Μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Αργαίος, η περιοχή της Καππαδοκίας γέμισε με λάβα ,αλλά αναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες της. Σταδιακά , η φύση κατασκεύασε το δικό της γλυπτό από τμήματα μαλακού βράχου. Η Καππαδοκία είναι μια μαγευτική περιοχή , γεμάτη με μοναδικά αξιοθέατα ,εκτενή ιστορία, μοναδική ομορφιά αλλά και αξιοθαύμαστη αρχιτεκτονική .

Μια περιοχή στην οποία οι Έλληνες έζησαν για χιλιάδες χρόνια. Δημιουργήσαν μια μοναδική παράδοση ,τόσο στις υπόγειες οικίες όσο και στους λατρευτικούς τους χώρους, δηλαδή τις εκκλησίες. Σήμερα η περιοχή προσελκύει χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο.

Η ιστορία των υπογείων κτηρίων :

Οι Χριστιανοί της Καππαδοκίας εκδιώχτηκαν, πρώτα από τους Ρωμαίους και στη συνέχεια από μουσουλμανικές επιδρομές, γι’ αυτό και αναζήτησαν κρυψώνες που θα τους προστάτευαν από τους εχθρούς τους . Έτσι για την σωτηρία τους, μεταφέρονταν μέσω των υπόσκαφων εκκλησιών, σε ένα δίκτυο πάνω από 30 υπογείων πόλεων , οι οποίες στέγαζαν μέχρι και 10.000 άτομα η κάθε μια.

Κάπου στον 4ο αιώνα οι πρώτες ομάδες Χριστιανών αναχωρητών κατέφτασαν στην περιοχή. Καθοδηγούμενοι από τον Μεγάλο Βασίλειο άρχιζαν να σμιλεύουν ασκητήρια και ναούς πάνω στα βράχια. Η πνευματική ζωή εξελίχθηκε τόσο πολύ στην περιοχή, ώστε η Καππαδοκία έφτασε να έχει σήμερα περισσότερες από 1.000 εκκλησίες.
Η πνευματική αυτή αναγέννηση ξεκίνησε από την πρωτεύουσα της Καππαδοκίας, την Καισάρεια. Η περιοχή είναι γνώστη κυρίως για την δράση σπουδαίων εκκλησιαστικών συγγραφέων . Ανάμεσά τους ,ο Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός.

Βυζαντινή τέχνη και αγιογραφίες :

Σήμερα, διασώζονται ελάχιστα δείγματα της πρώιμης αγιογραφικής Βυζαντινής τέχνης. Αυτό προκύπτει από την περίοδο της εικονομαχίας, το 754 μΧ. Ο ασπασμός της εικόνας απαγορεύτηκε, πράγμα που είχε εμφανές αντίκτυπο στην λατρευτική ζωή της εποχής και κατ’ επέκταση, στην διακόσμηση των ναών. Έτσι ,ο εσωτερικός διάκοσμος των εκκλησιών ήταν πολύ απλός, αποτυπώνοντας μόνο το σύμβολο του Τιμίου Σταυρού.
Μετά το τέλος της εικονομαχίας λαξεύτηκαν καινούριες εκκλησίες στους βράχους. Εκεί παρατηρούνται μέχρι και σήμερα μερικά από τα σπουδαιότερα δείγματα της τέχνης της Καππαδοκίας. Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα και περιλαμβάνουν σκηνές από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Εσωτερικά οι ναοί διακοσμούνται με τον Χριστολογικό κύκλο αλλά και με την αποτύπωση Προφητών και σύγχρονων Ιεραρχών της Εκκλησίας.

Οι πιο γνωστές υπόγειες εκκλησίες είναι η Κρυφή εκκλησία και η Εκκλησία της Πόρπης.

Η Κρυφή εκκλησία , παρέμενε για αιώνες κρυμμένη μέχρι το 1957 που ανακαλύφτηκε. Τότε έλαβε και την ονομασία η «κρυφή» εκκλησία ή όπως ονομάζεται στα Τούρκικα, Sakli Kilise.
Οι τοιχογραφίες του ναού έχουν δημιουργηθεί κατευθείαν στον βράχο και όχι σε κάποιο υπόστρωμα σοβά. Αρκετά κομμάτια υφάσματος με μπογιά ανακαλύφτηκαν στο χώρο της εκκλησίας, τα οποία ύστερα από εργαστηριακές αναλύσεις, αποκάλυψαν ότι χρησιμοποιήθηκαν ως βούρτσες για την αγιογράφηση του ναού.

Η εκκλησία παρουσιάζει αρχιτεκτονικές ομοιότητες με Βυζαντινούς ναούς της Μεσοποταμίας. Μερικές από τις αγιογραφίες που διατηρούνται μέχρι σήμερα σε καλή κατάσταση είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, τα Θεοφάνεια, η Βάπτιση του Ιησού. Όλες οι εικόνες μιμούνται τον Χριστολογικό κύκλο που συναντάται σε πολλές από τις Εκκλησίες της Καππαδοκίας.

Η Εκκλησία της Πόρπης (τουρκικά, Tokali Kilise) αποτελείται από 4 υπό-εκκλησίες οι οποίες είναι γνωστές ως η Παλαιά και Νέα Εκκλησία, το Παρεκκλήσι, η Χαμηλή Εκκλησία. Η Παλαιά εκκλησία του 10ου αιώνα περιλαμβάνει μόνο ένα Καθολικό και ένα θολωτό τρούλο. Ο Χριστολογικός Κύκλος ξεκινάει με την Γέννηση του Χριστού και κορυφώνεται με τα Άχραντα Πάθη.

Διακρίνονται επίσης τοιχογραφίες με την Σταύρωση, την Ανάσταση αλλά και την Ανάληψη του Σωτήρος. Πάνω από την κεντρική είσοδο η Μεταμόρφωση του Σωτήρος στο Όρος Θαβώρ, παρουσιάζει την δόξα του Θεού και τους τρεις μαθητές Του, Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη.
Η Παλαιά Εκκλησία λειτουργεί ως νάρθηκας για την Νέα Εκκλησία και προστέθηκε στην Ανατολική πλευρά της μεταξύ του 990-1010 . Το εσωτερικό της χαρακτηρίζεται από μπλε και κόκκινες αποχρώσεις, που αποτυπώνουν με λεπτομέρεια τα Θαύματα του Ιησού.

Άλλα αξιοθέατα :

Οι κάτοικοι του τουρκικού χωριού Göreme, συνειδητοποίησαν νωρίς την αξία των ασβεστολιθικών βράχων και σύντομα άρχιζαν να λαξεύουν κτίρια, δημιουργώντας την υποδομή μιας σύγχρονης κοινωνίας. Σπίτια, εκκλησίες και μοναστήρια λαξεύτηκαν στον βράχο. Παράλληλα, άρχισαν να αποτυπώνονται τα πρώτα αγιογραφικά έργα. Σήμερα το χωριό είναι τουριστική περιοχή , αρκετά γνωστή για τις βόλτες με αερόστατο πάνω από τους ιδιαίτερους αυτούς βράχους.

Το υπαίθριο μουσείο του Göreme, αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι εκκλησίες και σπίτια που φιλοξενεί, χρονολογούνται γύρω στον 11ο αιώνα. Στον επιβλητικό βράχο δίπλα στην είσοδο του μουσείου, βρίσκεται το περίφημο τετραώροφο γυναικείο μοναστήρι που περιλαμβάνει στοές και εκκλησίες με πλούσιο υλικό τοιχογραφιών.

Μια από τις υπόγειες πόλεις της Καππαδοκίας βρίσκεται στην Μαλακοπή (Derinkuyu στα Τουρκικά) ,40 χιλιόμετρα μακριά από το χωριό Göreme.Ανακαλυφθηκε με έναν αναπάντεχο τρόπο : Το 1963 ένας κάτοικος του χωριού Μαλακοπή , γκρεμίζοντας ένα τοίχο στο σπίτι του που ήταν σκαμμένο στο βράχο, ανακάλυψε έκπληκτος, ότι πίσω από τον βράχο υπήρχε ένα μυστηριώδες τούνελ που οδηγούσε σε μια υπόγεια πόλη , με βάθος 85 μέτρα. Έχουν ανακαλυφθεί 600 μυστικές πόρτες που οδηγούν στο εσωτερικό της, αλλά και αρκετές παγίδες. Η πόλη είναι αρκετά μεγάλη ώστε να προστατεύσει έως και 50 χιλιάδες ανθρώπους.

Ανακαλύφθηκαν επίσης 11 επίπεδα, εκ των οποίων μόνο τα οκτώ πρώτα είναι επισκέψιμα. Η υπόγεια πόλη στο σημερινό Derinkuyu έχει όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία που υπάρχουν και στις άλλες υπόγειες πόλεις της Καππαδοκίας όπως: εργαστήρια κρασιού και ελαίου, στάβλους, κελάρια, δωμάτια αποθήκευσης, τραπεζαρίες και παρεκκλήσια. Ένα μοναδικό στοιχείο βρίσκεται στο δεύτερο επίπεδο. Πρόκειται για ένα ευρύχωρο δωμάτιο με μια θολωτή οροφή. Έχει αναφερθεί ότι αυτό το δωμάτιο χρησιμοποιήθηκε ως Θρησκευτική Σχολή .Μεταξύ των τρίτου και τέταρτου επιπέδου υπάρχει μια κάθετη σκάλα. Αυτό το πέρασμα οδηγεί σε μια σταυροειδή εκκλησία στο χαμηλότερο επίπεδο.

Διαμονή στην Καππαδοκία :

Σήμερα η διαμονή στην Καππαδοκία, έχει φυσικά εκσυγχρονιστεί. Διατηρεί όμως την ιδιαιτερότητα του τόπου. Πολλά σπηλαία και παρεκκλήσια , έχουν μετατραπεί σε ξενοδοχεία, τα οποία συνδυάζουν την εικόνα του παλιού τρόπου ζωής, με την σημερινή πολυτέλεια και παρέχουν στους επισκέπτες όλες τις ανέσεις. Περιλαμβάνονται χαμάμ σε σπηλιές και λαξευμένα δωμάτια στους βράχους. Οι βράχοι κρατούν τα δωμάτια δροσερά το καλοκαίρι και ζεστά το χειμώνα, πράγμα που καθιστά την διαμονή στα ξενοδοχεία ιδανική. Τέλος, οι τοίχοι των δωμάτιων είναι διακομισμένοι με σχέδια από ηφαιστειακό χρώμα και οι πανοραμικές βεράντες έχουν θέα τις κοιλάδες της Καππαδοκίας.

Σίγουρα είναι ένας προορισμός που αξίζει να επισκεφτούμε!

Τα Νέα Φλογητά Χαλκιδικής έχουν μια πολύ όμορφη, πολυσύχναστη, παραλία με καταγάλανα νερά, με ψιλή χρυσή άμμο, αποτελώντας πόλο έλξης τουριστών, αμέτρητα beach bar, αλλά και ένα καλά κρυμμένο τουριστικό αξιοθέατο. Χρησιμοποιώ τον όρο αυτό, διότι λίγοι Χαλκιδικιώτες, ελάχιστοι Θεσσαλονικείς και σχεδόν κανένας τουρίστας, δεν γνωρίζει αυτό το αξιοθέατο. Ο λόγος γίνεται για το Ρωσικό μετόχι με Βυζαντινά κτίσματα της Ιεράς Μονής του Αγίου Παντελεήμονα, το οποίο από το 1999 περιήλθε στην 10η Εφορεία Βυζαντινών αρχαιοτήτων Χαλκιδικής και Αγίου Όρους. Οι πρώτες μαρτυρίες αναφέρονται στο μετόχι ως αγιορείτικη μονή του Αγίου Παντελεήμονα, το 1311.

Κάθε χρόνο λοιπόν, την παραμονή του Αγίου Παντελεήμονα ξεκινούν οι εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του Αγίου. Το απόγευμα της παραμονής μαζεύονται όλοι οι κάτοικοι του χωριού και τουρίστες, στην κεντρική εκκλησία των Φλογητών, τον Άγιο Γεώργιο. Με κατάνυξη και ιδιαίτερη μυσταγωγία, ξεκινάει η λιτανεία της εικόνας του Αγίου Παντελεήμονα, συνοδεία του ιερέα, των εξαπτέρυγων και όλων των παραβρισκόμενων, οι οποίοι με τα πόδια διανεύουν την διαδρομή έως το μετόχι. Μέσα βρίσκεται και η ομώνυμη εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα, η οποία λειτουργεί μια φορά τον χρόνο. Ιδιαίτερη σημασία έχει κατά την διάρκεια της λιτανείας έως το μετόχι, την εικόνα του Αγίου να την κουβαλούν μόνο γυναίκες, οι οποίες αλλάζουν την σειρά τους, εναλλάξ. Αφού τοποθετούν την εικόνα στην εκκλησία του Αγίου, αρχίζει και η λειτουργία. Όσοι δεν μπορούν περπατήσουν την διαδρομή λόγω της απόστασης ή λόγω της αφόρητης καλοκαιρινής θερμοκρασίας, χρησιμοποιούν τα οχήματά τους.

