Τα περισσότερα κορίτσια – ειδικά από μια ηλικία και μετά – αρχίζουν να σκέφτονται την εικόνα τους σώματός τους και να ανησυχούν για το πώς δείχνει το κορμί τους. Θα έχετε ακούσει και εσείς μικρά κορίτσια, ακόμα και μικρότερα των 10 ετών, να σχολιάζουν τα παραπανήσια κιλά τους, τα πόδια τους που είναι «χοντρά», τα χέρια τους που «πλαταρίζουν» ή την κοιλιά τους που «διπλώνει».

Δυστυχώς, αυτό είναι ένα φαινόμενο παγκόσμιο, που – όπως όλα δείχνουν – δεν θα εκλείψει σύντομα. Γι’ αυτό, λοιπόν, επειδή η κοινωνία και τα πρότυπα που προβάλλονται στα ΜΜΜ και τα social media οδηγούν τα κορίτσια και τις νεαρές γυναίκες – που θέλουν να ακολουθήσουν αυτά τα πρότυπα – σε ακραίες αντιδράσεις, είναι στο χέρι μας ως μαμάδες, θείες, νονές, ξαδέρφες, φίλες, δασκάλες να δώσουμε στα κορίτσια μας να καταλάβουν, ότι το σώμα τους είναι ο ναός τους. Το σώμα τους είναι το σπίτι τους και όπως και αν μοιάζει, είναι στην δική τους ευχέρεια το αν θα το αλλάξουν ή όχι.

Μία παιδίατρος, δίνει σε ένα πολύ συγκινητικό κείμενο μικρές συμβουλές για το πώς να προσεγγίσουμε το ζήτημα «κιλά και μικρά κορίτσια».

“Μην πεις στην κόρη σου ότι έχασε κιλά. Ούτε ότι πήρε κιλά. Απλά μίλα της για το πώς λειτουργεί το σώμα της.

Εάν πιστεύεις ότι το σώμα της είναι υπέροχο, απλά μην της το πεις. Ρώτα την αν αισθάνεται υγιής ή αν νιώθει δυνατή. Καλύτερα να επαινέσεις κάτι επάνω της που δεν έχει σχέση με το σώμα της.

Ούτε να σχολιάζεις το σώμα άλλων γυναικών. Όχι. Κανένα σχόλιο. Ούτε θετικό, ούτε αρνητικό.

Μην τολμήσεις να εκφράσεις μπροστά της το πόσο απεχθάνεσαι το σώμα σου ή να της αναλύσεις την καινούργια δίαιτά σου. Ακόμα καλύτερα.. μην κάνεις δίαιτα μπροστά στην κόρη σου. Αγόρασε υγιεινές τροφές. Μαγείρεψε υγιεινά. Μην πεις: «δεν τρώω υδατάνθρακες». Η κόρη σου δεν πρέπει να σκεφτεί ότι οι υδατάνθρακες είναι κάτι κακό, γιατί όταν ντρέπεσαι για ό,τι επιλέγεις να τρως, ουσιαστικά ντρέπεσαι για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ενθάρρυνέ την να τρέξει, για να απελευθερωθεί από το στρες. Ενθάρρυνέ την να ανέβει βουνά, για να ανακαλύψει την πνευματικότητά της στην κορυφή του κόσμου. Ενθάρρυνέ την να σκαρφαλώσει τοίχους ή να κάνει βουτιά από ψηλά, γιατί ο φόβος νικιέται μόνο με φόβο. Ενθάρρυνέ την να αγαπήσει τα αθλήματα, για να γίνει οδηγός στην ομάδα της και να αποκτήσει σιγουριά για τον εαυτό της. Εξήγησέ της πως κι όταν μεγαλώσει, θα πρέπει να παίζει στους κανόνες της ομάδας. Μην την αναγκάσεις να κάνει κάποιο άθλημα που δεν λατρεύει.

Δείξε της ότι οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη τον άντρα για να μετακινήσουν ένα έπιπλο στο σπίτι. Μάθε της να μαγειρεύει. Δώσε της εκείνη τη συνταγή της μαμάς σου με τα πασχαλινά κουλουράκια με την κανέλα. Κληρονόμησέ της το θαυμασμό σου για τη φύση, σε όλες της τις αποχρώσεις. Μάθε της να αγαπάει τους άλλους, αλλά πρώτα απ’όλα τον εαυτό της.

Μπορεί το κορμί σου ή και το δικό της να είναι “βαρύ”, με δυνατούς μυς και θώρακα στιβαρό. Είναι πολύ εύκολο να μισήσεις μέρη του σώματός σου, απλά γιατί απέχουν από το ανορεξικό μοντέλο. Μην το κάνεις. 
Πες της πως αν θέλει, με τα πόδια της μπορεί να τρέξει σε κάθε μαραθώνιο. Πες της πως οι πνεύμονές της υπάρχουν για να της δώσουν δύναμη να φωνάξει, να τραγουδήσει, να ξεσηκώσει ολόκληρο τον κόσμο, αρκεί να το θελήσει.

Θύμιζε κάθε μέρα στην κόρη σου πως το καλύτερο που μπορεί να κάνει με το σώμα της είναι να το χρησιμοποιήσει, για να ταξιδέψει την όμορφη ψυχή της”

Από το Facebook της παιδιάτρου Αλεξάνδρας Κοσμαρίκου

Πηγή

Το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, σε συνεργασία με δημόσιους φορείς παιδικής προστασίας, καθόρισε τη διαδικασία της σύνδεσης αλλά και των σταδίων μέχρι την τελική τοποθέτηση του παιδιού σε οικογένεια.

Τι αλλάζει στις υιοθεσίες παιδιών

Σήμερα λοιπόν, Δευτέρα 6 Ιουλίου, θα ξεκινήσει η διαδικασία της σύνδεσης παιδιών με υποψήφιους γονείς μέσω του Πληροφοριακού Συστήματος Αναδοχών και Υιοθεσιών, anynet.gr.

Μετά την ολοκλήρωση της καταγραφής των παιδιών που φιλοξενούνται σε δομές παιδικής προστασίας, την εκπαίδευση επαγγελματιών σε θέματα παιδικής προστασίας, την εκπαίδευση των Κοινωνικών Λειτουργών του Συλλόγου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος (ΣΚΛΕ) και την έναρξη των εκπαιδευτικών σεμιναρίων υποψήφιων ανάδοχων και θετών γονέων, το Υπουργείο απέστειλε νωρίτερα σήμερα οδηγίες σε όλους τους φορείς παιδικής προστασίας της χώρας, με πρωτοβουλία της Υφυπουργού Δόμνας Μιχαηλίδου.

Με αυτό τον τρόπο θα αποσαφηνιστούν τα στάδια της διαδικασίας στους επαγγελματίες παιδικής προστασίας τόσο σε δημόσιες όσο και σε ιδιωτικές δομές προκειμένου να αποφευχθούν καθυστερήσεις.

