“Να κοιμηθεί” να ξεκουραστώ. Το είπα δεκάδες φορές, δεν ξεκουράστηκα ποτέ. Και με τον καιρό κατάλαβα ότι η νύχτα είναι αυτή που είμαι πιο “απαραίτητη”.

Τότε που πέφτει το σκοτάδι, που τα πάντα ησυχάζουν, που η φασαρία του δρόμου κοπάζει. Τότε που δεν “ακούει” τη μαμά να πηγαινονέρχεται, τότε που η ασφάλεια των θορύβων του σπιτιού δεν υπάρχει. Τότε που όλα κοιμούνται “ξυπνά” η ανησυχία και η ανάγκη “θέλω τη μαμά” γίνεται πιο επιτακτική.

Ατελείωτα ξενύχτια, όχι με κλάμματα και πυρετούς. Δεν θα πω γι’ αυτά. Με παρέα, αγκαλίτσες, αστειάκια, χάδια. Με “;άναψέ μου το φως”, “είδα μια σκιά”. Με παιδικά ξυπόλητα ποδαράκια να σουλατσάρουν στο διάδρομο, στο πάτωμα, για να βρουν την αγκαλιά.

Τότε “ξυπνάνε” και όλες οι “φανταστικές” ανάγκες για νερό, γάλα, λιγουρίτσα. Τότε έρχονται κάτι παράξενες ιδέες και περίεργες ερωτήσεις που εμφανίστηκαν στο μυαλό μέσα από παραμύθια και ιστορίες την πιο “ακατάλληλη” ώρα για τους μεγάλους, την πιο κατάλληλη για τα μικρά. Τώρα που οι γονείς δεν έχουν “δουλειές”, είναι διαθέσιμοι. Τώρα που δεν μπορούν να πουν “πρέπει να τελειώσω αυτό”, “μιλάω στο τηλέφωνο”, “θα μου καεί το φαγητό”, “πρέπει να φύγω”, “όχι τώρα”, “σε λίγο”. Τώρα που όλες οι «δικαιολογίες» έχουν χαθεί κάτω από το πέπλο της νύχτας. Τώρα μας θέλουν.

Είναι κουραστικό, το ξέρω. Είναι εξαντλητικό, κι αυτό το ξέρω. Αλλά έρχομαι στη θέση τους. Τότε που κι εγώ μέσα στη νύχτα ξυπνούσα με το αρκουδάκι μου αγκαλιά για να σκαρφαλώσω στο κρεβάτι των γονιών μου. Τότε που φώναζα “μαμάααα” 10 φορές για να είμαι σίγουρη ότι θα έρθει ό,τι κι αν γίνει. Τότε που το μικρό φωτάκι που μου άφηνε αναμμένο δεν με κάλυπτε και όλα μέσα στο μαύρο έπαιρναν μια άλλη μορφή, πιο απειλητική. Νόμιζα ότι θα ζωντανέψει η κούκλα, πως κάποιος ήταν πίσω από την κουρτίνα. Και ας μου είχε πει η μαμά μου χιλιάδες φορές ότι δεν έχω λόγο να φοβάμαι, και ας με είχε αποκοιμήσει με παραμύθια που είχαν όμορφο τέλος. Θυμάμαι ότι τίποτα από αυτά δεν μου έφτανε. Την ήθελα εκεί, δίπλα μου, άγρυπνο φρουρό.

Αυτά θυμάμαι. Εμένα μικρή και έρχομαι στη θέση τους. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ενσυναίσθηση. Μάλλον είναι κι αυτό. Να μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου. Κι αυτό κάνω. “Μπαίνω” σε αυτά τα μικρά παπουτσάκια με τα λουλούδια και τα ζωάκια και γίνομαι παιδί. Και νιώθω αυτή την ανάγκη. Γι’ αυτό και σπεύδω να παρηγορήσω, να κάνω παρέα, να αγκαλιάσω, να μιλήσω, να ανάψω έναν φακό κάτω από το σεντόνι. Θέλω να ξέρει ότι οι ανάγκες της θα καλυφθούν, θέλω να νιώθει ότι θα είμαι εδώ – και αυτές οι νύχτες τελικά μας φέρνουν πιο κοντά και μας δένουν όσο τίποτα.

Και όχι δεν πιστεύω ότι φτιάχνω κακομαθημένα παιδιά. Φτιάχνω παιδιά που νιώθουν ασφάλεια, που ξέρουν πως ό,τι κι αν συμβεί κάποιος θα τρέξει στο δωμάτιό τους. Και κρατάω αυτές τις στιγμές μέσα μου για να φωτίζουν το μέλλον όπου οι όροι θα αντιστραφούν. Τις κρατάω για τότε που πια θα θέλω να μπω εγώ στο δωμάτιο αυτό, να χαιδέψω ένα κεφάλι ή να ακούσω μια αναπνοή, αλλά η πόρτα θα είναι κλειστή, ενδεχομένως με ένα τεράστιο προειδοποιητικό αυτοκόλλητο “απαγορεύεται η είσοδος”. Το λένε εφηβεία. Κάπως έτσι θα την περάσω κι αυτή. Με τις αναμνήσεις των γλυκών αγρυπνιών του παρελθόντος. Τότε που ήξερα ότι, τελικά, τη μέρα το παιδί σε θέλει λιγότερο. Η νύχτα, είναι που μετράει.

Πηγή

Με το που γεννιούνται τα παιδιά, γίνονται η νούμερο ένα προτεραιότητά μας και αυτό είναι –εν μέρει- το σωστό. Εν μέρει, γιατί πολλές φορές είμαστε τόσο απορροφημένοι από το να καλύψουμε τις ανάγκες των παιδιών, που παραμελούμε όχι μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τον σύντροφό μας. Δεν του δείχνουμε πόσο σημαντικός είναι, τον θεωρούμε δεδομένο και κάθε εκδήλωση στοργής, τρυφερότητας και έρωτα σταδιακά χάνεται. Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν προφανές: η σχέση των συντρόφων φθείρεται και ακολουθεί η φθορά στη σχέση με τα παιδιά μας. Γι’ αυτό, ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε ζωντανό τον έρωτά μας για να είναι ευτυχισμένα (και) τα παιδιά μας.

1. Ερωτευμένο ζευγάρι= ευτυχισμένο σπίτι

Οι γονείς είναι οι κυρίαρχοι στο σπίτι, γι’ αυτό και από εκείνους εξαρτάται το κλίμα που επικρατεί σ’ αυτό. Όταν ένα ζευγάρι είναι πραγματικά ευτυχισμένο, αυτό… βγαίνει προς τα έξω και τα παιδιά το αντιλαμβάνονται. Η θετική διάθεση, τα χαμόγελα και ό,τι άλλο συνεπάγεται ο ώριμος έρωτας ενός ζευγαριού που έχει αποκτήσει παιδιά, μόνο ευεργετικά μπορούν να λειτουργήσουν για την ατμόσφαιρα που επικρατεί στο σπίτι.

