Πού βρίσκουν οι παιδόφιλοι υλικό; Μα στο προφίλ σου στο Facebook, φυσικά! Το μισό από το υλικό που εντοπίζεται σε ιστοσελίδες με παιδοφιλικό περιεχόμενο είναι απλώς αθώες φωτογραφίες παιδιών σε καθημερινές δραστηριότητες τις οποίες ανέβασαν στα social media οι γονείς τους!

Ο Alastair MacGibbon είναι ο νέος Επίτροπος Διαδικτυακής Ασφάλειας των Παιδιών της Αυστραλίας και αυτά που έχει να μας πει μπορούν να παγώσουν το αίμα κάθε γονέα.

Όταν η ειδική ομάδα ερευνητών της υπηρεσίας κλήθηκε να εξετάσει καταγγελίες για υλικό παιδικής κακοποίησης (επίσης γνωστή και ως παιδική πονογραφία), διαπίστωσε ότι οι μισές φωτογραφίες που συνάντησαν σε ιστοσελίδες παιδόφιλων – μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια – ήταν απο την καθημερινής ζωή παιδιών από όλο τον κόσμο.

Το υλικό αυτό κάθε αυτό δεν ήταν σεξουαλικής φύσεως. Πρόκειται για απλές, καθημερινές φωτογραφίες παιδιών στο σχολείο, στο πάρκο ή το γυμναστήριο, αλλά τα χυδαία και ανατριχιαστικά σχόλια που τις συνόδευαν ήταν αυτά που κάνουν το σκηνικό εφιαλτικό.

Πολλοί χρήστες μάλιστα δηλώνουν πως απέκτησαν το υλικό μέσω ψεύτικων λογαριασμών στα social media, εξηγεί ο MacGibbon.

Οι φωτογραφίες ήταν χωρισμένες σε κατηγορίες όπως «παιδιά στην παραλία», «αθλητές» «Φωτό από Kik*» ή «Οι φίλες της κόρης μου στο Instagram” (σοκ!!!) . Μέσα σε 10 ημέρες από την ημέρα που ανέβηκαν στις εν λόγω ιστοσελίδες, φωτογραφίες κλεμμένες από το Facebook, το Instagram και το Κik είχαν πάνω από 1,7 εκατομμύρια εμφανίσεις.

Ανάλογες ιστοσελίδες αλλά και προφίλ στο Facebook/Ιnstagram/Twitter/Google+ και αλλού λειτουργούν ως τόποι δικτύωσης των απανταχού παιδόφιλων, οι οποίοι αφού έρθουν σε επαφή δημόσια ανταλλάσουν email, skype , whatsapp κλπ και προχωρούν σε prive, διαδικτυακές συναντήσεις για την ανταλλαγή πιο hard core υλικού.

Οι ίδιοι οι παιδόφιλοι παραδέχονται ότι βρίσκουν τις φωτογραφίες χτενίζοντας το διαδίκτυο. Εκεί δηλαδή που αφελείς γονείς, παιδιά και έφηβοι ή τρίτοι ανεβάζουν χωρίς καμία ρύθμιση ασφαλείας οικογενειακές φωτογραφίες για να τις μοιραστούν με τους «φίλους» τους. «Δεν έχει σημασία πόσο αθώα είναι η φωτογραφία που ανεβάζεις», εξηγεί η Susan McLean, ειδική διαδικτυακής ασφάλειας, «αν το παιδί σου έχει αυτό που θέλει ο παιδόφιλος, θα την κλέψει»

Σύμφωνα με στοιχεία από τις αρμόδιες υπηρεσίες της Αυστραλίας, πέρσι εξετάστηκαν περισσότερα από 5000 σελίδες με υλικό σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών ενώ διαγράφηκαν 25.000 φωτογραφίες με παιδιά.

«Κάθε φωτογραφία που κατεβαίνει σημαίνει πως ένα παιδί λιγότερο θα επαναθυματοποιηθεί με την κυκλοφορία της φωτογραφίας του», τονίζει ο MacGibbon.

Τι να κάνω η μάνα;

Αν θέλεις να προστατέψεις την ταυτότητα αλλά και την αξιοπρέπεια του παιδιού σου, η λύση είναι μια και μόνη: Μην ανεβάζεις φωτογραφίες του στο διαδίκτυο. Αν επιλέξεις να το κάνεις- διότι δημοκρατία έχουμε, τουλάχιστον κάνε τις απαραίτητες ρυθμίσεις ασφαλείας στο αγαπημένο σου μέσο κοινωνικής δικτύωσης (π.χ. Facebook). Φρόντισε έτσι ώστε το προφίλ σου να είναι κλειδωμένο και να μην μπορεί να τις δει – εύκολα- ο κάθε άγνωστος παρά μόνο οι «φίλοι» σου. Και, παράλληλα, φρόντισε να μην κάνεις «φίλους» άγνωστους.