Πώς θα γίνει η διαδικασία σύνδεσης παιδιών με υποψήφιους γονείς

Συνοπτικά, η διαδικασία ξεκινά με την πρόταση σύνδεσης των δύο μητρώων – του παιδιού και του υποψηφίων γονέων – από το Πληροφοριακό Σύστημα, το οποίο διενεργεί συνδέσεις μεταξύ των βάσεων δεδομένων κάθε 24 ώρες.

Κάθε φορά που προκύπτει πρόταση σύνδεσης, ενημερώνονται αρχικά οι κοινωνικοί λειτουργοί του παιδιού και των υποψήφιων γονέων προκειμένου να επεξεργαστούν την πρόταση σύνδεσης. Ακολουθεί συνάντηση και επικοινωνία μεταξύ των κοινωνικών λειτουργών και των υποψηφίων γονέων.

Σε περίπτωση συμφωνίας και των δύο μερών ξεκινά η περίοδος προσαρμογής κατά την οποία, το παιδί προς αναδοχή ή υιοθεσία συναντά τους υποψήφιους γονείς υπό την εποπτεία του κοινωνικού του λειτουργού. Μετά την ολοκλήρωση της περιόδου προσαρμογής, το παιδί τοποθετείται στην οικογένεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά την αρχική διασύνδεση των μητρώων, όλα τα υπόλοιπα στάδια πραγματοποιούνται από επαγγελματίες κοινωνικούς λειτουργούς- του παιδιού και των υποψηφίων γονέων- και ότι σε κάθε στάδιο της διαδικασίας, λαμβάνεται υπόψη η γνώμη του ανηλίκου, κατά τρόπο που να συνάδει με την ηλικία και την ωριμότητά του.

Τέλος, τα πρώτα αποτελέσματα της σύνδεσης (αριθμητικά δεδομένα) των παιδιών και υποψήφιων γονέων θα ανακοινωθούν την επόμενη εβδομάδα.

Οι δηλώσεις της υφυπουργού Δόμνας Μιχαηλίδου

Για την έναρξη της διαδικασίας η Υφυπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου δήλωσε:

Τον Δεκέμβριο ανακοινώσαμε ενώπιον του Πρωθυπουργού το σχέδιό μας για την εφαρμογή ενός διαφανούς συστήματος αναδοχής και υιοθεσίας στη χώρα. Έχοντας δουλέψει σκληρά και αψηφώντας τις δυσκολίες της πανδημίας, κατορθώσαμε μέσα σε λίγους μήνες να κάνουμε όλα τα απαραίτητα βήματα για τη σύνδεση υποψήφιων γονιών και παιδιών με τρόπο αποτελεσματικό και ισότιμο. Το όραμα μας ήταν και παραμένει παιδοκεντρικό: στόχος μας είναι η οικογενειακή αποκατάσταση των παιδιών που ζουν σε μονάδες παιδικής προστασίας μέσα από τη σύνδεση τους με υποψήφιους γονείς οι οποίοι ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τις ευθύνες του κάθε παιδιού.

Πηγή

Έχετε παρατηρήσει και εσείς ότι πολύ συχνά είστε θυμωμένες, εξοργίζεστε με το παραμικρό και ξεσπάτε φωνάζοντας ακόμα και με ανούσιες αφορμές; Μήπως θυμάστε και την μαμά σας να κάνει το ίδιο;

Πόσες φορές έχετε φωνάξει επειδή το παιδί σας δεν έκλεισε την τσάντα του για το σχολείο; Δεν μάζεψε το μπουφάν του από τον καναπέ ή άφησε το πιάτο του στο τραπέζι;

Ενώ οι μπαμπάδες (ορισμένες φορές) δείχνουν απίστευτα χαλαροί, παίζουν με τα παιδιά ακόμα και μετά τη δουλειά τους και μπορούν να κάνουν ένα σωρό «σκανταλιές» μαζί τους, οι μαμάδες μοιάζουν με θυμωμένα «τέρατα» τα οποία φωνάζουν με το παραμικρό και δεν έχουν καθόλου πλάκα.

Έμεινα, λοιπόν, να αναρωτιέμαι: Γιατί οι μαμάδες είμαστε τόσο θυμωμένες;

Έψαξα, διάβασα, μίλησα με άλλες μαμάδες και κατέληξα σε ένα συμπέρασμα. Δεν είμαστε ακριβώς θυμωμένες. Είμαστε κουρασμένες, απογοητευμένες και νιώθουμε παραμελημένες.

Ο θυμός, σύμφωνα και με τους ειδικούς, είναι σχεδόν πάντα ένα δευτερεύον συναίσθημα και κρύβει πίσω του άλλα πρωτεύοντα συναισθήματα όπως είναι η απαξίωση, η αδυναμία, η αγνωμοσύνη.

Με απλά λόγια, όταν νιώθουμε ότι μας αγνοούν, μας υποτιμούν και δεν μας εκτιμούν, τις περισσότερες φορές ξεσπάμε έντονα σε όσους μας προκαλούν αυτά τα συναισθήματα, δηλαδή, τους αγαπημένους μας.

Καθημερινά προσπαθώ να κρατήσω το σπίτι τακτοποιημένο, να μαγειρεύω, να έχω έτοιμα τα ρούχα όλων, να μην μπερδεύω τα προγράμματα κανενός, να θυμίζω σε όλους τις υποχρεώσεις τους, να τους κρατώ όλους ευχαριστημένους και μονιασμένους.

Οπότε όταν οι δικοί μου άνθρωποι – εκείνοι για τους οποίους κάνω όλα αυτά  – μπαίνουν στο σπίτι και πετούν τα πράγματά τους από εδώ και από εκεί, παραπονιούνται για το φαγητό, δεν μαζεύουν τα πιάτα τους, αφήνουν άπλυτα ρούχα και παπούτσια στο πάτωμα, θυμώνω!

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι είμαι πολλά περισσότερα από απλώς θυμωμένη.

Τι κάνω για να το αντιμετωπίσω;

Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Δεν μου αρέσει να ξεσπάω στα παιδιά μου ούτε να φωνάζω για ανούσια πράγματα και προσπαθώ να αντικρούσω τα συναισθήματα που με κατακλύζουν όταν νιώθω θυμωμένη.

Ξέρω, ότι η σωστή επικοινωνία με τα παιδιά είναι σημαντική γι’ αυτό και βάζω τα δυνατά μου για να μιλάω όσο περισσότερο γίνεται μαζί τους.

Τον τελευταίο καιρό, λοιπόν, όταν νιώθω τα συναισθήματα να με κατακλύζουν προσπαθώ πρώτα από όλα να καταλάβω το γιατί. Γιατί θυμώνω εκείνη τη στιγμή; Κι αν δεν μπορώ να το αντιληφθώ άμεσα, πηγαίνω σε ένα άλλο δωμάτιο και κάνω έναν μικρό διάλογο με τον εαυτό μου ή κάνω έναν περίπατο (πολύ σπάνιο).

