Eurovision Review: Τι είδαμε από τη φετινή Eurovision στο Ρότερνταμ;

Ο ιδιαίτερα αγαπημένος στο κοινό Ευρωπαϊκός Διαγωνισμός Τραγουδιού (ή αλλιώς Eurovision Song Contest), διοργανώνεται παραδοσιακά κάθε χρόνο τον Μάιο. Στη φετινή διοργάνωση που διεξήχθη στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, φρόντισαν με το δικό τους τρόπο να κάνουν τον τελικό μια ιδιαίτερη γιορτή της μουσικής, και το πέτυχαν σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό. Κι αυτό γιατί η Eurovision δεν διοργανώθηκε το 2020 εξαιτίας της πανδημίας, κι έλειψε ιδιαίτερα στον κόσμο για να κάνει και τον δικό του “χουλιαμά”.

Δεδομένης της κατάστασης, ο τελικός που διοργανώθηκε στο Ahoy Arena έγινε με όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, με 3.500 κόσμο στις κερκίδες, και το green room (ο χώρος που αράζουν οι συμμετέχοντες) να βρίσκεται στην αρένα. Εμείς θα πάμε να δούμε κάποια πράγματα που μας έμειναν από τον τελικό της Eurovision στο Ρότερνταμ.

Το υπέροχο dj set του Afrojack και η μεταφορά από το βίντεο κλιπ στη σκηνή

Σίγουρα η πινελιά του Ολλανδού dj Afrojack ήταν πολύ σημαντική στο να γίνει τεράστια γιορτή της μουσικής ο τελικός. Το υπέροχο ολιγόλεπτο dj set του, το concept του βίντεο μ’ ένα κορίτσι να το σκάει κρυφά από το σπίτι και να πάει μαζί με το αγόρι προς το μουσικό τρένο, και να τερματίζουν προς τη γέφυρα, το ξεκίνημα του μουσικού πάρτι στη γέφυρα, και η μεταφορά αυτού του πάρτι επί σκηνής με συνοδεία χορευτών, πυροτεχνημάτων, και την Glenis Grace στην ερμηνεία, σίγουρα είναι από τις έντονες στιγμές του τελικού.

Η εμφάνιση της Έλενας Παπαρίζου κι άλλων προηγούμενων νικητών στο Rock The Roof

Μία επίσης από τις αξιομνημόνευτες στιγμές του τελικού, ήταν σίγουρα η σύντομη εμφάνιση διαφόρων προηγούμενων νικητών στο Rock The Roof. Εκεί εμφανίστηκαν με τη σειρά: Ο νικητής της Eurovision του 2015 Måns Zelmerlöw, οι νικητές της Eurovision του 1975 Teach-In, η νικήτρια της Eurovision του 1986 Sandra Kim, η νικήτρια της Eurovision του 1969 Lenny Kuhr, η νικήτρια της Eurovision του 2005 Έλενα Παπαρίζου, και οι νικητές της Eurovision του 2006 Lordi. Σίγουρα η εμφάνιση της Έλενας Παπαρίζου εντυπωσίασε πολύ το κοινό, αλλά και τους διαγωνιζόμενους, ωστόσο σχολιάστηκε αρνητικά από διάφορους κακοπροαίρετους στα social media. Μπορεί να μην είναι ίδια όπως τότε, αλλά παραμένει το ίδιο εκθαμβωτική.

Κριτικές επιτροπές όπως λέμε Ελληνικό VAR

Η αλήθεια να λέγεται. Οι κριτικές επιτροπές των συμμετέχουσων χωρών της Eurovision κάθε χρόνο είναι από τα κεντρικά θέματα σχολιασμού, αλλά με την αρνητική έννοια. Από τη Eurovision του 2016, τότε που καθιερώθηκε η νέα ανακοίνωση αποτελεσμάτων (επιτροπές και κοινό), οι κριτικές επιτροπές μέχρι τώρα έχουν πέσει έξω 4 φορές ως προς τους νικητές. Επίσης υπήρξαν τεράστιες αλλαγές αποτελεσμάτων κυρίως στη κορυφαία 10αδα. Σίγουρα τα κριτήρια που βαθμολογούν διάφορες συμμετοχές, μόνο μουσικά δεν είναι. Με λίγα λόγια, έχουν πάνω κάτω την ίδια λειτουργία με το Ελληνικό VAR.

