1

Στα Γιάννενα

Τα ταξίδια και οι όμορφοι προορισμοί δεν τελειώνουν ποτέ , αν σκεφτεί κανείς πως έχουμε ακόμα πολύ μέχρι να ανακαλύψουμε πλήρως την Γη. Το ίδιο και οι αναμνήσεις , συνδυασμένες με τις εικόνες που περισυλλέγουμε από τους τόπους που επισκεπτόμαστε. Και θα μου πεις , τα ταξίδια , ποτέ δεν περιέχουν αρνητικές σκέψεις , στοιβαγμένα προβλήματα στην γωνία της βαλίτσας , στριμωγμένα δίπλα σε  ρούχα που φρεσκομυρίζουν σπίτι. Τα ταξίδια πάντα σε ωριμάζουν ,σε αναζωογονούν , παίρνεις μια βαθιά ανάσα για όταν θα γυρίσεις και αντικρίσεις το περίσσιο βουνό της καθημερινότητας. Σε μεταλλάσσουν , γίνονται ένα με το αίμα σου και κυλούν ακέραια σωματίδια , στις φλέβες μέχρι να βρουν φωλιά να κουρνιάσουν . Και τα ταξίδια , ποτέ δεν είναι λυπητερά , φορτωμένα με ενοχές και δάκρυα , ιστορίες που λέμε στα παιδιά για να τρομάξουν , τσαλακωμένα λόγια πικρά σε χαρτί από ασήμι , σχηματισμένο με τόση αγάπη και θέρμη . Τα ταξίδια , εκείνα που λαχταράει η καρδούλα σου, τα χει συνδυάσει η έρημη , με γνωριμίες και ανθρώπους , καινούργια πρόσωπα στον καμβά της ζωής , ελπίδα για το άγνωστο και ένα ζεστό πέπλο μυστηρίου να ξετυλίγεται , καθώς θυμάσαι . Θυμάσαι , θυμάσαι πολλά και εύλογα. Τα ταξίδια , οι περιπέτειες που στροβιλίζονται στην δίνη του μυαλού , έχουν και άλλη όψη . Άσχημη , κακεντρεχή , κανείς τους να μην την αντικρίσει , να μην την δει με τα γυμνά του μάτια . Σαν έκλειψη σελήνης , εμφανίζεται σπάνια , η σκέψη που συντροφέρει τα ταξίδια και σαν αγκάθι τριαντάφυλλου χώνεται στον πυθμένα της καρδιά μας . Πώς θα ήταν , αν μου κρατούσες  το χέρι ; 

Το χέρι μου είναι αδειανό , καθώς γυρνάω με τα πόδια από το μικρό σοκάκι της πόλης. Σκεπτόμενος τα ταξίδια . Γιατί , άραγε πηγαίνουμε σε μέρη που δώσαμε υποσχέσεις , πως θα γεμίζαμε με γέλια , με ματιές κρυφές και λαβωμένα σώματα . Από βέλη έρωτος , από αναμνήσεις . Γιατί επιμένουμε να πληγώνουμε την ενσυναίσθηση , πως η μορφή που τόσο ερωτευτήκαμε θα πάρει σάρκα και οστά και θα ξαναγυρίσει κοντά μας . Ίσως το σώμα να πηγαίνει σε μέρη που έκανες όνειρα πως θα σου έσφιγγε το χέρι , αποζητώντας την χαμένη έλξη . Ίσως το σώμα να αντιδρά και πλάθει με το φτωχό μα δαιμόνιο μυαλό του ιστορίες χωρίς τέλος , συναντήσεις στο σκοτάδι , με λίγο φως να ξεπροβάλει από τις χαραμάδες των ψυχών μας . Και το όνειρο σταματά εδώ . Η ψευδαίσθηση γίνεται χίλια κομμάτια ,μετατρέπεται σε θρύψαλα και σπάνε τα δεσμά του παρελθόντος. Δεν θα έρθει πια , να σου σφίξει το χέρι , πάρτο χαμπάρι. Δεν θα έρθει πια , να σου χαϊδεύει το μάγουλο , πάει . Η σιωπή εξαπλώνεται καθώς ανοίγεις την βαλίτσα με τα πράγματα σου και συνειδητοποιείς την ερημιά που νιώθει η ψυχή σου , στο κάλεσμα της ανάμνησης που αιώνια σε τυραννάει . Γιατί; Ακούς την φωνή σου να ψελλίζει και τους τοίχους του δωματίου να πιέζουν ασφυκτικά τις άκρες των χεριών σου . Γιατί , αναρωτιέσαι . Τα ταξίδια , τα όμορφα ταξίδια δεν θα πρεπε να είναι έτσι . Θα πρεπε να σου προσφέρουν γαλήνη και την αίσθηση ότι είσαι ελεύθερος . Κάτι ακούγεται στο βάθος . Ένας μικρός αλλά γνώριμος ήχος . Οι αλυσίδες που κρατούν δέσμιο το κορμί σου , δεν ακούς ;

Στέκομαι στο ύψος της λίμνης , της ξακουστής και ήρεμης λίμνης , με τα ατάραχα νερά . Η μορφή μου σχηματίζεται στο κρυστάλλινο νερό , μα δεν είναι μόνη . Ένα χέρι σφίγγει την μέση μου . Η αντανάκλαση μου χαμογελά θλιμμένα και αφήνεται στην δίνη του ονείρου . Ένας βουβός πόνος , στο στήθος με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Θα έπρεπε να ήταν εδώ . Και δεν ήταν . Τα βήματα και οι γνώριμοι ήχοι  απομακρύνονται από το σημείο επαφής και αφήνουν έναν αναστεναγμό. Το χέρι ακουμπά , ασυναίσθητα , την επιφάνεια της λίμνης και ταράζει τους παλμούς των κυμάτων . Η σκυθρωπή μορφή μου είναι πια μόνη … La face glacée du lac. Et mon coeur. Un seul et même.  Νυχτώνει. Εκεί στο βάθος , δύο σκιές συναντιούνται κάτω από το φως της πανσελήνου και χορεύουν κυκλικά γελώντας , ενώ στρέφουν για κλάσματα του δευτερολέπτου το βλέμμα τους προς τα μένα . Και ύστερα , με ύφος λυπημένο , το βάζουν στα πόδια , πριν ακόμα τους θαυμάσει το φεγγάρι . Ίσως γιατί στο πρόσωπο της , είδα την ελπίδα , χαραγμένη στο πλατύ χαμόγελο , ακμάζουσα και σπουδαία . Ίσως γιατί στο πρόσωπο του είδα τις δικές μου πίκρες και αναμνήσεις , τα γιατί που με ακολουθούν ως εδώ . Ίσως γιατί στα πρόσωπά τους είδα υποσχέσεις που δεν καταφεραν να εκπληρωθούν . Από την μία μεριά πάντα . Γιατί εγώ , είμαι εδώ . Λίγο αργά . Αλλά είμαι . 

Τα αυτοκίνητα σκίζουν την άσφαλτο και διακόπτουν βίαια τους συνειρμούς μου , φέρνοντας με στην πραγματικότητα . Τι λέγαμε ; Α ναι . Για τα ταξίδια . Για τα μοναχικά ταξίδια , εκείνα που αν και κουβαλάς μαζί σου ολόκληρο στόλο απο αγαπημένους σου ανθρώπους , πάλι νιώθεις κενός . Άδειος , σαν πακέτο από τσιγάρα που ο καπνιστής , αφού έχει χρησιμοποιήσει για δική του απόλαυση , πετά με δύναμη στον κάδο απορριμμάτων . Χρησιμοποιημένος , είναι η ορθότερη ερμηνεία του συναισθήματος . Και θα μου πεις , τα ταξίδια που τόσο επιζητούμε και ψάχνουμε σε κάθε ευκαιρία να τα πραγματοποιήσουν δεν συστήνονται σε περιπτώσεις εξαιρετικά εύθραστες ; Σαν φάρμακο δεν τα συστήνουν συγγενείς και φίλοι , όταν εσύ μαζεύεις με γυμνά χέρια τα γυαλιά από το πάτωμα της μικρής αθάνατης καρδιάς σου ; Σαν συνταγή γιατρού δεν είναι γραμμένη , με δύσμορφα γράμματα τα λόγια του μυαλού σου : Φύγε . Φύγε και μην ξαναγυρίσεις . Ποιον από όλους να ακούσεις;  Ανοίγω το παράθυρο δειλά δειλά και ακούω τις αστραπές να σκίζουν τον συννεφιασμένο ουρανό . Μοιάζει και αυτός κενός . Θα βρέξει – άλλωστε πάντα βρέχει εδώ . Οι ψιχάλες δεν αργούν να φτάσουν στο παγωμένο χέρι μου και από εκεί εξαπλώνονται σε όλο μου το σώμα. Η μοναξιά , όμως δεν φεύγει . Όσο και να την τρίψεις , όσο και αν την βρέξεις , όσο και αν προσπαθήσεις , δεν φεύγει . Γραμμένη με ανεξίτιλο , σε τούτο το ταξίδι .

Συνταξιδιώτη , συνοδειπόρε , εσύ που θέλεις να βρεις καταφύγιο στα ταξίδια και επιλέγεις την δική τους συντροφιά . Εσύ που θέλεις να κρυφτείς από την ασχήμια του κόσμου , που σε κλωτσά όταν πέφτεις και σε χειροκροτά όταν σηκώνεσαι . Φύγε . Πήγαινε . Μακριά από όσα σε φοβίζουν . Πάρε μια ανάσα . Μόνο μην μου βρεθείς σε μέρη , που τάξατε πως θα πηγαίνατε μαζί . Μόνο μην μου σκεφτείς λέξεις που θα σου λεγε και θα σε ηρεμούσαν. Ώρα της ψευδαίσθησης , να φύγει .  Οι αλυσίδες που ηχούν και σου υπενθυμίζουν πως ο καθένας επιλέγει τον δικό του δρόμο , δεν είναι παρά φαύλοι κύκλοι του παρόντος . Ώρα να τις σπάσεις . Και αν δεν είσαι έτοιμος , δεκτό , ποιος να τολμήσει να αρνηθεί τα όσα έχουν γίνει , βυθίσου στην δίνη του χρόνου και γιάτρεψε τις βαθουλωμένες αναμνήσεις σου. Μα μόνο , μην μου βρεθείς εκεί που ονειρεύτηκες πως θα είσαι ευτυχής .

Αριάδνη Εμμανουηλίδου




Φύγαμε για Χαϊδελβέργη!

Η Χαϊδελβέργη (Heidelberg στα γερμανικά) είναι μια γραφική πόλη της Γερμανίας, χτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέκαρ (Neckar στα γερμανικά) και διοικητικά ανήκει στο κρατίδιο της Βάδης-Βυτεμβέργης (Baden-Württemberg στα γερμανικά).

Αποτελεί έναν από τους κυριότερους τουριστικούς προορισμούς κυρίως χάρη στα γραφικά ερείπια του παλατιού, την παλιά πόλη (Altstadt στα γερμανικά) και το ποτάμι.

Ιδιαίτερα γνωστό είναι όμως και το πανεπιστήμιο, το οποίο ιδρύθηκε το 1386 μ.Χ. και είναι το παλαιότερο της Γερμανίας και το τρίτο παλαιότερο της Ευρώπης, το οποίο την καθιστά μια ολοζώντανη πανεπιστημιούπολη με πλήθος φοιτητών.

Ας μην ξεχνάμε, όμως, πως στο παρελθόν η Χαϊδελβέργη αποτέλεσε κέντρο του γερμανικού ρομαντισμού.

Τα must αξιοθέατα είναι:

1. Το παλάτι της Χαϊδελβέργης: Ένα πανέμορφο κάστρο, που πέρα από την καταπληκτική θέα, μπορείτε να απολαύσετε τους κήπους και τα ερείπια της κατεστραμμένης πλευράς του! Στο εσωτερικό του κάστρου, στο παλιό κελάρι, υπάρχει εστιατόριο όπου μπορείτε να δείτε άλλο ένα «ιδιαίτερο» αξιοθέατο, το μεγαλύτερο βαρέλι του κόσμου.

