Μη μιλάς στην κόρη σου για κιλά, μάθε της πόσο ωραία είναι η ζωή αν αγαπά το σώμα της
«Mην πεις στην κόρη σου ότι έχασε κιλά.
Ούτε ότι πήρε κιλά.
Απλά μίλα της για το πώς λειτουργεί το σώμα της.
Εάν πιστεύεις ότι το σώμα της είναι υπέροχο, απλά μην της το πεις.
Ρώτα την αν αισθάνεται υγιής ή αν νιώθει δυνατή.
Καλύτερα να επαινέσεις κάτι επάνω της που δεν έχει σχέση με το σώμα της.
Ούτε να σχολιάζεις το σώμα άλλων γυναικών.
Όχι.
Κανένα σχόλιο. Ούτε θετικό, ούτε αρνητικό.
Μην τολμήσεις να εκφράσεις μπροστά της το πόσο απεχθάνεσαι το σώμα σου ή να της αναλύσεις την καινούργια δίαιτά σου.
Ακόμα καλύτερα… μην κάνεις δίαιτα μπροστά στην κόρη σου.
Αγόρασε υγιεινές τροφές. Μαγείρεψε υγιεινά.
Μην πεις: «δεν τρώω υδατάνθρακες».
Η κόρη σου δεν πρέπει να σκεφτεί ότι οι υδατάνθρακες είναι κάτι κακό, γιατί όταν ντρέπεσαι για ό,τι επιλέγεις να τρως, ουσιαστικά ντρέπεσαι για τον ίδιο σου τον εαυτό.
Ενθάρρυνέ την να τρέξει, για να απελευθερωθεί από το στρες.
Ενθάρρυνέ την να ανέβει βουνά, για να ανακαλύψει την πνευματικότητά της στην κορυφή του κόσμου.
Ενθάρρυνέ την να σκαρφαλώσει τοίχους ή να κάνει βουτιά από ψηλά, γιατί ο φόβος νικιέται μόνο με φόβο.
Ενθάρρυνέ την να αγαπήσει τα αθλήματα, για να γίνει οδηγός στην ομάδα της και να αποκτήσει σιγουριά για τον εαυτό της.
Εξήγησέ της πως κι όταν μεγαλώσει, θα πρέπει να παίζει στους κανόνες της ομάδας.
Μην την αναγκάσεις να κάνει κάποιο άθλημα που δεν λατρεύει.
Δείξε της ότι οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη τον άντρα για να μετακινήσουν ένα έπιπλο στο σπίτι.
Μάθε της να μαγειρεύει.
Δώσε της εκείνη τη συνταγή της μαμάς σου με τα πασχαλινά κουλουράκια με την κανέλα.
Κληροδότησέ της το θαυμασμό σου για τη φύση, σε όλες της τις αποχρώσεις.
Μάθε της να αγαπάει τους άλλους, αλλά πρώτα απ’όλα τον εαυτό της.
Μπορεί το κορμί σου ή και το δικό της να είναι «βαρύ», με δυνατούς μυς και θώρακα στιβαρό.
Είναι πολύ εύκολο να μισήσεις μέρη του σώματός σου, απλά γιατί απέχουν από το ανορεξικό μοντέλο.
Μην το κάνεις.
Πες της πως αν θέλει, με τα πόδια της μπορεί να τρέξει σε κάθε μαραθώνιο.
Πες της πως οι πνεύμονές της υπάρχουν για να της δώσουν δύναμη να φωνάξει, να τραγουδήσει, να ξεσηκώσει ολόκληρο τον κόσμο, αρκεί να το θελήσει.
Θύμιζε κάθε μέρα στην κόρη σου πως το καλύτερο που μπορεί να κάνει με το σώμα της είναι να το χρησιμοποιήσει, για να ταξιδέψει την όμορφη ψυχή της.
Το βρώμικο και ακατάστατο δωμάτιο ενός εφήβου, αποτελεί δείγμα συναισθηματικής υγείας
Οι γονείς κάνουν λάθος με το να μαλώνουν τα παιδιά τους σχετικά με τους σωρούς βρώμικων ρούχων, παλιών περιοδικών, αντικειμένων και άδειων συσκευασιών από τρόφιμα που βρίσκονται εδώ κι εκεί στα υπνοδωμάτια τους.
Αυτό διατείνεται ο Δρ James Pease, παιδικός και εφηβικός ψυχίατρος, ο οποίος λέει ότι οι έφηβοι που ζουν σε ένα τεράστιο χάος απλά δείχνουν την «ατομικότητά τους» και επιδεικνύουν μια «ανάγκη αυτονομίας». Σύμφωνα με τον ψυχίατρο, μάλιστα, η “άρρωστη”, κατά τους γονείς, άρνηση του παιδιού να καθαρίσει και να τακτοποιήσει το δωμάτιό του είναι τόσο φυσιολογική ώστε θα αμφισβητούσε της συναισθηματική υγεία του εφήβου που θα υπακούσει τους γονείς του σε αυτό το θέμα.
Οι ψυχοθεραπευτές θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν αυτό το τρελό χάος που επικρατεί σε ένα εφηβικό δωμάτιο, ως έναν αγώνα του εφήβου να διαχωριστεί από τον γονέα. “Όταν ακούω ότι ένας έφηβος έχει πάντα άψογα τακτοποιημένο το δώματιό του αρχίζω να εξετάζω συμπτώματα για κάποια αναπτυξιακή διαταραχή”, λέει ο Pease.
Αυτό που προτείνει ο Pease είναι ένα «συμβόλαιο υπνοδωματίου», το οποίο θα υπογραφεί και από τα δύο μέρη. Η σύμβαση θα καθορίζει τα δικαιώματα του εφήβου και θα είναι κάπως έτσι: «Έχω την ελευθερία να καθορίσω την καθαριότητα και την γενική κατάσταση της οργάνωσης και του περιεχομένου του υπνοδωματίου μου. Το περιεχόμενο του δωματίου μου δεν θα αφαιρείται χωρίς προηγούμενη άδειά μου. Η παραπάνω σύμβαση ωστόσο, προστατεύει τους γονείς, απαιτώντας από τα παιδιά να συμφωνούν να διατηρούν τα ελάχιστα πρότυπα καθαριότητας καθώς και να χρησιμοποιούν τον κάδο απλύτων, αντί για το πάτωμα.
