Σίγουρα το 2020 δεν ήταν η χρονιά που θα θέλαμε να θυμόμαστε, τουλάχιστον με το τρόπο που κύλησε. Σίγουρα μας έχουν λείψει οι συναυλίες που θέλαμε τόσο πολύ να πάμε, αλλά ακυρώθηκαν λόγω της πανδημίας του Covid-19. Παρ’ όλα αυτά, από τα μόνα πράγματα που κρατάμε από τη φετινή χρονιά, είναι σίγουρα η συντροφιά της μουσικής. Κι αυτό γιατί η καλή μουσική δεν καταλαβαίνει από πανδημίες, ειδικά όταν γίνεται με μεράκι. Πάμε να δούμε τα 10 ροκ άλμπουμ που ξεχώρισε ο μουσικός συντάκτης για φέτος.

10. Bon Jovi – 2020

Παρά το γεγονός ότι οι Bon Jovi ακολουθούν μια φθίνουσα πορεία τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της απόδοσης του Jon Bon Jovi στη φωνή, συνεχίζουν ακάθεκτοι να παράγουν νέα μουσική, κυκλοφορώντας το 15ο τους άλμπουμ. Ωστόσο συνεχίζουν να μη πείθουν, ειδικά μετά από την αποχώρηση του βασικού τους κιθαρίστα Ritchie Sambora το 2013. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.

9. The Killers – Imploding The Mirage

Οι The Killers φέτος κυκλοφόρησαν το 6ο τους άλμπουμ, το οποίο είναι αρκετά διαφορετικό στα ακούσματα σε σχέση με τα προηγούμενα που κυκλοφόρησαν. Χωρίς πλέον το βασικό τους κιθαρίστα Dave Keuning, οι The Killers πειραματίστηκαν με διάφορες συνεργασίες, αλλά και με νέους ήχους. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.

8. Alanis Morissette – Such Pretty Forks In The Road

Η Alanis Morissette επέστρεψε δισκογραφικά μετά από 8 χρόνια (Havoc and Bright Lights 2012), και μας χάρισε αυτό το υπέροχο άλμπουμ, το οποίο είναι το 9ο της. Καλοδιατηρημένη φωνητικά, η Alanis Morissette συνέχισε και φέτος να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα καλλιτεχνικά. Πέρα από το Reasons I Drink, ξεχωρίζει και το Smilling.

7. Green Day – Father Of All…

Οι Green Day κυκλοφόρησαν φέτος το 13ο τους άλμπουμ, στο οποίο δεν έχουν τον ίδιο εκρηκτικό ήχο μ’ αυτόν που είχαν τουλάχιστον στο προηγούμενο άλμπουμ (Revolution Radio 2016). Παρ’ όλα αυτά, διατηρούν τον pop-punk ήχο, και δεν αλλάζουν τελείως τη μουσική τους ταυτότητα. Σίγουρα το μόνο που ξεχωρίζει είναι το Oh Yeah!.

6. Deep Purple – Whoosh!

Η τέχνη της καλής hard-rock μουσικής, δεν ξεχνιέται εύκολα. Κάτι τέτοιο έδειξαν τουλάχιστον οι Deep Purple φέτος, κυκλοφορώντας το 21ο τους άλμπουμ. Παρόλο που βρίσκονται στη μουσική 51 χρόνια, συνεχίζουν ακάθεκτοι να παράγουν την ίδια καλή μουσική, δείχνοντας ότι η ηλικία τους είναι απλά νούμερο. Αυτό που ξεχώρισε σίγουρα είναι το Throw My Bones.

5. Linkin Park – Hybrid Theory (20th Anniversary Edition)

Το συγκεκριμένο είναι από τα κορυφαία σε πωλήσεις άλμπουμ, και από τα πιο πετυχημένα για τον 21ο αιώνα. Το γεγονός ότι φέτος κυκλοφόρησαν την επετειακή του έκδοση για τα 20 χρόνια κυκλοφορίας, αυτό από μόνο του αποτελεί ως ένα από τα πιο όμορφα μουσικά highlight του 2020. Δεν πρόκειται για καινούργια μουσική των Linkin Park, αλλά για μια συλλογή κυρίως από διάφορα ακυκλοφόρητα demo. Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για ένα ροκ συγκρότημα που επηρέασε την εφηβεία μας.

4. Pearl Jam – Gigaton

Οι Pearl Jam επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από 7 χρόνια (Lightning Bolt 2013), και μας χάρισαν αυτό το πολύ όμορφο άλμπουμ, το οποίο είναι το 11ο τους. Οι Pearl Jam συνεχίζουν να προσφέρουν απλόχερα αυτή τη πολύ όμορφη grunge μουσική, βγαλμένη από τη δεκαετία του 90. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν περισσότερο είναι το Superblood Wolfmoon, και το Who Ever Said.

