1

Η Αθήνα Μου

Η μικρή συνοικία του Ψυρρή βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και είναι μια από τις παλαιότερες συνοικίες της πόλης.
Πρώτη φορά το Ψυρρή αναφέρεται στο βιβλίο του Γάλλου γιατρού Ζακόμπ Σπον με τίτλο Ταξίδι σε Ιταλία, Δαλματία, Ελλάδα και Ανατολή στο οποίο παρουσιάζεται ως ένα από τα οκτώ πλατώματα της Αθήνας. Πιθανότατα η λέξη Ψυρρής σημαίνει Ψαριανός και προέρχεται από τις παλαιότερες ονομασίες της νήσου των Ψαρών.
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ο λόρδος Βύρων διέμεινε στην οικία του υποπροξένου της Αγγλίας Θεόδωρου Μακρή, όπου και γνώρισε την Θηρεσία Μακρή, την οποία και ερωτεύτηκε. Εκείνη την εποχή υπήρχε και το αρχοντικό του Κυριάκου Πιττάκη, του μετέπειτα διάσημου για τις ανασκαφές στην Ακρόπολη αρχαιολόγου.


Μετά την απελευθέρωση, στην περιοχή εγκαταστάθηκαν διάφορες αρχοντικές οικογένειες όπως αυτή του ηγεμόνα της Ουγγροβλαχίας Ιωάννη Καρατζά. Ένας από τους διασημότερους κατοίκους του Ψυρρή ήταν και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Στην συνοικία κατοίκησε για πάνω από 20 χρόνια και γι’ αυτό του δόθηκε το προσωνύμιο ο Ερημίτης του Ψυρρή.
Από το 1870 το Ψυρρή είχε μετατραπεί σε μια από τις πιο επικίνδυνες περιοχές της Αθήνας. Αιτία ήταν οι διαβόητοι κουτσαβάκηδες, δηλαδή οι διάφοροι μάγκες που ζούσαν μέσα στην παρανομία. Οι κουτσαβάκηδες λήστευαν και πολλές φορές δολοφονούσαν εμπόρους με αποτέλεσμα να δημιουργούν μεγάλο φόβο στους περαστικούς. της περιοχής.

Η Οδός Ερμού είναι εμπορικός δρόμος στο ιστορικό τρίγωνο της παλαιάς πόλης της Αθήνας.Αποτελεί διαχρονικά τόπο ανάπτυξης του ντόπιου εμπορίου και ιστορικό σημείο ανάδειξης της μεσαίας τάξης των εμπόρων με ελληνικά υφάσματα, υποδήματα, είδη ρουχισμού και είδη προικός, λόγω της γειτνίασης με το Μεταξουργείο και τη βιοτεχνική ζώνη στα δυτικά των Αθηνών. Είναι η πέμπτη ακριβότερη εμπορική περιοχή στην Ευρώπη και η δέκατη στον κόσμο.


Από τα πιο γραφικά και πολυσύχναστα σημεία της Αθήνας είναι το Μοναστηράκι, η περιοχή γύρω από τον ιερό ναό της Παναγίας Παντάνασσας, το μόνο κτίσμα που έχει απομείνει από το μοναστήρι που βρισκόταν εδώ στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Η βόλτα στα αναρίθμητα μικρά καταστήματα και στους πάγκους των μικροπωλητών είναι μοναδική εμπειρία και πειρασμός στον οποίο δύσκολα μπορεί κανείς να αντισταθεί.


Γραφει και Φωτογραφιζει η ΑνναΜαρια Συνιορακη




Νομός Ευρυτανίας .. Πρωτεύουσα?

#

Η λέξη Καρπενήσι προέρχεται από την αρωμουνική λέξη kárpinu,δηλαδη οστρυα-γαυρος. είναι πρωτεύουσα του Νομού Ευρυτανίας και του Δήμου Καρπενησίου.
Στην περιοχή υπήρχαν από τα αρχαία χρόνια διάφοροι οικισμοί στα περίχωρα της σημερινής πόλης. Σε έναν από αυτούς, στους βόρειους πρόποδες του «Παλιόκαστρου» ,βρέθηκε ο περίφημος «Θησαυρός του Καρπενησίου», μία συλλογή από 35 αριστουργήματα της ελληνιστικής χρυσοχοΐας.

