Το να κοροϊδεύουν το παιδί στο σχολείο είναι δυστυχώς μια συνηθισμένη και πολύ άσχημη κατάσταση. Ανεξάρτητα αν είναι αγόρι ή κορίτσι, τα παιδιά στην προ εφηβεία και στην εφηβεία γίνονται πολύ σκληρά.

Γι’ αυτή τη συμπεριφορά υπάρχουν πολλές εξηγήσεις όμως δεν θα σταθούμε σε αυτό. Το θέμα είναι τι μπορείς να κάνεις εσύ για να προστατέψει το δικό σου παιδί, είτε είναι κορίτσι είτε αγόρι.

Το βασικό βέβαια είναι να καταλάβεις πως γίνεται κάτι τέτοιο -αν και δεν είναι πολύ δύσκολο αφού θα δεις την συμπεριφορά του παιδιού σου να αλλάζει (ανάλογα το χαρακτήρα του παιδιού μπορεί να γίνει πιο σκληρό και ατίθασο ή πολύ πιο ευαίσθητο). Αν είναι στη εφηβεία βέβαια είναι λίγο πιο δύσκολο όμως θα παίξει ρόλο πόσο σε εμπιστεύεται και πως θα το πλησιάσεις για να σου μιλήσει.

Δες λοιπόν τι μπορείς να κάνεις όταν κοροϊδεύουν το παιδί στο σχολείο

Εξήγησε στο παιδί πως δεν φταίει.

Οι κλίκες σε οποιαδήποτε ηλικία μπορεί να είναι καταστροφικές για την αυτοεκτίμηση του παιδιού. Μια κλίκα συνήθως εκφοβίζει ή κοροϊδεύει ένα παιδί που δεν είναι σε αυτήν χωρίς λόγο. Εξηγώντας στο παιδί πως δεν φταίει για αυτά που το κοροϊδεύουν (και θα του τα εξηγήσεις ένα ένα) το βοηθάς να μη χάνει την αυτοεκτίμηση του όσο μικρό και αν είναι

Υποστήριξε το παιδί να βρει μια λύση μόνο του

Αυτό φυσικά αν κρίνεις πως τα πράγματα δεν έχουν ξεφύγει πολύ. Αυτή η λύση είναι κυρίως για τα έφηβα παιδιά. Βρίσκοντας μόνο του το παιδί τη λύση (με τη δική σου βοήθεια προτείνοντας του πράγματα) το βοηθάς να λύνει τα προβλήματα της ζωής μόνο του

Αντιμετώπισε το τρυφερά στο σπίτι.

Σίγουρα το κάνεις, αλλά αυτή είναι μια πιο ευαίσθητη περίοδος. Το παιδί πρέπει να ξέρει πως όσο σκληρός και αν είναι ο κόσμος έξω στο σπίτι θα πάρει πάντα την αγάπη και το σεβασμό που πρέπει. Έτσι εκτός από το να αισθάνεται πάντα καλύτερα θα αποκτήσει και παραπάνω εμπιστοσύνη.

Ενθάρρυνε το να βρει συμμάχους.

Αυτό είναι κυρίως για τα παιδιά στη εφηβεία. Πρόσεξε: όχι να μπει σε μια κλίκα και να κάνει ότι του κάνουν. Να έχει φίλους που θα είναι δίπλα του. Οι κλίκες πλησιάζουν πιο δύσκολα ένα παιδί σε παρέα

Πες στο παιδί να ενημερώσει τους καθηγητές.

Όλα τα παιδιά έχουν έναν δάσκαλο ή καθηγητή που τον νιώθουν πιο κοντά τους. Πολλά παιδιά ίσως το αρνηθούν γιατί φοβούνται για περισσότερα κοροϊδευτικά σχόλια. Όμως πρέπει κάποιος ενήλικας να έχει το νου του.Αν δεν το κάνει το παιδί φρόντισε να το κάνεις εσύ

Μην αφήσεις το παιδί να δει τον εαυτό του σαν θύμα

Είναι πολύ εύκολο ένα παιδί στην εφηβεία να δει τον εαυτό του σαν θύμα, όμως πρέπει να βρεις τον τρόπο να εξηγήσεις στο παιδί σου πως πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτές τις εμπειρίες για τη μετέπειτα ζωή του.