Τι πρέπει να μάθετε σε ένα παιδί να κάνει σε περίπτωση που χαθεί
Η Διεθνής Ημέρα Εξαφανισμένων Παιδιών διοργανώνεται κάθε χρόνο στις 25 Μαΐου για να ευαισθητοποιήσει το κοινό σχετικά με το παγκόσμιο πρόβλημα της εξαφάνισης παιδιών και παράλληλα να επισημάνει στους γονείς τα μέτρα που πρέπει να λάβουν για την προστασία των παιδιών τους.
Θα ήξερε το παιδί σας τι να κάνει αν τυχόν χωριζόταν από εσάς σε έναν πολυσύχναστο δημόσιο χώρο, όπως ένα πάρκο, μια παραλία ή ένα εμπορικό κέντρο; Είναι ένα από τα πιο τρομακτικά σενάρια για έναν γονέα, αλλά αποτελεί κρίσιμο θέμα ενημέρωσης και προετοιμασίας.
Πρέπει να δημιουργήσετε από κοινού ένα οικογενειακό σχέδιο έτσι ώστε να μην επικρατήσει σύγχυση αν το παιδί σας βρεθεί κάποτε σε αυτή την κατάσταση. Αυτό δεν σημαίνει ούτε να υπερπροστατεύετε το παιδί σας, ούτε να του δημιουργήσετε άγχος γι’ αυτό το θέμα. Πρέπει απλώς να βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας ξέρει τι πρέπει να κάνει και πώς να παραμείνει ασφαλές.
Σαφώς θα πρέπει να υπάρξει ενημέρωση και συνεργασία με όλους τους ενήλικες που ασκούν επιρροή στη ζωή ενός παιδιού, όπως είναι ένας δάσκαλος ή ένας προπονητής, καθώς για να εξαφανιστεί ένα παιδί, δεν χρειάζεται παραπάνω από ένα λεπτό. Και αυτό φαίνεται και από τις τόσες πολλές περιπτώσεις εξαφάνισης ανηλίκων που ακούμε στις ειδήσεις, τόσο παγκοσμίως, όσο και στη δική μας χώρα.
Ποιες είναι οι βασικές οδηγίες που πρέπει να διδάξετε στο παιδί σας;
1. Βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας γνωρίζει τις βασικές πληροφορίες. Ότι έχει απομνημονεύσει, δηλαδή, τόσο το πλήρες όνομά σας, όσο και το δικό του, τον αριθμό τηλεφώνου σας και τη διεύθυνσή σας. Ορισμένα παιδιά από 3 ετών μπορεί να θυμούνται τον αριθμό τηλεφώνου ενός γονέα. Λάβετε υπόψη, ωστόσο, ότι ορισμένα μικρά παιδιά μπορεί να ξεχάσουν τα ονόματά σας, καθώς δεν τα χρησιμοποιούν για να αναφέρονται στους γονείς τους.
Εάν το παιδί σας είναι πολύ μικρό για να απομνημονεύσει τις πληροφορίες σας, γράψτε τα σε ένα κομμάτι χαρτί και βάλτε τα σε ένα ασφαλές μέρος όπως ένα παπούτσι ή μια τσέπη. Υπενθυμίστε στο παιδί σας πού βρίσκεται το χαρτί πριν πάτε στον προορισμό σας, ώστε να μπορεί να πει σε έναν ασφαλή ενήλικα ότι είναι εκεί σε περίπτωση που χωριστήκατε.
2. Διδάξτε στο παιδί σας πώς να ζητήσει βοήθεια με ασφάλεια. Αντί να διδάξετε στο παιδί σας να μην μιλάει ποτέ σε αγνώστους, ενημερώστε το παιδί σας και πείτε του να ζητήσει βοήθεια από συγκεκριμένα άτομα, όπως μια μητέρα με ένα παιδί. Εάν δεν μπορούν να εντοπίσουν ένα, πείτε τους να αναζητήσουν μια γυναίκα, έναν πωλητή καταστήματος ή έναν αστυνομικό.
Διδάξτε τους να πουν στον ενήλικα ότι έχουν χαθεί και να δώσουν το πλήρες όνομά τους, τον αριθμό τηλεφώνου σας, το όνομά σας και άλλες βασικές πληροφορίες.
3. Πείτε στο παιδί σας να μην σας ψάξει ποτέ αν χαθεί. Το καλύτερο που πρέπει να κάνουν είναι να μείνουν ακριβώς εκεί που είναι, έτσι ώστε να μπορείτε να έρθετε και να τα βρείτε. Επίσης, μάθετε το παιδί σας να λέει «όχι», καθώς και να μην ακολουθεί ξένους.
4. Κανονίστε ένα σημείο συνάντησης από πριν. Με τα μεγαλύτερα παιδιά (άνω των 9 ετών) μπορείτε να επιλέξετε ένα συγκεκριμένο σημείο όπου θα δώσετε ραντεβού σε περίπτωση που χαθείτε μεταξύ σας, πχ κάπου με έντονα χρώματα ή ιδιαίτερη διακόσμηση, ώστε να μπορούν να τα ξεχωρίσουν.
5. Εξασκηθείτε στο role-playing με το παιδί σας. Ανατρέξτε σε αυτές τις συμβουλές περιοδικά, ειδικά προτού πάτε σε μια πολυσύχναστη τοποθεσία. Μπορείτε να εξετάσετε διάφορα σενάρια, με ερωτήσεις τύπου: «Τι θα έκανες αν..;» ή «Τι θα έκανες αν ένας ξένος είπε ότι πρέπει να πας μαζί τους για να με βρεις;». Αυτό βοηθά να δείτε σε τι βαθμό έχει κατανοήσει το παιδάκι σας όλα όσα του έχετε διδάξει.
