1

Παρίσι-Βενετία με το Orient Express

Το πιο πολυτελές και περιπετειώδες τρένο στον κόσμο είναι ακόμα εδώ.

Το 1934 ένας εξουθενωμένος. από τις απανωτές εξιχνιάσεις υποθέσεων δολοφονίας, Ηρακλής Πουαρό ταξιδεύει από την Ιερουσαλήμ στο Λονδίνο με το πιο πολυτελές τρένο του κόσμου, το Orient Express. Ο πασίγνωστος λογοτεχνικός ντεντέκτιβ μισεί, όπως περιγράφει η Αγκάθα Κρίστι, το μεγάλο του χάρισμα στη λύση σκοτεινών, υποθέσεων, όπως και την ικανότητα του να «διαβάζει» χαρακτήρες, και επιθυμεί να κάνει ένα διάλειμμα από τη συνεχή εμπλοκή του σε μυστηριώδη σκηνικά αποτρόπαιων φόνων. Μαζί του στο τρένο ταξιδεύουν ακόμα 13 επιβάτες, οι περισσότεροι πάμπλουτα μέλη της ευρωπαϊκής ελίτ παρέα με τους βοηθούς, τις γραμματείς ή τις καμαριέρες τους.

Κάπως έτσι ξεκινά η υπόθεση ενός από τα πιο πολυδιαβασμένα, δημοφιλή μα και διάσημα βιβλία αστυνομικής λογοτεχνίας στον κόσμο, το «Έγκλημα στο Orient Express», το οποίο έμελλε να κάνει πασίγνωστο παντού το ομώνυμο τρένο που ξεκίνησε τα ταξίδια το 1883 και σταμάτησε επίσημα τη λειτουργία του το 2009, εξαιτίας της απόλυτης κυριαρχίας των πολύ γρήγορων σιδηροδρομικών γραμμών σε όλο τον πλανήτη. Οι κοινωνικές συνθήκες άλλαξαν και μαζί με αυτές άλλαξε και ο τρόπος που ταξιδεύουν οι ισχυροί αυτού του κόσμου. Ωστόσο, για εκείνους που παραμένουν ρομαντικοί μέσα τους και ονειρεύονται ένα ταξίδι με άρωμα από το αριστοκρατικό παρελθόν υπάρχει ακόμα, υπέροχο και ολοζώντανο, το Venice-Simplon Orient Express, το υπέρκομψο τρένο του ομίλου LVMH που εξακολουθεί να ταξιδεύει τους επιβάτες του σε μερικούς από τους πιο σικάτους προορισμούς της Ευρώπης.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Venice Simplon-Orient-Express (@vsoetrain)


Το αυθεντικό Orient Express ένωνε, πραγματικά, δύο κόσμους σε μία εποχή κατά την οποία το να «έρθουν» δύο ήπειροι κοντά ήταν μία αληθινά μεγάλη, σύνθετη και σημαντική υπόθεση. Η πιο γνωστή του διαδρομή είχε ως σημείο εκκίνησης το Λονδίνο και τερματικό σταθμό την Κωνσταντινούπολη, σε ένα μοναδικό πάντρεμα δύσης και ανατολής, κάτι που σήμαινε παράλληλα ότι κατά τη διάρκεια της διαδρομής οι επιβάτες είχαν προλάβει να δουν ολόκληρη την κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια έξω από τα φαρδιά παράθυρα των σιδηροδρομικών συρμών. Είχαν πάρει το πρωινό τους στα πολυτελή δωμάτια τους με τα μαρμάρινα μπάνια και τα πουπουλένια μαξιλάρια, είχαν δειπνήσει στο μεγάλο σαλόνι συνοδεία ζωντανής ορχήστρας και είχαν πιει το τσάι τους five o’clock σε πορσελάνινα σερβίτσια με ασημένια μαχαιροπήρουνα.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Venice Simplon-Orient-Express (@vsoetrain)


Σήμερα το σύγχρονο Venice-Simplon Orient Express κρατά ζωντανό το κλίμα αυτού του λαμπερού, σικάτου ταξιδιού με ένα μεγάλο, φυσικά, αντίτιμο το οποίο, ενδεχομένων, να αξίζει να πληρώσετε- αν αυτό που αποζητάτε είναι ένα ταξίδι που δεν θα σβήσει ποτέ από τη μνήμη σας. Το κόστος των εισιτηρίων ξεκινά από τις 1.700 λίρες και ξεπερνά τις 4.000, μιλώντας πάντα για ταξίδι μίας ημέρας που περιλαμβάνει γεύμα, τσάι, δείπνο, διαμονή σε πολυτελές υπνοδωμάτιο και πρόγευμα το επόμενο πρωί. Και μπορεί η τιμή να είναι αληθινά πολύ ακριβή, αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι οι φανατικά του Orient Express δεν είναι διατεθειμένοι να την πληρώσουν, αφού τις περισσότερες φορές όλες οι διαδρομές είναι sold out.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Venice Simplon-Orient-Express (@vsoetrain)


Eιδικά το διάστημα πριν το ξέσπασμα της πανδημίας, συγκεκριμένα στα τέλη του 2019, οι υπεύθυνοι της εταιρίας δήλωναν πολύ ικανοποιημένοι με την άνοδο των πωλήσεων, υποστηρίζοντας ότι υπήρχε μία αύξηση της τάξεως του 70% στις κρατήσεις. Ο Gary Franklin, CEO της Belmond, της θυγατρικής εταιρίας του ομίλου LVMH η οποία ασχολείται με τα σιδηροδρομικά ταξίδια, δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξη του στο αμερικανικό δίκτυο CNBC ότι επικρατεί κλίμα αισιοδοξίας σχετικά με το μέλλον των ταξιδιών με τρένο. «Πιστεύουμε ότι θα υπάρξει μεγάλη αναβίωση των μετακινήσεων μέσω σιδηροδρόμων στην εποχή μετά την πανδημία. Πλέον όλο και περισσότεροι επιβάτες ανακαλύπτουν την μαγεία του “αργού¨ ταξιδιού και θέλουν να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του», είπε.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Venice Simplon-Orient-Express (@vsoetrain)


Είναι σημαντικό να πούμε ότι το σύγχρονο Venice-Simplon Orient Express δεν είναι απλά μία πιστή αντιγραφή του εμβληματικού Orient Express που έχει σημαδεύσει τις συνειδήσεις μας ως το πιο εντυπωσιακό, ακριβό και περιπετειώδες τρένο στον κόσμο στα τέλη του 19ου και στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Κάθε ένα από τα 17 βαγόνια του αποτελούν τμήμα του αυθεντικού τρένου και κουβαλούν μέσα τους μία ιστορία 150 χρόνων. Το μοντέρνο τρένο περιλαμβάνει 11 μεγάλα βαγόνια με καμπίνες, τρία βαγόνια τα οποία λειτουργούν ως εστιατόρια, ένα βαγόνι για το μπαρ και άλλα δύο τα οποία προορίζονται για αποκλειστική χρήση του προσωπικού της εταιρίας.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Venice Simplon-Orient-Express (@vsoetrain)


Στην αυγή του 2022, στον καιρό του σούπερ γρήγορου ίντερνετ, των απίθανων κινητών τηλεφώνων και των υπερσύγχρονων αεροπλάνων που δεν κοστίζουν πολύ ακριβά, ίσως σε αρκετούς να φαίνεται «παλιομοδίτικο», ακόμα και παράλογο, το γεγονός ότι τα ταξίδια με ένα αργό τρένο που χρειάζεται κάτι παραπάνω από 24 ώρες για να φτάσει από το Παρίσι στη Βενετία μπορεί να παραμένουν αδιανόητα ελκυστικά.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Venice Simplon-Orient-Express (@vsoetrain)


Το μυστικό κρύβεται στην έννοια του ταξιδιού ως συνολική εμπειρία, αλλά και στην αντίληψη ότι οι διακοπές κάποιου αρχίζουν από το λεπτό που επιβιβάζεται στο μέσο για τον τελικό προορισμό του και όχι από τη στιγμή που θα φτάσει εκεί. Έτσι, το Orient Express αποτελεί από μόνο του έναν συναρπαστικό «προορισμό» και την ίδια στιγμή το μέσο που θα μεταφέρει τους ταξιδιώτες από το ένα σημείο της Ευρώπης στο άλλο, με απεριόριστη φινέτσα και απαράμιλλο στυλ.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Venice Simplon-Orient-Express (@vsoetrain)


Αυτή τη στιγμή το σικάτο Venice-Simplon Orient Express πραγματοποιεί τη διαδρομή Λονδίνο – Βενετία ή Λονδίνο Βερόνα και πίσω, όπως και την ακόμα πιο δημοφιλή διαδρομή Παρίσι – Βενετία και Παρίσι – Βερόνα με επιστροφή. Όλες οι επιλογές προϋποθέτουν ότι θα περάσετε μία ολόκληρη μέρα πάνω στο πανέμορφο, γυαλιστερό τρένο που θα διασχίσει σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη, μαζί με αυτή και ένα μεγάλο, καταπράσινο τμήμα της οροσειράς των Άλπεων, πηγαίνοντας τη διαδικασία των πολυτελών ταξιδιών σε μία εντελώς απογειωτική διάσταση.

Πηγή




Επόμενη στάση, Έδεσσα!

Σπας το κεφάλι σου πάνω από τις ασκήσεις των μαθηματικών , μασουλώντας το μολύβι τουλάχιστον δέκα λεπτά και τα γράμματα χορεύουν στην όψη των ματιών σου . Έχει πάει μεσάνυχτα και νιώθεις τα βλέφαρα να κλείνουν από την κούραση της ημέρας . Έχεις μόλις επιστρέψει από την δουλειά και ψάχνεις αφορμή για εξοδούλα αλλά βαριέσαι . Βαριέσαι τις αποστάσεις , βαριέσαι τα χιλιόμετρα , τις ώρες , τα δρομολόγια , τα πολύωρα ταξίδια και το σπίτι σου μοιάζει ιδανική λύση για χουχούλιασμα και υπνάκο. Σενάρια βγαλμένα από ταινία – ή μήπως πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας ; Όπως και να χει , άσε τους φιλοσοφικούς συλλογισμούς και ξεκίνα να ετοιμάζεις τον σάκο σου . Φύγαμε ! Όχι για πολύ μακριά , να εδώ κοντά μας . 1 ώρα και 30 λεπτά συγκεκριμένα . Η Έδεσσα και οι καταρράκτες της , με την υπέροχη φύση της , τα νόστιμα φαγητά της , τους φιλόξενους ανθρώπους της , σε καλούν να δοκιμάσεις μια εξόρμηση σε συνδυασμό με την διασκέδαση ! Λίγα λόγια για εκείνη : Ιδρύθηκε το 813 π.Χ. από τον πρώτο Μακεδόνα Βασιλιά, τον Ηρακλείδη Κάρανο και ήταν η πρώτη πρωτεύουσα του Μακεδονικού Βασιλείου. Γνώρισε πλούσιο βιομηχανικό παρελθόν κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου.«Πύργος μέσα στο νερό» σημαίνει κυριολεκτικά το όνομα της Έδεσσας από τα αρχαία χρόνια, λόγω ότι η τότε πόλη είχε και έχει έντονο το υγρό στοιχείο (ποτάμια και καταρράκτες, για αυτό και οι ονομασίες της: Έδεσσα (βέδες στα φρυγικά ήταν το νερό ή πύργος στο νερό) και Βοδενά (voda στα σλαβικά είναι το νερό). Αργότερα όταν η Έδεσσα δέχθηκε ένα σλαβικό κύμα μετονομάστηκε σε “Βοδενά”. Το όνομα αυτό ακολούθησε να υφίσταται έως το 1912 όπου η Έδεσσα ελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό. Από τότε η πόλη λέγεται πλέον “Έδεσσα” έως σήμερα.