2. Το παράδειγμα για το μέλλον

Εμείς είμαστε η πρώτη σχέση που βλέπουν τα παιδιά, το παράδειγμα που θα χρησιμοποιήσουν ασυνείδητα για να κάνουν τις δικές τους ερωτικές σχέσεις στο μέλλον. Αν μεγαλώσουν σε ένα σπίτι όπου οι γονείς τους είναι δύο ξένοι, ενδόμυχα θα επηρεαστούν, είτε θεωρώντας ότι η ψυχρότητα είναι το «σωστό» είτε φοβούμενοι να κάνουν σχέσεις που θα μοιάσουν σ’ αυτή των γονιών τους.

3. Χτίζεται η εκτίμηση για το άλλο φύλο

Δύο γονείς που δείχνουν έμπρακτα την εκτίμησή τους ο ένας στον άλλον, που λύνουν μαζί τα προβλήματα και που δεν υποτιμούν το ταίρι τους, είναι το νούμερο ένα πρότυπο για το πώς πρέπει να σεβόμαστε πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους μας αλλά και το αντίθετο φύλο. Αν το καταφέρουμε αυτό, έχουμε δώσει στα παιδιά το σημαντικότερο δώρο για τη στιγμή που θα φτιάξουν τη δική τους οικογένεια.

4. Τα παιδιά μαθαίνουν να εκδηλώνουν τα αισθήματά τους

Ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα φιλί είναι όλα μικρές, καθημερινές εκδηλώσεις τρυφερότητας αλλά και πράξεις αγάπης που υπενθυμίζουν στον σύντροφό μας πόσο σημαντικός είναι για εμάς, δείχνουν στα παιδιά μας να μην φοβούνται να εκφράζουν ό,τι νιώθουν.

5. Η οικογένεια γίνεται το «καταφύγιό» τους

Σε ένα σπίτι που δεν επικρατούν οι φωνές, τα νεύρα και οι καυγάδες, αλλά που ακόμα και τα προβλήματα λύνονται με κατανόηση, διάλογο, συμπαράσταση αλλά και τρυφερότητα, τα παιδιά αισθάνονται ασφαλή και νιώθουν το σπίτι τους ότι είναι το «καταφύγιό» τους.

6. Βλέπουν τους γονείς τους να τραβάνε «κοινή πορεία»

Ο έρωτας ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που έχει κάνει οικογένεια σημαίνει κατανόηση, αγάπη, τρυφερότητα και όχι ανταγωνισμός για το ποιος γονιός θα κερδίσει την εύνοια των παιδιών. Σε μια τέτοια σχέση δεν υπάρχουν «καλός» και «κακός» γονιός αλλά δύο γονείς που χαράσσουν κοινή πορεία. 

Όσο δύσκολο κι αν είναι, φροντίστε να περνάτε χρόνο με τον σύντροφό σας και να του υπενθυμίζετε πόσο τον αγαπάτε αλλά και τι σας «τράβηξε» σε εκείνον. Η φράση «Το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας μπαμπάς στα παιδιά του είναι να αγαπήσει τη μαμά τους» πρέπει να ισχύει και από την αντίθετη πλευρά για να είναι όλη η οικογένεια ευτυχισμένη…

Πηγή

«Μαμά, δεν θέλω να πάω σχολείο»

«Γιατί;»

«Πονάει η κοιλιά μου»

Ένας διάλογος που πολλές μαμάδες έχουν κάνει τα πρωινά πριν το σχολείο και τη δουλειά με τα παιδιά τους και μια δικαιολογία που χρησιμοποιείται συχνά από τους μπόμπιρες της ζωής μας.

Γιατί τα παιδιά παραπονιούνται τόσο συχνά για πόνους στην κοιλιακή χώρα; Ψεύδονται ή υπάρχει κάποιος πραγματικός λόγος που χρησιμοποιούν την κοιλίτσα τους για να αποφύγουν ορισμένες υποχρεώσεις;

Το στομάχι πονάει πραγματικά

Τα παιδιά δεν λένε ψέματα. Η κοιλίτσα τους όντως πονάει όταν αγχώνονται. Το στομάχι είναι το κέντρο του εντερικού νευρικού συστήματος και συχνά χαρακτηρίζεται ως «δεύτερος εγκέφαλος». Το άγχος και το στρες κινητοποιούν τα νεύρα στην περιοχή με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια… περίεργη αίσθηση, την οποία τα παιδιά αντιλαμβάνονται ως πόνο.

Στην ουσία δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος στη δίνη του οποίου η νευρικότητα προκαλεί ενόχληση στο στομάχι, η οποία με τη σειρά της επιδεινώνει τη νευρικότητα και πάει λέγοντας.

Το 51% των ανθρώπων που ερωτήθηκαν σε σχετική έρευνα, μάλιστα, παραδέχτηκαν ότι παραπονούνταν για πόνους στο στομάχι ως παιδιά και βίωσαν κάποια διατροφική διαταραχή αργότερα στη ζωή τους.

Αυτό που πρέπει να θυμούνται οι γονείς για τα παιδιά που παραπονιούνται για πόνους στο στομάχι, έχοντας φυσικά αποκλείσει τα παθολογικά αίτια, είναι ότι τα παιδιά δεν λένε ψέματα. Δεν φαντάζονται ούτε προσποιούνται τον πόνο. Η νευρικότητά «καταλαμβάνει» το σώμα τους και «κυριεύει» το στομάχι τους ως πόνος.

Πώς να αντιμετωπίσετε τη νευρικότητα των παιδιών

Για να ηρεμήσετε τα παιδιά που βιώνουν στιγμές άγχους μπορείτε με ήρεμο και ευγενικό τρόπο να τους εξηγήσετε τι ακριβώς συμβαίνει. Να τα καθησυχάσετε και να τα βεβαιώσετε ότι δεν τα εγκαταλείπετε. Προσπαθήστε να περνάτε ποιοτικό χρόνο μαζί τους μέσα στην ημέρα και βοηθήστε τα να μάθουν να αντιμετωπίζουν τους φόβους τους, αποτελώντας εσείς το σωστό παράδειγμα.

Πηγή

Μια από τις πιο συνηθισμένες φράσεις που λένε οι γονείς στα παιδιά είναι «Κάνε αυτό που σου λέω!», ενώ ξέρουμε πολύ καλά ότι τα παιδιά μαθαίνουν βλέποντας και παρατηρώντας πώς φέρονται οι γονείς τους. Ποια είναι τα πιο βασικά πράγματα που πρέπει να κάνει ένας γονιός για να τον δει το παιδί του και να μάθει κάτι χρήσιμο και σωστό, που θα το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή;

1. Διάβασμα

Εκτός που γράφω άρθρα και βιβλία, αγαπώ πολύ το διάβασμα! Τα παιδιά μου με βλέπουν να διαβάζω βιβλία αλλά και ηλεκτρονικά ή από το kindle. Το κάθε παιδί πρέπει να έχει την εμπειρία του να βλέπει τους γονείς του να διαβάζουν και να το απολαμβάνουν. Έτσι το παιδί μαθαίνει να αγαπάει το βιβλίο και δε χρειάζεται να του το θυμίσουμε καν!