6. Συμβουλέψτε το να παραμείνει ήρεμο. Μάθετέ του ότι ο πανικός δεν αποτελεί καλό σύμβουλο. Διαβεβαιώστε το πως ακόμα κι αν μείνετε κάποια λεπτά χωριστά, θα κάνετε τα πάντα για να το βρείτε και θα είστε και πάλι μαζί. Έχει φανεί πως τα παιδιά που φαίνονται αναστατωμένα, γίνονται ευκολότεροι και πιο ελκυστικοί στόχοι σε επιτήδειους που έχουν πρόθεση να τα εκμεταλλευτούν.
Μια σημαντική συμβουλή για όταν ξαναβρεθείτε είναι να μην το μαλώσετε που απομακρύνθηκε από κοντά σας. Μην ξεχνάτε ότι, όπως και εσείς, έτσι και το παιδί, είναι το ίδιο αναστατωμένο και αγχωμένο! Όταν ηρεμήσει και νιώσει ασφαλές, χρησιμοποιήστε την εμπειρία για να του διδάξετε μία ακόμα φορά όλες τις συμβουλές που του μάθατε.
Εξίσου κακοποιητικό με το να αμελείς τα παιδιά σου, είναι να τα κάνεις ανήμπορα
Ποιος θ’ αλλάξει τη λάμπα;
Τις τελευταίες μέρες παίζουμε εδώ στο σπίτι με τον 16χρονο γιο μου ένα δικό μας μπρα ντε φερ, το παιχνίδι «ποιος θ΄ αλλάξει τη λάμπα». Όταν θέλουμε, σ’ αυτήν την ηλεκτροκινούμενη κοινωνία, να πούμε ότι κάποιος είναι παντελώς ανίκανος, λέμε «δεν μπορεί ν αλλάξει ούτε μια λάμπα». Καλά λέμε. Εγώ με τις καμένες λάμπες έχω τραύμα, ή μάλλον, για να το πω πιο σωστά, «εικονογραφούν» για μένα τις συνέπειες του βασικού τραύματος μου. Αλλά και όχι μόνο του δικού μου Παντρεύτηκα και έζησα δέκα χρόνια με έναν άντρα ο οποίος όταν καιγόταν η λάμπα φώναζε τον ηλεκτρολόγο. Προτιμούσε να πληρώσει κερατιάτικα παρά να την αλλάξει μόνος του. Αυτή ήταν γενικώς και η ιστορία της ζωής του, η αντίληψη ότι ΟΛΑ αγοράζονται και ΟΛΑ φτιάχνονται με τα χρήματα, κάτι που φυσικά δεν ισχύει, ή πάντως δεν πρέπει. Το πλήρωσε, οκ, αφού δεν ήθελε να ακούσει… Έζησα, επίσης, με έναν άλλον άντρα ο οποίος μια μέρα βγήκε από το μπάνιο και μου είπε: «κάηκε η λάμπα». Θυμάμαι τη σκηνή σαν τώρα, πάντα τη θυμάμαι. Σήκωσα το βλέμμα από τον υπολογιστή και τον κοίταξα με απορία. «Και λοιπόν;», είπα. Συνέχισε να με κοιτάει. Και κατάλαβα ότι ζητούσε από μένα να λύσω το θέμα της καμμένης λάμπας. Αυτουνού το θέμα είναι η επίκτητη «αναπηρία». Κάθε είδους. Μην με βρίσετε πάλι που τα λέω στα εγγλέζικα, learned helplessness, το λένε οι Εγγλέζοι, που είναι μάστορες στους όρους. Κι αυτό οδηγεί στην απόλυτη εργαλειοποίηση των άλλων για να σου κάνουν τα δεκανίκια. Πρακτικά και συναισθηματικά. Και είναι η ιστορία της δικής του ζωής… Εγώ, από την άλλη, είμαι ο άνθρωπος που μπορεί ν’ αλλάξει όχι απλώς τη λάμπα, αλλά και και την ηλεκτρολογική εγκατάσταση του άνω Χαλανδρίου αν χρειαστεί. Όταν, λοιπόν, αποφάσισα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να πάψουν να με αφορούν οι ιστορίες της ζωής των άλλων σε οποιοδήποτε επίπεδο πέραν του εκπαιδευτικού και άρχισα να κοιτάω την ιστορία της δικής μου ζωής, μέρος της οποίας είναι όλοι αυτοί οι αποπάνω αλλά κυρίως τα παιδιά μου κι εγώ, συνέβη το αυτονόητο. Είπα, «όχι καλά μου παιδιά, δεν θα γίνετε τέτοιοι εσείς, που να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα».
– «Μαμά, κάηκε η λάμπα». – «Ωραία». (Δεν κούνησα βλέφαρο) Τρεις μέρες αργότερα μπαίνω στο δωμάτιό του. Σκοτάδι. – «Κάηκε η λάμπα», είπα κι εγώ με τη σειρά μου. – «Στο έχω πει εδώ και μέρες», απαντάει μ’ αυτή την εφηβική ξινοτσαντίλα του στιλ «δεν μ ακούς, δεν με φροντίζεις». – «Ωραία», ξαναείπα, χαμογέλασα και έφυγα. Όχι αγάπη μου, δεν θα σου αλλάζω εγώ τη λάμπα στα 16, που να χτυπιέσαι κάτω. Μου είπε προχθές «θα πάω να πάρω λάμπα να την αλλάξω». Προφανώς κάπου γκρίνιαξε και του είπαν να το κάνει μόνος του. Λέω πολύ ωραία, ξέρεις που έχει χρήματα. Και λάμπες. Και σκάλα, αν και φτάνεις πλέον και χωρίς. Ακόμη στο σκοτάδι είναι. Διαπραγματεύεται με τον εαυτό του: α. την ίδια την αλλαγή της λάμπας β. το ουσιαστικό βήμα που πρέπει να κάνει προς την αυτοεξυπηρέτηση και γ. το γεγονός ότι ενώ ξέρει ότι έχω δίκιο, προσωρινά βολεύεται να ξινίζει στην «κακιά μαμά» και να αυτοθυματοποιείται. Μέρος της διαδικασίας του μεγαλώματος είναι κι αυτό. Όλα κουλ. Δεν πειράζει.