• 

• 

Θεωρείται μεγάλη γιορτή για τους ντόπιους μιας και έχει συνδεθεί το μετόχι και η εκκλησία, με την ιστορία των προγόνων τους. Το 1923 ο Αμερικανός Ερυθρός Σταυρός, στα πλαίσια της προσφυγικής αποκατάστασης και υποστήριξης του πληθυσμού, δημιούργησε ένα νοσοκομείο με τον χαρακτήρα αγροτικού κέντρου υγείας. Χρησιμοποιήθηκε για την περίθαλψη των προσφυγικών οικογενειών από την Καππαδοκία και των ντόπιων. Την ίδια εποχή που οι αρρώστιες, οι κακουχίες και η ελονοσία μάστιζε τον πληθυσμό, στο μετόχι φιλοξενήθηκαν οι ταλαιπωρημένοι πρόσφυγες. Μέχρι το κράτος να έκτιζε τα σπίτια του εποικισμού και να τα μοίραζε με κλήρο.

Το μετόχι αποτελούσε πόλο έλξης όταν ήμασταν μικρά παιδιά , όχι μόνο την εορτή του Αγίου Παντελεήμονα. Μαζευόμασταν το καλοκαίρι όλοι οι φίλοι μου, οι οποίοι και αυτοί ερχόταν να περάσουν τις διακοπές τους στους παππούδες τους. Μέσα στα πλαίσια του καθημερινού μας παιχνιδιού, αναζητούσαμε την περιπέτεια και το μετόχι αποτελούσε το ιδανικό μέρος. Αυτός ο τόπος φάνταζε τέλειος καθώς ανέπνεε μέσα από τα ερειπωμένα χτίσματα ένα μυστήριο, έτοιμο προς ανακάλυψη.

• 

• 

Ξεκινούσαμε σχετικά πρωί, φορώντας τα αθλητικά μας παπούτσια. Δεν υπήρχε κίνδυνος διότι η διαδρομή εκτείνεται ανάμεσα με πλούσιους καταπράσινους ελαιώνες και χωράφια, με ένα επαρχιακό δρόμο καθόλου πολυσύχναστο, σε αντίθεση με τους άλλους του χωριού. Έπειτα από είκοσι λεπτά δέσποζε πάνω στο λόφο το μετόχι. Η καρδιά μας χτυπούσε για την έκπληξη που θα βιώναμε. Το ερειπωμένο μετόχι μας δημιουργούσε εικόνες και η παιδική μας φαντασία μας έτρεχε. Άλλοτε πλάθαμε ιστορίες με κλέφτες, κακοποιούς που βρίσκαν καταφύγιο στο μετόχι, άλλοτε για φαντάσματα, φωνές από ψυχές των αρρώστων που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο. Μάλιστα ήταν ένα κτίσμα σαν φούρνος δίπλα στο κεντρικό κτίριο ερεθίζοντας την φαντασία μας. Αρχικά θεωρούσαμε ότι ήταν φούρνος που καίγαν τους νεκρούς αρρώστους, βλέπαμε τάχα και τα οστά και τις νεκροκεφαλές οι οποίες το αποδείκνυαν. Οι πιο μεγάλοι, οι οποίοι ήταν οι πιο θαρραλέοι έσκυβαν στον φούρνο και έβλεπαν την άβυσσο και τότε φώναζαν και μας παρέτρεπαν να φύγουμε τρέχοντας. Τρέχαμε μακριά να ξεφύγουμε, να μην μας πιάσουν αιχμαλώτους και λαχανιασμένοι, κατάκοποι αναζητούσαμε τις ελιές να ξαποστάσουμε. Αλίμονο σε κάποιον από την παρέα εάν τολμούσε να μην βλέπει όλα αυτά τα δημιουργήματα της φαντασίας, των αρχηγών της παρέας, γινόταν ο αποδιοπομπαίος τράγος και θα γευόταν όλη την οργή των προγόνων.

Στην εφηβεία μας επισκεπτόμασταν το μετόχι, το οποίο αποτελεί έως και σήμερα φυσικό ησυχαστήριο, τόπο για ανασυγκρότηση, ψυχική ηρεμία, άμεση επαφή με την φύση, και ιδανική διαδρομή για άθληση.

Ο χώρος πλέον έχει αλλάξει καθώς φιλοξενείται το Κέντρο Βυζαντινού πολιτισμού Χαλκιδικής “Ιουστινιανός” όνομα το οποίο έχει δώσει η ομάδα αρχαιολόγων. Το μετόχι διατηρεί το μυστηριακό του χαρακτήρα και παραμένει ανοιχτό για όλους του “μελλοντικούς εξερευνητές”. Αξίζει να το επισκεφτείτε!!!

Μαρία Ζαμπίδου

Οι εικόνες που αντικρίζεις μοιάζουν σαν να έχουν ξεπηδήσει από παραμύθι. Εβδομήντα χιλιάδες εκτάρια οργιαστικής βλάστησης πάνω στα σύνορα με τη Βουλγαρία, ένα εκπληκτικό φυσικό πάρκο όπου κυριαρχεί η ερυθρελάτη και τα δέντρα φτάνουν έως 65 μέτρα ύψος!

Το δάσος της Ελατιάς ή «Καράντερε», είναι ένα «αυθεντικό και ανεπανάληπτο μουσείο της φύσης»!

Το δάσος Ελατιάς είναι ένα σχετικά νέο δάσος. H περιοχή της Eλατιάς μέχρι την εποχή του Eμφυλίου ήταν ένας εκτεταμένος βοσκότοπος, όπου έβοσκαν έως και 700.000 γιδοπρόβατα. H αναχώρηση των κοπαδιών από μόνη της στάθηκε αρκετή για να πυκνώσει το δάσος με δασική πεύκη. Bέβαια, βοήθησαν και τα πολλά αγριογούρουνα που, σκάβοντας με το ρύγχος τους τη γη, διευκόλυναν και επιτάχυναν την εγκατάσταση της δασικής πεύκης.

Το Καρά Ντερέ είναι πάνω στην τομή της μεσευρωπαϊκής και της μεσογειακής κλιματικής ζώνης, με την ερυθρελάτη (Picea abies) στο νοτιότερο όριο εξάπλωσής της. Είναι είδος έλατου που απαντάται κυρίως στις σκανδιναβικές χώρες, αλλά στην Ελλάδα θα το βρούμε μόνο εδώ.

Πρόκειται για τα ψηλότερα δέντρα που μπορεί να βρει κανείς στη χώρα μας, το ύψος τους ξεπερνά τα 50 μέτρα και φτάνει μέχρι τα 60 ή και τα 65 μέτρα.

Η μορφή του είναι πολύ χαρακτηριστική δημιουργώντας με τα κλαδιά του και τις βελόνες του που κρέμονται προς τα κάτω κρόσια. Ο φλοιός της χρησιμοποιείται στη βυρσοδεψία και η ρητίνη της είναι γνωστή ως ρητίνη Βουργουνδίας.

• 

• 

Είναι και το μοναδικό στην Ελλάδα δάσος με σημύδες, είναι οι οξυές, οι βελανιδιές, τα μαυρόπευκα, οι καστανιές, τα σφενδάμια, οι κέδροι, οι φράξοι, τα σκλήθρα, οι γαύροι, οι αγριοτριανταφυλλιές, τα μύρτιλλα, η δασική πεύκη κ.α.

Η δασική πεύκη συναντάται και αυτή μόνον εδώ. Είναι ένα πανύψηλο δέντρο με εντελώς κάθετο κορμό που φέρνει χρωματικά προς το κεραμιδί και έχει μικρά κουκουναράκια. Η τεράστια βιοποικιλότητά της (χλωριδική και πανιδική) κάνει την Ελατιά ένα μοναδικό φυσικό πάρκο.

• 

• 

Συνολικά έχουν καταγραφεί περίπου 1.800 είδη χλωρίδας, 40 είδη θηλαστικών και 130 είδη πουλιών, μεταξύ των οποίων και ο σπάνιος αγριόκουρκος.

Εκεί μέσα ζουν όλα τα άγρια θηλαστικά της πατρίδας μας: αρκούδες, λύκοι, αγριόγιδα, τσακάλια, αρκάδια, αγριογούρουνα, αλεπούδες, αγριόγατοι, ασβοί, κουνάβια, νυφίτσες, λαγοί, σκίουροι, βίδρες κ.α. Η πολυσχιδής μορφολογία του εδάφους της είναι ένα υπέροχο γλυπτό, λαξευμένο με δεξιοτεχνική μαστοριά από τη σοφή ροή των υδάτων της Ροδόπης.

Μέχρι το 1944 η περιοχή ήταν σχεδόν γυμνή λόγω της έντονης κτηνοτροφίας και μόνο κατά θέσεις, στις απρόσιτες περιοχές, υπήρχαν δασωμένα τμήματα. Η περιοχή αποτελούσε θερινό λιβάδι Σαρακατσάνικων τσελιγκάτων.

Η αποχώρηση των τσελιγκάτων μετά το 1944 και η μείωση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων μέχρι το 1974 είχε ως αποτέλεσμα τη φυσική αναδάσωση της περιοχής, η οποία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Σημείο αναφοράς της περιοχής το Δασικό Χωριό Ελατιάς, το οποίο ανήκει στο Δασαρχείο Δράμας και αποτελεί το διοικητικό και λειτουργικό κέντρο της περιοχής.

• 

• 

• 

• 

Πηγή

Η Αράχοβα είναι χτισμένη σε μία πλαγιά του Παρνασσού, που καταλήγει σε μία χαράδρα, στο βάθος της οποίας ρέει ο ποταμός Πλείστος. Το μέσο υψόμετρο του οικισμού είναι 950 μέτρα. Ο οικισμός βρίσκεται πάνω στην κύρια οδό που συνδέει από την αρχαιότητα τους Δελφούς και την Θήβα και την πεδιάδα της Άμφισσας με την Βοιωτία. Η ομορφιά της Αράχοβας σε συνδυασμό με τον αναλλοίωτο παραδοσιακό χαρακτήρα της, το κοσμοπολίτικο πρόσωπό της και τις πολυάριθμες δραστηριότητες που προσφέρει ο μαγευτικός Παρνασσός, την κατατάσσουν δικαίως στην κορυφή του ελληνικού χειμερινού τουρισμού και στη λίστα με τους κορυφαίους προορισμούς για όλες τις εποχές, κυρίως για την χειμερινή. Το κλίμα της Αράχοβας είναι ξηρό το καλοκαίρι, με δροσιά και ψύχρα ακόμη και τις βραδινές ώρες, ενώ το χειμώνα επικρατεί κρύο με αξιόλογες βροχές και χιονοπτώσεις.

Η επικρατέστερη άποψη για την προέλευση της ονομασίας της είναι πως προέρχεται από τη νοτιοσλαβική λέξη Οrechova που σημαίνει καρυδότοπος. Όμως υπάρχουν ακόμη δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας της.

Σύμφωνα με την πρώτη, η περιοχή ήταν γνωστή «τα χ»όνια της Επανάστασης ως «Ράχωβα», λέξη ελληνικής ρίζας, η οποία προέρχεται από το συνδυασμό «ράχις» και «ωβάς» η οποία χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει την οικιστική ένωση κατοίκων που ζούσαν σε μικρότερα μορφώματα. Σύμφωνα με τον Αραχωβίτη συγγραφέα του πονήματος «Ο παππούς μου κι εγώ στην Αράχωβα» Γεώργιο Θ. Σύρο, η ονομασία αυτή προέρχεται από το παλαιό χωριό Ράχωβο Γρεβενών, εκ του οποίου ήρθαν κάτοικοι διωγμένοι από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Η άλλη εκδοχή θέλει τη λέξη να προέρχεται από την ελληνική «ράχις» και τη σλαβική «ova» (τόπος), άρα «Αράχωβα» = «ραχότοπος».

