1

Ένα δευτερόλεπτο ακόμη…

Είναι φορές που έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να πιστέψει πως ένα μόνο δευτερόλεπτο θα άλλαζε ακόμη και ολόκληρη τη ζωή μας. Βραδιές που στριφογυρνούσε στη σκέψη μας αυτό το «αν μου έδινε μια στιγμή μόνο ακόμη, να εκφράσω όλα όσα έχω μέσα μου», τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Είναι όμως πραγματικό; Οι άνθρωποι, κυρίως στις ερωτικές σχέσεις, έχουν μία τάση να εξαντλούν κάθε χρονικό περιθώριο που τους δίνετε για να εκφράσουν όλα όσα σκέφτονται, νιώθουν και βιώνουν μόνοι τους και στο τέλος να μην έχουν πει ούτε τα μισά από όσα θα ήθελαν. Ο πραγματικός χρόνος όμως που μας χωρίζει από το να τα εξομολογηθούμε, απέχει μόνο μια… απόφαση.

Κάποια λεπτά ενώ μιλούσατε, το μόνο που είχες στο μυαλό σου ήταν κάποιο «γιατί», ένα «ίσως» με δική σου υπόθεση ή μερικά μοναδικά κομμάτια σου που θα ήθελες να μοιραστείς. Μέρες ολόκληρες σκεφτόσουν αυτές τις δύο λέξεις που κρατάς μέσα σου και για να τις πεις θα χρειαζόσουν μία μόνο στιγμή. Χρόνια ονειρεύεσαι τη σκηνή αυτή, μελετώντας ξανά και ξανά τα λόγια σου για τότε, με κάθε λεπτομέρεια. Κι όσο ο καιρός είναι περασμένος, προστίθονται κι άλλα. Πρόβα στην πρόβα, αναρρωτιέσαι ποια θα ‘ταν η «κατάλληλη» αυτή σκηνή που πρέπει να ξεθάψεις το βινύλιο με τίτλο «Οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου» το οποίο έχει γίνει γνώριμη μελωδία και συντροφεύει πλέον όλες τις νύχτες σου.  

Για κάθε σχέση υπάρχει ένα ιδεατό ρολόι. Είναι αυτό που ξεκινάει να μετράει από την πρώτη στιγμή, αυτή της γνωριμίας. Κάποιες φορές χτυπάει δυνατά, όπως οι ανήσυχοι, ακαθόριστοι χτύποι της καρδιάς μας για να στρέφουμε την προσοχή μας πάνω του. Κι άλλες πάλι, λειτουργεί αθόρυβα για να μη μας θυμίζει την παρουσία του. Σ’ άλλες σχέσεις ο χρόνος κυλλάει προς τη φυσιολογική κατεύθυνση του ρολογιού, ενώ σ’ άλλες μετράει αντίστροφα. Όσες φορές όμως κι αν προσπαθήσεις να βγάλεις την μπαταρία έχοντας σκοπό να παγώσεις το χρόνο, οι δείκτες του παραμένουν εκεί που τις άφησε ο χρόνος και η συνέχεια τους αν και εξαρτάται από σένα για το πότε θα είναι, δε θα είναι ίδια, γιατί θα έχει χάσει την αξία της πραγματικότητας.

Η σχέση μας με το χρόνο στις ερωτικές σχέσεις, εξαρτάται από την ανάγκη μας για ασφάλεια και ο δείκτης του ρολογιού αντιπροσωπεύει τα συναισθήματά μας. Όλες εκείνες οι φορές που δεν καταφέραμε να πούμε όλα όσα θα θέλαμε, όταν ποτέ δεν εκφράσαμε όσα νιώθουμε κρατώντας τα μυστικά, τότε που δεν είπαμε τι μας πειράζει, εκείνες τις φορές που δεν εξωτερικεύσαμε ότι δεν περνούσαμε όμορφα, δεν ήταν γιατί δεν μπορούσαμε. Αλλά γιατί η σχέση μας μετά από τα παραπάνω, θα άλλαζε σε κάτι άγνωστο σε εμάς.

