Με κοιτάζεις με εκείνο το βλέμμα που θα ήθελα να μην είχα γνωρίσει ποτέ. Δεν είναι αυτό το βλέμμα που πρέπει να έχουν οι μαμάδες. Η μαμά είναι γλυκιά, είναι καλή, μ’ αγαπάει όσο κανέναν άλλον στον κόσμο, μα ξεχνά καμιά φορά ότι είμαι παιδί και περιμένει να συμπεριφερθώ σαν ενήλικας. Όχι, δε μου αρέσει όταν με κοιτάζεις έτσι, μαμά. Δεν είσαι το ίδιο άτομο που τα βράδια με βάζει στο κρεβάτι για ύπνο και με σκεπάζει τρυφερά για να μην κρυώσω. Εκείνη η μαμά μυρίζει αγάπη. Η άλλη με τρομάζει.

Μη μου φωνάζεις, μαμά! Αν δυσκολεύομαι να καταλάβω με τα λόγια σου, τότε να είσαι σίγουρη πως ποτέ δε θα μάθω με τις φωνές σου. Δε μου αρέσει να σε κουράζω, μαμά, μα είναι φορές που δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σε κάνω να με προσέξεις όσο θα ήθελα. Είναι φορές που γίνομαι περισσότερο παιδί απ’ όσο είμαι, που κάνω όλα αυτά τα παράξενα για σένα πράγματα, μόνο για να καταφέρω να στρέψεις την προσοχή σου εξ’ ολοκλήρου σε μένα. Βλέπεις, εγώ δε έχω δυνατή φωνή για να με ακούσεις και ο μόνος τρόπος να σου φωνάξω είναι να κάνω όσες περισσότερες ζημιές μπορώ.

Μη μου φωνάζεις, μαμά, σε λυπάμαι. Ναι, καλά άκουσες. Στεναχωριέμαι, όταν σε βλέπω τόσο δυστυχισμένη εξαιτίας μου. Είμαι το παιδί που χρόνια επιθυμούσες να αποκτήσεις και αυτό που γέμιζε την κοιλίτσα σου για 9 ολόκληρους μήνες. Τί έχει αλλάξει και χάνεις την υπομονή σου μαζί μου; Ξέρω, είσαι κουρασμένη. Σε άκουσα που το έλεγες εχτές στον μπαμπά, μα αν καθίσεις για λίγο μαζί μου στο δωμάτιο, σου υπόσχομαι θα σου δείξω ένα φοβερό παιχνίδι, που θα σε παρασύρει σε κόσμους μαγικούς και θα σε κάνει να ξεχάσεις όλους σου τους προβληματισμούς.

Μη μου φωνάζεις, μαμά, σε φοβάμαι. Και δε θέλω να σε φοβάμαι. Θέλω να με αφήσεις να κάνω τα λάθη μου, να πάρω πρωτοβουλίες να εξερευνήσω όλες αυτές τις νέες πληροφορίες για έμενα, να αποτολμήσω τα πιο παράτολμα πράγματα. Μπορείς απλά να έρχεσαι κοντά μου, να μου μιλάς, να μου εξηγείς, να με διορθώνεις. Μην ξεγελιέσαι, όταν κάνω πως δε σ’ ακούω. Θέλω να φανώ ισάξιο με το παιδί που ονειρεύτηκες και από πείσμα δεν παραδέχομαι το λάθος μου. Αγκάλιασέ με, μαμά και σταμάτα να με ρίχνεις στο σκοτάδι με τις φωνές σου. Σταμάτα να με εμποδίζεις να σ’ εμπιστευτώ και να σου ανοίξω την καρδιά μου. Κρύβω πολύτιμα πράγματα εκεί πέρα και, αν σταθούμε τυχεροί, θα ανακαλύψουμε μοναδικά πράγματα ο ένας για τον άλλον. Έχει κρύο σ’ εκείνο το μέρος που με στέλνουν οι φωνές σου. Ένα κρύο, που μόνο η δική σου αγκαλιά μπορεί να σπάσει και να με ζεστάνει ξανά.