Ως άγνωστοι ορίζονται (και) οι εξής:

Ο συμπαθής κύριος που γνώρισες στο σούπερ μάρκετ
Το ζευγάρι που έπαιζαν τα παιδιά σας μαζί στην πισίνα του ξενοδοχείου τον Αύγουστο
Η κυρία που έχετε κοινή φίλη τη Λένα Μαντά
Tο προφίλ που σου στέλνει δώρα στο Dragon City, ζωές στο Candy Crush Saga ή κολοκυθάκια στο Farmville η οποία είναι γνωστή πρακτική των παιδόφιλων να πλησιάζουν τις μητέρες μέσω των παιχνιδιών με το δέλεαρ της ανταλλαγής δώρων, ζωών κλπ.
Πριν το παιδί σου αποκτήσει δική του διαδικτυακή οντότητα, εκπαίδευσε το από τα πρώτα κιόλας βήματα στο πως να προστατεύει την ταυτότητα και την ιδιωτικότητά του. Δίδαξε το τι είναι ΟΚ να ανεβάζει και τι όχι. Φρόντισε να υποστηρίζεις τα λόγια με τις πράξεις σου, γιατί αν άλλα λες και άλλα κάνεις στο δικό σου προφίλ , το παιδί θα ακολουθήσει στα χνάρια σου.

Ακόμα και αν το παιδί σε ξεπερνά σε γνώσεις, μη τρελαίνεσαι. Τα παιδιά μας δεν είναι αυτοκτονικά! Δεν θέλουν να θέσουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο ντε και καλά. Δείξε τους πραγματικά παραδείγματα και εξήγησέ τους πως ενεργούν οι κακόβουλοι. Ένα ενημερωμένο παιδί είναι ένα ασφαλές παιδί.

Πηγή

Αν μπορούσε να γραφτεί το όνομά τους δίπλα σε μια λέξη, θα πήγαινε και θα κολλούσε στην «προσδοκία».

Γιατί η προσδοκία, τυλίγει αυτά τα παιδιά από την ώρα που γεννιούνται και δεν τα αφήνει ποτέ να περπατήσουν χωρίς να τα καλύπτει η σκιά της.

Έχουν μάθει να περπατούν περήφανα με το κεφάλι όρθιο στους ώμους κι ας τρέμει από μέσα κάθε χιλιοστό τους. Δε θα το δείξουν, έχουν εκπαιδευτεί καλά, βλέπεις οι συναναστροφές τους ήταν πάντα με τους «μεγάλους» και άκουγαν ενήλικες συζητήσεις αντί για αδελφικά γέλια, όταν έπαιζαν με τα παιχνίδια τους.

Είναι τα πρωτότοκα παιδιά, που γεννήθηκαν από έναν πηγαίο έρωτα κάποια στιγμή στα είκοσι, γεννήθηκαν μέσα στην αμφιβολία και την αβεβαιότητα, μα υπήρχε η θέληση και η άγνοια κινδύνου για να τα μεγαλώσει. Μεγάλωσαν με γονείς που τότε μάθαιναν κι αυτοί τον τίτλο τους για πρώτη φορά, με γονείς που ενθουσιάστηκαν ή φοβήθηκαν τόσο με τη νέα τους ιδιότητα, που άθελά τους πειραματίστηκαν, δοκίμασαν όρια που έθεσαν αυστηρά, έκαναν λάθη που δεν παραδέχτηκαν ποτέ, μέχρι να γεννηθεί το επόμενο παιδί.

Κι αν το σκεφτείς το πρωτότοκο παιδί είναι το μεγαλύτερο ανθρώπινο πείραμα. Σηκώνει πάντα το βάρος από ένα όνειρο, μια ευχή για οικογενειακή ευτυχία κι επιτυχία, πολλές φορές δείχνει να μην έχει καν επιλογή, σαν όλα αυτά τα πρότυπα και οι θεωρίες να εντυπώθηκαν οργανικά στο χαρακτήρα του.

Δε ζητάνε εύκολα συγγνώμη αυτά τα παιδιά, άλλωστε η συγγνώμη δείχνει λάθος και το λάθος αδυναμία.

Κι αν σταθούν ποτέ αδύναμα, το κρύβουν από τον κόσμο, μέχρι να ελευθερωθούν πίσω από κλειστές πόρτες και δυνατή μουσική. Δεν έχουν μέτρο σύγκρισης, είναι μοναδικά και αξεπέραστα, γιατί δεν υπάρχει ακόμα το μικρότερο παιδί για να γίνει το καινούριο αγαπημένο παιχνίδι των συγγενών και φίλων. Είναι μουσειακό έκθεμα και απολαμβάνουν την αμέριστη προσοχή όλων, τα δώρα και τα παιχνίδια που είναι καινούρια και δε μοιράζονται στα δύο, το δωμάτιο που έχει το όνομά του και είναι αποκλειστικά δικό του.