Φτάνοντας στην πόλη , οι καταρράκτες βρίσκονται σε μικρή απόσταση από την αφετηρία ,με μόλις 10-15 λεπτά περπάτημα. Τα δέντρα , σε όλη την διαδρομή ενισχύουν την ομορφιά του τοπίου και σε κάθε γωνιά ξεπροβάλλει ένα μικρό πάρκο γεμάτο πράσινο. Γενικότερα , οι δρόμοι είναι καθαροί και τα σκουπίδια λείπουν . Τα ήσυχα νερά , διασχίζουν την πόλη και μικρές μικρές γεφυρούλες διευκολύνουν την διέλευση , ενώ η στοά των καλλιτεχνών ξεπροβάλλει μπροστά μας ! Η θέα από το καφέ “ Πολυχώρος Καταρράκτες” σου κόβει την ανάσα… Δεξιά μας η είσοδος των καταρρακτών.

Οι Καταρράκτες της Έδεσσας αποτελούν ένα φυσικό φαινόμενο το οποίο δημιουργήθηκε έπειτα από ισχυρό σεισμό που έπληξε την γύρω περιοχή το 14ο αιώνα, όπου από τότε κατά την πάροδο του χρόνου σημειώθηκαν αρκετές αλλαγές στην μορφολογίας τους εξαιτίας μικρότερης κλίμακας σεισμών. Κύρια πηγή αυτών αποτελεί ο Υγροβιότοπος Άγρα-Νησίου, από τον οποίον ρέει το κυρίως ποτάμι, ο Εδεσσαίος του οποίου οι διακλαδώσεις αποτελούν τους καταρράκτες. Επίσης ,το Γεωπάρκο των Καταρρακτών εκτείνεται σε μια περιοχή πάνω από 100.000 τ μ και σε μία διαδρομή πάνω στο βράχο για 1,1 χλμ. Αποτελεί το βασικό πόλο έλξης επισκεπτών της πόλης και είναι ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα στην Ελλάδα. Σε αριθμό οι καταρράκτες είναι δώδεκα, εκ των οποίων μόνο οι τέσσερις είναι θεατοί, ενώ οι υπόλοιποι εξαιτίας της πλούσιας βλάστησης δεν μπορούν να θεαθούν εύκολα.Στα μονοπάτια του Πάρκου Καταρρακτών συγκαταλέγεται και η λιθόστρωτη διαδρομή προς την Αρχαία Έδεσσα μέσα από τον κάμπο της πόλης. Η δίοδος αυτή αποτελούσε τμήμα της αρχαίας Εγνατίας Οδού, που ένωνε την Αρχαία Έδεσσα, την Ακρόπολη της Έδεσσας (συνοικία Βαρόσι) και τη Θεσσαλονίκη ως τις αρχές του 20ού αιώνα.

Το Σπήλαιο Καταρρακτών στην Έδεσσα είναι το μοναδικό «πρωτογενές» αξιοποιημένο σπήλαιο στην Ελλάδα. Η είσοδος του σπηλαίου είναι στο χώρο του δεύτερου πατώματος των Καταρρακτών. Ακριβώς δίπλα τους, ο επισκέπτης βρίσκει την είσοδο του μικρού αλλά πολύ ενδιαφέροντος σπηλαίου. Η επίσκεψη στους Καταρράκτες δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς την επίσκεψη στο χώρο που γίνεται κατανοητό πως χτίστηκε ο υδάτινος πύργος μέσα στο νερό, η βάση πάνω στην οποία βρίσκεται η πόλη της Έδεσσας.

Με τον όρο «πρωτογενές» χαρακτηρίζουμε τα σπήλαια που έχουν δημιουργηθεί από την εναπόθεση διαλυμένου ασβεστόλιθου πάνω στα βρύα που αναπτύσσονται κάτω από τους καταρράκτες. Ο όρος «πρωτογενές σπήλαιο» αναφέρεται στα σπήλαια με ηλικία όμοια με αυτή των πετρωμάτων. Σχηματίζονται σε τραβερτινικές αποθέσεις κυρίως σε θέσεις καταρρακτών. Οι αναφορές για τραβερτινικά πρωτογενή σπήλαια είναι πολύ λίγες που υπολογίζονται μόνο στο 1-2% των σπηλαίων. Στην Ελλάδα είναι σπάνιες γεωμορφές και πρέπει να θεωρηθούν φυσική κληρονομιά.Ο διαλυμένος ασβεστόλιθος τα επικαλύπτει δημιουργώντας λεπτά στρώματα CaCO3 και έτσι μπορούν να διατηρηθούν σχηματίζοντας Τραβερτίνη(Επιστημονική ονομασία τους πορώδες βράχου). Λόγω της υψηλής μέσης περιεκτικότητας των νερών των πηγών σε άλατα (από τις υψηλότερες παγκοσμίως) η διαδικασία δημιουργίας ασβεστολιθικών αποθέσεων από φυσικά και άλλα εμπόδια διευκολύνει την διαδικασία που ονομάζεται περιλίθωση.

Με αυτό τον τρόπο οι Καταρράκτες Έδεσσας συγκαταλέγονται στα παγκόσμια μνημεία φυσικής κληρονομιάς με την μοναδικότητα ότι μετατοπίζονται προς τα εμπρός δημιουργώντας σταδιακά νέα σπήλαια ενώ οι περισσότεροι καταρράκτες παγκοσμίως όπως του Νιαγάρα διαβρώνονται και μετατοπίζονται προς τα πίσω.Στο μικρό λοιπόν αυτό σπήλαιο θα δει κανείς πως σχηματίζεται ένας συμπαγής βράχος με την δύναμη του νερού που έχει την ίδια ηλικία με το πέτρωμα που το δημιούργησε.

Το σπήλαιο αποτελείται από δύο μέρη συνολικού μήκους 36 μέτρα (μπαλκόνι με θέα και το κύριο μέρος του σπηλαίου).

Το επισκέψιμο μήκος του σπηλαίου , 21 μέτρα συνολικά αποτελείται από μία αίθουσα

Το σπήλαιο περιέχει μία αίθουσα στο εσωτερικό στην οποία ο επισκέπτης στα αριστερά θα θαυμάσει τους πρωτογενής σταλακτίτες σε ποικιλία μεγεθών ,σχημάτων και χρωμάτων..Ακριβώς απέναντι οι σχηματισμοί διαφέρουν , ο επισκέπτης θα απολαύσει τους λεγόμενους εκκεντρίτες . Οι εκκεντρίτες ή ελικίτες είναι σπάνιοι σχηματισμοί που δημιουργούνται  «αψηφώντας » τους νόμους της βαρύτητας ακολουθώντας ακανόνιστες πορείες .Λίγα μέτρα πιο κάτω βλέπουμε τις σταλακτατικές κολώνες ύψους τριών μέτρων .Φτάνοντας στο τέλος του σπηλαίου ο επισκέπτης αντικρίζει το λεγόμενο βάραθρο ύψους 5 μέτρων. Σε εκείνο το σημείο οι σχηματισμοί που συναντάμε είναι τα λεγόμενα “κουνουπιδοειδή” που είναι μια άλλη μορφή σπηλαιοαποθέσεων.

Φεύγοντας από τους καταρράκτες απομακρυνόμαστε από την πηγή φυσικής ομορφιάς και εισχωρούμε σε ένα πολεοδομικό συγκρότημα που θυμίζει λίγο μεγαλούπολη σε συνδυασμό με πινελιές τοπικής κοινωνίας. Μια σχέση , μεγάλων δρόμων και μικρών στενακίων , καταστημάτων του σήμερα με χαμηλά σπιτάκια του τότε . Μπροστά μας , η πλατεία Ηρώων . 

Δίπλα ακριβώς από το υπέροχο πάρκο των Καταρρακτών συναντάται το Βαρόσι, η παλιά πόλη της Έδεσσας, που ταξιδεύει τον επισκέπτη πίσω στο χρόνο.

Η συνοικία Βαρόσι, που συναντάται δίπλα από το Πάρκο των Καταρρακτών της Έδεσσας, σημαίνει οχυρό, και ξεχωρίζει για την ατμόσφαιρά της Έδεσσας από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Στην ουσία πρόκειται για την πρώτη συνοικία που αναπτύχθηκε στην Έδεσσα, ως μετεξέλιξη του βυζαντινού οικισμού που υπήρχε στην περιοχή της ακρόπολης και της αρχαίας πόλης της Έδεσσας.

Εντοπίζεται στην Ακρόπολη της Έδεσσας, απλώνεται μέχρι τον Ψηλό Βράχο, ενώ προσφέρει και εκπληκτική θέα προς την εύφορη κοιλάδα της Κεντρικής Μακεδονίας.

Γεμάτη με υπέροχα κτίρια που χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα, τα περισσότερα από αυτά αποτελούν κυρίως λαϊκές κατοικίες, ενώ κάποια αρχοντικά. Χτισμένα σύμφωνα με την χαρακτηριστική, παραδοσιακή μακεδονίτικη αρχιτεκτονική, έχουν αναπαλαιωθεί και ξεχωρίζουν για τα ιδιαίτερα χρώματά τους όπως θαλασσί, ροζ και της ώχρας. Είναι οργανωμένα σε τρία επίπεδα -όροφος, μεσοπάτωμα, ισόγειο- και ξεχωρίζουν για τα περίφημα σαχνισιά, παράθυρα- μπαλκόνια που στηρίζονται σε ξύλινα δοκάρια, στο εξωτερικό τους.

Γύρω από τον προαύλιο χώρο και τις όμορφες αυλές των σπιτιών στο Βαρόσι υψώνονται μαντρότοιχοι που στην ουσία κρύβουν την ζωή της εκάστοτε οικογένειας, ενώ γύρω από την αυλή υπάρχουν ημιυπαίθριοι χώροι, γνωστοί και ως χαγιάτια, που βοηθούσαν στην καθημερινότητα των κατοίκων τους

Το ρολόι, σήμα κατατεθέν στο κέντρο της πόλης. Η κατασκευή του χρονολογείται γύρω στο 1900. Χτίσθηκε απο τον Κωνσταντίνο Ζήση και τα αδέλφια του που ήταν μάστορες της εποχής. Η Βάση του είναι απο σιδηρόπετρα και το υπόλοιπο κτίσμα απο πουρόπετρα. Σήμερα συνεχίζει την λειτουργία του δίπλα στο κτίριο όπου στεγάζονται οι δραστηριότητες του Φιλοπρόοδου Συλλόγου Μέγας Αλέξανδρος ενός απο τους πιο παλαιούς συλλόγους της Εδεσσας(1922)

Και ο Κάρανος με ένα μεγάλο πλήθος Ελλήνων, προσταγμένος από τον χρησμό να πάει να εγκατασταθεί στη Μακεδονία έφτασε στην Ημαθία. Κυρίευσε εκεί την Έδεσσα περνώντας απαρατήρητος από τους κατοίκους της πόλης χάρις σε μια δυνατή μπόρα, με ομίχλη και πυκνή βροχή. Μπροστά του έτρεχαν γίδες που η κακοκαιρία τις έσπρωχνε προς την πόλη και ενθυμούμενος τον χρησμό που έλεγε ότι “θα βασιλέψει εκεί που θα τον οδηγήσουν οι γίδες” διάλεξε την πόλη αυτή για έδρα του βασιλείου του. Από τότε σε κάθε εκστρατεία έβαζε να προπορεύονται του στρατού γίδες για να έχει την ίδια επιτυχία όπως στη πρώτη του κατάκτηση. Σαν ενθύμιο αυτού του περιστατικού ονόμασε Αιγές την Έδεσσα και το λαό της Αιγεάτες”

Η Έδεσσα δεν φημίζεται μόνο για τους καταρράκτες της , αλλά και για το ποιοτικό φαγητό της ! Τολμώ να πω πως καλύπτει κάθε απαιτητικό “γευσιγνώστη “. Μια συμβουλή εδώ : Στον δρόμο σας προς την κεντρική πλατεία θα συναντήσετε πολλούς φούρνους – η αλυσίδα φούρνων Ηλέκτρα , θα ικανοποιήσει κάθε λαχταριστή σκέψη και πόθο. Την περίοδο που επισκεφτήκαμε την Έδεσσα , ήταν περίοδος νηστείας και με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι οι επιλογές σε χορτοφαγικό μενού ήταν αμέτρητες ! Για έναν … περίεργο οισοφάγο ,σαν τον δικό μου , δομημένο με βλαστάρια και ρεβύθια , η Έδεσσα φάνηκε αντάξια της κουζίνας που προσφέρει.