Ακόμη κι αν είμαι η «κακιά μάνα που δεν φροντίζει», μόνο καλό θα του κάνει ν’ αλλάξει τη λάμπα μόνος του. Να μάθει γενικά ν’ αλλάζει τις λάμπες μόνος του στη ζωή, ώστε οι άνθρωποι δίπλα του να μην είναι ούτε μόνο κάποιοι που τους πληρώνουμε για να μας κάνουν τις «δουλειές» μας, ούτε μόνο εργαλεία που μας κάνουν τις «δουλειές» μας. Εξίσου κακοποιητικό για τα παιδιά να τα αμελείς, με το να τα κάνεις ανήμπορα. Ίσως το δεύτερο να είναι και πιο. Άλεξ, αν με διαβάζεις, σήμερα είναι κλειστά τα μαγαζιά, αλλά έχει λάμπες το μίνι μάρκετ. Ξεβιδώνουμε προς τα αριστερά, βιδώνουμε προς τα δεξιά.
Αγοράστε στα αγόρια σας προφυλακτικά για να ξέρουν τι να κάνουν όταν έρθει η ώρα
Η Shagy, μία μαμά τριών παιδιών, ενθαρρύνει με ανάρτησή της στο Tik Tok τους γονείς να αποδεχτούν πως τα παιδιά τους μεγαλώνουν και αλλάζουν. Ισχυρίζεται πως είναι φυσιολογικό και υγιές για τους εφήβους να εξερευνούν το σώμα τους και τη σεξουαλικότητά τους, ενώ συμπλήρωσε πως οι γονείς θα πρέπει να δίνουν στα παιδιά τους προφυλακτικά για να κάνουν «εξάσκηση».
Τί ακριβώς εννοούσε; Με λίγα λόγια, θέλησε να τονίσει πως κάνοντας δώρο προφυλακτικά σε νεαρά παιδιά, τους δίνεις την ευκαιρία να εξοικειωθούν με τη χρήση τους αλλά και την… ύπαρξή τους! Παράλληλα, τα εξοικιώνεις με το ασφαλές σεξ διώχνοντας την προκατάληψη ότι η ερωτική πράξη είναι κάτι «απαγορευμένο» για το οποίο πρέπει να ντρέπονται.
Μάλιστα, επισήμανε πως τα προφυλακτικά δεν αρκούν! Καλό είναι τα παιδιά να μάθουν και τους βασικούς κανόνες υγιεινής γύρω από το σεξ: «Σκεφτείτε το λιγάκι… μαζί με τα προφυλακτικά, δίνεις στα παιδιά και μαντηλάκια καθαρισμού, χαρτομάντηλα και λιπαντικά. Έτσι, μαθαίνουν πώς πρέπει να τα χρησιμοποιούν όλα αυτά πριν κάνουν σεξ! Όταν λοιπόν θα έρθει η ώρα να κοιμηθούν πρώτη φορά με τον/τη σύντροφό τους, δεν θα έχουν αμηχανία, θα ξέρουν πώς να φερθούν και το σημαντικότερο θα παραμείνουν ασφαλείς με τη χρήση προφυλακτικού!».
Το βίντεο της Shagy το παρακολούθησαν 248,000 φορές και συγκέντρωσε πάνω από 45,700 likes. Όπως συμβαίνει πάντα, αρκετοί εναντιώθηκαν στις απόψεις της αλλά οι περισσότεροι συμφώνησαν μαζί της. Κάποιος μάλιστα σχολίασε πως είναι καλύτερο να έχεις μία μαμά σαν τη Shagy, παρά κάποια που ντρέπεται να θίξει τέτοια θέματα και αφήνει το παιδί της στην άγνοια. Κι εμείς συμφωνούμε μαζί του!
Η φωτογραφία που ανέβασε μία παιδίατρος και σοκάρει κάθε γονέα.
Πόσων από εμάς τα παιδιά φορούν το ειδικό ποδηλατικό κράνος, κάθε φορά που βγαίνουν βόλτα με το ποδήλατο; Οι κανόνες ασφαλείας για την κυκλοφορία μας με οποιοδήποτε όχημα ξεκινούν από την παιδική ηλικία και είναι κάτι που δυστυχώς παραβλέπουμε.
Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει με το post της μία παιδίατρος, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει τους γονείς των παιδιών που κάνουν ποδήλατο, πατίνι, rollers ή οτιδήποτε μπορεί να τα ρίξει εύκολα και απότομα στο έδαφος, να φορούν ΠΑΝΤΑ κράνος.
Η Dr. Free Hess, παιδίατρος, ειδικός στην παιδική ασφάλεια και μαμά, δημοσίευσε μία φωτογραφία στη σελίδα της στο Facebook, δείχνοντας ένα εντελώς κατεστραμμένο κράνος ποδηλάτου, έπειτα από ατύχημα παιδιού με ποδήλατο. Η ίδια εξηγεί, ότι αν δεν υπήρχε το κράνος, κάπως έτσι θα γινόταν το… κεφάλι του παιδιού.
«Βλέπω πολύ συχνά παιδιά στο ιατρείο μου με τραύματα στο κεφάλι, έπειτα από πτώση από ποδήλατο. Κάποια από αυτά τα παιδιά έχουν χτυπηθεί ακόμα και από αυτοκίνητα, ενώ πολλά έχουν απλά πέσει, επειδή ένα αυτοκίνητο πέρασε γρήγορα από δίπλα τους και δεν κατάφεραν να κρατήσουν την ισορροπία τους. Στις περιπτώσεις αυτές, είναι το κράνος που θα κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε ένα απλό κάταγμα, σε ένα σοβαρό νευρολογικό ατύχημα ή ακόμα και στον θάνατο!
Πρόσφατη δημοσκόπηση που έλαβε χώρα στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν έδειξε, ότι το 18% των γονιών παραδέχεται, ότι τα παιδιά δεν φορούν κράνος. Αυτό αντιστοιχεί στο 1 στους 5 γονείς. Αυτό ΔΕΝ το καταλαβαίνω!
Κοιτάξτε το κράνος της φωτογραφίας. Φανταστείτε να δεχόταν το κεφάλι του παιδιού σας ΧΩΡΙΣ να φορά κράνος.
Αν εσείς ή το παιδί ανεβαίνετε σε ποδήλατο, skateboard, παγοπέδιλα, rollers, hover board, μηχανάκι ή οτιδήποτε άλλο ενέχει τον κίνδυνο τραυματισμού στο κεφάλι χρειάζεται να φοράτε πάντα κράνος. ΠΑΝΤΑ.