Στην περιοχή υπήρχαν από τα αρχαία χρόνια διάφοροι οικισμοί στα περίχωρα της σημερινής πόλης. Σε έναν από αυτούς, στους βόρειους πρόποδες του «Παλιόκαστρου» ,βρέθηκε ο περίφημος «Θησαυρός του Καρπενησίου», μία συλλογή από 35 αριστουργήματα της ελληνιστικής χρυσοχοΐας.
Την εποχή της Τουρκοκρατίας κατέχει δεσπόζουσα θέση στην περιοχή από πλευράς γεωργοκτηνοτροφικής ανάπτυξης. Κάτοικοι της περιοχής, πήραν μέρος στην εξέγερση του 1600 και του 1611, από τον Μητροπολίτη Τρικάλων και Λαρίσης Διονύσιο τον Φιλόσοφο. Το 1645,ο Διδάσκαλος του Γένους Ευγένιος Γιαννούλης, ίδρυσε Σχολή όπου δίδαξε και ο ίδιος κατά διαστήματα. Την περίοδο 1684 – 1699, στην περιοχή του Καρπενησίου, ο αρματολός Λιβίνης επαναστάτησε κατά των Τούρκων. Κατάφερε μία σημαντική νίκη κοντά στο χωριό Γόλιανη, το 1684 (ο λόφος στον οποίο έγινε η μάχη πήρε το όνομά του), ενώ έναν χρόνο μετά σκοτώθηκε σε μάχη στο χωριό Αράχωβα. Αργότερα στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Σκλαβούνοι που λιποτάκτησαν, από την Πελοπόννησο. Οι Ενετοί, για την καλύτερη οργάνωση των επαναστατημένων αρματολών εγκατέστησαν στην πόλη κεντρικό στρατόπεδο με διοικητές τους Μποσίνα και Λουμποζόβιτς. Στην πόλη εγκαταστάθηκε και ο Λιμπεράκης Γερακάρης, όταν αποφάσισε να εκστρατεύσει κατά της Στερεάς Ελλάδας. Για να γίνει αρεστός στους κατοίκους της περιοχής, άρχισε να χτίζει διάφορες εκκλησίες. Ανάμεσα σε αυτές, και της Αγίας Τριάδας στο Καρπενήσι. Όταν αποφάσισε να επιτεθεί εκ νέου στην Πελοπόννησο, οι Ενετοί επιτέθηκαν στο Καρπενήσι και το λεηλάτησαν. Μετά τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς, το Καρπενήσι πέρασε ξανά στα χέρια των Οθωμανών.Το Καρπενήσι έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1821. Την Επανάσταση κήρυξαν στο Καρπενήσι οι τοπικοί οπλαρχηγοί Γιολδασαίοι και Βράσκας αλλά υπέρτερες τούρκικες δυνάμεις από τη Λαμία εξουδετέρωσαν τους πολιορκητές. Σύντομα όμως οι επαναστάτες ανασυντάχθηκαν και έδιωξαν τους Τούρκους από την πόλη. Κοντά στο Καρπενήσι, στη θέση Κεφαλόβρυσο, σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τούρκους, ο Σουλιώτης αγωνιστής Μάρκος Μπότσαρης, στις 9 Αυγούστου 1823.Το Καρπενήσι και άλλα εκατό χωριά της Νότιας Ευρυτανίας, πυρπολήθηκαν από τρία γερμανικά τάγματα στις 10 Αυγούστου 1944 και μέχρι της 17 Αυγούστου του ίδιου χρόνου.Το Καρπενήσι, όπως και όλος ο νομός, βρίσκεται σε ορεινή περιοχή σημαντικού φυσικού κάλλους, πλούσια σε βλάστηση.
Το Μεγάλο Χωριό είναι χτισμένο αμφιθεατρικά στους πρόποδες του όρους Καλιακούδα . Από την πλατεία του χωριού βλέπει κανείς τις κορυφές του όρους Χελιδώνα,την κοιλάδα του Καρπενησιώτη ποταμού και τα χωριά γύρω από αυτή.Το Μεγάλο Χωριό είναι γνωστό από τα χρόνια της επανάστασης (1821). Ήταν τόπος συνάντησης και έδρα διοίκησης των δυνάμεων απελευθέρωσης. Στην Καλιακούδα, στη θέση Λακκώματα, έγινε μια μεγάλη μάχη μεταξύ των οπλαρχηγών Τζαβέλα, Γιολδάση, Σιαδήμα, Λόντο, Ροδόπουλο και Κοντογιάννη κατά του Μουσταή πασά όταν οι πρώτοι έφραξαν το δρόμο του πασά προς το Μεσολόγγι. Αναφέρεται επίσης ως στρατόπεδο των ελληνικών απελευθερωτικών δυνάμεων τον Νοέμβριο του 1828, λίγο πριν την απελευθέρωση του Καρπενησίου.Το Μεγάλο Χωριό υπήρξε επίσης η γενέτειρα του Αγίου Γεράσιμου του Μεγαλοχωρίτη κατά κόσμον Γεώργιου Σταθόπουλου, που μαρτύρησε με αποκεφαλισμό στην Πόλη στις 3 Ιουλίου του 1812.

Ένα από τα χαρακτηριστικά του χωριού είναι τα πέτρινα αρχοντικά σπίτια, καλοδιατηρημένα, τα οποία είναι χτισμένα με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της περιοχής, με την πέτρα να κυριαρχεί. Οι πλακόστρωτοι δρόμοι του, τα γραφικά σοκάκια με τα δέντρα και τις πέτρινες βρύσες, οι φιλόξενοι κάτοικοί του και οι ενδιαφέρουσες επιλογές που προσφέρει το χωριό, δικαιολογούν τη φήμη του.την πλατεία του χωριού μπορείτε θα πιείτε τον καφέ σας και θα δοκιμάσετε τα παραδοσιακά εδέσματα από την «Αντιγόνη», ατενίζοντας το ηλιοβασίλεμα στην Χελιδώνα και την καταπράσινη κοιλάδα που απλώνεται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, ακούγοντας το τρεχούμενο νερό και το θρόισμα των πλατανιών που σκεπάζουν την πλατεία. Θα χαλαρώσετε με βόλτα στα ξύλινα γεφυράκια στο περιοχή Κεφαλόβρυσο του χωριού, πάνω από το ρέμα, ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση. Να επισκεφθείτε τις εκκλησίες του Χωριού αλλά κυρίως τα εξωκκλήσια διάσπαρτα στο δάσος γύρω από το χωριό. Αξίζει να βρεθείτε στο χωριό παραμονή των Φώτων για να παρακολουθήσετε ένα από τα πιο παλιά έθιμα της περιοχής, το «Καλήμερα». Το απόγευμα της παραμονής, οι άνδρες του χωριού βγαίνουν και λένε τα κάλαντα.Με τα χρήματα που συγκεντρώνονται κάνουν μεγάλο παραδοσιακό γλέντι με ορχήστρα και ξεφαντώνουν ως το πρωί.
Κόσμημα για την Ευρυτανία αποτελεί η ιστορική Ιερά Μονή Προυσού, όπου μπορείτε να προσκυνήσετε την θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς της Προυσιώτισσας, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου.Αξέχαστο θα σας μείνει το επιβλητικό φαράγγι Πανταβρέχει με τους εντυπωσιακούς καταρράκτες, ανάμεσα στα βουνά Καλιακούδα και Πλατανάκι.
Ο επισκέπτης μπορεί να δοκιμάσει τοπικές γεύσεις, πληθώρα μαγειρευτών φαγητών, της ώρας, πίτες παραδοσιακές, κατίκι, κοντοσούβλι, κοκορέτσι, κυνήγι και μπορείτε να αγοράσετε προϊόντα από τα μαγαζάκια δίπλα στο δρόμο.
Με φόντο το μαγευτικό αλπικό τοπίο, και ανακαλύπτουμε ακόμα ένα από τα παραμυθένια χωριά που είναι απλά… υπεροχο!Πρόκειται για το Κλαυσί, ένα ορεινό χωριό της Ευρυτανίας χτισμένο σε υψόμετρο 780 μέτρων στους πρόποδες του όρους Κώνισκος και στις ανατολικές όχθες του Καρπενησιώτη ποταμού που το αγκαλιάζει η εύφορη κοιλάδα του. Το χωριό λόγω της τοποθεσίας και του υψόμετρου έχει συγκλονιστική θέα στην κοιλάδα της Ποταμιάς, στον Καρπενησιώτη και το βουνό της Χελιδόνας!Το ιδιαίτερο όνομά του, το χωριό το πήρε σύμφωνα με την παράδοση από τα δάκρυα που έχυσαν οι κάτοικοι που απέμεναν στο χωριό μετά την καταστροφή του,πιθανώς από τους Γαλάτες του ΒΤο Μικρό Χωριό σημαδεύτηκε από την κατολίσθηση της 13ης Ιανουαρίου του 1963 όταν, μετά από 13 μερόνυχτα συνεχούς βροχόπτωσης, ένα μεγάλο κομμάτι από το βουνό «Κρι» αποκολλήθηκε και καταπλάκωσε τα περισσότερα σπίτια. Εκείνο το πρωινό της Κυριακής 13 Μικροχωρίτες έχασαν τη ζωή τους.