Την κατάπιε ο διάβολος της 1ης θέσης στην σειρά εμφάνισης

Αν το δούμε στατιστικά, όποια χώρα εμφανιζόταν 1η στο τελικό, συνήθως τερμάτιζε πολύ μακριά από τη κορυφαία 10άδα, και δυστυχώς δεν αποτέλεσε εξαίρεση η Έλενα Τσαγκρινού. Πέρα το ότι της στοίχισε το γεγονός που εμφανίστηκε 1η στη σκηνή του τελικού, σίγουρα της στοίχισε και το άγχος που είχε, κι επηρέασε την ερμηνεία της. Η Έλενα Τσαγκρινού δεν είχε τον ίδιο αέρα μ’ αυτόν που είχε στον Α’ Ημιτελικό, και όσο να ‘ναι φάνηκε και στη συνολική εικόνα. Κρίμα πραγματικά, γιατί η Κύπρος φέτος είχε μια δυνατή συμμετοχή, και είχε λίγες παραπάνω πιθανότητες σε σχέση με την Ελλάδα να τερματίσει στη κορυφαία 10άδα.

Το μαγικό νούμερο ήταν 10

Ακούμε πολύ συχνά τη φράση “το 10 το καλό”. Στη προκειμένη περίπτωση αποδείχθηκε πολύ μαγικό. Η Στεφανία εμφανίστηκε 10η στη σειρά του τελικού, 10η ήταν στη βαθμολογία των κριτικών επιτροπών, και 10η στη βαθμολογία του κοινού. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η 10η θέση που κατέλαβε για λογαριασμό της Ελλάδας. Μια θέση στη 10άδα την οποία η Ελλάδα είχε να δει από τη Eurovision του 2013, με τον (συγχωρεμένο πλέον) Αγάθωνα Ιακωβίδη και τους Koza Mostra (στην 6η θέση). Το μεγάλο όπλο της Στεφανίας στη βραδιά, ήταν αναμφισβήτητα η φωνή της, παρόλο που είναι pop τραγουδίστρια. Επίσης εντυπωσιακή ήταν και η στιλιστική της εμφάνιση, για την οποία ήταν υπεύθυνος ο Βρεττός Βρεττάκος. Η ιδέα του green screen ήταν αρκετά καλή, αλλά είχε σφάλματα. Το βίντεο που παίχτηκε στο green screen ήταν ιδιαίτερα άκυρο, ενώ φυσικά δεν έλειψαν και οι σκιές σε κάποια σημεία, κυρίως στους χορευτές. Θα μπορούσε να τα είχε πάει πολύ καλύτερα, παρ’ όλα αυτά τέλος καλό, όλα καλά. Συγχαρητήρια στη Στεφανία, η οποία ήταν και η νεότερη διαγωνιζόμενη.

Ο τυφώνας που ανέβασε τη θερμοκρασία στη σκηνή

Αυτές είναι οι Hurricane. Το γυναικείο συγκρότημα που εκπροσώπησε τη Σερβία στη φετινή Eurovision. Το συγκρότημα το οποίο έφερε τον τυφώνα, κι ανέβασε τη θερμοκρασία επί σκηνής, ξεσηκώνοντας το κοινό. Θέλησαν να επαναλάβουν την επιτυχία της Ελένης Φουρέιρα στη Eurovision του 2018, αλλά δεν τα κατάφεραν ιδιαίτερα. Παρ’ όλα αυτά το έζησαν, το απόλαυσαν, και πρόσφεραν απλόχερα σέξι θέμα στο κοινό του Ahoy Arena, και στους τηλεθεατές.

Μηδέν εις το πηλίκον

Το Κουλούρι της Θεσσαλονίκης είχε ζήτηση στο Ρότερνταμ; Φάνηκε ιδιαίτερα ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν παίρνει τόσο ζεστά τη Eurovision, οπότε αποφάσισε να στείλει ότι πιο πρόχειρο διέθετε στη μουσική φαρέτρα του. Τραγούδι το οποίο δεν στήριξε ούτε καν το αγγλικό κοινό, καθώς το Embers ήρθε μέχρι το No. 42 σε βρετανικό chart. Το αποτέλεσμα που εισέπραξε ο James Newman ήταν 0 στις κριτικές επιτροπές, και 0 στο κοινό. Ενδεχομένως όμως ο κόσμος να τον θυμάται περισσότερο με 0 βαθμούς, παρά με 10 βαθμούς π.χ.. Φυσικά μετά από την ανακοίνωση, ο James Newman το πανηγύρισε με μια μπύρα στο χέρι. Cheers lad.