Πηγή

Σήμερα 2 Οκτωβρίου, Παγκόσμια ημέρα μη βίας, ας μιλήσουμε στα παιδιά μας για το Σχολικό εκφοβισμό-bullying. Ας τους μάθουμε να αναγνωρίζουν τα σημάδια βίας στον εαυτό τους και στους άλλους.

Στέλνουμε τα παιδιά μας στο  σχολείο, και είμαστε ήσυχοι. Ήσυχοι; Ναι, όταν δεν βλέπουμε αλλαγές που να μας ανησυχούν. Ο σχολικός εκφοβισμός έχει εισβάλει και στις μικρότερες ηλικίες, με καταγεγραμμένα γεγονότα σε παιδάκια των πρώτων τάξεων του δημοτικού.

Τα παιδιά δίνουν σημάδια ότι κάτι δεν πάει καλά. Πότε ανησυχούμε;

– Όταν γυρίζει σπίτι ανόρεκτο, με σωματικούς πόνους (κεφάλι- στομάχι), μελαγχολικό , ξεσπά σε κλάματα ή έχει εκρήξεις θυμού χωρίς εμφανή λόγο.

– Όταν έχει κατεστραμμένα ρούχα ή τα προσωπικά του αντικείμενα είναι φθαρμένα ή εξαφανίζονται μυστηριωδώς.

– Όταν δεν έχει φίλους, δεν φέρνει συμμαθητές στο σπίτι, δεν επικοινωνεί με τα άλλα παιδιά, όταν κλείνεται στον εαυτό του.

– Όταν δείχνει ανασφαλής και ευαίσθητος και αρνείται να πηγαίνει στο σχολείο.

– Για όποιο λόγο κι εάν γίνεται Το bullying δεν είναι φυσιολογική συμπεριφορά.

– Το πρόβλημα είναι σύνθετο, γονείς και εκπαιδευτικοί ανησυχούν  και σε κάποια σχολεία οργανώνουν ομάδες επίλυσης συγκρούσεων. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν τη βία που τους ασκείται και να μην την επιτρέπουν για κανένα λόγο.

-Ενημερωθείτε για τα μέτρα που έχει πάρει το δικό σας σχολείο.

– Απαιτείστε να συσταθούν ομάδες επίλυσης συγκρούσεων  από μαθητές. Συμμετέχετε στους συλλόγους γονέων. Καλέστε ειδικούς να μιλήσουν στους μαθητές.

– Επικοινωνείστε αμέσως το πρόβλημα στους εκπαιδευτικούς και στις αρμόδιες Διευθύνσεις εκπαίδευσης.

– Το σχολείο είναι υποχρεωμένο να δώσει λύσεις άμεσα. Γονείς και σχολείο πρέπει να σταθούν δίπλα στο παιδί που θίγεται και να το στηρίξουν. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε στα παιδιά μας να «μιλούν».

Νομίζω ότι μπορούμε να διδάξουμε τα παιδιά σχετικά με τις ηθικές αξίες, πως δεν μπορούν να ενοχλούν τους συμμαθητές τους, ενώ οι συμμαθητές τους κάνουν τη δουλειά τους ή τα παιδιά δεν πρέπει να σκοτώνουν ζώα για διασκέδαση  ή χωρίς σκοπό. Τα παιδιά δεν πρέπει να εκφοβίζουν τους φίλους τους, μόνο και μόνο επειδή οι ​​φίλοι τους είναι μικρότεροι από αυτά. Σας ευχαριστούμε!