Η καταστροφή, που φέρει τη σφραγίδα του… γρουσούζικου αριθμού 13, πείσμωσε τους Μικροχωρίτες. Κι έβαλαν στόχο να ανοικοδομήσουν και πάλι το χωριό τους. Τον Απρίλιο του 1963 ξεκίνησε έρανος για την ανοικοδόμηση του Νέου Μικρού Χωριού, τα θεμέλια του οποίου μπήκαν το Φεβρουάριο του 1964.Η ανοικοδόμηση του Νέου Μικρού Χωριού, που σχεδιάστηκε από το Τεχνικό Γραφείο Δοξιάδη, τελείωσε το 1968.Στην είσοδο του Παλαιού Μικρού Χωριού ο επισκέπτης θα συναντήσει σήμερα το Μνημείο των 13 θυμάτων της κατολίσθησης σε μία ήσυχη τοποθεσία με μεγάλα πλατάνια και δροσερό τρεχούμενο νερό.Ένα από τα πλατάνια, που φύτρωσαν εκεί μετά την κατολίσθηση του χωριού, έχει ένα τραγικό συμβολισμό: από τη ρίζα του έχουν ξεπεταχτεί 13 παρακλάδια, τόσα όσοι και οι Μικροχωρίτες που χάθηκαν την αποφράδα εκείνη μέρα, που έτυχε να είναι η 13η Ιανουαρίου του 1963.Στην πλατεία του Παλιού Μικρού Χωριού βρίσκεται μια από τις παλαιότερες πηγές του χωριού που αποτελείται από έξι αστείρευτες βρύσες με ολόδροσο νερό.Παλιότερα οι βρύσες χρησίμευαν και ως «ψυγείο», γιατί κάτω από τη συνεχή κρυστάλλινη ροή τους έβαζαν αναψυκτικά και φρούτα, για να κρυώνουν.Ως τότε εκεί υπήρχαν τρεις μεγάλες πέτρινες κούπες, απ’ τις οποίες έπαιρναν νερό όλα τα σπίτια του χωριού.Από τα νερά της πηγής τρέφεται, πάνω από δυο αιώνες, ένας θεόρατος πλάτανος, που αγκαλιάζει ολόκληρη την πλατεία.Οπως θυμούνται οι παλιοί, από ένα λοχία αποσπασματάρχη, κάπου στα 1860, παρακολουθεί άγρυπνα επί τόσες γενεές τη ζωή του χωριού. Τον είπαν «άψυχο ληξίαρχο» του χωριού, γιατί κάτω απ’ τη σκιά του ζωντανεύει η δημογραφική πορεία του κάθε Μικροχωρίτη.Η πλατεία του χωριού είναι ο τόπος συνάντησης για τους Μικροχωρίτες.Εδώ συγκεντρώνονταν παλαιότερα οι κάτοικοι προκειμένου ν’ αποφασίσουν πάνω σε σοβαρά κοινοτικά ζητήματα και στον χοντρό κορμό του πλάτανου κολλούσαν όλες τις ανακοινώσεις τους. Εδώ γίνονται τα μεγάλα γλέντια για γάμους, βαφτίσια και άλλες γιορτές.Κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου στήνεται στην όμορφη πλατεία το μεγάλο πανηγύρι στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος και βουίζει το κλαρίνο.

Γραφει-Φωτογραφιζει η ΑνναΜαρια Συνιορακη




Σαρωνιδα

Η Σαρωνίδα ευρίσκεται στα νοτιοανατολικά παράλια του Σαρωνικού, σε απόσταση 35 χιλιομέτρων περίπου νοτιοανατολικά της Αθήνας.
Η Σαρωνίδα ευρίσκεται μεταξύ του Λαγονησίου (κατεύθυνση προς Πειραιά) και της Αναβύσσου (κατεύθυνση προς Σούνιο). Συνορεύει βορείως με τη δημοτική ενότητα Καλυβίων (Καλύβια και περιοχή Λαγονησίου) και νοτίως και ανατολικώς με τη δημοτική ενότητα Αναβύσσου (περιοχές «Λάκκα Αναβύσσου» και «Μαύρο Λιθάρι»)

Η Σαρωνίδα διαθέτει μία μεγάλη – κεντρική παραλία, η οποία, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, γεμίζει ασφυκτικά, αλλά και πολλές μικρές και όμορφες – γραφικές παραλίες. Η περιοχή διαθέτει πολλές φυσικές ομορφιές, οι οποίες αποτελούν μεγάλο πόλο έλξης για τους κατοίκους της Αθήνας. Η θέα από όλα σχεδόν τα σημεία της περιοχής είναι μοναδική και ο οποιοσδήποτε μπορεί να απολαύσει την καταπληκτική δύση του ηλίου. Σημαντική για την προσέλκυση πολιτών στην περιοχή και για την απόλαυση του παραλιακού μετώπου της Σαρωνίδας ήταν η κατασκευή από την τελευταία κοινοτική αρχή (πριν τη δημιουργία του «Καλλικρατικού» Δήμου Σαρωνικού) ενός περιπατητικού διαδρόμου κατά μήκος της ακτογραμμής της Σαρωνίδας.