Η Έδεσσα σε καλεί για μια μονοήμερη εξερεύνηση , συνδυάζοντας φύση και πόλη , καταρράκτες και νόστιμο φαγητό ! Κάθε στενό της πόλης , αρχιτεκτονικά δοσμένο με αρμονία, σε καλωσορίζει και φωνάζει από μακριά μείνε. Αφιερώνοντας 3-4 ώρες περίπου στο περπάτημα , έχετε δει όλες τις γωνιές της φιλόξενης πόλης . Σας συμβουλεύουμε να ξεκινήσετε νωρίς ( 10 πμ περίπου να είστε εκεί ) , για να μπορέσετε να ανακαλύψετε τις ομορφιές της Έδεσσας με άνεση και χρόνο! Και αφήστε τις νεράιδες του μύθου , δειλά δειλά να ξεπροβάλουν μέσα από τα νερά του καταρράκτη και να σας τραβήξουν με την θέληση σας , σε χορούς μαγικούς , με σκοπούς ανατολίτικους , κάτω από το άγριο μα θαυμαστό φως της σελήνης ….

Αριάδνη Εμμανουηλίδου




Οι 25 πιο βροχερές πόλεις της Ευρώπης! Ανάμμεσα τους και μία ελληνική.

Όσοι γκρινιάζουν για τις λιγοστές μέρες που ρίχνει βροχή στην Αθήνα, ήρθε η ώρα να γνωρίσουν τι σημαίνει πραγματική βροχή… Και μπορεί τα τελευταία 2-3 χρόνια οι βροχές να είναι πλέον αρκετές σε όλη την Ελλάδα, ωστόσο δύσκολα φτάνουμε τις πόλεις του εξωτερικού όπου η ομπρέλα είναι βασικό… αξεσουάρ των κατοίκων. Πάντως μία ελληνική πόλη έχει τις περισσότερες βροχές τον χρόνο και οι άνθρωποι… ξεχνάνε τον ήλιο και δεν πάει το μυαλό σας ποια!!

Σε μια ηλιόλουστη πόλη σαν την Αθήνα, οι περισσότερες από 200 μέρες βροχής τον χρόνο ακούγονται σαν… εφιάλτης. Κι όμως! Υπάρχουν τουλάχιστον 25 πόλεις στην Ευρώπη που οι βροχερές μέρες είναι περισσότερες από τις ηλιόλουστες, ενώ μια από αυτές βρίσκεται στην Ελλάδα!

Δείτε τη λίστα με τις βροχερές πόλεις

*Οι ημέρες βροχής είναι ανά έτος.

1. Χάλλε, Γερμανία/266 ημέρες βροχής

2. Κολωνία, Γερμανία/263 ημέρες βροχής

3. Γλασκώβη, Ηνωμένο Βασίλειο/262 μέρες βροχής

4. Derry, Ιρλανδία/256 ημέρες βροχής

5. Μάντσεστερ, Ηνωμένο Βασίλειο/250 ημέρες βροχής

6. Τάμπερε, Φινλανδία/249 ημέρες βροχής

7. Stoke-on-Trent, Βρετανία/239 ημέρες βροχής

8. Έξετερ, Ηνωμένο Βασίλειο/237 ημέρες βροχής

9. Μπέλφαστ, Ηνωμένο Βασίλειο/236 ημέρες βροχής

10. Κίνγκστον απόν Χαλ, Ηνωμένο Βασίλειο/232 ημέρες βροχής

11. Νιου Καστλ, Ηνωμένο Βασίλειο/231 ημέρες βροχής

12. Βόλος, Ελλάδα/228 ημέρες βροχής

13.  Wirral, Ηνωμένο Βασίλειο/223 ημέρες βροχής

14. Stevenage, Ηνωμένο Βασίλειο/223 ημέρες βροχής

15. Λίβερπουλ, Ηνωμένο Βασίλειο/223 ημέρες βροχής

16. Μπιλμπάο, Ισπανία/222 ημέρες βροχής

17. Νότιγχαμ, Ηνωμένο Βασίλειο/219 ημέρες βροχής

18. Freiburg im Breisgau, Γερμανία/218 ημέρες βροχής

19. Coventry, Ηνωμένο Βασίλειο/216 ημέρες βροχής

20. Leicester, Ηνωμένο Βασίλειο/215 ημέρες βροχής

21. Εδιμβούργο, Ηνωμένο Βασίλειο/215 ημέρες βροχής

22. Bergen, Νορβηγία/213 ημέρες βροχής

23.  Cardiff, Ηνωμένο Βασίλειο/212 ημέρες βροχής

24. Sheffield, Ηνωμένο Βασίλειο/210 ημέρες βροχής

25. Essen, Γερμανία/208 ημέρες βροχής

Βόλος: Η πιο βροχερή πόλη της Ελλάδας

Η πόλη που βρέχει τις περισσότερες μέρες του χρόνου, ακόμα και το καλοκαίρι, και οι κάτοικοι βλέπουν το ήλιο με… διακοπές, είναι μία από τις πιο όμορφες στη χώρα.

Την βροχή την αγαπάς ή την μισείς πολύ! Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται στις βροχοπτώσεις και άλλοι που τους αρέσει να περπατούν στην βροχή. Υπάρχουν και πόλεις που βρέχει πολύ όλο τον χρόνο και ο ήλιος σπάνια κάνει την εμφάνισή του μέσα από τα σύννεφα.

Στην Ελλάδα, που το κλίμα είναι μεσογειακό και εύκρατο, έχουμε συνηθίσει σε μικρές περιόδους βροχοπτώσεων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κατά καιρούς δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις με βροχές διαρκείας και μάλιστα σε εποχές του χρόνου που δεν συνηθίζεται.

Ο Βόλος είναι ένα από τα πιο δραστήρια λιµάνια της χώρας, και από τις πιο όμορφες πόλεις της Νότιας Ευρώπης σύμφωνα με τον Guardian, σύγχρονο αστικό κέντρο που σφύζει από ζωή όλο τον χρόνο και «µπολιασµένος» µε την κουλτούρα της απόλαυσης, από τότε που οι Μικρασιάτες πρόσφυγες µαζεύονταν σε µικρά καφενεδάκια του λιµανιού πίνοντας τσίπουρο µε τη συνοδεία θαλασσινών µεζέδων.

Πηγή




Παρίσι : Ένας πλήρης οδηγός ταξιδιού 2

Σας το είχαμε υποσχεθεί εξάλλου . Σας κάναμε να περιμένετε με αγωνία για την συνέχεια του άρθρου. Ο πλήρης οδηγός ταξιδιού στο Παρίσι , είναι εδώ , με νέες φωτογραφίες , πληροφορίες για τα μέρη που αξίζει να επισκεφτείτε, συμβουλές για να αποφύγετε τον…συνωστισμό σε τουριστικά μέρη , μετρό και αξιοθέατα. Άλλωστε , το ‘παμε και θα το ξαναπούμε – το Παρίσι είναι από μόνο του ένα κόσμημα της ευρωπαϊκής ηπείρου. Θα ΄έλεγε κανείς πως χρειάζεσαι τουλάχιστον μια εβδομάδα για να εξερευνήσεις τις βασικές πτυχές του. Και έχουν δίκιο . Η πρώτη επαφή με το Παρίσι , οφείλει να γίνει στα σημεία που εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο επισκέπτονται. Σήμερα , θα μιλήσουμε για Μονμάρτη. Έχει κανείς ιδέα τι είναι ; Θα δούμε το φημισμένο Μουρλέ Ρουζ(όχι τις χορεύτριες δυστυχώς) και θα πάρουμε μια γεύση από την απίστευτη Βασιλική της Ιερής Καρδιάς , ενώ θα απολαύσουμε την θέα του Παρισιού από ψηλά . Οι κήποι του Κεραμεικού , θα είναι ο πρώτος μας σταθμός , βγαίνοντας από το Λούβρο , που είχαμε κάνει στάση στο προηγούμενο άρθρο , ενώ θα δούμε πως είναι να βρίσκεσαι κάτω από την επιβλητική Αψίδα του Θριάμβου . Και όχι , αγαπημένοι μου , δεν ήταν η Αψίδα του Θριάμβου , στην τελευταία φωτογραφία , το ξέρατε άλλωστε . Είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή . Θα γευτούμε γαλλικό κρασί και ποικιλία τυριών , γέννημα θρέμμα παριζιάνικης κουλτούρας. Θα θαυμάσουμε την φημισμένη Gallery Lafayette και τα ακριβά της πολυκαταστήματα . Θέλετε μια μικρή δόση από τον οίκο Gucci και Dior που βρίσκονται στα Ηλύσια Πεδία ; Το σπίτι του -κολλητού μας – Μακρόν , ξέρετε κατά που πέφτει ; Πόσο εντυπωσιακή τέλος πάντων είναι η Όπερα Garnier ; Μπόρεσα να συνεννοηθώ τελικά με τους Γάλλους ή ήταν απόφοιτοι του ΙΕΚ Ξυνή , σαν του λόγου μου ; Προσδεθείτε , η πτήση αναχωρεί….τώρα !

Κήποι του Κεραμεικού

Βγαίνοντας από το Λούβρο , ενθουσιασμένη από την απαράμιλλη ομορφιά των εκθεμάτων του μουσείου , έπεσα πάνω σε μια Αψίδα . Μην σας πω ψέματα , δεν γνώριζα ποια ήταν . Κατευθύνθηκα προς εκείνη , όταν το μάτι μου εντόπισε μια έκταση πρασίνου να βρίσκεται όπισθεν αυτής . Ένας ακόμα κήπος του Παρισιού , είπα μέσα μου . Έκανα λάθος . Ο κήπος του κεραμεικού δεν είναι απλά , ΕΝΑΣ κήπος ! Ο κήπος του Κεραμεικού (γαλλικά: Jardin des Tuileries) είναι ένας δημόσιος κήπος που βρίσκεται ανάμεσα στο Λούβρο και την πλατεία Κονκόρντ στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού της Γαλλίας. Δημιουργήθηκε από την Αικατερίνη των Μεδίκων ως κήπος του παλατιού του Κεραμεικού το 1564 και άνοιξε για το κοινό το 1667. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση έγινε δημόσιο πάρκο και από τότε είναι τόπος συνάντησης και χαλάρωσης τόσο για τους τουρίστες όσο και για τους Παριζιάνους.

Ο κήπος του Κεραμεικού οριοθετείται από το παλάτι του Λούβρου προς τα νοτιοανατολικά, την οδό Ριβολί στα βορειοανατολικά, την πλατεία Κονκόρντ στα βορειοδυτικά και τον Σηκουάνα στα νοτιοδυτικά. Είναι ο παλαιότερος κήπος του Παρισιού και παλαιότερα ήταν ο ιδιωτικός κήπος του παλατιού του Κεραμεικού, βασιλική και αυτοκρατορική κατοικία που δεν υπάρχει σήμερα. Ο κήπος του Κεραμεικού έχει ταξινομηθεί ως ιστορικό μνημείο από το 1914 και περιλαμβάνεται στις περιοχές που προστατεύονται ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις όχθες του Σηκουάνα. Ο κήπος εξυπηρετείται από τις γραμμές 1, 8 και 12 του μετρό στο σταθμό Κονκόρντ και από τη γραμμή 1 στο σταθμό Κεραμεικός.