2. Το μονοπάτι των φιλοσόφων: Μπορείς να πας οποιαδήποτε ώρα της μέρας χωρίς εισιτήριο, το μονοπάτι των φιλοσόφων είναι από τα πιο διάσημα αξιοθέατα της Χαϊδελβέργης. Μια πανέμορφη διαδρομή μέσα από πάρκα και δάσος, που έκαναν οι φιλόσοφοι που επισκέπτονταν την πόλη κατά την ρομαντική περίοδο, μιας και προσφέρει την ομορφότερη θέα της πόλης.

3. Η φυλακή των φοιτητών: Στην Universitatsplatz, στο κέντρο της Χαϊδελβέργης, υπάρχει το παλιό πανεπιστήμιο, ένα επιβλητικό κτίριο του 18ου αιώνα που στην πίσω πλευρά του στεγάζει την Φυλακή των Φοιτητών. Πρόκειται για ένα κτίριο όπου φυλακίζονταν φοιτητές οι οποίοι διατάρασσαν την ησυχία της πόλης ή τιμωρούνταν για κραιπάλες, με ποινές από τρεις ημέρες ως κι έναν μήνα. Σήμερα, στους τοίχους της Φυλακής μπορείτε να δείτε τις αφιερώσεις, τις σκέψεις, τα συνθήματα και τα πορτρέτα των φοιτητών.

4. Η γέφυρα Karl – Theodor: Ή αλλιώς Alte Brücke (Παλιά γέφυρα στα γερμανικά) είναι η πιο όμορφη και παλιά γέφυρα της Χαϊδελβέργης.

5. Η Ηauptstraße (πεζόδρομος): Αποτελεί τον μεγαλύτερο πεζόδρομο της Ευρώπης με μήκος μεγαλύτερο του 1,5 χλμ., όπου μπορείτε να βρείτε πολλές καφετέριες, εστιατόρια και μαγαζιά για τα ψώνια σας. Τα ειδυλλιακά πλακόστρωτα στενά, θα σας δώσουν την ευκαιρία να απολαύσετε την πανέμορφη αρχιτεκτονική της πόλης.

Αναστασία Κακλαμάνου




Άγιος Ανδρέας. Το εκκλησάκι που επιπλέει

Μακριά από το θόρυβο των μεγάλων πόλεων της Ρωσίας, σε ένα σκηνικό που θυμίζει έντονα παραμύθι, βρίσκεται ένα πανέμορφο εκκλησάκι.

Το εκκλησάκι που είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ανδρέα στέκεται επιβλητικό στο εσωτερικό της λίμνης Βουόκσα πάνω σε έναν μικρό σωρό από βράχια, σε σημείο που μοιάζει απίθανο να συναντήσεις εκκλησία.

Ο ορθόδοξος ναός κατασκευάστηκε το 2000 από έναν αρχιτέκτονα και καθηγητή πανεπιστημίου που ονομάζονταν Αντρέι και έχει μπει στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες ως η μοναδική εκκλησία στον κόσμο χτισμένη σε ένα τόσο μικρό νησί.

Και πράγματι το «νησί» είναι τόσο μικρό που η Εκκλησία μοιάζει σαν να επιπλέει στο νερό της λίμνης!

Στο μικρό εκκλησάκι δεν γίνονται οργανωμένες χριστιανικές τελετές. Περισσότερο αποτελεί καταφύγιο ανθρώπων που θέλουν να ξεφύγουν για λίγο από την καθημερινότητα τους και μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα να προσευχηθούν και να χαλαρώσουν.

Η πρόσβαση στο εκκλησάκι είναι εφικτή μόνο με βάρκα.

Πηγή




Παραλία Διονυσίου : Ένας επίγειος…παράδεισος !

Τελειώνοντας με το μαρτύριο που ονομάζεται Πανελλαδικές , αρχίζεις να ρωτάς τον εαυτό σου , που θα ήθελες να βρισκόσουν τώρα. Σε κανένα νησί , προφανώς , συμμετέχοντας σε ένα από τα ατελείωτα πάρτι που οργανώνονται κάθε χρόνο και περιλαμβάνουν αλκοόλ , χορό , ξενύχτι και κέφι. Ωραία η νυχτερινή ζωή του νησιού , δεν λέω. Για σένα , όμως , που θέλεις να ηρεμήσεις και να διασκεδάσεις ταυτόχρονα με τους πιο ευφάνταστους τρόπους , σε μια τοποθεσία που δεν εμπεριέχει συρροή τουριστών και την ίδια στιγμή , μια αρκετά φθηνή διαμονή, σου έχω την λύση. Δεν μιλάω για τις Μπαχάμες , βέβαια , όπου ο καθένας θα πλήρωνε για να βρίσκεται τώρα , αλλά για κάτι πιο…. κοντινό μας ! Άλλωστε , έχεις ακούσει που λένε πως… σαν την Χαλκιδική δεν έχει ;

Στην παραλία Διονυσίου , μπορείς να βρεις τα πάντα ! Αν δεν έχεις ακούσει ξανά , αυτό το μαγευτικό μέρος , επίτρεψε μου να σε διαφωτίσω για την ύπαρξη του. Η Παραλία Διονυσίου είναι μια όμορφη γωνιά στην Δυτική Χαλκιδική, ένα τυπικό ελληνικό χωριό, μόλις 2 χλμ. από τα Νέα Μουδανιά. Υπάρχει μια μεγάλη αμμώδη παραλία κατά μήκος του χωριού. Η παραλία είναι ελεύθερη για όλους, στην οποία μπορείτε να πάτε με τον δικό σας εξοπλισμό. Επίσης μπορείτε να βρείτε και beach bars, όπου μπορείτε να αγοράσετε ένα ποτό – καφέ και να χρησιμοποιήσετε τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες τους δωρεάν. Ο βυθός της θάλασσας είναι ιδανικός , υπάρχουν ορισμένες περιοχές με βότσαλα και κάποιες περιοχές με άμμο. Η είσοδος στη θάλασσα είναι μεγάλη και επίπεδη, που κάνει τις παραλίες ιδανικές για διακοπές με τα παιδιά .Ο οικισμός της Παραλίας (παραλία) Διονυσίου δημιουργήθηκε το 1964 από τους κατοίκους του παλιού χωριού Διονυσίου, που ιδρύθηκε το 1922, μόλις λίγα χιλιόμετρα πιο βόρεια, από πρόσφυγες που ήρθαν εδώ από την Κωνσταντινούπολη. Ο κεντρικός δρόμος , που ενώνει τα Φλογητά με την Παραλία Διονυσίου , μας επαναφέρει στην σύγχρονη πραγματικότητα. Τα χιλιάδες αυτοκίνητα που διασχίζουν την άσφαλτο διαταράσσουν την ηρεμία που εκπνέει το χωριό.

Μένοντας εκεί , λίγες μέρες , συνειδητοποιείς πως ο παράδεισος , βρίσκεται εκεί που αισθάνεσαι ευτυχισμένος. Κάνοντας μια μικρή βόλτα στο χωριό , από τον παραλιακό δρόμο , αντικρίζεις περιποιημένα σπιτάκια , με όμορφες αυλές γεμάτες πράσινο , ενώ δεν λείπουν οι παραδοσιακές ψαροταβέρνες που δεσπόζουν στην άκρη του κύματος. Παρακάτω , στρίβοντας δεξιά από την παραλία , έρχεσαι σε επαφή με την γραφική όψη του χωριού. Η πλατεία , με τα μικρά μαγαζάκια γύρω γύρω να την περιτριγυρίζουν, το ψητοπωλείο “ Λαδόκολλα” με πλούσιες επιλογές σε κρέας , καθώς και σε ….  vegan / vegetarian απολαύσεις για εμάς , τους πιο απαιτητικούς γνώστες της γεύσης ! Το εξαιρετικό μπιφτέκι λαχανικών , συνδυασμένο με πατάτες , μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω , το παγωτατζίδικο στην γωνία , με ποικιλία γεύσεων που καλύπτουν όλες τις επιθυμίες του τουρίστα. Η ευγενική εξυπηρέτηση , θα μπορούσε να θεωρηθεί το ατού τους…. Δυο σούπερ μάρκετ στην αρχή και το τέλος του χωριού , διαθέτουν τα απαραίτητα εφόδια για την διαβίωση σας , αν πρόκειται να μαγειρέψετε ο ίδιος ( προσοχή , η περιοχή δεν διαθέτει πυροσβεστικό κέντρο )

Ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο , φτάνεις στον συνοικισμό Μουριές , την τελευταία στάση , πριν το χωριό Φλογητά. Αν επιχειρήσετε να το διασχίσετε με πόδια ή ακόμα καλύτερα ποδήλατα, η διαδρομή είναι 10 λεπτά. Μια εξόρμηση στα γειτονικά Φλογητά , μπορεί να ανανεώσει τις διακοπές σας και να προσθέσει στο πιάτο σας , νέες εμπειρίες και γεύσεις. Θα λέγαμε , πως συμπληρώνει την νυχτερινή ζωή που δεν διαθέτει στο έπακρο η παραλία Διονυσίου. Για εσάς , τους μοναχικούς λάτρεις της μουσικής, θα σας συμβούλευα να προμηθευτείτε μια μπύρα και να απολαύσετε τον μαγευτικό ουρανό με τα αναρίθμητα αστέρια , κάτω από το φως του παραλιακού δρόμου. Δίχως κόσμο , η παραλία , ιδιαίτερα το βράδυ , αποτελεί ιδανικό προορισμό για ηρεμία και χαλάρωση! Όσον αφορά την παραλία , θέλει μεγάλη προσοχή , καθώς σε μερικά σημεία παρατηρούνται ανεμώνες και μπορούν να προκαλέσουν πόνο με το τσίμπημα τους. Γενικότερα , η παραλία είναι ιδανική για κολύμπι και εξερεύνηση του βυθού , ενώ οργανωμένη πλαζ διακρίνεται στην αρχή του χωριού.

Φλογητά

Διασχίζοντας τον πεζόδρομο του χωριού , αντικρίζεις αυτό που λέγαμε παράδεισο. Μια τεράστια αλάνα , καλυμμένη με χορτάρι , ξεπροβάλλει στα πόδια σου . Ιδανικό μέρος για πικνίκ και παιχνίδια με τον αγαπημένο τετράποδο φίλο σου. Το ηλιοβασίλεμα , φαντάζει εκπληκτικό , με τον ήλιο να παίζει κρυφτό ανάμεσα στα κτήρια και τα σύννεφα να ζωγραφίζουν το τοπίο. Θα μπορούσες να ζητήσεις κάτι παραπάνω ;

Η χαραυγή , στην παραλία Διονυσίου μαγεύει και τους πιο δύσπιστους. Περιμένοντας όλο το βράδυ , μέχρι να δούμε τον ήλιο να ξεπροβάλλει , πίσω από τους λόφους , στην παραλία , αναρωτιέσαι πόσο άραγε αξίζει μια χαραυγή στις μέρες μας. Το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Τα χρώματα δένουν αρμονικά μεταξύ τους , σε μια προσπάθεια της φύσης να αναδείξει την ομορφιά της , ενώ ο ήλιος κάνει την εμφάνιση του.