Μα κι όταν έρχεται το δεύτερο παιδί, αλλάζουν όλα τόσο γρήγορα και ξαφνικά παύει να δικαιούται τον τίτλο του παιδιού, γιατί πια θα είναι ο μεγάλος. Ο μεγάλος που οφείλει να μοιράζεται, να παραχωρεί, να δίνει το καλό παράδειγμα, να φροντίζει να είναι οδηγός και καθοδηγητής για το νέο μέλος της οικογένειας. Τα πρωτότοκα παιδιά έχουν κάτι από αδέλφια και κάτι από γονείς, παίρνουν τον τίτλο τους καμιά φορά και τον χειρίζονται σπασμωδικά, μα με τεράστια ευθύνη που δεν αντιλαμβάνονται καν μέχρι να μεγαλώσουν. Και τα καταφέρνουν, γιατί αυτό μόνο έχουν μάθει να κάνουν.

Κι όταν είναι το παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή, φοβούνται μήπως αυτός τους ο τίτλος τα βάλει και πάλι σε ένα βάθρο. Κάθε φορά που ένα «ο αδερφός σου ποτέ δεν» ακούγεται στην οικογένεια.

Ένας κρίκος της αδελφικής αλυσίδας ραγίζει και είναι ευθύνη του μεγάλου, του πρωτότοκου να τον επαναφέρει.

Αγαπάνε πολύ αυτά τα παιδιά, μπορεί να μην το δείξουν με τον συνηθισμένο τρόπο, μπορεί να μη σ’αγκαλιάσουν όπως θα ήθελες, γιατί έχουν μάθει να είναι συγκρατημένα. Ακόμα κι αν θεωρούνται από πολλούς αντιδραστικά και ανυπόμονα, πίσω απ’ αυτήν την εικόνα κρύβεται μια διαρκής προσπάθεια ελέγχου της συμπεριφοράς τους. Μέσα τους πάντα θα κρύβεται ο φόβος της απογοήτευσης, που με τη σειρά του θα δίνει θέση σε ένα μεγάλο «θέλω» για να είναι οι γονείς τους περήφανοι για κείνα.

Βιάζονται να μεγαλώσουν, γιατί είναι ήδη μεγάλα στο μυαλό τους, χάνουν κάτι από την παιδικότητα τους, για να τη χαρίσουν αργότερα στα αδέρφια τους, που θα κερδίζουν πάντα πιο εύκολα αυτό που διεκδίκησαν οι προηγούμενοι.

Μα ονειρεύονται, κι ονειρεύονται πολύ, ζωγραφίζουν, χορεύουν, μιλάνε και μετά σωπαίνουν γιατί φοβήθηκαν μήπως είπαν πολλά, μέχρι να φουντώσουν και να πουν όσα ποτέ δε φαντάστηκες ότι θα μπορούσες να ακούσεις. Μπορεί να μη φόρεσαν ποτέ ζακέτα, μα θα φωνάξουν στο μικρότερο αδερφό να πάρει μια μαζί του για να μην κρυώσει. Ερωτεύονται πάντα βαθιά και μοναχικά και κρατούν ένα «θα τα καταφέρω» ανάμεσα στα δόντια τους.

Και ξέρεις κάτι; Με κάποιον περίεργο τρόπο, πάντα τα καταφέρνουν…

Πηγή

Είναι γεγονός, ότι οι περισσότεροι ενήλικες μεγαλώνουν τα αγόρια τους με πολύ λιγότερες ευαισθησίες από αυτές που επιτρέπουν ή επιδεικνύουν στα κορίτσια… Η κοινωνία απαιτεί από τα αγόρια είναι «σκληρά» και «δυνατά» και θεωρεί, ότι η εκδήλωση συναισθημάτων αποτελεί σημάδια «αδυναμίας» και «θηλυπρέπιας». Αυτό οδηγεί συχνά τα αγόρια στο να μην ξέρουν πώς να εκδηλώσουν τα δύσκολα συναισθήματα τους, όπως η λύπη και η απογοήτευση γιατί έχουν μάθει να τα καταπιέζουν. Και όλοι ξέρουμε, ότι το να καταπνίγεις αυτά που νιώθεις δεν είναι ποτέ καλό πράγμα.

Μία έρευνα δείχνει, ότι τα αγόρια στην πραγματικότητα χρειάζονται περισσότερη συναισθηματική στήριξη από τα κορίτσια, αλλά επειδή οι κοινωνικές προσδοκίες και τα στερεότυπα ανάμεσα στα φύλα είναι τέτοια, δεν τους τη δίνουμε. Υπάρχουν βιολογικές διαφορές ανάμεσα στο πώς αναπτύσσονται οι εγκέφαλοι αγοριών και κοριτσιών, σύμφωνα με τις οποία τα αγόρια είναι πιο επιρρεπή συναισθηματικά, όσο είναι ακόμα στη μήτρα.

Αλλά για κάποιον λόγο, δεν συζητάμε τόσο για τις διαφορές αυτές, παρόλο που αποτελούν τον χάρτη για τη συναισθηματική στήριξη που θα έπρεπε να δίνουμε στα αγόρια μας. Και δυστυχώς, η καθημερινότητά μας δείχνει, ότι αν δεν το κάνουμε, θα συνεχίσουμε να βάζουμε τα αγόρια μας σε κίνδυνο.