Ο κήπος είναι διακοσμημένος με υπέροχα μαρμάρινα αγάλματα. Το 1719 η κύρια είσοδος πλαισιωνόταν από δύο αγάλματα, το καθένα από τα οποία απεικόνιζε τον Ερμή με το φτερωτό άλογο του. Ο κήπος στεγάζει επίσης πολλά από τα αγάλματα του Αριστίντ Μαγιόλ, έναν από τους πιο διάσημους γλύπτες του 20ού αιώνα, και τα γλυπτά του Ωγκύστ Καιν. Από το 1998, ο χώρος έχει υποδεχτεί νέα σύγχρονα γλυπτά των Ωγκύστ Ροντέν, Χένρι Μουρ, Ρόι Λίχτενσταϊν και πολλών άλλων. Οι προσωρινές εκθέσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και του ρυθμού του κήπου.

Στην φωτογραφία , απεικονίζεται μόνο η είσοδος του , από την μεριά του Λούβρου. Δεν έχετε παρά να προχωρήσετε στο εσωτερικό του και να θαυμάσετε την αρχιτεκτονική του , καθώς και το υπέροχο πράσινο που πλαισιώνει τα αγάλματα . Στο βάθος διακρίνουμε τον Πύργο του Άιφελ !

Απομακρυνόμαστε από την περιοχή του Λούβρου και αναζητούμε λεωφορείο με προορισμό την Μονμάρτη . Στην διαδρομή θαυμάζουμε , για μια ακόμη φορά την αρχιτεκτονική των κτιρίων , πριν μπούμε στο μετρό.

Λεωφορείο 40 . Εδώ είμαστε. Θα ανεβούμε ψηλά , να το ξέρετε. Δεν το λες και κοντά , στην διαδρομή διακρίνουμε μικρές μικρές γαλλικές συνοικίες και ανθρώπους βιαστικούς να πηγαίνουν στην δουλειά τους . Μα γιατί να πάμε , τέλος πάντων , στην Μονμάρτη , τι το ιδιαίτερο έχει ; Είναι αυτό που αποκαλούν οι Γάλλοι , ο λόφος των καλλιτεχνών ;

Τοίχος της Αγάπης

Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο , μια μικρή στάση , ανεβαίνοντας τον λόφο , στον τοίχο της αγάπης . Μην φανταστείτε κάτι μεγαλειώδες , ένα ρομαντικό πάρκο και ένας τοίχος στον οποίο είναι γραμμένη η φράση “ σε αγαπώ” , σε 311 διαφορετικές γλώσσες ! Απίστευτο ε ; Ο «τοίχος της αγάπης» στο Παρίσι δημιουργήθηκε το 2000 από το καλλιτεχνικό δίδυμο Φεντερίκ Μπαρόν και Κλερ. Για να γεμίσει ο τοίχος τα 40 τετραγωνικά μέτρων στην πλατεία Ζεάν Ρικτούς, στη Μονμάρτη, ο Baron ζήτησε πρώτα από τον αδελφό του και αργότερα από τους ξένους γείτονές του να γράψουν λόγια αγάπης στις γλώσσες τους. Στη συνέχεια , απευθύνθηκαν στις πρεσβείες των κρατών για να συλλέξουν όλα τα «σ ‘αγαπώ», τα οποία έγραψαν πάνω σε πλάκες από σμάλτο και τα κόλλησαν στον τοίχο. «Τα κόκκινα σχήματα στον τοίχο αντιπροσωπεύουν τα κομμάτια μιας ραγισμένης καρδιάς, είναι η καρδιά της ανθρωπότητας που τόσο συχνά ραγίζει, και ο τοίχος έρχεται για να συγκεντρώσει όλα αυτά τα κομμάτια στον ίδιο χώρο», λέει ο Frederic. Διακρίνουμε το ελληνικό ” σαγαπώ ” , αλλά και την αντίστοιχη φράση , ” σου ερώ” – ναι στα αρχαία ελληνικά !

Προχωρώντας , προς τα πάνω , ξεπηδιούνται , δεξιά και αριστερά , γαλλικές ομορφιές που πλαισιώνουν την διαδρομή και την κάνουν ακόμα πιο όμορφη ! Όσο εμείς , θα σας δείχνουμε φωτογραφίες από τα στενά της Μονμάρτης , μέχρι να φτάσουμε στην Βασιλική της Ιερής Καρδιάς και να αντικρίσουμε το Παρίσι από ψηλά , θα σας πούμε δυο λόγια , για το φημισμένο αυτό μέρος .

H Μονμάρτη η αλλιώς, “βουνό του μάρτυρα” λέγεται ότι αποτελεί ίσως την πιο ρομαντική γειτονιά του Παρισιού και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στο 18ο διαμέρισμα του Παρισιού και με υψόμετρο περίπου στα 130 μέτρα, κρύβεται μια όαση τέχνης και διασκέδασης δημοφιλής τόσο στους τουρίστες και σε ντόπιους όσο και σε μεγάλους καλλιτέχνες του παρελθόντος όπως Πάμπλο ΠικάσοΡενουάρΠισαρόΤουλούζ-ΛωτρέκΑνρί ΜατίςΈντγκαρ Ντεγκά και πολλοί ακόμη που ζούσαν στην Μονμάρτη. Ο χαρακτηρισμός της Μονμάρτης ως “βουνό του μάρτυρα”, πηγάζει από το μαρτύριο του επισκόπου του Παρισιού Σαίν Ντενίς (Saint Denis), που το 250 μ.Χ. εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό στην κορυφή του ιστορικού αυτού λόφου. Οι πρώτοι κάτοικοι του λόφου, εγκαταστάθηκαν εκεί κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, όταν ο αυτοκράτορας Ναπολέων ο τρίτος έδωσε ένα μεγάλο μερίδιο της γης σε εύπορους φίλους, αναθέτοντάς τους συνάμα και το καθήκον της ανάπτυξης του.

Οι αρχικοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς τα προάστια του Παρισιού, όπου γρήγορα ανέπτυξαν τη δική τους πόλη, η οποία “έτρεχε” με τους δικούς της κανόνες. Αυτό κατά συνέπεια, κατέστησε τη Μονμάρτη “κακόφημη” γειτονιά καθώς έγινε δημοφιλής περιοχή κατανάλωσης αλκοόλ και διασκέδασης στα παγκοσμίως γνωστά και ιστορικά “Κόκκινος Μύλος”, πιο γνωστό ως Moulin Rouge και Le Chat Noir! Τέχνη και ακολασία λοιπόν, ένας συνδυασμός αθεράπευτος!

Και φτάσαμε ! Το Παρίσι απλώνεται στα πόδια μας και εμείς κοντοστεκόμαστε , τραγουδώντας Edith Piaf και αισθανόμαστε όπως ο Πικάσο ( μόνο που δεν ξέρουμε να τραβάμε μια ίσια γραμμή ) . Αξίζει ο ποδαρόδρομος , σας το υπόσχομαι . Εάν θέλετε να γλιτώσετε την κούραση , επιλέξτε το τελεφερίκ που μεταφέρει τους τουρίστες στην κορυφή της Μονμάρτης και πίσω . Πίσω μας , δεσπόζει , η εκθαμβωτική Βασιλική της Ιερής Καρδιάς και πλήθος κόσμου σπεύδει να βγάλει μια φωτογραφία με φόντο την γαλλική πρωτεύουσα…Απολαύστε !

Βασιλική της Ιερής Καρδιάς

Η Βασιλική της Ιερής Καρδιάς της Μονμάρτης χτίστηκε μεταξύ του 1875 και 1914 από τον αρχιτέκτονα Πώλ Αμπάντι κατά τη ρωμανο-βυζαντινή περίοδο. Ο Αμπάντι ήταν αρχιτέκτονας ήταν επίσης γνωστός για την αποκατάσταση του καθεδρικού ναού του Périgueux, τον οποίο επαναδόμησε με αρχιτεκτονική αρκετά παρόμοια με αυτή της Βασιλικής της Ιερής Καρδιάς της Μονμάρτης. Η κορυφή του λόφου της Μονμάρτρης, όπου βρίσκεται σήμερα η εκκλησία, αποτελούσε ανέκαθεν μια άκρως ιερή και μυστηριώδης θα έλεγε κανείς τοποθεσία. Λέγεται ότι δρυΐδες της εποχής τελούσαν μυστήρια εκεί και τελετές, δοξάζοντας τους θεούς τους και ότι οι Ρωμαίοι είχαν χτίσει ναούς αφιερωμένους στους θεούς Άρη και Ερμή. Η έντονη λευκή όψη του ναού, οφείλεται σε ένα συγκεκριμένο είδος πετρώματος, προερχόμενο από το λατομείο Château-Landon, αλλά όχι μόνο. Σε καιρικές συνθήκες με έντονη υγρασία, ο ασβεστίτης που απαρτίζει το πέτρωμα λειτουργεί σαν χλώριο, “ξεπλένοντας” και ανανεώνοντας το χαρακτηριστικό του λευκό χρώμα. Προφανώς και αυτό είναι έντονης πρακτικής σημασίας αλλά και αλληγορικής σημασίας, απεικονίζοντας την πίστη και την δύναμη της να εξυγιάνει τον άνθρωπο, απομακρύνοντας τις “ακαθαρσίες”.

Η εκκλησία είναι ανοιχτή καθημερινά από τις 6 π.μ. έως τις 10.30μ.μ με την είσοδο να είναι δωρεάν ενώ για επισκέψεις σε ομάδες δεν απαιτείται κάποια κράτηση. Η πρόσβαση στο τρούλο βρίσκεται έξω από τη Βασιλική στα αριστερά και από εκεί και έπειτα υπάρχουν… 300 βήματα προς “αναρρίχηση” και χωρίς ανελκυστήρα! Η εκκλησία διατίθεται για επίσκεψη κάθε μέρα από τις 8.30 π.μ. έως τις 8μ.μ. (Μάιο έως Σεπτέμβριο) και 9 π.μ. έως τις 5μ.μ. (Οκτώβριος έως Απρίλιος). Αυτές οι ώρες υπόκεινται σε αλλαγές και μπορεί να ποικίλουν ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Επιπλέον υπάρχουν διάφορες τιμές για πρόσβαση στο τρούλο.

Tip : Ενδέχεται να σας πλησιάσουν άτομα , ζητώντας σας να βάλετε μια υπογραφή , για διάσωση του περιβάλλοντος κτλ. Μην υπογράψετε κανένα χαρτί , πρόκειται περί πλάνης , καθώς μετά σας αναγκάζουν να πληρώσετε 200 ευρώ έξτρα , ως συνδρομή , εφόσον έχετε συμμετάσχει με την υπογραφή σας.

Μουλέν Ρουζ

Κατηφορίζοντας , στα στενά της Μονμάρτη , μαγαζάκια με σουβενίρ και μια ευρεία γκάμα μπερέδων ξεπροβάλλουν, δεξιά και αριστερά , ενώ το φημισμένο Μουλέν Ρουζ – με τα εντυπωσιακά υπερθεάματα των 200 ευρών – πέφτει πάνω μας καθώς διασχίζουμε τον δρόμο! Ο Κόκκινος Μύλος – όπως μεταφράζεται στα ελληνικά – έχει την δική του ιστορία να μας πει. 125 χρόνια Ιστορίας. Από τότε που άνοιξε τις πόρτες του πριν από περισσότερα από 125 χρόνια, το Μουλέν Ρουζ (Moulin Rouge) έθεσε το πρότυπο για τα πιο διάσημα καμπαρέ του κόσμου. Τον Οκτώβριο του 1889, το Παρίσι βούιξε σχετικά με το άνοιγμα ενός νέου μουσικού θεάτρου. Οι ιδιοκτήτες Ιωσήφ Ογιέρ και Σαρλ Ζίντλερ επέλεξαν το όνομα Moulin Rouge (Κόκκινος Μύλος) για το θέατρο τους, και του έδωσαν το παρατσούκλι “Le Premier Palais des Femmes” (Το πρώτο παλάτι των γυναικών) και ισχυρίστηκαν ότι το Μουλέν Ρουζ θα γίνει σύντομα “ένας ναός της μουσικής και του χορού”.Κατά τις πρώτες δεκαετίες η εγκατάσταση ήταν ανοιχτή και δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα χορευτικό που εκτελούνταν από εταίρες για να ψυχαγωγήσουν την πελατεία τους. Μερικές φορές ήταν εντελώς χυδαία και ότι γινόταν στο εσωτερικό του Μουλέν Ρουζ προκαλούσε μεγάλη δημόσια κατακραυγή. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, ένας από τους πιο αξιοσημείωτους προστάτες του μουσικοθεάτρου ήταν ο καλλιτέχνης Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ, ο οποίος ζωγράφισε μια σειρά από διάσημες σκηνές του Μουλέν Ρουζ. Στα νεότερα χρόνια, η επιχείρηση προσπάθησε να «καθαρίσει» (ας πούμε δηλαδή), και κατάφερε να χάσει τελικά τη φήμη της ως οίκος ανοχής. Έτσι έγινε μια μοντέρνα αίθουσα μουσικής και ένα γνωστό καμπαρέ για τα φαντασμαγορικά σόου του. Με αυτό τον τρόπο άρχισε να προσελκύει πελατεία υψηλότερης ποιότητας. Ακόμα και αν δεν επιθυμείτε να επισκεφτείτε το εσωτερικό του και να δείτε μια παράσταση ( ο τιμοκατάλογος σας απομακρύνει ενδεχομένως από αυτήν την επιλογή ) , αξίζει να δείτε από κοντά την πιο κακόφημη συνοικία του Παρισιού και να αποθανατίσετε την στιγμή !