Ήρθε η Billie Eilish στη Eurovision;

Αν παρατηρήσει κανείς το είδος του τραγουδιού, την ερμηνεία, αλλά και λίγο την εμφάνιση της τραγουδίστριας, εύκολα θα ερχόταν στο μυαλό του η Billie Eilish. Η Victoria φρόντισε να καθηλώσει τον κόσμο με τη δικιά της μοναδική ερμηνεία, και την ιδιαίτερα απλή εμφάνισή της στη σκηνή. Στάθηκε επάξια στο ύψος της, και λίγο έλειψε να μπει στη 10άδα, καθώς ήρθε ισόβαθμη με τη Στεφανία. Κέρδισε αρκετά τις κριτικές επιτροπές, αλλά όχι και τόσο το κοινό. Τίμια η συμμετοχή της Βουλγαρίας.

Όχι και η καλύτερη ιδέα να ενταχθεί ένας διεθνής star

Η Eurovision όλα αυτά τα χρόνια είναι κέντρο διερχομένων στη παγκόσμια μουσική βιομηχανία. Γεννήθηκαν αστέρια από τη Eurovision κι έκαναν λαμπρή καριέρα, όπως ο Julio Iglesias (Ισπανία 1970), οι ABBA (Σουηδία 1974), η Celine Dion (Ελβετία 1988), και η Lara Fabian (Λουξεμβούργο 1988). Επίσης έχουν συμμετάσχει με επιτυχία διάφορα αστέρια της μουσικής όπως ο Cliff Richard (Ηνωμένο Βασίλειο 1968 & 1973), οι t.a.t.u. (Ρωσία 2003), ο Arash (Αζερμπαϊτζάν 2009), και η Anouk (Ολλανδία 2013). Υπήρξαν και αστέρια που συμμετείχαν και απέτυχαν όπως οι Las Ketchup (Ισπανία), o Engelbert Humberdinck (Ηνωμένο Βασίλειο 2012), η Bonnie Tyler (Ηνωμένο Βασίλειο 2013), και οι Cascada (Γερμανία 2013). Ο Flo Rida ανήκει στη τελευταία κατηγορία, καθώς δεν βοήθησε ιδιαίτερα την Senhit να αναρριχηθεί έστω στη 10άδα, κι ας εμφανίστηκαν τελευταίοι. Αποτυχημένη απόπειρα για το Σαν Μαρίνο.

Όχι και πολύ έξυπνο ένα πισωγύρισμα

Και τους Hooverphonic θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε στη κατηγορία των αστέρων που συμμετείχαν ανεπιτυχώς. Υπάρχει όμως μια μεγάλη ένσταση. Οκ, ίσως να μη πήγαινε άλλο το κουπί με τη ταλαντούχα Luka Cruysberghs, και να θέλησαν να κάνουν μια αλλαγή. Θα τους δικαιολογούσαμε αν επέλεγαν μια καινούργια τραγουδίστρια. Ωστόσο αποφάσισαν να φέρουν πίσω την πρώτη τους τραγουδίστρια Geike Arnaet. Μπορεί να διαθέτει υπέροχη φωνή, να είναι υπεύθυνη για τη μεγάλη τους επιτυχία Mad About You, αλλά δεν έχει την ίδια φρεσκάδα όπως πριν 21 χρόνια. Τέτοια είδους πισωγυρίσματα δεν λειτουργούν ιδιαίτερα, κι όπως φάνηκε στη τελική, δεν έπεισαν τις κριτικές επιτροπές και το κοινό. Εφόσον όμως το απόλαυσαν, και δεν τους ενδιέφερε ιδιαίτερα το τελικό αποτέλεσμα, τότε όλα καλά.

