί σκηνής, γιατί ήξερε το πώς να περάσει καλά ο θεατής και να φύγει γεμάτος με συναισθήματα που διαχύθηκαν στο χώρο. Και αυτό το πέτυχε σε πολύ σημαντικό βαθμό. Ο Bloody Hawk τελείωσε το live του στις 23:30, και το κοινό τον αποθέωσε ζωηρά.

Εν κατακλείδι, το Lake Mode Festival ήταν ένα εξαιρετικά άρτιο φεστιβάλ ως προς τη διοργάνωσή του, και συνέβαλαν οι πάντες στην ομαλή διεξαγωγή του. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε σε τεράστιο βαθμό το κάλεσμα του φεστιβάλ, και υπάκουσε στις σαφείς οδηγίες που του δόθηκε. Μπορεί το Lake Mode Festival να είναι ένα καινούργιο φεστιβαλικό project του Street Mode Festival, και να διοργανώθηκε εν μέσω πανδημίας, ωστόσο αγαπήθηκε από πολλούς, και δόθηκε εκ νέου ραντεβού του χρόνου στο ίδιο μέρος, με ακόμη πιο δυνατά ονόματα.

Ραμμένος Άσσος

Ταφ Λάθος

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Bloody Hawk

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Λοιπές φωτογραφίες

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Από την ανταποκρίτρια ομάδα του CityVibes.gr που υποστήριξε επικοινωνιακά το Lake Mode Festival:
Νένα Ευθυμιάδου
Δήμητρα Ειρήνη Καραμβακάλη
Χριστόφορος Χατζόπουλος

Όλοι βλέπουμε σειρές, όλοι βλέπουμε ταινίες και διαμορφώνουμε άποψη για αυτές. Το παρόν άρθρο λοιπόν είναι πιο πολύ γνώμη για μια ενδιαφέρουσα σειρά και δεν διεκδικώ εγώ προσωπικά τον τίτλο του «κριτικού ταινιών/σειρών», προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Ακόμα, να αναφερθεί εκ των προτέρων, ότι στο παρόν κείμενο δεν υπάρχουν spoiler.

Μετά από αυτόν τον ίσως και όχι αναγκαίο πρόλογο, πάμε στην σειρά. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα φρέσκια ισπανική σειρά μιας σεζόν που ανέβηκε πριν από λιγότερο από έναν μήνα στην πλατφόρμα. Την υπογράφει ο Oriol Paulo, οποίος μας έχει δώσει και άλλα εξαιρετικά θρίλερ, όπως το El Cuerpo(2012), το Contratiempo(2016, Αόρατος Επισκέπτης) και το Durante La Tormenta(2018, Η Οφθαλμαπάτη), με τα τελευταία δύο να βρίσκονται επίσης στην ίδια πλατφόρμα. Κάνει εξαιρετική δουλειά στην σκηνοθεσία. Το σενάριο βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Harlan Coben, του 2005.

Η σειρά ακολουθεί τον πρωταγωνιστή Mateo Vidal, έναν νέο άνθρωπο με όνειρο να γίνει ένας σπουδαίος δικηγόρος, που πληρώνει ένα θανατηφόρο ατύχημα, για το οποίο φυλακίστηκε και τώρα, μετά την αποφυλάκισή του, προσπαθεί να βρει μια δεύτερη ευκαιρία για να συνεχίσει την ζωή του από εκεί που την άφησε. Ωστόσο, όσο βρίσκεται στην φυλακή, η μοίρα του επιφυλάσσει την απώλεια των κοντινών του ανθρώπων. Στη νέα του ζωή έχει για συνοδοιπόρο του την Olivia Costa, μια όμορφη γυναίκα, με άγνωστο παρελθόν. Εξαρχής, δημιουργούνται κάποια ερωτήματα για το τυχαίο της συνάντησής τους. Η Olivia δέχεται ένα τηλεφώνημα, το οποίο, πυροδοτεί την δράση και οδηγεί σε ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο παιχνίδι.

Παράλληλα με την κεντρική πλοκή, βλέπουμε και μια φιλόδοξη αστυνομικό, την Lorena Ortiz, η οποία προσπαθεί με ζήλο να λύσει μια, φαινομενικά άσχετη με την κεντρική πλοκή, υπόθεση. Στην υπόθεση αυτή προσπαθεί διακαώς να παρέμβει ο Teo Agilar, ένας αστυνομικός από την Μονάδα Ειδικών Εγκλημάτων. Υπάρχουν και άλλα δευτερεύοντα πρόσωπα, τα οποία όμως στην πορεία της σειράς, παίζουν σημαντικό ρόλο.

Αυτά τα δύο νήματα πλέκονται παράλληλα και αρχικά, μοιάζουν άσχετα, στην πορεία όμως διαφαίνονται οι συνδέσεις και συσχετισμοί. Τα πρώτα δύο επεισόδια μοιάζουν εντελώς άσχετα μέχρι το σημείο σύνδεσης, σε τέτοιο βαθμό που αναρωτήθηκα αν έχω βάλει την σωστή σειρά κατά την παρακολούθηση του 2^ου επεισοδίου! Οι αναδρομές είναι συχνές και κάποιες φορές κάπως απότομες, αλλά χωρίς να σε αποσυντονίζουν.