Τροκαντερό

Επόμενη στάση, Τροκαντερό . Μια γαλλική μπακέτα στο χέρι και φύγαμε για μια από τις πιο δημοφιλείς πλατείες , του Παρισιού. Το Τροκαντερό αποτελεί μια περιοχή στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού, απέναντι ακριβώς από τον Σηκουάνα και από τον ιστορικό πύργο του Άιφελ. Ο λόφος του Τροκαντερό, σε μια μακρινή εποχή, αποκαλούνταν λόφος Σελώ (Chaillot), καθώς φιλοξενούσε κάποτε ένα μικρό χωριό με την εν λόγω ονομασία.Το τοπωνύμιο ονομάστηκε έτσι προς τιμή τη μάχης του Τροκαντερό, η οποία έλαβε χώρα στην κοιλάδα του Τροκαντερό στην Ισπανία όπου η Γαλλικές ένοπλες δυνάμεις κατέλαβαν το μέρος υπό τις οδηγίες του Δούκα της Ανγκουλέμ, γιό του βασιλιά Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας.Το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα και μεγαλύτερο έκθεμα του Πάρκου του Τροκαντερό αποτελεί το αποκαλούμενο συντριβάνι της Βαρσοβίας και είναι ένας μεγάλος όγκος νερού, ή και καθρέφτης νερού, με 12 υδάτινες “κιονοστοιχίες” που φτάνουν τα 12 μέτρα στο τελικό τους ύψος, 24 μικρότερα συντριβάνια που το νερό τους φτάνει τα 4 μέτρα σε ύψος και 10 υδάτινες αψίδες.

Έπειτα από πολυάριθμες μεταβολές στην ιδιότητα του Παλατιού του Τροκαντερό, αποφασίστηκε να αγοραστεί από την πόλη του Παρισιού και επανασχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Γκαμπριέλ Νταβιού. Στη συνέχεια, επαναπροσδιορίστηκε για άλλη μια φορά η ταυτότητά του και μετατράπηκε σε χώρο φιλοξενίας και στέγασης του προσωπικού του αστρολογικού και μετεωρολογικού σταθμού Ομπσερβατουάρ (Observatoire de Paris) από το 1876 και έπειτα. Ωστόσο, λόγω ελλιπούς συντήρησης, το 1974 το κτίσμα βρισκόταν πλέον σε τόσο κακή κατάσταση που οι εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να το εκκενώσουν. Μια πυρκαγιά το κατέστρεψε εντελώς το 1991.

Λεωφόρος Ηλυσίων Πεδίων

Μετρό και πάλι μετρό ! Στάση – δεν ξέρω πως γράφεται στα ελληνικά – Σαμ-Σελιζε . Ή αλλιώς λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων. Εκεί που είναι τα Gucci , Louis Vuitton , Dior , Renault . Α, ναι και η Αψίδα . Αλλά εδώ μιλάμε για μια από τις πιο πλούσιες συνοικίες του Παρισιού. Όπου και αν κοιτάξεις , διακρίνεις την φινέτσα . Ή έτσι θέλει να δείχνουν , οι κάτοικοι. Η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων (γαλλικά:Avenue des Champs-Élysées) είναι μεγάλη λεωφόρος στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού, με 1,9 χιλιόμετρα μήκος και 70 μέτρα πλάτος, που ξεκινάει από την πλατεία Σαρλ ντε Γκωλ, όπου βρίσκεται και η Αψίδα του Θριάμβου και καταλήγει στην πλατεία Κονκόρντ (Πλατεία Ομονοίας). Είναι διάσημη για τα θέατρα, τις καφετέριες, τα πολυκαταστήματα, τους κινηματογράφους της αλλά και για τις στρατιωτικές παρελάσεις που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στις 14 Ιουλίου, εθνική εορτή της Γαλλίας. Πήρε το όνομά της από τα Ηλύσια Πεδία στα οποία κατά την ελληνική μυθολογία αποτελούσαν τμήμα του Άδη και ήταν ο τελικός προορισμός της ψυχής των ηρώων και των ενάρετων.

Μέχρι τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄, η περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται η λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων ήταν ακατοίκητη, υπήρχαν μόνο δάση, χωράφια και λαχανόκηποι. Ο δρόμος σχεδιάστηκε αρχικά το 1667 από τον Αντρέ Λε Νοτρ ως επέκταση του κήπου του Κεραμεικού που περιέβαλαν το παλάτι του Κεραμεικού, το οποίο, αρχικά κατασκευασμένο το 1564, ο Λε Νοτρ είχε ξαναχτίσει με το δικό του ύφος για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1664. Ο Λε Νοτρ σχεδίασε έναν ευρύ χώρο περιπάτου μεταξύ του παλατιού και της σύγχρονης πλατείας Σαρλ ντε Γκωλ, με δύο σειρές φτελιών εκατέρωθεν, και παρτέρια στο συμμετρικό στυλ του γαλλικού τύπου κήπου.

Αψίδα του Θριάμβου

Διασχίζουμε την λεωφόρο , φθάνοντας εκεί που θέλαμε . Και μένουμε άναυδοι. Η Αψίδα του θριάμβου στέκεται περήφανη , αγέρωχη , επιβλητική στην μέση του δρόμου και δημιουργεί ένα κυκλοφοριακό χάος .Ένα νεοκλασικό αρχιτεκτόνημα και μνημείο μορφής θριαμβικής αψίδας που κατασκευάστηκε καθ’ εντολή του Ναπολέοντα. Αμέσως μετά την νίκη του στο Αούστερλιτς, ο Γάλλος Αυτοκράτορας Ναπολέων ο Α’ είπε, απευθυνόμενος προς το στράτευμά του ότι θα επιστρέψουν στα σπίτια τους μονάχα αφότου περάσουν κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου. Η εντολή για την έναρξη της κατασκευής της δόθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1806 με πρωτεργάτη και αρχιτέκτονα τον ξακουστό Ζαν Σαλγκρέν, ο οποίος αντλούσε έμπνευση από ελληνικά και ρωμαϊκά κτίσματα της αρχαιότητας.

Οι εργασίες θεμελίωσης της Αψίδας του Θριάμβου κράτησαν δύο χρόνια, η κατασκευή ωστόσο, εγκαταλείφθηκε ύστερα από τις συνεχείς ήττες του Ναπολέοντα κατά την Ρώσικη εκστρατεία το 1812. Οι κατασκευές έλαβαν χώρα ξανά έπειτα από εντολή του βασιλιά Λουδοβίκου – Φιλίππου του Α’ (Louis-Philippe le Ier) το 1832, ο οποίος αφιέρωσε το έργο στη δόξα των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων, για την ολοκλήρωσή του το 1836 κάτω από την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Γκιγιώμ Αβέλ Μπλουέ (Guillaume Abel Blouet), ο οποίος παρέμεινε πιστός στο αρχικό σχέδιο του Σαλγκρέν. Ο λιτός σχεδιασμός και το τεράστιο μέγεθος του μνημείου είναι συνήθη χαρακτηριστικά του ρομαντικού νεοκλασικισμού του τέλους του 18ου αιώνα.

Αναζητήστε ανάγλυφα γλυπτά στη βάση καθενός από τους τέσσερις πυλώνες, περίτεχνους στρατιώτες σε μια ζωφόρο γύρω από την κορυφή, καθώς και τα ονόματα 128 μαχών και 558 στρατηγών. Μπορεί να χρειάστηκαν τριάντα χρόνια, αλλά άξιζε τον κόπο. Στη βάση της αψίδας, ο τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη αποτίει φόρο τιμής στους 1,3 εκατομμύρια Γάλλους στρατιώτες που πέθαναν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Άγνωστος Στρατιώτης κηδεύτηκε το 1921, κάτω από την αιώνια φλόγα. Στο 18:30 κάθε βράδυ, η φλόγα αναζωπυρώνεται. Υπάρχει επίσης μια έκθεση που εξηγεί τη συμβολική σημασία αυτού του μνημείου. Φροντίστε να τη δείτε, αφού πρώτα ανεβείτε στην κορυφή.

Ένα κόσμημα της τέχνης , δεν συμφωνείτε ;

Tip : Η είσοδος για την κορυφή της αψίδας , όπου μπορείτε να θαυμάσετε την θέα , κοστίζει 12 ευρώ το άτομο . Για άτομα κάτω των 18 και πολίτες Ευρωπαϊκής ένωσης 18-26 η είσοδος είναι δωρεάν !

Φεύγοντας από τα Ηλύσια Πεδία , πέσαμε πάνω στο -κάτι σαν μέγαρο Μαξίμου- σπίτι του προέδρου της Γαλλίας . Φυσικά , δεν επιτρεπόταν η φωτογράφηση , ούτε να πλησιάσουμε στο κτίριο , ενώ ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις περιφρουρούσαν εμπρός και όπισθεν του οικοδομήματος . Οι κήποι που πλαισίωναν το κτίριο ήταν πανέμορφοι , καθαροί και περιποιημένοι , ενώ τα πεσμένα φθινοπωρινά φύλλα έδιναν μια νότα μελαγχολίας στο τοπίο.

Θα ξεχνούσαμε το βασικότερο . Κάναμε και μια βόλτα στην μπουτίκ της Παρί , χαζεύοντας την συλλογή από μπλούζες και κούπες . Είδαμε και τον Μέσσι . Σε φωτογραφία , να μας χαιρετάει :/

Όπερα Γκαρνιέ

Γυρνώντας από τα Ηλύσια Πεδία , κάναμε μια στάση στην φημισμένη όπερα Γκαρνιέ. Η ‘Οπερα Γκαρνιέ, ή αλλιώς Παλέ Γκαρνιέ (Palais Garnier) αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα πιο περίτεχνα και επιβλητικά κτίρια στην μαγευτική και γλαφυρή θα έλεγε κανείς, πόλη των Παρισίων. Ιστορικά, ήταν επίσημα η πρωτεύουσα λυρική σκηνή στο Παρίσι, αλλά και έδρα του μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού, μέχρις ότου το η Όπερα της Βαστίλης άνοιξε τις πύλες της το 1989. Το ιστορικό αυτό κτίσμα, συντελείται συνολικά από 17 ορόφους με την κύρια αίθουσα να καταλαμβάνει μόλις το 1/5 της συνολικής του έκτασης! Το ωοειδές του αμφιθέατρο μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και 1.979 επισκέπτες συγχρόνως, ενώ πηγή φωτός αποτελεί ο τιτανομέγιστος του πολυέλαιος με το καθεαυτού βάρος του να ανέρχεται στους… 6 τόνους! Σε προγενέστερες εποχές, ο πολυέλαιος λειτουργούσε με λάμπες αερίου, πράγμα που σταδιακά κατέστρεψε εντελώς το ταβάνι της Όπερας. Το 1964, ύστερα από επιλογή του υπουργού πολιτισμού Αντρέ Μαλρό, ανέλαβε να το σχεδιάσει εκ νέου ο διάσημος Ρώσος ζωγράφος Μαρκ Σαγκάλ, αποδίδοντάς του τη σημερινή του μορφή. Πηγή έμπνευσης για το έργο του Σαγκάλ αποτέλεσαν πολλά κλασικά έργα του μπαλέτου και της Όπερας.