Δώστε το καλό παράδειγμα στα παιδιά σας και φορέστε κι εσείς κράνος. Τα παιδιά σας χρειάζονται, όσο τα χρειάζεστε κι εσείς».
Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή της και ας κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να προστατεύσουμε έμπρακτα τη ζωή των παιδιών μας.
Δεν είπε κανείς ότι η δουλειά του γονέα είναι εύκολη, ή μόνο ευχάριστη. Οι περισσότεροι γονείς ωριμάζουν σαν προσωπικότητες και σαν ψυχές ταυτόχρονα με τα παιδιά τους. Δεν ζήτησε κανείς να είναι τέλειοι, αψεγάδιαστοι, μιας και κανείς δεν είναι τέλειος. Γο-νέας , ένας νέος γόνος, ένα νέο προϊόν, μια ανάμειξη δύο ψυχών, δύο προσωπικοτήτων , που η αγάπη, του ενός για τον άλλον, δημιούργησε έναν νέο καρπό, μια νέα ύπαρξη. Όπως είναι λογικό αυτή η νέα ύπαρξη, είναι κάτι από τα δύο, συν την δική του μοναδική ανερχόμενη προσωπικότητα. Που σημαίνει σαν γονέας, έχεις ήδη κάποια γνωρίσματα για το πώς θα διαχειριστείς το παιδί στα πρώτα χρόνια της ζωής του, με την προϋπόθεση ότι γνωρίζεις τον εαυτό σου, έστω και λίγο, όπως επίσης και του άλλου μισού.
Όπως γνωρίζουμε τα λάθη είναι ανθρώπινα, και εκτός αυτού είναι το μόνο μέσων για να καταλάβουμε την ζωή. Μόνο ο παθών μαθαίνει, όσο καλές και αν είναι οι θεωρίες και οι συμβουλές, αν δεν καεί η πέτσα σου, πως θα πιστέψεις ότι η φωτιά σε καίει.
Κάποιοι μπορεί να έγιναν γονείς γιατί έτσι όριζε η κοινωνία κάποτε, και ας μην ήταν έτοιμοι για ένα τέτοιο ταξίδι, κάποιοι άλλοι μπορεί να ήθελαν και να ήταν έτοιμοι να ανεβούν σε εκείνο το τρένο, άλλα η ζωή να μην είχε τις ίδιες βλέψεις. Λένε τα παιδιά είναι η εξιλέωση του γονέα για τα λάθη του, από αυτήν, ή και από άλλη ζωή. Τι γίνεται όμως όταν κάνεις πολλά χρόνια αυτό το ταξίδι και δεν έχεις κάνει καμία πρόοδο, ούτε με σένα σαν άνθρωπος, έπειτα ούτε σαν γονιός, αλλά προφανώς ούτε με το παιδί σου.Ποιες είναι οι προσδοκίες σου σαν δάσκαλος που έχεις υπάρξει για εκείνο το πλάσμα, και ποιες είναι οι απαιτήσεις σου από τον ίδιο σου τον εαυτό, αν έχεις φυσικά.
Η κατανόηση όπως και η υπομονή είναι από εκείνα τα βοηθητικά εργαλεία που βρίσκονται στο εγκεφαλικό κουτί περί γονικές ευθύνες. Όταν αγαπάμε, αυτές οι δύο έννοιες είναι τόσο αυτονόητες, όσο και το οξυγόνο που δεν ξεχνάμε να αναπνεύσουμε. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που ξεχνάμε να αναπνεύσουμε, αλλά αυτό κρατάει μερικά δευτερόλεπτα, τα ίδια δευτερόλεπτα που ξεχνάμε να δείξουμε όλα εκείνα τα συναισθήματα ευγνωμοσύνης σε εκείνους που αγαπάμε, γιατί είχαμε μεγαλύτερες προβλέψεις-απαιτήσεις από εκείνους τους ανθρώπους, αλλά πάντοτε σε σύγκριση με εμάς τους ίδιους. Παρόλα αυτά παραμερίζουμε όλες εκείνες τις διαφορές που στο τέλος της ημέρας μας κάνουν να είμαστε μοναδικοί ο καθένας με τον τρόπο του.
Το να δείξουμε κατανόηση σε έναν γονέα που δεν κατάφερε ποτέ να ωριμάσει άλλοτε μας κάνει εμάς να δείχνουμε ωριμότητα και δυνατούς, αλλά άλλοτε αδύναμους που δεν καταφέραμε να περάσουμε τα σωστά μηνύματα ώστε να δουν ολόκληρη την εικόνα. Θα μου πεις δεν είναι δουλειά του παιδιού, αλλά όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης για τον συνάνθρωπο μας άσχετα ποια είναι η σχέση που μας συνδέει. Η αγάπη όμως με την ωριμότητα είναι δύο συντελεστές που δεν έχουν ανάγκη το ένα το άλλο. Το να δείχνεις την αγάπη σου στο παιδί σου, το να μοιραστείς την χαρά του και να τον κάνεις να νιώθει περήφανο για τον εαυτό του, δεν χρειάζεται να είσαι γονιός, αρκεί να είσαι άνθρωπος.
Το να είναι κάποιος ελλιπής, είναι απόλυτα δεκτό και κατανοητό, όταν όμως το παιδί καταφέρνει να είναι εκεί για τον γονιό του και ας μην είναι υποχρεωμένος να σηκώνει τέτοιο βάρος, το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει εκείνος ο γονιός, είναι απλά να βρίσκεται εκεί για το παιδί του, πολλές φορές και ας μη ξέρει γιατί, και αυτό ένα είδος αγάπης είναι.
Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και την παρουσία των γονέων, και όλα τα υπόλοιπα ξετυλίγονται μόνα τους με τον χρόνο.
Το ήθος των γονιών χτίζει το χαρακτήρα των παιδιών
Είναι μεγάλο πλεονέκτημα για τα παιδιά αν οι γονείς τους έχουν ξεκαθαρισμένη στάση ζωής.