Ο Παρνασσός είναι φημισμένος για το ski και το snowboard. Το Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού με την ολοκλήρωση της αναβάθμισης των αναβατήρων, αλλά και με την προσθήκη του νέου συρόμενου αναβατήρα «Σαχάρα», προσφέρει πλέον μία ανταγωνιστική χιονοδρομική εμπειρία στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια. Στο Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού υπάρχουν δύο χιονοδρομικές περιοχές, οι οποίες διαθέτουν συνολικά 21 πίστες και 7 χιονοδρομικές διαδρομές,5 συνδετικά μονοπάτια και 4 μίνι πίστες αρχαρίων με babylifts.

Το κεντρικότερο σημείο στην Αράχωβα και σημείο συνάντησης κατοίκων και επισκεπτών, είναι η πλατεία Λάκκα.Στην καρδιά της Αράχωβας, μια πλατεία πλημμυρισμένη από τραπεζάκια για καφέ, γλυκό και ποτό, χειμώνα – καλοκαίρι.Τους χειμερινούς μήνες πλήθος κόσμου απολαμβάνει τον καφέ του στη λιακάδα, όποτε το επιτρέπει ο καιρός δίπλα στις αναμμένες σόμπες. Αλλά και τα καλοκαίρια οι επισκέπτες αναζητούν τη δροσιά κάτω από τη σκιά των δένδρων.Τα βράδια η ατμόσφαιρα γίνεται ζεστή και ρομαντική, από τα φωτάκια που στολίζουν τα δένδρα της πλατείας και παραμένουν εκεί όλο το χρόνο. Η νυχτερινή ζωή στην Αράχωβα είναι και παραμένει ένα από τα πράγματα που πρέπει να κάνεις αν την επισκεφτείς, άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι ονομάζεται και Μύκονος του χειμώνα.Αναλόγως το στυλ διασκέδασης που προτιμάς, θα διαλέξεις και πάλι ένα από τα πολλά cafe-bars που βρίσκονται κοντά στην πλατεία Λάκκα για να πιεις τα ποτά σου και να διασκεδάσεις μέχρι το πρωί.

Ένα από τα ομορφότερα αξιοθέατα της Αράχωβας, αλλά και το πιο φωτογραφημένο, είναι το ρολόι της. Επιβλητικό πάνω στο βράχο του Τυριά, γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακό το βράδυ όταν φωταγωγείται.Η ιστορία του ξεκινάει περίπου στις αρχές του 18ου αι., όταν το ρολόι αποτελούσε τμήμα του Μητροπολιτικού Ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου, ο οποίος καταστράφηκε από το σεισμό του 1870. Το ρολόι ύστερα από ανακατασκευή πήρε την μορφή που έχει σήμερα.Τα παλαιότερα χρόνια χρησίμευε ως φυσικό ψυγείο για τη συντήρηση τροφίμων και τυριών, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής αποτέλεσε κρυψώνα σημαντικών αντικειμένων των ντόπιων της περιοχής.

Ως ορεινό χωριό της Ρούμελης, η Αράχωβα διατηρεί αναλλοίωτο τον παραδοσιακό χαρακτήρα και την αρχιτεκτονική της. Σήμα κατατεθέν της παράδοσης αποτελούν τα πανέμορφα πλακόστρωτα καλντερίμια της, που βρίσκονται πέριξ του κεντρικού δρόμου της και θα ανταμείψουν όσους ξεγλιστρήσουν από την έντονη κίνησή του.

Στις ταβέρνες και τα εστιατόρια της Αράχωβας, μπορείτε να γευτείτε ντόπια κρέατα όπως το φημισμένο πρόβειο κοντοσούβλι και το κοκορέτσι, αρνάκι ή κατσικάκι στη λαδόκολλα, χωριάτικες πίτες, παραδοσιακά μεζεδάκια και σαρμάδες από τα γιδοπρόβατα του Παρνασσού, χειροποίητες χυλοπίτες και τραχανά. Σε όλες τις ταβέρνες και τα εστιατόρια θα βρείτε το περιβόητο Αραχωβίτικο τυρί, την φορμαέλα, σε διάφορες εκδοχές. Η φορμαέλα έχει ονομασία προέλευσης κατοχυρωμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνοδέψτε το γεύμα σας με το ονομαστό μπρούσκο αραχωβίτικο κρασί και ολοκληρώστε το γεύμα σας απολαμβάνοντας ντόπιο γιαούρτι με μέλι ή παραδοσιακά αραχωβίτικα γλυκά και γλυκά του κουταλιού.

Χωριά που αξίζει να επισκεφθείτε κοντά στην Αράχωβα

Αγόριανη.. Απέχει μόλις 20 λεπτά οδικώς από την Αράχωβα.Με φυσικά τοπία, δάση και καταρράκτες που συγκλονίζουν, το χωριό του Παρνασσού με τη διπλή ονομασία (Αγόριανη ή Επτάλοφος) μαγνητίζει πολλούς επισκέπτες της Αράχωβας ως ένας εναλλακτικός προορισμός για βόλτα μέσα στα έλατα και καλό ρουμελιώτικο φαγητό.Η Αγόριανη φημίζεται για τις συχνές χιονοπτώσεις που κάνουν το τοπίο παραμυθένιο.

Δελφοί..Σε απόσταση μόλις 10 χιλιομέτρων από την Αράχωβα, στις νότιες πλαγιές του Παρνασσού, βρίσκονται οι Δελφοί. Το κέντρο του κόσμου της αρχαιότητας δέχεται εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο κάθε χρόνο. Κατά τη διάρκεια μίας εκδρομής στην Αράχωβα, η επίσκεψη στους φημισμένους αρχαιολογικούς χώρους των Δελφών, θεωρείται εξαιρετική ιδέα.

γραφει και φωτογραφιζει η ΑνναΜαρια Συνιορακη

Η σήραγγα Fehmarnbelt είναι η μεγαλύτερη οδική & σιδηροδρομική σήραγγα στον κόσμο, 40 μέτρα κάτω από τη Βαλτική θάλασσα, που θα συνδέει τη Δανία με τη Γερμανία.

Μετά από περισσότερο από μια δεκαετία σχεδιασμού, έχουν ξεκινήσει οι εργασίες για τη μεγαλύτερη οδική & σιδηροδρομική σήραγγα στον κόσμο, ένα θαύμα της αρχιτεκτονικής, που θα κατεβαίνει έως και 40 μέτρα κάτω από τη Βαλτική Θάλασσα, συνδέοντας τη Δανία με τη Γερμανία, μειώνοντας τους χρόνους ταξιδιού.

Το τούνελ Fehmarnbelt αναμένεται να ανοίξει το 2029 και θα έχει μήκος 18 χιλιόμετρα. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα έργα υποδομής της Ευρώπης, με προϋπολογισμό κατασκευής άνω των 7 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Μείωση του χρόνου ταξιδιού

Το Fehmarnbelt Tunnel θα κατασκευαστεί απέναντι από τη ζώνη Fehmarn, ένα στενό μεταξύ του γερμανικού νησιού Fehmarn και του νησιού Lolland της Δανίας, και έχει σχεδιαστεί ως εναλλακτική λύση για τα πορθμεία που υπάρχουν εκεί, το Rødby και το Puttgarden, που μεταφέρουν εκατομμύρια επιβάτες κάθε χρόνο.

Η διέλευση των πορθμείων σήμερα διαρκεί 45 λεπτά με το πλοίο, ενώ με τη σήραγγα η διάρκεια θα είναι 7 λεπτά με το τρένο και 10 λεπτά με το αυτοκίνητο. Η Fehmarnbelt Fixed Link θα περιλαμβάνει δύο αυτοκινητόδρομους διπλής λωρίδας και δύο ηλεκτροκίνητες σιδηροδρομικές γραμμές.

“Σήμερα, αν κάποιος θέλει να κάνει ένα ταξίδι με τρένο από την Κοπεγχάγη στο Αμβούργο, θα χρειαστείτε περίπου 4,5 ώρες“, λέει ο Jens Ole Kaslund, τεχνικός διευθυντής της Femern A / S, της κρατικής δανικής εταιρείας που είναι υπεύθυνη για η εργασία.

“Όταν ολοκληρωθεί η σήραγγα, το ίδιο ταξίδι θα διαρκεί δυόμισι ώρες“, συμπληρώνει. Μάλιστα, ανά τον κόσμο όλο και επιταχύνονται τα ταξίδια, όπως για παράδειγμα, η διαδρομή Άμστερνταμ – Λονδίνο με τρένο γίνεται πλέον σε λιγότερο από 4 ώρες!

Το έργο ξεκίνησε το 2008, όταν η Γερμανία και η Δανία υπέγραψαν μια συνθήκη για την κατασκευή της σήραγγας. Στη συνέχεια χρειάστηκε πάνω από μια δεκαετία για την έγκριση της απαραίτητης νομοθεσίας και από τις δύο χώρες και για τη διεξαγωγή μελετών των γεωτεχνικών και περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

Πηγή

Αυτές τις μέρες θυμάμαι μια συνάδελφο από το ξενοδοχείο το οποίο εργαζόμουν το καλοκαίρι, ξέκλεβε κάθε μέρα λίγα λεπτά πριν αρχίσει την εργασία της και ερχόταν να μου μιλήσει, να μου πει μια καλημέρα. Είχε πάθος με τα βιβλία και μου δάνειζε μερικά να περνάω τις ελεύθερες ώρες μου. Με το ίδιο πάθος μου μιλούσε και για τον τόπο που διέμενε, τον Ταξιάρχη. Ουκ ολίγες φορές με είχε καλέσει να το επισκεφτώ. Όταν μου μιλούσε για αυτό το χωριό, την παρομοίαζα σαν τις σειρήνες στην Οδύσσεια. Για τον Ταξιάρχη Χαλκιδικής, είχα ακούσει την περίοδο λίγο πριν τα Χριστούγεννα, γιατί στην Θεσσαλονίκη υπήρχαν πολλοί παραγωγοί, αγρότες, έμποροι, οι οποίοι πουλούσαν τα περίφημα έλατα του Ταξιάρχη.

Μια Αυγουστιάτικη μέρα λοιπόν πήρα το αυτοκίνητο μου και από την Γερακινή ακολούθησα τον δρόμο, για το χωριό. Πριν το νοσοκομείο του Πολυγύρου, στα δεξιά είδα την πινακίδα «Ταξιάρχης» και άρχισα να ανεβαίνω το βουνό , το οποίο ήταν καταπράσινο με πλούσια βλάστηση. Τα παράθυρα ήταν ανοιχτά και οι μυρωδιές της φύσης άρχισαν να μου γαργαλούν τα ρουθούνια , μύριζα τα δέντρα, την Πεύκη, το ρετσίνι , το χώμα και τα αρώματα των άγριων λουλουδιών. Μια κατάφυτη περιοχή ασύγκριτης ομορφιάς, φάνταζε ειδυλλιακή από τα τεράστια καταπράσινα πεύκα, τις καστανιές, τα έλατα και τα μικρά ζώα που έτυχε να δω στην διαδρομή. Βέβαια έπρεπε να ήμουν απολύτως αφοσιωμένη στην οδήγηση, γιατί ο δρόμος ήταν γεμάτος απότομες στροφές.

Πραγματικά η ομορφιά της Ελληνικής φύσης με συναρπάζει, η εναλλαγή του τοπίου από την αλμύρα της θάλασσας και τους 40 βαθμούς κελσίου, στην δροσιά του βουνού με μαγεύει, πόσο ευλογημένη είναι η Ελλάδα μας!!! Έπειτα από είκοσι λεπτά ανεβαίνοντας τον Χολομώντα, έφτασα στον Ταξιάρχη. Ένα πετρόκτιστο χωρίο, με πέτρινα πλακόστρωτα δρομάκια, παλιά αρχοντικά και στην είσοδο του χωριού να δεσπόζει η περίφημη βρύση Σιποτούρα, η οποία βρίσκεται για να ξεδιψούν οι επισκέπτες του τόπου. Πάρκαρα στο δημόσιο πάρκινγκ και καθώς κατηφόριζα έφτασα στην πλατεία, όπου και περίμενα την συνάδελφο μου.