Ένα από τα χαρακτηριστικότερα αξιοθέατα της Σαρωνίδας είναι ο ιερός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος δεσπόζει στην κορυφή ενός λόφου της περιοχής. Η θέα από τον ιερό ναό είναι μοναδική, καθότι δύναται ο οποιοσδήποτε να απολαύσει πανοραμικά τη Σαρωνίδα, το Λαγονήσι, το Σαρωνικό Κόλπο και νησιά, όπως η Αίγινα και η Ύδρα. Λόγω της καταπληκτικής τοποθεσίας, στην οποία οικοδομήθηκε ο ιερός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αλλά και τού κάλλους του ναού, πολλά ζευγάρια τον επιλέγουν για το γάμο τους. Πολλοί, επίσης, τον επιλέγουν για τη βάπτιση των παιδιών τους. Πέραν του ιερού ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου σημαντικό αξιοθέατο αποτελεί η μοναδική δασική έκταση, η οποία έχει απομείνει στην περιοχή, στη νοτιοανατολική πλευρά της Σαρωνίδας. Μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ήταν δασοσκεπής και η άλλη πλαγιά του όρους Όλυμπος, αλλά μετά από αλλεπάλληλες πυρκαγιές το δάσος αυτό αφανίστηκε. Όλη δε αυτή η περιοχή έχει ρυμοτομηθεί και οικοπεδοποιηθεί.

Το έτος 1929, με το Διάταγμα της 21ης Νοεμβρίου 1929 , η Ανάβυσσος αναγνωρίσθηκε σε αυτόνομη Κοινότητα με τη συγκεκριμένη ονομασία, αφού αποσπάστηκε από την Κοινότητα Καλυβίων – Θορικού. Είχαν ήδη εγκατασταθεί οι Μικρασιάτες πρόσφυγες και είχε δημιουργηθεί αυτόνομος οικισμός. Τα διοικητικά όρια ήταν τα εξής: Θέρμη, βόρεια κορυφογραμμή Σκόρδι, Άγιος Παντελεήμονας, Καπό, Φερεντίνου, Γκλιάτη, Πάντου, θάλασσα (η σημερινή οδός Μικράς Ασίας). Η σημερινή περιοχή της Σαρωνίδας περιλαμβανόταν στα διοικητικά όρια της νέας, πλέον, Κοινότητας Αναβύσσου.

Μεσαίωνας – Τουρκοκρατία:
Για εκείνη την περίοδο δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σε σχέση με την ευρύτερη περιοχή της Αναβύσσου, στην οποία περιλαμβανόταν και η περιοχή της Σαρωνίδας. Αυτό, το οποίο γνωρίζουμε, κυρίως από τις περιγραφές των διαφόρων, ξένων κυρίως, περιηγητών είναι, ότι η ευρύτερη περιοχή είχε πλέον παρακμάσει, οικονομικά και πληθυσμιακά. Οι κάτοικοι ήταν μερικές μόνο δεκάδες και αυτοί δεν ήταν μόνιμοι.
Νεώτερα χρόνια:
Η ίδια παρακμιακή κατάσταση συνεχίσθηκε και μετά την απελευθέρωση. Ειδικώς στην περιοχή της Σαρωνίδας υπήρχαν μόνο ορισμένοι νομάδες κτηνοτρόφοι από την ελληνική φυλή των Σαρακατσάνων, οι οποίοι μετέφεραν τα κοπάδια των ζώων τους από την Πάρνηθα και ξεχειμώνιαζαν, περιστασιακά, σε καλύβες, κυρίως, στις περιοχές Βλάχικα, Φέριζα, Καταφύγι και Θυμάρι, αλλά και στην περιοχή, όπου σήμερα ονομάζεται «Γαλανέϊκα» στην περιφερειακή οδό του οικισμού της Σαρωνίδας με τη σημερινή ονομασία «Γαλάνη» (Ποσειδώνος στην προέκτασή της). Ακόμη και μετά τη μικρασιατική καταστροφή, όταν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της σημερινής Αναβύσσου και της σημερινής Π. Φώκαιας οι πρώτοι πρόσφυγες, η περιοχή της Σαρωνίδας παρέμεινε με τους ελάχιστους Σαρακατσάνους κατοίκους της, χωρίς να αναπτυχθεί πληθυσμιακά και οικονομικά. Οι «Γαλάνηδες» ή «Γαλανέοι» ήταν οι πρώτοι, από τους Σαρακατσάνους κτηνοτρόφους, που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή της Σαρωνίδας κατά τους νεώτερους ιστορικούς χρόνους, εγκαταλείποντας τη νομαδική ζωή.
Η περιοχή της Σαρωνίδας ονομαζόταν εκείνη την περίοδο «Πεύκα Γιουρντά», λόγω του υπάρχοντος τότε πευκοδάσους της περιοχής (υπήρχαν και πολλά ελαιόδενδρα). «Γιουρντάς» ή «Γκιουρντάς» ονομαζόταν και ο πευκόφυτος λόφος, που χωρίζει τη Σαρωνίδα από τον οικισμό «Μαύρο Λιθάρι» Αναβύσσου. Η ονομασία αυτή, μάλλον αρβανίτικη, λέγεται, ότι σημαίνει «πολύ ζεστό μέρος». Ενδέχεται, όμως, να προέρχεται και από την τουρκική λέξη yurt, που σημαίνει τόπος ή περιοχή, δηλαδή η περιοχή ή τόπος τών πεύκων. Αργότερα, ήτοι το 1965, η περιοχή μετονομάσθηκε σε Σαρωνίδα, λόγω του γεγονότος, ότι η περιοχή «βρέχεται» από το Σαρωνικό Κόλπο (άλλοι ισχυρίζονται, ότι η ονομασία οφείλεται στο γεγονός, ότι την περιοχή «σαρώνουν» οι άνεμοι), και η ονομασία αυτή επικράτησε ιδίως μετά την αναγνώρισή της, ως αυτόνομης Κοινότητας το 1979. Με την ονομασία Σαρωνίδα (πρώην Δάριζα) υπάρχει και άλλος οικισμός στην Κοινότητας Γαλατά του Δήμου Τροιζήνος.