Μη μου φωνάζεις, μαμά, γιατί το μόνο που μου μαθαίνεις είναι να φωνάζω κι εγώ , κάθε φορά που τα πράγματα δεν πηγαίνουν, όπως θα ήθελα. Με κάνεις να νιώθω πιο μόνος από ποτέ και με πληγώνεις ανεπανόρθωτα. Με κάνεις να μη θέλω να πιστεύω πια στην αγάπη και προσπαθώ να πάω κόντρα στη φύση μου. Μου περνάς μπερδεμένα μηνύματα, όταν η ζωή από μόνη της είναι ήδη αρκετά πολύπλοκη για μένα. Μη φωνάζεις, μαμά. Πονάει η καρδιά μου και δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω, γιατί μου λείπεις. Μου λείπει το χάδι σου, η ηρεμία σου και το “σ’ αγαπώ” που έπνιξες μέσα στην οργή σου.

Μη μου φωνάζεις, μαμά. Μόνο άκουσε. Δε θα είμαι για πάντα μικρός, μα το κακό που μου κάνουν οι φωνές σου θα με ακολουθεί μέχρι να μεγαλώσω. ‘Αφησέ τα όλα στην άκρη και κοίταξέ με λίγο καλύτερα. Είμαι εγώ, το παιδί σου και δεν αξίζω μία παρά τρίχα καλή μαμά. Αξίζω τον καλύτερο εαυτό σου και την πλήρη προσοχή και αγάπη σου. Αγάπησέ με, μαμά, σου ανοίγω τα χέρια μου. Αγκαλιά και πάμε από την αρχή. Μπορείς.-

Περσεφόνη

Πηγή

Οι μαθητές ηλικίας έξι έως δεκαέξι ετών στη Δανία παρακολουθούν υποχρεωτικά μαθήματα ενσυναίσθησης.

Ως ενσυναίσθηση ορίζουμε την δεξιότητα να κατανοούμε τα συναισθήματα του άλλου: μπορούμε δηλαδή να δούμε τον κόσμο με τα μάτια του και σταματάμε να τον κρίνουμε σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μας.

Δεδομένου ότι η Δανία είναι μια από τις τρεις «πιο χαρούμενες» χώρες στον κόσμο, ίσως έχουμε κάτι να κερδίσουμε με το να μιμηθούμε τους βόρειους γείτονές μας.

Από πολύ μικρή ηλικία, αυτό που διδάσκονται οι μαθητές στα δανέζικα σχολεία είναι η προτεραιότητα στην συνεργασία και όχι στον ανταγωνισμό. Για μια ώρα την εβδομάδα τα παιδιά παρακολουθούν μαθήματα ενσυναίσθησης, τα οποία τα ενθαρρύνουν να ασχοληθούν με το ευ ζην των άλλων, να ακούν τον πλησίον με στόχο να τον κατανοήσουν καλύτερα και να ξεπεράσουν τα στεγανά που γίνονται προκαταλήψεις όσο μεγαλώνουμε.

Διαβάζω, αντιλαμβάνομαι και ακούω τα συναισθήματα των άλλων

Σύμφωνα με την Selon Brené Brown, Αμερικανίδα συγγραφέα, η δεξιότητα της ενσυναίσθησης απαιτεί την ικανότητα να μπούμε κάτω από το «πετσί» του άλλου, να μην τον κρίνουμε, να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά του και να του τα επικοινωνούμε. Σε αυτό το σημείο πρέπει να διευκρινίσουμε την διαφορά ανάμεσα στην ενσυναίσθηση και στην συμπόνια. Πρόκειται για την συναισθηματική στάση που μας κάνει να «μπαίνουμε στη θέση του άλλου», που επιτρέπει να βρίσκουμε τις κατάλληλες λέξεις για να βοηθήσουμε ένα άτομο ή για να κατανοήσουμε ακόμη και τις πιο αλλόκοτες για εμάς πράξεις του.