Προσπαθώ, λοιπόν, να εντοπίσω τι συμβαίνει. Τι με έχει πειράξει και τι με έχει ενοχλήσει; Είναι σοβαρή αφορμή για φωνές το ότι ο μικρός άφησε το ποτήρι του πάνω στο τραπέζι για άλλη μια φορά; Μήπως απλώς είμαι κουρασμένη; Μήπως πιέστηκα πολύ μέσα στην ημέρα;

Αν θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν σε ένα ήρεμο σπίτι και να μπορούν να μιλούν σε μένα για όσα νιώθουν, πρέπει πρώτα να μάθω να μιλάω στον εαυτό μου και σε εκείνα, σωστά.

Πρέπει να καταλάβω, λοιπόν, τι μου συμβαίνει και τι με θυμώνει για να καταφέρω να το αντιμετωπίσω.

Η μέθοδος αυτή δεν πετυχαίνει πάντα και δεν ταιριάζει σε όλους, αλλά – προσωπικά – με βοηθά αρκετά. Όταν αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει και μπορώ να το εξηγήσω στους δικούς μου ήρεμα, καταλαβαίνουν και εκείνοι πώς μπορούν να με βοηθήσουν.

Αν τα παιδιά ή ο σύζυγός μου ένιωθαν παραμελημένοι ή εξαντλημένοι θα έκανα τα πάντα για να νιώσουν καλύτερα. Για να νιώσουν ότι αξίζουν και ότι όσα κάνουν εκτιμώνται. Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω το ίδιο και για τον εαυτό μου… Γιατί να μην το κάνετε και εσείς;

Πηγή

Απόψε απολαύστε με τα παιδιά στο σπίτι την εξαιρετική ταινία μικρού μήκους «Το κόκκινο μπαλόνι». Ένα φιλμάκι περίπου 35 λεπτών που χωρά, όμως, την τεράστια έννοια της φιλίας και της αφοσίωσης με τη μορφή ενός κόκκινου μπαλονιού, μίας μαγικής, φανταστικής ιστορίας.

Η υπόθεση

Παρίσι, δεκαετία του 1950. Ένα μικρό αγόρι, ο Pascal βρίσκει δεμένο σε έναν στύλο στο δρόμο ένα κόκκινο μπαλόνι. Το παίρνει μαζί του και από εκείνη τη στιγμή τον ακολουθεί παντού, αφοσιωμένο ολοκληρωτικά. Γίνεται ο αγαπημένος του φίλος, πιστός και κατακόκκινος.Αυτή η αφοσίωση του μπαλονιού προκαλεί, ωστόσο, τη ζήλεια των άλλων αγοριών που παίζουν στο δρόμο. Κι εκεί ο σκηνοθέτης αποτυπώνει το πόσο σκληρά μπορούν να γίνουν τα παιδιά προκειμένου να αποκτήσουν κάτι που δεν τους ανήκει, μόνο και μόνο να το κατατρέψουν στο τέλος.

Διθυραμβικές κριτικές και βραβεία

Το «Κόκκινο Μπαλόνι» σκηνοθετήθηκε το 1956 από τον Αλμπέρ Λαμορίς και στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι ο ίδιος του ο γιος, ο Pascal.Την ίδια χρονιά κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών (για ταινία μικρού μήκους) και έναν χρόνο αργότερα γίνεται η μοναδική ταινία μικρού μήκους που θα κερδίσει Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.Η ταινία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, ήταν μία εξαιρετική εμπορική επιτυχία της εποχής και λατρεύτηκε σε όλον τον κόσμο από μικρούς και μεγάλους.

Χωρίς διαλόγους, με μοναδικά εφέ

Το Κόκκινο Μπαλόνι ή «Le Ballon Rouge» δεν έχει διαλόγους, καθώς η δύναμη της εικόνας, της μουσικής και των συναισθημάτων, κάνει τα λόγια να περιττεύουν. Ακούγονται μόλις οι τρεις παρακάτω ατάκες:«Μπορείτε να κρατήσετε το μπαλόνι μου, όσο θα είμαι στην τάξη; Αλλά μην το αφήσετε να φύγει»«Άντε βιάσου, βγες. Φύγε από δω, μικρό ζιζάνιο»«Πιάστε τον! Το έχω!»Τα εφέ του ξεπερνούν κάθε προσδοκία, αν αναλογιστεί κανείς την εποχή που γυρίστηκε. Οι συμβολισμοί μοναδικοί. Το κόκκινο έρχεται σε αντίθεση με το γκρίζο μεταπολεμικό τοπίο και τα χρώματα στο τέλος με τη μορφή των πολύχρωμων μπαλονιών που ταξιδεύουν στον ουρανό, συμβολίζουν την ελπίδα.Εμείς σας δίνουμε το link και πιστεύουμε πως αξίζει τον κόπο να αφιερώσετε μισή ωρίτσα για αυτήν την πολύ όμορφη ταινία!

Πηγή

Όλοι θεωρούν πως το να μένεις στο σπίτι και να μεγαλώνεις τα παιδιά σου χωρίς να κάνεις κάποια εξωτερική δουλειά, είναι εύκολο, αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια αρκετά μοναχική και ψυχικά φορτισμένη εμπειρία.

Για να καταφέρεις να ανταπεξέλθεις σωστά χρειάζεσαι ηρεμία και στήριξη από το περιβάλλον σου, κυρίως από τον σύζυγό σου, ο οποίος με τη σειρά του έχει τις δικές του απαιτητικές ευθύνες μέσα και έξω από το σπίτι.

Η καθοριστική συμβολή του μπαμπά

Η Shanon Whitmore, η οποία δεν εργάζεται και μένει στο σπίτι με τα παιδιά, αναγνωρίζει πως η συμβολή του συζύγου της στην ανατροφή της οικογένειάς τους, αλλά και στο σπιτικό τους είναι καθοριστική.

Όπως γράφει στο ευχαριστήριο κείμενό της προς τον άντρα της «Πίσω από κάθε μαμά που μένει στο σπίτι βρίσκεται ένας σκληρά εργαζόμενος μπαμπάς».

«Έπειτα από κάποια ηλικία η μητέρα μου άφησε τη δουλειά της και έμεινε στο σπίτι για να είναι δίπλα σε εμένα και την αδερφή μου. Ήξερα ότι ήμουν πολύ τυχερή που την είχα κοντά μου, αλλά δεν νομίζω να το εκτιμούσα όσο έπρεπε εκείνη τη στιγμή.

Όπως δεν εκτιμούσα και τις θυσίες που έκανε ο μπαμπάς μου, για να καταφέρει η μαμά μου να μένει στο σπίτι.

Κατάλαβα πόσο σημαντικά ήταν όλα όταν απέκτησα τα δικά μου παιδιά και επέλεξα να μείνω στο σπίτι για να τα μεγαλώσω. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι ο άνδρας μου θυσιάζει πολλά περισσότερα από όσα εγώ καταλάβαινα…

Το «ευχαριστώ» στους μπαμπάδες

Έτσι, ως ευχαριστώ για την ημέρα του Πατέρα, θέλησα να μιλήσω για τους μπαμπάδες που δουλεύουν σκληρά, ώστε οι γυναίκες τους να μπορούν να μείνουν στο σπίτι.