Αν έχουν, δηλαδή, ήθος, με το οποίο κρίνουν τα γεγονότα. Το ήθος ενεργεί σαν οικοδομικό υλικό στο χαρακτήρα του παιδιού. Όσο πιο ξεκάθαρες και γεμάτες αποδοχή είναι οι αντιλήψεις σας για τον κόσμο, τόσο πιο σταθερά θα εδραιώνεται αυτή η ηθική στάση και τόσο πιο εύκολο θα είναι για τα παιδιά σας να προσαρμοστούν στους κοινωνικούς κανόνες.
Η στάση σας απέναντι στα προβλήματα της ζωής αποκαλύπτεται από τις συζητήσεις σας. Αυτά που ακούνε τα παιδιά στο σπίτι έχουν μεγάλη σημασία για την ανάπτυξή τους. Πρέπει να είστε προσεκτικοί μ’ αυτά που λέτε μπροστά στο παιδί σας, και ποτέ μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη τον. Καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα εσείς νομίζετε. Μπορεί να μη γνωρίζει ακόμα κάποιες λέξεις, αλλά κι απ’ την πολύ μικρή του ηλικία είναι ικανό να “πιάσει” το νόημα μιας συζήτησης ανάμεσα στους ενήλικους. Και, προσοχή:
Οι αισιόδοξες απόψεις -δικές σας ή του περιβάλλοντος σας- δεν είναι δυνατό να παρακινήσουν το παιδί στη χαρά της ζωής και τη δημιουργικότητα. Οι συνεχείς επικρίσεις σας για την κατάπτωση του ανθρώπου και τη διαφθορά του κόσμου δεν μπορούν να παρακινήσουν τα παιδιά, ώστε να γίνουν χρήσιμα μέλη της κοινωνίας.
Θα πρέπει να δείξετε στο παιδί την ομορφιά της ζωής και την αξία της Τέχνης. Το παιδί πρέπει να διδαχτεί να θαυμάζει τη Φύση και τη χαρά της γνώσης και του προβληματισμού. Θ’ αρχίσει να νιώθει ένα πρώιμο ενδιαφέρον γι’ αυτά τα πράγματα, αν εσείς του μιλάτε σχετικά την ώρα του φαγητού στο τραπέζι ή βγαίνοντας περίπατο μαζί του. Η ίδια η ατμόσφαιρα του σπιτιού, εκτός από τις ειδικές σχολικές ανάγκες, παίζει καθοδηγητικό ρόλο στη διανοητική, πνευματική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Ασκεί μια ζωντανή επίδραση πάνω στο χαρακτήρα του, στη νοοτροπία και στο ταμπεραμέντο του. Πολλή και κοπιαστική εργασία θα εξοικονομηθεί από την κατοπινή του εκπαίδευση, αν η ανατροφή του είναι ήρεμη και δημιουργική από τον πρώτο καιρό της κοινωνικής του ζωής μέσα στην οικογένεια.
Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η ήρεμη οικογενειακή ατμόσφαιρα είναι δύσκολο να βρεθεί στην εποχή μας, μια εποχή ανασφάλειας, αβεβαιότητας και έντονου ανταγωνισμού. Οι γονείς, ωστόσο, μπορούν να φυλαχτούν απ’ τον πειρασμό και να μη ρίξουν το σφάλμα -για την έλλειψη αρμονίας- στις συνθήκες της ζωής τους, στους παππούδες, στα πεθερικά ή ο ένας στον άλλο. Αν γίνει αυτό, η ατμόσφαιρα στο σπίτι θα βαρύνει ακόμα πιο πολύ. Και θα φέρει κι άλλες συγκρούσεις.
Μπορείτε να βελτιώσετε (ίσως και να αλλάξετε) τις συνθήκες αλλάζοντας τη δική σας συμπεριφορά, και προσπαθώντας με κάθε τρόπο να βελτιώσετε τη συμβολή σας στην αλλαγή αυτής της κατάστασης. Οι οικονομικές δυσκολίες, τα ελαττώματα του χαρακτήρα, η ασυμφωνία των γονιών, ο στενός χώρος στην κατοικία, οι ανεπιθύμητοι γείτονες ή συγγενείς, οι αρρώστιες – δηλαδή, η κάθε ανωμαλία στο οικογενειακό καθεστώς, η κάθε διατάραξη της γαλήνης- όλα αυτά απαιτούν ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στον τρόπο που χρησιμοποιούμε για να τα αντιμετωπίσουμε. Η αγανάκτηση και η αποθάρρυνση, ένας καυγάς -ανεξάρτητα πόσο δικαιολογημένα ή κατανοητά είναι όλα αυτά- μπορούν να προσθέσουν νέες δυσκολίες στην, ήδη, δύσκολη κατάσταση, και να βλάψουν την ανάπτυξη του παιδιού, πολύ περισσότερο από τα ίδια δυσάρεστα γεγονότα ή καταστάσεις.
Δέκα τρόποι πρόληψης της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης
Μια συζήτηση που πρέπει να γίνεται νωρίς και να επαναλαμβάνεται τακτικά.
Δυστυχώς ζούμε μέρες όπου στην επικαιρότητα πρωταγωνιστεί ένας από τους χειρότερους εφιάλτες για τους γονείς και ακόμα περισσότερο για τα ίδια τα παιδιά. Η σεξουαλική κακοποίηση είναι ένας κίνδυνος που ελλοχεύει στα πιο ανύποπτα μέρη και το πρόσωπο με το οποίο εμφανίζεται στα παιδιά –ιδιαίτερα τα πολύ μικρής ηλικίας– μπορεί να φοράει μάσκα καλοσύνης και τρυφερότητας και να τα μπερδέψει, με αποτέλεσμα να μην ξέρουν πώς να προφυλάξουν τον εαυτό τους. Ακολουθούν δέκα τρόποι που θα σας βοηθήσουν να προλάβετε την παιδική σεξουαλική κακοποίηση.
Μιλήστε νωρίς για τα μέρη του σώματος.