Ο βασιλιάς Ναπολέων ο 3ος είναι αυτός που αποφάσισε την ανέγερση μιας καινούριας Όπερας, ενώ η τοποθεσία επιλέχτηκε από το Βαρόνο Οσμάν και το έργο καθεαυτού ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Σαρλ Γκαρνιέ έπειτα από διαγωνισμό. Ο νεαρός τότε Γκαρνιέ έχει μόλις επιστρέψει από μεγάλο ταξίδι στη Αθήνα και την Ρώμη, και μαγεμένος από την ομορφιά, την χάρη αλλά και την σύνθετη αρχιτεκτονική του ναού του Παρθενώνα, θέλησε να κάνει κάτι επηρεασμένο από αυτό, εισάγοντας πολλούς αρχιτεκτονικούς χαρακτήρες σε ένα κτίριο. Το έργο ξεκίνησε επίσημα το 1861 αλλά υπήρχαν συνεχείς διακοπές των εργασιών λόγω ελλιπούς χρηματοδότησης, αλλά και λόγω του Γαλλογερμανικού πολέμου του 1870 και της εργατικής επαναστατικής κυβέρνησης, Παρισινής Κομμούνας του 1871. Η Όπερα εν τέλει, εγκαινιάστηκε και ξεκίνησε να λειτουργεί στις 5 Ιανουαρίου του 1875.

Τελικά τι, στ’ αλήθεια, απέγινε με τη λίμνη στα θεμέλια της όπερας; Ο ήχος του νερού που περνάει κάτω από το κτίριο δημιούργησε το θρύλο του φαντάσματος. Ο Gaston Leroux, Γάλλος συγγραφέας, μεγαλώνοντας στη γαλλική πρωτεύουσα άκουγε διάφορες ιστορίες και μύθους που τον ενέπνευσαν. Έμπλεξε τον μύθο με την πραγματικότητα με ένα τρόπο μοναδικό και δημιούργησε μία από τις πιο διάσημες ιστορίες αγάπης όλων των εποχών: Το Φάντασμα της Όπερας. Το 1896 έπεσε ένα αντίβαρο από τον μεγάλο πολυέλαιο της κεντρικής αίθουσας, σκοτώνοντας έναν από τους εργάτες. Το γεγονός αυτό στάθηκε ως αφορμή για μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές του μυθιστορήματος: το φάντασμα σκοτώνει με τον ίδιο τρόπο ένα από τα μέλη του ακροατηρίου, ώστε να απαγάγει την Christine φυγαδεύοντας την στα υπόγεια κελάρια. Η όπερα του Παρισιού επιβιώνει μέχρι σήμερα με την ίδια μορφή που περιγράφεται στο μυθιστόρημα. Ο ίδιος ο Leroux, μάλιστα, υποστήριζε σε όλη τη ζωή του ότι το φάντασμα δεν είναι μύθος, αλλά αληθινό.

Gallery Lafayette

Πίσω από την όπερα , σε απόσταση 100 μέτρων , εντοπίζουμε την πιο φαντασμαγορική χριστουγεννιάτικη εικόνα του Παρισιού. Το πολυκατάστημα , με 6 ορόφους σε κάθε κτίριο , που καταλαμβάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Το Galeries Lafayette (Γκαλερί Λαφαγιέτ) ίσως είναι το πιο διάσημο πολυκατάστημα στο Παρίσι και ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Κάθε χρόνο, εκατομμύρια καταναλωτές επισκέπτονται κεντρικό κατάστημα της στη λεωφόρο Haussmann, στο 9 διαμέρισμα του Παρισιού. Μια επίσκεψη στο Galeries Lafayette δεν έχει να κάνει μόνο με τα ψώνια. Το πολυκατάστημα είναι από μόνο του είναι ένα αξιοθέατο με τον υπέροχο γυάλινο θόλο σε στιλ αρτ νουβό. Μπορείτε ακόμα να πάτε μέχρι τον τελευταίο όροφο του καταστήματος, να πιείτε τον καφέ σας, να γευματίσετε και φυσικά να απολαύσετε την εκπληκτική θέα σε όλο το Παρίσι.

Δειπνήστε σε ένα από τα εστιατόρια της περιοχής Châtelet, κατά την επιστροφή σας , σπίτι. Δοκιμάστε το κρασί της, γευτείτε τα τυριά της , απολαύστε τα δρομάκια γεμάτα κόσμο . Αυτό είναι το Παρίσι.

Το Παρίσι δεν σταματά εδώ . Σε αυτές τις εικόνες , σε αυτές τις πληροφορίες . Το Παρίσι συνεχίζει σε δρόμους και στενά που σας περιμένουν να τα εξερευνήσετε . Ένα πάρκο , μια πλατεία , μια γειτονιά λαϊκή , όλα έχουν νόημα και αξία εδώ . Μην διστάσετε να έρθετε σε επαφή με το άγνωστο. Η εμπειρία , άλλωστε , είναι ανεκτίμητη . Ο οδηγός , δεν έχει σκοπό να σας επιβάλλει που να κατευθυνθείτε . Ένα διαδικτυακό εγχειρίδιο , με προσωπική χροιά , για όσα μπορείτε να επισκεφτείτε . Τα λόγια είναι φτωχά,  μπροστά στις φωτογραφίες . Ένα είναι σίγουρο . Η καλύτερη παρέα κάνει το ταξίδι , ακόμα πιο συναρπαστικό . Κλείστε τώρα , τα εισιτήρια σας για το Παρίσι , και να θυμάστε . Το άρθρο μας , θα σας συντροφεύει ….όποτε το χρειαστείτε !

Αριάδνη Εμμανουηλίδου




Reine: “Κυνηγώντας” το βόρειο σέλας στο ομορφότερο νορβηγικό χωριό!

Το χωριό Reine, που βρίσκεται στο νησί Moskenesoya στο αρχιπέλαγος Lofoten, πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο και έχει διακριθεί ως το ωραιότερο χωριό της Νορβηγίας.

Τα πολύχρωμα μπορντό σπίτια ξεχωρίζουν μέσα στο καταπράσινο τοπίο αλλά και το επιβλητικό βουνό Reinebringen, ενώ το χειμώνα καλύπτεται με χιόνι και παίρνει μια μαγική λευκή απόχρωση.

“Κυνηγώντας” το βόρειο σέλας…

Το Reine έχει γίνει γνωστό για το φυσικό φαινόμενο που εμφανίζεται εκεί, και δεν είναι άλλο από το βόρειο σέλας ή αλλιώς, Aurora Borealis.

Κάθε χειμώνα τουρίστες συρρέουν στο χωριό για να δουν το βόρειο σέλας. Εντυπωσιακά ιριδίζοντα χρώματα κατακλύζουν τον βραδινό ουρανό εντυπωσιάζοντας κατοίκους και ταξιδιώτες.

Στο Reine θα πετύχετε την καλύτερη φωτογραφία με το φαινόμενο, αφού η θέση του είναι 100 χιλιόμετρα πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, και το καθιστά έτσι το καλύτερο μέρος για να κυνηγήσετε το βόρειο σέλας. Οι πιθανότητες να δείτε το φαινόμενο είναι καλύτερες από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο.

Πηγή




Ταξιαρχης, το χωριό των Αγγέλων στην γη της Χαλκιδικής

Αυτές τις μέρες θυμάμαι μια συνάδελφο από το ξενοδοχείο το οποίο εργαζόμουν το καλοκαίρι, ξέκλεβε κάθε μέρα λίγα λεπτά πριν αρχίσει την εργασία της και ερχόταν να μου μιλήσει, να μου πει μια καλημέρα. Είχε πάθος με τα βιβλία και μου δάνειζε μερικά να περνάω τις ελεύθερες ώρες μου. Με το ίδιο πάθος μου μιλούσε και για τον τόπο που διέμενε, τον Ταξιάρχη. Ουκ ολίγες φορές με είχε καλέσει να το επισκεφτώ. Όταν μου μιλούσε για αυτό το χωριό, την παρομοίαζα σαν τις σειρήνες στην Οδύσσεια. Για τον Ταξιάρχη Χαλκιδικής, είχα ακούσει την περίοδο λίγο πριν τα Χριστούγεννα, γιατί στην Θεσσαλονίκη υπήρχαν πολλοί παραγωγοί, αγρότες, έμποροι, οι οποίοι πουλούσαν τα περίφημα έλατα του Ταξιάρχη.

Μια Αυγουστιάτικη μέρα λοιπόν πήρα το αυτοκίνητο μου και από την Γερακινή ακολούθησα τον δρόμο, για το χωριό. Πριν το νοσοκομείο του Πολυγύρου, στα δεξιά είδα την πινακίδα «Ταξιάρχης» και άρχισα να ανεβαίνω το βουνό , το οποίο ήταν καταπράσινο με πλούσια βλάστηση. Τα παράθυρα ήταν ανοιχτά και οι μυρωδιές της φύσης άρχισαν να μου γαργαλούν τα ρουθούνια , μύριζα τα δέντρα, την Πεύκη, το ρετσίνι , το χώμα και τα αρώματα των άγριων λουλουδιών. Μια κατάφυτη περιοχή ασύγκριτης ομορφιάς, φάνταζε ειδυλλιακή από τα τεράστια καταπράσινα πεύκα, τις καστανιές, τα έλατα και τα μικρά ζώα που έτυχε να δω στην διαδρομή. Βέβαια έπρεπε να ήμουν απολύτως αφοσιωμένη στην οδήγηση, γιατί ο δρόμος ήταν γεμάτος απότομες στροφές.

Πραγματικά η ομορφιά της Ελληνικής φύσης με συναρπάζει, η εναλλαγή του τοπίου από την αλμύρα της θάλασσας και τους 40 βαθμούς κελσίου, στην δροσιά του βουνού με μαγεύει, πόσο ευλογημένη είναι η Ελλάδα μας!!! Έπειτα από είκοσι λεπτά ανεβαίνοντας τον Χολομώντα, έφτασα στον Ταξιάρχη. Ένα πετρόκτιστο χωρίο, με πέτρινα πλακόστρωτα δρομάκια, παλιά αρχοντικά και στην είσοδο του χωριού να δεσπόζει η περίφημη βρύση Σιποτούρα, η οποία βρίσκεται για να ξεδιψούν οι επισκέπτες του τόπου. Πάρκαρα στο δημόσιο πάρκινγκ και καθώς κατηφόριζα έφτασα στην πλατεία, όπου και περίμενα την συνάδελφο μου.

Αμέσως μόλις με συνάντησε πήρε τον ρόλο του ξεναγού μου. Πρώτα πήγαμε στον Ιερό Ναό του Αγίου Αρχαγγέλου, το στολίδι του Ταξιάρχη. Όπως μου αφηγήθηκε γνώρισε εκεί τον σύζυγο της σε ένα γάμο, αφήνοντας το χωρίο της, στις Σέρρες να έρθει ερωτική μετανάστρια, στην ορεινή Χαλκιδική. Στην περίοδο της τουρκοκρατίας δεν υπήρχε ούτε μια τουρκική οικογένεια, η οποία να είχε εγκατασταθεί μόνιμα στο χωρίο , γεγονός το οποίο κάνει ακόμη και τώρα υπερήφανους τους κατοίκους. Από τον Ναό φαίνεται απέναντι να δεσπόζει το Άθως, Άγιο Όρος, το οποίο μετόχι της μονής του Αρχαγγέλου βρίσκεται στο χωρίο. Μου ανέλυσε για όλα τα δρώμενα, πανηγύρια, γιορτές που λαμβάνουν χώρα στο χωρίο και στο μεγάλο προαύλιο της εκκλησίας, το οποίο μου θύμισε εξέδρα χτισμένη στο βουνό με θέα σε πολλές μεριές. Καθώς φεύγαμε από την εκκλησία, περπατούσαμε στα δρομάκια αντίκρυσα άγριες συκιές και μπήκα στον πειρασμό να δοκιμάσω τους βιολογικούς καρπούς. Στην διαδρομή χαιρέτουσε τους συγχωριανούς της, είδαμε την οικία του Μακεδονομάχου οπλαρχηγού καπετάν Γιάννη Παρλιάρη και το χάνι, με την τελική κατεύθυνση την πλατεία του χωρίου, στην οποία δεσπόζει το άγαλμα του οπλαρχηγού. Καθίσαμε σε μια καφετέρια, η οποία ήταν πιο ψηλά χτισμένη από τις άλλες και είχε αμφιθεατρική θέα.