Στην διαδρομή προς την επίλυση του μυστηρίου, τίθενται διαρκώς νέα δεδομένα, υπάρχουν πολλά πάνω κάτω, στιγμές δράσης στο παρόν αλλά και στο παρελθόν. Διάφορα ένοχα μυστικά που αποκαλύπτονται, θέτουν νέα ερωτήματα, πράγμα που σε κρατάει σε μια διαρκή εγρήγορση. Οι ανατροπές είναι συχνές και μέχρι και το τέλος της σειράς. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της κατάλληλης παρουσίασης της κατάστασης, ώστε να έρχονται στο φως κάποια στοιχεία, αφήνοντας όμως κάποια κενά σημεία. Έτσι, διαρκώς βρισκόμαστε σε υποψίες για τους πρωταγωνιστές και όσα ενδεχομένως κρύβουν.

Οι πρωταγωνιστές σκιαγραφούνται βαθμηδόν και με έξυπνο τρόπο, αλλά σε βάθος στο σύνολο της σειράς. Μάλιστα, στην αρχή πολλών επεισοδίων, βλέπουμε κάθε φορά κάποιον από τους πρωταγωνιστές να δρα σιωπηλός και μια φωνή, σε δεύτερο πρόσωπο απευθύνεται στο πρόσωπο που βλέπουμε, σαν να πρόκειται για την συνείδησή του, και μας φωτίζει κάποιες λεπτομέρειες. Αυτό είναι μια εξαιρετικά έξυπνη πρακτική από τον σκηνοθέτη.

Ως θέματα πίσω από την υπόθεση, τίθεται η ηθική, που υπάρχει στο παρασκήνιο της δράσης των ηρώων και διαρκώς μας δίνει αφορμές για σκέψη σχετικά με τα πραγματικά κίνητρα των ηρώων και στο τέλος, μας μένει ένα ερώτημα για την ευμεταβλητότητά της. Επίσης, κύριο ερώτημα είναι το κατά πόσο κάθε άνθρωπος δικαιούται να αφήσει το παρελθόν πίσω του και να κάνει μια νέα αρχή, να έχει μια δεύτερη ευκαιρία, όσο ενοχοποιημένο παρελθόν και αν έχει και κατά πόσο μπορεί να ενταχθεί αποτελεσματικά πίσω στην κοινωνία.

Συμπερασματικά, είναι μια σειρά που την προτείνω ανεπιφύλακτα, διότι και αισθητικά αλλά και θεματικά ξεχωρίζει και λόγω της δράσης της, την παρακολουθείς με μεγάλη αγωνία για το παρακάτω. Άλλωστε, είναι σειρά μιας σεζόν, οπότε είναι εύκολο να την δει ο καθένας.

Γιώργος Τσαμήτρος

Η Xiaomi αποκάλυψε τους ολοκαίνουργιους δολοφόνους ναυαρχίδας της, και υπάρχουν 3 από αυτούς. Παρουσιάζονται ως Redmi K40, Redmi K40 Pro και Redmi K40 Pro Plus, η τριάδα παρέχει οθόνες AMOLED 120 Hz, επεξεργαστές ναυαρχίδας και τεράστιες μπαταρίες.

Η Xiaomi έχει ανεβάσει τον ανταγωνισμό με την συλλογή Redmi K40 και φαίνεται ότι υπάρχουν τρεις συσκευές στη συλλογή, όχι πλέον δύο. Όλα τα μοντέλα διαθέτουν υλικά ναυαρχίδας, που αποτελείται από την οθόνη E4 AMOLED της Samsung. Όπως έχουμε πει προηγουμένως, η Xiaomi εξοπλίζει το Mi 11 με το πανομοιότυπο πάνελ 120 Hz και 1.300 nit, ενώ η Samsung το χρησιμοποιεί μέσα στο Galaxy S21 ultra. Η συλλογή Redmi K40 έχει επιπλέον ρυθμό δειγματοληψίας αφής 360 Hz, κατά μήκος μιας αναλογίας αντίθεσης 5.000.000:1 και μια τρύπα διάτρησης που έχει μήκος μόλις 2,76 mm.

Οι 3 συσκευές της συλλογής Redmi K40 αντιμετωπίζουν και άλλες ομοιότητες, συμπεριλαμβανομένης μιας μπροστινής κάμερας 20 MP, μιας υπερευρυγώνιας κάμερας 8 MP και ενός τηλεφακού 5 MP. Ομοίως, η συλλογή μοιράζεται μια μπαταρία 4.520 mAh, με γρήγορη φόρτιση 33 W, πλευρικά τοποθετημένους αισθητήρες δακτυλικών αποτυπωμάτων και το ίσο περίβλημα πάχους 7,8 mm που ζυγίζει 196 g. Επιπλέον, όλα θα παραδοθούν με το MIUI 12 και μπορεί να είναι διαθέσιμα σε Glossy Black, Icy White and Dreamland.