Ονομάστε τα μέρη του σώματος και μιλήστε για αυτά πολύ νωρίς. Χρησιμοποιήστε τα κατάλληλα ονόματα για τα μέρη του σώματος ή τουλάχιστον διδάξτε στο παιδί σας ποιες είναι οι πραγματικές λέξεις για τα μέρη του σώματός του. Το να αισθάνεται άνετα χρησιμοποιώντας αυτές τις λέξεις και να γνωρίζει τι σημαίνουν μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί να μιλήσει καθαρά αν έχει συμβεί κάτι ακατάλληλο.
Διδάξτε τους ότι ορισμένα μέρη του σώματος είναι ιδιωτικά.
Πείτε στο παιδί σας ότι τα προσωπικά του μέρη ονομάζονται ιδιωτικά επειδή δεν είναι για να τα βλέπουν όλοι. Εξηγήστε ότι η μαμά και ο μπαμπάς μπορούν να τα δουν γυμνά, αλλά οι άνθρωποι έξω από το σπίτι πρέπει να τα βλέπουν μόνο με τα ρούχα τους. Εξηγήστε πώς ο γιατρός του μπορεί να το δει χωρίς τα ρούχα του, γιατί η μαμά και ο μπαμπάς είναι εκεί μαζί και ο γιατρός ελέγχει το σώμα του.
Διδάξτε τα όρια του παιδιού σας.
Πείτε στο παιδί σας πραγματικά ότι κανείς δεν πρέπει να αγγίζει τα ιδιωτικά του μέρη και ότι κανείς δεν θα πρέπει να του ζητήσει να αγγίξει τα ιδιωτικά μέρη κάποιου άλλου. Οι γονείς συχνά θα ξεχάσουν το δεύτερο μέρος αυτής της πρότασης. Η σεξουαλική κακοποίηση ξεκινά συχνά με τον δράστη που ζητά από το παιδί να αγγίξει τον εαυτό του ή κάποιον άλλο.
Πείτε στο παιδί σας ότι τα μυστικά που αφορούν το σώμα του δεν είναι εντάξει.
Οι περισσότεροι δράστες θα πουν στο παιδί να κρατήσει μυστικό την κακοποίηση. Αυτό μπορεί να γίνει με φιλικό τρόπο, όπως, «Μου αρέσει να παίζω μαζί σου, αλλά αν πεις σε κανέναν άλλο τι παίξαμε, δεν θα με άφηναν να σε ξαναδώ». Ή μπορεί να είναι απειλή: «Αυτό είναι το μυστικό μας. Αν το πείτε σε κανέναν, θα του πω ότι ήταν η ιδέα σας και θα μπείτε σε μεγάλο μπελά!» Πείτε στα παιδιά σας ότι ανεξάρτητα από το τι τους λέει κάποιος, τα μυστικά του σώματος δεν είναι εντάξει και θα πρέπει πάντα να σας λένε εάν κάποιος προσπαθεί να τα κάνει να κρατήσουν ένα μυστικό που αφορά το σώμα τους.
Πείτε στο παιδί σας ότι κανείς δεν πρέπει να τραβήξει φωτογραφίες από τα ιδιωτικά μέρη του σώματός του.
Αυτό συχνά αμελείται από τους γονείς. Υπάρχει ένας ολόκληρος άρρωστος κόσμος από παιδόφιλους που λατρεύουν να τραβούν και να ανταλλάσσουν φωτογραφίες γυμνών παιδιών στο διαδίκτυο. Αυτή είναι μια επιδημία και θέτει το παιδί σας σε κίνδυνο. Πείτε στα παιδιά σας ότι κανείς δεν πρέπει ποτέ να τραβήξει φωτογραφία από τα ιδιωτικά μέρη του σώματός του.
Διδάξτε στο παιδί σας πώς να βγει από τρομακτικές ή δυσάρεστες καταστάσεις.
Μερικά παιδιά νιώθουν άβολα όταν λένε στους ανθρώπους «όχι» – ειδικά ηλικιωμένους συνομηλίκους ή ενήλικες-. Πείτε τους ότι είναι εντάξει να πουν σε έναν ενήλικα ότι πρέπει να φύγουν, εάν συμβεί κάτι που το νιώθουν λάθος και βοηθήστε τα να βρίσκουν λόγια για να βγουν από δυσάρεστες καταστάσεις. Πείτε στο παιδί σας ότι εάν κάποιος θέλει να δει ή να αγγίξει τα ιδιωτικά του μέρη, μπορεί να του πει ότι πρέπει να φύγει για να πάει τουαλέτα.
Βρείτε μια λέξη-κλειδί που τα παιδιά σας να μπορούν να χρησιμοποιήσουν όταν αισθάνονται ανασφαλή ή βρίσκονται σε κίνδυνο.
Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν λίγο, μπορείτε να τους δώσετε έναν ειδικό κώδικα που να μπορούν να χρησιμοποιήσουν όταν αισθάνονται ανασφαλή. Αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο σπίτι, όταν υπάρχουν φιλοξενούμενοι στο σπίτι ή όταν είναι σε συνάντηση παιχνιδιού ή φιλοξενούνται αλλού για ύπνο.
Πείτε στα παιδιά σας ότι δεν θα βρουν ποτέ τον μπελά τους αν σας πουν ένα μυστικό που αφορά το σώμα τους.
Τα παιδιά λένε συχνά ότι δεν έλεγαν τίποτα γιατί πίστευαν ότι θα έβρισκαν τον μπελά τους. Αυτός ο φόβος χρησιμοποιείται συχνά από τον δράστη. Πείτε στο παιδί σας ότι ό,τι κι αν συμβεί, όταν σας πει οτιδήποτε για την ασφάλεια του σώματος ή τα μυστικά του σώματος, δεν θα βρει ΠΟΤΕ τον μπελά του.
Πείτε στο παιδί σας ότι ένα άγγιγμα σώματος μπορεί να μοιάζει με γαργάλημα ή να το κάνει να αισθάνεται καλά.
Πολλοί γονείς και βιβλία μιλούν για «καλή αφή και κακή αφή», αλλά αυτό μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, διότι συχνά αυτές οι αποχρώσεις δεν βλάπτουν ούτε κάνουν αρχικά το παιδί να νιώθει άσχημα. Ο όρος «μυστική αφή» είναι μια πιο ακριβής απεικόνιση του τι μπορεί να συμβεί.