Το ροκ ξεβράκωμα στις κριτικές επιτροπές

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι κριτικές επιτροπές δεν γουστάρουν ροκ και μέταλ μουσική, και φροντίζουν κατά καιρούς να χαντακώνουν τέτοιες συμμετοχές. Δυστυχώς όμως για τις κριτικές επιτροπές φέτος, δεν τους βγήκε. Φέτος το κοινό αποφάσισε να ψηφίσει το είδος που δεν επικρατεί ιδιαίτερα στον θεσμό. Και την αρχή την έκανε με τους Blind Channel που εκπροσώπησαν την Φιλανδία. Οι Blind Channel έφεραν την έκρηξη επί σκηνής, και ξεσήκωσαν για τα καλά κοινό και τηλεθεατές, και δικαίως βρέθηκαν στην 6η θέση. Εκπροσώπησαν με τον καλύτερο τρόπο την χώρα που ανέδειξε μεγάλα ονόματα της ροκ/μέταλ σκηνής, και μιμήθηκαν την ανάλογη επιτυχία των KEiiNO (Νορβηγία) στη Eurovision του 2019 που τερμάτισαν 5οι. Ευχή του ροκ κοινού, οι Blind Channel να καθιερωθούν και στη παγκόσμια ροκ σκηνή.

Έμεινε μόνο με τη σέξι σκηνική παρουσία κι εμφάνιση

Δεν βρίσκουμε κάποιο ιδιαίτερο λάθος από την Efendi, η οποία στάθηκε στο ύψος της ως προς την ερμηνεία, αλλά και ανέβασε για τα καλά τις θερμοκρασίες τόσο με την εμφάνισή της, όσο και με τις κινήσεις της. Απλά δεν συγκίνησε ιδιαίτερα κριτικές επιτροπές και κοινό, που μπούχτισαν από τέτοιες συμμετοχές. Παρ’ όλα, όπως και οι Hurricane, η Efendi έκλεψε κι αυτή τις εντυπώσεις. Ίσως θα γνωρίσει μεγάλη επιτυχία σε κάποια clubs που θα ανοίξουν, κι ενδεχομένως σε κάποια beach bars.

Επήλθε ροκ δικαιοσύνη

Αυτό που ξεκίνησαν οι Φιλανδοί Blind Channel, το τελείωσαν με τον πανηγυρικό τρόπο οι Ιταλοί Måneskin. Οι Måneskin επιβεβαίωσαν τα προγνωστικά που τους φέρνανε στη 1η θέση, φροντίζοντας να προσφέρουν και την ανάλογη εμφάνιση. Βεβαίως οι κριτικές επιτροπές φρόντισαν να τους βάλουν εμπόδια, ωστόσο οι Ιταλοί rockers δεν πτοήθηκαν, και με τη βοήθεια του κοινού, απέδειξαν στις κριτικές επιτροπές το πόσο λάθος έκαναν, και τους βαθμολόγησαν χαμηλότερα. Δεν χρειάζεται να πούμε το πόσο ξεσήκωσαν το Ahoy Arena και τους τηλεθεατές με το μοναδικό είδος που ακολουθούν στο ρεπερτόριό τους. Δικαιότατα αναδείχθηκαν νικητές της Eurovision Song Contest 2021, και πλέον περιμένουμε τα επόμενα βήματά τους. Κι όπως είπε ο τραγουδιστής της μπάντας Damiano David σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι αυτό το είδος πέθανε: “Rock ‘n’ Roll Never Dies”

Αυτά είδαμε από τη φετινή Eurovision που διεξήχθη στο Ρότερνταμ, η οποία επέστρεψε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο έπειτα από το υποχρεωτικό διάλειμμα της πανδημίας. Παρακολουθήσαμε πολύ δυνατές συμμετοχές φέτος, και αναμένουμε πλέον ακόμη πιο δυνατές συμμετοχές στην Eurovision της επόμενης χρονιάς που θα διεξαχθεί σε πόλη της Ιταλίας.