Όμως, το Redmi K40 έχει ένα Snapdragon 870, ένα βήμα προς τα κάτω από το Snapdragon 888 από το οποίο εξαρτώνται τα Redmi K40 pro και Redmi K40 pro Plus. Επιπλέον, η Xiaomi εξοπλίζει μόνο το Redmi K40 pro Plus με την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή 108 MP HM2 της Samsung. Συγκριτικά, το Redmi K40 pro διαθέτει μια κάμερα 64 MP Sony IMX686 ως κύρια και το Redmi K40 το 48 MP IMX582. Υπάρχουν ήπιες διαφορές στις ταχύτητες μνήμης RAM και στη συνδεσιμότητα LTE / Wi-Fi, τις οποίες περιγράφει το παρακάτω γραφείο.

Redmi K40

• 6 GB RAM / 128 GB storage  
• 8 GB RAM / 128 GB storage  
• 8 GB RAM / 256 GB storage  
• 12 GB RAM / 256 GB storage  

Redmi K40 Pro

• 6 GB RAM / 128 GB storage  
• 8 GB RAM / 128 GB storage 
• 8 GB RAM / 256 GB storage  

Redmi K40 Pro Plus

• 12 GB RAM / 256 GB storage  

Αντώνης Στάης

Το Partsisans 1941 είναι το καινούργιο παιχνίδι που παρουσιάζει η εξαιρετική Γερμανική indie εταιρία Daedalic αυτή την φορά όχι ως developer ας ως publisher. Ένα εξαιρετικό φρέσκο strategy που δεν ήρθε για να ταράξει τα νερά αλλά να κάνει αυτό το απλό που όλοι έχουμε σκεφτεί, να πάρει τα καλά από άλλους τίτλους του είδους (και όχι μόνο) και να τα κάνει ένα. Τώρα αν τα καταφέρνει μένει να το διαπιστώσουμε παρακάτω.

Η Ιστορία του παιχνιδιού όπως λέει και ο τίτλος λαμβάνει χώρα το 1941 εν μέσο 2ου παγκοσμίου πολέμου, όπου αναλαμβάνεται μια μικρή ομάδα ανταρτών της Αντίστασης. Θα κλειδώνεται να κάνετε σαμποτάζ, δολιοφθορές κλπ. Τετριμμένο και χιλιοστή ειπωμένο θέμα, παρ’ όλα αυτά το Partisans το κάνει πολύ όμορφα και με ενδιαφέρων με τον δικό του τρόπο. Μην περιμένετε κάποια εις βάθος ιστορία, όμως ο τρόπος απεικόνισης, ο ήχος και οι λεπτομέρειες το κάνουν αν όχι ξεχωριστό σίγουρα ενδιαφέρων.

Το Gameplay του παιχνιδιού δεν διαφέρει από τα υπόλοιπα του είδους είναι κλασσικό point and click strategy, όμως έχει πάρει πολλά θετικά όπως προανέφερα και τα έχει χρησιμοποιήσει με έξυπνο και ωραίο τρόπο. Το παιχνίδι ξεκινάει με εσάς να χειρίζεσαι έναν αξιωματούχο της αντίστασης ο οποίος πηγαίνει για εκτέλεση. Μέσω του tutorial καταφέρνετε να δραπεσευτε και να βρείτε έπειτα τους πρώτους συντρόφους σας. Κάθε χαρακτήρας είναι μοναδικός, με το δικό του skill tree, τα δικά του συν και πλην. Μπορείτε να τους εξελίσσεται όπως αρμόζει στο δικό σας playstyle, πιο stealth, πιο destruction, non lethal κλπ. Επίσης το παιχνίδι έχει ένα camp-base που σταδιακά το αναβαθμίζεται και παίρνεται αποφάσεις, όπου κατά κάποιο τρόπο αλλάζουν την σειρά τον αποστόλων. Στο camp χτίζεται αναβαθμίζεται και εξελίσσεται η ιστορία. Έχουμε λοιπόν rpg στοιχεία ανάπτυξης χαρακτήρων, base builling, ένα α λα commandos stealth strategy παιχνίδι. Α και μην ξεχάσω υπάρχει και το πάντα απολαυστικό και πολύ χρήσιμο slow mode. Η δυσκολία είναι ικανοποιητική χωρίς να φτάνει στα σημεία σαδισμού αντίστοιχων stealth commando based games, αλλά χωρίς να είναι περίπατος.

Τέλος τα γραφικά και ο ήχος είναι εκπληκτικά. Μπορεί να μην είναι cutting edge technology όμως η Unreal Engine κάνει πολύ καλά την δουλειά της. Το καλύτερο είναι η αισθητική του παιχνιδιού όπου θυμίζει hand drawn, με υπέροχους εξωτερικούς χώρους, πυκνά δάση, γραφικά χωριουδάκι κλπ. Μην περιμένετε λοιπόν ένα βαρύ σε κλίμα 2ου παγκοσμίου πολέμου αλλά πιο πολύ μια οπτική πανδαισία, χωρίς αυτό να στερεί από το άγριο του πολέμου. Ίσα ίσα οι διάλογοι με διάφορους χωρικούς, τα υποταγμένο χωριά κλπ έρχονται σε αντιδιαστολή με το πανέμορφο περιβάλλον και αυτό δημιουργεί ένα ιδιαίτερο ζόφο χωρίς να κουράζει.