  Stevie Clarke, ποδοσφαιριστής/προπονητής

Δείτε την υπέροχη, σύντομη ταινία μαζί με τα παιδιά σας 

Η ταινία περιγράφει τη ζωή ενός μικρού μαθητή που εκφοβίζεται στο σχολείο από 3 συμμαθητές του, κάνοντας του τη ζωή βασανιστική. Ο μικρός, ντροπαλός, μοναχικός και απομονωμένος στο σχολικό προαύλιο, είναι ένας εύκολος στόχος για τους θύτες. Τον πειράζουν συνεχώς εκτοπίζοντας του τα πράγματα του, το φαγητό του, τον προσβάλλουν και τον κοροϊδεύουν… Η εκφοβιστική συμπεριφορά λαμβάνει χώρα, παντού:

• Στην αυλή του σχολείου
• Στο γήπεδο
• Στις τουαλέτες
• Στην τάξη

Όλη αυτή την κατάσταση παρακολουθεί καθημερινά στο σχολείο μία συμμαθήτρια του μικρού αγοριού-θύμα και στεναχωριέται. Όμως βρίσκει το θάρρος και το κουράγιο να δράσει και να βοηθήσει το θύμα. Αναφέρει-καταγγέλλει στους καθηγητές αυτό το περιστατικό σχολικού εκφοβισμού, και αμέσως η διεύθυνση του σχολείου αναλαμβάνει να αντιμετωπίσει-μιλήσει-επιπλήξει του θύτες και να προστατέψει το θύμα.

Πηγή

Η ιστορία ενός 18χρονου που δολοφόνησε τον άνθρωπο για τον οποίο είχε αποφασίσει να αυτοκτονήσει.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο VICE US, σε συνεργασία με το Marshall Project.

Τρέμω. Ουρλιάζω. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Σηκώνομαι έντρομος από το κρεβάτι και αμέσως με κλείνουν σιδερένιοι τοίχοι.

Μπροστά μου κάγκελα. Κάνω να τα φτάσω.

«Ας με βοηθήσει κάποιος».

Ακούω μια φωνή, αλλά δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ.

«Είσαι ΟΚ, Jason. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Είναι απλώς ένα όνειρο».

Ξαφνικά, ξυπνάω σε ένα δωμάτιο περίπου στο μέγεθος ενός μεγάλου κρεβατιού, με μια μεγάλη μεταλλική πόρτα μπροστά μου που ανοίγει και κλείνει από ένα αόρατο χέρι. Το κρεβάτι μου είναι ένα κομμάτι μέταλλο, πάνω στο οποίο κάθεται ένα ψιλό πλαστικό στρώμα. Οι τοίχοι είναι βαμμένοι πράσινοι, με το χρώμα να σπάει μόνο από κάποιους λεκέδες που αγνοώ πώς δημιουργήθηκαν.

Είμαι ακόμα πολύ φοβισμένος για να κοιμηθώ, αλλά δεν θέλω να κοιτάω τους τοίχους του κελιού, οπότε καλύπτομαι με τα σκεπάσματα και προσπαθώ να αποκοιμηθώ. Προτιμώ έναν εφιάλτη, παρά αυτό το μέρος.

Πριν από τέσσερις ώρες, η μεταλλική πόρτα έκλεισε πίσω μου, όπως ακριβώς κάθε μέρα εδώ και 18 χρόνια. Αλλά ύστερα από τόσο καιρό, ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω αυτό τον ήχο. Μου θυμίζει το πώς κατέληξα εδώ.

Ήταν Ιούλιος του 1997. Ήμουν 18 ετών, ζούσα στο Sunset Park του Brooklyn και είχα λευκό ποινικό μητρώο. Είχα έναν πατριό ο οποίος είχε σοβαρό πρόβλημα με την κόκα και το ποτό. Και μόνο που ήξερα ότι θα γύριζε σπίτι, φοβόμουν.

Αν έβλεπα τηλεόραση όταν ήθελε να δει εκείνος, μου τραβούσε χαστούκι, με έπνιγε, με γρονθοκοπούσε στο στομάχι με τόση δύναμη που με άφηνε στο πάτωμα πασχίζοντας να αναπνεύσω. Αν δεν μπορούσα να τελειώσω το φαγητό μου, έχωνε το υπόλοιπο φαγητό μου στο πρόσωπό μου και με έβαζε να κάθομαι γονατιστός σε μια γωνία, γυμνός, με το πρόσωπό μου κολλημένο στον τοίχο. Με έβαζε να επαναλαμβάνω: «Παραδέχομαι το λάθος μου. Συγγνώμη, κύριε».