Το Κτελ Χαλκιδικής εξυπηρετεί την διαδρομή Θεσσαλονίκη – Παραλία Διονυσίου , καθημερινές με 3 δρομολόγια (9:00, 11:00 , 17:00 ) , ενώ διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα. Δημοφιλής προορισμός ή όχι , η παραλία Διονυσίου έχει το εξής μοναδικό : συνδυάζει ηρεμία με διακοπές , διασκέδαση και θέα , ευτυχία και παράδεισο σε ένα. Δεν είναι αυτό που λέμε κοσμοπολίτικο μέρος , η Μύκονος της Χαλκιδικής . Καταφέρνει , όμως , να ηρεμήσει τον ταξιδιώτη και να αποτυπώσει στο μυαλό του εικόνες που πηγάζουν από την ομορφιά που διαθέτει. Η παρέα αποτελεί σημαντικός παράγοντας στην διαμόρφωση της εικόνας του πανέμορφου μέρους. Είναι εκείνη που θα δώσει το αλατοπίπερο στις διακοπές σας. Μια ακόμα φωτογραφία , που απεικονίζει την μοναδικότητα του , ίσως σας πείσει να το επισκεφτείτε σύντομα…

Για όλους εσάς , που ακόμα διστάζετε να πάτε , επειδή ανησυχείτε μήπως οι φίλοι σας δεν θελήσουν να επισκεφτούν ένα τόσο γραφικό και ήρεμο χωριουδάκι , σας έχω την λύση. Διαβάστε ξανά και ξανά το άρθρο και δείτε μερικές φωτογραφίες. Δεν αξίζει μια επίσκεψη άραγε ; Άλλωστε , ο καλύτερος μας φίλος , φαίνεται να απολαμβάνει την ομορφιά του τοπίου. Έτσι δεν είναι Joonie ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου




Ταξίδια: Ελατιά. Το μεγαλύτερο (700.000 στρέμματα) ελατοδάσος της Ελλάδας(vid)

Οι εικόνες που αντικρίζεις μοιάζουν σαν να έχουν ξεπηδήσει από παραμύθι. Εβδομήντα χιλιάδες εκτάρια οργιαστικής βλάστησης πάνω στα σύνορα με τη Βουλγαρία, ένα εκπληκτικό φυσικό πάρκο όπου κυριαρχεί η ερυθρελάτη και τα δέντρα φτάνουν έως 65 μέτρα ύψος!

Το δάσος της Ελατιάς ή «Καράντερε», είναι ένα «αυθεντικό και ανεπανάληπτο μουσείο της φύσης»!

Το δάσος Ελατιάς είναι ένα σχετικά νέο δάσος. H περιοχή της Eλατιάς μέχρι την εποχή του Eμφυλίου ήταν ένας εκτεταμένος βοσκότοπος, όπου έβοσκαν έως και 700.000 γιδοπρόβατα. H αναχώρηση των κοπαδιών από μόνη της στάθηκε αρκετή για να πυκνώσει το δάσος με δασική πεύκη. Bέβαια, βοήθησαν και τα πολλά αγριογούρουνα που, σκάβοντας με το ρύγχος τους τη γη, διευκόλυναν και επιτάχυναν την εγκατάσταση της δασικής πεύκης.

Το Καρά Ντερέ είναι πάνω στην τομή της μεσευρωπαϊκής και της μεσογειακής κλιματικής ζώνης, με την ερυθρελάτη (Picea abies) στο νοτιότερο όριο εξάπλωσής της. Είναι είδος έλατου που απαντάται κυρίως στις σκανδιναβικές χώρες, αλλά στην Ελλάδα θα το βρούμε μόνο εδώ.

Πρόκειται για τα ψηλότερα δέντρα που μπορεί να βρει κανείς στη χώρα μας, το ύψος τους ξεπερνά τα 50 μέτρα και φτάνει μέχρι τα 60 ή και τα 65 μέτρα.

Η μορφή του είναι πολύ χαρακτηριστική δημιουργώντας με τα κλαδιά του και τις βελόνες του που κρέμονται προς τα κάτω κρόσια. Ο φλοιός της χρησιμοποιείται στη βυρσοδεψία και η ρητίνη της είναι γνωστή ως ρητίνη Βουργουνδίας.

Είναι και το μοναδικό στην Ελλάδα δάσος με σημύδες, είναι οι οξυές, οι βελανιδιές, τα μαυρόπευκα, οι καστανιές, τα σφενδάμια, οι κέδροι, οι φράξοι, τα σκλήθρα, οι γαύροι, οι αγριοτριανταφυλλιές, τα μύρτιλλα, η δασική πεύκη κ.α.

Η δασική πεύκη συναντάται και αυτή μόνον εδώ. Είναι ένα πανύψηλο δέντρο με εντελώς κάθετο κορμό που φέρνει χρωματικά προς το κεραμιδί και έχει μικρά κουκουναράκια. Η τεράστια βιοποικιλότητά της (χλωριδική και πανιδική) κάνει την Ελατιά ένα μοναδικό φυσικό πάρκο.

Συνολικά έχουν καταγραφεί περίπου 1.800 είδη χλωρίδας, 40 είδη θηλαστικών και 130 είδη πουλιών, μεταξύ των οποίων και ο σπάνιος αγριόκουρκος.

Εκεί μέσα ζουν όλα τα άγρια θηλαστικά της πατρίδας μας: αρκούδες, λύκοι, αγριόγιδα, τσακάλια, αρκάδια, αγριογούρουνα, αλεπούδες, αγριόγατοι, ασβοί, κουνάβια, νυφίτσες, λαγοί, σκίουροι, βίδρες κ.α. Η πολυσχιδής μορφολογία του εδάφους της είναι ένα υπέροχο γλυπτό, λαξευμένο με δεξιοτεχνική μαστοριά από τη σοφή ροή των υδάτων της Ροδόπης.

Μέχρι το 1944 η περιοχή ήταν σχεδόν γυμνή λόγω της έντονης κτηνοτροφίας και μόνο κατά θέσεις, στις απρόσιτες περιοχές, υπήρχαν δασωμένα τμήματα. Η περιοχή αποτελούσε θερινό λιβάδι Σαρακατσάνικων τσελιγκάτων.

Η αποχώρηση των τσελιγκάτων μετά το 1944 και η μείωση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων μέχρι το 1974 είχε ως αποτέλεσμα τη φυσική αναδάσωση της περιοχής, η οποία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Σημείο αναφοράς της περιοχής το Δασικό Χωριό Ελατιάς, το οποίο ανήκει στο Δασαρχείο Δράμας και αποτελεί το διοικητικό και λειτουργικό κέντρο της περιοχής.

Πηγή




Ο απίθανος τρόπος να «ταξιδέψεις» προς άγνωστο προορισμό μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα

Μπορεί να μην είναι εύκολο και εφικτό να ταξιδέψεις αυτή την περίοδο αλλά το μυαλό πάντα πηγαίνει σε μέρη μακρινά εντός και εκτός Ελλάδας. Και η τεχνολογία βοηθά πολύ σε αυτό. Γιατί μπορείς να διαβάσεις διάφορα άρθρα για μέρη που θες να πας είτε κοντά είτε πιο μακριά από τον τόπο σου. Μπορείς να κάνεις βόλτες μέσω του Google Street View αλλά και να καταγράψεις σε μια λίστα ποιοι είναι οι επόμενοι προορισμοί στους οποίους θα ήθελες να ταξιδέψεις όταν θα μπορέσεις.

Σε αυτούς τους τρόπους νοητού ταξιδιού, ερχόμαστε να σου προσθέσουμε ακόμη έναν ο οποίος είναι πολύ έξυπνος και διασκεδαστικός. Επιπλέον σου επιτρέπει να… ταξιδέψεις εντός και εκτός Ελλάδας. Το μόνο που πρέπει να ξέρεις είναι ότι αυτός ο τρόπος που μας προτείνει και η σελίδα στο Facebook Η γεωγραφία είναι πολύ κουλ δεν σου επιτρέπει να «ταξιδέψεις» όπου ακριβώς θες αλλά πας νοητά σε έναν τυχαίο προορισμό. Ο λόγος για την ιστοσελίδα randomstreetview.com.

Μόλις μπεις εκεί η εφαρμογή αυτή θα σε πετάξει σε ένα τυχαίο σημείο του κόσμου. Σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Αυτό μπορεί να είναι είτε από έναν επαρχιακό δρόμο είτε από ένα κέντρο πόλης ή μια παραλία και ένα λιβάδι. Μόλις λοιπόν… φτάσεις στον προορισμό σου, μπορείς να κοιτάξεις γύρω γύρω κουνώντας το κινητό σου ή το ποντίκι στον υπολογιστή. Περπατάς λίγο, βλέπεις ό,τι θες και μετά μπορείς να πας στον επόμενο προορισμό! Έτσι απλά, πατώντας μόνο next.

Πηγή




Το στολίδι της Ηπείρου!

Νομίζω πως ήρθε η ώρα , να παινέψουμε και λίγο τον τόπο μας ! Εκατομμύρια τουρίστες , κάθε χρόνο , περνούν τα σύνορα της χώρας μας για να απολαύσουν τον ήλιο που διαθέτουμε , τα αξιοθέατα που κρύβουν από πίσω μια ολόκληρη ιστορία , που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά , από γιαγιά σε εγγονό. Καλό και το εξωτερικό … αλλά όπως και να το κάνουμε σαν την Ελλαδίτσα μας δεν έχει ! Αν ψάχνεις έναν όμορφο και συνάμα …φθηνό προορισμό , μέσα στην χώρα , μόλις σου βρήκαμε την λύση !

Πανέμορφη πόλη της Ηπείρου. Επίσης, αποτελούν την έδρα και μεγαλύτερη πόλη της Περιφέρειας Ηπείρου καθώς και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου – Δυτικής Μακεδονίας. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 65.574 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.Βρίσκεται στο βορειοδυτικό κομμάτι της ηπειρωτικής Ελλάδας, στο κέντρο του ομώνυμου λεκανοπεδίου. Είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας με πλούσια πολιτιστική παράδοση και σύγχρονες αναπτυξιακές επιχειρήσεις. Μεταξύ των πολυποίκιλων γεωγραφικών χαρακτηριστικών της περιοχής ξεχωριστή θέση κατέχει η λίμνη Παμβώτιδα, που παράκειται της πόλης.

Για την ονομασία της πόλης υπάρχουν αρκετές εκδοχές χωρίς να είναι επιβεβαιωμένες. Η μια είναι ότι ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιουστινιανός μετέφερε τους κατοίκους της Ευροίας στην περιοχή του κάστρου, την οποία οχύρωσε. Αυτό βασίζεται στην αναφορές του ιστορικού Προκοπίου, στο έργο του περί κτισμάτων. Άλλη εκδοχή είναι ότι η πόλη αναπτύχθηκε πρώτα γύρω από το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου, το οποίο έδωσε το όνομα στην πόλη. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα προήλθε από από το όνομα Ιωαννίνα, το όνομα της κόρης του Βελισάριου, στρατηγού του Ιουστινιανού. Κατά καιρούς έχουν αναφερθεί διάφορες εκδοχές για την ονομασία της πόλης.

Στην πόλη λειτουργούν μουσεία,πινακοθήκες με διάφορες εκδηλώσεις όλη την διάρκεια του χρόνου. Αρκεί να σημειώσω ότι το συναισθηματικό δέσιμο με τα Ιωάννινα , όπως σωστά μαντέψατε, είναι αρκετά μεγάλο. Μια βόλτα στην λίμνη , με τα κρυστάλλινα νερά της , σε αναζωογονεί , σου δίνει ελπίδα να συνεχίσεις . Οι μελαγχολικές σκιές των παρακείμενων δέντρων δίνουν άλλη διαίσθηση στο τοπίο. Η πόλη των Ιωαννίνων αξίζει μια ευκαιρία για επίσκεψη και ελπίζουμε… ότι θα της δώσεις !