Ο ήχος είναι επίσης καταπληκτικός με εξαιρετικό voice act (χωρίς να ξέρω Ρώσικα, γιατί Ρώσικα μιλάνε). Λειτουργικός όπως πρέπει για την θέση τον αντιπάλων και τις κινήσεις, γεμάτος στους πυροβολισμούς και τις εκρήξεις. Η μουσική συνοδεύει όμορφα και μελαγχολικά όπου χρειάζεται μακριά από επικούς και σκοτεινούς τόνους όπως αρμόζει άλλωστε στο κλίμα του παιχνιδιού.

Για να συνοψίσω το Partisans 1941 είναι ένας indie stealth stategy τίτλος που κατ’ εμε είναι το μόνο που μπορεί να θεωρηθεί ως γνήσιος απόγονός του Θρυλικού Commandos. Δεν ανακαλύπτει την πυρίτιδα, δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, όμως αυτό που κάνει (πέραν κάποιον ελάχιστον ανόητων bugs τίποτα που χαλάει την αίσθηση η το gameplay ) το κάνει πολύ καλά και σίγουρα αξίζει να του ρίξετε μια ματιά. Η πολύ καλή τιμή του επίσης βοηθάει. Για άλλη μια φορά η Daedalic βγήκε ασπροπρόσωπη.

Α. Άγγελος Καρανικόλας

Τον τελευταίο καιρό έχουν ακουστεί πολλές διαρροές, ιστορίες μέχρι και αστικοί θρύλοι σχετικά με το νέο μοντέλο της Apple. Θέλω λιγάκι να ηρεμήσετε…

Για να είμαστε ειλικρινείς τα περισσότερα χαρακτηριστικά του κινητού είναι ήδη γνωστά στο ευρύ κοινό. Παρόλα αυτά η ημερομηνία έναρξης κυκλοφορίας παραμένει ένα μυστήριο. Μέχρι και χάκερ εισέβαλαν στα άδυτα της Apple και υποστηρίζουν ότι θα μας το παρουσιάσουν 20 Σεπτεμβρίου.

Η Apple θα κυκλοφορήσει τέσσερα iPhone: ένα iPhone 12 5,4 ιντσών, ένα iPhone 12 6,1 ιντσών, ένα iPhone 12 Pro 6,1 ιντσών και ένα iPhone 12 Pro Max 6,7 ιντσών. Τα δύο Pro-smartphones θα είναι ακριβά, ενώ τα iPhone 5,4 ιντσών και 6,1 ιντσών θα είναι πιο οικονομικά από το τρέχον iPhone 11.

iPhone 12

Το πιο φθηνό iPhone 12 θα έχει οθόνη 5.4 ίντσες, ανάλυση 2340 x 1080 pixels και 475ppi. Προμηθευτής του display θα είναι η Samsung και η οθόνη θα είναι 8-bit color. Στο εσωτερικό θα κρύβεται ο A14 Bionic που θα υποστηρίζει sub-6GHz 5G σε συνδυασμό με 4GB μνήμη RAM και θα υπάρχει διαθέσιμος αποθηκευτικός χώρος 128 ή 256GB. Στην πλάτη θα έχουμε δύο κάμερες εκ των οποίων η μία θα είναι 64MP ενώ η front facing κάμερα θα ανέρχεται στα 12MP.

iPhone 12 Max

Το επόμενο iPhone θα έχει οθόνη των 6.1 ιντσών την οποία η Apple θα προμηθευτεί από την BOE και την LG. Σε αυτήν την περίπτωση η ανάλυση θα ανέρχεται στα 2532 x 1170 pixels, θα υπάρχουν 460ppi και 8-bit color. Στον πυρήνα του smartphone θα υπάρχει ο A14 Bionic, 4GB μνήμη RAM και 128 ή 256GB αποθηκευτικός χώρος. Φυσικά, θα υποστηρίζεται sub-6GHz 5G. Και σε αυτήν την περίπτωση θα έχουμε διπλή κάμερα στην πλάτη με κύριο αισθητήρα στα 64MP και μία front facing κάμερα στα 12MP.

iPhone 12 Pro

Το “φθηνό” Pro θα έχει επίσης οθόνη των 6.1 ιντσών η οποία θα ανήκει στην Samsung. Στην περίπτωση αυτή η ανάλυση θα είναι ίδια με αυτήν του iPhone 12 Max (2532 x 1170) ωστόσο θα υπάρχει 10-bit color panel. A14 Bionic, 6GB μνήμη RAM, 128/256/512GB αποθηκευτικός χώρος θα δώσουν το παρών σε αυτήν την περίπτωση όμως θα υπάρχει υποστήριξη τόσο του sub-6GHz 5G όσο και του mmWave. Στον τομέα της κάμερας, θα δούμε τετραπλή διάταξη με κύρια κάμερα στα 64MP και έναν αισθητήρα LiDAR που έκανε ντεμπούτο με το iPad Pro 2020. Η front facing κάμερα θα είναι επίσης 12MP.

iPhone 12 Pro Max

Τέλος, έρχεται το κορυφαίο iPhone 12 Pro Max του οποίου η οθόνη θα φτάσει τις 6.7 ίντσες και θα είναι επίσης της Samsung. Η ανάλυση του display θα ανέρχεται στα 2778 x 1284 pixels, το ppi θα ανέρχεται στα 458 και το panel θα έχει 10-bit color. Στο εσωτερικό θα ζει ο ίδιος συνδυασμός χαρακτηριστικών (A14 Bionic, 6GB RAM, 128/256/512GB ROM και sub-6GHz, mmWave) καθώς και η ίδια τετραπλή κάμερα.