Γραφει και φωτογραφιζει η ΑνναΜαρια Συνιορακη




Προορισμός η Αράχωβα

Η Αράχοβα είναι χτισμένη σε μία πλαγιά του Παρνασσού, που καταλήγει σε μία χαράδρα, στο βάθος της οποίας ρέει ο ποταμός Πλείστος. Το μέσο υψόμετρο του οικισμού είναι 950 μέτρα. Ο οικισμός βρίσκεται πάνω στην κύρια οδό που συνδέει από την αρχαιότητα τους Δελφούς και την Θήβα και την πεδιάδα της Άμφισσας με την Βοιωτία. Η ομορφιά της Αράχοβας σε συνδυασμό με τον αναλλοίωτο παραδοσιακό χαρακτήρα της, το κοσμοπολίτικο πρόσωπό της και τις πολυάριθμες δραστηριότητες που προσφέρει ο μαγευτικός Παρνασσός, την κατατάσσουν δικαίως στην κορυφή του ελληνικού χειμερινού τουρισμού και στη λίστα με τους κορυφαίους προορισμούς για όλες τις εποχές, κυρίως για την χειμερινή. Το κλίμα της Αράχοβας είναι ξηρό το καλοκαίρι, με δροσιά και ψύχρα ακόμη και τις βραδινές ώρες, ενώ το χειμώνα επικρατεί κρύο με αξιόλογες βροχές και χιονοπτώσεις.

Η επικρατέστερη άποψη για την προέλευση της ονομασίας της είναι πως προέρχεται από τη νοτιοσλαβική λέξη Οrechova που σημαίνει καρυδότοπος. Όμως υπάρχουν ακόμη δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας της.

Σύμφωνα με την πρώτη, η περιοχή ήταν γνωστή «τα χ»όνια της Επανάστασης ως «Ράχωβα», λέξη ελληνικής ρίζας, η οποία προέρχεται από το συνδυασμό «ράχις» και «ωβάς» η οποία χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει την οικιστική ένωση κατοίκων που ζούσαν σε μικρότερα μορφώματα. Σύμφωνα με τον Αραχωβίτη συγγραφέα του πονήματος «Ο παππούς μου κι εγώ στην Αράχωβα» Γεώργιο Θ. Σύρο, η ονομασία αυτή προέρχεται από το παλαιό χωριό Ράχωβο Γρεβενών, εκ του οποίου ήρθαν κάτοικοι διωγμένοι από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Η άλλη εκδοχή θέλει τη λέξη να προέρχεται από την ελληνική «ράχις» και τη σλαβική «ova» (τόπος), άρα «Αράχωβα» = «ραχότοπος».

Ο Παρνασσός είναι φημισμένος για το ski και το snowboard. Το Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού με την ολοκλήρωση της αναβάθμισης των αναβατήρων, αλλά και με την προσθήκη του νέου συρόμενου αναβατήρα «Σαχάρα», προσφέρει πλέον μία ανταγωνιστική χιονοδρομική εμπειρία στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια. Στο Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού υπάρχουν δύο χιονοδρομικές περιοχές, οι οποίες διαθέτουν συνολικά 21 πίστες και 7 χιονοδρομικές διαδρομές,5 συνδετικά μονοπάτια και 4 μίνι πίστες αρχαρίων με babylifts.

Το κεντρικότερο σημείο στην Αράχωβα και σημείο συνάντησης κατοίκων και επισκεπτών, είναι η πλατεία Λάκκα.Στην καρδιά της Αράχωβας, μια πλατεία πλημμυρισμένη από τραπεζάκια για καφέ, γλυκό και ποτό, χειμώνα – καλοκαίρι.Τους χειμερινούς μήνες πλήθος κόσμου απολαμβάνει τον καφέ του στη λιακάδα, όποτε το επιτρέπει ο καιρός δίπλα στις αναμμένες σόμπες. Αλλά και τα καλοκαίρια οι επισκέπτες αναζητούν τη δροσιά κάτω από τη σκιά των δένδρων.Τα βράδια η ατμόσφαιρα γίνεται ζεστή και ρομαντική, από τα φωτάκια που στολίζουν τα δένδρα της πλατείας και παραμένουν εκεί όλο το χρόνο. Η νυχτερινή ζωή στην Αράχωβα είναι και παραμένει ένα από τα πράγματα που πρέπει να κάνεις αν την επισκεφτείς, άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι ονομάζεται και Μύκονος του χειμώνα.Αναλόγως το στυλ διασκέδασης που προτιμάς, θα διαλέξεις και πάλι ένα από τα πολλά cafe-bars που βρίσκονται κοντά στην πλατεία Λάκκα για να πιεις τα ποτά σου και να διασκεδάσεις μέχρι το πρωί.

Ένα από τα ομορφότερα αξιοθέατα της Αράχωβας, αλλά και το πιο φωτογραφημένο, είναι το ρολόι της. Επιβλητικό πάνω στο βράχο του Τυριά, γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακό το βράδυ όταν φωταγωγείται.Η ιστορία του ξεκινάει περίπου στις αρχές του 18ου αι., όταν το ρολόι αποτελούσε τμήμα του Μητροπολιτικού Ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου, ο οποίος καταστράφηκε από το σεισμό του 1870. Το ρολόι ύστερα από ανακατασκευή πήρε την μορφή που έχει σήμερα.Τα παλαιότερα χρόνια χρησίμευε ως φυσικό ψυγείο για τη συντήρηση τροφίμων και τυριών, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής αποτέλεσε κρυψώνα σημαντικών αντικειμένων των ντόπιων της περιοχής.

Ως ορεινό χωριό της Ρούμελης, η Αράχωβα διατηρεί αναλλοίωτο τον παραδοσιακό χαρακτήρα και την αρχιτεκτονική της. Σήμα κατατεθέν της παράδοσης αποτελούν τα πανέμορφα πλακόστρωτα καλντερίμια της, που βρίσκονται πέριξ του κεντρικού δρόμου της και θα ανταμείψουν όσους ξεγλιστρήσουν από την έντονη κίνησή του.

Στις ταβέρνες και τα εστιατόρια της Αράχωβας, μπορείτε να γευτείτε ντόπια κρέατα όπως το φημισμένο πρόβειο κοντοσούβλι και το κοκορέτσι, αρνάκι ή κατσικάκι στη λαδόκολλα, χωριάτικες πίτες, παραδοσιακά μεζεδάκια και σαρμάδες από τα γιδοπρόβατα του Παρνασσού, χειροποίητες χυλοπίτες και τραχανά. Σε όλες τις ταβέρνες και τα εστιατόρια θα βρείτε το περιβόητο Αραχωβίτικο τυρί, την φορμαέλα, σε διάφορες εκδοχές. Η φορμαέλα έχει ονομασία προέλευσης κατοχυρωμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνοδέψτε το γεύμα σας με το ονομαστό μπρούσκο αραχωβίτικο κρασί και ολοκληρώστε το γεύμα σας απολαμβάνοντας ντόπιο γιαούρτι με μέλι ή παραδοσιακά αραχωβίτικα γλυκά και γλυκά του κουταλιού.