See You In Italy!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης




Concert Action 2019: Year Review

Το 2019, αναμφισβήτητα ήταν μια χρονιά γεμάτη με συναυλίες, μερικές εκ των οποίων ήταν εντός προγράμματος, κάποιες εκτός προγράμματος, κάποιες εντυπωσιακές, κάποιες μη εντυπωσιακές. Η ουσία όμως είναι ότι η προσωπική συναυλιογραφία γέμισε με πολλά κεφάλαια, αλλά και δημιουργήθηκαν πολλές αναμνήσεις από ταξίδια εντός, αλλά και εκτός Ελλάδας. Ωστόσο έφυγαν πολλά λεφτά. Πάμε να δούμε μαζί τις 18 συναυλίες ξένων ονομάτων που είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, κι έχω κατατάξει σύμφωνα με τα “κριτήριά” μου:

18. Bullet For My Valentine: Principal Club Theater 06.04.19, Θεσσαλονίκη

Ναι, είναι μια ωραία metal μπάντα, αρκετά δημοφιλής κυρίως στο νεαρό metal κοινό, όμως το live τους στη Θεσσαλονίκη ήταν αρκετά αδιάφορο, αρκετά τσιμπημένη η τιμή του εισιτηρίου για τη διάρκεια που παίξανε (30€ για να παίξουν 1 ώρα και 10 λεπτά)

Photostory for Bullet For My Valentine

17. Enrique Iglesias: Κλειστό Γήπεδο Πυλαίας 27.10.19, Θεσσαλονίκη

Σίγουρα είναι μεγάλο μουσικό κι εμπορικό γεγονός να έρχεται στη Θεσσαλονίκη ένα όνομα σαν τον Enrique Iglesias, καθώς αποκτά prestige η πόλη. Μπορεί στο concert review μου να έχω γράψει αρκετά καλά λόγια, αλλά δεν φαίνονται αρκετά μπροστά σ’ ένα μέτριο (έως κακό) live του καλλιτέχνη, καθώς εμπεριείχε πολύ playback, πολλά δεύτερα φωνητικά, και λιγότερα δικά του φωνητικά. Προσθέτω επίσης της τσιμπημένες τιμές εισιτηρίων και την ερασιτεχνική οργάνωση της συναυλίας για έναν τέτοιο χώρο. Το μόνο καλό της συναυλίας, ήταν το show.

Photostory for Enrique Iglesias

16. Cypress Hill: Fix Open Air 22.06.19, Θεσσαλονίκη

Θρυλικό Hip Hop group, αρκετά χορευτική νύχτα στη Θεσσαλονίκη, και μάλλον αρκετά “μπαφιάρικη”, αν δούμε ότι στα τραγούδια τους μιλάνε πολύ για χόρτο. Μπορεί το είδος να μην είναι από τα πολυαγαπημένα μου, αλλά σίγουρα ήταν μια καλή συναυλία.

Photostory for Cypress Hill

15. Bon Jovi: Piața Constituției 21.07.19, Βουκουρέστι

Σίγουρα ήταν ένα από τα όνειρα πολλών χρόνων να παρακολουθήσω τους Bon Jovi σε συναυλία, ήταν ουσιαστικά από τις μεγάλες συναυλίες που έγιναν φέτος, και με ωραία καλοστημένη παραγωγή. Ωστόσο το timing δεν ήταν αρκετά καλό, αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι ο Jon Bon Jovi πλέον δεν μπορεί να τραγουδήσει όπως τραγουδούσε πριν από τουλάχιστον 8 χρόνια. Τουλάχιστον έχω να λέω ότι είδα Bon Jovi.

Photostory for Bon Jovi

14. Disturbed/Anthrax: Release Athens (Πλατεία Νερού) 30.06.19, Αθήνα

Το Release Athens, γενικά ήταν από τα πολύ καλά οργανωμένα φεστιβάλ, και είχαν πολύ πλούσιο πρόγραμμα. Για τους Anthrax δεν έχω να πω πολλά. Έδειξαν γι’ άλλη μία φορά στον κόσμο τι σημαίνει καλή thrash metal. Από την άλλη οι Disturbed, είναι από τις αξιοσέβαστες σύγχρονες metal μπάντες στο κοινό, λόγω του ρεπερτορίου που έχουν, και τα κοινωνικά μηνύματα που περνούν μέσω των τραγουδιών του, στο live τους στη Πλατεία Νερού, ψιλοαπογοήτευσαν. Λίγο τα φάλτσα του David Draiman, λίγο ο κακός ήχος, σίγουρα θα μπορούσε να ήταν καλύτερο live. Φυσικά υπήρχε και το λεγόμενο “ξύλο” στις μπροστινές σειρές.