Τιμή

iPhone 12, 128 GB: 649 $ (679 £)

iPhone 12, 256 GB: 749 $ (779 £)

iPhone 12 Max, 128 GB: 749 $ (789 £)

iPhone 12 Max, 256 GB: 849 $ (889 £)

iPhone 12 Pro, 128 GB: 999 $ (1.049 £)

iPhone 12 Pro, 256 GB: 1.099 $ (1.149 £)

iPhone 12 Pro, 512 GB: 1.299 $ (1.349 £)

iPhone 12 Pro Max, 128 GB: 1.099 $ (1.149 £)

iPhone 12 Pro Max, 256 GB: 1.199 $ (1.249 £)

iPhone 12 Pro Max, 512 GB: 1.399 $ (1.449 £)

Τα σχόλια δικά σας

Αντώνης Στάης

Το νέο Samsung Galaxy S20 FE είναι γεγονός ότι μόλις αποκαλύφθηκε με ένα μεγάλο λάθος από την Samsung Bulgaria διέρρευσε στην αγορά. από ότι φαίνεται μιλάμε για τον διάδοχο του Galaxy S10 lite.   

Το Samsung Galaxy S20 FE έρχεται σε 2 εκδόσεις την αμερικανική με επεξεργαστή octa-core Qualcomm Snapdragon 865 5g και την ευρωπαϊκή με Exynos 990 4G. Στο κομμάτι της οθόνης έχουμε Super AMOLED με ρυθμό ανανέωσης 120Hz και ανάλυση 2400 x 1080 pixels (20: 9). Φυσικά δεν θα μπορούσε να έχει λιγότερο από 6GB RAM και 128GB αποθηκευτικό χώρο. Στο πίσω μέρος τριπλή κάμερα 12MP Dual PDAF + 12MP ultrawide 123º + 8MP telephoto με 3x οπτικό zoom, εμπρόσθια selfie κάμερα 32MP, in-display αισθητήρα δακτυλικών αποτυπωμάτων, λειτουργικό σύστημα Android 10 με One UI 2.5 και μπαταρία 4500mAh με φορτιστή 15W.   

Η επίσημη ανακοίνωση του αναμένεται από μέρα σε μέρα και θα κυκλοφορήσει σε αρκετά χρώματα όπως Blue, Green, Red, Lavender, White και Orange, αλλά δεν υπάρχει κάποια πληροφορία για την τιμή του. 

ΧΑΡΑΚΤΗΡΗΣΤΙΚΑ

Λειτουργικό σύστημα	Android 10 με OneUI 2.5
Οθόνη	6.5 inches, 2400 x 1080 pixels (20: 9), Super AMOLED, 120 Hz, Corning Gorilla Glass 3, 407 ppi,
Επεξεργαστής	5G variant : Qualcomm Snapdragon 865 (1x 2.84 + 3x 2.42 + 4x 1.8 GHz, Kryo 585, 7 nm process technology, 64-bit)4G variant : Samsung Exynos 990 (2x 2.73 + 2x 2.50 + 4x 2.0 GHz, LPDDR5 RAM, 7nm EUV, dual-core NPU)
Μνήμη	6GB RAM, 128GB UFS 3.1
Αισθητήρες	Accelerometer, fingerprint sensor, gyroscope, magnetic sensor, hall sensor, light sensor, virtual proximity sensor
SIM cards	Nano-SIM (4FF), eSim
Πίσω κάμερα	Triple-Cam, 12 MP (wide-angle lens, f / 1.8, 79 °, 1 / 1.76 “, 1.8 µm, OIS, 2PD) + 12 MP (ultra-wide-angle lens, f / 2.2, 123 °, 1 / 3.0 “, 1.12 µm, FF) + 8 MP (telephoto lens, f / 2.0, 33 °, 1 / 4.5”, 1 µm, OIS, AF)
Εμπρόσθια κάμερα	32 MP (f / 2.0, 81 °, 0.8 µm, 1 / 2.74 “, autofocus)
Λειτουργίες κάμερας	Optical zoom 3x, autofocus (PDAF), face detection, optical image stabilizer, video resolution 8K UHD, 4K UHD, Full-HD, HD, video recording UHD 4K (3840 x 2160 pixels) @ 24 fps
Κατασκευή	IP68, Wireless PowerShare, fingerprint reader under the display
Συνδεσιμότητα	2G (GSM), 3G (UMTS), 4G (LTE), 5G (optional), NFC, Bluetooth 5.0, USB Type C, WiFi 6
Μπαταρία	4500 mAh, lithium polymer, wireless charging, 15W power supply
Αποχρώσεις	White, blue, orange, lavender, green, red
Διαστάσεις	74.5 x 159.8 x 8.4 mm
Βάρος	190 grams