Η μελέτη, λοιπόν, η οποία δημοσιεύτηκε το 2000 από τον διακεκριμένο ψυχίατρο Sebastian Kraemer, υπό τον τίτλο «Ο εύθραυστος άντρας» έδειξε, ότι τα αρσενικά είναι σε μειονεκτική θέση από την σύλληψη, πριν καν η κοινωνία παίξει τον ρόλο της. Τα αρσενικά έμβρυα, λοιπόν, είναι πιο επιρρεπή στο στρες της μητέρας, αλλά και σε καταστάσεις όπως η εγκεφαλική παράλυση. Τα δε αρσενικά γεννιούνται πιο πρόωρα, ενώ η βρεφική θνησιγένεια είναι συχνότερη στα αγόρια.

Μετά τη γέννα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίζουν υψηλή κορτιζόλη (η ορμόνη του στρες), ενώ είναι πιο επιρρεπή στο τραύμα κατά τη γέννηση και λόγω της μη επαρκούς φροντίδας, κάτι που μπορεί να τα αφήσει σε σύγχυση. Και στη γέννα, ο εγκέφαλός τους είναι λιγότερο ανεπτυγμένος από αυτόν των κοριτσιών κατά 6 περίπου εβδομάδες. Τα αγόρια συνεχίζουν να αναπτύσσονται με πιο αργό ρυθμό από τα κορίτσια, καθώς μεγαλώνουν, και όπως λέει ο Kraemer: «Η φροντίδα των αγοριών είναι γενικά πιο δύσκολη από αυτή την κοριτσιών και γι’αυτό οι πιθανότητες κάτι να μην πάει καλά είναι πολύ περισσότερες.»

Τελικά, οι επιστήμονες συμφωνούν, ότι υπό το φως τέτοιων διαπιστώσεων, ο ασφαλής δεσμός μητέρας-αγοριού είναι απαραίτητος, ειδικά κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής, για την σωστή κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Με λίγα λόγια, είναι απαραίτητο να περνάτε χρόνο για να δεθείτε με το μωρό σας, κάνοντάς του αγκαλιές όσο περισσότερο μπορείτε και εξασφαλίζοντας, ότι είστε εκεί για εκείνο όταν σας χρειάζεται.

Και μεγαλώνοντας όμως, το αγόρι δεν πρέπει να μαθαίνει, ότι το να εκφράζει τα συναισθήματά του είναι ταμπού, καθώς αυτό θα του επιφέρει βλάβες στις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Ο μόνος τρόπος που εμείς ως γονείς μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό, είναι με δραστικές συζητήσεις με τα αγόρια μας. Εξηγώντας τους από μικρά, ότι είναι εντάξει να κλαίνε, δείχνοντας κατανόηση, ρωτώντας τι μπορούμε να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε, αναγνωρίζοντας, ότι και τα αγόρια έχουν συναισθήματα και αυτά είναι που τους κάνουν ανθρώπους!

Μόνο έτσι θα σπάσουμε τον τραγικό αυτό κύκλο τοξικής αρρενωπότητας και καταπίεσης.

Αν αγαπάτε, λοιπόν, το αγόρι σας, σταματήστε να τον κάνετε «σκληρό τύπο» και δώστε του την ευκαιρία να γίνει ένας ολοκληρωμένος, συναισθηματικά ασφαλής άνθρωπος.

Μείναμε σπίτι. Παίξαμε. Χειροτεχνήσαμε. Απασχοληθήκαμε δημιουργικά. Ξανά και ξανά. Κακά τα ψέματα όμως. Αφού μένουμε σπίτι, οι οθόνες είναι αναπόφευκτες. Δεν ισχύει τίποτα από όσα λέγαμε τόσο καιρό πριν την καραντίνα, αφού τα δεδομένα άλλαξαν.

Όλες αυτές τις ημέρες αντιλήφθηκα το εξής. Αφού η επαφή με τις οθόνες είναι κάτι που δεν μπορούμε να αποφύγουμε πια. Τουλάχιστον ας είναι κάτι από το οποίο θα πάρουν κάτι τα παιδιά μας!

Θα το πω. Στο Youtube μπορούμε να βρούμε άπειρο υλικό με βίντεο και παραμύθια για τα μικρά. Και χωρίς πληρωμή. Όμως αλήθεια, δε βρήκα κάτι σύγχρονο που θα μπορούσε να δώσει κάτι παραπάνω. Οπότε ως μαμά retromaniax, έψαξα φυσικά παραμύθια που έβλεπα εγώ όταν ήμουν μικρή. Και βρήκα κάποια που με συγκίνησαν πολύ και είναι διδακτικά. Ειδικότερα όταν είδα ότι τραβούν το ενδιαφέρον και των μικρών μου. Το αγαπώ το Youtube! Σας το πα;

Σας παρουσιάζω όσα βρήκαμε εμείς και μπορείτε να συμπληρώσετε και εσείς αν έχετε βρει κάτι.