Αμέσως μόλις με συνάντησε πήρε τον ρόλο του ξεναγού μου. Πρώτα πήγαμε στον Ιερό Ναό του Αγίου Αρχαγγέλου, το στολίδι του Ταξιάρχη. Όπως μου αφηγήθηκε γνώρισε εκεί τον σύζυγο της σε ένα γάμο, αφήνοντας το χωρίο της, στις Σέρρες να έρθει ερωτική μετανάστρια, στην ορεινή Χαλκιδική. Στην περίοδο της τουρκοκρατίας δεν υπήρχε ούτε μια τουρκική οικογένεια, η οποία να είχε εγκατασταθεί μόνιμα στο χωρίο , γεγονός το οποίο κάνει ακόμη και τώρα υπερήφανους τους κατοίκους. Από τον Ναό φαίνεται απέναντι να δεσπόζει το Άθως, Άγιο Όρος, το οποίο μετόχι της μονής του Αρχαγγέλου βρίσκεται στο χωρίο. Μου ανέλυσε για όλα τα δρώμενα, πανηγύρια, γιορτές που λαμβάνουν χώρα στο χωρίο και στο μεγάλο προαύλιο της εκκλησίας, το οποίο μου θύμισε εξέδρα χτισμένη στο βουνό με θέα σε πολλές μεριές. Καθώς φεύγαμε από την εκκλησία, περπατούσαμε στα δρομάκια αντίκρυσα άγριες συκιές και μπήκα στον πειρασμό να δοκιμάσω τους βιολογικούς καρπούς. Στην διαδρομή χαιρέτουσε τους συγχωριανούς της, είδαμε την οικία του Μακεδονομάχου οπλαρχηγού καπετάν Γιάννη Παρλιάρη και το χάνι, με την τελική κατεύθυνση την πλατεία του χωρίου, στην οποία δεσπόζει το άγαλμα του οπλαρχηγού. Καθίσαμε σε μια καφετέρια, η οποία ήταν πιο ψηλά χτισμένη από τις άλλες και είχε αμφιθεατρική θέα.

Έπειτα ήρθε ο σύζυγος της με τον γιό της και όπως προστάζουν οι άγραφοι κανόνες φιλοξενίας, πήγαμε σε ένα από τα ταβερνάκια της πλατείας. Καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι ενώ μου έκανε εντύπωση η διακόσμηση, μίας και στην μέση του τραπεζίου κοσμούσε ένα βάζο, όχι με λουλούδια, αλλά με ένα κλωνάρι ρίγανη. «Μα καλά ένα κλαδάκι με ρίγανη;», «Πόσο πίσω είναι;» σκέφτηκα. Αμέσως δόθηκε η παραγγελία από τον σύζυγο, με σεβασμό στα γούστα της φιλοξενούμενης τους, απλά πιάτα με κρέατα, σαλάτα και πατάτες τηγανιτές φρεσκοκομμένες στο χέρι. Μόλις ήρθαν, άλλαξα γνώμη. Ήταν μια πανδαισία μυρωδιών και γεύσεων. Ποικιλία κρεάτων, ανάμεσα τους τα φημισμένα χειροποίητα χωριάτικα λουκάνικα με πορτοκάλι. Δεν χόρταινα να τα μυρίζω και να τα γεύομαι, ασυναίσθητα λοιπόν, πήρα το κλωνάρι με την ρίγανη και το έτριψα επάνω στα πιάτα. Τώρα εξηγείται η χρησιμότητα και ο λόγος ύπαρξης του. Ο Ταξιάρχης, πέρα των άλλων φημίζεται για την ρίγανη, όπως για τα δέντρα και τους χτίστες του. Μου είπαν ότι θα μου έδιναν ένα βαζάκι ρίγανης μαζί μου, όταν θα έφευγα. Τί ωραίο σκηνικό εξελίσσονταν, ουζάκι, φαγητό, γέλια, ανεμελιά, καθαρός αέρας στην φύση, στο βουνό και καθαροί- αγνοί άνθρωποι να απαρτίζουν την παρέα μου. «Πόσο ανέμελα και ουσιαστικά, περνάει εδώ η ζωή σας» είπα στην συνάδελφο μου.

Το καλύτερο μου το κράτησε για το τέλος την «απολυμένη πέτρα», ένα συγκρότημα ορεινού τουρισμού, έξω από τον Ταξιάρχη. Απολαύσαμε το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα, την αμόλυντη ατμόσφαιρα, περπατήσαμε στην φύση ανάμεσα στα δέντρα, στην πλούσια χλωρίδα που προσφέρει ο Χολομώντας, ένας προορισμός για περιηγητές, φυσιολάτρες, οικογένειες.

Έφυγα τα μεσάνυχτα από τον Ταξιάρχη, ενώ οι προτροπές για να με φιλοξενήσουν στο σπίτι τους ήταν έντονες. Στο δρόμο, το τοπίο το ίδιο επιβλητικό, όμως χωρίς το φως της μέρας ήταν άγριο και λίγο με φόβιζε. Μου έσπαγε τα ρουθούνια η μυρωδιά της ρίγανης που ξεχύθηκε σε όλο το αυτοκίνητο και άρχισαν οι εικόνες, από την μέρα που πέρασε, να ξετυλίγονται στο μυαλό μου, δημιουργώντας ένα ασυναίσθητο χαμόγελο στο πρόσωπο. Τι ήταν αυτό που το προκάλεσε; Ήταν η κίνηση αγάπης που μου προσφέρθηκε στα πλαίσια της επίσκεψης μου, το μικρό διάλειμμα από την καθημερινότητα που ζούσα, ήταν το επιβλητικό τοπίο το οποίο επισκέφτηκα; Η αναλλοίωτη απλότητα των ανθρώπων και η προσήλωση τους να διατηρούν αυτή την παραδοσιακή ανθρώπινη συμπεριφορά σεβασμού τόσο προς τους συνανθρώπους τους, όσο και προς το δάσος το φυσικό τοπίο, το περιβάλλον. Με κατακλίσαν οι σκέψεις μου, ξεχνώντας το φόβο μου και χωρίς να το καταλάβω έφτασα στον Πολύγυρο, συνεχίζοντας για τον προορισμό μου, εντελώς διαφορετική απ’ ότι ξεκίνησα να πάω.

Μαρία Ζαμπίδου

Θεσσαλονίκη μου , μεγάλη φτωχομάνα ! Κάτι ήξερε ο Καζαντζίδης , όταν ερμήνευε αυτούς τους υπέροχους στίχους ! Πως να ζήσεις, άλλωστε μακριά της . Αυτή η πόλη , είναι εξ ολοκλήρου πλανέυτρα. Ερωτική πόλη , γεμάτη δρόμους και σοκάκια που σε προσκαλούν να τα εξερευνήσεις. Η Θεσσαλονίκη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας και η μεγαλύτερη σε έκταση και πληθυσμό πόλη της Μακεδονίας και της Βόρειας Ελλάδας. Αποτελεί την έδρα του δήμου Θεσσαλονίκης και την πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης, της μητροπολιτικής περιοχής της Θεσσαλονίκης, καθώς και την έδρα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας – Θράκης. Ιδρύθηκε το 316/5 π.Χ. από το Μακεδόνα στρατηγό Κάσσανδρο, που της έδωσε το όνομα της συζύγου του και ετεροθαλούς αδελφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου Θεσσαλονίκης και προήλθε από τη συνένωση 26 πολιχνών που βρίσκονταν γύρω από τον Θερμαϊκό κόλπο.

Τον 2ο π.Χ. αιώνα η πόλη κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους και αποτέλεσε έδρα της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας. Εικάζεται ότι ιδρύθηκε στη θέση της αρχαίας Θέρμης, από όπου πήρε το όνομά του ο Θερμαϊκός κόλπος. Από την ίδρυση της από τον Κάσσανδρο, η Θεσσαλονίκη ως μια ακμάζουσα ελληνιστική πόλη, μέχρι την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας, αξιοποιεί την στρατηγική της θέση και αναπτύσσεται σε μια πολυπολιτισμική πόλη. Από το 1912, με τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων και την ενσωμάτωση της περιοχής στο σύγχρονο Ελληνικό Κράτος, η Θεσσαλονίκη αποτελεί την δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Ελλάδας. Συχνά αναφέρεται ως η συμπρωτεύουσα της Ελλάδας.

  Γεωγραφία

Η Θεσσαλονίκη βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης, στο μυχό του Θερμαϊκού Κόλπου. Είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στις πλαγιές του Κέδρινου λόφου και περιβάλλεται στα ανατολικά από το δάσος του Σέιχ Σου. Στη Σίνδο υπάρχει η βιομηχανική ζώνη της πόλης και στα νότια βρίσκονται οι περιοχές του αεροδρομίου, της Θέρμης και νοτιοανατολικά η περιοχή του Πανοράματος. Στην έξοδο προς Καβάλα υπάρχει το Ωραιόκαστρο, μία περιοχή με νέες κατοικίες. Νοτιοανατολικά της πόλης υψώνεται το όρος Χορτιάτης, φυσική οχύρωση και πηγή μέρους του νερού που χρησιμοποιείται για την ύδρευσή της. Βορειοδυτικά απλώνεται η πεδιάδα της Θεσσαλονίκης, που συμπληρώνει τις ανάγκες της Θεσσαλονίκης σε ύδρευση. Βόρεια της πόλης υψώνεται το όρος Σιβρί που χωρίζεται από τον Χορτιάτη με το πέρασμα του Δερβενιού. 

Η πεδιάδα ευνόησε την οικονομική ανάπτυξη της πόλης και της γύρω περιοχής, καθώς σχηματίστηκε σταδιακά από τις προσχώσεις των ποταμών που διαρρέουν το νομό κι έτσι είναι ιδιαίτερα εύφορη. Οι τρεις αυτοί ποταμοί, ο Αξιός, ο Λουδίας και ο Εχέδωρος, εκβάλλουν δυτικά της πόλης ενώ ακόμα νοτιότερα εκβάλλει ο Αλιάκμονας. Οι ποταμοί αποτέλεσαν και φυσικά υδάτινα κωλύματα σε προσπάθειες προσέγγισης της πόλης από τα νότια· η διάβαση του Γαλλικού ποταμού από τα ελληνικά στρατεύματα, το 1912, οριστικοποίησε την άνευ όρων παράδοση των Οθωμανών. Το Δέλτα του Αξιού αποτελεί υγροβιότοπο 22.000 στρεμμάτων ιδιαίτερης σημασίας, που προστατεύεται από τη Σύμβαση Ραμσάρ. Η θέση της πόλης στην ευρύτερη περιοχή Μακεδονίας-Θράκης, η ύπαρξη του λιμανιού της ως φυσικής πύλης της περιοχής αυτής προς τη θάλασσα αλλά και η φυσική οχύρωσή της καθιστούν τη Θεσσαλονίκη αφενός σημαντικό στρατηγικό σημείο, αφετέρου εμπορικό, συγκοινωνιακό και πολιτισμικό σταυροδρόμι από την αρχαιότητα έως και τα σημερινά χρόνια.

Πως έλαβε όμως , το όνομα της , η πόλη ;

Η Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε από τον Κάσσανδρο και έλαβε το όνομά της προς τιμήν της συζύγου του, Θεσσαλονίκης, η οποία ήταν ετεροθαλής αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και κόρη του Φιλίππου Β΄ και της πέμπτης συζύγου του, της Θεσσαλής πριγκίπισσας Νικησίπολις. Το όνομά της προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων Θεσσαλῶν και Νίκη, σε ανάμνηση της νίκης των Μακεδόνων και του Κοινού των Θεσσαλών έναντι του τυραννικού καθεστώτος των Φερών και των συμμάχων τους Φωκέων, στο πλαίσιο του Τρίτου Ιερού Πολέμου. Το όνομα απαντάται σε διάφορες μορφές αλλά με ελαφρώς παραλλαγμένη ορθογραφία και φωνητικές διακυμάνσεις. Θεσσαλονίκεια είναι επιθετική μορφή, που βρίσκουμε στο έργο του Στράβωνα και χρησιμοποιείται κατά τους ελληνιστικούς χρόνους ως ονομασία της πόλης, σχηματιζόμενη από το όνομα φυσικού προσώπου, όπως αντίστοιχα γινόταν για την Σελεύκεια από τον Σέλευκο, την Κασσάνδρεια από τον Κάσσανδρο, την Αλεξάνδρεια από τον Μέγα Αλέξανδρο κ.ά. Η επικρατούσα όμως μορφή του ονόματος είναι η Θεσσαλονίκη. Από την ελληνιστική εποχή υπάρχουν και αναφορές με το όνομα Θετταλονίκη, κυρίως από τον ιστορικό Πολύβιο ενώ κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, όπως φανερώνουν επιγραφές και νομίσματα, εμφανίστηκαν οι μορφές Θεσσαλονείκη και Θεσσαλονικέων (πόλις).

Παρακάτω παραθέτουμε , μερικά από τα αξιοθέατα που είμαστε σίγουροι ότι …. θα σας κάνουν να ερωτευτείτε αυτήν την υπέροχη πόλη !