Ευχαριστώ για τις αμέτρητες ώρες εργασίας, ώστε να μπορούμε να μείνουμε σπίτι χωρίς να χρειάζεται να ανησυχούμε για την παροχή πρόσθετου εισοδήματος.

Ευχαριστώ για το πάθος που δείχνετε στη δουλειά σας και την αφοσίωσή σας σε αυτή. Με αυτόν τον τρόπο δίνετε στα παιδιά μας να καταλάβουν ότι είναι σημαντικό να βρουν μία εργασία που θα τους αρέσει.

Ευχαριστώ για όλα τα οικογενειακά δείπνα που παρά την κούρασή σας παρευρεθήκατε, διδάσκοντας στα παιδιά μας τη σημασία του να είμαστε κοντά ο ένας στον άλλο.

Ευχαριστώ ακόμα και για τις δραστηριότητες, τους αγώνες, τα κονσέρτα που δεν καταφέρατε να είστε παρόντες, αφού εξασφαλίζατε ότι θα είχαμε στέγη πάνω από τα κεφάλια μας.

Ευχαριστώ για την μία εβδομάδα άδεια το καλοκαίρι που μας δίνει τη δυνατότητα να περάσουμε χρόνο όλοι μαζί απερίσπαστοι.

Ευχαριστώ που είστε πάντα εκεί για τα παιδιά μας. Είστε ο νούμερο ένα θαυμαστής τους.

Ευχαριστώ που προσπαθείτε να αλλάξετε το πρόγραμμα της δουλειάς για να καταφέρετε να είστε στον τελικό αγώνα των παιδιών, τον πιο σημαντικό για εκείνα.

Ευχαριστώ που προσφέρεστε να μείνετε για λίγο με τα παιδιά, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε ένα μπάνιο χωρίς διακοπή ή να πάμε για έναν περίπατο με τις φίλες μας.

Ευχαριστώ για κάθε θυσία σας για να παρέχετε στα παιδιά μας την παιδική ηλικία που θεωρούμε ότι τους αξίζει.

Ευχαριστώ για τα παραδείγματα αγάπης, αφοσίωσης και σκληρής δουλειάς που δίνετε στα παιδιά μας.

Γενικά, είναι δύσκολο να εκφράσεις την ευγνωμοσύνη σου για αυτά και άλλα τόσα. Είστε πραγματικά ήρωες. Σε όλους τους μπαμπάδες που δουλεύουν ασταμάτητα για να δώσουν τα πάντα στην οικογένειά τους:

Σας βλέπουμε, σας ευχαριστούμε, σας αγαπάμε!»

Πηγή

Πρόκειται για το βιβλίο, το οποίο φέρει τον τίτλο «Μεγαλώνοντας ένα αυτιστικό παιδί». Το προαναφερθέν βιβλίο βασίστηκε στη σελίδα «Η ζωή μου με τον Γιάννη». Μάλιστα, θα κυκλοφορήσει εντός των ημερών που ακολουθεί. Τα τελευταία τρία χρόνια, η μητέρα του Γιάννη προσπαθεί να μιλήσει για τον αυτισμό. Όλα άρχισαν, με την πρώτη της συνέντευξη. Η απήχηση που είχε τη βοήθησε στη σελίδα της στο Facebook. Μια σελίδα που μετρά σήμερα πάνω από 90.000 ακόλουθους.

Στο ίδιο διάστημα, άρχισε να τρέχει συστηματικά Μαραθώνιο για να κοινωνήσει το πρόβλημα του αυτισμού, εντός και εκτός Ελλάδας. Γιατί Μαραθώνιος είναι κι η ζωή της Άδας με τον Γιάννη. Κάθε μέρα, κι ένα βήμα μπροστά, κάθε μέρα και μια νίκη για τον Γιάννη, για όλους μας. Και ο αθλητισμός στάθηκε και στέκεται αρωγός στον αγώνα της. Η αλήθεια είναι η δύναμη της Αδας. Η παραδοχή της πραγματικότητας και η διαχείρισή της, με ειλικρίνεια, είναι η δύναμή της.

Τίποτα δεν κρύβει από τις σελίδες του βιβλίου της: Το προσωπικό και οικογενειακό γίνεται δημόσιο γιατί μόνον έτσι μπορεί να πάρει τις διαστάσεις του μέσα στην κοινωνία. Απλά αλλά από καρδιάς, η μάνα γίνεται συγγραφέας της ζωής της. «Δεν είχα σκεφτεί καθόλου να γράψω βιβλίο. Τον περασμένο Οκτώβριο με προσέγγισαν δύο νέοι άνθρωποι που έχουν τον εκδοτικό οίκο Memento, και μου το πρότειναν. Η μεγάλη τους αγάπη για το βιβλίο, την προστασία του συγγραφέα και όχι την εμπορικότητα, με έπεισαν κι έτσι συμφώνησα. Εξαιτίας τους βγαίνει τώρα το βιβλίο. Ως τότε εγώ είχα γράψει δύο-τρία κείμενα, αλλά για μένα, σαν ψυχοθεραπεία.

Γίνεται να γράψεις κηδεία χωρίς θάνατο

Δεν είμαι συγγραφέας γι΄αυτό και η πρώτη μου αντίδραση στο άκουσμα του βιβλίου ήταν να βάλω τα γέλια. Ακόμα έχω αμφιβολίες -νοιώθω σαν να πηγαίνω πέμπτη δημοτικού και να γράφω έκθεση για το πως πέρασα το Πάσχα στο χωριό με τον παππού και την γιαγιά… Οι εκδότες μου επιμένουν ότι ακριβώς αυτός ο τρόπος είναι που τους ενδιαφέρει, ειδικά γιατί καταπιάνομαι με τα Α.με.Α και τους αυτιστικούς. Αυτή η ωμή αλήθεια. Γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη να ακούσει την αλήθεια που συμβαίνει μέσα σε ένα σπίτι, σαν πραγματικότητα, όχι με κακομοίρικο τρόπο και διάθεση.

Ξεκίνησα να γράφω τον Δεκέμβριο του 2019 και το τέλειωσα μέσα σε τέσσερις μήνες, γιατί πολύ απλά το είχα όλο μέσα μου. Ήξερα εξαρχής πώς θα το ξεκινήσω, πού θα το πάω και πώς θα το τελειώσω. Το μοναδικό κεφάλαιο που προστέθηκε είναι αυτό του Εγκλεισμού, τώρα με τον Κορωνοϊό. Η γραφή έβγαινε μονορούφι αλλά γινόταν πολύ δύσκολο για μένα όταν έπρεπε να το ξανακοιτάξω, να ξαναδώ τα κείμενα, γιατί δεν ήθελα. Πως να γράψεις για μια κηδεία χωρίς θάνατο;

Τα κεφάλαια που αναφέρομαι στην διάγνωση ήταν τα πιο δύσκολα. Σκέφτομαι ότι θα το διαβάσουν γονείς με το ίδιο πρόβλημα και δεν θέλω να τους φέρω σε απόγνωση. Γιατί το βιβλίο μου ξεκινάει από την διάγνωση και λέω πράγματα που δεν έχω πει ποτέ. Μιλάω πρώτη φορά για την αδελφή του Γιάννη, χωρίς να αποκαλύπτω το όνομά της. Αναφέρομαι όμως σε εκείνη για να μιλήσω για τα αδέλφια των αυτιστικών, πόσο σκληρή είναι η κατάσταση μέσα στο σπίτι και πώς τελικά τα καταφέραμε –γιατί έτσι πιστεύω. Μου έδωσε την συγκατάθεσή της, όπως και ο πατέρας του Γιάννη. Μαζί διαλέξαμε και τις φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο.