3. Bruce Springsteen – Letter To You

Για έκτη συνεχόμενη δεκαετία κυκλοφορεί νέο άλμπουμ το “αφεντικό”. Αν πάμε στη πρώτη του κυκλοφορία το 1973 (Greetings from Asbury Park, N.J.) μέχρι τη φετινή, κυκλοφόρησε 20 άλμπουμ. Τώρα το Letter To You θα είναι το τελευταίο του; Ένα από τα τελευταία του; Το μόνο σίγουρο είναι, ότι πρόκειται για ένα από τα εξαιρετικά μελωδικά ροκ άλμπουμ που κυκλοφόρησαν φέτος, με τη γαλήνια φωνή που διαθέτει ο Bruce Springsteen, κι ας είναι 71 χρονών. Πέρα από το ομότιτλο single Letter To You, ένα άλλο τραγούδι που ξεχωρίζει σίγουρα είναι το House Of A Thousand Guitars.

2. Ozzy Osbourne – Ordinary Man

Τώρα τον Ozzy Osbourne πως θα τον χαρακτηρίσουμε; Τρελό; Ψυχάκια; Εθισμένο με τη μουσική; Ότι και να είναι, παρά τα θέματα υγείας που αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια, πάντα βρίσκει τη δύναμη και την όρεξη να παράγει καλή ροκ μουσική και να τη διαθέσει στο κόσμο που ακούει το ρεπερτόριό του. Άλλωστε είχε δηλώσει ότι αρνείται να συνταξιοδοτηθεί, κι ότι είναι προς ολοταχώς για τον νέο του δίσκο στο κοντινό μέλλον. Τώρα στο άλμπουμ, πέρα από το ομότιτλο single Ordinary Man, όπου συνεργάστηκε με τον Elton John, ξεχωρίζει και το Scary Little Green Men.

1. AC/DC – Power Up

Με το πρώτο άκουσμα αυτού του άλμπουμ, καταλάβαμε κατευθείαν ότι πρόκειται για ένα από τα κορυφαία άλμπουμ, αν όχι το κορυφαίο, που κυκλοφόρησαν φέτος. Ήταν απλά θέμα χρόνου να αποδειχθεί, καθώς κατέκτησε τη κορυφή των album charts σε πολλές χώρες του κόσμου (ΗΠΑ, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, και Αυστραλία μεταξύ των οποίων). Οι AC/DC επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από 6 χρόνια (Rock or Bust 2014), και κυκλοφόρησαν το 17ο τους άλμπουμ, το οποίο και είναι το 1ο χωρίς τον Malcolm Young στη ζωή (πέθανε το 2017). Μετά από το Shot In The Dark, δύσκολα ξεχωρίζει κάποιο άλλο τραγούδι, καθώς ακούγονται σχεδόν το ίδιο εκρηκτικά. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Μια ωδή στον Bruce Springsteen

Υπάρχει μία ιστορία που συνοψίζει τον μύθο του Bruce Springsteen.

Βρισκόμαστε στον Σεπτέμβριο του 2001. Οι ΗΠΑ έχουν μόλις βιώσει ένα από τα σημαντικότερα πλήγματα της ιστορίας τους, με την πτώση των Διδύμων Πύργων να καθορίζει το μέλλον τόσο της χώρας, όσο και σε μεγάλο βαθμό αυτό της ευρύτερης δυτικής κοινωνίας (και όχι μόνο) του 21ου αιώνα.

Οι Αμερικανοί πολίτες, αποσβολωμένοι ακόμα από το χτύπημα που δέχθηκαν, αναζητούν ένα στήριγμα και κάποιες απαντήσεις που θα τους βοηθήσουν να βρουν τα πατήματά τους στην αυγή της νέας αυτής εποχής.

Ο Springsteen βρισκόταν στην ίδια φάση με όλη την υπόλοιπη χώρα και ο θρύλος λέει πως λίγο καιρό μετά, κατά τη διάρκεια μιας βόλτας του, ένας περαστικός τον πλησίασε για να του πει ένα πράγμα: «Bruce, σε χρειαζόμαστε». Κάποιους μήνες αργότερα γεννήθηκε το ‘The Rising’.