Έπειτα ήρθε ο σύζυγος της με τον γιό της και όπως προστάζουν οι άγραφοι κανόνες φιλοξενίας, πήγαμε σε ένα από τα ταβερνάκια της πλατείας. Καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι ενώ μου έκανε εντύπωση η διακόσμηση, μίας και στην μέση του τραπεζίου κοσμούσε ένα βάζο, όχι με λουλούδια, αλλά με ένα κλωνάρι ρίγανη. «Μα καλά ένα κλαδάκι με ρίγανη;», «Πόσο πίσω είναι;» σκέφτηκα. Αμέσως δόθηκε η παραγγελία από τον σύζυγο, με σεβασμό στα γούστα της φιλοξενούμενης τους, απλά πιάτα με κρέατα, σαλάτα και πατάτες τηγανιτές φρεσκοκομμένες στο χέρι. Μόλις ήρθαν, άλλαξα γνώμη. Ήταν μια πανδαισία μυρωδιών και γεύσεων. Ποικιλία κρεάτων, ανάμεσα τους τα φημισμένα χειροποίητα χωριάτικα λουκάνικα με πορτοκάλι. Δεν χόρταινα να τα μυρίζω και να τα γεύομαι, ασυναίσθητα λοιπόν, πήρα το κλωνάρι με την ρίγανη και το έτριψα επάνω στα πιάτα. Τώρα εξηγείται η χρησιμότητα και ο λόγος ύπαρξης του. Ο Ταξιάρχης, πέρα των άλλων φημίζεται για την ρίγανη, όπως για τα δέντρα και τους χτίστες του. Μου είπαν ότι θα μου έδιναν ένα βαζάκι ρίγανης μαζί μου, όταν θα έφευγα. Τί ωραίο σκηνικό εξελίσσονταν, ουζάκι, φαγητό, γέλια, ανεμελιά, καθαρός αέρας στην φύση, στο βουνό και καθαροί- αγνοί άνθρωποι να απαρτίζουν την παρέα μου. «Πόσο ανέμελα και ουσιαστικά, περνάει εδώ η ζωή σας» είπα στην συνάδελφο μου.

Το καλύτερο μου το κράτησε για το τέλος την «απολυμένη πέτρα», ένα συγκρότημα ορεινού τουρισμού, έξω από τον Ταξιάρχη. Απολαύσαμε το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα, την αμόλυντη ατμόσφαιρα, περπατήσαμε στην φύση ανάμεσα στα δέντρα, στην πλούσια χλωρίδα που προσφέρει ο Χολομώντας, ένας προορισμός για περιηγητές, φυσιολάτρες, οικογένειες.

Έφυγα τα μεσάνυχτα από τον Ταξιάρχη, ενώ οι προτροπές για να με φιλοξενήσουν στο σπίτι τους ήταν έντονες. Στο δρόμο, το τοπίο το ίδιο επιβλητικό, όμως χωρίς το φως της μέρας ήταν άγριο και λίγο με φόβιζε. Μου έσπαγε τα ρουθούνια η μυρωδιά της ρίγανης που ξεχύθηκε σε όλο το αυτοκίνητο και άρχισαν οι εικόνες, από την μέρα που πέρασε, να ξετυλίγονται στο μυαλό μου, δημιουργώντας ένα ασυναίσθητο χαμόγελο στο πρόσωπο. Τι ήταν αυτό που το προκάλεσε; Ήταν η κίνηση αγάπης που μου προσφέρθηκε στα πλαίσια της επίσκεψης μου, το μικρό διάλειμμα από την καθημερινότητα που ζούσα, ήταν το επιβλητικό τοπίο το οποίο επισκέφτηκα; Η αναλλοίωτη απλότητα των ανθρώπων και η προσήλωση τους να διατηρούν αυτή την παραδοσιακή ανθρώπινη συμπεριφορά σεβασμού τόσο προς τους συνανθρώπους τους, όσο και προς το δάσος το φυσικό τοπίο, το περιβάλλον. Με κατακλίσαν οι σκέψεις μου, ξεχνώντας το φόβο μου και χωρίς να το καταλάβω έφτασα στον Πολύγυρο, συνεχίζοντας για τον προορισμό μου, εντελώς διαφορετική απ’ ότι ξεκίνησα να πάω.

Μαρία Ζαμπίδου




Η Atari φτιάχνει ξενοδοχείο με κονσόλες σε κάθε δωμάτιο (pics & vid)

Τον παράδεισο των απανταχού gamers ετοιμάζει η Atari, καθώς θα φτιάξει ξενοδοχείο με κονσόλες σε κάθε δωμάτιο!

Διακοπές με video games; Ναι!

Εκτός, βέβαια, αν η κοπέλα σας δεν συμφωνεί και τόσο…

Η θρυλική Atari, ωστόσο, ετοιμάζει έναν πραγματικό παράδεισο για τους απανταχού gamers, καθώς εισέρχεται στις επιχειρήσεις φιλοξενίας, εγκαινιάζοντας μία αλυσίδα ξενοδοχείων στις ΗΠΑ με θέμα τα video games! Και, σωστά μαντέψατε, κάθε δωμάτιο θα έχει κονσόλες για «λιώσιμο»!

Η εταιρεία ανακοίνωσε τα σχέδιά της την περασμένη εβδομάδα, διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για σύμπραξη με τον όμιλο GSD Group και την εταιρεία αξιοποίησης ακινήτων True North Studio, ενώ την αρχιτεκτονική και τον σχεδιασμό τις έχει αναλάβει η Gensler. Από τις εικόνες, που συνοδεύουν το σχετικό δελτίο τύπου, διαπιστώνει κανείς ότι θα πρόκειται για μία τρομερή ρετρό εμπειρία!

Το πρώτο από αυτά τα Atari Hotels αναμένεται να ανοίξει στο Λας Βέγκας πριν φύγει το 2020 και θα προσφέρει διαμονή και ψυχαγωγία με συμμετοχή σε live esports εκδηλώσεις, καθώς και παιχνίδια σε ειδικούς χώρους με εγκαταστάσεις εικονικής πραγματικότητας VR/AR.

Είμαστε ενθουσιασμένοι που θα συνεργαστούμε με την GSD Group και την True North Studio για να δημιουργήσουμε τα πρώτα ξενοδοχεία Atari στις ΗΠΑ.

Μαζί θα χτίσουμε έναν χώρο που θα είναι πολλά περισσότερα από ένα μέρος διαμονής. Η Atari είναι ένα εικονικό παγκόσμιο εμπορικό σήμα που έχει απήχηση σε ανθρώπους όλων των ηλικιών, χωρών, πολιτισμών και ανυπομονούμε οι λάτρεις και οι οικογένειές τους να απολαύσουν αυτήν τη νέα φιλοσοφία ξενοδοχείου

 Fred Chesnais, διευθύνων σύμβουλος της Atari

Πηγή




4 οικονομικά weekends για το φθινόπωρο λίγα χιλιόμετρα από την Αθήνα

Παίρνουμε τα όρη τα βουνά, βουτάμε και σε λίμνες και σας παρουσιάζουμε τέσσερα ωραιότατα και οικονομικά Σαββατοκύριακα για να γεμίσετε όπως πρέπει τις δύο ιερότερες ημέρες της εβδομάδας.

Στον Ελικώνα

Το κοντινό βουνό προσφέρει όλα όσα ζητάμε από μια ολιγοήμερη κοντινή απόδραση: παρθένα φύση, όμορφες διαδρομές, γραφικά χωριουδάκια και υπαίθριες δραστηριότητες.  Εδώ βολτάρουμε στα όμορφα σοκάκια στο Κυριάκι, κάνουμε εξορμήσεις για περπάτημα και φαγητό στην Αρβανίτσα, τον χώρο δασικής αναψυχής λίγο έξω από το χωριό, αλλά και στην Αγία Άννα με τα συμπαθέστατα καφενεδάκια.

Πιο ψηλά, στα 800 μέτρα το ομώνυμο χωριό του βουνού, «πνίγεται» σε εκτάσεις ελατόδασους και μας καλωσορίζει με μία μίνι-λιμνούλα που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε προσθέσει ο τηλεοπτικός ζωγράφος Μπομπ Ρος και κάμποσα καταπράσινα ορεινά λειβάδια. Σημειώστε επίσης στα οπωσδήποτε ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μεσαιωνικά μοναστήρια της Ελλάδας, τον περίφημο Όσιο Λουκά, εξαιρετικό δείγμα μεταβυζαντινής τέχνης, χτισμένο εκεί που κάποτε βρισκόταν ο Ναός της Αρτέμιδος.

Που τρώμε; Στο εστιατόριο του ξενοδοχείου Ελικώνιο στην Αγία Άννα για αρνί ψημένο σε κληματόβεργες, γαρδουμπάκια και εξαιρετικό κατσικάκι στη γάστρα. Στην Αρβανίτσα έξω από το Κυριάκι το μενού περιλαμβάνει αγριογούρουνο στιφάδο, βουβαλίσιες μπριζόλες και ελάφι, ενώ στην καρδιά του χωριού, η ταβέρνα Συναξάρια αποτελεί μια εξίσου καλή επιλογή για ντόπιες γεύσεις. Ο λογαριασμός για τα παραπάνω δεν ξεπερνά τα 15€/ άτομο, με κρασί.

Πού μένουμε; Στα δωμάτια του Ξενώνα Ελικώνιο στην Αγία Άννα, δίκλινα και τρίκλινα με αυτόνομη θέρμανση και θέα στο βουνό (40€ με πρωινό για ένα δίκλινο) και στον ξενώνα Φλυγόνιο στο Κυριάκι (65€ για ένα δίκλινο στούντιο με τζάκι και πρωινό). 

Στο Πήλιο

Το βουνό των Κενταύρων έχει κάτι για κάθε εποχή, και το φθινόπωρο του πάει (πάρα) πολύ. Οι επιλογές είναι δεκάδες, από βόλτες σε πανέμορφα χωριουδάκια χωμένα στη φύση και δεκάδες μονοπάτια για φυσιολάτρες μέχρι τσιπουρογνωσία και γευσιγνωσία σε παραδοσιακές ταβέρνες με ντόπια κουζίνα.

Το χρυσαφένιο δάσος της Τσαγκαράδας είναι αυτή την εποχή χάρμα οφθαλμών, ενώ το φρεσκοαποσταγμένο τσίπουρο στο Μούρεσι θα σας κάνει να κελαηδήσετε μελωδικά. Στις Μηλιές θα κάνετε την τελευταία βόλτα της χρονιάς με τον θρυλικό Μουτζούρη, το τρενάκι του Πηλίου, στη Βυζίτσα θα απολαύσετε τη θέα με φόντο τα παλιά αρχοντικά και στη Ζαγορά ή την Πορταριά θα δοκιμάσετε τις καλύτερες πηλιορείτικες γεύσεις.

Μμμμ πείνασα! Η Αλέκα στη Τσαγκαράδα, το Κάρδαμο στην Μακρινίτσα, το Στέκι στην Πορταριά, το Πολύδροσο στο Πουρί, η Συνάντηση στον Κισσό, ο Στεφανής στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας με τα μεζεδάκια του και το Πλυμάρι στην παραλία της Ανάληψης είναι μερικές από τις κορυφαίες και πλέον οικονομικές προτάσεις του βουνού – περί τα 15-17€/ άτομο, με κρασί.