Στη Δανία, κατά τη διάρκεια του μαθήματος της ενσυναίσθησης, τα παιδιά μαθαίνουν να διαβάζουν, να κατανοούν και να ακούνε τα συναισθήματα των άλλων. Με τη βοήθεια εικόνων αναπαριστούν διαφορετικά συναισθήματα όπως η θλίψη, ο φόβος, η χαρά, η απογοήτευση, καλούνται να περιγράψουν τα συναισθήματα των άλλων με δικά τους λόγια και να εκφράσουν και τα δικά τους. Αυτά τα μαθήματα είναι η ευκαιρία να εκφράσουν τα συναισθήματά τους δημόσια και να ακούσουν κι εκείνα των άλλων.

Μια κουλτούρα που προάγει την συνεργασία

«Αυτή η άσκηση γίνεται με τον εξής στόχο: να εξηγήσουν αυτό που αισθάνεται ο άλλος, και να μην κρίνουν ποτέ τα συναισθήματά του» σχολιάζει η Jessica Joelle Alexander, συνεργάτης στη συγγραφή του βιβλίου «Ο δανέζικος τρόπος να είσαι γονιός».

Όπως υποστηρίζει, είναι ένας τρόπος να ενδιαφερόμαστε για τους άλλους αντί να επικεντρωνόμαστε στην προσωπική μας επιτυχία. Ένας τρόπος για να ενισχύσουμε αξίες όπως την αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη. Κοινωνίες υπερβολικά επικεντρωμένες στο άτομο και στην οικονομική επιτυχία, μήπως θα έπρεπε να εμπνευστούν από αυτό το παράδειγμα;

Θα ήταν ίσως παρακινδυνευμένο να συνδέσουμε την κατάταξη της Δανίας στη λίστα των πιο ευτυχισμένων χωρών του κόσμου (3η θέση το 2017) με τα μαθήματα ενσυναίσθησης που παραδίδονται στα σχολεία. Πρέπει να λάβουμε υπόψιν και άλλους κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες, κυρίως τις ελάχιστες ανισότητες ανάμεσα στους πιο πλούσιους και στους πιο φτωχούς. Εξάλλου, το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας διακρίνεται και για άλλα χαρακτηριστικά: οι μαθητές δεν παίρνουν βαθμούς πριν την ηλικία των δεκατριών ετών, ώστε να μην ωθούνται στο να συγκρίνονται συνεχώς με τους άλλους.Η διδασκαλία της ενσυναίσθησης είναι λοιπόν περισσότερο μια ένδειξη ενός γενικότερου πνεύματος που επικρατεί στην χώρα το οποίο καλλιεργεί μια νοοτροπία συνεργασίας ανάμεσα στα άτομα πολύ περισσότερο από την προσωπική επιτυχία. Το σχολείο και ο τρόπος με τον οποίο είναι οργανωμένο είναι ένα βασικό όχημα για την διάδοση αυτής της αξίας. Αδιαμφισβήτητα, κανένα σύστημα δεν είναι αλάνθαστο, γιατί όμως να μην εμπνευστούμε από κάτι που δείχνει να λειτουργεί;

Πηγή

Νέα χρονιά, νέοι στόχοι, νέα όνειρα.

Νέα;

Και τα παλιά πού πήγαν;

Αλήθεια πού πάνε τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ; Χάνονται; Αναπληρώνονται; Ξεχνιούνται οικειοθελώς; Μένουν πίσω άθελά μας;

Τα όνειρα που κάναμε παλιά, εκείνα που δεν πραγματοποιήσαμε… τους ευχόμαστε καλό παράδεισο και that’s all;

Όχι δεν μπορώ να δεχτώ κάτι τέτοιο.

Τα όνειρα που έκανα δεν τα ξεχνάω ποτέ. Ακόμα και αν εκείνα με ξεχάσουν. Ήταν οι πρώτες ακτίνες του φωτός, ήταν εκείνα που με έμαθαν να ζω, ήταν το κίνητρο για να γίνω αυτή που είμαι.

Δε θα τα τοποθετήσω σε κανέναν παράδεισο. Δε θα τα αφήσω να φύγουν από αυτή τη ζωή.