1. Λευκός Πύργος 

Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης είναι οχυρωματικό έργο οθωμανικής κατασκευής του 15ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται χαρακτηριστικό μνημείο της Θεσσαλονίκης και είναι ό, τι έχει σωθεί από την κατεδαφισμένη οθωμανική οχύρωση της πόλης. Η σημερινή μορφή του πύργου αντικατέστησε βυζαντινή οχύρωση του 12ου αιώνα για να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια ως κατάλυμα φρουράς Γενιτσάρων και ως φυλακή θανατοποινιτών. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο και είναι ένα από τα πιο γνωστά κτίσματα-σύμβολα πόλεων στην Ελλάδα. Έχει 6 ορόφους, 34 μέτρα ύψος και 70 μέτρα περίμετρο. Ο Λευκός Πύργος έχει θέα την παραλία της Θεσσαλονίκης. Στην αρχή ονομαζόταν Πύργος του Λέοντος, όπως αναφέρει τουρκική επιγραφή του 1535-1536, η οποία υπήρχε στην είσοδο του εξωτερικού περιβόλου (τώρα κατεδαφισμένος) και η οποία μάλλον αναφερόταν στη χρονολογία κατασκευής του περιβόλου. Από τον 17ο αιώνα και μετά ονομαζόταν ανεπίσημα Φρούριο της Καλαμαριάς και Πύργος των Γενιτσάρων.

Μετά την διάλυση του τάγματος των Γενιτσάρων το 1826, αποκτά το όνομα Kanli-Kule (Κανλί Κουλέ), δηλαδή Πύργος του Αίματος, λόγω των σφαγών από τους Γενιτσάρους. Το όνομα διατηρείται και μετά το 1826 λόγω της λειτουργίας του ως φυλακή μελλοθανάτων βαρυποινιτών και τόπο βασανιστηρίων, οι οποίοι συχνά εκτελούνταν από τους Γενιτσάρους γεμίζοντας με αίμα τους τοίχους. Κατά μία εκδοχή, το σύγχρονο όνομά του φαίνεται να το πήρε όταν ένας Εβραίος κατάδικος, ο Nathan Guidili, τον ασβέστωσε με αντάλλαγμα την ελευθερία του, το 1891. Άλλη εκδοχή, στηριγμένη στις έρευνες του Βασίλη Κ. Γούναρη πάνω σε βρετανικά αρχεία, αναφέρει πως η σημερινή ονομασία του κτίσματος δόθηκε μεταξύ των ετών 1883 και 1884 μετά από απαίτηση του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄ ή από πρωτοβουλία του βαλή της πόλης Γκαλίπ, ο οποίος για να πετύχει την αλλαγή του ονόματος επικαλέστηκε το όνομα του σουλτάνου.

2.Πλατεία Αριστοτέλους

H Πλατεία Αριστοτέλους είναι μία από τις κεντρικές πλατείες της Θεσσαλονίκης. Ξεκινά από τα ημικυκλικά κτίρια στα βόρεια της οδού Μητροπόλεως, η οποία την διασχίζει στο σημείο αυτό, και συνεχίζεται μέχρι την λεωφόρο Νίκης, στην θάλασσα. Η πλατεία αποτελεί ένα δημοφιλές σημείο για τους τουρίστες και τους ντόπιους, με πολλά αναψυκτήρια και καφέ και είναι χώρος πολιτικών συγκεντρώσεων και ποικίλων καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Τα παραπάνω επιβλητικά κτίρια της οδού Μητροπόλεως στεγάζουν ένα ξενοδοχείο και το κινηματοθέατρο “Ολύμπιον”.Ο Γάλλος αρχιτέκτονας Ερνέστ Εμπράρ, σχεδίασε την πλατεία το 1917, αμέσως μετά την μεγάλη πυρκαγιά που αποτέφρωσε το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με τα σχέδια του Εμπράρ, η πλατεία -που θα ονομαζόταν Πλατεία Μεγάλου Αλεξάνδρου- θα είχε ένα μεγάλο άγαλμα του Αλέξανδρου στο κέντρο της και θα κατέληγε βόρεια στην Εγνατία, όπου θα χτιζόταν ένα επιβλητικό Δικαστικό Μέγαρο. Σήμερα η πλατεία και η προς βορρά συνέχειά της, η οδός Αριστοτέλους, επιδεικνύουν αρκετά από τα βενετσιάνικα, βυζαντινά και αραβικά στοιχεία που οραματίστηκε ο Εμπράρ, αν και οι απλοποιήσεις και τροποποιήσεις υπήρξαν πολλές. Η οριστική της διαμόρφωση έγινε κατά την δεκαετία του 1960.

Η Οδός Αριστοτέλους ξεκινά από την Πλατεία Αριστοτέλους και συνεχίζεται προς βορρά μέχρι την Εγνατία στο ίδιο αρχιτεκτονικό ύφος κατά τα σχέδια του Εμπράρ, και αποτελώντας ένα ενιαίο σύνολο με την πλατεία. Συναντά τις οδούς Τσιμισκή, Βασιλέως Ηρακλείου και Ερμού και στην συμβολή της με την Εγνατία σχηματίζει μια μικρότερη πλατεία. Η οδός, που έχει πεζοδρομηθεί στο μεγαλύτερο μέρος της και έχει νησίδα πρασίνου στο μέσον, είναι στην πραγματικότητα μια επιμήκης πλατεία με πολλά εμπορικά καταστήματα και καφέ. Αποτελεί ουσιώδες τμήμα της σύλληψης του Εμπράρ, όπως αναφέρθηκε παραπάνω.

3. Αψίδα του Γαλερίου (Καμάρα)

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μνημεία της Θεσσαλονίκης είναι η Θριαμβική Αψίδα του Γαλερίου, γνωστή και ως Καμάρα, που βρίσκεται στην πάνω πλευρά της οδού Εγνατίας και σε μικρή απόσταση από την Ροτόντα. Αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης των κατοίκων και επισκεπτών της πόλης. Η Καμάρα είναι κτίσμα της εποχής της Ρωμαϊκής «Τετραρχίας» και αποτελεί το ένα σκέλος μίας στεγασμένης στοάς, που σχηματιζόταν από αψίδες και τόξα. Κατασκευάστηκε για να τιμηθεί ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Γαλέριος, όταν αυτός επέστρεψε νικητής στην πόλη μετά από πολέμους του κατά των Περσών. Η θριαμβική αυτή αψίδα ήταν τοποθετημένη κάθετα στην αρχαία Εγνατία, που διέσχιζε την πόλη και αποτελούσε μέρος του λεγόμενου Γαλεριανού συγκροτήματος, που αναπτύσσονταν κύρια νοτιοδυτικότερα, στις σημερινές πλατείες Ναβαρίνου και Ιπποδρομίου. Χτίστηκε το 305 μ.Χ. ύστερα από την οριστική νίκη του αυτοκράτορα κατά των Περσών. Οι Ρωμαίοι χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν το τελευταίο τέταρτο του 3ου αιώνα μ.Χ. ένα από τους πιο επικίνδυνους εχθρούς, τους Πέρσες.

Ο Διοκλητιανός το 287 μ.Χ. τους απέσπασε τη Μεσοποταμία και έκλεισε ειρήνη αφήνοντας στο θρόνο της Αρμενίας τον υποτελή του Τιριδάτη. Ύστερα από εννιά χρόνια, το 296 μ.Χ. ο βασιλιάς των Περσών Ναρσής κήρυξε τον πόλεμο, πήρε τη Μεσοποταμία και την Αρμενία κι έδιωξε τον Τιριδάτη. Ο Γαλέριος, μετά από συνεννόηση με το Διοκλητιανό, που βρισκόταν στην Αντιόχεια, εκστράτευσε εναντίον του Ναρσή αλλά νικήθηκε στις Κάρρες και στο Καλλίνικο. Το 297 εκστράτευσε εκ νέου και κατόρθωσε να νικήσει ολοκληρωτικά το Ναρσή, η οικογένεια του οποίου καθώς και οι θησαυροί του έπεσαν στα χέρια του Γαλέριου. Αργότερα ο Γαλέριος συναντήθηκε με το Διοκλητιανό στο Νίσιβι της Μεσοποταμίας κι οι δυο μαζί έκλεισαν νέα ειρήνη με το Ναρσή. Τη νίκη λοιπόν του Γαλέριου εναντίον του Ναρσή αφηγούνταν οι τέσσερις κύριοι πεσσοί του μνημείου.

4. Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1912 και το κτίριο που στεγάζεται σήμερα εγκαινιάστηκε στις 27 Οκτωβρίου 1962 όταν η πόλη γιόρταζε τα 50 χρόνια από την απελευθέρωσή της. Δημιουργήθηκε από τον αρχιτέκτονα Πάτροκλο Καραντινό. Στο Μουσείο στεγάζονται ευρήματα από την ανασκαφική έρευνα σε οικόπεδα της πόλης και σε αρχαιολογικούς χώρους και ειδικότερα από τη δραστηριότητα της ΙΣΤ’ εφορίας αρχαιοτήτων, που καλύπτει τους νομούς Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Πιερίας, Χαλκιδικής. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα φιλοξένησε τα ευρήματα των ανασκαφών του Μανώλη Ανδρόνικου από τη Βεργίνα. Στις εσωτερικές αίθουσες στεγάζονται τα ευρήματα από το νεκροταφείο της Σίνδου. Στις εξωτερικές αίθουσες εκτίθενται αντικείμενα της Νεολιθικής, Κλασικής, Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής εποχής, ενώ στον κάτω όροφο παρουσιάζεται η προϊστορική συλλογή παρουσιάζοντας στον επισκέπτη μια διαχρονική εικόνα της πολιτισμικής εξέλιξης όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά και ευρύτερα σε ολόκληρη την περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας.

5. Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Πολιούχου Θεσσαλονίκης

Ο Ναός του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο, τον πολιούχο της πόλης. Βρίσκεται στην ομώνυμη οδό και είναι πεντάκλιτη βασιλική του «ελληνιστικού τύπου», αλλά με πολλά ιδιαίτερα και σπάνια χαρακτηριστικά σε σχέση με άλλους ναούς της ίδιας περιόδου στην Ελλάδα. Διαθέτει εγκάρσιο κλίτος και πλούσιο ζωγραφικό και μαρμάρινο διάκοσμο με περίτεχνα κιονόκρανα. Στο υπόγειο του ναού βρίσκεται ο χώρος μαρτυρίου του Αγίου. Από τα ψηφιδωτά του, ξεχωρίζει αυτό που απεικονίζει τον ίδιο τον Άγιο με δύο μικρά παιδιά και ένα άλλο, που απεικονίζει τον Άγιο ανάμεσα στον επίσκοπο και στον έπαρχο, οι οποίοι ανακαίνισαν το ναό τον 7ο αι. Μετά το 313 ιδρύθηκε το πρώτο προσευχητάριο στον τόπο μαρτυρίου του Αγίου, τον 5ο αι. μία τρίκλιτη βασιλική που κάηκε τον 7ο αιώνα και στη θέση της χτίστηκε η πεντάκλιτη βασιλική, που κάηκε σχεδόν ολοκληρωτικά το 1917 και αναστηλώθηκε μέχρι το 1948.

6. Ροτόντα

H Ροτόντα είναι θολωτό στρογγυλό κτίσμα του 4ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη, όμοιο με το Πάνθεον της Ρώμης, και προοριζόταν για ναός του Διός. Λόγω της μη χρήσης του, μετατράπηκε επί Βυζαντίου σε χριστιανικό ναό των Ασωμάτων Δυνάμεων και μετά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1912, αφιερώθηκε στον Άγιο Γεώργιο. Συμπεριλαμβάνεται στα Παλαιοχριστιανικά και Βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.Χτίστηκε στα χρόνια του αυτοκράτορα Γαλέριου γύρω στο 304 μ.Χ. ενώ προοριζόταν ως Μαυσωλείο του Γαλέριου. Ωστόσο, εξαιτίας του θανάτου του Γαλέριου το 311 μ.Χ., η Ροτόντα έμεινε κενή χωρίς χρήση. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε με διαφορετική λειτουργία από λαούς της εγγύς ανατολής. Στα τέλη του 4ου αιώνα, την εποχή του Θεοδόσιου Α’ και αφότου στη Θεσσαλονίκη είχε επικρατήσει ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός, η Ροτόντα μετατράπηκε σε ορθόδοξο χριστιανικό ναό των Ασωμάτων Δυνάμεων ή Αρχαγγέλων και τότε έγιναν στο μνημείο ορισμένες μετασκευές, που ήταν αναγκαίες για τη νέα λατρεία. Έτσι έγινε διάνοιξη της ανατολικής κόγχης και προσθήκη του ιερού, ενώ ανοίχτηκε και η αντίστοιχη δυτική κόγχη και δημιουργήθηκε νέα είσοδος. Ακόμη, σε απόσταση οκτώ μέτρων από τον τοίχο κατασκευάστηκε εξωτερικά ένας άλλος χαμηλότερος κυκλικός τοίχος που δεν υφίσταται σήμερα. Ο χώρος ανάμεσα στους δύο τοίχους στεγάστηκε και, με τη διάνοιξη των υπολοίπων κογχών, δημιουργήθηκε ένα περιμετρικό εξωτερικό κλίτος. Τέλος κατασκευάστηκαν τα περίφημα ψηφιδωτά του μνημείου, που κοσμούν καμάρες κογχών, τοξωτά ανοίγματα φεγγιτών και το μεγάλο θόλο. Θεωρείται πως ο αρχικός σκοπός ήταν η χρήση του ως βαπτιστήριο των πιστών Χριστιανών της Θεσσαλονίκης.