Χωριά που αξίζει να επισκεφθείτε κοντά στην Αράχωβα

Αγόριανη.. Απέχει μόλις 20 λεπτά οδικώς από την Αράχωβα.Με φυσικά τοπία, δάση και καταρράκτες που συγκλονίζουν, το χωριό του Παρνασσού με τη διπλή ονομασία (Αγόριανη ή Επτάλοφος) μαγνητίζει πολλούς επισκέπτες της Αράχωβας ως ένας εναλλακτικός προορισμός για βόλτα μέσα στα έλατα και καλό ρουμελιώτικο φαγητό.Η Αγόριανη φημίζεται για τις συχνές χιονοπτώσεις που κάνουν το τοπίο παραμυθένιο.

Δελφοί..Σε απόσταση μόλις 10 χιλιομέτρων από την Αράχωβα, στις νότιες πλαγιές του Παρνασσού, βρίσκονται οι Δελφοί. Το κέντρο του κόσμου της αρχαιότητας δέχεται εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο κάθε χρόνο. Κατά τη διάρκεια μίας εκδρομής στην Αράχωβα, η επίσκεψη στους φημισμένους αρχαιολογικούς χώρους των Δελφών, θεωρείται εξαιρετική ιδέα.

γραφει και φωτογραφιζει η ΑνναΜαρια Συνιορακη




‘Ώρα για παιχνίδι στην Παύλιανη

Χτισμένη στις πλαγιές της Οίτης στα 1.040 μέτρα υψόμετρο η Παύλιανη είναι ένα ορεινό χωριό στο  νομό Φθιώτιδα. Βρίσκεται μέσα σε πυκνό ελατοδάσος και σήμερα είναι πολύ αναπτυσσόμενη τουριστικά. Μία θεωρία για την ονομασία του χωριού αναφέρει ότι το όνομά της το οφείλει στους πρώτους της κατοίκους, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που πίστεψαν στα διδάγματα του Αποστόλου Παύλου. Πιο πιθανή εκδοχή όμως είναι να οφείλεται σε Σλαβική ονομασία.

Για να πας να επισκεφθείς την πλατεία του χωριού περνάς από μια γέφυρα ιδιαιτερότητα της γέφυρας είναι όταν την διασχίζεις αρχίζει και παίζει μουσική.

Καθώς ανεβαίνεις το γεμάτα δρομάκια με τα καταπράσινα δεξιά και αριστερά δέντρα παρατηρεί κανείς κάτω έναν μικρό δρόμο ασφάλτου με μικρά παιδικά αυτοκίνητα με διάφορα χρώματα να είναι δίπλα από ποταμάκια γεμάτα νερό ,αλλά και πάνω από τα ποτάμια αιώρες χρώματος ροζ που μπορεί κανείς να ξαπλώσει πάνω τους και να αράξει ακούγοντας τον ήχο των ποταμιών και την ηρεμία που σου παρέχει ένα τέτοιο μέρος.

Αν αναζητάτε σημεία με πανοραμική θέα, τότε στη θέση «Θρόνος του Δία», σε ένα περίπτερο από ξύλο πάνω από την είσοδο του αισθητικού πάρκου της περιοχής που βλέπει έως τον Μαλιακό Κόλπο.Ο σιδερένιος Θρόνος, δημιουργήθηκε μετά την διαταγή που έδωσε ο Αίγκον ο Κατακτητής, στον Δράκο του, Βαλέριον, να λιώσει με την καυτερή του ανάσα χίλια σπαθιά των ηττημένων εχθρών του κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κατάκτησης (War of Conquest). Στον σιδερένιο Θρόνο, κάθεται ο Βασιλιάς των Andals και των πρώτων Ανθρώπων.

Κοντά σας βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου με το πετρόχτιστο καμπαναριό που χρονολογείται από το 1868. Στη διαδρομή μεταξύ Άνω και Κάτω Παύλιανης θα συναντήσετε το μονοπάτι γνωστό και ως «του άγνωστου καλλιτέχνη». Έλατα, βελανιδιές, ιτιές, πλατάνια μικροί καταρράκτες, ξύλινα γεφυράκια, πινακίδες ζωγραφισμένες στο χέρι, αιώρες και γκλίτσες είναι μόνο μερικές από τις εκπλήξεις που σας επιφυλάσσει σε μια πορεία μισής ώρας.

ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙ Η ΑΝΝΑΜΑΡΙΑ ΣΥΝΙΟΡΑΚΗ




Μέτσοβο

Το Μέτσοβο είναι μια ορεινή κωμόπολη του νομού Ιωαννίνων. Παραδοσιακός οικισμός, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του νομού, κοντά στα όρια με το νομό Τρικάλων, στις βόρειες πλαγιές, ανάμεσα στα βουνά της μεγαλύτερης οροσειράς της Ελλάδος, της Πίνδου. Οι κάτοικοι του είναι Βλάχικης καταγωγής και ασχολούνται λιγότερο με τη γεωργία και περισσότερο με την κτηνοτροφία.