1. Μια φορά και έναν καιρό

Βρες τα επεισόδια:

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος

Μια φορά και έναν καιρό ήταν η ζωή

Μια φορά και έναν καιρό ήταν η επιστήμη

2. Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες

Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες είναι ένα μυθιστόρημα του Ιούλιου Βερν, το οποίο εκδόθηκε το 1873. Εδώ μπορείτε να το απολαύσετε προσαρμοσμένο σε μια καταπληκτική παιδική τηλεοπτική ταινία κινούμενων σχεδίων!

Ο Φιλέας Φογκ ήταν ένας πλούσιος εκκεντρικός τζέντλεμαν, ο οποίος είχε πολλές φαεινές ιδέες. Κάποια μέρα, εξ αφορμής μια συζήτησης, στοιχημάτισε για 20.000 λίρες πως μπορεί να κάνει τον γύρο του κόσμου σε 80 μέρες. Και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι, μαζί με τον υπηρέτη του, Πασπαρτού.

3. Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον

Ο Νίλς ήταν ένα παιδί, που πείραζε ζώα και ανθρώπους. Μια μέρα όμως το παράκανε παίζοντας ένα άσχημο παιχνίδι σε έναν νάνο. Αυτός για να τον τιμωρήσει τον μεταμορφώνει κι εκείνο σε νάνο. Και ο Νιλς βρίσκεται να ταξιδεύει με ένα κοπάδι αγριόχηνες για το Βορρά.

Άραγε θα ξαναγίνει άνθρωπος ή θα ακολουθήσει για πάντα το δρόμο της περιπλάνησης των πουλιών;

Σε αυτό το γεμάτο περιπέτειες ταξίδι ο Νίλς γνωρίζει πολλά για τη φύση και για τις συνήθειες, τις δυσκολίες και τις χαρές των ζώων. Μαθαίνει να εκτιμάει και να σέβεται τις αξίες της ζωής όλων των πλασμάτων.

4. Στρουμφάκια

Αλήθεια, τα μικρά σου έχουν δει ποτέ παλιά επεισόδια από τα Στρουμφάκια που αγαπήσαμε όταν ήμασταν εμείς παιδιά; Τώρα είναι η ευκαιρία!

5. Το ασχημόπαπο

Το διδακτικό παραμύθι του Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν. Το παραμύθι αυτό αναφέρεται κατ’ εξοχήν στη διαφορετικότητα, αλλά και στο πως γνωρίζοντας τον εαυτό μας, μεταμορφωνόμαστε σε αυτό που αναδεικνύει την πραγματική μας ομορφιά.

6. Χάιντι 

Θα βρείτε τα περισσότερα επεισόδια της ιαπωνικής σειράς κινουμένων σχεδίων που αγαπήσαμε. Αφηγείται τα παιδικά χρόνια ενός ορφανού κοριτσιού που μεγαλώνει στις ελβετικές Άλπεις μαζί με τον κτηνοτρόφο παππού της, σκορπώντας τη χαρά και την αισιοδοξία σε όσους βρίσκονται γύρω της.

7. Ροζ Πάνθηρας

Πολυμήχανος, πανέξυπνος, πονηρούλης, με ένα βλέμμα απάθειας που λάτρευα! Το 1964 βραβεύεται με το Όσκαρ ταινιών κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους για την ταινία “The Pink Phink”. Ναι, τόσο παλιό αλλά τόσο ευχάριστο να το βλέπουν ακόμα και τα δικά μας παιδιά!

8. Pingu

Όλα τα παιδιά ήμασταν ξετρελαμένα με τον Pingu από πλαστελίνη, τη δεκαετία του 90! Αλλά όταν είδα τα μικρά μου να σκάνε στα γέλια 30 χρόνια μετά, κατάλαβα ότι είναι από τα πιο διαχρονικά βίντεο για παιδιά. Δεν έχει υπότιτλους ή μεταγλώττιση, γιατί πολύ απλά δε χρειάζεται. Το αγαπώ το Youtube! Σας το πα;

9. Roadrunner VS Coyote

Δε χρειάζονται συστάσεις νομίζω. Τη συμπάθεια μου στο Coyote. Έγινε και αυτό αγαπημένο των παιδιών μου μιας και ξεκαρδίστηκαν με τις περιπέτειες του.

10. Τομ και Τζέρι

Ο Τομ είναι η γάτα που προσπαθεί να πιάσει τον Τζέρι. Ο Τζέρι είναι το ποντικάκι που γλεντάει τον Τομ. Και κάπως έτσι, πάλι χωρίς υπότιτλους και μεταγλωττίσεις, τα παιδιά θα το καταδιασκεδάσουν!

Έχετε ένα καλό και ποιοτικό υλικό για μπόλικο καιρό! Καλή θέαση λοιπόν!

Πηγή

Ως ενσυναίσθηση περιγράφεται η ικανότητά μας να μοιραζόμαστε και να νιώθουμε έντονα τα συναισθήματα του άλλου.