Ο πατριός μου δεν μου προσέφερε δώρα ή στοργή για να κατευνάσει τις ενοχές του, όπως κάνουν κάποια άτομα με τέτοιες συμπεριφορές. Αντ’ αυτού, με έβαζε να κάνω πράγματα για να ικανοποιηθεί σεξουαλικά.

Κάθε στιγμή σεξουαλικής κακοποίησης, με έκανε να νιώθω πως η ζωή μου δεν ήταν δική μου.

Άρχισα να κάνω χρήση ναρκωτικών για να μουδιάζω και, δύο χρόνια πριν πάω φυλακή, γνώρισα ένα παιδί που το έλεγαν Steven ή αλλιώς Drama.

Όταν ο Steven άρχιζε να μου χώνεται, να με εκφοβίζει επειδή ήμουν αδύνατος ή να με βρίζει γι’ αυτά που φορούσα, δεν αμυνόμουν. Είχα μάθει να αντιμετωπίζω την κακοποίηση με σιωπή, άσχετα με το πόση οργή ένιωθα. Με αποκαλούσε δειλό και απειλούσε ότι θα μου στραπατσάρει τη μούρη αν έστω τον κοιτούσα περίεργα. Μου έκλεβε χρήματα, με χαστούκιζε, μου πετούσε πέτρες, με έδερνε με έναν μεταλλικό σωλήνα˙ οτιδήποτε μπορούσε να κάνει για να αποδείξει πόσο εύκολα μπορούσε να μου επιβληθεί. Όσο τον παρακαλούσα να με αφήσει ήσυχο τόσο χειρότερα γίνονταν τα πράγματα. Καθώς περνούσαν οι μήνες, προσπάθησα να τον αποφεύγω αράζοντας σε άλλο τετράγωνο, αλλά εκείνος με αναζητούσε.

Ξεκίνησα να πάσχω από κατάθλιψη. Νιώθοντας να με πνίγει η παράνοια, σκέφτηκα να αυτοκτονήσω. Να κρεμαστώ, να κόψω τις φλέβες μου, να βουτήξω από μια γέφυρα. Κατέληξα ότι ήθελα να βάλω ένα όπλο στο στόμα μου και να τραβήξω τη σκανδάλη.

Τη βραδιά που σκόπευα να αυτοκτονήσω, επικοινώνησα με δύο φίλους μου – ο ένας θα έπαιρνε αλκοόλ και ο άλλος θα έφερνε χόρτο. Μου είπαν ότι θα έρχονταν στις 20.00.

Η μητέρα μου ήταν μισοκοιμισμένη από την ηρωίνη όταν μπήκα στο δωμάτιο. Άνοιξα την ντουλάπα της και άρχισα να ψάχνω τα ρούχα της μέχρι που βρήκα ένα ξύλινο κουτί. Μέσα σε αυτό ήταν το ίδιο όπλο με το οποίο με απειλούσε ο πατριός μου για να μην του αντιμιλάω και να μην πω σε κανέναν για τα περιστατικά κακοποίησης.

Έκλεισα το κουτί και στάθηκα για μια στιγμή. Το άνοιξα ξανά, πήρα το όπλο και το έβαλα στην τσέπη μου. Ένιωθα το βάρος του στο πόδι μου.

Όταν έφτασαν ο Miguel και ο Israel, πήγαμε στην κάβα, όπου ο Israel αγόρασε μισό γαλόνι Bacardi. Μετά, μας άφησε στο κοντινό πάρκο και πήγε να τελειώσει τη βάρδιά του ως ταξιτζής*. Πριν καλά-καλά το καταλάβω, είχα σχεδόν τελειώσει το μπουκάλι. Από εκεί και πέρα αρχίσαμε να καπνίζουμε τσιγάρα.