Πώς να το κάνεις:

Διάβασε στα παιδιά σου κάθε βράδυ, μάθετε σαν οικογένεια να απολαμβάνετε το διάβασμα, βρείτε χρόνο να καθίσετε όλοι μαζί στον καναπέ για να απολαύσετε βιβλία.

2. Φιλανθρωπία

Δίδαξε στο παιδί σου να αγαπάει τους άλλους και να τους βοηθάει όταν μπορεί.

Πώς να το κάνεις:

Μαζέψτε μαζί με το παιδί παιχνίδια ή ρούχα που δεν τα χρειάζεται πια και αποφασίστε σε ποια οργάνωση θα τα δώσετε. Στο σούπερ μάρκετ διαλέξτε ένα προϊόν για να το βάλετε στη σακούλα με τα τρόφιμα που θα δοθούν σε άπορες οικογένειες.

3. Καθημερινή ευγένεια

Μάθε να λες ‘ευχαριστώ’ και ‘παρακαλώ’ και να μιλάς όμορφα στα παιδιά σου και στην οικογένειά σου. Μια δόση ευγένειας προς γνωστούς και αγνώστους κάνει τη ζωή πιο όμορφη! Αν είσαι εσύ ευγενικός, θα μάθει και το παιδί να είναι, χωρίς να του το διδάξεις.

Πώς να το κάνεις:

Κράτα την πόρτα ανοιχτή για τον άνθρωπο που είναι πίσω σου στο μαγαζί, όταν σου κρατήσουν την πόρτα πες ‘ευχαριστώ’, κάνε καλή σου συνήθεια να χαιρετάς τους ταμίες, τους υπαλλήλους, μάθε να παραμερίζεις όταν έρχεται το ασανσέρ και περίμενε να πρώτα βγουν έξω αυτοί που ήταν μέσα και μπες μετά, κλπ.

4. Υγιεινές επιλογές

Η υγιεινή ζωή γίνεται τρόπος ζωής εύκολα, όταν ξεκινάει κανείς από μικρός. Δώσε το καλό παράδειγμα στο παιδί σου μέσα από την καθημερινότητα της οικογένειας.

Πώς να το κάνεις:

Κάνε καλή συνήθεια την άσκηση και το περπάτημα, πίνε πολύ νερό, πήγαινε με το παιδί στη λαϊκή και ψωνίστε φρούτα και λαχανικά εποχής, συζητήστε για το τι είναι περισσότερο και τι λιγότερο υγιεινό.

5. Συναισθηματική νοημοσύνη

Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι κάτι που το καλλιεργεί κανείς από μικρή ηλικία και τα παιδιά πρέπει να βλέπουν τους γονείς τους να φέρονται έτσι.

Πώς να το κάνεις:

Μάθε να συζητάς με το παιδί σου για τα συναισθήματά σου και για το πώς αισθάνονται και φέρονται οι άλλοι (ακόμα και αν δε συμφωνείς), δείξε ότι μπορείς να διαχειριστείς τον εσωτερικό σου κόσμο, δηλαδή ξέρεις να συγκρατείς τα νεύρα σου και να φανερώνεις τη χαρά σου, δείξε ότι ξέρεις να φέρεσαι κοινωνικά.

6. Ενδιαφέροντα και χόμπι

Έχεις τα προσωπικά σου ενδιαφέροντα και χόμπι; Ασχολείσαι με αυτά μπροστά στα παιδιά σου; Δείξε στο παιδί σου τον ενθουσιασμό σου γι’ αυτό το κάτι που αγαπάς, ασχολήσου και δες αν μπορείς να εμπλέξεις το παιδί σου και να του εμφυσήσεις την αγάπη σου για το χόμπι σου…

Πώς να το κάνεις:

Απλώς κάνε αυτό που αγαπάς! Εξήγησε στο παιδί ότι αυτή η δραστηριότητα σε ‘γεμίζει’, σε ξεκουράζει, σε ευχαριστεί και δώσε του να καταλάβει ότι όλοι έχουμε ανάγκη να κάνουμε όμορφα πράγματα, πέρα από τις υποχρεώσεις μας. Και, που ξέρεις, ίσως το παιδί θελήσει να σε μιμηθεί ή να ξεκινήσει κάτι δικό του!

7. Παιχνίδι

Ο Φρόιντ έλεγε ότι η ζωή περιλαμβάνει δύο βασικές δραστηριότητες: εργασία και παιχνίδι! Αυτό ισχύει για μικρούς και μεγάλους. Βρες χρόνο στη ζωή σου για παιχνίδι, χαλάρωση, και επανασύνδεση με το μικρό παιδί μέσα σου.

Πώς να το κάνεις:

Βρες χρόνο για παιχνίδι μέσα στην εβδομάδα, είτε πρόκειται για αθλητικό παιχνίδι, είτε για παιχνίδι που παίζεις ως γονιός με το παιδί σου. Με τη συμπεριφορά σου γίνεσαι το καλό παράδειγμα που αργότερα θα μιμηθεί το παιδί και θα εντάξει το παιχνίδι στη ζωή του.

8. Προγραμματισμός και στοχοθέτηση

Η ατζέντα μου είναι γεμάτη με το πρόγραμμά μου αλλά και το πρόγραμμα των παιδιών μου. Επίσης, έχω μια λίστα από πράγματα που είναι επείγοντα και πρέπει να γίνουν σήμερα, αλλά έχω και μια λίστα για πράγματα που πρέπει να γίνουν μέσα στην εβδομάδα. Ναι, αγαπώ την οργάνωση και έτσι λειτουργώ! Οι στόχοι μπορεί να είναι μικρά, καθημερινά πράγματα, αλλά και να είναι μεγαλύτεροι και πιο μακροπρόθεσμοι, όπως πχ να γράψω το επόμενο άρθρο ή βιβλίο μου.

Πώς να το κάνεις:

Χάρισε στο παιδί σου μια ατζέντα και δίδαξέ του πώς να καταχωρεί αυτά που έχει να κάνει. Βάλτε μαζί στόχους για την εβδομάδα που έρχεται.

9. Διαχείριση χρημάτων

Τα παιδιά πρέπει να εξοικειωθούν από μικρά στη διαχείριση χρημάτων. Καλό είναι να βλέπουν τους γονείς τους να χρησιμοποιούν και να προγραμματίζουν πώς θα ξοδέψουν τα χρήματά τους. Φυσικά δεν πρέπει ένα παιδί να ξέρει όλα τα οικονομικά της οικογένειας ούτε να επιβαρυνθεί με προβλήματα και μπερδέματα, αλλά να έχει μια γενική γνώση ότι οι μεγάλοι διαχειρίζονται τα χρήματά τους.

Πώς να το κάνεις:

Ο γνωστός κουμπαράς και το βιβλιάριο στην τράπεζα είναι δύο απλές λύσεις για να μάθει το παιδί οικονομική διαχείριση. Επιπλέον, μπορείτε όταν βγαίνετε για ψώνια να συζητάτε για το πώς κάνετε τις αγορές σας βασισμένοι καταρχήν στις ανάγκες που έχετε και κατά δεύτερο λόγο στις επιθυμίες σας.