Πού ξέρω ότι δε θα ξανασυναντηθούμε; Πού ξέρω ότι κάποια στιγμή δε θα είναι η τέλεια στιγμή για να ξυπνήσουν μέσα μου;

Ξέρω, υπάρχουν όνειρα που τα εγκατέλειψα εγώ. Επειδή δεν τα πίστεψα αρκετά. Ίσως να μη με πίστεψαν και αυτά.

Όμως, ούτε τα εγκαταλελειμμένα μου όνειρα ξεχνάω. Αυτά μου έδειξαν πως ακόμα και όταν όλα πάνε στραβά, εγώ μπορώ να επιζήσω. Αρκεί να δημιουργώ νέα όνειρα.

Αρκεί να έχω τη δύναμη να γεννώ ελπίδα μέσα μου, να δημιουργώ καινούριους στόχους, να αλλάζω μονοπάτια…

Νέα χρονιά λοιπόν.

Είθε ο καθένας μας να καταλάβει πως τα όνειρα ανήκουν σε μας.

Και εμείς ανήκουμε στα όνειρά μας.

Δεν έχει δικαίωμα κανείς να μας τα στερήσει.

Εμείς αποφασίζουμε αν θα τα αγκαλιάσουμε, αν θα τα πιστέψουμε, αν θα σκύψουμε πάνω τους να τα ακούσουμε στις δύσκολες στιγμές, αν θα μείνουμε πιστοί σε αυτά, αν θα τα εγκαταλείψουμε, αν στην τελική θέλουμε να τα θάψουμε ή να τα κρατήσουμε για πάντα μέσα μας, κομμάτι από το κομμάτι μας…

Εγώ για τη νέα χρονιά κάνω πολλά καινούρια όνειρα.

Δε θα σας τα αποκαλύψω. Ανήκουν σε μένα.

Ευτυχώς με τα παλιά έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου.

Ή έτσι θέλω να πιστεύω.

Κάποια τα έχω βάλει στο χρυσό κουτί των επιθυμιών, αυτό που θα ανοίξω λίγο πριν κάνω τον απολογισμό της ζωής μου.

Κάποια άλλα τα έχω βάλει σε ένα βάθρο και τα κοιτάζω. Τι όμορφα πού ήταν!

Κάποια άλλα… ε κάποια άλλα δεν ξέρω τι να τα κάνω. Πού να τα τοποθετήσω βρε παιδιά; Και έτσι έχουν μείνει περιπλανώμενα εδώ και χρόνια, χάρη στη δική μου αναποφασιστικότητα.

Έχω και κάποια άλλα… που… πώς να το πω… όλο και με ξεγελούν.

Παίζουν συνεχώς κρυφτό ή κυνηγητό. Σαν μικρά παιδιά. Αλλά εγώ δεν είμαι πια παιδί να τα κυνηγάω στα σκοτάδια. Θέλω φως στα όνειρά μου.

Τι δύσκολο να μην είσαι πια παιδί και να πρέπει να ονειρεύεσαι.

Τι δύσκολο να είσαι παιδί και να μην ονειρεύεσαι.

Έχω κλείσει όμως τους λογαριασμούς μου με τα παλιά όνειρα.

Τα καλώ κάθε τόσο στον ύπνο μου και τους δίνω από ένα φιλί.

Για να τα ευχαριστήσω που υπήρξαν.

Εγώ ξέρω πως ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου.

Αλλά ξέρετε τι μου λείπει;

Μου λείπει να ονειρευτώ ξανά σαν παιδί.

Με εκείνα τα μάτια τα αθώα.

Με εκείνο το βλέμμα που ατενίζει το μέλλον με ελπίδα.

Αυτή έχω χάσει: την ελπίδα.

Εύχομαι η νέα χρονιά να με κάνει να ονειρευτώ σαν παιδί.

Ματίνα Σταθάκη

Πηγή

O χειμώνας φτάνει και μαζί του φτάνουν και τα κρυολογήματα και οι ιώσεις που ταλαιπωρούν παιδιά και γονείς. Αν και είναι αδύνατον να μην αρρωστήσει καθόλου το παιδί μας, υπάρχουν τρόποι να το προφυλάξουμε ώστε είτε να αρρωσταίνει λιγότερο συχνά, είτε να περνάει τις ασθένειες ηπιότερα. Επίσης, υπάρχουν τρόποι φροντίδας του όταν είναι αδιάθετο, που θα του (μας) διευκολύνουν την καθημερινότητα. Σας δίνουμε, λοιπόν, οδηγίες, σύμφωνα με τις συμβουλές της παιδιάτρου μας, κ. Μαρίας Θ. Αυγέρη.