Άρχισα να σκέφτομαι την αδερφή μου, τη Lenamarie, που πάντα έπλενε και σιδέρωνε τα ρούχα μου και σιγουρευόταν ότι έτρωγα ένα πιάτο φαΐ το βράδυ. Μου έλεγε ιστορίες πριν κοιμηθώ. Προσπαθούσε ακόμα και να με προστατέψει από τον πατριό μου, αλλά αυτός απλώς τη χαστούκιζε και την απειλούσε. Ήθελα να της πω πόσο την αγαπούσα και να την ευχαριστήσω. Ίσως και να ήθελα να την αποχαιρετήσω.

Όταν έφτασα στο σπίτι της, κατάλαβε πόσο μεθυσμένος ήμουν και απαίτησε να μείνω εκεί τη νύχτα. Με το που πήγε στο μπάνιο, έφυγα.

Οι σκέψεις περί αυτοκτονίας με έπνιγαν.

Εγώ και ο Miguel βρήκαμε ξανά τον Israel και τους είπα να με αφήσουν στο πάρκο. Σταματήσαμε αρχικά σε ένα ψιλικατζίδικο για να πάρουμε μπίρα και τσιγάρα.

Βγήκα από το αυτοκίνητο για να πάρω λίγο αέρα. Το μυαλό μου στριφογυρνούσε από το ποτό και το χόρτο.

Καθώς άρχισα να κοιτάω τα πράγματα γύρω μου, παρατήρησα γνώριμα πρόσωπα από την παιδική μου ηλικία. Τέρατα ολόγυρά μου. Ήμουν έντρομος. Τότε ήταν που διέκρινα ένα πλάσμα που ήταν σαν υβρίδιο ανάμεσα στον πατριό μου και τον Steven, το οποίο άρχισε να με γρονθοκοπεί και να με κλοτσά. Τα πρόσωπα άλλαζαν διαρκώς μέσα στο κεφάλι μου και άκουγα το αίμα να πλημμυρίζει το κρανίο μου.

Έβγαλα το όπλο και έκλεισα τα μάτια μου. Θυμάμαι έναν δυνατό ήχο, ένα «ποπ», ένας ήχος που με στοιχειώνει μέχρι και σήμερα.

Άνοιξα τα μάτια μου περιμένοντας σχεδόν να δω την ψυχή μου να φεύγει για τα ουράνια. Αντί γι’ αυτό, είδα κάποιον να κείτεται στο χώμα.

Καθώς κάθομαι σε αυτό το στενό σκοτεινό κελί χωρίς να μπορώ να κοιμηθώ, με στοιχειώνουν όλα αυτά που με έφεραν εδώ και δεν μπορώ παρά να με μισώ γι’ αυτό που έκανα. Επειδή έγινα κι εγώ τέρας.

Σκέφτομαι τον Steven και το γεγονός παραμένει: με εκφόβιζε. Αλλά τον σκότωσα. Σήμερα, σκέφτομαι ότι ίσως κι αυτός είχε κάποιον γονιό που τον κακοποιούσε. Ίσως κάποιος έκανε κακό και σε εκείνον και γι’ αυτό ξεσπούσε πάνω μου. Δεν ξέρω.

Αλλά πλέον έχω σπάσει. Όσο κι αν θέλω να ξυπνήσω από αυτό τον εφιάλτη, η μεταλλική πόρτα που κλείνει μου θυμίζει ότι όλα αυτά είναι πραγματικά.

*Σημείωση: O__Israel δεν συμφωνεί με την περιγραφή του συντάκτη. Υποστήριξε πως δεν ήταν φίλος ούτε με τον Rodriguez ούτε με τον Miguel προτού τους μαζέψει από τον τόπο του εγκλήματος και πως ο Rodriguez τον απήγαγε και του έκλεψε τον ασύρματο από το αυτοκίνητο μετά τον φόνο.

Ο Jason__Rodriguez__, 37 ετών, κρατείται στο Σωφρονιστικό Ίδρυμα Shawangunk στο Wallkill της Νέας Υόρκης, όπου εκτίει ποινή 37,5 ετών για φόνο δευτέρου βαθμού τον οποίο διέπραξε σε ηλικία 18 ετών. Καταδικάστηκε επίσης για κατοχή όπλου και για κλοπή. Ο Rodriguez υποστηρίζει πως δεν διέπραξε το τελευταίο έγκλημα.