10. Φροντίδα για το περιβάλλον

Δείξε στο παιδί σου ότι αγαπάς τη φύση και φροντίζεις το περιβάλλον. Εξήγησε από νωρίς στο παιδί πώς οι  πράξεις μας καθορίζουν την ομορφιά της φύσης και πώς αν δεν κάνουμε σωστές ενέργειες την καταστρέφουμε.

Πώς να το κάνεις:

Δείξτε στο παιδί πώς να ανακυκλώνει, φροντίστε λουλούδια και φυτά στο μπαλκόνι σας, μαζέψτε ωραίες πέτρες, κοχύλια, φύλλα από τη φύση και κάνετε κατασκευές με το παιδί. Ξεκινήστε βόλτες σε πάρκα και τη φύση και μάθετε να παρατηρείτε γύρω σας και να θαυμάζετε όλα αυτά τα όμορφα που μας περιβάλλουν.

11. Αγάπη και φροντίδα για τον εαυτό.

Μέχρι πρόσφατα επικρατούσε μία λανθασμένη πεποίθηση: ότι οι άνθρωποι που φροντίζουν τον εαυτό τους είναι εγωιστές και νάρκισσοι και δε νοιάζονται για τους άλλους. Ευτυχώς, έχει αποδειχτεί ότι αυτό δεν ισχύει! (Εντάξει, υπάρχουν και εξαιρέσεις και ακραίες περιπτώσεις). Όταν ο γονιός φροντίζει τον εαυτό του, την εξωτερική του εμφάνιση, τον εσωτερικό του κόσμο, έχει κοινωνική ζωή, κλπ, τότε είναι ο ίδιος καλά, σε αρμονία και ισορροπία με τον εαυτό του και το περιβάλλον του και έτσι μπορεί να προσφέρει περισσότερα στο παιδί του και την οικογένειά του.

Πώς να το κάνεις:

Διδάξτε στο παιδί ότι είναι σημαντικό να φροντίζει τον εαυτό του: να βρει δραστηριότητες που το ευχαριστούν, να έχει φίλους, να αποκτήσει καλές κοινωνικές δεξιότητες, να κάνει πράγματα που το ενδιαφέρουν… Δοκιμάστε νέες δραστηριότητες μαζί, συζητήστε για αυτά που σας αρέσουν και διδάξτε στο παιδί να αγαπάει τον εαυτό του με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του.

12. Να είναι ανοιχτός άνθρωπος, να έχει φυσική περιέργεια και να δοκιμάζει.

Η ζωή, ειδικά σήμερα με τα άλματα της τεχνολογίας, φέρνει πολλά και διαφορετικά πράγματα μπροστά μας. Δίδαξε στο παιδί σου να έχει τα μάτια του ανοιχτά, να δοκιμάζει νέα πράγματα. Να μην κολλάει στο ‘εμείς το κάνουμε έτσι’ και στο ‘το διαφορετικό είναι κακό’.

Πώς να το κάνεις:

Δοκιμάστε γεύσεις από διαφορετικές κουζίνες, αγοράστε ένα φρούτο ή λαχανικό που δεν έχετε ξαναφάει, πειραματιστείτε με νέες συνταγές και υλικά, αλλάξτε τη διαδρομή που κάνετε συνήθως, δοκιμάστε νέα χόμπι, νέα μέρη για να επισκεφθείτε. Εξοικειώσου με τις νέες τεχνολογίες και αγκάλιασε την αλλαγή.

Πηγή

Γεγονός είναι, ότι για πολλά παιδιά η διαδικασία της μελέτης των μαθημάτων για την επόμενη μέρα μοιάζει… βουνό.

Κάποιοι γονείς, δίνετε αγώνα κάθε απόγευμα, προκειμένου να πείσετε το παιδί να «στρωθεί» και να διαβάσει, ενώ δεν είστε λίγοι αυτοί που βρίσκεστε στα όρια της απελπισίας.

Τι πρέπει να κάνετε; Καταρχάς να αλλάξετε στάση και συμπεριφορά. Όσο το παιδί σας βλέπει γεμάτους άγχος και νεύρα, εξίσου αρνητικό προς τα μαθήματα θα είναι και το ίδιο. Κατά δεύτερον… ακολουθήστε τις οδηγίες μας:

Καθοδηγήστε το παιδί σας –μην προσπαθείτε να το ελέγξετε

Δεν ισχύει πάντα ότι το παιδί δεν βρίσκει κίνητρο για να διαβάσει. Μπορεί απλά να μη βρίσκει το κίνητρο που εσείς θα θέλατε. Αντί, λοιπόν, να του γκρινιάζετε, να το απειλείτε ή να τσακώνεστε μαζί του, δοκιμάστε να:

Αναρωτηθείτε τι «έπιανε» παλαιότερα, στις προηγούμενες τάξεις του παιδιού, όταν τα μαθήματα δεν του ήταν τόσο μεγάλος βραχνάς. Ρωτήστε το ίδιο το παιδί, το πιστεύει ότι θα του έδινε κίνητρο.

Σταματήστε να τσακώνεστε κάθε βράδυ. Ξεκινήστε από απόψε. Οι σχολικές εργασίες είναι ένα θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί τον δάσκαλο και το παιδί σας. Η δική σας δουλειά είναι βοηθάτε το παιδί σας να κάνει την δική του δουλειά.

Κάντε ένα διάλειμμα. Όταν νιώθετε την πίεση στο αίμα σας να ανεβαίνει, βγείτε για 5-10 λεπτά από το δωμάτιο και επιστρέψτε αργότερα.

Βάλτε όρια και δομή στο διάβασμα της επόμενης μέρας, π.χ.:

-Ορίστε ότι θα γίνετε την ίδια ώρα κάθε μέρα.

-Σε έναν χώρο του σπιτιού όπου θα έχετε πρόσβαση κι εσείς.

-Αν οι βαθμοί του παιδιού πέφτουν, μειώστε του τον χρόνο στην τηλεόραση ή το tablet, ώστε να συγκεντρώνεται περισσότερο στη δουλειά του.

-Θέστε ως κανόνα, ότι δεν θα γίνονται οι δραστηριότητες του σαββατοκύριακου, αν το παιδί δεν έχει κάνει πρώτα τα μαθήματά του.

Αφήστε το παιδί να κάνει τις δικές του επιλογές –και να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις

Αν θέλετε πραγματικά να βοηθήσετε το παιδί σας να μάθει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, χρειάζεται να κάνετε ένα βήμα πίσω. Αν έχετε εσείς διαρκώς τον έλεγχο στα μαθήματά του, κάποια στιγμή, σε μία μάχη ισχύος μεταξύ σας, αυτό θα στραφεί εναντίον σας. Και πιστέψτε με, δεν σας συμφέρουν αυτές οι μάχες, όταν το διακύβευμα είναι το διάβασμα το παιδιού.

Δεν είναι λίγα τα παιδιά που είναι ικανά να μην κάνουν καθόλου τα μαθήματά τους, μόνο και μόνο να εκνευρίσουν τους γονείς τους και να τους δείξουν «ποιος κάνει κουμάντο».