Δείτε µια από τις πιο σπάνιες συλλογές πινάκων, γλυπτών και χαρακτικών του 19ου και 20ου αιώνα, που αποτυπώνουν το όραμα του ιδρυτή της Ε. Αβέρωφ-Τοσίτσα στην Πινακοθήκη Αβέρωφ. Η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ που λειτουργεί στο Μέτσοβο είναι μουσείο νεοελληνικής τέχνης που χτίστηκε το 1985 και εγκαινιάστηκε το 1988. Το 1994 το κτίριο επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει μια καινούργια πτέρυγα προκειμένου να στεγάσει και νέους πίνακες πέραν της αρχικής της συλλογής που αποτελούνταν από 200 έργα σημαντικών Ελλήνων ζωγράφων του 19ου και 20ού αιώνα. Το σύγχρονο τριώροφο κτίριο στο οποίο στεγάζεται δορίθηκαν από τον Ευάγγελο Αβέρωφ. Τα περισσότερα από τα έργα της έκθεσης της Πινακοθήκης προέρχονται από την προσωπική συλλογή του Ευάγγελου Αβέρωφ. Πολιτικός, συγγραφέας και εμψυχωτής του σημερινού «θαύματος του Μετσόβου», ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας από καιρό οραματιζόταν την ίδρυση Πινακοθήκης  υψηλής καλλιτεχνικής στάθμης στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μέτσοβο. Προς τον σκοπό αυτό, συγκέντρωσε τα έργα της συλλογής, που θεωρείται μια από τις πληρέστερες αυτής της περιόδου, έκτισε το κτίριο της Πινακοθήκης, και το 1988 ίδρυσε κοινωφελές Ίδρυμα που φέρει το όνομά του, στο οποίο δώρισε τόσο τα έργα όσο και το κτίριο της Πινακοθήκης. Η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ εγκαινιάστηκε στις 27 Αυγούστου του 1988.Το 1994 έγινε επέκταση των κτιριακών εγκαταστάσεων και λειτούργησε η Νέα Πτέρυγα της Πινακοθήκης. Δημιουργήθηκαν νέοι εκθεσιακοί χώροι και η συλλογή εμπλουτίστηκε σημαντικά. Το κτίριο εκσυγχρονίστηκε και απέκτησε πρόσθετους βοηθητικούς χώρους. Δημιουργήθηκε η βιβλιοθήκη, η αίθουσα προβολών, το υπαίθριο καφενείο, και το μαγαζί με τις εκδόσεις της Πινακοθήκης και τα άλλα είδη δώρων. Διαμορφώθηκε ο ειδικός χώρος του παιδικού εργαστηρίου και το αίθριο για τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις και εκθέσεις.

Το οινοποιείο Κατώγι Αβέρωφ αποτελεί ένα κτήριο εξαιρετικής αισθητικής. Εξωτερικά είναι εναρμονισμένο με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του Μετσόβου, ενώ οι εσωτερικοί χώροι παραγωγής χάρη στις εικαστικές παρεμβάσεις δημιουργούν ένα μοναδικό θέαμα. Πλάι στο οινοποιείο βρίσκεται και το ομώνυμο ξενοδοχείο προσφέροντας μία ολοκληρωμένη οινοτουριστική εμπειρία. Οι αμπελώνες στο Μέτσοβο βρίσκονται μέσα στο βιότοπο της καφέ αρκούδας. Δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκουμε αποτυπώματα από αρκούδες και αρκουδάκια πλάι στα κλήματα. Στο παρελθόν οι αρκούδες της περιοχής έτρωγαν το ένα τρίτο περίπου της παραγωγής της λευκής ποικιλίας Traminer. Ακόμα και σήμερα οι αρκούδες επισκέπτονται τα αμπέλια μας και επιλέγουν τα σταφύλια της αρεσκείας τους. Παράλληλα κάθε χρόνο στο Μέτσοβο διοργανώνεται ο ορεινός μαραθώνιος αγώνας δρόμου «UrsaTrail – Στα χνάρια της αρκούδας». Ξεκινάει από το χωριό του Μετσόβου, συνεχίζει στα μονοπάτια των βουνών και ακολουθεί τα χνάρια της αρκούδας περνώντας μέσα από τους αμπελώνες.Τα κρασιά του Μετσόβου είναι προικισμένα με το άγγιγμα της αρκούδας.

Το τυροκομείο του ιδρύματος Τοσίτσα λειτουργεί από το 1955, όταν λειτούργησε ουσιαστικά ως πρακτική σχολή τυροκομίας. Νεαροί Μετσοβίτες από οικογένειες κτηνοτρόφων πήγαν, με έξοδα του ιδρύματος, στην Ιταλία για τυροκομικές σπουδές και, επιστρέφοντας, πάντρεψαν τον τρόπο παρασκευής ορισμένων ιταλικών τυριών με τον αντίστοιχο ελληνικό. Έτσι γεννήθηκε το Μετσοβόνε, που εδώ και 60 χρόνια φτιάχνεται με τη μέθοδο πάστα φιλάτα (όπως η μοτσαρέλα) και του ιταλικού Provolone. Στο τυροκομείο του Ιδρύματος παράγονται επίσης, σε περιορισμένο αριθμό κεφαλιών, άλλα απίθανα τυριά όπως η μετσοβέλλα, η γραβιέρα Μετσόβου (που παρασκευάζεται με την ελβετική μέθοδο), το γιδίσιο τυρί, τύπου chèvre, με χοντρό πιπέρι που παράγεται μόνο την άνοιξη κ.α. Με δεδομένο ότι το Ίδρυμα δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην εκμάθηση και την τυροκομία, παρά στην επιχειρηματικότητα, έχει δώσει τη δυνατότητα στους τυροκόμους του να πειραματιστούν, χωρίς το άγχος του κόστους των πειραμάτων τους. Έτσι κατάφεραν να παράξουν και καταπληκτική παρμεζάνα (χρειάζονται 500 κιλά γάλα για να τυροκομηθεί ένα κεφάλι παρμεζάνα 25 κιλών!), που ονομάζουν Μετσοβάνα και ωριμάζει δυο χρόνια. Το τυρί αυτό άφησε έκθαμβο τον αείμνηστο Ιταλό Επίτροπο Lorenzo Natali, κατά την επίσκεψή του στο Μέτσοβο τη δεκαετία του ’80.Στις ταβέρνες του Μετσόβου, αλλά και στο κοντινό Ανήλιο, θα απολαύσετε καταπληκτικά κρέατα, εξαιρετικό κρασί, αλλά και τα ντόπια τυριά, χλωρά ή ψητά στα κάρβουνα και, προφανώς, θα φύγετε με γεμάτες σακούλες για το σπίτι.




Νησί της Αίγινας

Μονή, το μικρό νησάκι απέναντι από την Αίγινα, που λίγοι έχουν δει. Ένα ακατοίκητο καταφύγιο άγριων ζώων, σκεπασμένο από φουντωτά πευκοδάση και τιρκουάζ νερά για τους λίγους που θα το ανακαλύψουν. Πεύκα που φτάνουν ως το κύμα, ξαπλώστρες και ομπρέλες και ένα beach bar που συνθέτουν το προφίλ της μοναδικής παραλίας του νησιού. Οι λάτρεις της πεζοπορίας θα ενθουσιαστούν με τις διαδρομές που διασχίζουν το δάσος, καταλήγοντας στο παρατηρητήριο, στο ψηλότερο σημείο του νησιού.