Τα παζάρια του ανθρώπου είναι πρωτοφανή πάνω στην απελπισία

Κι αυτή είναι μια νίκη μου. Ξέρεις, δεν είπα ποτέ στην αδελφή του, και το γράφω αυτό μέσα στο βιβλίο, ότι “πρέπει” να αγαπάς τον Γιάννη. Δεν πρέπει. Αγαπάμε μόνον αν θέλουμε. Οπότε ναι, ήταν μια νίκη, μια νίκη αναγνώρισης ότι όντως προσπαθώ για κάτι καλό και ότι δεν εκθέτω την ζωή μας για το τίποτα. Ό,τι, το κάνω για να πάμε όλοι, ο κόσμος και συγκεκριμένα η Ελλάδα, ένα βήμα μπροστά.

Όταν έχεις ένα πρόβλημα, μόνον αν το επικοινωνήσεις έχεις πιθανότητα να το βάλεις στον δρόμο της λύσης. Εγώ δεν το επικοινώνησα μόνον, το ανέδειξα, λέγοντας ότι μπορώ να είμαι μητέρα ενός πολύ βαριά αυτιστικού, κλεισμένη μέσα στο σπίτι, αλλά συγχρόνως μπορώ και να κάνω όλα τα υπόλοιπα που κάνει μια γυναίκα στην δική μου ηλικία. Και να βγω, και να ερωτευτώ, και να λείψω ένα σαββατοκύριακο… Εννοείται ότι κάθε τι που κάνω απαιτεί μια τεράστια χορογραφία και προετοιμασία τουλάχιστον ενός 24ωρου. Δεν κλείνω την πόρτα και φεύγω.
Ναι, μου συνέβη κάτι κακό. Είμαι χάλια. Εννοείται ότι είμαι χάλια, χάλια μαύρα, αλλά το προσπαθώ, δεν κλαίγομαι. Αυτό έγινε. Όλο το άλλο όμως, είναι επιλογή σου. Κι η δική μου επιλογή είναι να προσπαθώ, όσο μπορώ, να ζήσω φυσιολογικά με το πρόβλημα που έχω μέσα στο σπίτι. Το βιβλίο μου, που σύντομα θα μεταφραστεί και στα αγγλικά, θα έλεγα ότι είναι ένα βοήθημα, ένα εγχειρίδιο επιβίωσης».

«Στη ζωή μου μ’ έχουν σημαδέψει δύο σχήματα. Η γραμμή ζικ-ζακ και ο κύκλος. Έχω βασίσει όλη μου τη ζωή σ’ αυτά τα δύο σχήματα. Τον κύκλο τον ανέφερε σε κάποια στιγμή της ζωής μου μια δασκάλα μπαλέτου. Έχω σπουδάσει κλασικό χορό, οπότε πολλά σημεία στον χαρακτήρα μου οφείλονται στην εκπαίδευσή μου σ’ αυτόν το χώρο. Μας είχε πει λοιπόν ότι για να πετύχει η παράσταση χορού θα έπρεπε όλοι μας ξεχωριστά να κοιτάμε να κάνουμε το κυκλάκι μας σωστά.

Εννοούσε ότι ο καθένας μας είχε να κάνει μια συγκεκριμένη χορογραφία. Κάποια βήματα. Αυτή ήταν η δουλειά του. Το δικό του «κυκλάκι» ήταν η δική του δουλίτσα, την οποία έπρεπε να φέρει σε πέρας. Αν τα κυκλάκια μας τα κάναμε όλοι σωστά, τότε η τελική χορογραφία και παράσταση θα έβγαινε καλή. «Κοίτα το κυκλάκι σου» φώναζε με βουλγαρική προφορά, ήταν από τη Βουλγαρία η δασκάλα μου βλέπετε. Έτσι, όλη μου τη ζωή κοίταξα να κάνω σωστά τη δουλειά που είχα, όποια κι αν ήταν αυτή σε κάθε στιγμή της ζωής μου.

Το κυκλάκι μου μόνο, ώστε μελλοντικά το σχέδιο που είχα να έρθει εκεί που το ήθελα: στον μεγαλύτερο τέλειο κύκλο. Το ζικ-ζακ μού το είπε ο πρώτος παιδοψυχίατρος που διέγνωσε τον Γιάννη, τον γιο μου, με αυτισμό. Μου ανακοίνωσε καθισμένος σ’ ένα γωνιακό ιατρείο: «Είναι αυτιστικός. Ο αυτισμός, φαντάσου, είναι σαν γραμμή ζικ-ζακ. Αν φροντίσεις τον αυτισμό του, η γραμμή θα έχει τα πάνω της και τα κάτω της, αλλά γενικά θα είναι ανοδική». Δεν κατάλαβα τίποτα, εννοείται.

«Το χαρτί δεν τελειώνει. Ούτε τα μολύβια. Ούτε η δουλίτσα μου»

Νομίζω κουφάθηκα στη φράση «είναι αυτιστικός». Από αυτό το σημείο κι έπειτα, όλα ένιωσα ότι συνέβαιναν σε άλλη στρατόσφαιρα. Πέρασα σε άλλη διάσταση. Στη διάσταση Μ. Δ. Μετά τη Διάγνωση δηλαδή. Στην έκτοτε πορεία μου, στη Μετά τη Διάγνωση, προσπάθησα να βάλω τον κύκλο στο ζικ-ζακ. Έκανα δηλαδή τη δουλίτσα μου με τον Γιάννη στο μικρό κυκλάκι μας, ώστε η γραμμή ζικ-ζακ να είναι ανοδική όπως με συμβούλεψε ο γιατρός. Κανείς δεν μου είπε ότι αυτή η γραμμή ζικ-ζακ δεν τελειώνει. Μόνη μου το κατάλαβα.

Εσύ τη ζωγραφίζεις. Ο γονέας του παιδιού με πρόβλημα. Εγώ σαν μητέρα του Γιάννη είμαι φοβερή εργάτης. Δούλευα και δουλεύω ασταμάτητα μαζί του στο κυκλάκι μας ώστε να έχουμε ανοδική πορεία ζικ-ζακ παρά τις σκοτεινές κατρακύλες μας. Αν κοιτάξω τη ζωή μου από ψηλά, θα δω την Προ Διάγνωσης πορεία μου με αραιή συννεφιά, τη βλέπω δηλαδή να υπάρχει από κάτω αλλά όχι και πολύ καθαρά… Σαν να χάθηκε.