Από την άλλη, υπάρχουν και παιδιά που συμβιβάζονται, ακριβώς γιατί δεν αντέχουν την γκρίνια των γονιών τους, αλλά είναι τα ίδια ακριβώς παιδιά που ποτέ δεν μαθαίνουν να σκέφτονται και να παίρνουν μόνα τους αποφάσεις.

Οι φυσικές συνέπειες είναι εξαιρετικά χρήσιμες, αναφορικά με το διάβασμα των παιδιών. Στο πλαίσιο διαβάσματος που έχετε θέσει, το παιδί μπορεί να επιλέξει να κάνει ή όχι τα μαθήματά του, και να τα κάνει σωστά, με σοβαρή προσπάθεια ή όχι. Οι συνέπειες θα έρθουν βάσει αυτών των επιλογών –κι αν έχει επιλέξει «λάθος», οι βαθμοί του υα πέσουν.

Όταν γίνει αυτό, ρωτήστε το παιδί:

-Είσαι ευχαριστημένος με τις επιδόσεις σου στο σχολείο;

-Αν όχι, τι θα ήθελες να κάνει για να τις διορθώσεις;

-Εγώ πώς μπορώ να σε βοηθήσω;

Η προσδοκία είναι το παιδί να αλλάξει στάση ως προς το διάβασμα και εσείς να το βοηθήσετε να βάλει ένα πρόγραμμα, να οργανώσετε τον χρόνο και των χώρο στον οποίο διαβάζει και να είστε στο πλευρό του κάθε φορά που «κολλάει» κάπου, ώστε να το κατευθύνετε στο πού ή πώς θα βρει τη λύση. Επίσης, η βοήθειά σας, τουλάχιστον στις πρώτες τάξεις, θα πρέπει να είναι να ελέγχετε τι έχει να κάνει το παιδί σας για την επόμενη μέρα, ώστε να είστε βέβαιοι ότι δεν θα ξεχαστεί κάτι.

Όταν το παιδί δηλώνει αδιαφορία για τους κακούς βαθμούς

Πάρα πολλά παιδιά, στον θυμό τους λένε «δεν με νοιάζει», ως μέρος του αγώνα ισχύος με τους γονείς. Στην πραγματικότητα αυτό που λέει το παιδί τότε είναι «Δεν μπορείς να με αναγκάσεις να με νοιάζει. Δεν σου ανήκει η ζωή μου» -και η αλήθεια είναι, ότι έχει δίκιο. Επικεντρωθείτε, λοιπόν, στο τι μπορεί να βελτιώσει την συμπεριφορά του. Επιπλέον, πράγματι, αφήστε το λίγο να «κουμαντάρει» μόνο του το θέμα αυτό, να γευτεί τις επιπτώσεις της αποτυχίας του. Είναι προτιμότερο να πάρει αυτά τα μαθήματα ζωής στα 10 (όταν θα χρειαστεί π.χ. να ξαναδιαβάσει για να περάσει μια τάξη), παρά στα 25, όταν π.χ. θα χάσει την δουλειά του.

Τέλος, όπως έχουμε πολλές φορές ξαναπεί, το παιδί χρειάζεται από εσάς καθοδήγηση, όχι να κάνετε τα πάντα για εκείνη. Μην φορτώνετε τις δικές του ευθύνες στην δική σας πλάτη. Μιλήστε με τον δάσκαλο, σκεφτείτε το ενδεχόμενο να του προσφέρετε βοήθεια με κάποιον άλλο δάσκαλο, δείξτε του τρόπους να βοηθήσει μόνο του τον εαυτό του.

Πάνω απ΄όλα, όμως, βάλτε μία δομή στο διάβασμα και δείξτε εμπιστοσύνη στο παιδί σας. Αντί να του λέτε διαρκώς «προσπαθώ να σε βοηθήσω», περάστε του το μήνυμα: Ξέρω ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Και πιστεύω αρκετά σε εσένα, ώστε να σε αφήσω να κάνεις τις δικές σου επιλογές και να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες.

Πηγή

Χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτός μας κάτι το οποίο έχει σαν συνέπεια να γινόμαστε υποχείρια σε σχέσεις, φιλίες καθώς επίσης και στον επαγγελματικό μας τομέα.

Θεωρούμε καθήκον να ευχαριστήσουμε τους άλλους παραβλέποντας τον άσχημο τρόπο τον οποίο μας αντιμετωπίσουν. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν πιστεύουμε ότι είμαστε όμορφοι, ικανοί, έξυπνοι και άξιοι να αγαπηθούμε .Σε γενικές γραμμές αμφισβητούμε τον ίδιο μας τον εαυτό και ψάχνουμε συνεχώς επιβεβαίωση με αποτέλεσμα να πέφτουμε θύματα εκμετάλλευσης.

Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε γυναίκες θύματα κι ενώ προσπαθούμε να τους ανοίξουμε τα μάτια, εθελοτυφλούν ακόμη κι αν τα στοιχεία που έχουν είναι αδιάψευστά. Άραγε γεννιούνται θύματα οι γυναίκες ή γίνονται κατά την διάρκεια της ζωής τους;

Πίσω από μια γυναίκα που δέχεται ξυλοδαρμούς, υπάρχει μια μητέρα και ένας πατέρας που δεν της πέρασαν στο υποσυνείδητο σαν ήταν μικρή ότι αξίζει πολλά.

Πίσω από μια γυναίκα ή έναν άντρα που πιστεύουν ότι είναι άσχημοι, υπάρχει μια οικογένεια που τους αντιμετώπιζε όταν ήταν μικροί σαν ασχημόπαπα.

Πίσω από κάθε εργαζόμενο που αμείβεται ελάχιστα και δουλεύει πολλές ώρες, δέχεται προσβολές ενώ όλοι οι συνάδελφοί του αναπαύονται, υπάρχουν γονείς που από μικρό παιδί του έλεγαν ότι δεν θα καταφέρει τίποτα στην ζωή του και τον θεωρούσαν άχρηστο.

Ο ρόλος της αυτοεκτίμησης καλλιεργείται από την παιδική ηλικία και σε αυτό υπεύθυνοι είναι οι γονείς. Δεν χρειάζονται τα παιδιά άψυχα υλικά αγαθά για να είναι ευτυχισμένα.

Δεν χρειάζονται ξένες γλώσσες και σπουδές στο εξωτερικό για να είναι επιτυχημένα. Χρειάζονται γονείς που να πιστεύουν σε αυτά σε τόσο μεγάλο βαθμό που να τους κάνουν να πιστέψουν ότι μπορούν να φτάσουν να αγγίξουν τα αστέρια. Χρειάζονται γονείς που να τους μεταδώσουν τόσο πολύ αγάπη και να τους διδάξουν ότι δεν αξίζουν τίποτα λιγότερο από αυτή που οι ίδιοι τους προσέφεραν.