7. Επταπύργιο Θεσσαλονίκης

Το Φρούριο του Επταπυργίου, γνωστό και με την οθωμανική ονομασία Γεντί Κουλέ, βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο των τειχών της Θεσσαλονίκης, εντός της Ακρόπολης. Αποτελείται από δύο ενότητες: το βυζαντινό φρούριο, το οποίο συνθέτουν δέκα πύργοι, καθώς και τα νεότερα κτίσματα των φυλακών, που έχουν χτιστεί εντός κι εκτός του φρουρίου. Οι πύργοι της βόρειας πλευράς αποτελούν τμήματα του παλαιοχριστιανικού τείχους της Ακρόπολης, ενώ αυτοί της νότιας προστέθηκαν πιθανότατα κατά τους μεσοβυζαντινούς χρόνους, σχηματίζοντας τον κλειστό πυρήνα του φρουρίου. Γύρω στο 1890 το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως ανδρικές, γυναικείες και στρατιωτικές φυλακές. Κατά τη δεκαετία του 1890, το φρούριο μετατράπηκε σε φυλακή. Η ακριβής ημερομηνία δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, αλλά η φυλακή αναφέρεται σε ένα χάρτη του 1899 της πόλης, παρέχοντας έτσι ένα terminus ante quem για την αλλαγή.

Γι’ αυτή τη μετατροπή συνεπάγεται η απομάκρυνση όλων των προηγούμενων κτιρίων στο εσωτερικό του κάστρου, από τα οποία κανένα ίχνος δεν επιζεί σήμερα. Οι αλλαγές στις οχυρώσεις δεν ήταν σημαντικές, αν και ο πρωταρχικός τους ρόλος αντιστράφηκε: από την προστασία των κατοίκων από την εξωτερική απειλή, τώρα εξυπηρετούσαν την απομόνωση των κρατουμένων από τον έξω κόσμο. Η εσωτερική αυλή ήταν χωρισμένη με φράχτες σε πέντε ξεχωριστές μονάδες. Στα εξωτερικά κτίρια, στη νότια πλευρά του κάστρου, στεγαζόταν η διοίκηση, η φυλακή των γυναικών, και προς τα δυτικά, τα κελιά απομόνωσης. Οι φυλακές του Επταπυργίου είχαν αποκτήσει κακή φήμη κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, της Κατοχής, και σε όλη την μεταπολεμική περίοδο, ιδίως στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο και την χούντα των συνταγματαρχών. Ο εσωτερικός χώρος αναδιαμορφώθηκε και προστέθηκαν εγκαταστάσεις και εξωτερικά του κτιρίου. Το 1989 οι φυλακές μεταφέρθηκαν στα Διαβατά, και το Επταπύργιο αποδόθηκε στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Πολιτισμού.

8. Ρωμαϊκή Αγορά Θεσσαλονίκης

Η Ρωμαϊκή Αγορά της Θεσσαλονίκης, που για τρεις περίπου αιώνες αποτέλεσε κύριο σημείο αναφοράς της πόλης, καθώς και διοικητικό κέντρο, ανεγέρθηκε στη Θεσσαλονίκη κατά το τέλος του 2ου αι. και το πρώτο τρίτο του 3ου αι. μ.Χ. Χτίστηκε ως κάτι αντίστοιχο προς την ελληνική Αγορά, με αρχέτυπο όμως το κέντρο της Ρώμης. Την ίδια εποχή διαμορφώθηκαν πανομοιότυπες αγορές σε όλη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο το συγκρότημα της Ρωμαϊκής Αγοράς υπέστη αλλαγές, διατήρησε ωστόσο κάποιες από τις λειτουργίες του σαν κοινωνικό κέντρο της πόλης. Ο χώρος της Ρωμαϊκής Αγοράς ήταν καλυμμένος μέχρι το 1966 που πραγματοποιήθηκαν εκσκαφές με σκοπό την ανέγερση του Δικαστικού Μεγάρου της πόλης. Ενώ οι ανασκαφές είχαν ξεκινήσει, ανακαλύφθηκαν στο χώρο αυτό τα πρώτα ευρήματα μεγάλης ιστορικής και αρχαιολογικής αξίας. Ο έφορος αρχαιοτήτων Φώτης Πέτσας με την αναστήλωση του μοναδικού μονόλιθου μαρμάρινου κίονα με κιονόκρανο, που βρέθηκε ακέραιος, κατάφερε να ματαιωθούν τα σχέδια για την ανέγερση οποιουδήποτε κτιρίου στην περιοχή. Σήμερα στο χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς λειτουργεί μουσείο η είσοδος του οποίου γίνεται από την Κρυπτή Στοά. Στο Ωδείο πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις.

9. Μουσείο Ατατούρκ Θεσσαλονίκης

Το Μουσείο Μουσταφά Κεμάλ είναι μουσείο της Θεσσαλονίκης και στεγάζεται στο σπίτι όπου πιθανολογείται πως γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ, επονομαζόμενος και Ατατούρκ, δηλαδή «πατέρας των Τούρκων». Βρίσκεται στην οδό Αποστόλου Παύλου, πίσω από το τουρκικό Προξενείο. Το μεγαλύτερο μέρος της επίπλωσης είναι αυθεντικό. Χρειάστηκε να αντικατασταθούν κάποια έπιπλα που έλειπαν με άλλα, που πήραν από το Μαυσωλείο του Κεμάλ και από το Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Στους τοίχους οι επισκέπτες βλέπουν πολλές φωτογραφίες από διάφορες φάσεις της ζωής του αναμορφωτή των Τούρκων.To 1981 το κτήριο ξαναβάφτηκε στο αρχικό ροζ χρώμα που είχε. Αποτελείται από δύο ορόφους. Στον πρώτο όροφο βρίσκεται το σαλόνι για τους ξένους, το δωμάτιο της μητέρας του Κεμάλ, το καθιστικό και η κουζίνα. Ο δεύτερος όροφος περιλαμβάνει το δωμάτιο στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, το 1881. Σε άλλο δωμάτιο εκτίθενται τα προσωπικά αντικείμενα του «πατέρα των Τούρκων» και στον τοίχο είναι κρεμασμένα έγγραφα από το σχολείο του.

10. Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά λιμάνια και ένας από τους μεγαλύτερους λιμένες της λεκάνης του Αιγαίου με συνολική ετήσια κυκλοφοριακή ικανότητα 16 εκατομμυρίων τόνων. Ως ελεύθερο λιμάνι λειτουργεί ως σημαντική πύλη για την ενδοχώρα της Βαλκανικής και της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης προσεγγίζουν κρουαζιερόπλοια κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Ακόμη τους θερινούς μήνες η Θεσσαλονίκη συνδέεται ακτοπλοϊκά με τις Σποράδες, τις Κυκλάδες και την Κρήτη. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης περιέχει επίσης το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων στην Ελλάδα, μετά το λιμάνι του Πειραιά.

11. Άγαλμα Μεγάλου Αλεξάνδρου

Στην παραλία της Θεσσαλονίκης, δίπλα στον Λευκό Πύργο βρίσκεται το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Βασιλέα των Μακεδόνων. Αναπαρίσταται ο Μέγας Αλέξανδρος να ιππεύει τον Βουκεφάλα, πολεμικό ίππο ο οποίος συνόδεψε για 20 χρόνια τον Μακεδόνα στρατηλάτη στις εκστρατείες του. Ανεγέρθηκε το 1973 με δαπάνες από ερανικές επιτροπές και εγκαινιάστηκε το 1974. Είναι έργο του γλύπτη Ευάγγελου Μουστάκα ο οποίος το φιλοτέχνησε στο εργαστήριό του στην Παλλήνη. Το μπρούτζινο άγαλμα χυτεύτηκε στα χυτήρια “Ρέντσο Μικελούτσι” στην Πιστόια της Ιταλίας. Το ύψος του αγάλματος είναι 6 μέτρα και έχει βάρος 4 τόνους. Το συνολικό ύψος μαζί με το βάθρο ανέρχεται στα 11 μέτρα. Το βάθρο πάνω στο οποίο δεσπόζει το μπρούτζινο άγαλμα είναι επενδυμένο με μάρμαρο Μελισσοχωρίου σκούρου χρώματος. Ο περιβάλλων χώρος επίσης είναι επενδυμένος με λευκό μάρμαρο από τη Βέροια, γεγονός που καθιστά το μέρος ελκυστικό σε άτομα που ασχολούνται με σκέιτμπορντινγκ. Επίσης στη δυτική πλευρά του μνημειακού συγκροτήματος υπάρχει τοιχίο με μπρούτζινη ανάγλυφη αναπαράσταση της Μάχης της Ισσού, κατά την οποία ο Μέγας Αλέξανδρος έτρεψε σε φυγή από το πεδίο της μάχης τον Δαρείο τον Γ’, Βασιλιά των Περσών.

12. Πλατεία Ναυαρίνου

Η Πλατεία Ναυαρίνου είναι μια πλατεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η πλατεία χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο της πόλης, με εμφανείς μάρτυρες τα ερείπια του παλατιού του Γαλερίου που βρίσκονται μέσα σε αυτή. Η πλατεία βρίσκεται δίπλα στην “πλατεία του Ιπποδρόμου”, όπου η Σφαγή της Θεσσαλονίκης έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδοσίου Α΄. Σήμερα η Πλατεία Ναυαρίνου αποτελεί δημοφιλή τόπο συνάντησης, κυρίως μεταξύ του φοιτητικού πληθυσμού της πόλη.

Φυσικά , η περιήγηση δεν τελειώνει εδώ ! Υπάρχουν άπειρα άλλα μέρη της ονειρικής αυτής πόλης που αξίζει να επισκεφτεί κανείς . Ραντεβού , λοιπόν , στο επόμενο άρθρο …

Νομίζω πως ήρθε η ώρα , να παινέψουμε και λίγο τον τόπο μας ! Εκατομμύρια τουρίστες , κάθε χρόνο , περνούν τα σύνορα της χώρας μας για να απολαύσουν τον ήλιο που διαθέτουμε , τα αξιοθέατα που κρύβουν από πίσω μια ολόκληρη ιστορία , που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά , από γιαγιά σε εγγονό. Καλό και το εξωτερικό … αλλά όπως και να το κάνουμε σαν την Ελλαδίτσα μας δεν έχει ! Αν ψάχνεις έναν όμορφο και συνάμα …φθηνό προορισμό , μέσα στην χώρα , μόλις σου βρήκαμε την λύση !

Πανέμορφη πόλη της Ηπείρου. Επίσης, αποτελούν την έδρα και μεγαλύτερη πόλη της Περιφέρειας Ηπείρου καθώς και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου – Δυτικής Μακεδονίας. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 65.574 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.Βρίσκεται στο βορειοδυτικό κομμάτι της ηπειρωτικής Ελλάδας, στο κέντρο του ομώνυμου λεκανοπεδίου. Είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας με πλούσια πολιτιστική παράδοση και σύγχρονες αναπτυξιακές επιχειρήσεις. Μεταξύ των πολυποίκιλων γεωγραφικών χαρακτηριστικών της περιοχής ξεχωριστή θέση κατέχει η λίμνη Παμβώτιδα, που παράκειται της πόλης.

Για την ονομασία της πόλης υπάρχουν αρκετές εκδοχές χωρίς να είναι επιβεβαιωμένες. Η μια είναι ότι ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιουστινιανός μετέφερε τους κατοίκους της Ευροίας στην περιοχή του κάστρου, την οποία οχύρωσε. Αυτό βασίζεται στην αναφορές του ιστορικού Προκοπίου, στο έργο του περί κτισμάτων. Άλλη εκδοχή είναι ότι η πόλη αναπτύχθηκε πρώτα γύρω από το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου, το οποίο έδωσε το όνομα στην πόλη. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα προήλθε από από το όνομα Ιωαννίνα, το όνομα της κόρης του Βελισάριου, στρατηγού του Ιουστινιανού. Κατά καιρούς έχουν αναφερθεί διάφορες εκδοχές για την ονομασία της πόλης.