Photostory for Disturbed/Anthrax

13. Dropkick Murphys: Βελλίδειο 04.06.19, Θεσσαλονίκη

Πολύ αγαπητοί στο ελληνικό κοινό, ήρθαν γι’ άλλη μία φορά στη χώρα μας, και τα ρήμαξαν στο πέρασμά τους με celtic punk ρυθμούς.

Photostory for Dropkick Murphys

12. Godsmack: Arena Armeec 30.03.19, Σόφια

Ίσως από τις πιο ωραίες metal συναυλίες που πήγα φέτος. Εξαιρετικοί επί σκηνής, πολύ επικοινωνιακοί με το κοινό, και πολύ καλή τιμή εισιτηρίου για τη διάρκεια της συναυλίας.

Photostory for Godsmack

11. James: Fix Open Air 07.06.19, Θεσσαλονίκη

Πολύ αγαπητοί στο ελληνικό κοινό, και οι πιο συχνοί επισκέπτες εδώ στην Ελλάδα. Ψιλοτσιμπηνένη η τιμή του εισιτηρίου για 1.5 ώρα που εμφανίστηκαν στη σκηνή, αλλά η συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη, ήταν σαφώς καλύτερη από αυτή που δώσανε στην Αθήνα την επόμενη μέρα. Κι ας πιστεύουν μερικοί το αντίθετο.

Photostory For James

10. Archive: Principal Club Theater, 14.09.19 Θεσσαλονίκη

Μια μαγική και χορταστική βραδιά στη Θεσσαλονίκη πρόσφεραν οι Archive τόσο με τις πολλές εναλλαγές τραγουδιστών, τόσο και το πλούσιο setlist τους, αλλά και την μεγάλη διάρκεια της συναυλίας τους (2 ώρες και 20 λεπτά).

Photostory for Archive

9. Uriah Heep: Principal Club Theater, 09.02.19 Θεσσαλονίκη

Η πρώτη συναυλία για το 2019. Οι Uriah Heep ήρθαν στη χώρα μας, και δίδαξαν στους νέους τι σημαίνει καλή rock μουσική, ενώ παράλληλα δώσανε τη δυνατότητα στους μεγάλους να θυμηθούν αυτά τα χρόνια που άνθιζε η rock. Σίγουρα μια από τις πολύ όμορφες συναυλίες της χρονιάς.

Photostory for Uriah Heep

8. Hooverphonic: Fix Factory Of Sound 13.12.19, Θεσσαλονίκη

Η τελευταία συναυλία για το 2019. Οι Hooverphonic όποτε έρχονται Ελλάδα, είναι εγγυημένο ότι θα περάσεις υπέροχα. Με καινούρια τραγουδίστρια στο δυναμικό τους, έδειχναν να έχουν πολύ ενέργεια στη σκηνή, και σίγουρα αυτό το μεταδώσανε στο κόσμο που βρέθηκε (δείτε το πρόσφατο review).

Photostory for Hooverphonic

7. Iggy Pop/James: Release Athens (Πλατεία Νερού) 08.06.19, Αθήνα

Οι James όπως ανέφερα προηγουμένως, δεν ήταν το ίδιο καλοί στην Αθήνα όπως ήταν στην Θεσσαλονίκη, και δεν φάνηκαν να συνδέονται αρκετά με την ημέρα του φεστιβάλ, που ήταν αρκετά punk. Αντίθετα, ο Iggy Pop στα 71 χρόνια του, έδειξε ότι το έχει ακόμη να ξεσηκώνει το κοινό. Κίνηση μέσα στη σκηνή, φωνητικά επίσης. Σίγουρα η κορυφαία μέρα του Release Athens για φέτος, πολύ value for money, αλλά και πολύ ξύλο στις μπροστινές σειρές.

Photostory for Iggy Pop/James

6. Bryan Adams: Boris Trajkovski 13.11.19, Σκόπια

Ο Bryan Adams έδειξε γι’ άλλη μία φορά το πόσο σπουδαίος καλλιτέχνης είναι στις συναυλίες που δίνει, και το πόσο επικοινωνιακός είναι με τον κόσμο.