Αντώνης Στάης

Το 2019, αναμφισβήτητα ήταν μια χρονιά γεμάτη με συναυλίες, μερικές εκ των οποίων ήταν εντός προγράμματος, κάποιες εκτός προγράμματος, κάποιες εντυπωσιακές, κάποιες μη εντυπωσιακές. Η ουσία όμως είναι ότι η προσωπική συναυλιογραφία γέμισε με πολλά κεφάλαια, αλλά και δημιουργήθηκαν πολλές αναμνήσεις από ταξίδια εντός, αλλά και εκτός Ελλάδας. Ωστόσο έφυγαν πολλά λεφτά. Πάμε να δούμε μαζί τις 18 συναυλίες ξένων ονομάτων που είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, κι έχω κατατάξει σύμφωνα με τα “κριτήριά” μου:

18. Bullet For My Valentine: Principal Club Theater 06.04.19, Θεσσαλονίκη

Ναι, είναι μια ωραία metal μπάντα, αρκετά δημοφιλής κυρίως στο νεαρό metal κοινό, όμως το live τους στη Θεσσαλονίκη ήταν αρκετά αδιάφορο, αρκετά τσιμπημένη η τιμή του εισιτηρίου για τη διάρκεια που παίξανε (30€ για να παίξουν 1 ώρα και 10 λεπτά)

Photostory for Bullet For My Valentine

17. Enrique Iglesias: Κλειστό Γήπεδο Πυλαίας 27.10.19, Θεσσαλονίκη

Σίγουρα είναι μεγάλο μουσικό κι εμπορικό γεγονός να έρχεται στη Θεσσαλονίκη ένα όνομα σαν τον Enrique Iglesias, καθώς αποκτά prestige η πόλη. Μπορεί στο concert review μου να έχω γράψει αρκετά καλά λόγια, αλλά δεν φαίνονται αρκετά μπροστά σ’ ένα μέτριο (έως κακό) live του καλλιτέχνη, καθώς εμπεριείχε πολύ playback, πολλά δεύτερα φωνητικά, και λιγότερα δικά του φωνητικά. Προσθέτω επίσης της τσιμπημένες τιμές εισιτηρίων και την ερασιτεχνική οργάνωση της συναυλίας για έναν τέτοιο χώρο. Το μόνο καλό της συναυλίας, ήταν το show.

Photostory for Enrique Iglesias

16. Cypress Hill: Fix Open Air 22.06.19, Θεσσαλονίκη

Θρυλικό Hip Hop group, αρκετά χορευτική νύχτα στη Θεσσαλονίκη, και μάλλον αρκετά “μπαφιάρικη”, αν δούμε ότι στα τραγούδια τους μιλάνε πολύ για χόρτο. Μπορεί το είδος να μην είναι από τα πολυαγαπημένα μου, αλλά σίγουρα ήταν μια καλή συναυλία.

Photostory for Cypress Hill

15. Bon Jovi: Piața Constituției 21.07.19, Βουκουρέστι

Σίγουρα ήταν ένα από τα όνειρα πολλών χρόνων να παρακολουθήσω τους Bon Jovi σε συναυλία, ήταν ουσιαστικά από τις μεγάλες συναυλίες που έγιναν φέτος, και με ωραία καλοστημένη παραγωγή. Ωστόσο το timing δεν ήταν αρκετά καλό, αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι ο Jon Bon Jovi πλέον δεν μπορεί να τραγουδήσει όπως τραγουδούσε πριν από τουλάχιστον 8 χρόνια. Τουλάχιστον έχω να λέω ότι είδα Bon Jovi.

Photostory for Bon Jovi

14. Disturbed/Anthrax: Release Athens (Πλατεία Νερού) 30.06.19, Αθήνα

Το Release Athens, γενικά ήταν από τα πολύ καλά οργανωμένα φεστιβάλ, και είχαν πολύ πλούσιο πρόγραμμα. Για τους Anthrax δεν έχω να πω πολλά. Έδειξαν γι’ άλλη μία φορά στον κόσμο τι σημαίνει καλή thrash metal. Από την άλλη οι Disturbed, είναι από τις αξιοσέβαστες σύγχρονες metal μπάντες στο κοινό, λόγω του ρεπερτορίου που έχουν, και τα κοινωνικά μηνύματα που περνούν μέσω των τραγουδιών του, στο live τους στη Πλατεία Νερού, ψιλοαπογοήτευσαν. Λίγο τα φάλτσα του David Draiman, λίγο ο κακός ήχος, σίγουρα θα μπορούσε να ήταν καλύτερο live. Φυσικά υπήρχε και το λεγόμενο “ξύλο” στις μπροστινές σειρές.

Photostory for Disturbed/Anthrax

13. Dropkick Murphys: Βελλίδειο 04.06.19, Θεσσαλονίκη

Πολύ αγαπητοί στο ελληνικό κοινό, ήρθαν γι’ άλλη μία φορά στη χώρα μας, και τα ρήμαξαν στο πέρασμά τους με celtic punk ρυθμούς.