1.Κάστρο Ιωαννίνων

Το Κάστρο των Ιωαννίνων είναι η οχυρωμένη παλιά πόλη της πόλης των Ιωαννίνων στη βορειοδυτική Ελλάδα. Η παρούσα οχύρωση χρονολογείται σε μεγάλο βαθμό στην ανοικοδόμηση υπό τον Αλή Πασά στα τέλη της Οθωμανικής περιόδου, αλλά ενσωματώνει επίσης προϋπάρχοντα βυζαντινά στοιχεία. Περιέχει το Φετιχέ Τζαμί, τον Τάφο του Αλή Πασά και το Βυζαντινό Μουσείο, όπως και την αίθουσα έκθεσης Αργυροχρυσοχοΐας. Το όνομα Φετιχέ Τζαμί σημαίνει Τέμενος της Κατάκτησης και χτίστηκε το 1430 πάνω στα ερείπια βυζαντινού ναού. Αρχικά ήταν ξύλινο, μετά όμως το 1611 ξαναχτίστηκε πέτρινο. Την τελική μορφή την πήρε από τον Αλή Πασά το 1795.Ο χώρος είναι εξαιρετικά προσεγμένος και με σεβασμό στο αρχικό κτίσμα. Έχει θέα την πόλη και τη λίμνη και υπάρχει και μια καφετέρια μπαίνοντας στην είσοδο.

2.Σπήλαιο του Περάματος

Το Σπήλαιο του Περάματος βρίσκεται πλάι στη λίμνη, τέσσερα χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων, στο Πέραμα. Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1940, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και μετά το τέλος του, φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά από τον Κωνσταντίνο Κασβίκη, γυμναστή και ερασιτέχνη σπηλαιολόγο.Ετσι έμαθαν για το σπήλαιο ο Ιωάννης και η Αννα Πετροχείλου (ιδρυτές της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας), και άρχισαν τη συστηματική εξερεύνηση και χαρτογράφησή του, ώστε να γίνει το πρώτο τουριστικά διευθετημένο στην Ελλάδα.Αποτελείται από πολλές διαδοχικές αίθουσες και διαδρόμους με σταλακτίτες, σταλαγμίτες, κουρτίνες και εντυπωσιακές κολώνες σε συμπλέγματα. Το 1956 βρέθηκαν απολιθωμένα δόντια και οστά της αρκούδας των σπηλαίων.

Καταλαμβάνει έκταση 14.800 τ.μ. και η επισκέψιμη διαδρομή είναι συνολικά 1.100 μέτρα.‘Ηδη τα τελευταία χρόνια μεγαλώνει το ενδιαφέρον του κόσμου και κυρίως των ειδικών, διαφόρων επιστημονικών κλάδων σχετικά με το πρόβλημα αξιοποίησης (χρήσης) των χώρων μέσα στα σπήλαια για τη διατήρηση και ανανέωση της υγείας του ανθρώπινου οργανισμού. Ο άνθρωπος βεβαίως, πριν πολλών ετών, είχε γνωρίσει, ότι ορισμένοι υπόγειοι χώροι διαθέτουν τέτοιες Φυσικό-Χημικές ιδιότητες, που στο σύνολο τους επιδρούν θεραπευτικά σε μία σειρά ασθένειες του ανθρώπινου οργανισμού. Στη σημερινή εποχή, οι επιστημονικές έρευνες και η ανάλυση των επιστημονικών γνώσεων, ερμηνεύουν βαθμιαία τις συγκεκριμένες ευεργετικές ιατρικές τους επιδράσεις.

3. Δωδώνη

Η αρχαία Δωδώνη, με το καλά διατηρημένο αρχαίο θέατρό της, το οποίο χτίστηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. επί βασιλείας του βασιλιά Πύρρου, βρίσκεται 22 χλμ. νοτίως των Ιωαννίνων. Η Αρχαία Δωδώνη υπήρξε λατρευτικό κέντρο του Δία και της Διώνης. Υπήρξε, επίσης, γνωστό μαντείο του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Η Δωδώνη ως αρχαιολογική θέση σύμφωνα με τις αρχαιολογικές μαρτυρίες φέρεται να είναι ενεργή ήδη από την εποχή του Χαλκού, επικεντρωμένη στη λατρεία της Γαίας ή άλλης θηλυκής γονιμικής θεότητας. Η λατρεία του Δία εισήχθη στη Δωδώνη αργότερα από τους Σελλούς, για να εξελιχθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα σε κυρίαρχη λατρεία. Υπάρχουν πολλές αναφορές για την ονομασία του ιστορικού ονόματος Δωδώνη, Μερικοί πιστεύουν πως έρχεται από τον Δία κύρια λατρεία του μαντείου, άλλοι από την Δώδωνα νύμφη και άλλοι από το ρήμα “Δωδώ” που σημαίνει μπουμπουνητό και άλλοι από το ρήμα Δίδωμι, που σημαίνει πλούσια η εύφορη επειδή η πεδιάδα ήταν γεμάτη καρπούς και έδινε στον κόσμο.

Οι πρώτες μαρτυρίες για την ύπαρξη του μαντείου της Δωδώνης ως λατρευτικού χώρου τοποθετείται περί το 2600 π.Χ.. Είναι το αρχαιότερο μαντείο που συναντάται στον Ελλαδικό χώρο. Ο Ηρόδοτος αναφέρει δύο μύθους για την ίδρυση του μαντείου, έναν ότι οι Φοίνικες άρπαξαν δύο γυναίκες από τη Θήβα, και πούλησαν μία στη Λιβύη και μία στην Ελλάδα, και εκείνες ίδρυσαν τα αντίστοιχα μαντεία στο Ναό του Δία και στη Δωδώνη. Ο άλλος, ότι ότι από τη Θήβα της Αιγύπτου πέταξαν δυο περιστέρια: το ένα προσγειώθηκε στη Λιβύη, όπου χτίστηκε ο ναός του Άμμωνα Δία, και το δεύτερο ήρθε στη Δωδώνη, όπου ιδρύθηκε το μαντείο. Τη δεύτερη ιστορία αναφέρει ότι του την είπαν οι τρεις ιέρειες του μαντείου της Δωδώνης, τα ονόματα των οποίων ήταν Προμένεια που ήταν η μεγαλύτερη, Τιμαρέτη η επόμενη, και Νικάνδρη η νεότερη.

4. Ρολόι των Ιωαννίνων

Πρόκειται για ιστορικό και πολιτιστικό διατηρητέο μνημείο της πόλης των Ιωαννίνων. Το Ρολόι χτίστηκε αρχικά σε θέση βόρεια της σημερινής πλατείας (στη συμβολή της κεντρικής πλατείας με την οδό Αβέρωφ) από το σπουδαίο αρχιτέκτονα Π. Μελίρρυτο, ο οποίος κατασκεύασε μερικά από τα σημαντικότερα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια της πόλης (Καπλάνειο Μέγαρο, Παλιά Ζωσιμαία Σχολή, Παπαζόγλειος Υφαντική σχολή). Το Ρολόι έγινε κατά παραγγελία του Οσμάν Πασά του Κούρδου(γενικού διοικητή Ηπείρου και Αλβανίας) το 1905 με την ευκαιρία των Ιωβηλαίων του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ. Αποτελείται από έναν κομψό διάτρητο πυργίσκο που είναι “μείγμα νεοκλασικού και ανατολίτικου ρυθμού”. Στο πάνω μέρος του υπάρχει πέτρινο ωραίο κιγκλίδωμα, ενώ οι μικρές κολώνες που στηρίζουν το θόλο είναι από χυτό σίδηρο και φέρουν πολυγωνικά κιονόκρανα. Η καμπάνα του είναι βενετσιάνικη. Στις τέσσερις πλευρές του υπάρχουν εντοιχισμένες πλάκες με οθωμανικά σύμβολα, καθώς και κρήνες. Γενικά, η κατασκευή του χαρακτηρίζεται από μία τελειότητα και γι’ αυτό το λόγο θεωρείται υπόδειγμα νεοκλασικού κτίσματος. Το 1918 το Ρολόι υπέστη από λάθος καταστροφές (κατά τη διάρκεια παρέλασης του πυροβολικού) και αποξηλώθηκε. Αναστηλώθηκε το 1925 στη σημερινή του θέση. Έχει χαρακτηριστεί ως Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο.

5.Φαράγγι του Βίκου

Η Φύση σε όλο της το μεγαλείο. Περπάτημα μέσα μέσα στο φαράγγι και πλάι στο ποτάμι. Άνετα παπούτσια είναι επιβεβλημένα.  Είναι διαδρομή που σίγουρα εντυπωσιάζει όσες φορές και αν την κάνει κάποιος. Το φαράγγι του Βίκου είναι ένα από τα πιο ξακουστά στην Ελλάδα. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των Ιωαννίνων και είναι το βαθύτερο φαράγγι, σε αναλογία μήκους-πλάτους-ύψους παγκοσμίως, σύμφωνα με το Βιβλίο Guinness. Αποτελεί τον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού Βίκου-Αώου, στην περιοχή του οποίου βρίσκει καταφύγιο μεγάλη ποικιλία σπάνιων ειδών χλωρίδας και πανίδας. Το φαράγγι έχει μήκος περίπου 11 χιλιόμετρα και σε πολλά σημεία του το βάθος ξεπερνάει τα 1.000 μέτρα. Ο παραπόταμος του Αώου, Βοϊδομάτης, που το διατρέχει, έχει νερό όλες τις εποχές. Το φαράγγι δημιουργήθηκε μετά από έντονες γεωλογικές ανακατατάξεις κατά τη διάρκεια των γεωλογικών εποχών.

Τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας στην περιοχή που έχουν εντοπιστεί, χρονολογήθηκαν στο 40.000 π.Χ. Η χλωρίδα που συναντάται στην περιοχή του φαραγγιού είναι ιδιαίτερα μεγάλης ποικιλίας. Χαρακτηριστικά, μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα τα βότανα του φαραγγιού χρησιμοποιούνταν από πρακτικούς γιατρούς, τους λεγόμενους «βικογιατρούς», για θεραπευτικούς σκοπούς. Το Φαράγγι του Βίκου αποτελεί δημοφιλή διαδρομή περιηγητών. Η περιήγηση για μία έμπειρη ομάδα διαρκεί από 4 έως και 5 ώρες, προσφέροντας θαυμάσιες εικόνες. Από το χωριό Βραδέτο στη θέση Μπελόη, όπως και από τη θέση Οξιά, η θέα προς το φαράγγι είναι πανοραμική. Στην περιοχή του φαραγγιού απαγορεύεται αυστηρά κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που έχει σχέση με κτηνοτροφία και φυσικά υλοτομία.

6.Νησί Ιωαννίνων

Το Νησί των Ιωαννίνων είναι νησί και οικισμός, ο οποίος βρίσκεται στην λίμνη των Ιωαννίνων (Παμβώτιδα). Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 είναι 219 κάτοικοι, ενώ αποτελεί ένα από τα δύο κατοικημένα νησιά σε λίμνη στην Ελλάδα. Το νησί βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της λίμνης πολύ κοντά -έναντι- στον οικισμό Αμφιθέα. Έχει έκταση 200 στρέμματα και μέγιστο υψόμετρο 520 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας ή 59 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της λίμνης. Το μέγιστο μήκος του είναι 800 μέτρα και το πλάτος του 500 μέτρα. Η δυτική του πλευρά είναι βαλτώδης ενώ το υπόλοιπο τμήμα του είναι βραχώδες και δασωμένο στο μεγαλύτερο μέρος του. Ο οικισμός βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νησιού και αποτελείται από 110 περίπου σπίτια. Είναι επίσημα ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός καθώς μεταξύ άλλων είναι χτισμένος ακολουθώντας ευλαβικά την παραδοσιακή ηπειρώτικη αρχιτεκτονική με τις χαρακτηριστικές στέγες από σχιστόλιθο.