Και την Μετά τη Διάγνωση πορεία μου όλο μολυβιές με μικρούς κύκλους σε μια οροσειρά από κορυφές βουνών σαν ζικ- ζακ που άλλες είναι ψηλές και βγαίνουν πάνω από τα σύννεφα και άλλες κορυφές είναι χαμηλές και μαύρες από τη βροχή και την κακοκαιρία… Ακόμα ζωγραφίζω. Με διαβήτη τους κύκλους και με χάρακα τις γραμμές. Το χαρτί δεν τελειώνει. Ούτε τα μολύβια. Ούτε η δουλίτσα μου».

Η διάγνωση του Γιάννη

«Θυμάμαι τον πατέρα του Γιάννη να κλαίει στο πάτωμα στην πόρτα του δωματίου του Γιάννη μόλις τον βάλαμε για ύπνο αλλά δεν θυμάμαι τι λέγαμε ακριβώς. Τον πόνο που νιώθαμε όμως τον νιώθω ακόμα. Όχι ίδιο. Αλλά υπάρχει μέσα σου ο πόνος. Για πάντα. Ριζώνει. Είναι λες και σου κάνανε ένεση με το αντίθετο του αναισθητικού. Αντί να μη νιώθεις πόνο, τον νιώθεις αλλά συνηθίζεις στην αίσθηση του πόνου και δεν σε ενοχλεί. Είναι εκεί. Πονάς συνέχεια. Δεν υπάρχουν διαλείμματα που δεν πονάς ώστε να σου δίνεται η ευκαιρία να καταλάβεις ότι πονάς.

Κάποια στιγμή μας είπαν να κάνουμε ένα ακουόγραμμα μήπως ήταν κωφός και είχε όλα αυτά τα συμπτώματα και θυμάμαι τον πατέρα του Γιάννη να μου λέει «μακάρι να είναι κωφός». Τα παζάρια που είναι διατεθειμένος ο άνθρωπος να κάνει στην απελπισία του είναι πρωτοφανή. Σκέφτεσαι πράγματα που σε άλλη στιγμή ούτε που θα τα σκεφτόσουν αλλά σ’ εκείνες τις φοβερές στιγμές δέχεσαι να κατέβεις κατηγορία στη συμφωνία με το σύμπαν.

Τον ίδιο μήνα που διαγνώστηκε ο Γιάννης με αυτισμό, διαγνώστηκε και η κόρη φίλης μου, ένα χρόνο μικρότερή του, με παιδική λευχαιμία. Θυμάμαι να παρακαλάω από μέσα μου να αλλάξουμε διαγνώσεις. Ήθελα να πάρω τον καρκίνο και να δώσω τον αυτισμό. Ήθελα μια μάχη που να έχω τη δυνατότητα να την κερδίσω. Και με τον καρκίνο είχα ελπίδες. Αντίθετα, με τον αυτισμό ένιωθα απελπιστικά αβοήθητη… Μου φαινόταν μια μάχη χωρίς νίκη. Μετά την επίσημη διάγνωση το σκηνικό που ζούσα στη ειρηνική, ευτυχισμένη λίμνη άλλαξε. Ένιωθα πλέον ότι με πέταξαν στο διάστημα και γυρίζω γύρω- γύρω αιώνια. Χωρίς τελειωμό…».

Πηγή

«Πήγαινε στο δωμάτιό σου! Να ξανάρθεις όταν θα έχεις ηρεμήσει και θα μπορείς να προσέχεις τι κάνεις!»

Το έχετε πει;

Ή, έχετε ακούσει άλλους γονείς να το λένε;

Έχετε ακούσει να το χρησιμοποιούν σε παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία;

Είναι το λεγόμενο time-out και δυστυχώς, συμβαίνει αρκετά συχνά.

Την στιγμή που το παιδί ακούει τη παραπάνω φράση μέσα του σκέφτεται αμέσως:

«Δεν είναι δίκαιο. Και άλλωστε, δεν ξέρω τι να κάνω στο δωμάτιό μου. Δεν είναι καλό να αισθάνομαι έτσι μέσα μου, είμαι κακός».

Παρ’ όλο που το time-out του παιδιού επιτρέπει στον ενήλικο να ηρεμήσει και να αποκτήσει αυτοέλεγχο, τα μέτρα που δημιουργούν απόσταση, και άρα αποκλεισμό, δεν είναι εκπαιδευτικά.

Το παιδί πνιγμένο στα συναισθήματά του δεν μπορεί να συγκεντρωθεί και να σκεφτεί όσα συνέβησαν. Θα ήταν περισσότερο παιδαγωγικό να αναλάβουμε την ευθύνη της ανάγκης μας, λέγοντας:

«Χρειάζομαι μερικά λεπτά στο δωμάτιό μου για να ηρεμήσω, θα μιλήσουμε αργότερα».

Η επιβολή «νεκρού χρόνου» δεν έχει αποτέλεσμα παρά στην εφηβεία, από τα δώδεκα έτη και μετά, όταν το παιδί έχει την ικανότητα να επικεντρωθεί στον εαυτό του, να αναλύσει στη συμπεριφορά του τα αίτια και τις συνέπειές της.

Αν εξακολουθείτε να θέλετε να χρησιμοποιήσετε την τεχνική αυτή, μην ξεχνάτε ότι ακόμη και οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές της δίνουν συγκεκριμένες οδηγίες: όχι περισσότερο από ένα λεπτό για κάθε έτος ηλικίας του παιδιού. Αντίθετα, είναι καλύτερο να χρησιμοποιείται μία λογική συνέπεια, όπως για παράδειγμα να σταματήσουμε το παιχνίδι και να αλληλεπιδράσουμε με ένα παιδί αν η συμπεριφορά του κάνει τη σχέση δυσάρεστη.

Το να κάνουμε το παιδί να σεβαστεί να όριά του, «να, εγώ δεν θέλω να παίξω άλλο», επιτρέπει στο παιδί, λίγο – λίγο, να εσωτερικεύσει τη διάσταση του άλλου.

Επιπλέον, το να στείλουμε το παιδί στο δωμάτιό του μπορεί να έχει ατυχείς δευτερεύουσες συνέπειες όπως για παράδειγμα το να μη φάει μεσημεριανό ή να μη μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ.

Έτσι, όταν το παιδί πέσει για ύπνο, είναι πολύ πιθανό να αισθάνεται κάπως έτσι:

«Όταν είμαι θυμωμένη, μη με αφήνεις μόνη μου με τις μαύρες σκέψεις μου. Παρ’ όλο που τις αφήνω στο δωμάτιό μου, τις ξαναβρίσκω την ώρα που πέφτω να κοιμηθώ…

Είχα ανάγκη να με βοηθήσεις, μαμά, να κατανοήσω τι μου συμβαίνει. Κάθισε κοντά μου για να με βοηθήσεις να σου μιλήσω για τις ανησυχίες μου, ώστε να μην μου κάνουν πια κακό…»

Πηγή

Κάποιοι γονείς όταν ήταν παιδιά υπέστησαν κάποια μορφή κακοποίησης και αυτή η συμπεριφορά, τους είναι γνώριμη και αυτήν εφαρμόζουν στα δικά τους παιδιά ! Έτσι αναπαράγεται η βία ως μέθοδος συνετισμού των “ανυπάκουων” παιδιών που παραβιάζουν τις εντολές που θέτουν οι “σοφοί και μορφωμένοι” γονείς !!!