Πείτε στο παιδί σας ότι αυτοί οι κανόνες ισχύουν ακόμη και για άτομα που γνωρίζουν και ακόμη και για ένα άλλο παιδί.
Αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο για τη συζήτηση με το παιδί σας. Όταν ρωτάτε ένα μικρό παιδί πώς μοιάζει ένας «κακός» άνθρωπος πιθανότατα να σας περιγράψει έναν κακοποιό. Μπορείτε να πείτε κάτι σαν, «Η μαμά και ο μπαμπάς μπορεί να αγγίζουν τα ιδιωτικά σας μέρη όταν σας καθαρίζουμε ή εάν χρειάζεστε κρέμα – αλλά κανένας άλλος δεν πρέπει να σας αγγίξει εκεί. Όχι φίλοι, όχι θείες ή θείοι, ούτε δάσκαλοι ή προπονητές. Ακόμα κι αν τους αρέσει ή νομίζετε ότι είναι υπεύθυνοι, δεν θα πρέπει να αγγίζουν τα προσωπικά σας μέρη».
Ακόμα κι αν αυτές οι συζητήσεις δεν θα αποτρέψουν απολύτως τη σεξουαλική κακοποίηση, ωστόσο η γνώση είναι ένα ισχυρό αποτρεπτικό μέσο, ειδικά με μικρά παιδιά που γίνονται στόχος λόγω της αθωότητας και της άγνοιάς τους σε αυτόν τον τομέα.
Να θυμάστε μια συζήτηση δεν είναι αρκετή. Βρείτε τις αφορμές και τη χρονική στιγμή για να επαναλάβετε αυτά τα μηνύματα, όπως την ώρα του μπάνιου ή όταν τρέχουν γυμνά. Και μοιραστείτε αυτό το άρθρο με όσους αγαπάτε και ενδιαφέρεστε και βοηθήστε να διαδοθεί το μήνυμα της ασφάλειας του σώματος!
Τι μπορείς να κάνεις όταν κοροϊδεύουν το παιδί στο σχολείο!
Το να κοροϊδεύουν το παιδί στο σχολείο είναι δυστυχώς μια συνηθισμένη και πολύ άσχημη κατάσταση. Ανεξάρτητα αν είναι αγόρι ή κορίτσι, τα παιδιά στην προ εφηβεία και στην εφηβεία γίνονται πολύ σκληρά.
Γι’ αυτή τη συμπεριφορά υπάρχουν πολλές εξηγήσεις όμως δεν θα σταθούμε σε αυτό. Το θέμα είναι τι μπορείς να κάνεις εσύ για να προστατέψει το δικό σου παιδί, είτε είναι κορίτσι είτε αγόρι.
Το βασικό βέβαια είναι να καταλάβεις πως γίνεται κάτι τέτοιο -αν και δεν είναι πολύ δύσκολο αφού θα δεις την συμπεριφορά του παιδιού σου να αλλάζει (ανάλογα το χαρακτήρα του παιδιού μπορεί να γίνει πιο σκληρό και ατίθασο ή πολύ πιο ευαίσθητο). Αν είναι στη εφηβεία βέβαια είναι λίγο πιο δύσκολο όμως θα παίξει ρόλο πόσο σε εμπιστεύεται και πως θα το πλησιάσεις για να σου μιλήσει.
Δες λοιπόν τι μπορείς να κάνεις όταν κοροϊδεύουν το παιδί στο σχολείο
Εξήγησε στο παιδί πως δεν φταίει.
Οι κλίκες σε οποιαδήποτε ηλικία μπορεί να είναι καταστροφικές για την αυτοεκτίμηση του παιδιού. Μια κλίκα συνήθως εκφοβίζει ή κοροϊδεύει ένα παιδί που δεν είναι σε αυτήν χωρίς λόγο. Εξηγώντας στο παιδί πως δεν φταίει για αυτά που το κοροϊδεύουν (και θα του τα εξηγήσεις ένα ένα) το βοηθάς να μη χάνει την αυτοεκτίμηση του όσο μικρό και αν είναι
Υποστήριξε το παιδί να βρει μια λύση μόνο του
Αυτό φυσικά αν κρίνεις πως τα πράγματα δεν έχουν ξεφύγει πολύ. Αυτή η λύση είναι κυρίως για τα έφηβα παιδιά. Βρίσκοντας μόνο του το παιδί τη λύση (με τη δική σου βοήθεια προτείνοντας του πράγματα) το βοηθάς να λύνει τα προβλήματα της ζωής μόνο του
Αντιμετώπισε το τρυφερά στο σπίτι.
Σίγουρα το κάνεις, αλλά αυτή είναι μια πιο ευαίσθητη περίοδος. Το παιδί πρέπει να ξέρει πως όσο σκληρός και αν είναι ο κόσμος έξω στο σπίτι θα πάρει πάντα την αγάπη και το σεβασμό που πρέπει. Έτσι εκτός από το να αισθάνεται πάντα καλύτερα θα αποκτήσει και παραπάνω εμπιστοσύνη.
Ενθάρρυνε το να βρει συμμάχους.
Αυτό είναι κυρίως για τα παιδιά στη εφηβεία. Πρόσεξε: όχι να μπει σε μια κλίκα και να κάνει ότι του κάνουν. Να έχει φίλους που θα είναι δίπλα του. Οι κλίκες πλησιάζουν πιο δύσκολα ένα παιδί σε παρέα
Πες στο παιδί να ενημερώσει τους καθηγητές.
Όλα τα παιδιά έχουν έναν δάσκαλο ή καθηγητή που τον νιώθουν πιο κοντά τους. Πολλά παιδιά ίσως το αρνηθούν γιατί φοβούνται για περισσότερα κοροϊδευτικά σχόλια. Όμως πρέπει κάποιος ενήλικας να έχει το νου του.Αν δεν το κάνει το παιδί φρόντισε να το κάνεις εσύ
Μην αφήσεις το παιδί να δει τον εαυτό του σαν θύμα
Είναι πολύ εύκολο ένα παιδί στην εφηβεία να δει τον εαυτό του σαν θύμα, όμως πρέπει να βρεις τον τρόπο να εξηγήσεις στο παιδί σου πως πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτές τις εμπειρίες για τη μετέπειτα ζωή του.