Μήπως ήρθε η στιγμή να το πράξεις και για το δικό σου παιδί;

Πηγή

Μια από τις πιο σημαντικές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας σύγχρονος γονέας είναι η οριοθέτηση του παιδιού του. Πώς μπορεί να βάλει όρια στο παιδί του με σεβασμό και αγάπη, χωρίς να προσβάλλει ή ακόμα και να συνθλίψει την προσωπικότητά του? Το σύγχρονο γονεϊκό πρότυπο πόρω απέχει από αυτό των προηγούμενων γενεών, όπου οι γονείς είχαν πιο αυταρχικό, ίσως και πιο απόμακρο προφίλ. Οι γονείς σήμερα είναι πιο ενημερωμένοι, έχουν καλύτερη μόρφωση και πρόσβαση σε περισσότερα αγαθά, υλικά και πνευματικά. Ωστόσο, η δυσκολία παραμένει. Πολλοί γονείς αγανακτούν με την άσχημη συμπεριφορά των παιδιών τους και νιώθουν αβοήθητοι, απειλημένοι από την παρουσία του “μικρού δικτάτορα”. Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο τραγικά.

Τα πάντα ξεκινάνε εκ των έσω

Παραφράζοντας τη Σιμόν ντε Μποβουάρ, θα έλεγα ότι γονέας δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι. Όταν ζούμε το θαύμα της ζωής, δύο ζωηρά ματάκια να μας κοιτούν βαθιά, δεν μπορούμε  παρά να νιώθουμε την απέραντη χαρά αλλά και την ευθύνη να δώσουμε στο πλάσμα αυτό ό,τι καλύτερο μπορούμε. Το “καλύτερο” , ωστόσο, είναι μια πολύ σχετική έννοια. Έχει να κάνει με το δικό μας αξιακό σύστημα, τους στόχους μας και την ευρύτερη στάση ζωή μας και όχι μόνο τη δική μας, αλλά και του συντρόφου μας, πράγμα που περιπλέκει καμιά φορά περισσότερο τα πράγματα. Με άλλα λόγια, όταν γινόμαστε γονείς πρέπει να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια μέσα μας και να αναλογιστούμε ποια είναι τα δυνατά μας σημεία και ποια πρέπει να βελτιώσουμε, πώς θέλουμε το παιδί μας να μας βλέπει και τι τελικά θέλουμε να του μάθουμε. Δεν μπορούμε να περιμένουμε όρια από τα παιδιά μας όταν εμείς οι ίδιοι πρώτοι δεν τα τηρούμε σε οποιοδήποτε επίπεδο. Γι αυτό το λόγο, η “παραβατική” συμπεριφορά των παιδιών  είναι μια καλή ευκαιρία για τους γονείς να κάνουμε ενδοσκόπηση και να αναρωτηθούμε τι δεν κάνουμε καλά και εάν αυτό προέρχεται  από δική μας αδυναμία χαρακτήρα, την οποία ως υπεύθυνοι ενήλικες πρέπει να διαχειριστούμε αποτελεσματικά. Τα παιδιά περισσότερο βλέπουν παρά ακούν, περισσότερο διδάσκονται από το παράδειγμα παρά από τα λόγια. Οι πειθαρχημένοι, οριοθετημένοι γονείς έχουν περισσότερες πιθανότητες να βιώσουν ένα πειθαρχημένο, οριοθετημένο παιδί. 

Ένα μικρό βήμα για τους γονείς, ένα τεράστιο βήμα για το παιδί

Τα καλά νέα είναι ότι τα όρια μπορούν να διδαχθούν και μπορούν να γίνουν πια μέρος της καθημερινότητας της οικογένειας. Τα όρια βοηθούν στο να καταλάβει το παιδί ποια συμπεριφορά είναι αποδεκτή και ποια όχι, να καλλιεργήσει τον έλεγχο, κυρίως των δύσκολων συναισθημάτων του, καθώς και να κάνει τις σωστές επιλογές όταν ο γονέας δεν θα είναι δίπλα του. Ωστόσο, το μοτίβο της οριοθέτησης χτίζεται σταδιακά και με ποικίλους τρόπους και αυτό που φαίνεται εύκολο, αυτονόητο στα μάτια του γονέα φαίνεται τεράστιο και δύσκολο στο παιδί, ειδικά αυτό των μικρών ηλικιών. Γι αυτό το λόγο πρέπει να δίνεται χρόνος, να υπάρχει  κατανόηση, υπομονή και προσήλωση στο (ρεαλιστικό) στόχο από την πλευρά του ενήλικα-γονέα. Όσο πιο νωρίς ξεκινήσει η εκπαίδευση της οριοθέτησης,  αργά και σταδιακά, τόσο το καλύτερο και για τις δύο πλευρές.

Κεφάλαιο Πρώτο: Κανόνες

Είναι σημαντικό να καταλάβει το παιδί ότι οι κανόνες τόσο εντός όσο και εκτός της οικογένειας είναι σημαντικό μέρος της ζωής μας. Συζητώντας μαζί του και εμπλέκοντάς το στη διαμόρφωση των κανόνων, του δίνουμε να καταλάβει ότι με αυτόν τον τρόπο είμαστε ασφαλείς και πάνω από όλα ήρεμοι ότι όλα πηγαίνουν καλά. Αναγνωρίζοντας ποια είναι τα όριά του, το παιδί καλλιεργεί την αξία της ενσυναίσθησης και αναπτύσσει καλύτερες και αυθεντικότερες σχέσεις κυρίως επειδή γνωρίζει πότε κάποιος προσπαθεί να εισβάλλει/καταστρατηγήσει τον προσωπικό του χώρο ή πότε το ίδιο το παιδί επιδεικνύει αυτήν τη συμπεριφορά.

Κεφάλαιο 2: Συνέπειες

Αφού συμφωνήσουν οι γονείς με  το παιδί ποιοι είναι οι κανόνες μέσα και έξω από το σπίτι, είναι ανάγκη να συζητήσουν και τι θα ακολουθήσει σε περίπτωση που το παιδί γίνει “παραβατικό”. Από την εμπειρία μου, όλα τα παιδιά , από μικρή κιόλας ηλικία, άλλο περισσότερο και άλλο λιγότερο, θέλουν να δοκιμάσουν σε ποιο βαθμό οι γονείς  τους θα κάνουν πράξη τις συνέπειες. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι του γονεϊκού ρόλου, πως δηλαδή θα επιβληθούν οι συνέπειες μιας παραβατικής συμπεριφοράς χωρίς να στεναχωρηθεί/πληγωθεί το παιδί. Έτσι, πολλοί γονείς αναθεωρούν και κάνουν πίσω στα συμφωνηθέντα με αποτέλεσμα το παιδί να πάρει το μήνυμα ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, μπορεί να χειριστεί τους γονεις του όπως θέλει και να διαμορφώσει το προφίλ του παιδιού “δικτάτορα” που όλοι τρέμουν  ανίκανοι μπροστά του και τρέχουν να του ικανοποιήσουν όλες του τις επιθυμίες πριν από αυτό γι αυτό. Στο πέρασμα των ετών αναπτύσσεται ένας φαύλος κύκλος εγωκεντρικής συμπεριφοράς, με παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης, και το κυριότερο, παντελή διαστρέβλωση της έννοιας “αίτιο-αποτέλεσμα”. Δυστυχώς, η κοινωνία αργότερα δε θα χαριστεί στο παιδί  έτσι όπως του χαρίζεται η οικογένειά του. Οι συνέπειες καλό θα ήταν να έχουν τη μορφή στέρησης προνομίων αναλογα με την ηλικία και σε καμία περίπτωση με τη μορφή σωματικής ποινής ή άσχημων χαρακτηρισμών.  Ο στόχος είναι τα παιδιά να καταλάβουν και να μην επαναλάβουν το λάθος τους και όχι να καταρρακωθεί η αυτοεικόνα και η αξιοπρέπειά τους.