Από ποιες ιώσεις και κρυολογήματα κινδυνεύουν περισσότερο βρέφη και νήπια το φθινόπωρο και τον χειμώνα;

Πιο επικίνδυνοι για βρέφη και νήπια είναι ο ιός της γρίπης και ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός (RSV). Και οι δύο μεταδίδονται εύκολα μέσω των αναπνευστικών εκκρίσεων και του σάλιου. Η γρίπη εκδηλώνεται με υψηλό πυρετό, μυαλγίες, καταρροή, πονόλαιμο, πονοκέφαλο, εμετούς και διάρροιες. Οι επιπλοκές της, ειδικά στα παιδιά κάτω των 5 ετών, περιλαμβάνουν ωτίτιδα, πνευμονία και μυοσίτιδα. Ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός είναι το συχνότερο αίτιο βρογχιολίτιδας και εκδηλώνεται με έντονη καταρροή, βήχα και δύσπνοια. Τα βρέφη κάτω των 6 μηνών μπορεί να παρουσιάζουν ανησυχία και άρνηση λήψης τροφής, ενώ είναι πιθανότερο να χρειαστούν νοσηλεία.

Έχω παιδί που πηγαίνει σχολείο και μωρό στο σπίτι. Πώς προστατεύω το μωρό από τα κρυολογήματα και τις ιώσεις που θα φέρνει το μεγάλο παιδί στο σπίτι;

Καταρχάς, τηρώντας τους βασικούς κανόνες υγιεινής, δηλαδή συχνό πλύσιμο των χεριών, καλό αερισμό του σπιτιού, απαγόρευση καπνίσματος στο σπίτι και στο αυτοκίνητο. Εάν το μεγαλύτερο παιδί μας αρρωστήσει, φροντίζουμε να μην έρθει σε επαφή με το μωρό. Επιπλέον, είναι απαραίτητος ο εμβολιασμός όλων των μελών της οικογένειας για γρίπη και κοκκύτη (ανοσία αγέλης).

Υπάρχουν ουσιαστικοί τρόποι προστασίας από τα κρυολογήματα τις ιώσεις;

Ναι, μπορούμε να βασιστούμε στο τρίπτυχο «πλύσιμο χεριών−αποφυγή συγχρωτισμού σε κλειστούς χώρους−εμβόλια».

Πότε δίνω αντιπυρετικά; Ανά πόση ώρα; Πότε πρέπει να με ανησυχήσει ο πυρετός;

Αντιπυρετικά δίνουμε σε θερμοκρασία σώματος μεγαλύτερη ή ίση των 38 βαθμών Κελσίου. Χρησιμοποιούμε σιρόπι παρακεταμόλης και σιρόπι ιβουπροφαίνης εναλλάξ κάθε 3 με 4 ώρες. Ο πυρετός μάς ανησυχεί αν είναι πολύ υψηλός (39°-40°), αν δεν υποχωρεί με τα αντιπυρετικά, αν συνοδεύεται από έντονη καταβολή του παιδιού, κεφαλαλγία, εμετό και εξανθήματα.

Σε ποιες περιπτώσεις επιβάλλεται το παιδί να πάρει αντιβίωση;

Όταν έχει μικροβιακή λοίμωξη και όχι μια απλή ίωση και αυτό θα πρέπει να το κρίνει ο παιδίατρός του. Το ίδιο ισχύει και για τα αντι-ικά φάρμακα για τη γρίπη, που δίνονται με πολύ συγκεκριμένες ενδείξεις.

Σε ποιες περιπτώσεις επικοινωνώ με τον παιδίατρο;

Επικοινωνούμε με τον παιδίατρο, αν ένα παιδί έχει κλείσει τρία εικοσιτετράωρα με πυρετό, αν δυσπνοεί, αν πονάει η κοιλιά του, αν κάνει εμετούς και διάρροιες και γενικότερα αν το βλέπουμε πολύ καταβεβλημένο.