Το ξύλο ήταν πριν από χρόνια μέθοδος της «μαύρης παιδαγωγικής» για συνετισμό των ανυπάκουων παιδιών .

Η κακοποιητική αυτή μέθοδος έχει σταματήσει από τους γονείς στα παιδιά ώς αντιπαιδαγωγική , εκτός από λίγες περιπτώσεις γονέων που δυστυχώς εξακολουθούν να χτυπούν τα παιδιά τους ή να τραβούν μαλλιά και αυτιά .

Οι νομοθέτες λοιπόν αναγκάστηκαν να θεσπίσουν νόμο για τους γονείς και εκπαιδευτικούς που συνεχίζουν να εφαρμόζουν βία στα παιδιά.

» Το ξύλο,το χαστούκι, η τιμωρία ,το τράβηγμα των αυτιών και μαλλιών θεωρείται σωματική κακοποίηση και απαγορεύεται με το νόμο Ν.3500/06 άρθρο 4 »

Οι γονείς δεν θα έπρεπε όμως να χρειάζονται νόμους, για να μεγαλώνουν χωρίς βία και φόβο τα παιδιά τους Θα έπρεπε να μπαίνουν στη θέση των » αγαπημένων » τους παιδιών και να νιώσουν όπως νιώθουν εκείνα, εκείνη τη στιγμή .

Το χαστούκι είναι ταπείνωση της αξιοπρέπειας.

Παιδιά που κακοποιούνται γίνονται προβληματικοί ενήλικες, γεμάτοι φοβίες, ανασφάλειες και χωρίς αυτοεκτίμηση. Λυπάμαι όλα αυτά τα παιδιά που θα έχουν παιδικά τραύματα που τους τα δημιουργούν τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή τους, που αντί να εμπνεύσουν την εμπιστοσύνη και το σεβασμό, πληγώνουν τα παιδιά τους .

Αυτοί οι γονείς θέλουμε να είμαστε; Γονείς που ασκούμε βία στα παιδιά μας ; Θέλουμε να μεγαλώνουμε παιδιά που μας φοβούνται;

Αν αυτοί οι γονείς θέλουμε να είμαστε, να μην αναρωτιώμαστε για τις συμπεριφορές των παιδιών μας και τη σχέση που θα έχουν μαζί μας όταν δεν θα τους προκαλούμε φόβο ! Το ξύλο δεν αποτελεί παιδαγωγικό μέσο. Ο φόβος δεν αφήνει χώρο για αγάπη.

Πηγή

Δεν πάω πουθενά με ξένους

Το σχολείο τελείωσε. Όλοι οι συμμαθητές της Μελίνας έχουν φύγει. Μόνο εκείνη περιμένει υπομονετικά έξω στο πεζοδρόμιο. Μια κυρία περνάει από μπροστά της. «Έλα μαζί μου», της λέει. «Δεν έρχομαι, γιατί δε σας ξέρω», απαντά η Μελίνα. Κι όσο κι αν επιμείνει η κυρία, η Μελίνα θα περιμένει, όπως της είπε να κάνει η μαμά… Μια ιστορία που εξηγεί με όμορφο τρόπο στα παιδιά ότι δεν πρέπει να ακολουθούν ποτέ τους ξένους αλλά να ακούνε πάντα τους γονείς τους.

Συγγραφέας: Ντάγκμαρ Γκαίσλερ
Για παιδιά 3+

Δε θα χαθώ ποτέ!

Η Λουλού και η μαμά της πάνε στην πόλη για ψώνια. Στην αγορά έχει πολλή βαβούρα και η Λουλού έχει καρφώσει τα μάτια στο κόκκινο παλτό της μαμάς της για να μην τη χάσει. Δυστυχώς, όμως, δε συμβαίνει το ίδιο με ένα μικρό αγόρι που στέκεται μόνο του δίπλα στον πάγκο με τα φρούτα… Και μόνο η σκέψη ότι ένα παιδί μπορεί να χαθεί μέσα σε πολύ κόσμο είναι εφιαλτική. Τι θα κάνει το παιδί αν χάσει τους γονείς του ή μπερδευτεί και χρειαστεί να ζητήσει βοήθεια από κάποιον ξένο; Ποιον μπορεί να εμπιστευτεί; Ένα πολύ χρήσιμο βιβλίο με συμβουλές και οδηγίες για το πώς πρέπει να αντιδράσουν γονείς και παιδιά σε μια τέτοια περίπτωση.

Συγγραφέας: Geisler Dagmar
Για παιδιά 5+

Το σώμα μου είναι δικό μου

Γεια σας! Είμαι η Κλάρα και έχω κάτι πολύ ξεχωριστό! Είναι το σώμα μου και ανήκει μόνο σ’ εμένα. Είμαι περήφανη για εμένα και το σώμα μου. Μερικές φορές θέλω να νιώθω κοντά σε κάποιον. Υπάρχουν όμως στιγμές που δε θέλω να με αγγίζει κανένας. Όποτε πάει κάποιος να με αγγίξει και δε μου αρέσει, τότε λέω: «Σταμάτα! Μη με αγγίζεις! Δεν το θέλω!» Ένα βιβλίο που θα βοηθήσει τα παιδιά να αποκτήσουν σωστή εικόνα για το σώμα τους και να μάθουν περισσότερα για τον εαυτό τους και τους άλλους.

Συγγραφέας: Pro Familia
Για παιδιά 5+

Πώς πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε στα μικρά μας για τους ξένους

Στην ηλικία των τεσσάρων όμως, πολλά παιδάκια έχουν ακούσει ότι δεν πρέπει να πλησιάζουν άγνωστα πρόσωπα. Αλλά, είναι ακόμη πολύ μικρά για να μένουν χωρίς επίβλεψη γιατί δεν έχουν καλή κρίση ή έλεγχο των παρορμήσεων τους. Προσπαθήστε να τους δώσετε να καταλάβουν την έννοια «ξένος».  Στην ηλικία των 4 ετών είναι έτοιμα γι’ αυτό. Ο πιο απλός τρόπος είναι να τα ρωτήσετε αν ξέρουν τι θα πει ξένος και να τους  εξηγήσετε ότι ξένος είναι κάθε άτομο που δεν το γνωρίζουν. Πείτε του ποια πρόσωπα μπορεί να εμπιστευτεί. Εκτός από τους παππούδες και θείες, δείξτε του τους υπαλλήλους και το προσωπικό ασφαλείας, στα μεγάλα καταστήματα και πώς μπορεί να τους ξεχωρίσει, από τη στολή τους για παράδειγμα ή από τη θέση τους στο ταμείο.

Μην το τρομάζετε με φράσεις «όπως δεν θα σε ξαναδώ ποτέ» ή «θα σε πάρουν μακριά από εμένα». Ο σκοπός δεν είναι να το τρομάξετε με τους φόβους σας, αλλά να εντείνεται την προσοχή του.