Κεφάλαιο 3: Έπαινος

Τα παιδιά λατρεύουν να ακούνε το μπράβο, γιατί όχι μόνο δείχνει την αποδοχή του γονέα αλλά και επειδή  καταγράφεται έμπρακτα στο μυαλό τους ποια συμπεριφορά είναι η σωστή και ποια όχι. Η επιδοκιμασία (Μπράβο, τα κατάφερες! Είμαι περήφανη για σένα!) , σε αντίθεση με την αποδοκιμασία (Τι να περιμένω από σένα, πάλι τα ίδια έκανες…) ενισχύει την αυτοεικόνα και αυτοπεποίθηση  των παιδιών ότι “ Ναι, μπορω να τα καταφέρω, δεν είναι και τόσο δύσκολο!” Το χαμόγελο και η επιδοκιμασία στα μάτια των γονέων είναι προίκα που θα καθορίζει για πάντα τα παιδιά στη ζωή τους. 

“Miss Nancy, αγαπάτε όλα τα παιδάκια, ακόμα και τα άτακτα;” με ρώτησε κάποτε ένας μαθητής μου.  Του απάντησα ότι αγαπάμε όλα τα παιδάκια και ότι άτακτη είναι μόνο μια συμπεριφορά την οποία μπορούμε να διορθώσουμε εύκολα. Χαμογέλασε κι έφυγε τρέχοντας μέχρι να κάνει την επόμενη σκανταλιά του, γιατί έτσι είναι κυρίως τα μικρά παιδιά, θέλουν υπομονή, προσοχή και ενίσχυση μέχρι να φτάσουν το στόχο τους. Παράλληλα, ωστόσο, τρέχει στο μυαλό τους το παράδειγμα και τα λόγια μας. Είναι μακρύς ο δρόμος της οριοθέτησης, με επιτυχίες και αποτυχίες,  αλλά αξίζει τον κόπο να τον ακολουθήσουμε.

Πηγή

Με τις διαστάσεις που έχουν πάρει τα social media, έχουν γίνει, ίσως, το μοναδικό μέσο επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης μεταξύ των νέων. Το να αφήνουμε, όμως, ένα παιδί κάτω των 13 χρονών να χρησιμοποιεί κοινωνικά μέσα χωρίς καμία επίβλεψη μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τόσο τον ψυχισμό του, όσο και την ανάπτυξή του. Οι κίνδυνοι είναι πολλοί και πρέπει να τους λάβουμε σοβαρά υπόψη μας και να πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα.

Υπερβολική πίεση να ακολουθήσουν τα διάφορα «πρότυπα»

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν αρχίζουν και ασχολούνται περισσότερο με την εμφάνισή τους. Ακολουθούν μόδες και τάσεις και επηρεάζονται από τα διάφορα πρότυπα ομορφιάς που προβάλλονται στα social media. Η επιρροή τους στην εικόνα του σώματος και στην αντίληψη της ομορφιάς συχνά, όμως, οδηγεί σε εσφαλμένα μονοπάτια, μειώνοντας την αυτοπεποίθησή τους.

Ένα παιδί κάτω των 13 χρονών δεν μπορεί να επεξεργαστεί όλες τις πληροφορίες που δέχεται με αποτέλεσμα να κυνηγάει μια υποτιθέμενη τελειότητα βάζοντας σε κίνδυνο πολλές φορές ακόμη και την ίδια του την υγεία όπως για παράδειγμα με εξαντλητικές δίαιτες. 

Μοιράζονται προσωπικά δεδομένα

Ο κόσμος των social media είναι πραγματικά αχανής και δύσκολα ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας μπορεί να τον διαχειριστεί. Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους είναι να μοιραστούν προσωπικές πληροφορίες και να γίνουν στόχος κακόβουλων χρηστών στο διαδίκτυο. Ακόμα κι αν μοιράζονται μόνο την τοποθεσία τους ή μια φωτογραφία που δείχνει εύκολα πού βρίσκονται είναι αρκετά στοιχεία για να κινδυνεύσουν.

Bullying

Σημαντικός κίνδυνος, τον οποίον διατρέχουν τα παιδιά που ασχολούνται με το διαδίκτυο ή συμμετέχουν σε online games και forums είναι και οι ηλεκτρονικές επιθέσεις, οι οποίες μπορούν να πάρουν πολλές μορφές (π.χ. μέσω e-mail με υβριστικό περιεχόμενο ή μέσω social networks, όπως το Facebook). Και, παρόλο που δεν περιλαμβάνουν σωματική βία, οι ψυχολογικές επιπτώσεις είναι τρομερά τραυματικές για το παιδί.

Ο εκφοβισμός σε ιστότοπους κοινωνικών μέσων μπορεί να είναι ακόμη χειρότερος από τον εκφοβισμό στην πραγματική ζωή, επειδή αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να ενεργούν ελεύθερα και τις περισσότερες φορές το κάνουν ανώνυμα. 

Πηγή

H Alice Miller (1923-2010) ήταν Ελβετίδα ψυχολόγος, ψυχαναλύτρια και φιλόσοφος εβραϊκής καταγωγής, η οποία έγινε γνωστή για τα βιβλία της πάνω στην κακοποίηση παιδιών από τους γονείς τους, τα οποία μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες.

Στην Ελλάδα τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Ροές. Πιο συγκεκριμένα, στο βιβλίο της «Δρόμοι της ζωής. Έξι ιστορίες» δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη βία που ασκείται στα παιδιά και στο πώς αυτή ανακυκλώνεται έπειτα στην κοινωνία. Αντίστοιχα και στο βιβλίο «Το ξύπνημα της Εύας» εξετάζονται τα αίτια και οι συνέπειες των παιδικών τραυμάτων, ενώ η συγγραφέας υποστηρίζει, ότι τα παιδιά που έχουν υποστεί βία από τους γονείς ή τους δασκάλους τους στη βρεφική ή παιδική τους ηλικία κάποια στιγμή θα στρέψουν τη βία αυτή εναντίον της κοινωνίας.

Και στα δύο βιβλία την επιμέλεια έχει αναλάβει η ψυχολόγος κ. Κρυσταλία Πατούλη.

Αποσπάσματα των βιβλίου αναφορικά με τις επιπτώσεις της κακοποίησης έχει δημοσιεύσει η κ. Πατούλη στο blog της και από αυτά αξίζει να μείνουμε σε ορισμένους «κανόνες», τους  οποίους κάθε γονιός πρέπει να διαβάσει:

-«Όποιος ασχολείται με την παιδική κακοποίηση βρίσκεται συχνά αντιμέτωπος με το ανεξήγητο φαινόμενο γονείς να κακοποιούν ή να παραμελούν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο που υπέστησαν την κακοποίηση και την παραμέληση οι ίδιοι ως παιδιά. Όμως, ως ενήλικοι δεν θυμούνται πια τι υπέφεραν.»