Στην πόλη λειτουργούν μουσεία,πινακοθήκες με διάφορες εκδηλώσεις όλη την διάρκεια του χρόνου. Αρκεί να σημειώσω ότι το συναισθηματικό δέσιμο με τα Ιωάννινα , όπως σωστά μαντέψατε, είναι αρκετά μεγάλο. Μια βόλτα στην λίμνη , με τα κρυστάλλινα νερά της , σε αναζωογονεί , σου δίνει ελπίδα να συνεχίσεις . Οι μελαγχολικές σκιές των παρακείμενων δέντρων δίνουν άλλη διαίσθηση στο τοπίο. Η πόλη των Ιωαννίνων αξίζει μια ευκαιρία για επίσκεψη και ελπίζουμε… ότι θα της δώσεις !

1.Κάστρο Ιωαννίνων

Το Κάστρο των Ιωαννίνων είναι η οχυρωμένη παλιά πόλη της πόλης των Ιωαννίνων στη βορειοδυτική Ελλάδα. Η παρούσα οχύρωση χρονολογείται σε μεγάλο βαθμό στην ανοικοδόμηση υπό τον Αλή Πασά στα τέλη της Οθωμανικής περιόδου, αλλά ενσωματώνει επίσης προϋπάρχοντα βυζαντινά στοιχεία. Περιέχει το Φετιχέ Τζαμί, τον Τάφο του Αλή Πασά και το Βυζαντινό Μουσείο, όπως και την αίθουσα έκθεσης Αργυροχρυσοχοΐας. Το όνομα Φετιχέ Τζαμί σημαίνει Τέμενος της Κατάκτησης και χτίστηκε το 1430 πάνω στα ερείπια βυζαντινού ναού. Αρχικά ήταν ξύλινο, μετά όμως το 1611 ξαναχτίστηκε πέτρινο. Την τελική μορφή την πήρε από τον Αλή Πασά το 1795.Ο χώρος είναι εξαιρετικά προσεγμένος και με σεβασμό στο αρχικό κτίσμα. Έχει θέα την πόλη και τη λίμνη και υπάρχει και μια καφετέρια μπαίνοντας στην είσοδο.

2.Σπήλαιο του Περάματος

Το Σπήλαιο του Περάματος βρίσκεται πλάι στη λίμνη, τέσσερα χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων, στο Πέραμα. Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1940, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και μετά το τέλος του, φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά από τον Κωνσταντίνο Κασβίκη, γυμναστή και ερασιτέχνη σπηλαιολόγο.Ετσι έμαθαν για το σπήλαιο ο Ιωάννης και η Αννα Πετροχείλου (ιδρυτές της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας), και άρχισαν τη συστηματική εξερεύνηση και χαρτογράφησή του, ώστε να γίνει το πρώτο τουριστικά διευθετημένο στην Ελλάδα.Αποτελείται από πολλές διαδοχικές αίθουσες και διαδρόμους με σταλακτίτες, σταλαγμίτες, κουρτίνες και εντυπωσιακές κολώνες σε συμπλέγματα. Το 1956 βρέθηκαν απολιθωμένα δόντια και οστά της αρκούδας των σπηλαίων.

Καταλαμβάνει έκταση 14.800 τ.μ. και η επισκέψιμη διαδρομή είναι συνολικά 1.100 μέτρα.‘Ηδη τα τελευταία χρόνια μεγαλώνει το ενδιαφέρον του κόσμου και κυρίως των ειδικών, διαφόρων επιστημονικών κλάδων σχετικά με το πρόβλημα αξιοποίησης (χρήσης) των χώρων μέσα στα σπήλαια για τη διατήρηση και ανανέωση της υγείας του ανθρώπινου οργανισμού. Ο άνθρωπος βεβαίως, πριν πολλών ετών, είχε γνωρίσει, ότι ορισμένοι υπόγειοι χώροι διαθέτουν τέτοιες Φυσικό-Χημικές ιδιότητες, που στο σύνολο τους επιδρούν θεραπευτικά σε μία σειρά ασθένειες του ανθρώπινου οργανισμού. Στη σημερινή εποχή, οι επιστημονικές έρευνες και η ανάλυση των επιστημονικών γνώσεων, ερμηνεύουν βαθμιαία τις συγκεκριμένες ευεργετικές ιατρικές τους επιδράσεις.

3. Δωδώνη

Η αρχαία Δωδώνη, με το καλά διατηρημένο αρχαίο θέατρό της, το οποίο χτίστηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. επί βασιλείας του βασιλιά Πύρρου, βρίσκεται 22 χλμ. νοτίως των Ιωαννίνων. Η Αρχαία Δωδώνη υπήρξε λατρευτικό κέντρο του Δία και της Διώνης. Υπήρξε, επίσης, γνωστό μαντείο του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Η Δωδώνη ως αρχαιολογική θέση σύμφωνα με τις αρχαιολογικές μαρτυρίες φέρεται να είναι ενεργή ήδη από την εποχή του Χαλκού, επικεντρωμένη στη λατρεία της Γαίας ή άλλης θηλυκής γονιμικής θεότητας. Η λατρεία του Δία εισήχθη στη Δωδώνη αργότερα από τους Σελλούς, για να εξελιχθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα σε κυρίαρχη λατρεία. Υπάρχουν πολλές αναφορές για την ονομασία του ιστορικού ονόματος Δωδώνη, Μερικοί πιστεύουν πως έρχεται από τον Δία κύρια λατρεία του μαντείου, άλλοι από την Δώδωνα νύμφη και άλλοι από το ρήμα “Δωδώ” που σημαίνει μπουμπουνητό και άλλοι από το ρήμα Δίδωμι, που σημαίνει πλούσια η εύφορη επειδή η πεδιάδα ήταν γεμάτη καρπούς και έδινε στον κόσμο.

Οι πρώτες μαρτυρίες για την ύπαρξη του μαντείου της Δωδώνης ως λατρευτικού χώρου τοποθετείται περί το 2600 π.Χ.. Είναι το αρχαιότερο μαντείο που συναντάται στον Ελλαδικό χώρο. Ο Ηρόδοτος αναφέρει δύο μύθους για την ίδρυση του μαντείου, έναν ότι οι Φοίνικες άρπαξαν δύο γυναίκες από τη Θήβα, και πούλησαν μία στη Λιβύη και μία στην Ελλάδα, και εκείνες ίδρυσαν τα αντίστοιχα μαντεία στο Ναό του Δία και στη Δωδώνη. Ο άλλος, ότι ότι από τη Θήβα της Αιγύπτου πέταξαν δυο περιστέρια: το ένα προσγειώθηκε στη Λιβύη, όπου χτίστηκε ο ναός του Άμμωνα Δία, και το δεύτερο ήρθε στη Δωδώνη, όπου ιδρύθηκε το μαντείο. Τη δεύτερη ιστορία αναφέρει ότι του την είπαν οι τρεις ιέρειες του μαντείου της Δωδώνης, τα ονόματα των οποίων ήταν Προμένεια που ήταν η μεγαλύτερη, Τιμαρέτη η επόμενη, και Νικάνδρη η νεότερη.

4. Ρολόι των Ιωαννίνων

Πρόκειται για ιστορικό και πολιτιστικό διατηρητέο μνημείο της πόλης των Ιωαννίνων. Το Ρολόι χτίστηκε αρχικά σε θέση βόρεια της σημερινής πλατείας (στη συμβολή της κεντρικής πλατείας με την οδό Αβέρωφ) από το σπουδαίο αρχιτέκτονα Π. Μελίρρυτο, ο οποίος κατασκεύασε μερικά από τα σημαντικότερα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια της πόλης (Καπλάνειο Μέγαρο, Παλιά Ζωσιμαία Σχολή, Παπαζόγλειος Υφαντική σχολή). Το Ρολόι έγινε κατά παραγγελία του Οσμάν Πασά του Κούρδου(γενικού διοικητή Ηπείρου και Αλβανίας) το 1905 με την ευκαιρία των Ιωβηλαίων του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ. Αποτελείται από έναν κομψό διάτρητο πυργίσκο που είναι “μείγμα νεοκλασικού και ανατολίτικου ρυθμού”. Στο πάνω μέρος του υπάρχει πέτρινο ωραίο κιγκλίδωμα, ενώ οι μικρές κολώνες που στηρίζουν το θόλο είναι από χυτό σίδηρο και φέρουν πολυγωνικά κιονόκρανα. Η καμπάνα του είναι βενετσιάνικη. Στις τέσσερις πλευρές του υπάρχουν εντοιχισμένες πλάκες με οθωμανικά σύμβολα, καθώς και κρήνες. Γενικά, η κατασκευή του χαρακτηρίζεται από μία τελειότητα και γι’ αυτό το λόγο θεωρείται υπόδειγμα νεοκλασικού κτίσματος. Το 1918 το Ρολόι υπέστη από λάθος καταστροφές (κατά τη διάρκεια παρέλασης του πυροβολικού) και αποξηλώθηκε. Αναστηλώθηκε το 1925 στη σημερινή του θέση. Έχει χαρακτηριστεί ως Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο.

5.Φαράγγι του Βίκου

Η Φύση σε όλο της το μεγαλείο. Περπάτημα μέσα μέσα στο φαράγγι και πλάι στο ποτάμι. Άνετα παπούτσια είναι επιβεβλημένα.  Είναι διαδρομή που σίγουρα εντυπωσιάζει όσες φορές και αν την κάνει κάποιος. Το φαράγγι του Βίκου είναι ένα από τα πιο ξακουστά στην Ελλάδα. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των Ιωαννίνων και είναι το βαθύτερο φαράγγι, σε αναλογία μήκους-πλάτους-ύψους παγκοσμίως, σύμφωνα με το Βιβλίο Guinness. Αποτελεί τον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού Βίκου-Αώου, στην περιοχή του οποίου βρίσκει καταφύγιο μεγάλη ποικιλία σπάνιων ειδών χλωρίδας και πανίδας. Το φαράγγι έχει μήκος περίπου 11 χιλιόμετρα και σε πολλά σημεία του το βάθος ξεπερνάει τα 1.000 μέτρα. Ο παραπόταμος του Αώου, Βοϊδομάτης, που το διατρέχει, έχει νερό όλες τις εποχές. Το φαράγγι δημιουργήθηκε μετά από έντονες γεωλογικές ανακατατάξεις κατά τη διάρκεια των γεωλογικών εποχών.

Τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας στην περιοχή που έχουν εντοπιστεί, χρονολογήθηκαν στο 40.000 π.Χ. Η χλωρίδα που συναντάται στην περιοχή του φαραγγιού είναι ιδιαίτερα μεγάλης ποικιλίας. Χαρακτηριστικά, μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα τα βότανα του φαραγγιού χρησιμοποιούνταν από πρακτικούς γιατρούς, τους λεγόμενους «βικογιατρούς», για θεραπευτικούς σκοπούς. Το Φαράγγι του Βίκου αποτελεί δημοφιλή διαδρομή περιηγητών. Η περιήγηση για μία έμπειρη ομάδα διαρκεί από 4 έως και 5 ώρες, προσφέροντας θαυμάσιες εικόνες. Από το χωριό Βραδέτο στη θέση Μπελόη, όπως και από τη θέση Οξιά, η θέα προς το φαράγγι είναι πανοραμική. Στην περιοχή του φαραγγιού απαγορεύεται αυστηρά κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που έχει σχέση με κτηνοτροφία και φυσικά υλοτομία.

6.Νησί Ιωαννίνων

Το Νησί των Ιωαννίνων είναι νησί και οικισμός, ο οποίος βρίσκεται στην λίμνη των Ιωαννίνων (Παμβώτιδα). Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 είναι 219 κάτοικοι, ενώ αποτελεί ένα από τα δύο κατοικημένα νησιά σε λίμνη στην Ελλάδα. Το νησί βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της λίμνης πολύ κοντά -έναντι- στον οικισμό Αμφιθέα. Έχει έκταση 200 στρέμματα και μέγιστο υψόμετρο 520 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας ή 59 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της λίμνης. Το μέγιστο μήκος του είναι 800 μέτρα και το πλάτος του 500 μέτρα. Η δυτική του πλευρά είναι βαλτώδης ενώ το υπόλοιπο τμήμα του είναι βραχώδες και δασωμένο στο μεγαλύτερο μέρος του. Ο οικισμός βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νησιού και αποτελείται από 110 περίπου σπίτια. Είναι επίσημα ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός καθώς μεταξύ άλλων είναι χτισμένος ακολουθώντας ευλαβικά την παραδοσιακή ηπειρώτικη αρχιτεκτονική με τις χαρακτηριστικές στέγες από σχιστόλιθο.