Στις ερωτήσεις ενός παιδιού 4 ετών ποιος είναι ξένος και ποιος όχι, είναι καλό να απαντάτε για κάθε περίπτωση χωριστά. Όπως «η μητέρα του Νίκου δεν είναι ξένη, είναι φίλη μας, όμως ο ταχυδρόμος είναι ξένος».

Προσπαθήστε να μην τρομοκρατήσετε το παιδί. Πρέπει όμως να είναι πάντα προσεκτικό, αν κάτι συμβεί να ακολουθήσει τις οδηγίες σας και βέβαια μην το αφήνετε ποτέ χωρίς την επίβλεψή την δική σας ή ενός έμπιστου προσώπου.

Πηγή

Όλοι οι υγιείς γονείς έχουν κάποια βασικά κοινά χαρακτηριστικά. Όσα περισσότερα έχουν, τόσο πιο κοντά βρίσκονται στο να μεγαλώσουν ψυχολογικά υγιή παιδιά. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πολύτιμα και δεν μπορεί να τα “αποκτήσει’ κανείς σε μια νύχτα διαβάζοντας γι’ αυτά σε ένα εκπαιδευτικό βιβλίο ή σε μια ιστοσελίδα. Συνήθως προέρχονται από την υγιή ανατροφή που πήραν από τους δικούς τους γονείς ή κατόπιν δουλειάς με τον εαυτό τους.

1. Έχουν ενσυναίσθηση: Η ενσυναίσθηση είναι χωρίς αμφιβολία η πιο ουσιαστική αρετή που έχουν οι υγιείς γονείς.

Μπορούν να μπουν στην θέση των παιδιών τους και να νιώσουν τα βαθύτερα συναισθήματά τους και να κατανοήσουν τη γλώσσα του σώματός τους. Τους βοηθά επίσης να μην το παίρνουν προσωπικά όταν το παιδί τους κλαίει η παραπονιέται και επίσης δεν χάνουν την υπομονή ή την ψυχραιμία τους αν το παιδί δεν σταματά. Καταλαβαίνουν και έχουν υπομονή.

2. Αναπτύσσουν δεσμούς κι έχουν οικειότητα: Οι υγιείς γονείς συνδέονται με τα παιδιά τους.

Πολλές μελέτες έχουν δείξει πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδί να νιώθει οικειότητα με τη μητέρα και τον πατέρα του. Οι σχέσεις οικειότητας ενός γονιού με το παιδί του, εκτός των άλλων καλλιεργεί την αίσθηση ασφάλειας στο παιδί αλλά και την μεταξύ τους εμπιστοσύνη, κάτι που αποτελεί βασικό συστατικό για υγιή ψυχική ανάπτυξη του παιδιού.

3. Προσέχουν: Τα παιδιά χρειάζονται προσοχή.

Εάν οι γονείς είναι “παρόντες” στο μεγάλωμα των παιδιών τους, τότε αυτά θα μεγαλώσουν με μια υγιή αίσθηση του εαυτού τους. Θα νιώσουν ότι είναι άξια προσοχής από άλλους, συμπεριλαμβανομένων φίλων και δασκάλων. Εάν οι γονείς είναι πολύ απασχολημένοι ή δεν μπορούν να δώσουν αρκετή προσοχή στα παιδιά τους, τότε αυτά θα αποζητούν πάντα την προσοχή των τρίτων και όταν τελικά θα την αποκτούν, δεν θα πιστεύουν ότι την αξίζουν.

4. Σέβονται: Οι γονείς που πραγματικά σέβονται τον εαυτό τους, σέβονται και τα παιδιά τους.

Ένα παιδί πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό για να αναπτύξει τον αυτοσεβασμό. Οι γονείς που σέβονται τα παιδιά τους, δεν τα διατάζουν, ούτε τους κάνουν κήρυγμα. Τους δίνουν χώρο για να αναπτυχθούν. Τα συμβουλεύουν και τα καθοδηγούν σωστά δίνοντάς τους παράλληλα την ευκαιρία να βρουν μόνα τους λύσεις. Έτσι τα παιδιά αποκτούν εκτός από εμπιστοσύνη και σεβασμό στον εαυτό τους.

5. Αγαπούν: Οι γονείς που αγαπήθηκαν ως παιδιά, αγαπούν και τα παιδιά τους.

Τα παιδιά που μεγάλωσαν με στοργή κι αγάπη, έχουν την αίσθηση ότι είναι αξιαγάπητα και μεγαλώνοντας θα είναι σε θέση να νιώσουν και να απολαύσουν την αγάπη των άλλων όταν τους προσφέρεται, συμπεριλαμβανομένων φίλων και συναδέλφων. Όταν οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, τα κάνουν να αισθάνονται αποδεκτά και να νιώθουν ότι κάπου ανήκουν. Οι γονείς που αγαπούν τα παιδιά τους νοιάζονται για τα συναισθήματά τους. Τους παρέχουν ένα ασφαλές καταφύγιο σ’έναν κόσμο που μπορεί να τους κάνει να νιώθουν ανασφαλή.

6. Έχουν κοινή γραμμή: Για να έχουν οι γονείς μια υγιή σχέση με τα παιδιά τους, πρέπει να έχουν μια υγιή σχέση μεταξύ τους.

Εάν οι γονείς δεν έχουν κοινή γραμμή όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά τους, αυτό θα προκαλέσει προβλήματα. Εάν ένας γονέας πιστεύει  ότι η τιμωρία λύνει τ προβλήματα ενώ ο άλλος τον διάλογο,  τότε τα παιδιά θα μεγαλώσουν σε ένα ασαφές οικογενειακό πλαίσιο που θα τα μπερδεύει αντί να τα ισορροπεί.

7. Είναι ειλικρινείς: Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν γονέα που λέει στο παιδί του να κάνει κάτι, αλλά ο ίδιος κάνει ακριβώς τ’αντίθετο.

Για παράδειγμα, ένας πατέρας λέει στο παιδί του να μην φωνάζει στον μικρότερο αδελφό του. Στη συνέχεια, όμως, φωνάζει στη σύζυγό του. Η ειλικρίνεια είναι πάντα ο πιο σωστός δρόμος. Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να είναι συνεπείς με τον εαυτό τους και με τα παιδιά τους. Τα λόγια τους οφείλουν να συμβαδίζουν με τις πράξεις τους και οι συμβουλές τους να έρχονται σε αρμονία με τον τρόπο ζωής τους.

8. Είναι “παιχνιδιάρηδες”: Οι υγιείς γονείς ξέρουν πώς να είναι παιχνιδιάρηδες και μεταφέρουν στα παιδιά τους την αίσθηση της χαράς της ζωής.

Αν μπορείτε να παίζετε σημαίνει ότι μπορείτε να χαλαρώσετε. Οι γονείς που παίζουν με τα παιδιά τους και που δημιουργούν συνθήκες για παιχνίδι, εμμέσως τους διδάσκουν πώς ν’ απολαμβάνουν την ζωή κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Πηγή