Η συγκεκριμένη ιστορία έχει ένα πολύ συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, με μια μικρή επεξεργασία όμως θα μπορούσε να είναι ο πρόλογος για κάθε μεγάλη στιγμή του καλλιτέχνη. Γεννημένος την 23η Σεπτεμβρίου του 1949, ο Springsteen στα 70+ πλέον δεν έχει να αποδείξει κάτι άλλο…

Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους και οι ανθρώπινες ιστορίες ντύνουν την ψυχρή ματιά των στατιστικών. Άλλωστε, ειλικρινά, τι άλλο θα χρειαζόταν να αποδείξει ο άνθρωπος του ‘Born to Run’ και του ‘Born in the USA’, του ‘Jungleland’ και του ‘The River’;

Πιστός στην ιδέα της σκληρής δουλειάς και της αφοσίωσης σε αυτό που αγαπάς, μπορεί να χαρακτηρίζει τον εαυτό του απατεώνα διότι μιλάει για ανθρώπους μεσαίας τάξης που μαυρίζουν τα σωθικά τους μέσα σε εργοστάσια ενώ ο ίδιος δεν έχει «δουλέψει» ούτε μισή μέρα στη ζωή του.

Έχει όμως μία από της πιο ζηλευτές δισκογραφικές πορείες στην ιστορία της ροκ μουσικής, ξεκινώντας από το ‘Born to Run’ του 1975 (και λίγο νωρίτερα θα πουν κάποιοι και θα έχουν δίκιο) μέχρι και το ‘Tunnel of Love’ του 1987.

Η διάλυση της E Street Band και η ανάγκη για κάτι νέο τον έφεραν σε μία περίεργη δημιουργική περίοδο (για το δικό του επίπεδο πάντα) τη δεκαετία του ’90, όπου κατόρθωσε πάντως να κερδίσει ένα Όσκαρ για το ‘Streets of Philadelphia’.

Η τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου τον αναγκάζει να γράψει με τους παλιούς του φίλους μία από τις καλύτερες δουλειές-απαντήσεις που βγήκαν από τα συντρίμμια της επίθεσης, ενώ η υπόλοιπη δεκαετία τον βρίσκει πάντα δίπλα στην επικαιρότητα, είτε για να κριτικάρει την ηγεσία του Bush με το ‘Magic’ (2007), είτε για να σηματοδοτήσει την ελπιδοφόρα εκλογή του Obama (‘Working on a Dream’, 2009).

Στο ‘Wrecking Ball’ του 2012 προσπαθεί να βρει τον δρόμο του στην εποχή του ‘Occupy Wall Street’ και μία άνιση συλλογή από b-sides και διασκευές το 2014 (‘High Hopes’) θα ήταν η τελευταία του κυκλοφορία για αρκετό καιρό.

Συνέχισε τις συναυλίες, γιόρτασε την επέτειο του ‘The River’ και θα έλεγε κανείς πως ό,τι είχε να πει αυτός ο άνθρωπος, ό,τι είχε να δώσει στο κοινό του που τον λατρεύει, το είχε δώσει.

Δε νομίζω πως θα υπήρχαν πολλά παράπονα αν απλώς συνέχιζε τη ζωή του με συναυλίες που δεν θα στηρίζονταν απαραίτητα στην κυκλοφορία κάποιας νέας δουλειάς αλλά θα γίνονταν απλώς για την ανάγκη του κόσμου να τον δει ζωντανά αλλά και για την δική του ανάγκη να βρεθεί μπροστά σε αυτόν τον κόσμο.

Αλλά αυτό θα ήταν πολύ εύκολο για τον Springsteen.

Το 2016 κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του με τίτλο, τι άλλο, ‘Born to Run’, μία κίνηση που σχεδόν μηχανικά τον οδήγησε στο Broadway με το ‘Springsteen on Broadway’.

Ένα κράμα παράστασης και συναυλίας, όπου κατά τη διάρκειά της ο τραγουδιστής έκανε ένα μουσικό πέρασμα από την πλούσια καριέρα του, ντύνοντας τον πρόλογο και τον επίλογο των τραγουδιών με προσωπικές του ιστορίες, βγαλμένες από την αυτοβιογραφία του.

Ο Bruce Springsteen πάντοτε έγραφε για τον ίδιο, το αποτέλεσμα όμως εδώ καταφέρνει να είναι ωμό και αληθινό με έναν διαφορετικό τρόπο, δίχως να χάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τα τραγούδια του τόσο σημαντικά.

Στην αυτοβιογραφία του αλλά και στο σόου, μιλάει ανοιχτά για την μάχη που δίνει με την κατάθλιψη, για το βάρος που “κληρονόμησε” από την οικογένειά του και ειδικότερα από τον πατέρα του, έναν πατέρα που στιγμάτισε την ταυτότητα του γιου του και τον άφησε να ψάχνει για δεκαετίες έναν τρόπο να επουλώσει την πληγή.