Όπως λένε κι οι Coldplay στο τραγούδι Clocks, “Η σύγχυση δεν σταματά ποτέ, κλείνοντας τοίχους και σημειώνοντας ρολόγια”. Γι’ αυτό πριν από κάθε φορά που θα φτάσεις να επιζητάς ένα μονάχα δευτερόλεπτο ακόμη, φρόντισε όλα τα προηγούμενα να τα έχεις αξιοποιήσει τρέχοντας μέσα στις σκέψεις και τα συναισθήματα σου, κρατώντας στο χέρι σου τη δική σου -μοναδική- απόφαση.

Γράφει η Στέλλα Μακαρώνη




Στον θάλαμο 33

Διασχίζοντας έναν θάλαμο νοσοκομείου,τα συναισθήματα που θα βιώσεις θα είναι σίγουρα ανάμεικτα και αμφιλεγόμενα.Άνθρωποι όλων των ηλικιών θα είναι εκεί διεκδικώντας το αναφαίρετο δικαίωμα τους στη ζωή. Ή και ακόμα χωρίς να τους συμβαίνει κατι που να είναι ζωτικής σημασίας, θα μεταβούν εκεί, στον χώρο της παρηγοριάς,της αναζήτησης μιας λύσης στον πόνο τους, είτε αυτός είναι στιγμιαίος, είτε χρόνιος.Μαζί και οι ”σωτήρες” τους, οι γιατροί όλων των ειδικοτήτων, οι οποίοι πολλές φορές γίνονται οι φίλοι, οι συγγενείς, η οικογένεια που δεν έχουν. Τι συμβαίνει όμως όταν αυτή η φαινομενικά ”γη της επαγγελίας” αρχίζει και σε πνίγει ασφυκτικά σαν να είσαι φυλακισμένος;

Ο Σαμ Γκόλντγουιν,ένας αμερικανός κινηματογραφικός παραγωγός, είχε πει το εξής ‘Το νοσοκομείο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να είσαι άρρωστος‘. Ίσως και να κρύβεται μια μεγάλη δόση αλήθειας πίσω από αυτό.Θα δεις αρκετούς ασθενείς να παραπονιούνται συνεχώς ότι δεν τους παρέχεται αρκετή φροντίδα και προσοχή. Θα διαμαρτύρονται για τους ”γείτονες” τους στο παραδίπλα κρεβάτι,καθώς οι πιο πολλοι δεν επιθυμούν παρουσία άλλου ατόμου στο θαλαμό τους. Θα παρενοχλούν συνεχώς το προσωπικό για ασήμαντους ίσως λόγους μόνο και μόνο γιατί απαιτούν όλη την προσοχή στραμμένη πάνω τους.

Δυστυχώς, είναι καθημερινό φαινόμενο η εγκατάλειψη των συγγενικών προσώπων. Προσωπικά, έχω δει πολλά τέτοια μάτια, μάτια χαμένα, μελαγχολικά, θλιμμένα,ακόμα και παραπονιάρικα ειδικά, όταν βλέπουν ότι κανείς δεν ήρθε γι’ αυτούς και δεν θα έρθει, ενώ στο διπλανό κρεβάτι γίνεται μία μορφή μάζωξης για τον ”συγκάτοικό” τους. Και σαφώς, γίνεται ακόμα πιο επώδυνο όταν τέτοιοι εγκαταλελειμμένοι άνθρωποι υποχρεούνται να μείνουν για μεγάλο διάστημα μέσα στο νοσοκομείο λόγω της κλινικής τους εικόνας.

Όσον αφορά δε, τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας,η απογοήτευση είναι μεγαλύτερη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ο παππούς σου, η γιαγιά σου, οι θείοι σου. Πως μπορείς να τους κοιτάς με περίσσεια απαξίωση και έλλειψη συμπόνοιας;Βάλε στη θέση τους, τους δικούς σου ανθρώπους. Θα το άντεχες; Μια καλή κουβέντα και ένα χαμόγελο είναι ικανό να τους φτιάξει τη μέρα,να τους κάνει να ξεφύγουν για λίγο από αυτό το νοερό ”κελί” που δημιούργησαν. Θα σου χαμογελάσουν με τη σειρά τους, με όλη τη γλυκύτητα της χαμένης τους νιότης. Ίσως και θυμηθούν κάποια ιστορία απτα παλιά να σου πουν, η οποία σπανίως δε θα κρύβει κάποιο ηθικό διδαγμα. Και τέλος,θα σου δώσουν την ευχή τους και θα το εννοούν. Μόνο γι’αυτή, τη μικρή στιγμή που τους θύμησες τον νεανικό εαυτό τους. Άλλωστε, ένας γέρος είναι ένα παιδί με παρελθόν, όπως έχει πει ο Zarko Petan,θεατρικός συγγραφέας.