Η ικανότητα αυτή σε έναν βαθμό είναι έμφυτη. Στο μεγαλύτερο κομμάτι της, όμως, είναι επίκτητη και διδάσκεται με τα χρόνια. Λέγεται, μάλιστα, ότι σε λίγα χρόνια θα είναι ένα από τα απαραίτητα προσόντα για την ανάληψη μιας εργασίας και την πρόσληψη σε μια επαγγελματική θέση.

Πώς μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας την ενσυναίσθηση;

Εκτός από το να γίνουμε παράδειγμα με τη συμπεριφορά μας, μπορούμε μέσω βιβλίων, παραμυθιών και ταινιών να τους δώσουμε να καταλάβουν τα σημαίνει «νοιάζομαι και σέβομαι τα συναισθήματα του άλλου».

Ένα τέτοιο video είναι και το «Είμαι ο Ίαν», το οποίο περιγράφει την προσπάθεια και την λαχτάρα ενός μικρού παιδιού με κινητικά προβλήματα να αποκτήσει φίλους.

Ο Ίαν γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση και δεν μπορεί να κουνήσει τα πόδια του, ενώ δεν χρησιμοποιεί καλά και τα χέρια του. Καθημερινά περνά από την παιδική χαρά και χαζεύει τα άλλα παιδιά που παίζουν εκεί. Θέλει να παίξει μαζί τους, αλλά δεν μπορεί. Ένα συρματόπλεγμα τον χωρίζει από το παιχνίδι με τα υπόλοιπα παιδιά.

Ο Ίαν θέλει να κάνει φίλους, όπως όλοι, αλλά δυσκολεύεται πολύ. Οι διακρίσεις, η αδιαφορία και ο εκφοβισμός τον κρατούν μακριά από την χαρά του παιχνιδιού.

Τελικά, θα τα καταφέρει;

Δείτε στο video

Πηγή

Ο Κανόνας των Εσωρούχων

Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει δημιουργήσει ένα υλικό ευαισθητοποίησης με στόχο την καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών. Ονομάζεται «Ο Κανόνας των Εσωρούχων» (The Underwear Rule) και αποτελείται, ανάμεσα σε άλλα, από οδηγίες για τους γονείς και ένα βιβλίο για μικρά παιδιά (3-7 ετών) με τίτλο «Η Κίκο και το Χέρι».

Υπολογίζεται ότι περίπου ένα στα πέντε παιδιά πέφτει θύμα σεξουαλικής βίας, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής κακοποίησης. Μπορείτε να βοηθήσετε να μη συμβεί αυτό στο δικό σας παιδί. Μάθετε στο παιδί τον Κανόνα των Εσωρούχων.

Τι λέει όμως ο Κανόνας των Εσωρούχων; Είναι απλό: κανείς δεν μπορεί να αγγίξει ή να χαϊδέψει το παιδί στα σημεία του σώματός του που συνήθως καλύπτονται από τα εσώρουχά τους. Και ούτε τα παιδιά επιτρέπεται να αγγίξουν το σώμα άλλων σε αυτά τα σημεία.

Ο κανόνας είναι επίσης χρήσιμος γιατί βοηθάει να εξηγήσουμε στα παιδιά ότι το σώμα τους τούς ανήκει, ότι υπάρχουν καλά και κακά μυστικά και ότι υπάρχει καλό αλλά και κακό χάδι ή άγγιγμα.

Πώς να διδάξετε τον κανόνα των εσωρούχων

Ο Κανόνας των Εσωρούχων εκπονήθηκε για να βοηθήσει γονείς και κηδεμόνες να ανοίξουν συζήτηση με τα παιδιά τους. Μπορεί μάλιστα να αποτελέσει ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο πρόληψης κατά της σεξουαλικής κακοποίησης.

Ο Κανόνας των Εσωρούχων έχει πέντε σημαντικές πτυχές

1. Το σώμα σου σού ανήκει

Τα παιδιά θα πρέπει να ξέρουν ότι το σώμα τους τούς ανήκει και ότι κανείς δεν μπορεί να τα αγγίξει ή να τα χαϊδέψει χωρίς την άδειά τους. Ο ειλικρινής και άμεσος διάλογος ήδη από μικρή ηλικία για τη σεξουαλικότητα και τα απόκρυφα σημεία του σώματος, με σωστή χρήση των όρων που αφορούν τα γεννητικά όργανα και άλλα σημεία του σώματός τους, θα βοηθήσουν τα παιδιά να αντιληφθούν τι δεν επιτρέπεται. Τα παιδιά διατηρούν το δικαίωμα να αρνηθούν φιλί ή χάδι ακόμη και από άτομο το οποίο αγαπούν. Πρέπει να μάθουν να λένε «Όχι» με άμεσο και αποφασιστικό τρόπο σε περίπτωση ανάρμοστης σωματικής επαφής, όπως και τρόπους να αποφεύγουν καταστάσεις που απειλούν την ασφάλειά τους και να ενημερώνουν έναν ενήλικα τον οποίον εμπιστεύονται. Έχει σημασία να τονισθεί ότι τα παιδιά θα πρέπει να επιμείνουν έως ότου κάποιος να πάρει το θέμα στα σοβαρά.