Photostory for Bryan Adams

5. Deep Purple: Arena Armeec 07.12.19, Σόφια

Παρά την μεγάλη ηλικία τους, έδειξαν γι’ άλλη μία φορά το πως ροκάρουν ολόκληρο το κοινό, και το τι αντοχές έχουν ακόμη, δείχνοντας αυτό που κάνουν εδώ και 51(!) χρόνια. Δείτε μερικά πράγματα που είχα γράψει σ’ ένα review.

Photostory for Deep Purple

4. Madrugada: Κλειστό Γήπεδο Πυλαίας 05.04.19, Θεσσαλονίκη

Η επανένωσή τους με σκοπό να κάνουν περιοδεία για τα 20 χρόνια κυκλοφορίας του πρώτου τους δίσκου Industrial Silence, ήταν θριαμβευτικά η πιο πετυχημένη, και μάλλον σε πολύ σωστό timing. Οι Madrugada φάνηκαν πιο δεμένοι από ποτέ στη σκηνή, κι έδωσαν το καλύτερό τους εαυτό, για να μας χαρίσουν μια μαγική βραδιά στη Θεσσαλονίκη. Ο Sivert Høyem έδωσε ένα από τα καλύτερά του live. Αν προσθέσουμε και την άριστη οργάνωση της συναυλίας, τότε μιλάμε για την καλύτερη συναυλία εντός Ελλάδας.

Photostory for Madrugada

3. The Cure/Editors: Rock The City Festival (Piața Constituției) 22.07.19, Βουκουρέστι

Μια ωραία συναυλιακή μέρα στο Βουκουρέστι, στην οποία έριξε ένα ψιλόβροχο για κάποιο διάστημα, ωστόσο δεν επηρέασε με τίποτα τη διεξαγωγή του φεστιβάλ. Οι Editors γι’ άλλη μία φορά έδειξαν τις διαθέσεις τους επί σκηνής, κι έκαναν μια ωραία προθέρμανση στο κοινό για το μεγάλο όνομα εκείνης της ημέρας. Όσον αφορά για τους Cure, έδειξαν απίστευτες διαθέσεις στη σκηνή, κι έδωσαν τρομερή ενέργεια στο κοινό που βρέθηκε εκεί. Φυσικά με τον δικό τους τρόπο. Ο Robert Smith έδειξε ότι είναι βγαλμένος από το στούντιο.

Photostory for The Cure

Photostory for Editors

2. Evanescence: Arena Armeec 11.09.19, Σόφια

Οι Evanescence όπου πηγαίνουν για συναυλία, πάντα δείχνουν την πιο τρελή διάθεση που έχουν για να τη προσφέρουν απλόχερα στο κοινό τους. Μπορεί να έχουν αλλάξει σχεδόν ολόκληρη τη σύνθεσή τους από την ημέρα που δημιουργήθηκαν, αλλά όσο υπάρχει η Amy Lee, οι Evanescence επιβάλλεται να ροκάρουν τρελά στη σκηνή. Όσο για την Amy Lee, πολλές φορές υπάρχει φόβος ότι δεν της φτάνει η σκηνή. Απίστευτες οι κινήσεις της.

Photostory for Evanescence

1. Lenny Kravitz: Arena Armeec 04.05.19, Σόφια

Δικαιωματικά η καλύτερη συναυλία για το 2019, ήταν αυτή του Lenny KravitzΗ φωνή του πραγματικά βγαλμένη από το στούντιο, η ενέργειά του ατελείωτη, και η σκηνή δεν τον χωρούσε κυριολεκτικά, οπότε πήγε και προς τον κόσμο. Στα 55 του χρόνια φαίνεται ότι είναι στην καλύτερη φάση της καριέρας του, κι αυτό φάνηκε στη συναυλία του στη Σόφια.