Το καραβάκι που θα σας περάσει απέναντι από την Πέρδικα σας αφήνει στην μικρή, οργανωμένη αμμουδιά του νησιού. Για μουσική έχετε το τραγούδι των τζιτζικιών, για ομπρέλα τα κοιλώματα των βράχων, που δημιουργούν άφθονη σκιά και για παρέα τα παγόνια, τα κρι κρι και τα ελάφια που –αν είστε τυχεροί και σας συμπαθήσουν– θα βγουν από το δάσος για να σας περιεργαστούν.

Από το 1960 έως το 1990, η Ελληνική Περιηγητική Λέσχη, στην οποία ανήκε το νησί, λειτουργούσε εδώ ένα οργανωμένο κάμπινγκ –απομεινάρια του οποίου ίσως συναντήσετε στις βόλτες σας. Τα μέλη της λέσχης έφεραν εδώ τα πρώτα ζώα, τα οποία με τα χρόνια έφτασαν να αποτελούν σημαντικό πληθυσμό για το προστατευόμενο οικοσύστημα του νησιού. Παλαιότερα υπήρχαν και άλλα είδη, όπως αλογάκια πόνι και λαγοί, τα οποία όμως δεν επιβίωσαν.

Πώς θα πάτε; Με βαρκάκι από την Πέρδικα, το γραφικό ψαροχώρι της Αίγινας, που θα σας μεταφέρει στη Μονή σε 8 λεπτά. Τα δρομολόγια εκτελούνται τακτικότατα, κάθε 20-30 λεπτά, από νωρίς το πρωί μέχρι τη δύση του ήλιου. Το τελευταίο βαρκάκι φεύγει από τη Μονή γύρω στις 20.30. Η τιμή μετ’ επιστροφής είναι 5€.

Γράφει και Φωτογραφίζει η ‘ΑνναΜαρία Συνιοράκη




ΎΔΡΑ

Ιδιαίτερα δημοφιλής προορισμός για ξένους τουρίστες αλλά και για Αθηναίους, δεδομένης της σχετικά μικρής απόστασης είναι η  Ύδρα όπου είναι νησί του Αργοσαρωνικού.Το νησί των καπεταναίων και των καλλιτεχνών θα το λατρέψετε για την κοσµοπολίτικη αύρα, την αρχιτεκτονική, την καλλιτεχνική ψυχή και την πλούσια ιστορία του και για τα όμορφα χρώματα που έχει, το γαλάζιο και το λευκό.

Οφείλει το όνομά της στα άφθονα νερά, που έβγαζαν από τις πλούσιες πηγές που είχε κατά την αρχαιότητα. Έχει σημαντική ναυτική ιστορία και παράδοση. Αναπαλαιωμένα αρχοντικά, το παλιό γραφικό λιμάνι με τις πολεμίστρες και τα κανόνια, τα μουσεία, τα μοναστήρια και η ναυτική σχολή, συνθέτουν την εικόνα του νησιού, η οποία μας μαρτυρεί την σημαντική ιστορική σημασία της. Κατά τον αγώνα της επανάστασης του 1821 η Ύδρα μαζί με τις Σπέτσες και τα Ψαρά έπαιξαν σημαντικό ρόλο, λόγω της μεγάλης ναυτικής δύναμης που διέθεταν.

Η σημαντικότερη γιορτή στην Ύδρα είναι τα Μιαούλεια, τα οποία είναι εκδηλώσεις, αφιερωμένες στη δράση του Ναυάρχου Μιαούλη και όλων των ναυμάχων και πυρπολητών και πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, προς το τέλος του Ιουνίου. Η Ύδρα, περισσότερο από όλα τα Ελληνικά νησιά, ενέπνευσε τις Καλές Τέχνες. Διάσημοι Έλληνες και ξένοι ζωγράφοι απεικόνισαν στα έργα τους τα τοπία της. Μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως ο Πάμπλο Πικάσο και ο Μαρκ Σαγκάλ, την επισκέφτηκαν και αποτύπωσαν σε σχέδια τα αυστηρά της σχήματα.

Στην είσοδο του λιμανιού βλέπει κανείς και από τις δύο πλευρές να προεξέχουν κανόνια, κατάλοιπο της τουρκοκρατίας και της εποχής των ναυτικών. Το επόμενο που διακρίνει κανείς είναι αρχοντικά που βρίσκονται περιμετρικά του λιμανιού και τα πολλά σκάφη που είναι συνήθως αγκυροβολημένα. Επί του λιμανιού βρίσκεται το Ναυτικό Μουσείο, το Λιμεναρχείο, το ρολόι, τα Κανόνια στους δρόμους.Στο νησί απαγορεύεται η κυκλοφορία όλων των οχημάτων. Η μετακίνηση γίνεται με τα πόδια και με γαϊδουράκια, τα οποία μπορεί κανείς να τα βρει στο λιμάνι. Για την μετάβαση στις παραλίες, μπορεί κανείς να πάει με καραβάκι.

Όπως βρίσκεται κανείς στο λιμάνι κοιτώντας τη θάλασσα, βλέπει έναν παραλιακό δρόμο στα αριστερά του. Αν ακολουθήσει κανείς το δρόμο, μετά από 20 περίπου λεπτά ομαλό ποδαρόδρομο, βρίσκεται στην παραλία Μανδράκι. Πρόκειται για έναν μικρό κολπίσκο με οργανωμένη παραλία και Λίγο πριν βρίσκεται και μια ψαροταβέρνα. Επιστρέφοντας στο λιμάνι, κινούμαστε αυτή τη φορά προς τα αριστερά. Αμέσως μετά τα Κανόνια και τον Όμιλο, βρίσκει κανείς την παραλία Σπηλιά. Στην ουσία πρόκειται για βράχια, από τα οποία μπορεί κανείς να βουτήξει.Τα βράδια έχουν άλλο νόηµα µε ένα σεργιάνι μέσα στα σοκάκια ανάµεσα στα αρχοντόσπιτα µε τις ολάνθιστες αυλές και τις πλατείες µε τα ταβερνάκια.

φωτογραφία&κείμενο

Άννα Μαρία Συνιοράκη