Ο οικισμός δημιουργήθηκε τον 17ο αιώνα και σύμφωνα με την παράδοση των κατοίκων που δεν είναι επιβεβαιωμένη σήμερα, οι πρώτοι κάτοικοι προέρχονταν από την Μάνη .Την εποχή του Αλή Πασά το νησί παράκμασε λόγω της μεγάλης φορολογίας που επιβλήθηκε. Την περίοδο αυτή τα μοναστήρια σχεδόν εγκαταλείφτηκαν. Το 1820 ο Αλή ήρθε σε ρήξη με τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ με αποτέλεσμα να σταλεί εναντίον του ο Χουρσίτ Μεχμέτ Πασάς που πολιόρκησε τα Ιωάννινα. Ο Αλή είχε τοποθετήσει στο νησί, φρουρά χιλίων Αλβανών με αποτέλεσμα αυτό να βομβαρδιστεί από τον Χουρσίτ και να υποστεί μεγάλες καταστροφές. Τον Ιανουάριο του 1822 ο Αλή και ενώ πλέον είχε νικηθεί, κατέφυγε στο νησί, στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα όπου δολοφονήθηκε στις 17 ή 25 Ιανουαρίου.

7. Μουσείο Αλή Πασά

Στη Νήσο Ιωαννίνων, στο φιλόξενο χώρο της Μονής Αγ. Παντελεήμονος τον οποίο ο Αλή  Πασάς είχε μετατρέψει σε εξοχική κατοικία, πρωτολειτούργησε το 1958 το Μουσείο Προεπαναστατικής Περιόδου χάρη στην πρωτοβουλία φωτισμένων Γιαννιωτών. Στον ίδιο χώρο στεγάζεται από τον Μάιο του 2012 το Μουσείο του Αλή Πασά και Επαναστατικής Περιόδου που περιλαμβάνει τη σπουδαία συλλογή του Φώτη Ραπακούση. Στο κυρίως κτίριο εκτίθενται αντικείμενα που έχουν άμεση η έμμεση σχέση με τον Αλή Πασά κατά την περίοδο δράσης του (1788-1822) και στο δεύτερο κτίριο κειμήλια της επαναστατικής περιόδου των Ελλήνων για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού (19ος αιώνας).Δεν γίνεται να πας Γιάννενα και να μην περάσεις με το καραβάκι στο νησάκι της Κυρά – Φροσύνης ! Πολύ προσεγμένο το μουσείο του Αλή Πασά, με πολλά εκθέματα και οπτικοακουστικό υλικό. Ειδικά για οικογένειες, είναι πολύ καλή ευκαιρία οι μεγάλοι να “ξεσκονίσουμε” τις γνώσεις μας και τα παιδιά να μάθουν ευχάριστα την ιστορία της Ελληνικής επανάστασης.

8.Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων

Το Αρχαιολογικό μουσείο Ιωαννίνων βρίσκεται στη θέση Λιθαρίτσια και κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1963 – 1966 από τον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη, ενώ λειτούργησε για πρώτη φορά για το κοινό την 1η Αυγούστου 1970. Την τελευταία πενταετία ήταν κλειστό λόγω ανακαίνισης, με χρηματοδότηση από το πρόγραμμα Culture 2006 – 2012, και τα εκθέματά του φυλάσσονταν σε κοντέινερ μέσα σε στρατόπεδο των Ιωαννίνων. Το 2011 άρχισε να λειτουργεί το ανακαινισμένο Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων. Ένα πραγματικό αρχιτεκτονικό στολίδι ενταγμένο πλήρως και αρμονικά στο πάρκο στο κέντρο της πόλης, με πλήθος και ποικιλία εκθεμάτων. Τα εκθέματα καλύπτουν μια μεγάλη χρονική περίοδο, από την Κατώτερη Παλαιολιθική, περίπου 250.000 χρόνια πριν, έως τους ύστερους ρωμαϊκούς χρόνους. Βλέπεις όλη την ιστορία της γύρω περιοχής .

9.Φετιχιέ Τζαμί

Ένα κομμάτι ιστορικό μέσα στο κάστρο . Σε εξαιρετική τοποθεσία με απίστευτα όμορφη θέα στη λίμνη αλλά και στη πόλη την σύγχρονη. Δίπλα ακριβώς βρίσκεται ο τάφος του Αλή Πασά. Εξωτερικά δεσπόζει με την ομορφιά του. Είναι χτισμένο το 1770 στην θέση προϋπάρχοντος βυζαντινού ναού.

10. Λίμνη Παμβώτιδα

Σας άφησα το καλύτερο ..για το τέλος φυσικά! Είναι η αγαπημένη μου επιλογή , άλλωστε . Αν είχα την ευκαιρία θα μπορούσα να την διασχίζω κάθε μέρα . Η ψυχική ηρεμία που προσφέρει είναι ανεκτίμητη . Ίσως το ομορφότερο στολίδι της πόλης….Η λίμνη Παμβώτιδα , γνωστή και ως λίμνη των Ιωαννίνων, βρίσκεται σε υψόμετρο 483 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Έχει μήκος 7,9 περίπου χιλιόμετρα. Περιβάλλεται από τα όρη Μιτσικέλι και των ανατολικών αντερεισμάτων του Τομάρου (ή της Ολύτσικας) και σχηματίζεται από τα ύδατα τριών κυρίως πηγών, που αναβλύζουν στους πρόποδες του Μιτσικελίου. Συνδέεται με τους θρύλους της Κυρά – Φροσύνης και του Ντουραχάν. Οι όχθες της είναι πυκνόφυτες και τα βουνά της Ηπείρου καθρεφτίζονται στα νερά της. Χρονολογείται από το 10.000 π.Χ. αν και στο παρελθόν η στάθμη της είχε μειωθεί αξιοσημείωτα, σήμερα αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι χλωρίδας και πανίδας της περιοχής. 

Η λίμνη αυτή είναι ιχθυοτρόφος, περίφημα είναι τα χέλια και οι καραβίδες .Στις όχθες της λίμνης βρίσκεται εγκατεστημένος σήμερα ο ιχθυογεννητικός σταθμός της Δημοτικής Επιχείρησης Λίμνης Ιωαννίνων (ΔΕΛΙ), στον οποίο παράγονται κάποιες ποσότητες ελληνικού χαβιαριού από οξύρρυγχους ρωσικής προέλευσης. Στις ίδιες εγκαταστάσεις παράγονται επίσης κατά μέσο όρο 100.000 γόνοι, που εξάγεται σε ιχθυοτροφικές μονάδες κυρίως του εξωτερικού, καθώς και διάφορες άλλες ποικιλίες γόνου γλυκών νερών για τον εμπλουτισμό ελληνικών λιμνών και ποταμών. Η περιοχή της λίμνης είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000.

Τον παράδεισο των απανταχού gamers ετοιμάζει η Atari, καθώς θα φτιάξει ξενοδοχείο με κονσόλες σε κάθε δωμάτιο!

Διακοπές με video games; Ναι!

Εκτός, βέβαια, αν η κοπέλα σας δεν συμφωνεί και τόσο…

Η θρυλική Atari, ωστόσο, ετοιμάζει έναν πραγματικό παράδεισο για τους απανταχού gamers, καθώς εισέρχεται στις επιχειρήσεις φιλοξενίας, εγκαινιάζοντας μία αλυσίδα ξενοδοχείων στις ΗΠΑ με θέμα τα video games! Και, σωστά μαντέψατε, κάθε δωμάτιο θα έχει κονσόλες για «λιώσιμο»!

Η εταιρεία ανακοίνωσε τα σχέδιά της την περασμένη εβδομάδα, διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για σύμπραξη με τον όμιλο GSD Group και την εταιρεία αξιοποίησης ακινήτων True North Studio, ενώ την αρχιτεκτονική και τον σχεδιασμό τις έχει αναλάβει η Gensler. Από τις εικόνες, που συνοδεύουν το σχετικό δελτίο τύπου, διαπιστώνει κανείς ότι θα πρόκειται για μία τρομερή ρετρό εμπειρία!

Το πρώτο από αυτά τα Atari Hotels αναμένεται να ανοίξει στο Λας Βέγκας πριν φύγει το 2020 και θα προσφέρει διαμονή και ψυχαγωγία με συμμετοχή σε live esports εκδηλώσεις, καθώς και παιχνίδια σε ειδικούς χώρους με εγκαταστάσεις εικονικής πραγματικότητας VR/AR.

Είμαστε ενθουσιασμένοι που θα συνεργαστούμε με την GSD Group και την True North Studio για να δημιουργήσουμε τα πρώτα ξενοδοχεία Atari στις ΗΠΑ.

Μαζί θα χτίσουμε έναν χώρο που θα είναι πολλά περισσότερα από ένα μέρος διαμονής. Η Atari είναι ένα εικονικό παγκόσμιο εμπορικό σήμα που έχει απήχηση σε ανθρώπους όλων των ηλικιών, χωρών, πολιτισμών και ανυπομονούμε οι λάτρεις και οι οικογένειές τους να απολαύσουν αυτήν τη νέα φιλοσοφία ξενοδοχείου

 Fred Chesnais, διευθύνων σύμβουλος της Atari

Πηγή

Χτισμένη στις πλαγιές της Οίτης στα 1.040 μέτρα υψόμετρο η Παύλιανη είναι ένα ορεινό χωριό στο  νομό Φθιώτιδα. Βρίσκεται μέσα σε πυκνό ελατοδάσος και σήμερα είναι πολύ αναπτυσσόμενη τουριστικά. Μία θεωρία για την ονομασία του χωριού αναφέρει ότι το όνομά της το οφείλει στους πρώτους της κατοίκους, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που πίστεψαν στα διδάγματα του Αποστόλου Παύλου. Πιο πιθανή εκδοχή όμως είναι να οφείλεται σε Σλαβική ονομασία.

Για να πας να επισκεφθείς την πλατεία του χωριού περνάς από μια γέφυρα ιδιαιτερότητα της γέφυρας είναι όταν την διασχίζεις αρχίζει και παίζει μουσική.

Καθώς ανεβαίνεις το γεμάτα δρομάκια με τα καταπράσινα δεξιά και αριστερά δέντρα παρατηρεί κανείς κάτω έναν μικρό δρόμο ασφάλτου με μικρά παιδικά αυτοκίνητα με διάφορα χρώματα να είναι δίπλα από ποταμάκια γεμάτα νερό ,αλλά και πάνω από τα ποτάμια αιώρες χρώματος ροζ που μπορεί κανείς να ξαπλώσει πάνω τους και να αράξει ακούγοντας τον ήχο των ποταμιών και την ηρεμία που σου παρέχει ένα τέτοιο μέρος.

Αν αναζητάτε σημεία με πανοραμική θέα, τότε στη θέση «Θρόνος του Δία», σε ένα περίπτερο από ξύλο πάνω από την είσοδο του αισθητικού πάρκου της περιοχής που βλέπει έως τον Μαλιακό Κόλπο.Ο σιδερένιος Θρόνος, δημιουργήθηκε μετά την διαταγή που έδωσε ο Αίγκον ο Κατακτητής, στον Δράκο του, Βαλέριον, να λιώσει με την καυτερή του ανάσα χίλια σπαθιά των ηττημένων εχθρών του κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κατάκτησης (War of Conquest). Στον σιδερένιο Θρόνο, κάθεται ο Βασιλιάς των Andals και των πρώτων Ανθρώπων.

Κοντά σας βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου με το πετρόχτιστο καμπαναριό που χρονολογείται από το 1868. Στη διαδρομή μεταξύ Άνω και Κάτω Παύλιανης θα συναντήσετε το μονοπάτι γνωστό και ως «του άγνωστου καλλιτέχνη». Έλατα, βελανιδιές, ιτιές, πλατάνια μικροί καταρράκτες, ξύλινα γεφυράκια, πινακίδες ζωγραφισμένες στο χέρι, αιώρες και γκλίτσες είναι μόνο μερικές από τις εκπλήξεις που σας επιφυλάσσει σε μια πορεία μισής ώρας.

ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙ Η ΑΝΝΑΜΑΡΙΑ ΣΥΝΙΟΡΑΚΗ