Την επόμενη φορά λοιπόν ,που θα βρεθείς στο χώρο ενός νοσοκομείου και θα αντικρύσεις έναν τέτοιον άνθρωπο μην αποστρέψεις αλλού το βλέμμα, όπως συνηθίζεις να κάνεις. Χαμογέλασε του γλυκά κοιτώντας τον βαθιά στα μάτια. Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι εκτός απ’τη δική του μέρα, θα φτιάξει και η δική σου.

Φιλικά

Γιώτα Τηγανίτη




Νιώθεις μόνος; Δεν είσαι ο μόνος

Την  μοναξιά την διαλέγεις ή σε διαλέγει

 Πολλές φορές σίγουρα έχεις νοιώσει μόνος ανάμεσα σε πλήθος,ανάμεσα στις παρέες σου, ανάμεσα στην οικογένειά σου. Αυτό είναι το είδος μοναξιά λόγω έλλειψης κατανόησης. Μόνος ανάμεσα στο πλήθος…

Δεν είσαι ο μόνος

 Ακόμα και αν περιτριγυρίζεσαι ανάμεσα από γνωστούς φίλους και συγγενείς σίγουρα έχεις αισθανθεί κάποιες φορές μόνος. Αυτό συμβαίνει γιατί έρχονται στιγμές που συνειδητοποιείς ότι κανείς δεν σε καταλαβαίνει ή ότι δεν μπορείς να επικοινωνήσεις ουσιαστικά με κανέναν από τον περίγυρό σου. Χωρίς να σημαίνει ότι  δεν σ’ αγαπούν ή εκτιμούν, βλέπεις πως ο καθένας νοιάζεται για το δικό του πρόβλημα και όταν τους μιλάς δεν ακούν. Περιμένουν να τελειώσεις  για να πουν το δικό τους. Το βιώνεις συχνά αυτό και αισθάνεσαι μόνος. Δεν είσαι ο μόνος!!

Επιλεκτική μοναξιά                

Όλοι νοιάζονται για τον εαυτό τους, η πλειοψηφία της κοινωνίας μας είναι εγωιστική. Πολλές φορές νιώθεις ότι μιλάς σε ντουβάρια με αποτέλεσμα να επιλέγεις  την απομόνωση. Αυτό ως ένα σημείο μπορεί να σε βοηθήσει να ασχοληθείς με τον εαυτό σου και την αυτοβελτίωσή σου, όμως η μοναξιά δεν είναι λύση. Χρειαζόμαστε ανθρώπους γύρω μας να μοιραζόμαστε την χαρά και την λύπη, τα επιτεύγματά μας και πολλές φορές μπορούμε να βοηθηθούμε από άλλους. Δεν είναι ποτέ κακό.παρόλα αυτά βλέποντας την έπαρση και την κακία των ανθρώπων αναγκάζεσαι να επιλέξεις την απομόνωση. Δεν είσαι ο μόνος

Πραγματική μοναξιά

Εάν νιώθεις μόνος. Αν είσαι μόνος. Δεν είσαι ο μόνος.
Ειδικά με τα καινούρια γεγονότα με την πανδημία, όλοι αποξενωθήκαμε. Ξέχωρα από αυτό πολλοί από μας είμαστε μόνοι, παλεύουμε μόνοι, ενώ θα θέλαμε πολύ έναν ώμο να ακουμπήσουμε. Μην αναλώνεσαι με σκέψεις για τον λόγο που έχεις μείνει μόνος. Μπορεί ναι κάπου να φταις και η παρέα σου σε απομάκρυνε, μπορεί όμως να απομακρύνθηκες και εσύ χωρίς να το καταλάβεις. Όπως και να έχει δεν πρέπει να απογοητεύεσαι. Οι φίλοι που είναι αληθινοί είναι πάντα δίπλα σου. Τι να τους έκανες δίπλα σου εάν δεν είναι αληθινοί. Επίσης ποτέ δεν είναι αργά για ν α δημιουργήσεις μια φιλία. Σταμάτα να στεναχωριέσαι. Ένας άλλος άνθρωπος νοιώθει το ίδιο και όχι μόνο ένας. Ξέρω…νιώθεις απογοήτευση αλλά να θυμάσαι…Δεν είσαι ο μόνος!!!!!

Ερμιόνη Ταυλαρίδου




Καραντίνα: Αυτοί οι τύποι τα πάνε πολύ χειρότερα με τη μοναξιά

Τώρα με την πανδημία θεωρητικά είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα –έτσι λένε κάποιοι. Αυτό όμως δεν ισχύει. Οι γενικεύσεις παραβλέπουν το γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές προσωπικότητες, που θα απαντήσουν με διαφορετικούς τρόπους στην κατάσταση. Ιδού!

Οι διαφορές στην εξωστρέφεια – εσωστρέφεια εμφανίζονται στην πρώιμη ζωή και είναι σχετικά σταθερές καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής των ανθρώπων. Επιδρούν τα περιβάλλοντα (γονείς λ.χ., τάξη κ.λπ.), επιδρούν όμως και τα γονίδια. Όπως και να ‘χει, σε αυτήν την ειδική κατάσταση που ζούμε, το πλεονέκτημα το έχουν οι εσωστρεφείς. Έχουν εκπαιδευτεί σε όλη τους τη ζωή για αυτήν την περίοδο, σε αντίθεση με τους εξωστρεφείς που αισθάνονται πιο κουρασμένοι, ευερέθιστοι και με λιγότερη ευεξία. Γιατί οι εσωστρεφείς βρίσκουν πιο εύκολη την απομόνωση σε σχέση με τους εξωστρεφείς; Μα προφανώς επειδή τείνουν να είναι λιγότερο προσανατολισμένοι στις κοινωνικές επαφές, Οι εσωστρεφείς τείνουν επίσης να αισθάνονται λιγότερο ανάγκη να βιώσουν την ευχαρίστηση και τον ενθουσιασμό μέσω της συναναστροφής, είναι περισσότερο ισορροπημένοι. Αυτό μπορεί να τους κάνει λιγότερο ευάλωτους στην πλήξη και τη βαρεμάρα που νιώθουν οι εξωστρεφείς.

Κοιτάζοντας βαθύτερα
Άλλες πτυχές της προσωπικότητάς μας μπορούν επίσης να διαμορφώσουν τη συμπεριφορά μας κατά την απομόνωση. Εξετάστε τα υπόλοιπα τέσσερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα από το μοντέλο προσωπικότητας ‘Big Five’ και τοποθετηθείτε:

  1. Οι άνθρωποι με υψηλή συνείδηση, οι οποίοι είναι πιο οργανωμένοι, λιγότερο παρορμητικοί και πιο προσαρμόσιμοι, θα είναι πιο εύκολο να μείνουν σπίτι και να τηρήσουν ένα δομημένο ημερήσιο πρόγραμμα, όπως συνιστούν πολλοί ειδικοί.
  2. Οι άνθρωποι που τείνουν να είναι ευγενικοί, συμπονετικοί και συνεργάσιμοι, θα είναι καλύτερα εξοπλισμένοι για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της συνεχούς συγκατοίκησης.
  3. Οι άνθρωποι με πολλές εμπειρίες, οι οποίοι τείνουν να είναι περίεργοι και ευφάνταστοι, πιθανόν να απορροφηθούν από βιβλία, μουσική και άλλες δημιουργικές λύσεις.
  4. Οι νευρωτικοί, οι οποίοι είναι περισσότερο επιρρεπείς στο άγχος και έχουν περισσότερα αρνητικά συναισθήματα, θα κινδυνεύσουν περισσότερο από το άγχος και την κατάθλιψη κατά τη διάρκεια αυτών των δύσκολων στιγμών.

Φυσικά, όλα αυτά είναι γενικεύσεις. Ούτε οι εσωστρεφείς έχουν ανοσία στη μοναξιά και εκείνοι με πιο ευάλωτες προσωπικότητες μπορούν να ευημερήσουν με τους σωστούς πόρους και την κοινωνική στήριξη. Η πανδημία του κορωνοϊού έχει φέρει στην επιφάνεια αυτό που κάποιοι περιγράφουν ως «επιδημία μοναξιάς», αλλά αυτές οι περιγραφές είναι υπερβολικές. Διότι η μοναξιά μπορεί να είναι τόσο θεραπευτική όσο και η συναισθηματική υποστήριξη, και είναι από μόνη της μια μορφή συναισθηματικής ωριμότητας.

Πηγή