Ο οικισμός δημιουργήθηκε τον 17ο αιώνα και σύμφωνα με την παράδοση των κατοίκων που δεν είναι επιβεβαιωμένη σήμερα, οι πρώτοι κάτοικοι προέρχονταν από την Μάνη .Την εποχή του Αλή Πασά το νησί παράκμασε λόγω της μεγάλης φορολογίας που επιβλήθηκε. Την περίοδο αυτή τα μοναστήρια σχεδόν εγκαταλείφτηκαν. Το 1820 ο Αλή ήρθε σε ρήξη με τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ με αποτέλεσμα να σταλεί εναντίον του ο Χουρσίτ Μεχμέτ Πασάς που πολιόρκησε τα Ιωάννινα. Ο Αλή είχε τοποθετήσει στο νησί, φρουρά χιλίων Αλβανών με αποτέλεσμα αυτό να βομβαρδιστεί από τον Χουρσίτ και να υποστεί μεγάλες καταστροφές. Τον Ιανουάριο του 1822 ο Αλή και ενώ πλέον είχε νικηθεί, κατέφυγε στο νησί, στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα όπου δολοφονήθηκε στις 17 ή 25 Ιανουαρίου.

7. Μουσείο Αλή Πασά

Στη Νήσο Ιωαννίνων, στο φιλόξενο χώρο της Μονής Αγ. Παντελεήμονος τον οποίο ο Αλή  Πασάς είχε μετατρέψει σε εξοχική κατοικία, πρωτολειτούργησε το 1958 το Μουσείο Προεπαναστατικής Περιόδου χάρη στην πρωτοβουλία φωτισμένων Γιαννιωτών. Στον ίδιο χώρο στεγάζεται από τον Μάιο του 2012 το Μουσείο του Αλή Πασά και Επαναστατικής Περιόδου που περιλαμβάνει τη σπουδαία συλλογή του Φώτη Ραπακούση. Στο κυρίως κτίριο εκτίθενται αντικείμενα που έχουν άμεση η έμμεση σχέση με τον Αλή Πασά κατά την περίοδο δράσης του (1788-1822) και στο δεύτερο κτίριο κειμήλια της επαναστατικής περιόδου των Ελλήνων για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού (19ος αιώνας).Δεν γίνεται να πας Γιάννενα και να μην περάσεις με το καραβάκι στο νησάκι της Κυρά – Φροσύνης ! Πολύ προσεγμένο το μουσείο του Αλή Πασά, με πολλά εκθέματα και οπτικοακουστικό υλικό. Ειδικά για οικογένειες, είναι πολύ καλή ευκαιρία οι μεγάλοι να “ξεσκονίσουμε” τις γνώσεις μας και τα παιδιά να μάθουν ευχάριστα την ιστορία της Ελληνικής επανάστασης.

8.Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων

Το Αρχαιολογικό μουσείο Ιωαννίνων βρίσκεται στη θέση Λιθαρίτσια και κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1963 – 1966 από τον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη, ενώ λειτούργησε για πρώτη φορά για το κοινό την 1η Αυγούστου 1970. Την τελευταία πενταετία ήταν κλειστό λόγω ανακαίνισης, με χρηματοδότηση από το πρόγραμμα Culture 2006 – 2012, και τα εκθέματά του φυλάσσονταν σε κοντέινερ μέσα σε στρατόπεδο των Ιωαννίνων. Το 2011 άρχισε να λειτουργεί το ανακαινισμένο Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων. Ένα πραγματικό αρχιτεκτονικό στολίδι ενταγμένο πλήρως και αρμονικά στο πάρκο στο κέντρο της πόλης, με πλήθος και ποικιλία εκθεμάτων. Τα εκθέματα καλύπτουν μια μεγάλη χρονική περίοδο, από την Κατώτερη Παλαιολιθική, περίπου 250.000 χρόνια πριν, έως τους ύστερους ρωμαϊκούς χρόνους. Βλέπεις όλη την ιστορία της γύρω περιοχής .

9.Φετιχιέ Τζαμί

Ένα κομμάτι ιστορικό μέσα στο κάστρο . Σε εξαιρετική τοποθεσία με απίστευτα όμορφη θέα στη λίμνη αλλά και στη πόλη την σύγχρονη. Δίπλα ακριβώς βρίσκεται ο τάφος του Αλή Πασά. Εξωτερικά δεσπόζει με την ομορφιά του. Είναι χτισμένο το 1770 στην θέση προϋπάρχοντος βυζαντινού ναού.

10. Λίμνη Παμβώτιδα

Σας άφησα το καλύτερο ..για το τέλος φυσικά! Είναι η αγαπημένη μου επιλογή , άλλωστε . Αν είχα την ευκαιρία θα μπορούσα να την διασχίζω κάθε μέρα . Η ψυχική ηρεμία που προσφέρει είναι ανεκτίμητη . Ίσως το ομορφότερο στολίδι της πόλης….Η λίμνη Παμβώτιδα , γνωστή και ως λίμνη των Ιωαννίνων, βρίσκεται σε υψόμετρο 483 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Έχει μήκος 7,9 περίπου χιλιόμετρα. Περιβάλλεται από τα όρη Μιτσικέλι και των ανατολικών αντερεισμάτων του Τομάρου (ή της Ολύτσικας) και σχηματίζεται από τα ύδατα τριών κυρίως πηγών, που αναβλύζουν στους πρόποδες του Μιτσικελίου. Συνδέεται με τους θρύλους της Κυρά – Φροσύνης και του Ντουραχάν. Οι όχθες της είναι πυκνόφυτες και τα βουνά της Ηπείρου καθρεφτίζονται στα νερά της. Χρονολογείται από το 10.000 π.Χ. αν και στο παρελθόν η στάθμη της είχε μειωθεί αξιοσημείωτα, σήμερα αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι χλωρίδας και πανίδας της περιοχής. 

Η λίμνη αυτή είναι ιχθυοτρόφος, περίφημα είναι τα χέλια και οι καραβίδες .Στις όχθες της λίμνης βρίσκεται εγκατεστημένος σήμερα ο ιχθυογεννητικός σταθμός της Δημοτικής Επιχείρησης Λίμνης Ιωαννίνων (ΔΕΛΙ), στον οποίο παράγονται κάποιες ποσότητες ελληνικού χαβιαριού από οξύρρυγχους ρωσικής προέλευσης. Στις ίδιες εγκαταστάσεις παράγονται επίσης κατά μέσο όρο 100.000 γόνοι, που εξάγεται σε ιχθυοτροφικές μονάδες κυρίως του εξωτερικού, καθώς και διάφορες άλλες ποικιλίες γόνου γλυκών νερών για τον εμπλουτισμό ελληνικών λιμνών και ποταμών. Η περιοχή της λίμνης είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000.




Πέντε πανέμορφα Ελληνικά χωριά.. έξω από τα συνηθισμένα

Πέντε πανέμορφα παραδοσιακά χωριά, λίγο έξω από τα συνηθισμένα, για μερικές μέρες χαλάρωσης δίπλα στη φύση..

Καστράκι, Τρίκαλα: με θέα τα Μετέωρα

Στο πρόποδες των Μετεώρων, του ελληνικού… Γκραν Κάνυον, βρίσκεται ένα χωριό που «φωλιάζει» σε πελώριους βράχους και αναδεικνύει τις πλούσιες ομορφιές του σε ένα μοναδικό θέαμα.

Στο Καστράκι, που πήρε το όνομά του από το βυζαντινό κάστρο που υπήρχε στην περιοχή, του οποίου τα ερείπια σώζονται ακόμη, θα ζήσετε τον παραδοσιακό τρόπο ζωής, τον οποίο ακολουθούν πιστά οι κάτοικοί του, θα γεμίσετε την ημέρα σας με περιπάτους και φυσικά θα εξερευνήσετε τα Μετέωρα και θα μείνετε στους υπέροχους ξενώνες της περιοχής.

Παρθενώνας, Χαλκιδική: Με όνομα… βαρύ

Μπορεί ο Παρθενώνας της Αθήνας να του κλέβει τη δόξα, ο παραδοσιακός αυτός οικισμός, όμως, στη χερσόνησο της Σιθωνίας έχει τη δική του ιστορία και ομορφιά να επιδείξει στους επισκέπτες του.

Στα 350 μέτρα του Ίταμου, το αναπαλαιωμένο, σύμφωνα με την παραδοσιακή μακεδονίτικη αρχιτεκτονική, χωριό στη Χαλκιδική προσφέρει θέα στον Τορωναίο κόλπο, σε ένα καταπράσινο τοπίο που αποτελεί αγαπημένο προορισμό στα βόρεια.

Παραδοσιακά αρχοντικά και ολάνθιστες αυλές συνθέτουν τη σημερινή εικόνα του χωριού, το οποίο ερήμωσε γύρω στο ‘80 όταν το εγκατέλειψαν οι 500 περίπου κάτοικοί του για να εγκατασταθούν στο Νέο Μαρμαρά. Στη συνέχεια, όμως, με διάφορες πρωτοβουλίες και προσπάθειες κατοίκων και επισκεπτών, η ζωή ξανάρθε στο χωριό και σήμερα διαθέτει όλες τις υποδομές φιλοξενίας.

Αθανάσιος Διάκος, Βαρδούσια Φωκίδας: Το καμάρι της Φωκίδας

Χτισμένη στα 1.050 μέτρα, η γενέτειρα του Αθανάσιου Διάκου, η οποία μέχρι να βαφτιστεί προς τιμήν του λεγόταν Άνω Μουσουνίτσα, κρύβεται καλά μέσα στα έλατα, τα πλατάνια, τις βελανιδιές και τις καστανιές των Βαρδουσίων, του βουνού που στέκεται πλάι στην Γκιώνα, μαζί με την οποία σχηματίζουν ένα εντυπωσιακό φυσικό τοπίο πέτρας και βλάστησης – τοπίο-«καμάρι» για την Φωκίδα.

Δεν θα χορταίνετε να βολτάρετε στο γραφικό χωριό, στην πλακόστρωτη πλατεία, ανάμεσα στις πηγές με τα τρεχούμενα νερά, το ποτάμι που περνά μέσα από το χωριό και τα τοπικά «αξιοθέατα» όπως το μεγάλο ρολόι της εκκλησίας. Εκεί θα βρείτε επίσης Ιστορικό Μουσείο που στεγάζεται στο πατρικό σπίτι του ήρωα της Επανάστασης. Επισκεφθείτε την Παύλιανη, που στέκεται στην είσοδο του Εθνικού Δρυμού της Οίτης στα Βαρδούσια, και εξερευνήστε το φυσικό της πάρκο.

Αξίζει επίσης και ένα «πέρασμα» από την διπλανή Γκιώνα και τα σπάνια ελατοδάση της, τα γραφικά χωριουδάκια και τα απότομα πεδία που αρχίζουν να αξιοποιούνται για αναρριχητικούς σκοπούς. Η λίμνη του Μόρνου, το Γαλαξίδι και φυσικά οι Δελφοί είναι αφορμές να ξεστρατίσετε ελαφρώς προς την ευρύτερη περιοχή.

Συρράκο Ιωαννίνων: Αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια

Το Συρράκο είναι ένα από τα ωραιότερα ηπειρώτικα χωριά. Πρόκειται για βλαχοχώρι που ανήκει στο Ν. Ιωαννίνων και έχει κηρυχθεί παραδοσιακός διατηρητέος οικισμός.
Το πρώτο που θα κάνετε φτάνοντας στο Συρράκο είναι να απαλλαγείτε από το αυτοκίνητό σας. Ο δρόμος για τα οχήματα σταματά στην είσοδο του χωριού.

Τα τελευταία πεντακόσια μέτρα τα περπατάτε μέσα από ένα πέτρινο μονοπάτι, δίπλα από έναν μικρό καταρράκτη και πάνω σ’ ένα υπέροχο ηπειρώτικο γεφύρι. Πλησιάζοντας προς το κέντρο του χωριού μπορείτε να θαυμάσετε όλη την αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια του οικισμού. Σπιτάκια λιθόστρωτα με όμορφες αυλές, και μια γαλήνη ολόγυρα, τόση που θες να μιλήσεις ψιθυριστά για να μην ταράξεις τη φύση.

Πετρόχτιστες παραδοσιακές βρύσες με άφθονο τρεχούμενο νερό καλούν να ξεδιψάσουν τους διαβάτες και εκεί, στην κεντρική πλατεία, στην αγκάλη των αιωνόβιων πλατάνων, αναμένουν οι λιγοστοί, μα τόσο αυθεντικοί και φιλόξενοι κάτοικοι για να σας αφηγηθούν την ιστορία του τόπου.

Καστανίτσα Αρκαδίας: Θυμίζει κυκλαδίτικο οικισμό

Μετά από μια μαγευτική διαδρομή μέσα στο δάσος, θα βρεθείτε στο χωριό Καστάνιτσα της Ορεινής Αρκαδίας που είναι χτισμένο ανάμεσα σε δύο πλαγιές.

Το χωριό διατηρεί ακόμη και σήμερα αναλλοίωτη την παραδοσιακή τσακώνικη αρχιτεκτονική με τα χαρακτηριστικά πυργόσπιτα και τις στέγες από τοπικό σχιστόλιθο. Το τοπίο, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, παραπέμπει σε κυκλαδίτικο οικισμό. Στο ψηλότερο σημείο το χωριού βρίσκεται ο Πύργος του Καψάμπελη.

Σήμερα υπάρχουν μόνο τα ερείπια από το αρχικό κτίσμα, το οποίο τοποθετείται στα βυζαντινά χρόνια και λειτούργησε σαν οχύρωση της περιοχής. Καταστράφηκε το 1946 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Από τη θέση του Πύργου, η θέα φτάνει έως τη θάλασσα.

Πηγή




Ίσως φέτος…Βουδαπέστη !

Καθώς πλησιάζει ο χειμώνας , το 90% των ανθρώπων οραματίζεται τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Κυριαρχεί μια αναστάτωση στο νεοελληνικό σπίτι . Ποιο προορισμό να επιλέξουμε, φτάνουν άραγε τα χρήματα για να πραγματοποιήσουμε το ταξίδι , με ποια εταιρία θα πετάξουμε; Τα παραπάνω είναι μερικές από τις χιλιάδες σκέψεις, που μετατρέπονται σε ερωτήματα , στο μυαλό ενός ατόμου.

Για να λέμε την αλήθεια η κατάσταση της πανδημίας , δεν δίνει την δυνατότητα να ταξιδέψεις , όπως στο παρελθόν , σε ευρωπαϊκές και μη χώρες. Αν επιθυμείς , ωστόσο , να περάσεις τα Χριστούγεννα ή ακόμα και την Πρωτοχρονιά , σε έναν φθηνό , οικονομικό , αλλά παράλληλο μαγευτικό προορισμό , σου έχουμε τη λύση!  Πρωτεύουσα της Ουγγαρίας και έδρα της κομητείας της Πέστης. Έχει περίπου 1,7 εκατομμύρια κατοίκους. Έγινε μια ενιαία πόλη που καταλαμβάνει και τις δύο όχθες του ποταμού Δούναβη, με τη συγχώνευση στις 17 Νοεμβρίου 1873 της Βούδας, της Όμπουντα και της Πέστης. Είναι η έβδομη μεγαλύτερη πόλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (χωρίς να υπολογίζονται τα προάστια και γενικά η μητροπολιτική περιοχή των πόλεων) . Έχει έκταση 525 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται στην κεντρική Ουγγαρία.

Περιβάλλεται από την κομητεία Πεστ. Ο Δούναβης εισέρχεται στην πόλη από τα βόρεια και σχηματίζει δύο νησιά, το νησί Όμπουντα και το Νησί της Μαργαρίτας. Ένα τρίτο νησί, το νησί Τσέπελ, είναι το μεγαλύτερο από τα νησιά της,  αλλά μόνο το βόρειο άκρο του νησιού βρίσκεται εντός των ορίων της πόλης.

Η πόλη χαρακτηρίζεται από τοπογραφικές αντιθέσεις: η Βούδα είναι κτισμένη στους λόφους στη δυτική όχθη, ενώ η σημαντικά μεγαλύτερη Πέστη εκτείνεται σε μια επίπεδη αμμώδη έκταση στην απέναντι όχθη. Συνολικά στη Βούδα βρίσκονται 20 λόφοι. Το ψηλότερο σημείο της πόλης είναι ο λόφος Γιάνος, με ύψος 527 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Το χαμηλότερο σημείο είναι οι όχθες του Δούναβη, με υψόμετρο 96 μέτρα.

Διαθέτει επίσης θερμές πηγές. Κάποιες από αυτές έχουν χαρακτηριστεί ως ιαματικές . Οι θερμές πηγές οφείλουν την παρουσία τους σε ένα ρήγμα το οποίο εκτείνεται παράλληλα στον Δούναβη και χωρίζει τη Βούδα από την Πέστη και έχουν σχηματίσει υπόγεια σπήλαια. Λοιπόν τι λες ; Φύγαμε για Βουδαπέστη ;

1.Κτίριο Ουγγρικού Κοινοβουλίου

Το κτίριο του Ουγγρικού Κοινοβουλίου  είναι έδρα της ουγγρικής εθνοσυνέλευσης, ένα από τα παλαιότερα κτίρια κοινοβουλίων της Ευρώπης και σημαντικό αξιοθέατο της Βουδαπέστης και γενικότερα της Ουγγαρίας. Βρίσκεται στην πλατεία Κόσουτ τερ, στις όχθες του Δούναβη.

Είναι το μεγαλύτερο κτίριο στην Ουγγαρία και μέχρι σήμερα το ψηλότερο στη Βουδαπέστη. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1885 και το κτίριο εγκαινιάστηκε το 1896, στην 1000ή επέτειο της χώρας, και ολοκληρώθηκε το 1904. Περίπου 1000 άτομα αναμίχθηκαν στην κατασκευή, στην οποία χρησιμοποιήθηκαν 40 εκατομμύρια τούβλα, μισό εκατομμύριο πολύτιμοι λίθοι και 40 κιλά χρυσού. Από τον Β΄ΠΠ, το νομοθετικό έργο έχει αναλάβει ένα σώμα και σήμερα η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ένα μικρό τμήμα του κτιρίου. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, ένα ερυθρό αστέρι τοποθετήθηκε στην κορυφή του θόλου, αλλά αφαιρέθηκε το 1990.

Η κυρία πρόσοψη είναι προς τον Δούναβη, αλλά η κύρια είσοδος βρίσκεται στην πλατεία στα ανατολικά του κτιρίου. Εσωτερικά και εξωτερικά, υπάρχουν 242 αγάλματα στους τοίχους. Στην πρόσοψη υπάρχουν αγάλματα Ούγγρων και Τρανσυλβανών ηγετών και διάσημων στρατιωτικών. Τα οικόσημα των βασιλιάδων και δούκων απεικονίζονται πάνω στα παράθυρα. Στο ανατολικό κλιμακοστάσιο βρίσκονται δύο λιοντάρια. Ένα από τα διάσημα τμήματα του κτιρίου είναι η δεκαεξάγωνη κεντρική αίθουσα, με δύο τεράστιους θαλάμους δίπλα της, την κάτω και την άνω Βουλή.

Η σημερινή εθνοσυνέλευση συνέρχεται στην κάτω Βουλή, ενώ η άνω Βουλή χρησιμοποιείται ως αίθουσα σεμιναρίων και συναντήσεων. Το ιερό στέμμα της Ουγγαρίας, το οποίο απεικονίζεται στο έμβλημα της Ουγγαρίας, εκτίθεται στην κεντρική αίθουσα από το 2000.

2.Βασιλική του Αγίου Στεφάνου

Η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου είναι μια καθολική βασιλική στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Έχει πάρει το όνομά της προς τιμήν του Στεφάνου, του πρώτου Βασιλιά της Ουγγαρίας (975-1038 μ.Χ.). Ήταν η έκτη μεγαλύτερη εκκλησία που χτίστηκε στην Ουγγαρία πριν το 1920. Σήμερα είναι το τρίτο μεγαλύτερο εκκλησιαστικό κτήριο στη σημερινή Ουγγαρία.

Αποτελεί μαζί με το κτήριο του Ουγγρικού Κοινοβουλίου το πιο ψηλό κτήριο της πόλης φτάνοντας τα 96 μέτρα. Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς της Βουδαπέστης δεν μπορεί να υπάρξει ψηλότερο κτήριο από τα 96 μέτρα. Η ολοκλήρωσή της έγινε μετά από 54 χρόνια κατασκευής το 1905 σύμφωνα με τα σχέδια του Μίκλος Υμπλ και ολοκληρώθηκε από τον Τζόζεφ Κάουζερ. Μεγάλο μέρος της καθυστέρησης της διεκπεραίωσης του έργου οφείλεται στην κατάρρευση του τρούλου το 1868 που απαιτούσε την πλήρη κατεδάφιση ολοκληρωμένων έργων και την ανοικοδόμηση από το έδαφος.

Το αρχιτεκτονικό στυλ είναι νεοκλασικό. Έχει ένα ελληνικό σταυροειδές σχέδιο. Η πρόσοψη στηρίζεται σε δύο μεγάλα καμπαναριά. Στο νότιο πύργο βρίσκεται η μεγαλύτερη καμπάνα της Ουγγαρίας, η οποία ζυγίζει πάνω από 9 τόνους. Ο προκάτοχός της είχε βάρος σχεδόν 8 τόνων, αλλά χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι επισκέπτες μπορούν να έχουν πρόσβαση στον θόλο με ανελκυστήρες ή ανάβαση 364 σκαλοπατιών για θέα στη Βουδαπέστη. Αρχικά, το κτίριο θα ήταν προς τιμήν του Άγιου Λεοπόλδου, πολιούχου της Αυστρίας, αλλά το σχέδιο άλλαξε την τελευταία στιγμή, οπότε έγινε η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου.

3.Καφέ Ζερμπώ

Το Καφέ Ζερμπώ είναι το πιο φημισμένο και δημοφιλές καφε-ζαχαροπλαστείο  της Βουδαπέστης. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της κεντρικής Πλατείας Βέρεσμορτυ  στην πλευρά της Πέστης. Ιδρύθηκε το 1858 στα πρότυπα των «καφέ» της Βιέννης και του Παρισιού. Το κτήριο διατηρεί στην πρόσοψή του την αρ νουβό αρχιτεκτονική του. Η ιστορία του «Καφέ Ζερμπώ» αρχίζει με τον ζαχαροπλάστη Χένρικ Κούγκλερ, που καταγόταν από την πόλη Σοπρόν της δυτικής Ουγγαρίας, ο οποίος άνοιξε το 1858 ένα καφε-ζαχαροπλαστείο στη Βουδαπέστη, που έγινε σύντομα τόπος κοινωνικής συνάθροισης στην ουγγρική πρωτεύουσα.

Το 1870, ο Κούγκλερ μετέφερε την επιχείρησή του στη σημερινή τοποθεσία του «Καφέ Ζερμπώ». Χρόνια αργότερα, το 1882, πηγαίνει στο Παρίσι, όπου συνάντησε τον Ελβετό μεγιστάνα του πλούτου Εμίλ Ζερμπώ. Δύο χρόνια αργότερα τον προσκάλεσε στη Βουδαπέστη, ως συνέταιρό του. Ο Ζερμπώ εμπλούτισε το «καφέ» με νέες συνταγές γλυκισμάτων και μετά το θάνατο του Κούγκλερ ανέλαβε εξ ολοκλήρου την επιχείρηση. Το εσωτερικό του καφε-ζαχαροπλαστείου «Ζερμπώ» αναμορφώθηκε το 1910 με πλούσιο διάκοσμο από τον καλλιτέχνη Χένρικ Ντάριλεκ.

Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής και κομμουνιστικής διακυβέρνησης της χώρας κι επειδή ο Ελβετός Ζερμπώ υπήρξε πλουτοκράτης καπιταλιστής, το «καφέ» μετονομάστηκε σε «Καφέ Βέρεσμορτυ», από το όνομα του δημοφιλούς εθνικιστή Ούγγρου ποιητή του 19ου αιώνα Μίχαλυ Βέρεσμορτυ. Ανάμεσα στους τακτικούς θαμώνες του «Καφέ Ζερμπώ» ήταν και ο Φέρεντς Μόλναρ (1878 – 1952), ένας από τους μεγαλύτερους Ούγγρους δραματουργούς και μυθιστοριογράφους του 20ου αιώνα.

Κατά τον εορτασμό της 140ης επετείου από την ίδρυση του, ένα ξεχωριστό δώρο προσφέρθηκε στο «Καφέ Ζερμπώ», το πιάνο που προοριζόταν αρχικά για τον Τιτανικό και το οποίο είχε κατασκευαστεί από την φίρμα πιάνων της Λειψίας Μπλύτνερ (Bluethner). Η κατασκευή του όμως δεν είχε ολοκληρωθεί όταν ο Τιτανικός απέπλευσε για το μοιραίο και χωρίς επιστροφή ταξίδι του. Έτσι το πιάνο διασώθηκε από τον υγρό τάφο του Τιτανικού και στολίζει σήμερα τις αίθουσες του «Καφέ Ζερμπώ».

4.Γέφυρα των Αλυσίδων

Η γέφυρα των Αλυσίδων ή γέφυρα Σέτσενι είναι κρεμαστή γέφυρα η οποία εκτείνεται πάνω από τον Δούναβη και ενώνει την Βούδα με τη Πέστη, τη δυτική και την ανατολική πλευρά της Βουδαπέστης. Όταν άνοιξε το 1849 ήταν το πρώτο μόνιμο πέρασμα επί του Δούναβη στην Ουγγαρία. Το όνομά της το οφείλει στον Ιστβάν Σέτσενι, ο οποίος υποστήριξε ένθερμα την κατασκευή της, αλλά αναφέρεται συχνότερα ως η γέφυρα των αλυσίδων. Σχεδιάστηκε από τον Άγγλο μηχανικό Ουίλιαμ Τίρνι Κλαρκ και χτίστηκε από τον Σκώτο μηχανικό Άνταμ Κλαρκ. Η κατασκευή της σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτήθηκε από τον Γεώργιο Σίνα.

Η γέφυρα εδράζεται στην πλευρά της Πέστη στην πλατεία Σέτσενι (πρώην Ρούσβελτ), δίπλα στο Μέγαρο Γκρέσαμ και την Ουγγρική Ακαδημία Επιστημών. Από την πλευρά της Βούδας εδράζεται στην πλατεία Άνταμ Κλαρκ, κοντά στο χιλιομετρικό σημείο μηδέν και το κάτω άκρο του σιδηροδρόμου του λόφου του Κάστρου, το οποίο οδηγεί στο κάστρο της Βούδας. Η διακόσμηση της γέφυρας έγινε με χυτοσίδηρο. Τα λιοντάρια της γέφυρας φιλοτεχνήθηκαν από τον Γιάνος Μαρσαλκό και τοποθετήθηκαν το 1852. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η γέφυρα ανατινάχθηκε από τους Γερμανούς τις 18 Ιανουαρίου 1945, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Βουδαπέστης, και μόνο οι πύργοι έμειναν όρθιοι.

Η γέφυρα ξαναχτίστηκε και άνοιξε το 1949.Την εποχή της κατασκευής της θεωρούταν ένα από τα σύγχρονα θαύματα της παγκόσμιας μηχανικής. Το κεντρικό της άνοιγμα, μήκους 202 μέτρων, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο όταν κατασκευάστηκε. Συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική ζωή της πόλης και έγινε σύμβολο της προόδου, της εθνικής αφύπνισης και ένωσης ανατολής και δύσης.

5.Κάστρο της Βούδας

Τo κάστρο ή βασιλικό ανάκτορο της Βούδας είναι κάστρο το οποίο είναι κτισμένο στη Βουδαπέστη, στην κορυφή ενός λόφου ο οποίος υψώνεται δίπλα στον Δούναβη. Το σύμπλεγμα ολοκληρώθηκε αρχικά το 1265, όμως το μεγάλο μπαρόκ ανάκτορο που υπάρχει σήμερα κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1749 και 1769. Το κάστρο στεγάζει σήμερα την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας και το ιστορικό μουσείο της Βουδαπέστης .Το κάστρο της Βούδας βρίσκεται στο νότιο άκρο του λόφου του κάστρου και περιβάλλεται από τη συνοικία του κάστρου (Βαρ), μια τουριστική περιοχή διάσημη για τα μεσαιωνικά, μπαρόκ και νεοκλασικά σπίτια, εκκλησίες, δημόσια κτίρια και μνημεία. Ο λόφος συνδέεται με τη πλατεία Κλαρκ Άνταμ και τη Γέφυρα των Αλυσίδων με τελεφερίκ. Το κάστρο έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς το 1987, ως τμήμα των όχθεων του Δούναβη στη Βουδαπέστη.

6.Νησί της Μαργαρίτας

Το Νησί της Μαργαρίτας είναι νησί στον ποταμό Δούναβη τμήμα της πόλης της Βουδαπέστης. Έχει μήκος 2,5 χλμ. πλάτος 500 μέτρα, και καταλαμβάνει 0,965 τετραγωνικά χιλιόμετρα ή 238 στρέμματα. Το νησί καλύπτεται κυρίως από πάρκα και είναι δημοφιλής περιοχή αναψυχής. Μεσαιωνικά ερείπια υπενθυμίζουν την σημασία του κατά τον Μεσαίωνα ως θρησκευτικό κέντρο. Το νησί της Μαργαρίτας δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα με την ένωση 3 μικρότερων νησιών , του Festo, Fürdő και Nyulak. Αρχικά, το νησί ήταν 102,5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά με την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων είναι 104,85 μέτρα για τον έλεγχο των πλημμυρών.

7.Heroes’ Square

 Η πλατεία των ηρώων είναι μια από τις σημαντικότερες πλατείες στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, που φημίζεται για το εμβληματικό συγκρότημα αγαλμάτων με τους Επτά αρχηγούς των Μαγυάρων και άλλους σημαντικούς ουγγρικούς εθνικούς ηγέτες, καθώς και τον Μνημείο των Ηρώων, που συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως Τάφος του Αγνώστου Στρατιώτη.

8. Γέφυρα της Ελευθερίας

Από τις πιο όμορφες γέφυρες που ενώνει τις δύο πόλεις! Από τη μια η Κεντρική αγορά και από την άλλη το ξενοδοχείο gellert. Το βράδυ μοιάζει παραμυθένια! Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να….. την περπατήσετε!  

9.Προμαχώνας των Ψαράδων

Το Halászbástya ή Fisherman’s Bastion είναι ένα από τα πιο γνωστά μνημεία της Βουδαπέστης, που βρίσκεται στο κάστρο της Βούδας, στην 1η συνοικία της Βουδαπέστης. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα λόγω του μοναδικού πανοράματος της Βουδαπέστης από τις νεο-Ρομανικές βεράντες επιφυλακής. Το προπύργιο αυτό κτίστηκε το 1905 για διακοσμητικούς σκοπούς και βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγ.Ματθαίου στην περιοχή του κάστρου. Είναι ένας προμαχώνας που συνδυάζει το νεογοτθικό και το νεορωμαικό ρυθμό με πολλαπλούς πυργίσκους παραπέτα και κοφτές σκάλες. Ο προμαχώνας του Ψαρά αποτελείται από 7 πύργους όπου ο καθένας συμβολίζει μία από τις 7 φυλές των Μαγυάρων που ήρθαν στην Ουγγαρία το 1896.Ένα από τα σημεία της πόλης που πρέπει να επισκεφτείς, η θέα από εδώ είναι καταπληκτική, καθώς  βλέπεις σχεδόν όλη την Βουδαπέστη. Εδώ όπως και σε άλλα σημεία νιώθεις να ταξιδεύεις στο παρελθόν την εποχή των ιπποτών και των μαγισσών.

10.Ναός Ματθαίου

Ο Ναός του Ματθαίου είναι μια Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία σε γοτθικό στυλ που βρίσκεται δίπλα από τον Πύργο των Ψαράδων στην καρδιά του κάστρου της Βούδας και είναι ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της Βουδαπέστης .Αρχικά στην ίδια θέση η πρώτη Εκκλησία ιδρύθηκε από τον Άγιο Στέφανο, τον πρώτο Βασιλιά της Ουγγαρίας το 1015 με όνομα: Η Εκκλησία της Παναγίας. Από τότε άλλαξε πολλές φορές ακολουθώντας το αρχιτεκτονικό ύφος της κάθε εποχής.

Το κτίριο καταστράφηκε το 1241 από τους Μογγόλους και το σημερινό κτίριο γοτθικού στυλ κατασκευάστηκε στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα. Το 1541, όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Buda και η Εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί, ενώ καταστράφηκε και πάλι κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης της Βουδαπέστης από τους Τούρκους το 1686. Στα τέλη του 19ου αιώνα, άρχισε η ανοικοδόμηση του Ναού με τον αρχιτέκτονα Frigyes Schulek να πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό την αποκατάσταση της Εκκλησίας στην αρχική της μεγαλοπρέπεια, ενώ τηρούνται τα αρχικά σχέδια του 13ου αιώνα. Η ανοικοδόμηση ολοκληρώθηκε το 1896. Κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου η εκκλησία υπέστη σοβαρές ζημιές και χρησιμοποιούνταν ως στρατόπεδο από τους Γερμανούς και τους Σοβιετικούς το 1944-1945 κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Η εκκλησία σε μεγάλο βαθμό ανακαινίστηκε μεταξύ 1950 και 1970, με χρηματοδότηση από την ουγγρική κυβέρνηση. Το εσωτερικό του Ναού είναι θαυμάσια διακοσμημένο με πολύχρωμα σχέδια και τοιχογραφίες, οι οποίες δημιουργήθηκαν από τους δύο πιο σημαντικούς ζωγράφους της εποχής, τον Bertalan Székely και Károly Lotz. Η εκκλησία έχει επίσης κάποια κειμήλια και θησαυρούς, συμπεριλαμβανομένου του Δισκοπότηρου του Βασιλιά Ματθαίου. Το πιο μεγαλοπρεπές μνημείο στην εκκλησία είναι η διπλή σαρκοφάγος του βασιλιά Μπέλα Γ’ και της σύζυγός του Αγνή της Αντιόχειας που βρίσκεται στο παρεκκλήσι.

Ο ναός παρέμεινε μέσα στους αιώνες ο τόπος για τις ενθρονίσεις, στέψεις και τις μεγαλύτερες τελετές στη χώρα, όπως η στέψη των δύο τελευταίων Ούγγρων Βασιλέων του οίκου των Αψβούργων, Franz Josef 1867 και Charles IV 1916.




Ba mhaith liom caife, le do thoil!

Οι περισσότεροι την αποκαλούν “ Ελλάδα του Βορρά” , ενώ άλλοι το “Σμαραγδένιο Νησί”. Ο λαός της είναι θερμός και φιλόξενος , αγαπώντας την μουσική και τις διασκεδάσεις. Χάρη στις άφθονες βροχές της, διαθέτει καταπράσινη ύπαιθρο. Γραφικές λίμνες και ποτάμια μαζί με παράκτια υψίπεδα και κυματιστούς λόφους προσθέτουν στη φυσική ομορφιά της. Ποια άλλη ; Μα φυσικά η Ιρλανδία!  Η Ιρλανδία είναι ένα μεγάλο νησί της βορειοδυτικής Ευρώπης, δυτικά από τη Μεγάλη Βρετανία.. Το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους είναι πεδινό ή λοφώδες. Υπάρχουν μόνο χαμηλά βουνά, κυρίως στην περιφέρεια του νησιού. Οι ακτές παρουσιάζουν μικρή κατάτμηση στα ανατολικά, μέτρια στα νότια και μεγάλη στα δυτικά και στα βόρεια , ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν πολλοί ποταμοί, μικρού όμως μήκους. Μεταξύ της Ιρλανδίας και της Μεγάλης Βρετανίας βρίσκεται η Ιρλανδική θάλασσα και αξίζει να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού ανήκει στην Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Το βορειοανατολικό μέρος του, που ονομάζεται Βόρεια Ιρλανδία, ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πρωτεύουσα , φυσικά ,το Δουβλίνο ενώ ομιλούν αγγλικά και ιρλανδικά. Τα αγαπημένα χόμπι περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την ιππασία και τα ομαδικά αθλήματα, όπως το κρίκετ, το ράγκμπι, το ποδόσφαιρο και το γαελικό ποδόσφαιρο (τοπική παραλλαγή του γνωστού μας ποδοσφαίρου). Υπάρχει και το καμόγκι, ένα ομαδικό άθλημα με το οποίο ασχολούνται κυρίως γυναίκες και μοιάζει με το χόκεϊ επί χόρτου .Ως επί το πλείστον,  βρίσκουμε Καθολικούς στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας και Προτεστάντες και Καθολικούς στη Βόρεια Ιρλανδία. Οι επαρχίες της Ιρλανδίας που υφίστανται  δεν εξυπηρετούν κανένα διοικητικό ή πολιτικό σκοπό, αλλά λειτουργούν ως ιστορικές και πολιτιστικές οντότητες. Η Ιρλανδία χρησιμοποιεί το ευρώ. Είναι μια από τις πολλές ευρωπαϊκές χώρες που χρησιμοποιούν το κοινό νόμισμα. Τι λες, φύγαμε για Ιρλανδία;

1.Κάστρο Μπλάρνεϊ

Το Blarney είναι ένα μικρό χωριό μερικά χιλιόμετρα μακριά από το Κορκ, στη νοτιοανατολική πλευρά της Ιρλανδίας. Ζει από τον τουρισμό και αυτό το οφείλει σε μεγάλο βαθμό στο ομώνυμο κάστρο του, το οποίο κάθε άλλο παρά επιβλητικό είναι. Χρωστάει όμως τη φήμη του σε μία πέτρα. Χτίστηκε από τον Cormac MacCarthy πριν από 600 χρόνια ενώ υποστηρίζεται ότι το κάστρο χρονολογείται από πριν το 1200 καθώς οι μύθοι λένε πως αρχικά ήταν ένα ξύλινο κάστρο το οποίο αντικαταστάθηκε από πέτρινο οικοδόμημα περί στα 1210 και καταστράφηκε ολοκληρωτικά το 1446.Στην κορυφή του κάστρου βρίσκεται ο Βράχος Eloquence (γνωστός ως βράχος του Blarney) όπου οι τουρίστες κρέμονται ανάποδα και τον φιλάνε καθώς λέγεται πως η κίνηση αυτή χαρίζει ευγλωττία. Ιδανικό για τους λάτρεις τόσο της φύσης όσο και για τους λάτρεις μίας ιστορικής εμπειρίας.

2. Ναός των Μπαρ

Η περιοχή Temple Bar βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Liffey. Η περιοχή Temple Bar θεωρείται πολιτιστική περιοχή της πόλης .Υπάρχουν πολλά δυναμικά μπαρ και νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, καθώς και το Pub Temple Bar. Η παμπ και η περιοχή πήραν το όνομά τους από το Sir William Temple (1555-1627), το Provost of Trinity College και το Master Chancery το 1609. Είχε το σπίτι του χτισμένο στη γωνία της Temple Lane και της Temple Bar Street, η οποία ήταν πρόσφατα ανακαινισμένη γη .Το Temple Bar στεγάζεται σε μια γωνιακή ιδιοκτησία και έχει έντονο χρώμα στο εξωτερικό. Η παμπ ιδρύθηκε το 1840 .Η παμπ είναι διάσημη για τον κήπο της μπύρας, τις μουσικές βραδιές, τη βιοτεχνική μπύρα, τα στρείδια, τη μεγαλύτερη συλλογή ουίσκι στη χώρα και το καλύτερο Guinness στην πόλη.  

3. Κάστρο του Δουβλίνου

Το Κάστρο του Δουβλίνου είναι ένα σημαντικό συγκρότημα της Ιρλανδικής κυβέρνησης, συνεδριακό κέντρο και τουριστικό αξιοθέατο. Βρίσκεται στην οδό Dame Street στο Δουβλίνο. Μέχρι το 1922 ήταν η έδρα της βρετανικής κυβέρνησης στην Ιρλανδία. Το κάστρο της πόλης , χτίστηκε το 1204 υπό τις διαταγές του βασιλιά Ιωάννη της Αγγλίας με σκοπό την αμυντική θωράκιση της πόλης. Κατά καιρούς φιλοξενεί σημαντικές εκθέσεις και επιπλέον λειτουργεί ως συνεδριακό κέντρο. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της προεδρίας της Ιρλανδίας στην Ευρωπαϊκή ‘Ένωση υπήρξε ο τόπος πολλών συνεδριάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Το κάστρο αποτελούσε ένα τμήμα της εξωτερικής περιμέτρου της πόλης και τα νερά του ποταμού Poodle τροφοδοτούσαν τις τάφρους που το περιτριγύριζαν ενισχύοντας έτσι την αμυντική του διάταξη. Κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα αντικαθίστανται και οι τελευταίες ξύλινες κατασκευές στο εσωτερικό του συγκροτήματος το οποίο όμως καταστρέφεται ολοσχερώς από πυρκαγιά το 1673. Οι εργασίες αναστήλωσης άρχισαν αμέσως και σήμερα σώζεται μόνο ένας πύργος από την αρχική κατασκευή.

4.  Αββαείο Kylemore

Το μοναστήρι Kylemore είναι ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων που ιδρύθηκε το 1920 με βάση το κάστρο Kylemore, στο Connemara, County Galway της Ιρλανδίας. Το μοναστήρι ιδρύθηκε για καλόγριες Benedictine που εγκατέλειψαν το Βέλγιο στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. δραματικό τοπίο και η εικονική εικόνα ενός μπαρονικού κάστρου που αντικατοπτρίζεται σε μια λίμνη Connemara έχει καταστήσει το Kylemore Abbey παγκοσμίως γνωστό και είναι πλέον από το μεγαλύτερο τουριστικό αξιοθέατο στη δυτική Ιρλανδία.

5. Βράχοι του Μοχέρ

Οι βράχοι του Μοχέρ είναι απόκρημνη βραχώδης ακτή στη νοτιοδυτική περιοχή Μπέρεν  της Ιρλανδίας, με θέα προς τον ανοικτό Ατλαντικό Ωκεανό. Το μήκος τους εκτείνεται στα 8 χιλιόμετρα και το μεγαλύτερο ύψος στο Hag’s Head φθάνει στα 214 μέτρα. Στην ευρύτερη περιοχή κατοικούν 20 διαφορετικά είδη πουλιών, όπως γλάροι, γεράκια, κοράκια και θαλασσοκόρακες. Οι βράχοι του Μοχέρ αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, καθώς το 2006 υπολογίζεται ότι τους επισκέφθηκαν 1.000.000 επισκέπτες. Χαρακτηριστικό σημείο τους είναι ο πέτρινος στρογγυλός πύργος του Sir Cornelius O’Brien που χτίστηκε το 1835. Από αυτόν οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν προς τα βόρεια της κομητείας Galway τα νησιά Aran στο Galway Bay, τις οροσειρές Maumturks και Δώδεκα Pins, ενώ προς τα νότια το Loop Head

6. Εθνικοί Βοτανικοί Κήποι της Ιρλανδίας

Το National Botanic Gardens είναι ένας βοτανικός κήπος, που βρίσκεται στο Glasnevin, 5 χλμ. βορειοδυτικά του κέντρου της πόλης του Δουβλίνου, Ιρλανδία. Τα 19,5 εκτάρια βρίσκονται μεταξύ του νεκροταφείου Glasnevin και του ποταμού Τόλκα, όπου αποτελεί μέρος της πεδιάδας του ποταμού. Ο Εθνικός Βοτανικός Κήπος Ιδρύθηκε το 1795 και είναι γνωστός για τις εξαιρετικές φυτικές συλλογές του που κατέχουν πάνω από 15.000 φυτικά είδη και ποικιλίες από μια ποικιλία οικοτόπων από όλο τον κόσμο. Η διατήρηση παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του βοτανικού κήπου και στο Glasnevin φιλοξενούνται πάνω από 300 απειλούμενα είδη φυτών από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων 6 ειδών, τα οποία είναι ήδη εξαφανισμένα στο φυσικό περιβάλλον.

7. Εθνικό Πάρκο Κιλάρνεϊ

Το Εθνικό Πάρκο Killarney, κοντά στην πόλη Killarney, το County Kerry, ήταν το πρώτο εθνικό πάρκο στην Ιρλανδία, που δημιουργήθηκε όταν το Muckross Estate δωρίστηκε στο Ιρλανδικό Ελεύθερο Κράτος το 1932.Ο ξεχωριστός συνδυασμός βουνών, λιμνών, δασών και καταρρακτών υπό τους συνεχώς μεταβαλλόμενους ουρανούς δίνει στην περιοχή μια ιδιαίτερη γραφική ομορφιά. Το Εθνικό Πάρκο του Κιλάρνεϊ χαρακτηρίστηκε από το 1981 από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, μέρος ενός παγκόσμιου δικτύου φυσικών περιοχών που έχουν ως κύρια στόχους τη διατήρηση, την έρευνα, την εκπαίδευση και την κατάρτιση. Σημείωση : Τα ιθαγενή κόκκινα ελάφια είναι μοναδικά στην Ιρλανδία με παρουσία στη χώρα από την τελευταία Εποχή των Παγετώνων.

8.Kτήμα Παουερσκόρτ

Το Powerscourt Estate, που βρίσκεται στο Enniskerry, County Wicklow της Ιρλανδίας, είναι ένα μεγάλο εξοχικό κτήμα που φημίζεται για το σπίτι και τους διαμορφωμένους κήπους του.

9. Αποθήκη Guinness

Πίσω στο 1759, ένας επιχειρηματίας ζυθοποιός, με την επωνυμία Arthur Guinness, μίσθωσε για 9.000 χρόνια το ζυθοποιείο με ετήσιο μίσθωμα £ 45. Λίγους αιώνες αργότερα, γεννήθηκε η Αποθήκη. Χτισμένο στο στυλ της Σχολής Αρχιτεκτόνων του 1904, αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως ζυθοποιείο.. Σήμερα αποτελεί το νούμερο ένα αξιοθέατο για τους επισκέπτες της Ιρλανδίας ! Βρίσκεται σε ένα φοβερό κτίριο, ο πυρήνας του είναι στη μορφή ενός γιγάντιου ποτηριού, και αποτελείται από επτά ορόφους. Με πάνω από 4 εκατομμύρια επισκέπτες από το 2000, όταν άνοιξε για πρώτη φορά. Αν αγαπάτε το ουίσκι, σίγουρα αξίζει μια επίσκεψη…

10. Βράχος του Κάσελ

Ο Βράχος του Κάσελ είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα μεσαιωνικής και κέλτικης αρχιτεκτονικής Τα σημερινά κτίρια είναι από τον 12ο και 13ο αιώνα. Μέσα στο κάστρο υπάρχει μια μισοκατεστραμμένη γοτθική εκκλησία και ένα νεκροταφείο στο οποίο είναι θαμμένοι επιφανείς άρχοντες και γαιοκτήμονες του τόπου. Υπάρχει επίσης και ένα μικρό μουσείο με αντικείμενα από το κάστρο.