Στο βιβλίο, το χέρι ζητά την άδεια της Κίκο για να την αγγίξει. Η Κίκο δέχεται, αλλά όταν το χέρι προσπαθεί να μπει μέσα στο εσώρουχο η Κίκο λέει «Όχι». Οι γονείς και οι κηδεμόνες μπορούν να αξιοποιήσουν αυτή την αλληλουχία γεγονότων για να εξηγήσουν στο παιδί τους ότι μπορεί να πει «Όχι» ανά πάσα στιγμή. 

2. Καλό άγγιγμα – κακό άγγιγμα

Τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται πάντα τη διαφορά μεταξύ του αγγίγματος που επιτρέπεται και εκείνου που θεωρείται ανάρμοστο. Πείτε τους ότι δεν είναι σωστό να κοιτάζει ή να αγγίζει κανείς τα απόκρυφα σημεία του σώματός τους, ούτε είναι σωστό να τους ζητάει κάποιος να δουν ή να αγγίξουν αυτά τα σημεία στο σώμα κάποιου άλλου. Ο Κανόνας των Εσωρούχων τα βοηθάει να αναγνωρίζουν ένα φανερό και εύκολο να το θυμούνται όριο: τα εσώρουχα. Βοηθάει τους ενήλικες να ξεκινήσουν μια κουβέντα με τα παιδιά. Αν τυχόν τα παιδιά δεν είναι βέβαια κατά πόσον η συμπεριφορά ενός ενήλικα είναι αποδεκτή ή όχι, φροντίστε να ξέρουν ότι μπορούν να ζητήσουν από κάποιον ενήλικο τον οποίον εμπιστεύονται να τα βοηθήσει.

Στο βιβλίο, η Κίκο δεν δέχεται να την αγγίξουν κάτω από το εσώρουχο. Οι γονείς μπορούν να εξηγήσουν στο παιδί ότι υπάρχουν κάποιοι ενήλικες (όπως οι γονείς, οι κηδεμόνες και οι γιατροί) που μπορεί να χρειαστεί να το αγγίξουν, αλλά ας ενθαρρύνουμε τα παιδιά να πουν «Όχι» ακόμη και σε αυτούς αν τυχόν αισθανθούν άβολα ή αμήχανα.

3. Καλά μυστικά – κακά μυστικά

Η μυστικότητα είναι η τακτική που εφαρμόζουν συνήθως όσοι διαπράττουν το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης. Για τον λόγο αυτό, είναι σημαντικό να μάθουμε στα παιδιά τη διαφορά μεταξύ καλών μυστικών και κακών μυστικών, αλλά και να καλλιεργήσουμε ένα κλίμα εμπιστοσύνης. Οποιοδήποτε μυστικό τους προκαλεί άγχος, αμηχανία, φόβο ή στενοχώρια δεν θεωρείται καλό και επομένως δεν θα πρέπει να το αποκρύπτουν. Αντιθέτως, θα πρέπει να το πουν σε κάποιον ενήλικα που εμπιστεύονται (γονέα, δάσκαλο, αστυνομικό, γιατρό).

Στο βιβλίο, το χέρι ενθαρρύνει την Κίκο να μιλήσει ανοικτά, όταν κάποιος θέλει να την αγγίξει με τρόπο ανάρμοστο. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την αλληλουχία αυτή καταστάσεων για να συζητήσετε τη στη διαφορά μεταξύ καλού μυστικού (όπως λχ. ένα πάρτι γενεθλίων) και κακού μυστικού (οτιδήποτε προκαλεί στο παιδί στενοχώρια και άγχος). Οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να τους αποκαλύπτουν τα κακά μυστικά.

4. Η πρόληψη και η προστασία είναι ευθύνη των ενηλίκων

Τα κακοποιημένα παιδιά νιώθουν αισθήματα ντροπής, ενοχής και φόβου. Οι ενήλικες θα πρέπει να αποφεύγουν να καλλιεργούν ταμπού γύρω από τη σεξουαλικότητα αλλά και να φροντίζουν ώστε τα παιδιά τους να γνωρίζουν σε ποιον να απευθυνθούν για να μιλήσουν σε περίπτωση που ανησυχούν, στενοχωριούνται ή θλίβονται. Το παιδιά δεν αποκλείεται να διαισθανθούν ότι κάτι δεν πάει καλά, οπότε οι μεγάλοι θα πρέπει να είναι προσεκτικοί και να αφουγκράζονται τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά των παιδιών. Ίσως υπάρχει λόγος που ένα παιδί αρνείται την επαφή με κάποιον άλλο ενήλικα ή παιδί. Θα πρέπει να το σεβαστούν. Τα παιδιά πρέπει να νιώθουν ότι μπορούν ανά πάσα στιγμή να μιλήσουν με τους γονείς τους.

Το «χέρι» στο βιβλίο, είναι φίλος της Κίκο. Οι μεγαλύτεροι υπάρχουν για να βοηθούν τα παιδιά στην καθημερινότητά τους. Η πρόληψη της σεξουαλικής βίας αποτελεί πρωτίστως ευθύνη των ενηλίκων και είναι σημαντικό να φροντίζουμε να μην φορτώνουμε ένα τέτοιο βάρος στους ώμους των παιδιών.