Photostory for Lenny Kravitz




Hooverphonic live in Thessaloniki (13.12.19) – Concert Review

Συναυλιακή ανταπόκριση από Θεσσαλονίκη

Μια ποπ μπάντα από το Βέλγιο, πολύ γνωστή και πολύ αγαπητή στο ελληνικό κοινό, καθώς έχουν επισκεφτεί τη χώρα μας αρκετές φορές μέχρι τώρα, είτε για συναυλίες, είτε για κάτι άλλο. Άλλωστε οι ίδιοι είχαν δηλώσει ότι η Ελλάδα είναι από τους πολυαγαπημένους τους προορισμούς για τα όμορφα τοπία, το ένθερμο κοινό, και το καλό “σουβλάκι”, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Alex Callier. Ο Alex όμως δεν διευκρίνισε πιο σουβλάκι εννοεί. Μήπως εννοεί το σουβλάκι που ξέρουμε όλοι σε ξυλάκι, ή μήπως εννοεί το τυλιχτό που λένε στην Αθήνα; Πέρα από τη πλάκα, οι Hooverphonic έχουν τον τρόπο τους να μεταδίδουν την ενέργεια που έχουν στη σκηνή προς το κοινό που τους παρακολουθεί, κάτι που αναγκάζει ακόμη και τον θεατή που δεν τους γνωρίζει αρκετά να τους λατρέψει μετά το τέλος της συναυλίας.  Κάτι τέτοιο απέδειξαν και στη Θεσσαλονίκη το βράδυ της Παρασκευής. Ο πρωτεργάτης της μπάντας Alex Callier, πέρα από την φανταστική ενέργεια που έχει στη σκηνή, είναι και πολύ επικοινωνιακός τύπος, και λέει πολλά αστεία στο κοινό από τις μέχρι τώρα εμπειρίες του. Ο Raymond Geerts, το έτερον ήμισυ του Alex, κι αυτός με τον δικό του τρόπο ξεσήκωνε το κοινό κατά διαστήματα. Ωστόσο θα σταθούμε στην παρούσα τραγουδίστρια της μπάντας, την Luka Cruysberghs. Είναι το νεότερο μέλος της μπάντας, σίγουρα δεν είναι Geike Arnaert, ούτε Noémie Wolfs. Αλλά με την παρουσία της στη σκηνή, και την βελούδινη φωνή που διαθέτει, δείχνει ότι η Luka είναι ένα πολλά υποσχόμενο κορίτσι, σίγουρα έχει να δώσει ακόμη πιο πολλά στο μέλλον, καθώς είναι μόλις 19 ετών. Η συναυλία διήρκησε ως γνωστόν 1,5 ώρα, αλλά η setlist ήταν χορταστική, καθώς εμπεριείχε τις μεγάλες τους επιτυχίες όπως το Mad About You, Eden, Jackie Cane, Heartbroken, και Anger Never Dies, αλλά εμπεριείχε και τραγούδια από τη τελευταία τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο Looking For Stars. Οι Hooverphonic υποσχέθηκαν ότι θα ξανάρθουν του χρόνου στη χώρα μας για να γιορτάσουν τα 20 χρόνια κυκλοφορίας του άλμπουμ The Magnificent Tree. Ενώ επίσης του χρόνου οι Hooverphonic θα συμμετάσχουν στην επερχόμενη Eurovision που θα διεξαχθεί στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, και θα εκπροσωπήσουν το Βέλγιο. Οπότε τους ευχόμαστε Καλή Επιτυχία!!!




Κυκλοφόρησαν οι Hooverphonic τραγούδι για τη Eurovision

Οι αγαπητοί στο ελληνικό κοινό Hooverphonic, όσοι θα γνωρίζετε είχαν ανακοινώσει εδώ και καιρό ότι θα συμμετάσχουν στη φετινή Eurovision εκπροσωπώντας την χώρα τους το Βέλγιο, κάτι που φυσικά είχε προκαλέσει διάφορες εντυπώσεις στους fans τους. Σήμερα κυκλοφόρησαν το τραγούδι τους με τίτλο Release Me με την εξαιρετικά ταλαντούχα Luka Cruysberghs στα φωνητικά, και θα συμμετείχουν στον 1ο ημιτελικό της διοργάνωσης που θα διεξαχθεί στις 12 Μαΐου. Φυσικά αναμένουν την ανάλογη στήριξη και από τους Eurovision fans, αλλά και από τους δικούς τους fans. Μια πιο ιδιαίτερη στήριξη περιμένουν κι από τους Έλληνες fans τους, μιας και οι Hooverphonic έδωσαν 3 συναυλίες στη χώρα μας την περασμένη χρονιά, ενώ είχαν γυρίσει και βίντεο κλιπ στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού για το τραγούδι Looking For Stars.

Ακούστε το νέο τους τραγούδι: