Πέντε πανέμορφα παραδοσιακά χωριά, λίγο έξω από τα συνηθισμένα, για μερικές μέρες χαλάρωσης δίπλα στη φύση..

Καστράκι, Τρίκαλα: με θέα τα Μετέωρα

• 

• 

• 

Στο πρόποδες των Μετεώρων, του ελληνικού… Γκραν Κάνυον, βρίσκεται ένα χωριό που «φωλιάζει» σε πελώριους βράχους και αναδεικνύει τις πλούσιες ομορφιές του σε ένα μοναδικό θέαμα.

Στο Καστράκι, που πήρε το όνομά του από το βυζαντινό κάστρο που υπήρχε στην περιοχή, του οποίου τα ερείπια σώζονται ακόμη, θα ζήσετε τον παραδοσιακό τρόπο ζωής, τον οποίο ακολουθούν πιστά οι κάτοικοί του, θα γεμίσετε την ημέρα σας με περιπάτους και φυσικά θα εξερευνήσετε τα Μετέωρα και θα μείνετε στους υπέροχους ξενώνες της περιοχής.

Παρθενώνας, Χαλκιδική: Με όνομα… βαρύ

• 

• 

• 

Μπορεί ο Παρθενώνας της Αθήνας να του κλέβει τη δόξα, ο παραδοσιακός αυτός οικισμός, όμως, στη χερσόνησο της Σιθωνίας έχει τη δική του ιστορία και ομορφιά να επιδείξει στους επισκέπτες του.

Στα 350 μέτρα του Ίταμου, το αναπαλαιωμένο, σύμφωνα με την παραδοσιακή μακεδονίτικη αρχιτεκτονική, χωριό στη Χαλκιδική προσφέρει θέα στον Τορωναίο κόλπο, σε ένα καταπράσινο τοπίο που αποτελεί αγαπημένο προορισμό στα βόρεια.

Παραδοσιακά αρχοντικά και ολάνθιστες αυλές συνθέτουν τη σημερινή εικόνα του χωριού, το οποίο ερήμωσε γύρω στο ‘80 όταν το εγκατέλειψαν οι 500 περίπου κάτοικοί του για να εγκατασταθούν στο Νέο Μαρμαρά. Στη συνέχεια, όμως, με διάφορες πρωτοβουλίες και προσπάθειες κατοίκων και επισκεπτών, η ζωή ξανάρθε στο χωριό και σήμερα διαθέτει όλες τις υποδομές φιλοξενίας.

Αθανάσιος Διάκος, Βαρδούσια Φωκίδας: Το καμάρι της Φωκίδας

• 

• 

• 

Χτισμένη στα 1.050 μέτρα, η γενέτειρα του Αθανάσιου Διάκου, η οποία μέχρι να βαφτιστεί προς τιμήν του λεγόταν Άνω Μουσουνίτσα, κρύβεται καλά μέσα στα έλατα, τα πλατάνια, τις βελανιδιές και τις καστανιές των Βαρδουσίων, του βουνού που στέκεται πλάι στην Γκιώνα, μαζί με την οποία σχηματίζουν ένα εντυπωσιακό φυσικό τοπίο πέτρας και βλάστησης – τοπίο-«καμάρι» για την Φωκίδα.

Δεν θα χορταίνετε να βολτάρετε στο γραφικό χωριό, στην πλακόστρωτη πλατεία, ανάμεσα στις πηγές με τα τρεχούμενα νερά, το ποτάμι που περνά μέσα από το χωριό και τα τοπικά «αξιοθέατα» όπως το μεγάλο ρολόι της εκκλησίας. Εκεί θα βρείτε επίσης Ιστορικό Μουσείο που στεγάζεται στο πατρικό σπίτι του ήρωα της Επανάστασης. Επισκεφθείτε την Παύλιανη, που στέκεται στην είσοδο του Εθνικού Δρυμού της Οίτης στα Βαρδούσια, και εξερευνήστε το φυσικό της πάρκο.

Αξίζει επίσης και ένα «πέρασμα» από την διπλανή Γκιώνα και τα σπάνια ελατοδάση της, τα γραφικά χωριουδάκια και τα απότομα πεδία που αρχίζουν να αξιοποιούνται για αναρριχητικούς σκοπούς. Η λίμνη του Μόρνου, το Γαλαξίδι και φυσικά οι Δελφοί είναι αφορμές να ξεστρατίσετε ελαφρώς προς την ευρύτερη περιοχή.

Συρράκο Ιωαννίνων: Αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια

• 

• 

• 

• 

Το Συρράκο είναι ένα από τα ωραιότερα ηπειρώτικα χωριά. Πρόκειται για βλαχοχώρι που ανήκει στο Ν. Ιωαννίνων και έχει κηρυχθεί παραδοσιακός διατηρητέος οικισμός.
Το πρώτο που θα κάνετε φτάνοντας στο Συρράκο είναι να απαλλαγείτε από το αυτοκίνητό σας. Ο δρόμος για τα οχήματα σταματά στην είσοδο του χωριού.

Τα τελευταία πεντακόσια μέτρα τα περπατάτε μέσα από ένα πέτρινο μονοπάτι, δίπλα από έναν μικρό καταρράκτη και πάνω σ’ ένα υπέροχο ηπειρώτικο γεφύρι. Πλησιάζοντας προς το κέντρο του χωριού μπορείτε να θαυμάσετε όλη την αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια του οικισμού. Σπιτάκια λιθόστρωτα με όμορφες αυλές, και μια γαλήνη ολόγυρα, τόση που θες να μιλήσεις ψιθυριστά για να μην ταράξεις τη φύση.

Πετρόχτιστες παραδοσιακές βρύσες με άφθονο τρεχούμενο νερό καλούν να ξεδιψάσουν τους διαβάτες και εκεί, στην κεντρική πλατεία, στην αγκάλη των αιωνόβιων πλατάνων, αναμένουν οι λιγοστοί, μα τόσο αυθεντικοί και φιλόξενοι κάτοικοι για να σας αφηγηθούν την ιστορία του τόπου.

Καστανίτσα Αρκαδίας: Θυμίζει κυκλαδίτικο οικισμό

• 

• 

• 

• 

Μετά από μια μαγευτική διαδρομή μέσα στο δάσος, θα βρεθείτε στο χωριό Καστάνιτσα της Ορεινής Αρκαδίας που είναι χτισμένο ανάμεσα σε δύο πλαγιές.

Το χωριό διατηρεί ακόμη και σήμερα αναλλοίωτη την παραδοσιακή τσακώνικη αρχιτεκτονική με τα χαρακτηριστικά πυργόσπιτα και τις στέγες από τοπικό σχιστόλιθο. Το τοπίο, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, παραπέμπει σε κυκλαδίτικο οικισμό. Στο ψηλότερο σημείο το χωριού βρίσκεται ο Πύργος του Καψάμπελη.

Σήμερα υπάρχουν μόνο τα ερείπια από το αρχικό κτίσμα, το οποίο τοποθετείται στα βυζαντινά χρόνια και λειτούργησε σαν οχύρωση της περιοχής. Καταστράφηκε το 1946 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Από τη θέση του Πύργου, η θέα φτάνει έως τη θάλασσα.

Πηγή

Καθώς πλησιάζει ο χειμώνας , το 90% των ανθρώπων οραματίζεται τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Κυριαρχεί μια αναστάτωση στο νεοελληνικό σπίτι . Ποιο προορισμό να επιλέξουμε, φτάνουν άραγε τα χρήματα για να πραγματοποιήσουμε το ταξίδι , με ποια εταιρία θα πετάξουμε; Τα παραπάνω είναι μερικές από τις χιλιάδες σκέψεις, που μετατρέπονται σε ερωτήματα , στο μυαλό ενός ατόμου.

Για να λέμε την αλήθεια η κατάσταση της πανδημίας , δεν δίνει την δυνατότητα να ταξιδέψεις , όπως στο παρελθόν , σε ευρωπαϊκές και μη χώρες. Αν επιθυμείς , ωστόσο , να περάσεις τα Χριστούγεννα ή ακόμα και την Πρωτοχρονιά , σε έναν φθηνό , οικονομικό , αλλά παράλληλο μαγευτικό προορισμό , σου έχουμε τη λύση!  Πρωτεύουσα της Ουγγαρίας και έδρα της κομητείας της Πέστης. Έχει περίπου 1,7 εκατομμύρια κατοίκους. Έγινε μια ενιαία πόλη που καταλαμβάνει και τις δύο όχθες του ποταμού Δούναβη, με τη συγχώνευση στις 17 Νοεμβρίου 1873 της Βούδας, της Όμπουντα και της Πέστης. Είναι η έβδομη μεγαλύτερη πόλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (χωρίς να υπολογίζονται τα προάστια και γενικά η μητροπολιτική περιοχή των πόλεων) . Έχει έκταση 525 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται στην κεντρική Ουγγαρία.

Περιβάλλεται από την κομητεία Πεστ. Ο Δούναβης εισέρχεται στην πόλη από τα βόρεια και σχηματίζει δύο νησιά, το νησί Όμπουντα και το Νησί της Μαργαρίτας. Ένα τρίτο νησί, το νησί Τσέπελ, είναι το μεγαλύτερο από τα νησιά της,  αλλά μόνο το βόρειο άκρο του νησιού βρίσκεται εντός των ορίων της πόλης.

Η πόλη χαρακτηρίζεται από τοπογραφικές αντιθέσεις: η Βούδα είναι κτισμένη στους λόφους στη δυτική όχθη, ενώ η σημαντικά μεγαλύτερη Πέστη εκτείνεται σε μια επίπεδη αμμώδη έκταση στην απέναντι όχθη. Συνολικά στη Βούδα βρίσκονται 20 λόφοι. Το ψηλότερο σημείο της πόλης είναι ο λόφος Γιάνος, με ύψος 527 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Το χαμηλότερο σημείο είναι οι όχθες του Δούναβη, με υψόμετρο 96 μέτρα.

Διαθέτει επίσης θερμές πηγές. Κάποιες από αυτές έχουν χαρακτηριστεί ως ιαματικές . Οι θερμές πηγές οφείλουν την παρουσία τους σε ένα ρήγμα το οποίο εκτείνεται παράλληλα στον Δούναβη και χωρίζει τη Βούδα από την Πέστη και έχουν σχηματίσει υπόγεια σπήλαια. Λοιπόν τι λες ; Φύγαμε για Βουδαπέστη ;

1.Κτίριο Ουγγρικού Κοινοβουλίου

Το κτίριο του Ουγγρικού Κοινοβουλίου  είναι έδρα της ουγγρικής εθνοσυνέλευσης, ένα από τα παλαιότερα κτίρια κοινοβουλίων της Ευρώπης και σημαντικό αξιοθέατο της Βουδαπέστης και γενικότερα της Ουγγαρίας. Βρίσκεται στην πλατεία Κόσουτ τερ, στις όχθες του Δούναβη.

Είναι το μεγαλύτερο κτίριο στην Ουγγαρία και μέχρι σήμερα το ψηλότερο στη Βουδαπέστη. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1885 και το κτίριο εγκαινιάστηκε το 1896, στην 1000ή επέτειο της χώρας, και ολοκληρώθηκε το 1904. Περίπου 1000 άτομα αναμίχθηκαν στην κατασκευή, στην οποία χρησιμοποιήθηκαν 40 εκατομμύρια τούβλα, μισό εκατομμύριο πολύτιμοι λίθοι και 40 κιλά χρυσού. Από τον Β΄ΠΠ, το νομοθετικό έργο έχει αναλάβει ένα σώμα και σήμερα η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ένα μικρό τμήμα του κτιρίου. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, ένα ερυθρό αστέρι τοποθετήθηκε στην κορυφή του θόλου, αλλά αφαιρέθηκε το 1990.

Η κυρία πρόσοψη είναι προς τον Δούναβη, αλλά η κύρια είσοδος βρίσκεται στην πλατεία στα ανατολικά του κτιρίου. Εσωτερικά και εξωτερικά, υπάρχουν 242 αγάλματα στους τοίχους. Στην πρόσοψη υπάρχουν αγάλματα Ούγγρων και Τρανσυλβανών ηγετών και διάσημων στρατιωτικών. Τα οικόσημα των βασιλιάδων και δούκων απεικονίζονται πάνω στα παράθυρα. Στο ανατολικό κλιμακοστάσιο βρίσκονται δύο λιοντάρια. Ένα από τα διάσημα τμήματα του κτιρίου είναι η δεκαεξάγωνη κεντρική αίθουσα, με δύο τεράστιους θαλάμους δίπλα της, την κάτω και την άνω Βουλή.

Η σημερινή εθνοσυνέλευση συνέρχεται στην κάτω Βουλή, ενώ η άνω Βουλή χρησιμοποιείται ως αίθουσα σεμιναρίων και συναντήσεων. Το ιερό στέμμα της Ουγγαρίας, το οποίο απεικονίζεται στο έμβλημα της Ουγγαρίας, εκτίθεται στην κεντρική αίθουσα από το 2000.

2.Βασιλική του Αγίου Στεφάνου

Η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου είναι μια καθολική βασιλική στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Έχει πάρει το όνομά της προς τιμήν του Στεφάνου, του πρώτου Βασιλιά της Ουγγαρίας (975-1038 μ.Χ.). Ήταν η έκτη μεγαλύτερη εκκλησία που χτίστηκε στην Ουγγαρία πριν το 1920. Σήμερα είναι το τρίτο μεγαλύτερο εκκλησιαστικό κτήριο στη σημερινή Ουγγαρία.

Αποτελεί μαζί με το κτήριο του Ουγγρικού Κοινοβουλίου το πιο ψηλό κτήριο της πόλης φτάνοντας τα 96 μέτρα. Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς της Βουδαπέστης δεν μπορεί να υπάρξει ψηλότερο κτήριο από τα 96 μέτρα. Η ολοκλήρωσή της έγινε μετά από 54 χρόνια κατασκευής το 1905 σύμφωνα με τα σχέδια του Μίκλος Υμπλ και ολοκληρώθηκε από τον Τζόζεφ Κάουζερ. Μεγάλο μέρος της καθυστέρησης της διεκπεραίωσης του έργου οφείλεται στην κατάρρευση του τρούλου το 1868 που απαιτούσε την πλήρη κατεδάφιση ολοκληρωμένων έργων και την ανοικοδόμηση από το έδαφος.

Το αρχιτεκτονικό στυλ είναι νεοκλασικό. Έχει ένα ελληνικό σταυροειδές σχέδιο. Η πρόσοψη στηρίζεται σε δύο μεγάλα καμπαναριά. Στο νότιο πύργο βρίσκεται η μεγαλύτερη καμπάνα της Ουγγαρίας, η οποία ζυγίζει πάνω από 9 τόνους. Ο προκάτοχός της είχε βάρος σχεδόν 8 τόνων, αλλά χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι επισκέπτες μπορούν να έχουν πρόσβαση στον θόλο με ανελκυστήρες ή ανάβαση 364 σκαλοπατιών για θέα στη Βουδαπέστη. Αρχικά, το κτίριο θα ήταν προς τιμήν του Άγιου Λεοπόλδου, πολιούχου της Αυστρίας, αλλά το σχέδιο άλλαξε την τελευταία στιγμή, οπότε έγινε η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου.

3.Καφέ Ζερμπώ

Το Καφέ Ζερμπώ είναι το πιο φημισμένο και δημοφιλές καφε-ζαχαροπλαστείο  της Βουδαπέστης. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της κεντρικής Πλατείας Βέρεσμορτυ  στην πλευρά της Πέστης. Ιδρύθηκε το 1858 στα πρότυπα των «καφέ» της Βιέννης και του Παρισιού. Το κτήριο διατηρεί στην πρόσοψή του την αρ νουβό αρχιτεκτονική του. Η ιστορία του «Καφέ Ζερμπώ» αρχίζει με τον ζαχαροπλάστη Χένρικ Κούγκλερ, που καταγόταν από την πόλη Σοπρόν της δυτικής Ουγγαρίας, ο οποίος άνοιξε το 1858 ένα καφε-ζαχαροπλαστείο στη Βουδαπέστη, που έγινε σύντομα τόπος κοινωνικής συνάθροισης στην ουγγρική πρωτεύουσα.

Το 1870, ο Κούγκλερ μετέφερε την επιχείρησή του στη σημερινή τοποθεσία του «Καφέ Ζερμπώ». Χρόνια αργότερα, το 1882, πηγαίνει στο Παρίσι, όπου συνάντησε τον Ελβετό μεγιστάνα του πλούτου Εμίλ Ζερμπώ. Δύο χρόνια αργότερα τον προσκάλεσε στη Βουδαπέστη, ως συνέταιρό του. Ο Ζερμπώ εμπλούτισε το «καφέ» με νέες συνταγές γλυκισμάτων και μετά το θάνατο του Κούγκλερ ανέλαβε εξ ολοκλήρου την επιχείρηση. Το εσωτερικό του καφε-ζαχαροπλαστείου «Ζερμπώ» αναμορφώθηκε το 1910 με πλούσιο διάκοσμο από τον καλλιτέχνη Χένρικ Ντάριλεκ.

Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής και κομμουνιστικής διακυβέρνησης της χώρας κι επειδή ο Ελβετός Ζερμπώ υπήρξε πλουτοκράτης καπιταλιστής, το «καφέ» μετονομάστηκε σε «Καφέ Βέρεσμορτυ», από το όνομα του δημοφιλούς εθνικιστή Ούγγρου ποιητή του 19ου αιώνα Μίχαλυ Βέρεσμορτυ. Ανάμεσα στους τακτικούς θαμώνες του «Καφέ Ζερμπώ» ήταν και ο Φέρεντς Μόλναρ (1878 – 1952), ένας από τους μεγαλύτερους Ούγγρους δραματουργούς και μυθιστοριογράφους του 20ου αιώνα.

Κατά τον εορτασμό της 140ης επετείου από την ίδρυση του, ένα ξεχωριστό δώρο προσφέρθηκε στο «Καφέ Ζερμπώ», το πιάνο που προοριζόταν αρχικά για τον Τιτανικό και το οποίο είχε κατασκευαστεί από την φίρμα πιάνων της Λειψίας Μπλύτνερ (Bluethner). Η κατασκευή του όμως δεν είχε ολοκληρωθεί όταν ο Τιτανικός απέπλευσε για το μοιραίο και χωρίς επιστροφή ταξίδι του. Έτσι το πιάνο διασώθηκε από τον υγρό τάφο του Τιτανικού και στολίζει σήμερα τις αίθουσες του «Καφέ Ζερμπώ».

4.Γέφυρα των Αλυσίδων

Η γέφυρα των Αλυσίδων ή γέφυρα Σέτσενι είναι κρεμαστή γέφυρα η οποία εκτείνεται πάνω από τον Δούναβη και ενώνει την Βούδα με τη Πέστη, τη δυτική και την ανατολική πλευρά της Βουδαπέστης. Όταν άνοιξε το 1849 ήταν το πρώτο μόνιμο πέρασμα επί του Δούναβη στην Ουγγαρία. Το όνομά της το οφείλει στον Ιστβάν Σέτσενι, ο οποίος υποστήριξε ένθερμα την κατασκευή της, αλλά αναφέρεται συχνότερα ως η γέφυρα των αλυσίδων. Σχεδιάστηκε από τον Άγγλο μηχανικό Ουίλιαμ Τίρνι Κλαρκ και χτίστηκε από τον Σκώτο μηχανικό Άνταμ Κλαρκ. Η κατασκευή της σε μεγάλο βαθμό χρηματοδοτήθηκε από τον Γεώργιο Σίνα.

Η γέφυρα εδράζεται στην πλευρά της Πέστη στην πλατεία Σέτσενι (πρώην Ρούσβελτ), δίπλα στο Μέγαρο Γκρέσαμ και την Ουγγρική Ακαδημία Επιστημών. Από την πλευρά της Βούδας εδράζεται στην πλατεία Άνταμ Κλαρκ, κοντά στο χιλιομετρικό σημείο μηδέν και το κάτω άκρο του σιδηροδρόμου του λόφου του Κάστρου, το οποίο οδηγεί στο κάστρο της Βούδας. Η διακόσμηση της γέφυρας έγινε με χυτοσίδηρο. Τα λιοντάρια της γέφυρας φιλοτεχνήθηκαν από τον Γιάνος Μαρσαλκό και τοποθετήθηκαν το 1852. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η γέφυρα ανατινάχθηκε από τους Γερμανούς τις 18 Ιανουαρίου 1945, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Βουδαπέστης, και μόνο οι πύργοι έμειναν όρθιοι.

Η γέφυρα ξαναχτίστηκε και άνοιξε το 1949.Την εποχή της κατασκευής της θεωρούταν ένα από τα σύγχρονα θαύματα της παγκόσμιας μηχανικής. Το κεντρικό της άνοιγμα, μήκους 202 μέτρων, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο όταν κατασκευάστηκε. Συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική ζωή της πόλης και έγινε σύμβολο της προόδου, της εθνικής αφύπνισης και ένωσης ανατολής και δύσης.

5.Κάστρο της Βούδας

Τo κάστρο ή βασιλικό ανάκτορο της Βούδας είναι κάστρο το οποίο είναι κτισμένο στη Βουδαπέστη, στην κορυφή ενός λόφου ο οποίος υψώνεται δίπλα στον Δούναβη. Το σύμπλεγμα ολοκληρώθηκε αρχικά το 1265, όμως το μεγάλο μπαρόκ ανάκτορο που υπάρχει σήμερα κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1749 και 1769. Το κάστρο στεγάζει σήμερα την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας και το ιστορικό μουσείο της Βουδαπέστης .Το κάστρο της Βούδας βρίσκεται στο νότιο άκρο του λόφου του κάστρου και περιβάλλεται από τη συνοικία του κάστρου (Βαρ), μια τουριστική περιοχή διάσημη για τα μεσαιωνικά, μπαρόκ και νεοκλασικά σπίτια, εκκλησίες, δημόσια κτίρια και μνημεία. Ο λόφος συνδέεται με τη πλατεία Κλαρκ Άνταμ και τη Γέφυρα των Αλυσίδων με τελεφερίκ. Το κάστρο έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς το 1987, ως τμήμα των όχθεων του Δούναβη στη Βουδαπέστη.

6.Νησί της Μαργαρίτας

Το Νησί της Μαργαρίτας είναι νησί στον ποταμό Δούναβη τμήμα της πόλης της Βουδαπέστης. Έχει μήκος 2,5 χλμ. πλάτος 500 μέτρα, και καταλαμβάνει 0,965 τετραγωνικά χιλιόμετρα ή 238 στρέμματα. Το νησί καλύπτεται κυρίως από πάρκα και είναι δημοφιλής περιοχή αναψυχής. Μεσαιωνικά ερείπια υπενθυμίζουν την σημασία του κατά τον Μεσαίωνα ως θρησκευτικό κέντρο. Το νησί της Μαργαρίτας δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα με την ένωση 3 μικρότερων νησιών , του Festo, Fürdő και Nyulak. Αρχικά, το νησί ήταν 102,5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά με την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων είναι 104,85 μέτρα για τον έλεγχο των πλημμυρών.

7.Heroes’ Square

 Η πλατεία των ηρώων είναι μια από τις σημαντικότερες πλατείες στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, που φημίζεται για το εμβληματικό συγκρότημα αγαλμάτων με τους Επτά αρχηγούς των Μαγυάρων και άλλους σημαντικούς ουγγρικούς εθνικούς ηγέτες, καθώς και τον Μνημείο των Ηρώων, που συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως Τάφος του Αγνώστου Στρατιώτη.

8. Γέφυρα της Ελευθερίας

Από τις πιο όμορφες γέφυρες που ενώνει τις δύο πόλεις! Από τη μια η Κεντρική αγορά και από την άλλη το ξενοδοχείο gellert. Το βράδυ μοιάζει παραμυθένια! Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να….. την περπατήσετε!  

9.Προμαχώνας των Ψαράδων

Το Halászbástya ή Fisherman’s Bastion είναι ένα από τα πιο γνωστά μνημεία της Βουδαπέστης, που βρίσκεται στο κάστρο της Βούδας, στην 1η συνοικία της Βουδαπέστης. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα λόγω του μοναδικού πανοράματος της Βουδαπέστης από τις νεο-Ρομανικές βεράντες επιφυλακής. Το προπύργιο αυτό κτίστηκε το 1905 για διακοσμητικούς σκοπούς και βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγ.Ματθαίου στην περιοχή του κάστρου. Είναι ένας προμαχώνας που συνδυάζει το νεογοτθικό και το νεορωμαικό ρυθμό με πολλαπλούς πυργίσκους παραπέτα και κοφτές σκάλες. Ο προμαχώνας του Ψαρά αποτελείται από 7 πύργους όπου ο καθένας συμβολίζει μία από τις 7 φυλές των Μαγυάρων που ήρθαν στην Ουγγαρία το 1896.Ένα από τα σημεία της πόλης που πρέπει να επισκεφτείς, η θέα από εδώ είναι καταπληκτική, καθώς  βλέπεις σχεδόν όλη την Βουδαπέστη. Εδώ όπως και σε άλλα σημεία νιώθεις να ταξιδεύεις στο παρελθόν την εποχή των ιπποτών και των μαγισσών.

10.Ναός Ματθαίου

Ο Ναός του Ματθαίου είναι μια Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία σε γοτθικό στυλ που βρίσκεται δίπλα από τον Πύργο των Ψαράδων στην καρδιά του κάστρου της Βούδας και είναι ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της Βουδαπέστης .Αρχικά στην ίδια θέση η πρώτη Εκκλησία ιδρύθηκε από τον Άγιο Στέφανο, τον πρώτο Βασιλιά της Ουγγαρίας το 1015 με όνομα: Η Εκκλησία της Παναγίας. Από τότε άλλαξε πολλές φορές ακολουθώντας το αρχιτεκτονικό ύφος της κάθε εποχής.

Το κτίριο καταστράφηκε το 1241 από τους Μογγόλους και το σημερινό κτίριο γοτθικού στυλ κατασκευάστηκε στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα. Το 1541, όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Buda και η Εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί, ενώ καταστράφηκε και πάλι κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης της Βουδαπέστης από τους Τούρκους το 1686. Στα τέλη του 19ου αιώνα, άρχισε η ανοικοδόμηση του Ναού με τον αρχιτέκτονα Frigyes Schulek να πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό την αποκατάσταση της Εκκλησίας στην αρχική της μεγαλοπρέπεια, ενώ τηρούνται τα αρχικά σχέδια του 13ου αιώνα. Η ανοικοδόμηση ολοκληρώθηκε το 1896. Κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου η εκκλησία υπέστη σοβαρές ζημιές και χρησιμοποιούνταν ως στρατόπεδο από τους Γερμανούς και τους Σοβιετικούς το 1944-1945 κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Η εκκλησία σε μεγάλο βαθμό ανακαινίστηκε μεταξύ 1950 και 1970, με χρηματοδότηση από την ουγγρική κυβέρνηση. Το εσωτερικό του Ναού είναι θαυμάσια διακοσμημένο με πολύχρωμα σχέδια και τοιχογραφίες, οι οποίες δημιουργήθηκαν από τους δύο πιο σημαντικούς ζωγράφους της εποχής, τον Bertalan Székely και Károly Lotz. Η εκκλησία έχει επίσης κάποια κειμήλια και θησαυρούς, συμπεριλαμβανομένου του Δισκοπότηρου του Βασιλιά Ματθαίου. Το πιο μεγαλοπρεπές μνημείο στην εκκλησία είναι η διπλή σαρκοφάγος του βασιλιά Μπέλα Γ’ και της σύζυγός του Αγνή της Αντιόχειας που βρίσκεται στο παρεκκλήσι.

Ο ναός παρέμεινε μέσα στους αιώνες ο τόπος για τις ενθρονίσεις, στέψεις και τις μεγαλύτερες τελετές στη χώρα, όπως η στέψη των δύο τελευταίων Ούγγρων Βασιλέων του οίκου των Αψβούργων, Franz Josef 1867 και Charles IV 1916.

Οι περισσότεροι την αποκαλούν “ Ελλάδα του Βορρά” , ενώ άλλοι το “Σμαραγδένιο Νησί”. Ο λαός της είναι θερμός και φιλόξενος , αγαπώντας την μουσική και τις διασκεδάσεις. Χάρη στις άφθονες βροχές της, διαθέτει καταπράσινη ύπαιθρο. Γραφικές λίμνες και ποτάμια μαζί με παράκτια υψίπεδα και κυματιστούς λόφους προσθέτουν στη φυσική ομορφιά της. Ποια άλλη ; Μα φυσικά η Ιρλανδία!  Η Ιρλανδία είναι ένα μεγάλο νησί της βορειοδυτικής Ευρώπης, δυτικά από τη Μεγάλη Βρετανία.. Το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους είναι πεδινό ή λοφώδες. Υπάρχουν μόνο χαμηλά βουνά, κυρίως στην περιφέρεια του νησιού. Οι ακτές παρουσιάζουν μικρή κατάτμηση στα ανατολικά, μέτρια στα νότια και μεγάλη στα δυτικά και στα βόρεια , ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν πολλοί ποταμοί, μικρού όμως μήκους. Μεταξύ της Ιρλανδίας και της Μεγάλης Βρετανίας βρίσκεται η Ιρλανδική θάλασσα και αξίζει να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού ανήκει στην Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Το βορειοανατολικό μέρος του, που ονομάζεται Βόρεια Ιρλανδία, ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πρωτεύουσα , φυσικά ,το Δουβλίνο ενώ ομιλούν αγγλικά και ιρλανδικά. Τα αγαπημένα χόμπι περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την ιππασία και τα ομαδικά αθλήματα, όπως το κρίκετ, το ράγκμπι, το ποδόσφαιρο και το γαελικό ποδόσφαιρο (τοπική παραλλαγή του γνωστού μας ποδοσφαίρου). Υπάρχει και το καμόγκι, ένα ομαδικό άθλημα με το οποίο ασχολούνται κυρίως γυναίκες και μοιάζει με το χόκεϊ επί χόρτου .Ως επί το πλείστον,  βρίσκουμε Καθολικούς στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας και Προτεστάντες και Καθολικούς στη Βόρεια Ιρλανδία. Οι επαρχίες της Ιρλανδίας που υφίστανται  δεν εξυπηρετούν κανένα διοικητικό ή πολιτικό σκοπό, αλλά λειτουργούν ως ιστορικές και πολιτιστικές οντότητες. Η Ιρλανδία χρησιμοποιεί το ευρώ. Είναι μια από τις πολλές ευρωπαϊκές χώρες που χρησιμοποιούν το κοινό νόμισμα. Τι λες, φύγαμε για Ιρλανδία;

1.Κάστρο Μπλάρνεϊ

Το Blarney είναι ένα μικρό χωριό μερικά χιλιόμετρα μακριά από το Κορκ, στη νοτιοανατολική πλευρά της Ιρλανδίας. Ζει από τον τουρισμό και αυτό το οφείλει σε μεγάλο βαθμό στο ομώνυμο κάστρο του, το οποίο κάθε άλλο παρά επιβλητικό είναι. Χρωστάει όμως τη φήμη του σε μία πέτρα. Χτίστηκε από τον Cormac MacCarthy πριν από 600 χρόνια ενώ υποστηρίζεται ότι το κάστρο χρονολογείται από πριν το 1200 καθώς οι μύθοι λένε πως αρχικά ήταν ένα ξύλινο κάστρο το οποίο αντικαταστάθηκε από πέτρινο οικοδόμημα περί στα 1210 και καταστράφηκε ολοκληρωτικά το 1446.Στην κορυφή του κάστρου βρίσκεται ο Βράχος Eloquence (γνωστός ως βράχος του Blarney) όπου οι τουρίστες κρέμονται ανάποδα και τον φιλάνε καθώς λέγεται πως η κίνηση αυτή χαρίζει ευγλωττία. Ιδανικό για τους λάτρεις τόσο της φύσης όσο και για τους λάτρεις μίας ιστορικής εμπειρίας.

2. Ναός των Μπαρ

Η περιοχή Temple Bar βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Liffey. Η περιοχή Temple Bar θεωρείται πολιτιστική περιοχή της πόλης .Υπάρχουν πολλά δυναμικά μπαρ και νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, καθώς και το Pub Temple Bar. Η παμπ και η περιοχή πήραν το όνομά τους από το Sir William Temple (1555-1627), το Provost of Trinity College και το Master Chancery το 1609. Είχε το σπίτι του χτισμένο στη γωνία της Temple Lane και της Temple Bar Street, η οποία ήταν πρόσφατα ανακαινισμένη γη .Το Temple Bar στεγάζεται σε μια γωνιακή ιδιοκτησία και έχει έντονο χρώμα στο εξωτερικό. Η παμπ ιδρύθηκε το 1840 .Η παμπ είναι διάσημη για τον κήπο της μπύρας, τις μουσικές βραδιές, τη βιοτεχνική μπύρα, τα στρείδια, τη μεγαλύτερη συλλογή ουίσκι στη χώρα και το καλύτερο Guinness στην πόλη.  

3. Κάστρο του Δουβλίνου

Το Κάστρο του Δουβλίνου είναι ένα σημαντικό συγκρότημα της Ιρλανδικής κυβέρνησης, συνεδριακό κέντρο και τουριστικό αξιοθέατο. Βρίσκεται στην οδό Dame Street στο Δουβλίνο. Μέχρι το 1922 ήταν η έδρα της βρετανικής κυβέρνησης στην Ιρλανδία. Το κάστρο της πόλης , χτίστηκε το 1204 υπό τις διαταγές του βασιλιά Ιωάννη της Αγγλίας με σκοπό την αμυντική θωράκιση της πόλης. Κατά καιρούς φιλοξενεί σημαντικές εκθέσεις και επιπλέον λειτουργεί ως συνεδριακό κέντρο. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της προεδρίας της Ιρλανδίας στην Ευρωπαϊκή ‘Ένωση υπήρξε ο τόπος πολλών συνεδριάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Το κάστρο αποτελούσε ένα τμήμα της εξωτερικής περιμέτρου της πόλης και τα νερά του ποταμού Poodle τροφοδοτούσαν τις τάφρους που το περιτριγύριζαν ενισχύοντας έτσι την αμυντική του διάταξη. Κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα αντικαθίστανται και οι τελευταίες ξύλινες κατασκευές στο εσωτερικό του συγκροτήματος το οποίο όμως καταστρέφεται ολοσχερώς από πυρκαγιά το 1673. Οι εργασίες αναστήλωσης άρχισαν αμέσως και σήμερα σώζεται μόνο ένας πύργος από την αρχική κατασκευή.

4.  Αββαείο Kylemore

Το μοναστήρι Kylemore είναι ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων που ιδρύθηκε το 1920 με βάση το κάστρο Kylemore, στο Connemara, County Galway της Ιρλανδίας. Το μοναστήρι ιδρύθηκε για καλόγριες Benedictine που εγκατέλειψαν το Βέλγιο στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. δραματικό τοπίο και η εικονική εικόνα ενός μπαρονικού κάστρου που αντικατοπτρίζεται σε μια λίμνη Connemara έχει καταστήσει το Kylemore Abbey παγκοσμίως γνωστό και είναι πλέον από το μεγαλύτερο τουριστικό αξιοθέατο στη δυτική Ιρλανδία.

5. Βράχοι του Μοχέρ

Οι βράχοι του Μοχέρ είναι απόκρημνη βραχώδης ακτή στη νοτιοδυτική περιοχή Μπέρεν  της Ιρλανδίας, με θέα προς τον ανοικτό Ατλαντικό Ωκεανό. Το μήκος τους εκτείνεται στα 8 χιλιόμετρα και το μεγαλύτερο ύψος στο Hag’s Head φθάνει στα 214 μέτρα. Στην ευρύτερη περιοχή κατοικούν 20 διαφορετικά είδη πουλιών, όπως γλάροι, γεράκια, κοράκια και θαλασσοκόρακες. Οι βράχοι του Μοχέρ αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, καθώς το 2006 υπολογίζεται ότι τους επισκέφθηκαν 1.000.000 επισκέπτες. Χαρακτηριστικό σημείο τους είναι ο πέτρινος στρογγυλός πύργος του Sir Cornelius O’Brien που χτίστηκε το 1835. Από αυτόν οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν προς τα βόρεια της κομητείας Galway τα νησιά Aran στο Galway Bay, τις οροσειρές Maumturks και Δώδεκα Pins, ενώ προς τα νότια το Loop Head

6. Εθνικοί Βοτανικοί Κήποι της Ιρλανδίας

Το National Botanic Gardens είναι ένας βοτανικός κήπος, που βρίσκεται στο Glasnevin, 5 χλμ. βορειοδυτικά του κέντρου της πόλης του Δουβλίνου, Ιρλανδία. Τα 19,5 εκτάρια βρίσκονται μεταξύ του νεκροταφείου Glasnevin και του ποταμού Τόλκα, όπου αποτελεί μέρος της πεδιάδας του ποταμού. Ο Εθνικός Βοτανικός Κήπος Ιδρύθηκε το 1795 και είναι γνωστός για τις εξαιρετικές φυτικές συλλογές του που κατέχουν πάνω από 15.000 φυτικά είδη και ποικιλίες από μια ποικιλία οικοτόπων από όλο τον κόσμο. Η διατήρηση παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του βοτανικού κήπου και στο Glasnevin φιλοξενούνται πάνω από 300 απειλούμενα είδη φυτών από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων 6 ειδών, τα οποία είναι ήδη εξαφανισμένα στο φυσικό περιβάλλον.

7. Εθνικό Πάρκο Κιλάρνεϊ

Το Εθνικό Πάρκο Killarney, κοντά στην πόλη Killarney, το County Kerry, ήταν το πρώτο εθνικό πάρκο στην Ιρλανδία, που δημιουργήθηκε όταν το Muckross Estate δωρίστηκε στο Ιρλανδικό Ελεύθερο Κράτος το 1932.Ο ξεχωριστός συνδυασμός βουνών, λιμνών, δασών και καταρρακτών υπό τους συνεχώς μεταβαλλόμενους ουρανούς δίνει στην περιοχή μια ιδιαίτερη γραφική ομορφιά. Το Εθνικό Πάρκο του Κιλάρνεϊ χαρακτηρίστηκε από το 1981 από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, μέρος ενός παγκόσμιου δικτύου φυσικών περιοχών που έχουν ως κύρια στόχους τη διατήρηση, την έρευνα, την εκπαίδευση και την κατάρτιση. Σημείωση : Τα ιθαγενή κόκκινα ελάφια είναι μοναδικά στην Ιρλανδία με παρουσία στη χώρα από την τελευταία Εποχή των Παγετώνων.

8.Kτήμα Παουερσκόρτ

Το Powerscourt Estate, που βρίσκεται στο Enniskerry, County Wicklow της Ιρλανδίας, είναι ένα μεγάλο εξοχικό κτήμα που φημίζεται για το σπίτι και τους διαμορφωμένους κήπους του.

9. Αποθήκη Guinness

Πίσω στο 1759, ένας επιχειρηματίας ζυθοποιός, με την επωνυμία Arthur Guinness, μίσθωσε για 9.000 χρόνια το ζυθοποιείο με ετήσιο μίσθωμα £ 45. Λίγους αιώνες αργότερα, γεννήθηκε η Αποθήκη. Χτισμένο στο στυλ της Σχολής Αρχιτεκτόνων του 1904, αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως ζυθοποιείο.. Σήμερα αποτελεί το νούμερο ένα αξιοθέατο για τους επισκέπτες της Ιρλανδίας ! Βρίσκεται σε ένα φοβερό κτίριο, ο πυρήνας του είναι στη μορφή ενός γιγάντιου ποτηριού, και αποτελείται από επτά ορόφους. Με πάνω από 4 εκατομμύρια επισκέπτες από το 2000, όταν άνοιξε για πρώτη φορά. Αν αγαπάτε το ουίσκι, σίγουρα αξίζει μια επίσκεψη…

10. Βράχος του Κάσελ

Ο Βράχος του Κάσελ είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα μεσαιωνικής και κέλτικης αρχιτεκτονικής Τα σημερινά κτίρια είναι από τον 12ο και 13ο αιώνα. Μέσα στο κάστρο υπάρχει μια μισοκατεστραμμένη γοτθική εκκλησία και ένα νεκροταφείο στο οποίο είναι θαμμένοι επιφανείς άρχοντες και γαιοκτήμονες του τόπου. Υπάρχει επίσης και ένα μικρό μουσείο με αντικείμενα από το κάστρο.

 Πρωτεύουσα της είναι η Βέρνη , ενώ η μεγαλύτερη πόλη η Ζυρίχη. Άλλα σημαντικά αστικά κέντρα είναι η Βασιλεία, η Γενεύη, η Λοζάνη και το Βίντερτουρ. Νόμισμα της χώρας είναι το Φράγκο. Έχει υψηλό βιοτικό επίπεδο και ανεπτυγμένο εμπόριο, βιομηχανία και τουρισμό. Συνορεύει δυτικά με την Γαλλία, νότια με την Ιταλία, βόρεια και βορειοανατολικά με την Γερμανία και ανατολικά με την Αυστρία και το Λιχτενστάιν. Αποτελεί περίκλειστο κράτος, καθώς δεν βρέχεται σε κανένα σημείο της από Θάλασσα. Σας ήρθε στο μυαλό; Μα φυσικά, πρόκειται για την περίφημη Ελβετία! Το συγκρότημα των Άλπειων καταλαμβάνει περίπου 3/5 της συνολικής έκτασης της χώρας. Εντυπωσιακό ε; Για αυτό , άλλωστε , η βιομηχανία είναι πολύ περισσότερο ανεπτυγμένη και είναι ο κυριότερος εξαγωγικός τομέας της οικονομίας της. Έχει αναπτύξει τόσο τη βαριά βιομηχανία (μεταλλουργία, κατασκευή μηχανών), όσο και την ελαφριά βιομηχανία, όπως η βιομηχανία χημικών και φαρμακευτικών προϊόντων, ρολογιών, υφαντουργία, σοκολάτας και η βιομηχανία επεξεργασίας γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Η Ελβετία είναι γενικά μια χώρα με υψηλό βιοτικό αλλά και πνευματικό επίπεδο, και η οικονομική της ανάπτυξη στηρίζεται, κατά ένα μεγάλο μέρος, στο υψηλό πνευματικό και επιστημονικό επίπεδο της χώρας. Αξίζει να σημειωθεί , ότι στα γάλλο-ελβετικά Σύνορα και κοντά στην Γενεύη εδρεύει το CERN, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικής Έρευνας .Το ήξερες ότι είναι διαιρεμένη σε 26 καντόνια και ημικαντόνια (τα είκοσι έξι καντόνια της Ελβετίας είναι οι διοικητικές υποδιαιρέσεις της Ελβετικής Συνομοσπονδίας);Η φυσική ομορφιά, το υγιεινό της κλίμα, ή ήσυχη ζωή της Ελβετίας προσελκύουν κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες στα διάφορα τουριστικά θέρετρα που είτε βρίσκονται στις πλαγιές των Άλπειων, είτε στις όχθες των γραφικών της λιμνών. Πάρε , λοιπόν μια γεύση από τους 10 πιο must προορισμούς του Ευρωπαϊκού αυτού στολιδιού και στο επόμενο ταξίδι σου , βάλε πλώρη ….για Ελβετία !

1. Ζυρίχη

Η Ζυρίχη είναι η μεγαλύτερη πόλη στην Ελβετία και πρωτεύουσα του καντονίου της Ζυρίχης. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής φτάνει τα 1,68 εκατομμύρια. Η πόλη είναι το οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της Ελβετίας .To όνομα της πόλης (Zürich) προέρχεται πιθανόν από την κελτική λέξη Turus, υπόθεση που στηρίζεται στην ανακάλυψη ενός τάφου του 2^ου αιώνα, πάνω στον οποίο αναγράφεται το λατινικό όνομα Turicum.Η Ζυρίχη εκτείνεται γύρω από το βόρειο άκρο της ομώνυμης λίμνης και τις όχθες του ποταμού Λίματ. Το ιστορικό κέντρο, η παλιά πόλη, βρίσκεται λίγο βορειότερα από το σημείο που ο ποταμός εκβάλλει στη λίμνη. Η ιστορία της Ζυρίχης ξεκινά από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η πόλη αναπτύχθηκε κυρίως  το Μεσαίωνα. Ήδη από το 19^ο αιώνα αποτελεί το σημαντικότερο οικονομικό κέντρο της Ελβετίας. Στην μαγευτική αυτή πόλη, μπορεί να θαυμάσει κανείς το Εθνικό Μουσείο της Ελβετίας που στεγάζεται σε κτίριο που φέρει την υπογραφή του Gustav Gull, το μουσείο μοντέρνας τέχνης Kunsthaus, η εκκλησία του Αγίου Πέτρου με το μεγαλύτερο ρολόι της Ευρώπης και η μεγαλύτερη εκκλησία της Ευρώπης Wasserkircher! Είμαι σίγουρη πως θα λατρέψετε το μουσείο Johann Jacob (γνωστό σε όλους το όνομα από το brand) όπου παρουσιάζεται η ιστορία του καφέ! Για τους ποδοσφαιρόφιλους της παρέας , στη Ζυρίχη βρίσκεται η έδρα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FIFA).Σημείωση: στη Ζυρίχη διοργανώνεται κάθε Αύγουστο το φεστιβάλ dance μουσικής Street Parade.

2. Λουκέρνη

Η Λουκέρνη , είναι πόλη στην κεντρική Ελβετία και είναι πρωτεύουσα του καντονίου της Λουκέρνης. Η Λουκέρνη είναι το κοινωνικό και πολιτιστικό κέντρο της Κεντρικής Ελβετίας. Στον τομέα της εκπαίδευσης, είναι, μεταξύ άλλων, η έδρα του Πανεπιστημίου της Λουκέρνης, η παιδαγωγική σχολή και η Ανώτατη Σχολή της κεντρικής Ελβετίας. Η Λουκέρνη είναι ένας σημαντικός τουριστικός προορισμός στην Ελβετία, αφ ‘ενός λόγω της θέσης του στη λίμνη και κοντά στις Άλπεις και από την άλλη πλευρά, χάρη στα αξιοθέατα της, όπως η Γέφυρα Κάπελ, το Ελβετικό Μουσείο Μεταφορών και το περίφημο Καρναβάλι της Λουκέρνης. Η δημόσια συγκοινωνία στην πόλη καλύπτεται από συνδεδεμένα δίκτυα τρόλεϊ, λεωφορείων, τρένων καθώς και πλοίων για την κίνηση στη λίμνη. Υπάρχουν πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες σε όλη την Λουκέρνη. Η πιο επιτυχημένη όμως είναι η ΦΚ Λουκέρνη που παίζει στο πρωτάθλημα της Ελβετίας (Swiss Super League). Στην όχθη της ειδυλλιακής λίμνης – όπου ο μύθος θέλει τον Γουλιέλμο Τέλλο να σημάδεψε το μήλο στο κεφάλι του γιού του – η Λουκέρνη είναι ένας πολύ ρομαντικός προορισμός. Εξαιτίας του Συνεδριακού και Πολιτιστικού κέντρου ΚΚL Luzern , φιλοξενούνται πολλά φεστιβάλ κλασικής μουσικής , jazz και blues . Κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι η πολυφωτογραφημένη γέφυρα Kapellbrücke με τα κρεμαστά πολύχρωμα λουλούδια.

Υ.Γ :Ανεβείτε στο τρενάκι που κάνει τον γύρο της πόλης και προσφέρει ξενάγηση σε πολλές γλώσσες. Η περιήγηση διαρκεί 45 λεπτά.

3. Titlis

Το Titlis είναι ένα βουνό των Άλπειων Uri, που βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ των καντονιών του Obwalden και της Βέρνης. Στα 3.238 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, είναι η υψηλότερη κορυφή της σειράς βόρεια του Susten Pass, μεταξύ του Bernese Oberland και της Κεντρικής Ελβετίας. Φημισμένο βουνό που περιλαμβάνει το πρώτο τελεφερίκ στον κόσμο, περιοχή για σκι, κρεμαστή γέφυρα και σπήλαια παγετώνων. Μόνο από την περιγραφή σε δελεάζει… να το δοκιμάσεις. Αν αγαπάς το χιόνι , τα ύψη και την περιπέτεια , σίγουρα αυτό θα είναι το ιδανικό μέρος για σένα!!

4. Σανκτ Γκάλεν

Το Σανκτ Γκάλεν είναι πρωτεύουσα του καντονίου του Σανκτ Γκάλεν, στην Ελβετία. Προέρχεται από το ερημητήριο του Αγίου Γάλλου (Άγιος Γκαλ), του 7ου μ.Χ. αιώνα. Το Σανκτ Γκάλεν στο τέλος του 2012 είχε 74.101 κατοίκους και ήταν η 7η μεγαλύτερη πόλη στη χώρα. Είναι χτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 675 μέτρων. Η πόλη έχει καλές μεταφορικές συνδέσεις με την υπόλοιπη χώρα και τη γειτονική Γερμανία και Αυστρία. Η ΦΚ Ζανκτ Γκάλεν, η παλαιότερη εν ζωή ελβετική ομάδα, έχει την έδρα της στη πόλη. Το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της πόλης είναι το Αββαείο του Σανκτ Γκάλεν, το οποίο αποτελεί από το 1983 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η φημισμένη του βιβλιοθήκη έχει βιβλία που χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα. Περιπλανηθείτε στην Παλιά Πόλη του St Gallen με τα δρομάκια, τα εστιατόρια και τα καφέ.

5. Βασιλεία

Η Βασιλεία είναι μετά τη Ζυρίχη και τη Γενεύη, η τρίτη σε πληθυσμό πόλη της Ελβετίας . Βρίσκεται σε τριεθνές σημείο στα σύνορα της Ελβετίας με τη Γερμανία και τη Γαλλία. Αποτελεί σημαντικό οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο, ειδικά στους τομείς των χημικών και φαρμακευτικών προϊόντων. Είναι επίσης η πρωτεύουσα του ημι-καντονιού Μπάζελ-Στατ (Βασιλεία-Πόλη).Η Βασιλεία βρίσκεται στη βορειοδυτική Ελβετία και διατρέχεται από τον ποταμό Ρήνο. Η Βασιλεία διαθέτει λιμάνι στο Ρήνο που επιτρέπει τη διακίνηση εμπορευμάτων από το λιμάνι του Ρότερνταμ και τη Βόρεια Θάλασσα. Είναι επίσης σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος. Διαθέτει σταθμούς για το ελβετικό, το γερμανικό και γαλλικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Καταπράσινα πάρκα και βαρκάδα στο ποτάμι. Στον πύργο του St. Martin, η ματιά θα φτάσει μέχρι τον Μέλανα Δρυμό! Το πολιτιστικό ίδρυμα Fondation Beyeler που στεγάζεται σε ένα πανέμορφο κτίριο που φέρει την υπογραφή του αναγνωρισμένου αρχιτέκτονα Renzo Piano, συνιστά in-αξιοθέατο της πόλης. Διαθέτει , επίσης  , το Puppenhausmuseum, ένα μουσείο με κουκλόσπιτα, μινιατούρες, αρκουδάκια αλλά και διάφορα παιχνίδια. Μην χάσετε  το καρναβάλι Basel’s Fasnacht, κάπου ανάμεσα στον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο, που  είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο οργανωμένα της Ευρώπης!

6. Κάστρο του Σιγιόν

Το κάστρο του Σιγιόν βρίσκεται στις ακτές της λίμνης Λεμάν, στο Βεϊτό (πόλη βρισκόμενη ανάμεσα στο Βιλνέβ και το Μοντρέ) της Ελβετίας. Μακρόστενου σχήματος, το κάστρο έχει 110 μέτρα μήκος και 50 μέτρα πλάτος, με τον πύργο του να βρίσκεται σε ύψος 25 μέτρων πάνω από το έδαφος. Αποτελεί ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Διαδοχικά υπό την κατοχή του Οίκου της Σαβοΐας και στην συνέχεια της Βέρνης από το 1536 μέχρι και το 1798, ανήκει πλέον στο Καντόνι του Βω (Canton de Vaud) και έχει κατηγοριοποιηθεί ως ιστορικό μνημείο.Το κάστρο του Σιγιόν είναι χτισμένο πάνω σε έναν μακρόστενο βράχο από ασβεστόλιθο που προχωρά μέσα στη λίμνη Λεμάν ανάμεσα στο Μοντρέ και το Βιλνέβ με από τη μια πλευρά μια απότομη πλαγιά και από την άλλη το απύθμενο βάθος της λίμνης. Η τοποθεσία είναι ιδανική : αποκλείει το πέρασμα ανάμεσα στην Ριβιέρα του Βω (πέρασμα στον Βορρά προς την Γερμανία και την Γαλλία) και την κοιλάδα του Ρον που επιτρέπει την ταχεία πρόσβαση στην Ιταλία. Επιπλέον, επιπλέον η τοποθεσία προσφέρει εξαιρετική θέα προς τις ακτές της Σαβοΐας που βρίσκονται από την άλλη μεριά της λίμνης.Από τα τέλη του 18ου αιώνα, το κάστρο προσελκύει ρομαντικούς συγγραφές. Από τον Ζαν-Ζακ Ρουσό στον Βικτόρ Ουγκό, περνώντας από τους Αλέξανδρο Δουμά, Γκυστάβ Φλωμπέρ και Λόρδο Βύρωνα, το κάστρο εμπνέει ποιητές από όλο τον κόσμο.

Το 1900, ο αρχιτέκτονας Αλμπέρ Ναέφ συνεχίζει τα έργα αναπαλαίωσης για να καταλήξει στην σημερινή εικόνα του μνημείου. Φτιάχνει ξανά το εσωτερικό του και τις ταπετσαρίες ορισμένων δωματίων όπως η μεγάλη αίθουσα του βαΐλου, γνωστή και ως « grande cuisine bernoise » (μεγάλη κουζίνα της Βέρνης).Το 1939, το κάστρο υποδέχεται ήδη περισσότερους από 100.000 επισκέπτες. Η κοντινή απόσταση από την πόλη του Μοντρέ δεν είναι ξένη με αυτή την προσέλευση. Ήδη το μνημείο δέχεται περισσότερους από 300.000 επισκέπτες ανά έτος. Χάρη στις αναπαλαιώσεις, το κάστρο βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση και βοηθά σημαντικά στην κατανόηση και την γνωριμία με την φεουδαρχική αρχιτεκτονική. Μετά από μια επίσκεψη στο Κάστρο και εμπνεόμενος από την ιστορία του Φρανσουά Μπολιβάρ, ο Λόρδος Βύρωνας έγραψε ένα ποίημα πάνω στον Φυλακισμένος του Σιγιόν το 1816.

7. Rhine Falls

Πρόκειται για ένα θέαμα που σου κόβει την ανάσα! Ο μεγαλύτερος καταρράκτης της Ευρώπης και επιπλέον, ένας από τους πιο ορμητικούς. Οι καταρράκτες του ποταμού Ρήνου σχηματίστηκαν πριν περίπου 17.000 χρόνια , την εποχή των παγετώνων . Απέχουν 4 χιλιόμετρα από την κοντινότερη πόλη και είναι μια εξαιρετική επιλογή για τον επισκέπτη . Το ύψος των καταρρακτών φτάνει τα 23 μ. , όχι ιδιαίτερα μεγάλο , αλλά διαθέτει 150 μ. πλάτος , κάτι που καθιστά το θέαμα αυτό , ακόμα πιο μοναδικό! Το καλοκαίρι παρέχονται βάρκες , οι οποίες σε πηγαίνουν μέχρι τους μεγάλους βράχους  και έχεις την δυνατότητα να δεις καλύτερα τον καταρράκτη.

8. Γενεύη

Η Γενεύη είναι πόλη στην Ελβετία και πρωτεύουσα του ομώνυμου καντονιού. Είναι η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην Ελβετία (μετά από τη Ζυρίχη). Η πόλη βρίσκεται στις δυτικές όχθες της λίμνης της Γενεύης. Η πρώτη ιστορική αναφορά για την ύπαρξη της πόλης την περιγράφει σαν έναν συνοριακό οικισμό που κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους ο 121 π.Χ. Στην πόλη εδρεύουν πολυάριθμοι διεθνείς οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής έδρας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Η οικονομία της Γενεύης είναι προσανατολισμένη στις υπηρεσίες. Η πόλη έχει σημαντικές παραδοσιακές τράπεζες και αποτελεί επίσης σημαντικό κέντρο του εμπορίου προϊόντων. Στην πόλη της Γενεύης μια από τις ιστορικότερες και πιο ένδοξες ποδοσφαιρικές ομάδες της Ελβετίας, η Σερβέτ Γενεύης. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1890 και πήρε το όνομά της από μια ομώνυμη συνοικία που βρίσκεται στην δεξιά όχθη του ποταμού Ρον. Θεωρείται παγκοσμίως η τρίτη κατά σειρά πόλη με τον υψηλότερο δείκτη βιοτικού επιπέδου και επιπλέον της έχει αποδοθεί ο χαρακτηρισμός “Πρωτεύουσα της Ειρήνης” λόγω των ειρηνευτικών συνθηκών που υπογράφηκαν σε αυτή καθώς και άλλων πιο εξειδικευμένων συμβάσεων όπως για παράδειγμα του πλαισίου αντιμετώπισης των αιχμαλώτων πολέμου. το κλίμα της Γενεύης είναι εύκρατο κατά τη διάρκεια του χειμώνα υπάρχουν χιονοπτώσεις και παγετός, το καλοκαίρι όμως υπάρχουν αρκετές ζεστές μέρες ώστε οι κάτοικοι μπορούν ευχάριστα να κολυμπήσουν στη λίμνη. Με κομψά καταστήματα, ήσυχα πάρκα, καλά εστιατόρια -όσο περνάει ο καιρός, η Γενεύη μετατρέπεται σε γαστρονομική πρωτεύουσα της Ελβετίας- και περισσότερα από τριάντα μουσεία, αυτή η μικρή πόλη θα σας συναρπάσει!

9. Στάδιο Γενεύης

Όσοι αγαπάτε το ποδόσφαιρο, τότε σίγουρα γνωρίζετε ότι τη Γενεύη είναι η έδρα μιας από τις ιστορικότερες ομάδες στην Ελβετία. Εδώ λοιπόν εδρεύει η Servette FC που ιδρύθηκε το 1890 και αγωνίζεται στο στάδιο της Γενεύης. Το όνομά της προέρχεται από την ομώνυμη περιοχή που βρίσκεται δεξιά του ποταμού Ροδανού. Η Servette FC έχει κατακτήσει 17 φορές το πρωτάθλημα της χώρας, 7 φορές στέφθηκε κυπελλούχος και ήταν η ομάδα που κατέκτησε την πρώτη παγκόσμια διοργάνωση συλλόγων το 1908 . Η οικονομική κακοδιαχείριση όμως την οδήγησε σε δυσχέρεια και δυστυχώς στις 4 Φεβρουαρίου του 2005 κήρυξε πτώχευση κάτι που την ανάγκασε να υποχωρήσει δύο κατηγορίες. Σήμερα αγωνίζεται στη δεύτερη τη τάξη κατηγορία του ελβετικού πρωταθλήματος και κάνει προσπάθεια για την επάνοδο.

10 . Βέρνη

Η Βέρνη είναι η πρωτεύουσα της Ελβετίας και η τέταρτη σε πληθυσμό πόλη της (μετά τις Ζυρίχη, Γενεύη και Βασιλεία). Είναι επίσης πρωτεύουσα του ομώνυμου καντονιού. Βρίσκεται στην κεντρική Ελβετία. Διατρέχεται από τον ποταμό Άαρ, παραπόταμο του Ρήνου. Αρχικά χτίστηκε σε ένα λόφο που περικλείεται από τον ποταμό, ήδη όμως από τον 19^ο αιώνα επεκτάθηκε και στην απέναντι όχθη. Η Βέρνη ιδρύθηκε το 1191 από το Δούκα Μπέρτολτ τον 5ο των Zähringen. Σύμφωνα με την παράδοση ονόμασε την πόλη Βέρνη από μια αρκούδα που σκότωσε στην περιοχή. Διάσημοι κάτοικοι της Βέρνης είναι ο Άλμπρεχτ φον Χάλλερ (Albrecht von Haller), ο ποιητής Άλμπερτ Μπίτσιους (Albert Bitzius), οι ζωγράφοι Φέρντιναντ Χόντλερ (Ferdinand Hodler) και Πάουλ Κλέε. Ο γεννημένος στη Γερμανία Άλμπερτ Αϊνστάιν ανέπτυξε τη θεωρία της σχετικότητας όταν δούλευε ως υπάλληλος στο γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας της Βέρνης. Η επίσημη γλώσσα είναι τα Γερμανικά. Στον προφορικό λόγο χρησιμοποιείται μια τοπική διάλεκτος (Γερμανικά της Βέρνης), ελαφρά παραλλαγή των Ελβετικών γερμανικών (η εκδοχή των γερμανικών που μιλιούνται στην Ελβετία).Η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα της Βέρνης είναι η Γιανγκ Μπόις Βέρνης.

Το ιστορικό κέντρο της είναι ένα σπάνιο δείγμα αυτούσιας διατηρούμενης μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής και για το λόγο αυτό έχει ανακηρυχθεί ολόκληρο ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO.Ιδιαίτερα εντυπωσιακός είναι ο καθεδρικός ναός της πόλης, ο μεγαλύτερος όλης της Ελβετίας. Ο τρούλος είναι 100 μέτρα ύψος και ανεβαίνοντας τα 344 σκαλιά θα απολαύσετε μοναδική θέα! Στην πρόσοψη του υπάρχει αναπαράσταση της Αποκάλυψης. Υπάρχουν περισσότερα από 100 σιντριβάνια στην πόλη, από τον 16ο αιώνα, δείγμα του πλούτου που υπήρχε από τα παλιά χρόνια στην Βέρνη. Αγαπημένο σημείο της πόλης, η πλατεία κοινοβουλίου με υπαίθρια αγορά δύο φορές την εβδομάδα. Αυτό που την κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι τα 26 σιντριβάνια, ένα για κάθε καντόνι. Ο Ποταμός Aare ,με έκταση 288 χλμ. ,  είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της χώρας. Διασχίζει την πόλη σε 3 διαφορετικά σημεία και της προσδίδει ιδιαίτερη ομορφιά. Το καλοκαίρι πολλοί κάνουν μπάνιο στα κρυστάλλινα τιρκουάζ νερά του, ενώ διοργανώνονται και σπορ όπως ράφτινγκ.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Buona sera, signore e signori, e buona sera anche ai miei amici!Όσο μου επιτρέπει η βασική γνώση ιταλικών , σας μεταφέρω μέχρι την μαγευτική Ιταλία, με σκοπό να γνωρίσετε τους θησαυρούς που κρύβει . Πανέμορφα τοπία , συνδυασμένα με τα αξιοθέατα που προσφέρει η χώρα αυτή , χωρίς φυσικά να παραλείψουμε την υπέροχη τοπική κουζίνα με τις… εκπλήξεις που κρύβει ! Ήρθε η ώρα , όμως να γνωρίσουμε μερικά πράγματα για την γειτονική μας χώρα . Είναι η χώρα με τα περισσότερα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς, τα οποία φτάνουν τα 47.Αποτελεί τον μεγαλύτερο παραγωγό κρασιού του κόσμου. Το Βατικανό, που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ιταλίας, είναι το μοναδικό έθνος που κλειδώνει τις πύλες του το βράδυ. Οπότε, ξεχάστε ό,τι σκέψεις είχατε να μπείτε ….παράνομα για να θαυμάσετε την Καπέλα Σιξτίνα ! Με 150 χιλιάδες φοιτητές, το Πανεπιστήμιο της Ρώμης είναι το μεγαλύτερο της Ευρώπης. Όμως , αξίζει να σημειωθεί , ότι με έτος ίδρυσης το 1088, το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια είναι το παλαιότερο του κόσμου που βρίσκεται ακόμη σε λειτουργία. Επιπλέον, η Ιταλία είναι η πιο επιτυχημένη χώρα της Ευρώπης στον ομαδικό αθλητισμό. Τρίτη σε Τσάμπιονς Λιγκ, πρώτη (μαζί με τη Γερμανία) σε Μουντιάλ, πρώτη (μαζί με την Ισπανία) σε Ευρωλίγκες, δεύτερη (πίσω απ’ τη Ρωσία) στο Champion’s League του βόλεϊ κτλ.

Ας πάρουμε , λοιπόν , μια γεύση από …ιταλική φινέτσα!

1. Πύργος της Πίζας

To πιο in αρχιτεκτονικό μνημείo της Ιταλίας είναι πόλος έλξης εκατοντάδων τουριστών κάθε χρόνο. Βρίσκεται πίσω από το ναό και αποτελεί την τρίτη παλαιότερη κατασκευή στην Πλατεία του Ντουόμο, της Πίζας, μετά τον καθεδρικό ναό και το κυκλικού σχήματος Βαπτιστήριο. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1174 και ολοκληρώθηκε το 1350 και  εμπνευστής του ήταν ο αρχιτέκτονας Μπονάνο ντι Πίζα. Είναι φυσικά γνωστό … για την κλίση του !

2. Πομπηία

Χτίστηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. από τους Έλληνες στις ακτές της Καμπανίας στους πρόποδες του Βεζούβιου, κοντά στη Ρώμη. Η Πομπηία έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων και είχε επηρεαστεί πολύ από τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό. Η τοποθεσία της και το κλίμα της ήταν περίφημα, πράγμα που την έκανε το καλύτερο θέρετρο της αρχαίας Ρώμης. Πολλοί πλούσιοι Ρωμαίοι είχαν χτίσει πάνω στους σκεπασμένους με αμπέλια λόφους της, όμορφες εξοχικές επαύλεις, τις οποίες στόλιζαν με διάφορα έργα τέχνης.Tο 62 μ.Χ. έγινε ένας σφοδρότατος σεισμός, που συντάραξε την ωραία και πλούσια αυτή πόλη. Αλλά ο σεισμός αυτός δεν ήταν παρά το προμήνυμα για την ολοσχερή καταστροφή της.

Πράγματι λίγα χρόνια αργότερα, στις 24 Αυγούστου του 79 μ.Χ., μετά από μια φοβερή έκρηξη του Βεζούβιου , ένα τεράστιο κύμα από στάχτη έθαψε τα πάντα, μέσα σε λίγες ώρες, την εύθυμη, σπάταλη και πανέμορφη ρωμαϊκή πόλη. Στην αρχή σηκώθηκε ένα φοβερό σύννεφο από στάχτη, η οποία σκέπασε την πόλη σε ύψος ενός μέτρου. Μόλις αντιλήφθηκαν οι κάτοικοι της Πομπηίας τη θεομηνία, άρχισαν να τρέπονται σε φυγή, παίρνοντας ο καθένας ό,τι μπορούσε να προφτάσει τις συνταρακτικές εκείνες στιγμές. Πολλοί όμως άλλαξαν γνώμη και ξαναγύριζαν αλλά τους έπιανε παραλυσία από τον πανικό. Η παλαιά πόλη είχε ξεχαστεί και κανείς δεν ήξερε την ύπαρξή της. Πρώτη ανακάλυψη τμήματος της Πομπηίας έγινε το 1592 τυχαία, κατά τις εργασίες για την κατασκευή του υπόγειου υδραγωγείου της πόλης Τόρε Ανουντσιάτα που βρίσκεται εκεί κοντά. Τότε βρέθηκαν πολλά σημαντικά αντικείμενα, που μαζί με όσα ανακάλυψαν σε κατοπινές ανασκαφές ,αποτελούν σήμερα έναν πραγματικό θησαυρό τέχνης. Οι ανασκαφές έφεραν την Πομπηία ζωντανή στα μάτια μας, αποκαλύπτοντας πολλές λεπτομέρειες της καθημερινότητας των κατοίκων της. Διασώθηκαν, προστατευμένες απ’ τη φθορά του χρόνου, όλες οι πλούσιες επαύλεις, με τις πολυάριθμες τοιχογραφίες τους, η αγορά, οι πολυάριθμοι ναοί, το μικρό και το μεγάλο θέατρο , οι αψίδες, οι κρήνες, τα καταστήματα, τα ιδιωτικά σπίτια. Διασώθηκαν και λεπτομέρειες που μας δείχνουν τον ξαφνικό θάνατο της πόλης, από την καθημερινή ζωή που διακόπηκε απότομα. Άνθρωποι που έτρωγαν ξαπλωμένοι στα ανάκλιντρα, άνθρωποι που πνίγηκαν απ’ τις αναθυμιάσεις προσπαθώντας να ξεφύγουν απ’ το φριχτό θάνατο. 

3. Καθεδρικός ναός της Φλωρεντίας

Ο Καθεδρικός ναός της Φλωρεντίας ή Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε είναι ο καθεδρικός ναός της Φλωρεντίας . Η κατασκευή του άρχισε το 1296 σε γοτθικό ρυθμό και ολοκληρώθηκε δομικά το 1436. Το εξωτερικό του ναού είναι καλυμμένο με πολύχρωμες μαρμάρινες πλάκες σε διάφορες αποχρώσεις του γκρι και του ροζ, χωρισμένες με λευκό. Το συγκρότημα του καθεδρικό βρίσκεται στην Πιάτσα ντελ Ντουόμο και περιλαμβάνει επίσης το Βαπτιστήριο και το καμπαναριό του Τζιόττο. Τα τρία κτίρια είναι τμήμα του Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO που περιλαμβάνει το ιστορικό κέντρο της Φλωρεντίας και αποτελεί μείζον τουριστικό αξιοθέατο της . Ο ναός είναι ένας από τους μεγαλύτερους στην Ιταλία και ο τρούλος ήταν μέχρι την ανάπτυξη νεότερων δομικών υλικών στη σύγχρονη εποχή ο μεγαλύτερος στον κόσμο. Παραμένει ο μεγαλύτερος τρούλος που έχει κατασκευαστεί από τούβλα. Ο καθεδρικός είναι η έδρα της ρωμαιοκαθολικής αρχιεπισκοπής της Φλωρεντίας.

4. Κεντρική Πλατεία της Σιένα

Η κεντρική πλατεία της Σιένα, Piazza del Campo, είναι μία από τις ιστορικότερες πλατείες της Ιταλίας και μία από τις μεγαλύτερες μεσαιωνικές πλατείες της Ευρώπης, γνωστή για την ομορφιά και την αρχιτεκτονική της. Γύρω της στέκουν τα παλάτια Palazzo Pubblico και Torre del Mangia καθώς και η Fonte Gaia (“Η πηγή της χαράς”), ένα μαρμάρινο σιντριβάνι που κατασκευάστηκε το 1419, διακοσμημένο με διάφορα ανάγλυφα που αναπαριστούν την Παναγία. Στην Piazza del Campo λαμβάνει χώρα το σημαντικότερο γεγονός της πόλης, το λεγόμενο “Palio di Siena”, μία ιστορική ιπποδρομία που έχει τις ρίζες της στο μεσαίωνα και πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις 2 Ιουλίου και στις 16 Αυγούστου, προσελκύοντας χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

5. Βενετία

Η Βενετία είναι πόλη της Ιταλίας χτισμένη πάνω σε μια ομάδα 118 μικρών νησιών που χωρίζονται από κανάλια και ενώνονται μεταξύ τους με γέφυρες. Η Βενετία είναι φημισμένη για την ομορφιά της τοποθεσίας της, την αρχιτεκτονική της και τα έργα τέχνης της. Ολόκληρη η πόλη είναι καταγεγραμμένη ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, μαζί με τη λιμνοθάλασσά της.Το όνομα προέρχεται από τον αρχαίο λαό των Βένετων, που κατοίκησαν την περιοχή από τον 10ο αιώνα π.Χ. Η πόλη υπήρξε στην ιστορία πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Βενετίας. Είναι γνωστή ως «Γαληνοτάτη», «Βασίλισσα της Αδριατικής», «Πόλη του Νερού», «Πόλη των Μασκών», «Πόλη των Γεφυρών», «Επιπλέουσα Πόλη» και «Πόλη των Καναλιών». Η πόλη απειλείται συχνά από πλημμυρικές παλίρροιες από την Αδριατική από το φθινόπωρο μέχρι τις αρχές της άνοιξης. Η Βενετία υπήρξε επίσης η έδρα πολλών διάσημων συνθετών στην περίοδο του μπαρόκ, όπως ο Αντόνιο Βιβάλντι, ο Ιπολίτο Τσιέρα, ο Τζιοβάννι Πίκι και ο Τζιρολκάμο ντάλα Κάζα, για να αναφέρουμε μερικούς. Μια λέξη θα σας πω για αυτό το μοναδικό στολίδι : ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ!!!

6. Η σκάλα του Μιλάνου

Η Σκάλα του Μιλάνου, είναι ένα από τα πιο διάσημα οπερατικά θέατρα στον κόσμο και είναι γνωστό ως Ο ναός της όπερας. Πήρε την ονομασία της από την ομώνυμη πλατεία του Μιλάνου όπου και βρίσκεται, την Piazza della Scala. Τα κύρια καλλιτεχνικά δρώμενα του θεάτρου, είναι η όπερα, οι παραστάσεις μπαλέτου και οι συναυλίες κλασικής μουσικής. Η Σκάλα του Μιλάνου γνώρισε την πρώτη της μεγάλη ακμή κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, καθώς έκαναν την εμφάνισή τους τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής. Μια επίσκεψη αξίζει επίσης και το μουσείο της, που υπόσχεται να σου μάθει τα πάντα για την ιστορία της.

7. Κολοσσαίο

Το Φλάβειο Αμφιθέατρο, από τον μεσαίωνα γνωστό ως το Κολοσσαίο ήταν ένα αμφιθέατρο της Αρχαίας Ρώμης. Βρίσκεται στη ΝΑ. πλευρά της Ρωμαϊκής Αγοράς .Το Κολοσσαίο άρχισε να κατασκευάζεται στην εποχή του Βεσπασιανού το 72 μ.Χ., συνεχίστηκε την εποχή του Τίτου και ολοκληρώθηκε όταν ήταν αυτοκράτορας ο Τίτος, το 80 μ.Χ. Ονομαζόταν Αμφιθέατρο των Φλαβίων, από το όνομα της δυναστείας των αυτοκρατόρων που το έχτισαν. Για να κατασκευαστεί, εργάστηκαν χιλιάδες Ιουδαίοι αιχμάλωτοι που είχαν συλληφθεί από τον Τίτο μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων. Πήρε το όνομά του από το κολοσσιαίο άγαλμα του Νέρωνα (Ο Κολοσσός), που βρισκόταν στην τοποθεσία που χτίστηκε. Στο Κολοσσαίο πραγματοποιούνταν αγώνες με ελεύθερη είσοδο, οι οποίοι διοργανώνονταν από τους αυτοκράτορες για να αυξάνουν την δημοτικότητά τους. Οι αγώνες διαρκούσαν μία μέρα ή και περισσότερες. Ξεκινούσαν με κωμικές πράξεις και εξωτικά ζώα, και ολοκληρώνονταν με τις μονομαχίες μεταξύ ζώων και μονομάχων, ή μόνο μεταξύ μονομάχων. Οι μονομάχοι ήταν αιχμάλωτοι πολέμου ή δούλοι. Το 80 μ.Χ. πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του Κολοσσαίου, με αγώνες που διήρκεσαν συνολικά 100 ημέρες. Το Κολοσσαίο λειτούργησε για περίπου 400 χρόνια, με μια διακοπή μεταξύ των ετών 217-238 μ.Χ., εξαιτίας ενός κεραυνού που κατέστρεψε μεγάλο τμήμα του. Μετά από σεισμούς και λεηλασίες κατά την διάρκεια των αιώνων αποτελεί σήμερα ένα από τα δημοφιλέστερα τουριστικά αξιοθέατα της σύγχρονης Ρώμης

8. Φοντάνα Ντι Τρέβι

Η Φοντάνα ντι Τρέβι είναι σιντριβάνι στην περιοχή Τρέβι στη Ρώμη, στην Ιταλία. Είναι το μεγαλύτερο μπαρόκ σιντριβάνι της πόλης ύψους 25,9 μέτρων και πλάτους 49 μέτρων. Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Νικόλα Σάλβι και ολοκληρώθηκε από τον Πιέτρο Μπράτσι.

9. Καπέλα Σιξτίνα

Η Καπέλα Σιξτίνα ή Παρεκκλήσιο του Σίξτου είναι παρεκκλήσιο του Αποστολικού Παλατιού, της επίσημης κατοικίας του Πάπα, στην πόλη του Βατικανού. To αρχικό Μεγάλο Παρεκκλήσιο ανακαινίστηκε το 1477-1480 από τον Πάπα Σίξτο Δ΄ , στον οποίο οφείλει και το όνομά του. Από τότε η Καπέλα Σιστίνα έγινε χώρος για θρησκευτικές και διοικητικές δραστηριότητες. Στην εποχή μας είναι το μέρος σύσκεψης του συλλόγου των καρδιναλίων για την εκλογή του νέου πάπα. Η φήμη του παρεκκλησίου οφείλεται στις νωπογραφίες που κοσμούν το εσωτερικό του, πρωτίστως του Μιχαήλ Αγγέλου, ο οποίος φιλοτέχνησε την οροφή του (1508-1512) και τον τοίχο του βωμού (1534-1541).

10. Πλατεία Αγίου Πέτρου

Η Πλατεία του Αγίου Πέτρου είναι μία μεγάλη πλατεία που βρίσκεται ακριβώς μπροστά από τον επιβλητικό ομώνυμο ναό, τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, το ανεξάρτητο παπικό κράτος μέσα στην πόλη της Ρώμης.

Στο κέντρο της πλατείας βρίσκεται ένας αιγυπτιακός οβελίσκος που υψώθηκε στη σημερινή του θέση το 1586. Υπάρχει επίσης ένα γρανιτένιο σιντριβάνι του Μπερνίνι, έργο του 1675. Η Πλατεία του Αγίου Πέτρου έχει μέγιστο πλάτος 240 μέτρων, ενώ το μέγιστο μήκος της φτάνει τα 340 μέτρα.

11. Στάντιο Σαν Πάολο

Το Στάντιο Σαν Πάολο είναι ένα αθλητικό γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στο ευρισκόμενο δυτικά προάστιο της Φουοριγκρότα στην Νάπολι της Ιταλίας, ενώ είναι το τρίτο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γήπεδο στην Ιταλία πίσω από το Σαν Σίρο και το Στάδιο Ολίμπικο. Για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, φιλοξένησε τα προκριματικά του τουρνουά ποδοσφαίρου. Αυτό το καιρό χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρική χρήση και αποτελεί έδρα της Νάπολι. Το γήπεδο κατασκευάστηκε το 1959, ενώ υπέστη σημαντικά έργα ανακαίνισης το 1989 ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990. Σημείωση: στο στάδιο αυτό ντιμπλάρει , μαγεύοντας τα πλήθη , ο Λορέντζο Ινσίνιε!

12. Στάδιο Ντέλλε Άλπι

Το Στάδιο Ντέλλε Άλπι ήταν ποδοσφαιρικό και αθλητικό στάδιο στο Τορίνο της Ιταλίας και αποτελούσε την έδρα της Γιουβέντους και της Τορίνο από το 1990 ως το 2006. Στα ελληνικά το όνομα του σταδίου σημαίνει “Στάδιο των Άλπεων”, λόγω της κοντινής απόστασης των Άλπεων από το Τορίνο. Το γήπεδο κατεδαφίστηκε το 2006 και στη θέση του χτίστηκε το Στάδιο Γιουβέντους, που εγκαινιάστηκε το 2011. Θα έχετε , λοιπόν , την ευκαιρία να δείτε από κοντά το καινούριο γήπεδο της …μεγάλης κυρίας !

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Παίρνουμε τα όρη τα βουνά, βουτάμε και σε λίμνες και σας παρουσιάζουμε τέσσερα ωραιότατα και οικονομικά Σαββατοκύριακα για να γεμίσετε όπως πρέπει τις δύο ιερότερες ημέρες της εβδομάδας.

Στον Ελικώνα

Το κοντινό βουνό προσφέρει όλα όσα ζητάμε από μια ολιγοήμερη κοντινή απόδραση: παρθένα φύση, όμορφες διαδρομές, γραφικά χωριουδάκια και υπαίθριες δραστηριότητες.  Εδώ βολτάρουμε στα όμορφα σοκάκια στο Κυριάκι, κάνουμε εξορμήσεις για περπάτημα και φαγητό στην Αρβανίτσα, τον χώρο δασικής αναψυχής λίγο έξω από το χωριό, αλλά και στην Αγία Άννα με τα συμπαθέστατα καφενεδάκια.

Πιο ψηλά, στα 800 μέτρα το ομώνυμο χωριό του βουνού, «πνίγεται» σε εκτάσεις ελατόδασους και μας καλωσορίζει με μία μίνι-λιμνούλα που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε προσθέσει ο τηλεοπτικός ζωγράφος Μπομπ Ρος και κάμποσα καταπράσινα ορεινά λειβάδια. Σημειώστε επίσης στα οπωσδήποτε ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μεσαιωνικά μοναστήρια της Ελλάδας, τον περίφημο Όσιο Λουκά, εξαιρετικό δείγμα μεταβυζαντινής τέχνης, χτισμένο εκεί που κάποτε βρισκόταν ο Ναός της Αρτέμιδος.

Που τρώμε; Στο εστιατόριο του ξενοδοχείου Ελικώνιο στην Αγία Άννα για αρνί ψημένο σε κληματόβεργες, γαρδουμπάκια και εξαιρετικό κατσικάκι στη γάστρα. Στην Αρβανίτσα έξω από το Κυριάκι το μενού περιλαμβάνει αγριογούρουνο στιφάδο, βουβαλίσιες μπριζόλες και ελάφι, ενώ στην καρδιά του χωριού, η ταβέρνα Συναξάρια αποτελεί μια εξίσου καλή επιλογή για ντόπιες γεύσεις. Ο λογαριασμός για τα παραπάνω δεν ξεπερνά τα 15€/ άτομο, με κρασί.

Πού μένουμε; Στα δωμάτια του Ξενώνα Ελικώνιο στην Αγία Άννα, δίκλινα και τρίκλινα με αυτόνομη θέρμανση και θέα στο βουνό (40€ με πρωινό για ένα δίκλινο) και στον ξενώνα Φλυγόνιο στο Κυριάκι (65€ για ένα δίκλινο στούντιο με τζάκι και πρωινό). 

Στο Πήλιο

Το βουνό των Κενταύρων έχει κάτι για κάθε εποχή, και το φθινόπωρο του πάει (πάρα) πολύ. Οι επιλογές είναι δεκάδες, από βόλτες σε πανέμορφα χωριουδάκια χωμένα στη φύση και δεκάδες μονοπάτια για φυσιολάτρες μέχρι τσιπουρογνωσία και γευσιγνωσία σε παραδοσιακές ταβέρνες με ντόπια κουζίνα.

Το χρυσαφένιο δάσος της Τσαγκαράδας είναι αυτή την εποχή χάρμα οφθαλμών, ενώ το φρεσκοαποσταγμένο τσίπουρο στο Μούρεσι θα σας κάνει να κελαηδήσετε μελωδικά. Στις Μηλιές θα κάνετε την τελευταία βόλτα της χρονιάς με τον θρυλικό Μουτζούρη, το τρενάκι του Πηλίου, στη Βυζίτσα θα απολαύσετε τη θέα με φόντο τα παλιά αρχοντικά και στη Ζαγορά ή την Πορταριά θα δοκιμάσετε τις καλύτερες πηλιορείτικες γεύσεις.

Μμμμ πείνασα! Η Αλέκα στη Τσαγκαράδα, το Κάρδαμο στην Μακρινίτσα, το Στέκι στην Πορταριά, το Πολύδροσο στο Πουρί, η Συνάντηση στον Κισσό, ο Στεφανής στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας με τα μεζεδάκια του και το Πλυμάρι στην παραλία της Ανάληψης είναι μερικές από τις κορυφαίες και πλέον οικονομικές προτάσεις του βουνού – περί τα 15-17€/ άτομο, με κρασί.

Και από διαμονή; Ωραία και οικονομικά δωμάτια βρίσκουμε στο Άδηλον στην Τσαγκαράδα (50€ για ένα δίκλινο με μπαλκόνι), στο Αρχοντικό Θεοδώρα στη Μακρυνίτσα (41€ για ένα δίκλινο με πρωινό), και στο Πανόραμα στη Μηλίνα (40€ για ένα δίκλινο με θέα θάλασσα).

Στη Λίμνη Τσιβλού

Δύο ώρες και κάτι από την Αθήνα, η Λίμνη Τσιβλού είναι ένα όμορφο αλπικό τοπίο στην καρδιά της Αχαΐας, που δημιουργήθηκε όταν μια μεγάλη κατολίσθηση έφραξε την κοίτη του ποταμού Κράθη και βύθισε το μισό χωριό Τσιβλός κάτω από τα νερά της. Αρκετά όμως με την ιστορία.

Το μικρό χωριουδάκι που βρίσκεται εδώ αποτελείται από έναν κεντρικό, πλακόστρωτο δρόμο, τον οποίον πλαισιώνουν ταβερνάκια και είναι ωραίο για βόλτες. Αν θέλετε να έρθετε σε «άμεση επαφή» με την ομορφιά του φυσικού περιβάλλοντος, οι ντόπιοι προτείνουν την πεζοπορική βόλτα που οδηγεί στα Ύδατα της Στυγός. Χώρος μυθολογικός, ο οποίος απέχει περίπου δυόμισι ώρες με τα πόδια από το χωριό Σόλο. Πεζοπορία στις όχθες της, ποδηλατάδες με καταπράσινο φόντο (τα κλαδιά σχεδόν ακουμπούν τα νερά της λίμνης) και κωπηλασία για όλους, είναι μερικές ακόμα από τις δραστηριότητες που κάνουν τη λίμνη ιδανική για τους φυσιολάτρεις.

Σημειώστε επίσης πως σε απόσταση 12 περίπου χιλιομέτρων βρίσκεται η Ζαρούχλα, ένα από τα ομορφότερα −και πιο ορεινά, στα 1.022 μέτρα της− χωριά της Αχαΐας.

Φαγητό έχει εδώ; Φυσικά. Δίπλα ακριβώς στη λίμνη ο Παράδεισος προσφέρει ωραία θέα και μαμαδίσιο φαγητό. Σκεφτείτε κεφτεδάκια, πατάτες τηγανιτές, γίδα βραστή, κολοκυθοκεφτέδες αρνάκι λεμονάτο και άλλα τέτοια ωραία. Λίγο πιο έξω το Πέτρινο σερβίρει παραδοσιακή κουζίνα, νόστιμα μαγειρευτά και καλοψημένα κρέατα. Αμφότερα δεν κοστίζουν παραπάνω από 15€/ άτομο, με κρασί.

Που μένουμε; Στα όμορφα δωμάτια της Έλενας στη Ζαρούχλα (68€ για ένα superior δίκλινο δωμάτιο).

Στον Παρνασσό

Προτού έρθει ο χειμώνας και τα πλήθη αρχίσουν να συρρέουν στην Αράχωβα και το χιονοδρομικό κέντρο, προλαβαίνουμε ακόμα να απολαύσουμε το ήσυχο πρόσωπο του Παρνασσού. Του πιο “hip” βουνού.

Εδώ θα βολτάρετε στην Αγόριανη, γνωστή και ως Επτάλοφος, χτισμένη μέσα στα έλατα και τα πλατάνια και γεμάτη πετρόχτιστα μονοπάτια και τρεχούμενα νερά. Στα πέριξ θα βρείτε και το Μεταλλευτικό Πάρκο Φωκίδας για μια βόλτα με το βαγονέτο στα παλιά ορυχεία και το υπόγειο μουσείο. https://onparnassos.gr/el/places/vagonetto-metalleutiko-parko-tis-fokidas Πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο θεματικό πάρκο, διακόσια μέτρα κάτω (ναι, κάτω) από το διάσελο μεταξύ Γκιώνας και Παρνασσού. Αν χορτάσετε την ομορφιά της Αγόριανης, θα οδηγήσετε την όμορφη διαδρομή μέχρι την Αμφίκλεια, σταματώντας στα μισά περίπου της διαδρομής στο μυστικό χωριουδάκι που λέγεται Σουβάλα ή Πολύδροσος. Ύστερα θα καθίσετε για ελληνικό καφεδάκι στον καφενέ της γραφικής Βάριανης και θα επισκεφθείτε την Αράχωβα όταν πέσει το βράδυ, για το απαραίτητο ποτάκι στα στέκια της. Μην αμελήσετε να αφιερώσετε ένα πρωινό στους κοντινούς Δελφούς και τον αρχαιολογικό τους χώρο.

Τι τρώμε εδώ; Στην Γκρίζα Αρκούδα στην Αγόριανη, θα δοκιμάσετε εξαιρετική παραδοσιακή κουζίνα, μαγειρευτά αλλά και σχάρα, ενώ την ταβέρνα Μπουρμπούλα, στη Βάριανη, θα απολαύσετε ζουμερά παϊδάκια και άλλα ντόπια κρέατα στη σχάρα. Εξαιρετικά ντόπια κρέατα στη σχάρα θα δοκιμάσετε επίσης στο Δαδί και την Καλιφόρνια, στην Αμφίκλεια. Σε όλα τα παραπάνω, ο λογαριασμός δεν ξεπερνά τα 15-20€/ άτομο, με κρασί.

Και πού μένουμε; Το Χάνι του Ζεμενού στην Αράχωβα διαθέτει καθαρά δωμάτια με 47€ ανά διανυκτέρευση, ενώ ο Ξενώνας Δώμα επίσης στην Αράχωβα διαθέτει εξίσου ωραία δίκλινα με 50€. Στην Αμφίκλεια, το ξενοδοχείο Ανδρέας προσφέρει πλήρως εξοπλισμένα δωμάτια με 54€.

Πηγή

Kάποτε ζούσε ένας μοναχικός, ντροπαλός και ονειροπόλος βασιλιάς που δεν ήθελε με τίποτα να βασιλέψει, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ της Βαυαρίας.

Ο βασιλιάς αυτός, ο επονομαζόμενος “Τρελός”, βρήκε ένα λόφο ψηλά στις κορυφές των Άλπεων σε κοντινή απόσταση από τα Γερμανο-αυστριακά σύνορα , περιτριγυρισμένο από πυκνό δάσος, ανάμεσα σε δυο μεγάλες λίμνες και έφτιαξε το ησυχαστήριο του.

Ένα κάστρο ονειρικό, παραμυθένιο, το κάστρο Schloss Neuschwanstein (Σλος Νοισβανστάιν), που σήμερα είναι ο πρώτος σε επισκεψιμότητα τουριστικός προορισμός  της Γερμανίας  και η μοναδική υποψηφιότητα της χώρας να περιληφθεί στα επτά θαύματα του κόσμου.

Το Schloss Neuschwanstein  είναι το πιο διάσημο κάστρο στον κόσμο, το πρώτο από τα τρία που έφτιαξε ο βασιλιάς και αποτελεί ένα φόρο τιμής στον συνθέτη Ρίτσαρντ Βάγκνερ , του οποίου ο ίδιος υπήρξε φανατικός θαυμαστής.

Ο μνημειώδης πύργος χτίστηκε πάνω σε σχέδια του αρχιτέκτονα Κρίστιαν Γιανγκ, ο οποίος έδωσε σάρκα και οστά στο όνειρο του Βασιλιά για έναν πύργο εμπνευσμένο από τις όπερες του μεγάλου δημιουργού. Ο Λουδοβίκος, έχοντας μια υπερβολική αγάπη για τον φανταστικό κόσμο των μουσικών έργων του Βάγκνερ, ντυνόταν όπως οι μυθικοί ήρωες στις οπερέτες, κοιμόταν την ημέρα και κυκλοφορούσε μόνο τα βράδια.

Αινιγματική και θρυλική φυσιογνωμία ο Λουδοβίκος, αγαπούσε την Τέχνη, λάτρευε τη μουσική και έχτιζε τον έναν πύργο πίσω από τον άλλον, στην ουσία προσπαθώντας να κατασκευάσει τον δικό του ιδανικό φανταστικό κόσμο, στον οποίο κατέφευγε για να δραπετεύει από την πραγματικότητα.

Σαν το Schloss Neuschwanstein όμως δεν ξανάφτιαξε ποτέ. Μέσα σε ένα φυσικό τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς, που παρέμεινε άθικτη καθώς ο Λουδοβίκος ήταν λάτρης της φύσης και είχε δώσει σαφείς οδηγίες να μην καταστραφεί το περιβάλλον, πραγματικά, το κάστρο φαίνεται  σαν να μεγάλωσε εκεί, σαν να αποτελούσε πάντα ένα  αναπόσπαστο κομμάτι του μοναδικού αυτού παραμυθένιου τοπίου.

Το μεγαλειώδες παλάτι του Νόισβανστάιν που δεσπόζει στα 965 μ. υψόμετρο, ξεκίνησε να χτίζεται το 1867 και τελείωσε λίγο μετά το θάνατο του βασιλιά το 1886. Μάλιστα, ο Λουδοβίκος πλήρωσε για αυτό από προσωπικά του κεφάλαια και από δάνεια και όχι από το δημόσιο χρήμα της Βαυαρίας και παρόλο που ξόδεψε μια περιουσία για την κατασκευή του, έμεινε εκεί συνολικά μόνο 170 μέρες.

 Μόλις τρία χρόνια πριν ξεκινήσει το χτίσιμο του κάστρου  ο Λουδοβίκος είχε χριστεί  βασιλιάς σε ηλικία μόλις 18  ετών και ήταν εντελώς άπειρος.

Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Β´ της Βαυαρίας (1845-1886), που ήταν ανιψιός του Όθωνα της Ελλάδας, παραμελούσε τα βασιλικά του καθήκοντα και ασχολούνταν ολοένα και περισσότερο με την εμμονή του να ανοικοδομεί εντυπωσιακότερα παλάτια, με ξενόφερτες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες. Η αντίστροφη μέτρηση για αυτόν άρχισε, όταν κάποιοι υπουργοί άρχισαν να γκρινιάζουν για την οικονομική του πολιτική και τον αμφισβήτησαν.

Ο Λουδοβίκος έγινε έξαλλος και προσπάθησε να τους αντικαταστήσει. Αυτοί όμως, τον κατηγόρησαν ως  ακατάλληλο να διαχειρίζεται τη τύχη του κράτους, διέγνωσαν ότι ήταν παρανοϊκός και τον απομάκρυναν απ’ τον θρόνο. Λίγες ημέρες μετά, ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ της Βαυαρίας βρέθηκε πνιγμένος στη λίμνη, κοντά στο ψυχιατρείο που νοσηλευόταν. Πιο πέρα, επέπλεε και το πτώμα του γιατρού, που είχε βγάλει το κρίσιμο ιατρικό πόρισμα.

Πίσω στο σήμερα, το Schloss Neuschwanstein  “φιλοξενείται” στη μικρή πόλη Füssen στο τέλος του «Ρομαντικού Δρόμου» που συνδέει τη Βόρεια με τη Νότια Γερμανία. Στην ίδια πόλη βρίσκεται και το μικρότερο Schloss Hohenschwangau, το κάστρο όπου ο Λουδοβίκος πέρασε την παιδική του ηλικία, το οποίο χτίστηκε αρχικά τον 12ο αιώνα και ξαναχτίστηκε την δεκαετία του 1830 από τον πατέρα του Λουδοβίκου, Μαξιμιλιανό Β΄, σε γοτθικό ύφος.

Εδώ πρωτοσυνάντησε ο Λουδοβίκος τον Βάγκνερ και εδώ βρίσκεται ακόμα το τετράγωνο πιάνο στο οποίο ο συνθέτης έπαιζε για το μικρό βασιλιά. Από το Füssen κοιτάζοντας ψηλά,  το κάστρο  δεσπόζει πάνω σε μία ομιχλώδη βουνοκορφή, επιβλητικό, απρόσιτο, σαν σκηνικό παραμυθιού. Ένας ανηφορικός δρόμος μέσα στο δάσος οδηγεί, με κάρο ή με τα πόδια, στην είσοδό του.

Στο εσωτερικό του κάστρου υπάρχουν αναφορές από μεσαιωνικά έπη, όπως του “Τριστάνος και Ιζόλδη”, στοιχεία από το Βυζάντιο, αφού επιθυμία του βασιλιά ήταν να μοιάζει στην Αγιά Σοφιά της Κων/πολης, το μοτίβο του κύκνου Lohengrin, όπου σύμφωνα με το μεσαιωνικό έπος, ο Ιππότης του Άγιου Δισκοπότηρου, ο Parsival εμφανίζεται σαν σωτήρας μέσα σε μια βάρκα που σέρνει ένας ασημένος κύκνος, κ.α.

Μάλιστα ο ίδιος ο βασιλιάς ενθάρρυνε  τον Βάγκνερ να συνθέσει την ομώνυμη όπερα για να την απολαύσει στην Αίθουσα των Ραψωδών, πράγμα που δεν έγινε ποτέ, καθώς η πρώτη συναυλία δόθηκε 60 και πλέον χρόνια μετά το θάνατό του.

Το παλάτι άνοιξε στο κοινό επί πληρωμή αμέσως μετά το θάνατό του Λουδοβίκου και από τότε το κάστρο έχουν επισκεφθεί περισσότεροι από 100 εκατομμύρια άνθρωποι. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού επισκέπτονται το παλάτι καθημερινά περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι.

Το παλάτι έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες και αποτέλεσε την έμπνευση για το κάστρο της ωραίας κοιμωμένης της Ντίσνεϋλαντ  και  άλλων μεταγενέστερων κατασκευών, ενώ ο Βασιλιάς  ενέπνευσε  τον Κλάους Μαν να γράψει το μυθιστόρημά του Λούντβιχ, “Σιδερόφραχτο παράθυρο”.

Σήμερα, τόσο η διάγνωση όσο και η αιτία θανάτου του Λουδοβίκου αμφισβητούνται. Πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό « Ιστορία της Ψυχιατρικής» και αναδημοσιεύτηκε στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, αμφισβητεί την πρώτη διάγνωση και υποστηρίζει ότι δεν υπήρξαν αξιόπιστα στοιχεία, που να τεκμηριώνουν την υποτιθέμενη ψυχική ασθένεια του βασιλιά και πολύ πιθανόν ο Λουδοβίκος να δολοφονήθηκε. Ο «τρελός» βασιλιάς που έχτισε το κάστρο της Ωραίας Κοιμωμένης εξακολουθεί να γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 12 Σεπτεμβρίου εκεί κοντά στο παλάτι, σε μια γιορτή κοντά στη μια από τις δύο λίμνες, στη λίμνη του Στάρνμπεργκ.

Πηγή

Το Μέτσοβο είναι μια ορεινή κωμόπολη του νομού Ιωαννίνων. Παραδοσιακός οικισμός, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του νομού, κοντά στα όρια με το νομό Τρικάλων, στις βόρειες πλαγιές, ανάμεσα στα βουνά της μεγαλύτερης οροσειράς της Ελλάδος, της Πίνδου. Οι κάτοικοι του είναι Βλάχικης καταγωγής και ασχολούνται λιγότερο με τη γεωργία και περισσότερο με την κτηνοτροφία.

Δείτε µια από τις πιο σπάνιες συλλογές πινάκων, γλυπτών και χαρακτικών του 19ου και 20ου αιώνα, που αποτυπώνουν το όραμα του ιδρυτή της Ε. Αβέρωφ-Τοσίτσα στην Πινακοθήκη Αβέρωφ. Η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ που λειτουργεί στο Μέτσοβο είναι μουσείο νεοελληνικής τέχνης που χτίστηκε το 1985 και εγκαινιάστηκε το 1988. Το 1994 το κτίριο επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει μια καινούργια πτέρυγα προκειμένου να στεγάσει και νέους πίνακες πέραν της αρχικής της συλλογής που αποτελούνταν από 200 έργα σημαντικών Ελλήνων ζωγράφων του 19ου και 20ού αιώνα. Το σύγχρονο τριώροφο κτίριο στο οποίο στεγάζεται δορίθηκαν από τον Ευάγγελο Αβέρωφ. Τα περισσότερα από τα έργα της έκθεσης της Πινακοθήκης προέρχονται από την προσωπική συλλογή του Ευάγγελου Αβέρωφ. Πολιτικός, συγγραφέας και εμψυχωτής του σημερινού «θαύματος του Μετσόβου», ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας από καιρό οραματιζόταν την ίδρυση Πινακοθήκης  υψηλής καλλιτεχνικής στάθμης στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μέτσοβο. Προς τον σκοπό αυτό, συγκέντρωσε τα έργα της συλλογής, που θεωρείται μια από τις πληρέστερες αυτής της περιόδου, έκτισε το κτίριο της Πινακοθήκης, και το 1988 ίδρυσε κοινωφελές Ίδρυμα που φέρει το όνομά του, στο οποίο δώρισε τόσο τα έργα όσο και το κτίριο της Πινακοθήκης. Η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ εγκαινιάστηκε στις 27 Αυγούστου του 1988.Το 1994 έγινε επέκταση των κτιριακών εγκαταστάσεων και λειτούργησε η Νέα Πτέρυγα της Πινακοθήκης. Δημιουργήθηκαν νέοι εκθεσιακοί χώροι και η συλλογή εμπλουτίστηκε σημαντικά. Το κτίριο εκσυγχρονίστηκε και απέκτησε πρόσθετους βοηθητικούς χώρους. Δημιουργήθηκε η βιβλιοθήκη, η αίθουσα προβολών, το υπαίθριο καφενείο, και το μαγαζί με τις εκδόσεις της Πινακοθήκης και τα άλλα είδη δώρων. Διαμορφώθηκε ο ειδικός χώρος του παιδικού εργαστηρίου και το αίθριο για τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις και εκθέσεις.

Το οινοποιείο Κατώγι Αβέρωφ αποτελεί ένα κτήριο εξαιρετικής αισθητικής. Εξωτερικά είναι εναρμονισμένο με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του Μετσόβου, ενώ οι εσωτερικοί χώροι παραγωγής χάρη στις εικαστικές παρεμβάσεις δημιουργούν ένα μοναδικό θέαμα. Πλάι στο οινοποιείο βρίσκεται και το ομώνυμο ξενοδοχείο προσφέροντας μία ολοκληρωμένη οινοτουριστική εμπειρία. Οι αμπελώνες στο Μέτσοβο βρίσκονται μέσα στο βιότοπο της καφέ αρκούδας. Δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκουμε αποτυπώματα από αρκούδες και αρκουδάκια πλάι στα κλήματα. Στο παρελθόν οι αρκούδες της περιοχής έτρωγαν το ένα τρίτο περίπου της παραγωγής της λευκής ποικιλίας Traminer. Ακόμα και σήμερα οι αρκούδες επισκέπτονται τα αμπέλια μας και επιλέγουν τα σταφύλια της αρεσκείας τους. Παράλληλα κάθε χρόνο στο Μέτσοβο διοργανώνεται ο ορεινός μαραθώνιος αγώνας δρόμου «UrsaTrail – Στα χνάρια της αρκούδας». Ξεκινάει από το χωριό του Μετσόβου, συνεχίζει στα μονοπάτια των βουνών και ακολουθεί τα χνάρια της αρκούδας περνώντας μέσα από τους αμπελώνες.Τα κρασιά του Μετσόβου είναι προικισμένα με το άγγιγμα της αρκούδας.

Το τυροκομείο του ιδρύματος Τοσίτσα λειτουργεί από το 1955, όταν λειτούργησε ουσιαστικά ως πρακτική σχολή τυροκομίας. Νεαροί Μετσοβίτες από οικογένειες κτηνοτρόφων πήγαν, με έξοδα του ιδρύματος, στην Ιταλία για τυροκομικές σπουδές και, επιστρέφοντας, πάντρεψαν τον τρόπο παρασκευής ορισμένων ιταλικών τυριών με τον αντίστοιχο ελληνικό. Έτσι γεννήθηκε το Μετσοβόνε, που εδώ και 60 χρόνια φτιάχνεται με τη μέθοδο πάστα φιλάτα (όπως η μοτσαρέλα) και του ιταλικού Provolone. Στο τυροκομείο του Ιδρύματος παράγονται επίσης, σε περιορισμένο αριθμό κεφαλιών, άλλα απίθανα τυριά όπως η μετσοβέλλα, η γραβιέρα Μετσόβου (που παρασκευάζεται με την ελβετική μέθοδο), το γιδίσιο τυρί, τύπου chèvre, με χοντρό πιπέρι που παράγεται μόνο την άνοιξη κ.α. Με δεδομένο ότι το Ίδρυμα δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην εκμάθηση και την τυροκομία, παρά στην επιχειρηματικότητα, έχει δώσει τη δυνατότητα στους τυροκόμους του να πειραματιστούν, χωρίς το άγχος του κόστους των πειραμάτων τους. Έτσι κατάφεραν να παράξουν και καταπληκτική παρμεζάνα (χρειάζονται 500 κιλά γάλα για να τυροκομηθεί ένα κεφάλι παρμεζάνα 25 κιλών!), που ονομάζουν Μετσοβάνα και ωριμάζει δυο χρόνια. Το τυρί αυτό άφησε έκθαμβο τον αείμνηστο Ιταλό Επίτροπο Lorenzo Natali, κατά την επίσκεψή του στο Μέτσοβο τη δεκαετία του ’80.Στις ταβέρνες του Μετσόβου, αλλά και στο κοντινό Ανήλιο, θα απολαύσετε καταπληκτικά κρέατα, εξαιρετικό κρασί, αλλά και τα ντόπια τυριά, χλωρά ή ψητά στα κάρβουνα και, προφανώς, θα φύγετε με γεμάτες σακούλες για το σπίτι.

Ένα απίστευτο ξενοδοχείο είναι έτοιμο να ανοίξει τις πύλες του στον Αρκτικό Κύκλο, σεβόμενο πλήρως το παρθένο τοπίο.

Hotel Svart το λένε και είναι χτισμένο στους πρόποδες βουνού της Νορβηγίας, κατασκευασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να αφήνει το ελάχιστο δυνατό αποτύπωμα στο εύθραυστο περιβάλλον.

Η δημιουργία του αρχιτεκτονικού γραφείου Snøhetta είναι όπως βλέπουμε κυκλική.

Αν και τα φιλικά στο περιβάλλον χαρακτηριστικά του ξενοδοχείου περιλαμβάνουν πολλά και διάφορα, όπως ας πούμε ότι χρησιμοποιεί 85% λιγότερη ενέργεια σε σχέση με τα παραδοσιακά ξενοδοχεία του μεγέθους του, ότι είναι φτιαγμένο εξολοκλήρου με φιλικά στο περιβάλλον υλικά και παράγει τελικά το ίδιο περισσότερη ενέργεια από όση χρειάζεται!

Ο διευθυντής του γραφείου, Kjetil Trædal Thorsen, λέει χαρακτηριστικά: «Ένα κτίριο σε ένα τόσο εντυπωσιακό περιβάλλον οφείλει να υπακούει σε μερικούς ξεκάθαρους περιορισμούς σε όρους διατήρησης της φυσικής ομορφιάς, αλλά και της χλωρίδας και της πανίδας».

Οι ενεργειακές του ανάγκες καλύπτονται εξολοκλήρου από τα ηλιακά πάνελ του, αλλά και τον στρατηγικό σχεδιασμό των κοινόχρηστων χώρων του, προσφέροντας ταυτοχρόνως εκπληκτική θέα στους παγετώνες και την παρθένα φύση. Αλλά και το Πολικό Σέλας φυσικά, το μεγάλο δέλεαρ για τους τουρίστες.

Θα ανοίξει το 2021 ως ένα από τα πιο «πράσινα» ξενοδοχειακά συγκροτήματα του κόσμου.

Πηγή

Ποτέ δεν θα πάψω να λέω πως η μόνη επαφή που μπορεί να σου δώσει τις μεγαλύτερες συγκινήσεις στη ζωή σου είναι αυτήν με τη φύση. Πόσο θεραπευτική αποδεικνύεται κάθε φορά.

Πρώτη Κυριακή του Οκτώβρη, ο καιρός λίγο συννεφιασμένος και το πρωινό αεράκι ψυχρό κάτι βέβαια καθόλου περίεργο για την εποχή, μιας και πλέον ήδη το αγαπημένο φθινόπωρο άνοιξε για τα καλά την αγκαλιά του.
Αρχικά φοβήθηκα λόγω της συννεφιάς μη χαλούσε μια ξαφνική βροχή την πεζοπορία μας μιας και περίμενα πολύ αυτήν την ημέρα να ρθει. Παρόλο που μένω πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να βρεθώ στην περιοχή του Χορτιάτη αν και είναι πολύ κοντά από το κέντρο της.

Η αρχή της πορείας μας ξεκίνησε από τη Καμάρα και ακολουθώντας τις οδηγίες του gps περάσαμε από Άνω Πόλη, βγήκαμε Περιφερειακό, ακολουθήσαμε τον δρόμο για Ρετζίκι, Ασβεστοχώρι όπου μετά από μισή ώρα και κάτι περίπου φτάσαμε στον προορισμό μας.
Αξίζει να αναφέρω πως υπάρχει αστική συγκοινωνία για να φτάσεις μέχρι τον Χορτιάτη από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, έτσι λοιπόν δεν χρειάζεται να έχεις απαραίτητα δικό σου όχημα για να πας.

Η συνάντηση με την υπόλοιπη ομάδα έγινε μπροστά στο μνημείο του Ολοκαυτώματος. Δεν γνώριζα είναι η αλήθεια για την ιστορία του και συγκινήθηκα πολύ όταν η Φωτεινή, η συνοδός μας, άρχισε να μας την εξιστορεί.
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944, επί γερμανικής κατοχής, ένα φορτηγάκι της υπηρεσίας ύδρευσης Θεσσαλονίκης συνοδευόμενο από ένα στρατιωτικό όχημα της γερμανικής Φρουράς κατευθύνονταν στις πηγές της Αγίας Παρασκευής του Χορτιάτη για να ρίξουν χλώριο στο νερό που υδροδοτούσε ένα μεγάλο μέρος της πόλης.
Κινούμενο για τον προορισμό του πλησίασε σημείο όπου παραφυλούσε μια ομάδα ανταρτών. Μη σταματώντας σε σήμα των ανταρτών εκείνοι άνοιξαν πυρ εναντίον των οχημάτων. Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθεί ο ένας υπάλληλος, ο λοχίας του γερμανικού στρατού και να τραυματιστεί σοβαρά ο υπολοχαγός που επέβαιναν στο γερμανικό στρατιωτικό όχημα. Ο γιατρός, οδηγός του οχήματος κατάφερε να ξεφύγει φτάνοντας στο Ασβεστοχώρι όπου είχε τη βάση του ο γερμανικός στρατός.
Τα νέα μαθεύτηκαν πολύ γρήγορα στο χωριό και πολλοί πιστεύοντας ότι θα ακολουθήσουν αντίποινα, έτρεξαν να κρυφτούν στα γύρω βουνά και δάσος μένοντας στο χωριό στην πλειοψηφία τους γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι.
Το αποτέλεσμα των αντίποινων αυτών ήταν να δολοφονηθούν με βάναυσο και αποτρόπαιο τρόπο την ίδια μέρα 149 άνθρωποι απ’ τον γερμανικό στρατό με την βοήθεια των ταγμάτων ασφαλείας. Μόνο δύο κατάφεραν να γλιτώσουν από το μένος των Γερμανών ναζί. Αρκετοί από αυτούς κάηκαν ζωντανοί μέσα στον φούρνο του χωριού όπου βρίσκονταν στο σημείο που είναι σήμερα το μνημείο. Γυναίκες βιάστηκαν και δολοφονήθηκαν, βρέφη, παιδιά και ηλικιωμένοι είτε δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ είτε κάηκαν ζωντανοί. Σχεδόν ολόκληρο το χωριό ξεκληρίστηκε.
Το συναίσθημα που νιώθεις ακούγοντας την ιστορία και πατώντας πάνω στον τόπο όπου βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν τόσοι αθώοι άνθρωποι, είναι αδύνατον να περιγραφή με λόγια. Μόνο θλίψη…
Εδώ υπάρχουν όλες οι πληροφορίες και λεπτομέρειες για την ιστορία του ολοκαυτώματος.

Φεύγοντας από το μνημείο του ολοκαυτώματος ανηφορίσαμε προς τα τελευταία σπίτια και πήραμε το μονοπάτι όπου θα μας οδηγούσε στη συνέχεια στο μονοπάτι των παγοποιών και στον τελικό μας προορισμό το καταφύγιο που βρίσκεται σε 1100 μέτρα υψόμετρο.
Η διαδρομή μέχρι να βγεις στο πρώτο ξέφωτο αν και μικρή αρκετά ανηφορική και απότομη με πολύ πέτρα και σάρα ανάμεσα.
Σχεδόν τα περισσότερα μονοπάτια οδηγούν προς το καταφύγιο κι έτσι στην στάση της ξεκούρασης αποφασίσαμε να αυτοσχεδιάσουμε και να ακολουθήσουμε άλλο από αυτό που ξεκινήσαμε αρχικά.
Ο καιρός τελικά αποδείχθηκε σύμμαχος κι έτσι η έντονη ηλιοφάνεια μετά την συννεφιά, μας χάρισε όλες τις ομορφιές, χρώματα και ευκολία του δάσους και λίγο ιδρώτα παραπάνω!

• 

• 

---

Το μονοπάτι των παγοποιών αποδείχθηκε μαγικό και το δάσος που το περιβάλει υπέροχο και πυκνό. Οι οξιές δημιουργούσαν ένα παιχνίδισμα με τις ακτίνες του ηλίου, όσες κατάφερναν να ξεγλιστρήσουν από τα θεόρατα αυτά δέντρα και η δροσιά του δάσους ήταν αισθητή.
Τριγύρω σου είχες κάθε απόχρωση του καφέ, του πράσινου, του πορτοκαλί. Μια πανέμορφη φθινοπωρινή παλέτα χρωμάτων που δεν χόρταινες να κοιτάς.

Η ιστορία των παγοποιών του Χορτιάτη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πόλη της Θεσσαλονίκη και οι γραπτές αναφορές ξεκινούν απ’ τον 17ο αιώνα και τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή.
Οι παγοποιοί είχαν χαράξει μικρά και μεγάλα ανοίγματα σε μονοπάτια του δάσους και τις κρύες νύχτες του χειμώνα ανέβαιναν στο βουνό και οδηγούσαν το νερό των πηγών μέσω αυτών των ανοιγμάτων σε μπάρες όπου και το αποθήκευαν.
Το νερό πάγωνε κατά τη διάρκεια της νύχτας και το επόμενο πρωί ανέβαιναν, άνοιγαν τρύπες ώστε να βγει στην επιφάνεια το νερό που δεν είχε παγώσει, το άφηναν να παγώσει ξανά όλο κι όταν ήταν έτοιμος ο πάγος τον τεμάχιζαν με ειδικά τσεκούρια και με άλογα, κάρα ή γαϊδουράκια τον κατέβαζαν στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπου και τον πουλούσαν.
Αναφορές λένε πως μέχρι το 1960 περίπου ήταν και οι τελευταίοι παγοποιοί.

Βγαίνοντας από το μονοπάτι η βλάστηση άρχισε να χαμηλώνει και μπροστά σου ξεπρόβαλε το καστανόδασος. Όπου κι αν γυρνούσες να κοιτάξεις έβλεπες πεσμένα κάστανα στο έδαφος. Κυριολεκτικά τα κλαδιά των δέντρων ήταν γεμάτα.
Συνεχίζοντας για τον τελικό μας προορισμό, το καταφύγιο, συναντήσαμε πολύ κόσμο.
Πρώτη φορά, μετά από πάρα πολύ καιρό, είδα τόσο κόσμο έξω στη φύση.
Μέσα στα μονοπάτια παρέες αλλά και μοναχικούς περιπατητές, ανθρώπους που έτρεχαν, παρέες φίλων με ποδήλατα αλλά και μηχανές Enduro να σκαρφαλώνουν με αδρεναλίνη στα ψηλά σημεία των μονοπατιών αλλά και να χάνονται στις μικρές χαράδρες τους.
Στο καταφύγιο όταν φτάσαμε είχε ήδη αρκετό κόσμο. Παρέες που έπιναν τον πρωινό καφέ τους, πολλούς που έτρωγαν μια ζεστή πρωινή σούπα για να πάρουν δυνάμεις.
Η ώρα στο καταφύγιο πέρασε αρκετά γρήγορα κι ευχάριστα, το δάσος γύρω από αυτό πανέμορφο φορώντας τα ίδια φθινοπωρινά χρώματα που συναντήσαμε νωρίτερα.

Στον γυρισμό για το χωριό συναντήσαμε ακόμη περισσότερο κόσμο. Κόσμο που ανέβαινε προς το καταφύγιο και τα γύρω μονοπάτια. Μεγάλες και μικρές παρέες, οικογένειες με τα παιδιά τους, παρέες φίλων με τα κατοικίδια τους, παππούδες και γιαγιάδες με τα εγγόνια τους να μαζεύουν κάστανα, στα μεγάλα ξέφωτα και ανοίγματα αυτοκίνητα παρκαρισμένα έχοντας ήδη βάλει μπρος τα κάρβουνα για τη φουφού, να ψήσουν ακούγοντας μουσική.
Πραγματικά τόσο πολύ κόσμο είχα καιρό να δω, κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα.

Η επιστροφή μέχρι να βγούμε απ’ το μονοπάτι και να κατηφορίσουμε τον δρόμο της επιστροφής, μας αποζημίωσε. Η θέα ήταν εκπληκτική. Από τη μία έβλεπες το χωριό και την λίμνη Κορώνεια ή Αγίου Βασιλείου, τα γύρω βουνά και από την άλλη απολάμβανες την θέα προς τον Θερμαΐκό κόλπο.

• 

• 

Ο Χορτιάτης τελικά είναι ένας εύκολα προσβάσιμος προορισμός από το κέντρο της Θεσσαλονίκης και σου δίνει μια πληθώρα επιλογών αν είσαι άνθρωπος των δραστηριοτήτων. Αλλά ακόμη κι αν δεν είσαι, μια βόλτα μέχρι το καταφύγιο ή το κέντρο του χωριού σίγουρα σε αποζημιώνει και μόνο να δώσει έχει.

Χάρηκα πραγματικά για τον τόσο κόσμο που συνάντησα, παρ όλη την ομορφιά που χόρτασα από το φυσικό τοπίο, αυτό που μου έμεινε ως έντονη ανάμνηση, ήταν ο τόσος κόσμος που κυριολεκτικά πλημμύρισε την περιοχή για να περάσει εκεί τη μέρα του.
Εύχομαι κι ελπίζω πάντα η πανέμορφη φύση μας να «συνωστίζεται» από τόσο κόσμο κι ελπίζω όσοι βρέθηκαν εκεί να σεβάστηκαν το φυσικό περιβάλλον όπως μας σεβάστηκε κι αυτό με τη σειρά του χαρίζοντας μας απλόχερα όμορφες εικόνες κι αναμνήσεις.  

~be Creative and stay Metal~
Κατερίνα Γιάτσα