Εν μέρει προϊόν αυτοσυντήρησης, η αυτοβιογραφία του δεν θα πει κάτι ειλικρινά καινούργιο για κάποιον που ακούει και ακολουθεί για χρόνια τον Bruce Springsteen, θα δημιουργήσει όμως μία πιο ξεκάθαρη εικόνα γι’ αυτόν και θα αναδείξει ίσως τον σημαντικότερο παράγοντα που αφήνουμε πολλοί στην άκρη όταν δενόμαστε με τους ήρωές μας: πως είναι απλοί άνθρωποι.

Όσο απλός άνθρωπος βέβαια μπορεί να είναι κάποιος που όχι μόνο έφτασε σε σημείο να βρεθεί και να παίξει δίπλα στους δικούς του ήρωες, αλλά κατόρθωσε να σταθεί επάξια δίπλα τους.

Ήρωες αλλά και νέα ταλέντα που τιμά όποτε μπορεί στις συναυλίες του, παίζοντας τραγούδια από τους ‘Bee Gees’ μέχρι και την ‘Lorde’.

Οι δίσκοι του αριστουργηματικοί, οι ζωντανές του εμφανίσεις θρυλικές, ο τρόπος που έχει κατορθώσει να μείνει στο προσκήνιο με αξιοπρεπή τρόπο και να γεμίζει στάδια μέχρι και σήμερα άξιος ανάλυσης. Ακόμα και τώρα όμως, καμία ένδειξη ή διάθεση για ξεκούραση.

Στο πρόσφατο ‘Western Stars’ τραγουδά για καουμπόικα καπέλα και σκονισμένες μπότες, για χαρακτήρες που γράφει από τότε που ξεκίνησε και φυσικά για τον εαυτό του (είναι το ‘Hello Sunshine’ το πιο αυτοβιογραφικό τραγούδι που έχει γράψει άραγε;).

Μακριά από την ανάγκη να αποδείξει κάτι, μοιάζει πως βρίσκεται ξανά στο χείλος μίας ακόμα ανανέωσης, όπως εκείνης που ήρθε με το ‘The Rising’, ή αλλιώς, φαίνεται πως ανακάλυψε για ακόμη μία φορά πως έχει κάτι καινούργιο να πει ακόμα και μουσικά.

Στα 70 του πλέον, μπαίνοντας σε μία νέα δεκαετία της ζωής του, έχει ήδη ανακοινώσει πως το 2020 θα τον βρει στους δρόμους με την E Street Band και ένα νέο άλμπουμ, πιθανότατα στην τελευταία τους ηρωική έξοδο στον κόσμο και στα στάδια διότι αν υπάρχει ένα πράγμα που δε μπορεί να νικήσει κανείς εκεί έξω, ούτε καν οι θρύλοι της ροκ μουσικής, αυτό είναι ο χρόνος.

Με την πιστή του μπάντα να έχει υποστεί ήδη αρκετές απώλειες, πιθανότατα γνωρίζουν και οι ίδιοι πως ο χρόνος που θα μπορούν να περνάνε μαζί μπροστά σε χιλιάδες ζευγάρια μάτια τελειώνει.

Μπορεί το τέλος της διαδρομής να φτάνει όλο και πιο κοντά, το μόνο σίγουρο είναι όμως πως ο Springsteen θα φτάσει ως εκεί τρέχοντας.

Έχει καταφέρει ξανά και ξανά να νικήσει την ιδέα του ξεπερασμένου που έχει τσακίσει τόσους άλλους συναδέλφους του από την ίδια εποχή για να φτάσει στο σήμερα, στο 2019, στα 70 του χρόνια να έχει φωνή και αυτιά πρόθυμα να τον ακούσουν.

Ένα νέο άλμπουμ και μία νέα περιοδεία για την ώρα και μετά βλέπουμε. Δεν είναι επειδή πρέπει, αλλά επειδή το χρειάζεται.

Και εμείς τον χρειαζόμαστε ακόμα περισσότερο.

Πηγή

Ο Bruce Springsteen ανακοίνωσε σήμερα μέσω social media το νέο του άλμπουμ με τίτλο Letter To You, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 23 Οκτωβρίου. Το επερχόμενο άλμπουμ, θα αποτελέσει το 21ο για το εμβληματικό αφεντικό, που μετρά μέχρι σήμερα πάνω από 150 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως. Για το νέο του άλμπουμ κυκλοφόρησε σήμερα το ομώνυμο single του.

Ακούστε το νέο του τραγούδι