Photostory for Dropkick Murphys

12. Godsmack: Arena Armeec 30.03.19, Σόφια

Ίσως από τις πιο ωραίες metal συναυλίες που πήγα φέτος. Εξαιρετικοί επί σκηνής, πολύ επικοινωνιακοί με το κοινό, και πολύ καλή τιμή εισιτηρίου για τη διάρκεια της συναυλίας.

Photostory for Godsmack

11. James: Fix Open Air 07.06.19, Θεσσαλονίκη

Πολύ αγαπητοί στο ελληνικό κοινό, και οι πιο συχνοί επισκέπτες εδώ στην Ελλάδα. Ψιλοτσιμπηνένη η τιμή του εισιτηρίου για 1.5 ώρα που εμφανίστηκαν στη σκηνή, αλλά η συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη, ήταν σαφώς καλύτερη από αυτή που δώσανε στην Αθήνα την επόμενη μέρα. Κι ας πιστεύουν μερικοί το αντίθετο.

Photostory For James

10. Archive: Principal Club Theater, 14.09.19 Θεσσαλονίκη

Μια μαγική και χορταστική βραδιά στη Θεσσαλονίκη πρόσφεραν οι Archive τόσο με τις πολλές εναλλαγές τραγουδιστών, τόσο και το πλούσιο setlist τους, αλλά και την μεγάλη διάρκεια της συναυλίας τους (2 ώρες και 20 λεπτά).

Photostory for Archive

9. Uriah Heep: Principal Club Theater, 09.02.19 Θεσσαλονίκη

Η πρώτη συναυλία για το 2019. Οι Uriah Heep ήρθαν στη χώρα μας, και δίδαξαν στους νέους τι σημαίνει καλή rock μουσική, ενώ παράλληλα δώσανε τη δυνατότητα στους μεγάλους να θυμηθούν αυτά τα χρόνια που άνθιζε η rock. Σίγουρα μια από τις πολύ όμορφες συναυλίες της χρονιάς.

Photostory for Uriah Heep

8. Hooverphonic: Fix Factory Of Sound 13.12.19, Θεσσαλονίκη

Η τελευταία συναυλία για το 2019. Οι Hooverphonic όποτε έρχονται Ελλάδα, είναι εγγυημένο ότι θα περάσεις υπέροχα. Με καινούρια τραγουδίστρια στο δυναμικό τους, έδειχναν να έχουν πολύ ενέργεια στη σκηνή, και σίγουρα αυτό το μεταδώσανε στο κόσμο που βρέθηκε (δείτε το πρόσφατο review).

Photostory for Hooverphonic

7. Iggy Pop/James: Release Athens (Πλατεία Νερού) 08.06.19, Αθήνα

Οι James όπως ανέφερα προηγουμένως, δεν ήταν το ίδιο καλοί στην Αθήνα όπως ήταν στην Θεσσαλονίκη, και δεν φάνηκαν να συνδέονται αρκετά με την ημέρα του φεστιβάλ, που ήταν αρκετά punk. Αντίθετα, ο Iggy Pop στα 71 χρόνια του, έδειξε ότι το έχει ακόμη να ξεσηκώνει το κοινό. Κίνηση μέσα στη σκηνή, φωνητικά επίσης. Σίγουρα η κορυφαία μέρα του Release Athens για φέτος, πολύ value for money, αλλά και πολύ ξύλο στις μπροστινές σειρές.

Photostory for Iggy Pop/James

6. Bryan Adams: Boris Trajkovski 13.11.19, Σκόπια

Ο Bryan Adams έδειξε γι’ άλλη μία φορά το πόσο σπουδαίος καλλιτέχνης είναι στις συναυλίες που δίνει, και το πόσο επικοινωνιακός είναι με τον κόσμο.

Photostory for Bryan Adams

5. Deep Purple: Arena Armeec 07.12.19, Σόφια

Παρά την μεγάλη ηλικία τους, έδειξαν γι’ άλλη μία φορά το πως ροκάρουν ολόκληρο το κοινό, και το τι αντοχές έχουν ακόμη, δείχνοντας αυτό που κάνουν εδώ και 51(!) χρόνια. Δείτε μερικά πράγματα που είχα γράψει σ’ ένα review.

Photostory for Deep Purple

4. Madrugada: Κλειστό Γήπεδο Πυλαίας 05.04.19, Θεσσαλονίκη

Η επανένωσή τους με σκοπό να κάνουν περιοδεία για τα 20 χρόνια κυκλοφορίας του πρώτου τους δίσκου Industrial Silence, ήταν θριαμβευτικά η πιο πετυχημένη, και μάλλον σε πολύ σωστό timing. Οι Madrugada φάνηκαν πιο δεμένοι από ποτέ στη σκηνή, κι έδωσαν το καλύτερό τους εαυτό, για να μας χαρίσουν μια μαγική βραδιά στη Θεσσαλονίκη. Ο Sivert Høyem έδωσε ένα από τα καλύτερά του live. Αν προσθέσουμε και την άριστη οργάνωση της συναυλίας, τότε μιλάμε για την καλύτερη συναυλία εντός Ελλάδας.