-«Όσο ο θυμός απέναντι σε έναν γονιό παραμένει ασυνείδητος και απωθημένος δεν μπορεί να σβήσει. Μπορεί μόνο να μετατεθεί σε αποδιοπομπαίους τράγους, στα ίδια τα παιδιά αυτού που τον νιώθει ή σε υποτιθέμενους εχθρούς.»

-«Άνθρωποι που ως παιδιά έλαβαν στοργή και συμπαράσταση υιοθετούν από νωρίς τον γεμάτο κατανόηση και αυτόνομο τρόπο συμπεριφοράς των γονιών τους. Η αυτοπεποίθηση, η ικανότητα να αποφασίζουν και να συμπονούν ήταν κοινές σε όλους τους σωτήρες.»

-«Ένα παιδί που έχει ανατραφεί με τη χρήση βίας φοβάται να προσλάβει νέες εμπειρίες, γιατί στα μάτια του ελλοχεύει παντού ο κίνδυνος εντελώς ξαφνικά να τιμωρηθεί για υποτιθέμενα σφάλματα. Στον μετέπειτα ενήλικο θα λείπει η πυξίδα των εμπειριών, που θα τον καθοδηγούσε.

Γι’ αυτό και θα υποκλίνεται με δουλοπρέπεια μπροστά στην εξουσία και θα φέρεται στους πιο αδύναμους σαν να ήταν δούλοι του, έτσι όπως βίωσε ως παιδί την αυθαιρεσία των γονιών του.»

-«Η πράξη της συγχώρεσης δεν μας βοηθάει, όσο συγκαλύπτει αυτά που συνέβησαν. Γιατί η αγάπη και η αυταπάτη αλληλοαποκλείονται.

Από την αναλήθεια, την άρνηση της οδύνης στο προσωπικό μας παρελθόν, γεννιέται το μίσος που μεταβιβάζεται σε αθώους. Αποτελεί μια προσκόλληση στην αυταπάτη και αδιέξοδο. Η πραγματική αγάπη αντέχει την αλήθεια.»

-«Κάποτε θα γνωρίζει όλος ο κόσμος, ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται και διδάσκεται στην παιδική ηλικία. Η πρώτη εντολή θα έπρεπε να ορίζει: Τίμα τα παιδιά σου ώστε να μη χρειάζεται να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας απέναντι στον παιδικό πόνο και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο. Οι νέοι που επιτίθενται σε συμμαθητές τους με σωματική βία ή φθάνουν ακόμα και στο φόνο δεν το κάνουν γιατί κάποτε τους κακόμαθαν από υπερβολική αγάπη αλλά γιατί μεγάλωσαν σε συνθήκες εγκατάλειψης και κακοποιήθηκαν χωρίς να τους επιτραπεί να αντιδράσουν.»

Πηγή

Έφτασε, λοιπόν, αυτή η ώρα της χρονιάς που τα μπάνια και οι βραδινές ατασθαλίες αντικαθίστανται από σχολικές αγορές και ύπνο από νωρίς. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Όσο και να αντιστεκόμαστε (εμείς και τα παιδιά μας), η πρώτη μέρα στο σχολείο πάντα έρχεται. Οι παρακάτω πρακτικές θα βοηθήσουν όλη την οικογένεια για μια ομαλή επιστροφή στη ρουτίνα του ύπνου:

1. Βάλτε το παιδί για ύπνο λίγο πιο νωρίς κάθε φορά

Τα παιδιά συνήθως κοιμούνται πιο αργά το καλοκαίρι για πολλούς λόγους. Όταν κάνουμε την μετάβαση από τις ξέγνοιαστες νύχτες και μέρες στα…βάρβαρα πρωινά ξυπνήματα, τα πράγματα είναι κάπως δύσκολα. Η καλύτερη προσέγγιση είναι η σταδιακή. Ακόμα κι αν το παιδί σας έχει αρχίσει το σχολείο, μπορείτε σιγά σιγά να το βάζετε όλο και νωρίτερα για ύπνο μέχρι να επιστρέψετε στην γνωστή, επιθυμητή ώρα.

2. Οργανώστε δραστηριότητες και γεύματα από πριν

Η αρχή μιας σχολικής χρονιάς σημαίνει και ταξινόμηση εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Ο προγραμματισμός των γευμάτων νωρίτερα μέσα στη μέρα βοηθάει στην αποφυγή προβλημάτων σχετικών με το φαγητό τη νύχτα και επίσης, στη χαλάρωση του παιδιού σας πριν τον ύπνο.

3. Διατηρήστε τη ρουτίνα ύπνου για όλη την οικογένεια

Είναι καλύτερο η ρουτίνα του ύπνου να είναι παρόμοια για όλα τα παιδιά της οικογένειας, γιατί αν ένα παιδί πρέπει να πάει για ύπνο πιο νωρίς από το άλλο, τότε μπορεί να του είναι πιο δύσκολο να προσαρμοστεί. Το ίδιο είναι καλό να ισχύει και για τους γονείς – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα κοιμάστε την ίδια ώρα, αλλά θα τηρείτε απ’ τη μεριά σας τα δικά σας ωράρια.

4. Διατηρήστε συνέπεια στη ρουτίνα του ύπνου

Τα παιδιά αναζητούν τη ρουτίνα περισσότερο απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Όταν ξέρουν τι να περιμένουν, τους είναι πιο εύκολο να νιώσουν ασφάλεια και υποστήριξη – διευκολύνοντας έτσι και τη ρουτίνα του ύπνου. Το παιδί σας ανυπομονεί για την ώρα που θα περάσετε μαζί πριν κοιμηθεί, επομένως προσπαθήστε να ακολουθήσετε και πάλι την ίδια ρουτίνα και αφιερώστε του τον χρόνο που έχει μάθει να μοιράζεστε μαζί μέχρι να αποκοιμηθεί.

5. Περιορίστε την ώρα που περνάει στην οθόνη πριν τον ύπνο

Ο έντονος φωτισμός (ειδικά απ’την τηλεόραση και τα κινητά) μπορεί να προκαλέσει υπερδιέγερση και να μειώσει τη μελατονίνη, δυσκολεύοντας το παιδί να αποκοιμηθεί. Είναι καλύτερο να περνάει (λίγο) χρόνο στην οθόνη νωρίτερα μέσα στη μέρα, και όχι πριν πάει για ύπνο. Προτιμήστε ένα βιβλίο ή μια ήσυχη δραστηριότητα που προάγει ένα πιο ήρεμο περιβάλλον πριν τον ύπνο.

Γενικά, η μετάβαση από τη μια εποχή στην άλλη φέρνει μαζί της και αναπόφευκτες προκλήσεις. Η υπομονή και η συνέπεια είναι απαραίτητες για όποια μετάβαση. Και παρόλο που οι αλλαγές χρειάζονται χρόνο, δίνοντας έμφαση στις υγιείς συνήθειες ύπνου, τα παιδιά θα μπουν ξανά στους ρυθμούς τους φυσιολογικά.

Πηγή