Και από διαμονή; Ωραία και οικονομικά δωμάτια βρίσκουμε στο Άδηλον στην Τσαγκαράδα (50€ για ένα δίκλινο με μπαλκόνι), στο Αρχοντικό Θεοδώρα στη Μακρυνίτσα (41€ για ένα δίκλινο με πρωινό), και στο Πανόραμα στη Μηλίνα (40€ για ένα δίκλινο με θέα θάλασσα).

Στη Λίμνη Τσιβλού

Δύο ώρες και κάτι από την Αθήνα, η Λίμνη Τσιβλού είναι ένα όμορφο αλπικό τοπίο στην καρδιά της Αχαΐας, που δημιουργήθηκε όταν μια μεγάλη κατολίσθηση έφραξε την κοίτη του ποταμού Κράθη και βύθισε το μισό χωριό Τσιβλός κάτω από τα νερά της. Αρκετά όμως με την ιστορία.

Το μικρό χωριουδάκι που βρίσκεται εδώ αποτελείται από έναν κεντρικό, πλακόστρωτο δρόμο, τον οποίον πλαισιώνουν ταβερνάκια και είναι ωραίο για βόλτες. Αν θέλετε να έρθετε σε «άμεση επαφή» με την ομορφιά του φυσικού περιβάλλοντος, οι ντόπιοι προτείνουν την πεζοπορική βόλτα που οδηγεί στα Ύδατα της Στυγός. Χώρος μυθολογικός, ο οποίος απέχει περίπου δυόμισι ώρες με τα πόδια από το χωριό Σόλο. Πεζοπορία στις όχθες της, ποδηλατάδες με καταπράσινο φόντο (τα κλαδιά σχεδόν ακουμπούν τα νερά της λίμνης) και κωπηλασία για όλους, είναι μερικές ακόμα από τις δραστηριότητες που κάνουν τη λίμνη ιδανική για τους φυσιολάτρεις.

Σημειώστε επίσης πως σε απόσταση 12 περίπου χιλιομέτρων βρίσκεται η Ζαρούχλα, ένα από τα ομορφότερα −και πιο ορεινά, στα 1.022 μέτρα της− χωριά της Αχαΐας.

Φαγητό έχει εδώ; Φυσικά. Δίπλα ακριβώς στη λίμνη ο Παράδεισος προσφέρει ωραία θέα και μαμαδίσιο φαγητό. Σκεφτείτε κεφτεδάκια, πατάτες τηγανιτές, γίδα βραστή, κολοκυθοκεφτέδες αρνάκι λεμονάτο και άλλα τέτοια ωραία. Λίγο πιο έξω το Πέτρινο σερβίρει παραδοσιακή κουζίνα, νόστιμα μαγειρευτά και καλοψημένα κρέατα. Αμφότερα δεν κοστίζουν παραπάνω από 15€/ άτομο, με κρασί.

Που μένουμε; Στα όμορφα δωμάτια της Έλενας στη Ζαρούχλα (68€ για ένα superior δίκλινο δωμάτιο).

Στον Παρνασσό

Προτού έρθει ο χειμώνας και τα πλήθη αρχίσουν να συρρέουν στην Αράχωβα και το χιονοδρομικό κέντρο, προλαβαίνουμε ακόμα να απολαύσουμε το ήσυχο πρόσωπο του Παρνασσού. Του πιο “hip” βουνού.

Εδώ θα βολτάρετε στην Αγόριανη, γνωστή και ως Επτάλοφος, χτισμένη μέσα στα έλατα και τα πλατάνια και γεμάτη πετρόχτιστα μονοπάτια και τρεχούμενα νερά. Στα πέριξ θα βρείτε και το Μεταλλευτικό Πάρκο Φωκίδας για μια βόλτα με το βαγονέτο στα παλιά ορυχεία και το υπόγειο μουσείο. https://onparnassos.gr/el/places/vagonetto-metalleutiko-parko-tis-fokidas Πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο θεματικό πάρκο, διακόσια μέτρα κάτω (ναι, κάτω) από το διάσελο μεταξύ Γκιώνας και Παρνασσού. Αν χορτάσετε την ομορφιά της Αγόριανης, θα οδηγήσετε την όμορφη διαδρομή μέχρι την Αμφίκλεια, σταματώντας στα μισά περίπου της διαδρομής στο μυστικό χωριουδάκι που λέγεται Σουβάλα ή Πολύδροσος. Ύστερα θα καθίσετε για ελληνικό καφεδάκι στον καφενέ της γραφικής Βάριανης και θα επισκεφθείτε την Αράχωβα όταν πέσει το βράδυ, για το απαραίτητο ποτάκι στα στέκια της. Μην αμελήσετε να αφιερώσετε ένα πρωινό στους κοντινούς Δελφούς και τον αρχαιολογικό τους χώρο.

Τι τρώμε εδώ; Στην Γκρίζα Αρκούδα στην Αγόριανη, θα δοκιμάσετε εξαιρετική παραδοσιακή κουζίνα, μαγειρευτά αλλά και σχάρα, ενώ την ταβέρνα Μπουρμπούλα, στη Βάριανη, θα απολαύσετε ζουμερά παϊδάκια και άλλα ντόπια κρέατα στη σχάρα. Εξαιρετικά ντόπια κρέατα στη σχάρα θα δοκιμάσετε επίσης στο Δαδί και την Καλιφόρνια, στην Αμφίκλεια. Σε όλα τα παραπάνω, ο λογαριασμός δεν ξεπερνά τα 15-20€/ άτομο, με κρασί.

Και πού μένουμε; Το Χάνι του Ζεμενού στην Αράχωβα διαθέτει καθαρά δωμάτια με 47€ ανά διανυκτέρευση, ενώ ο Ξενώνας Δώμα επίσης στην Αράχωβα διαθέτει εξίσου ωραία δίκλινα με 50€. Στην Αμφίκλεια, το ξενοδοχείο Ανδρέας προσφέρει πλήρως εξοπλισμένα δωμάτια με 54€.

Πηγή




Θεσσαλονίκη: Σύντομα η ακτοπλοϊκή σύνδεση με Λήμνο-Χίο-Σάμο

Η διοίκηση της ΟΛΘ ΑΕ είναι προσηλωμένη στο στόχο της που είναι ένας, η ανάπτυξη και βελτίωση του ρόλου του λιμένος τόσο σε τοπικό εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο, τόνισε ο νέος πρόεδρος της ΟΛΘ ΑΕ κ. Αθανάσιος Λιάγκος, ενώ ανακοίνωσε ότι θα υπάρξει σύντομα ακτοπλοϊκή σύνδεση της Θεσσαλονίκη με Λήμνο-Χίο-Σάμο.

Είπε επίσης ότι η διοίκηση επεξεργάζεται το σχέδιο για την αναβάθμιση του επιβατικού σταθμού όχι μόνο γιατί περιλαμβάνεται στις υποχρεωτικές επενδύσεις, όπως είπε, αλλά «γιατί θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι όταν ανοίξει η αγορά της κρουαζιέρας να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε το πλεονέκτημα της πόλης της Θεσσαλονίκης». Εξέφρασε την άποψη ότι είναι μοναδική γιατί είναι από τα λίγα λιμάνια σε ευρωπαικό και σε παγκόσμιο επίπεδο όπου η πόλη είναι δίπλα στο λιμάνι σε απόσταση που περπατιέται, ενώ ενημέρωσε ότι στις 26 Σεπτεμβρίου η Θεσσαλονίκη πρόκειται να υποδεχθεί κρουαζιερόπλοιο.

Αναφερόμενος στη χθεσινή επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα Λιμένων, Λιμενικής Πολιτικής και Ναυτιλιακών Επενδύσεων, στο λιμάνι είπε ότι του έθεσε το θέμα και της ακτοπλοϊκής σύνδεσης του λιμανιού και ότι συζήτησαν για το ότι ξεκινάει η σύνδεση Θεσσαλονίκη – Λήμνο – Χίο – Σάμο. Αναμένεται να γίνει μέσα στους επόμενους δυο μήνες, όπως είπε.

Σε ότι αφορά το επενδυτικό πρόγραμμα τόνισε ότι «είμαστε εντός χρονοδιαγράμματος». Ειδικότερα για τις υποχρεωτικές επενδύσεις υπενθύμισε ότι περιλαμβάνουν αναβάθμιση του επιβατικού σταθμού και εκσυγχρονισμό εξοπλισμού, ενώ κύριο έργο είναι η επέκταση του προβλήτα 6, η οποία είναι πολύ σημαντική «γιατί θα τριπλασιάσει τη δυναμικότητα του σε TEU, ενώ θα μπορεί πλέον να υποδέχεται ultra large containers. «Μας δίνει το σημαντικό ρόλο που πρέπει να έχει το λιμάνι για να εξυπηρετούνται πλέον τα εμπορεύματα με τις σύγχρονες μεγάλες μεταφορικές εταιρίες.

Βέβαια, κατά την προσωπική μου άποψη, λιμάνι χωρίς συνδυασμένα δίκτυα δεν είναι λιμάνι, συνέχισε ο ίδιος, τονίζοντας ότι πρέπει να αναπτυχθεί περισσότερο η σύνδεσή του με την Εγνατία Οδό και το Σιδηροδρομικό δίκτυο.

Καραμανλής: Αστείο να μιλάμε για τη Θεσσαλονίκη και το λιμάνι της χωρίς σιδηρόδρομο

Σημειώνεται ότι από το ίδιο βήμα, την ανάδειξη αναδόχου για τη σύνδεση της 6ης προβλήτας του λιμανιού της Θεσσαλονίκης με την ΠΑΘΕ εντός του Δεκεμβρίου, ενός έργου 70 εκατ.ευρώ, προανήγγειλε ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, κ. Κώστας Καραμανλής, σημειώνοντας επίσης πως εντός του 2021 θα ξεκινήσει η διαγωνιστική διαδικασία για να συνδεθούν και τα υπoλοιπόμενα 3 σιδηροδρομικά χλμ. με το λιμάνι της πόλης. Τόνισε μάλιστα πως δε νοείται να παίξει τον ρόλο που πρέπει η Θεσσαλονίκη και το λιμάνι της ως gateway port για όλη  τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, αν δεν είναι συνδεδεμένη με τον σιδηρόδρομο και έναν σύγχρονο δρόμο. «Είναι αστείο να μιλάμε για τη Θεσσαλονίκη και το λιμάνι της χωρίς σιδηρόδρομο» είπε. Ο κ. Καραμανλής ανέφερε επίσης πως είναι κοινή παραδοχή του τεχνικού κόσμου πως η επόμενη γενιά των έργων θα είναι τα σιδηροδρομικά, καθώς τα μεγάλα οδικά έργα έκλεισαν τον κύκλο τους.

Πηγή




Τρίμη: Ένας κρυμμένος παράδεισος στην Χαλκιδική (video)

Σας παρουσιάζουμε τον ανέγγιχτο παράδεισο που βρίσκεται στα σύνορα του Αγίου Όρους.

Πρόκειται για την παραλία Τρίμη.
Στην ουσία πρόκειται για τρεις παραλίες, που χωρίζονται μεταξύ τους από πανύψηλα κάθετα βράχια που ρίχνουν τη σκιά τους στη θάλασσα προσφέροντας πολύτιμο καταφύγιο από τις καλοκαιρινές ακτίνες του ηλίου, αλλά προσφέρονται και για βουτιές για τους πιο τολμηρούς.

Οι κολπίσκοι είναι σχήματος Ω και θυμίζουν σε μικρογραφία το σχήμα της διάσημης Βοϊδοκοιλιάς της Μεσσηνίας.

Ένας πραγματικά ανέγγιχτος παράδεισος, προσβάσιμος κυρίως με σκάφος αλλά και με μονοπάτι ή κολύμπι από διπλανή παραλία για τους πιο επιδέξιους.

Στην επόμενη επίσκεψή σας στην Χαλκιδική, πρέπει να πάτε.

Πηγή