Ποια είναι η ιδανική θερμοκρασία και υγρασία σε ένα δωμάτιο τον χειμώνα;

Η ιδανική θερμοκρασία είναι μεταξύ 20° και 22° και η ιδανική υγρασία είναι μεταξύ 30% και 50%.

Αν το παιδί μου είναι κρυωμένο, δεν μπορεί να εμβολιαστεί;

Μπορεί, αρκεί να είναι σε καλή γενική κατάσταση και να μην έχει υψηλό πυρετό. Σε κάθε περίπτωση, ο παιδίατρος εξετάζει το παιδί πριν από τον εμβολιασμό.

Όταν το παιδί έχει πυρετό, πώς το ντύνουμε και πώς το σκεπάζουμε;

Όπως το ντύνουμε και το σκεπάζουμε ανάλογα με την κάθε εποχή και φροντίζοντας να νιώθει άνετα.

Όταν το παιδί είναι άρρωστο, κάνει κανονικά μπάνιο ή περιμένουμε να υποχωρήσουν τα συμπτώματα;

Κάνει κανονικά μπάνιο. Μάλιστα, το χλιαρό, ολόσωμο μπάνιο βοηθά στην υποχώρηση του πυρετού.

Έχω παραλείψει κάποιες δόσεις εμβολίων. Τι κάνω;

Το συζητάμε με τον παιδίατρο, ώστε να μας πει τι χρονοδιάγραμμα εμβολιασμού να ακολουθήσουμε από εδώ και πέρα. Σημειώνεται ότι δε χάνονται οι δόσεις των εμβολίων, που έχουν ήδη γίνει.

Πώς αντιμετωπίζουμε το σχεδόν μόνιμο μπούκωμα των νηπίων το φθινόπωρο και τον χειμώνα;

Με άπειρες ρινοπλύσεις!

Όταν κάνει κρύο, να αποφεύγουμε να βγαίνουμε έξω με τα παιδιά μας;

Βγαίνουμε κανονικά έξω, ντύνοντάς τα κατάλληλα, χωρίς υπερβολές.

Όταν είναι κρυωμένο, πότε κρατάμε το παιδί μας στο σπίτι και πότε το ξαναστέλνουμε στο σχολείο;

Το κρατάμε στο σπίτι αν είναι καταβεβλημένο και ιδίως αν έχει πυρετό. Το ξαναστέλνουμε στο σχολείο όταν έχει κλείσει 24 ώρες απυρεξίας.

Τι πρέπει να τρώει ένα παιδί όταν είναι άρρωστο; Τι κάνουμε αν δεν θέλει να φάει τίποτα;

Πρέπει να τρώει ελαφρά και να παίρνει πολλά υγρά, για παράδειγμα σούπες, βραστό κρέας, πουρέ, λαχανικά, γάλα, χαμομήλι με μέλι. Αν δε θέλει να φάει δεν το πιέζουμε, εστιάζουμε όμως στη επαρκή πρόσληψη υγρών.

Υπάρχουν τροφές που θωρακίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα των παιδιών μας;

Το ανοσοποιητικό τους σύστημα θωρακίζεται τρώγοντας από όλες τις ομάδες τροφών στις κατάλληλες ποσότητες.

Το παιδί μου αρνείται να πάρει σιρόπι και την πλειονότητα των φορών κάνει εμετό όταν του το χορηγώ με τη σύριγγα. Τι μπορώ να κάνω;

Μία λύση είναι να το ανακατέψουμε με κάτι εύγευστο και σε μικρή ποσότητα, ώστε να εξασφαλίσουμε ότι θα λάβει την κατάλληλη δόση. Σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε υπόθετο, που όμως για παιδιά υπάρχει μόνο σε αντιπυρετικό.

Ευχαριστούμε την παιδίατρο Μαρία Θ. Αυγέρη. Μπορείτε να τη βρείτε στο maria.aygeri@gmail.com και στο 694579225.

Πηγή