Photostory for Madrugada

3. The Cure/Editors: Rock The City Festival (Piața Constituției) 22.07.19, Βουκουρέστι

Μια ωραία συναυλιακή μέρα στο Βουκουρέστι, στην οποία έριξε ένα ψιλόβροχο για κάποιο διάστημα, ωστόσο δεν επηρέασε με τίποτα τη διεξαγωγή του φεστιβάλ. Οι Editors γι’ άλλη μία φορά έδειξαν τις διαθέσεις τους επί σκηνής, κι έκαναν μια ωραία προθέρμανση στο κοινό για το μεγάλο όνομα εκείνης της ημέρας. Όσον αφορά για τους Cure, έδειξαν απίστευτες διαθέσεις στη σκηνή, κι έδωσαν τρομερή ενέργεια στο κοινό που βρέθηκε εκεί. Φυσικά με τον δικό τους τρόπο. Ο Robert Smith έδειξε ότι είναι βγαλμένος από το στούντιο.

Photostory for The Cure

Photostory for Editors

2. Evanescence: Arena Armeec 11.09.19, Σόφια

Οι Evanescence όπου πηγαίνουν για συναυλία, πάντα δείχνουν την πιο τρελή διάθεση που έχουν για να τη προσφέρουν απλόχερα στο κοινό τους. Μπορεί να έχουν αλλάξει σχεδόν ολόκληρη τη σύνθεσή τους από την ημέρα που δημιουργήθηκαν, αλλά όσο υπάρχει η Amy Lee, οι Evanescence επιβάλλεται να ροκάρουν τρελά στη σκηνή. Όσο για την Amy Lee, πολλές φορές υπάρχει φόβος ότι δεν της φτάνει η σκηνή. Απίστευτες οι κινήσεις της.

Photostory for Evanescence

1. Lenny Kravitz: Arena Armeec 04.05.19, Σόφια

Δικαιωματικά η καλύτερη συναυλία για το 2019, ήταν αυτή του Lenny Kravitz. Η φωνή του πραγματικά βγαλμένη από το στούντιο, η ενέργειά του ατελείωτη, και η σκηνή δεν τον χωρούσε κυριολεκτικά, οπότε πήγε και προς τον κόσμο. Στα 55 του χρόνια φαίνεται ότι είναι στην καλύτερη φάση της καριέρας του, κι αυτό φάνηκε στη συναυλία του στη Σόφια.

Photostory for Lenny Kravitz

Συναυλιακή ανταπόκριση από Σόφια

Έχουμε και λέμε. Μια θρυλική hard rock μπάντα από την Αγγλία ήρθε και αναστάτωσε τη Σόφια βράδυ του Σαββάτου. Μια μπάντα που βρίσκεται στο μουσικό προσκήνιο πάνω από μισό αιώνα, καθώς σχηματίστηκαν το 1968. Σίγουρα ένα μεγάλο μέρος του κοινού είναι 45 χρονών και άνω, υπάρχουν ωστόσο και νεότεροι οπαδοί τους που είτε έχουν μάθει από τους πατεράδες τους, είτε απλά τους αρέσει η καλή ροκ μουσική και ψάχνονται μονίμως. Πάμε στα της συναυλίας. Μπορεί να 70άρησαν τα μέλη, αλλά ως καλοί μουσικοί δεν ξεχνούν τη τέχνη της ροκ. Ο Ian Gillan, παρόλο που πλέον δεν έχει τις ίδιες αντοχές που είχε μέχρι πριν από 15 χρόνια, όποτε τραγουδάει στη σκηνή δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Η φωνή του δεν φαίνεται να έχει αλλοιωθεί πολύ. Τι να πούμε για τον Ian Paice στα drums; Εκπληκτικός για την ηλικία του. Ο Roger Glover στο μπάσο, απλά φοβερός. Ο Don Airey στα keyboards, παρόλο που δεν είναι Jon Lord (πέθανε το 2012), ήταν συγκλονιστικός, κυρίως στα keyboard solo. Όσο για τον Steve Morse στη κιθάρα; Η μισή συναυλία του ανήκει. Καθηλωτική η παρουσία του στη σκηνή με τη κιθάρα, και τα σόλο του ήταν σκέτη πόρωση. Συνεπώς κάλυψε επάξια το κενό που άφησε ο Ritchie Blackmore που έφυγε από τους Deep Purple το 1994. Εν κατακλείδι, στην συναυλία τους στη Σόφια, οι Deep Purple έδειξαν ότι κρατάνε πολύ καλά για την ηλικία τους. Είναι από τις ροκ μπάντες που ένας μέσος ροκάς δεν πρέπει να χάσει, ειδικά τώρα που περιοδεύουν για τελευταία φορά (τουλάχιστον έτσι λένε). Μια καλή ευκαιρία για να πάει κάποιος να τους δει (αν δεν τους είδε ακόμη δηλαδή), είναι να τους δει στο επερχόμενο Rockwave Festival, 6 Ιουνίου στη Μαλακάσα.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•