Πηγή

Την ανάγκη να αντιμετωπιστεί με νέους τρόπους και νέες λύσεις το συνεχώς αυξανόμενο φαινόμενο του bullying στα σχολεία, επεσήμανε η υφυπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη, ενημερώνοντας την αρμόδια Επιτροπή της Βουλής σχετικά με τη στρατηγική που θα ακολουθήσει το υπουργείο για να εξαλειφθεί τέτοιου είδους φαινόμενα από τα ελληνικά σχολεία.

Θα ληφθούν μέτρα για την εφημερία στα διαλείμματα

«Είναι αισιόδοξο ότι το πρόβλημα του bullying στη χώρα μας είναι σε χαμηλά επίπεδα, όμως αυτό δεν αποτελεί λόγος εφησυχασμού», ανέφερε χαρακτηριστικά η κ. Ζαχαράκη. Παράλληλα, τόνισε ότι «το υπουργείο Παιδείας μελετά μέτρα για την ενίσχυση της προστασίας στον περιβάλλοντα χώρο με ενίσχυση της εφημερίας», και πρόσθεσε ότι μέσα σε αυτά εντάσσεται και η αναθεώρηση των κανόνων ως προς τα παιδαγωγικά μέτρα με στόχο τον περιορισμό παραβατικών συμπεριφορών αλλά και επιβράβευση της βελτιωτικής συμπεριφοράς μέσα στη σχολική ζωή.

Έρχεται το Παρατηρητηριο κατά της Βίας

Μεταξύ των νέων δράσεων που ανακοίνωσε η κ. Ζαχαράκη είναι και η επανασύσταση του Παρατηρητηρίου Κατά της Βίας που θα έχει διακομματική εκπροσώπηση. Η κ. Ζαχαράκη κάλεσε όλα τα κόμματα να καταθέσουν τις προτάσεις τους ώστε να δημιουργηθεί μία Συντονιστική Επιτροπή που θα έχει τη γενική επίβλεψη των κατευθυντήριων γραμμών που θα δίνονται αμέσως μετά σε μία επιτελική επιτροπή για να περνάνε, εν συνεχεία, στις σχολικές μονάδες μέσω των Περιφερειακών Διευθύνσεων.

Ο θεσμός του δάσκαλου εμπιστοσύνης

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε η υφυπουργός Παιδείας και στη θεσμοθέτηση του «δασκάλου εμπιστοσύνης» μέσα στη σχολική μονάδα. Όπως είπε, με το νομοσχέδιο που θα κατατεθεί μετά από διαβούλευση, θα λειτουργήσει ο θεσμός του δασκάλου εμπιστοσύνης και θα έχουν προτεραιότητα οι δάσκαλοι οι οποίοι έχουν και σπουδές στη συμβουλευτική ενώ συγχρόνως θα ενισχύονται με περαιτέρω επιμόρφωση.

9 δράσεις για να σταματήσει το bullying στα σχολεία

Ανάμεσα στις νέες δράσεις του υπουργείου που ανακοίνωσε η κ. Ζαχαράκη περιλαμβάνονται:

-Η σύνταξη διακηρύξεων και εγχειριδίων για κάθε σχολική μονάδα για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

-Η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και μέσα από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής.

-Η διοργάνωση ειδικών προγραμμάτων για τα παιδιά.

-Η ενίσχυση των ψυχολόγων και των κοινωνικών λειτουργών ανά συστάδα σχολείων, μέσω των υπαρχουσών ΕΔΕΑΥ, αλλά και των ΚΕΣΥ.

-Νέες θεματικές μέσα από το εργαστήρι δεξιοτήτων που ξεκινάει πιλοτικά από τη νέα σχολική χρονιά, από το 2020 – 2021.

-Επικαιροποίηση των σχολικών κανονισμών με βάσει τα νέα δεδομένα, με συγκεκριμένα εγχειρίδια αντίδρασης και αντιμετώπισης.

-Εμβάθυνση των σχέσεων μεταξύ εκπαιδευτικών-παιδιών και γονέων.

-Έμφαση στη διαπολιτισμική αλληλεγγύη των παιδιών.

Πηγή