5. Άλλες χρήσιμες συμβουλές που συνοδεύουν τον Κανόνα των Εσωρούχων

Καταγγελία και αποκάλυψη στοιχείων

Τα παιδιά χρειάζονται σαφείς κατευθύνσεις όσον αφορά τους ενήλικες που μπορεί να βρίσκονται στον περίγυρο ασφάλειάς τους. Πρέπει να τα ενθαρρύνουμε να επιλέξουν ενήλικες τους οποίους μπορούν να εμπιστευτούν, που είναι διαθέσιμοι και πρόθυμοι να τα ακούσουν και να βοηθήσουν. Μόνο ένα από τα μέλη του περίγυρου αυτού μπορεί να κατοικεί στο ίδιο σπίτι με το παιδί, τα υπόλοιπα δεν θα πρέπει να είναι συγγενικά πρόσωπα ούτε να προέρχονται από τον άμεσο οικογενειακό κύκλο. Το παιδιά θα πρέπει να γνωρίζουν πώς να ζητήσουν βοήθεια σε ένα τέτοιο περίγυρο ασφάλειας και εμπιστοσύνης.

Γνωστοί δράστες

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων ο δράστης είναι άτομο που το παιδί γνωρίζει. Είναι πολύ δύσκολο, κυρίως για τα μικρά παιδιά, να καταλάβουν ότι κάποιος που ήδη γνωρίζουν μπορεί να τα βλάψει. Μην ξεχνάτε τη μέθοδο που ακολουθούν συνήθως οι θύτες για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών. Στο σπίτι επομένως θα πρέπει να ισχύει ο κανόνας ότι το παιδί οφείλει να ενημερώνει τους γονείς του σε κάθε περίπτωση που κάποιος του προσφέρει δώρα, του ζητάει να κρατήσει ένα μυστικό ή προσπαθεί να βρεθεί μόνος μαζί του.

Άγνωστοι δράστες

Σε μερικές περιπτώσεις ο δράστης μπορεί να είναι ένας άγνωστος. Διδάξτε στο παιδί σας κάποιους απλούς κανόνες για την επαφή με αγνώστους, όπως λ.χ. να μην επιβιβάζονται ποτέ σε αυτοκίνητο ατόμου το οποίο δε γνωρίζουν, ούτε να δέχονται δώρα ή προσκλήσεις από αγνώστους.

Βοήθεια

Τα παιδιά θα πρέπει να γνωρίζουν ότι υπάρχουν ειδικοί οι οποίοι μπορούν να το βοηθήσουν (δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί, ο συνήγορος του πολίτη, γιατροί, ο ψυχολόγος στο σχολείο, η αστυνομία), αλλά και τηλεφωνικές γραμμές τις οποίες μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να ζητήσουν συμβουλές και βοήθεια.

Ο λόγος ύπαρξης του κανόνα των εσωρούχων

Περίπου ένα στα πέντε παιδιά πέφτει θύμα κάποιας μορφής σεξουαλικής κακοποίησης ή βίας. Αυτό μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε παιδί ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, φυλής, κοινωνικής τάξης και θρησκείας. Συχνά ο δράστης είναι άτομο που το παιδί γνωρίζει και εμπιστεύεται. Μπορεί δε να είναι ακόμη και κάποιο άλλο παιδί.

Βοηθείστε ώστε να μη συμβεί αυτό στο δικό σας παιδί

Το βασικότερο στοιχείο είναι η καλή επικοινωνία με το παιδί. Αυτό προϋποθέτει εξωστρέφεια, ειλικρίνεια, ευθύτητα, αποφασιστικότητα και μια ατμόσφαιρα φιλική, χωρίς φόβο.

Ο Κανόνας των Εσωρούχων μπορεί να βοηθήσει

Κανένα παιδί δεν είναι τόσο μικρό που να μην μπορεί να μάθει τον Κανόνα των Εσωρούχων αφού η κακοποίηση δεν γνωρίζει ηλικία.

Αν είναι δύσκολο να μιλήσετε για το ζήτημα αυτό στο παιδί σας, θυμηθείτε ότι αυτό μάλλον είναι πιο δύσκολο για σας ως ενήλικα παρά για ένα παιδί.

 Τι πρέπει να κάνετε αν υποψιάζεστε κακοποίηση

Αν τυχόν υποπτεύεστε ότι το παιδί σας μπορεί να έπεσε θύμα κακοποίησης, είναι πολύ σημαντικό να μη θυμώσετε μαζί του. Μην το κάνετε να νιώσει σαν να φταίει ή σαν να έκανε κάτι κακό.

Μην ανακρίνετε το παιδί: ρωτήστε τι συνέβη, πότε και με ποιόν, αλλά μη ρωτήσετε το γιατί.

Προσπαθήστε να μη δείξετε την ταραχή σας στο παιδί σας. Τα παιδιά νιώθουν πολύ εύκολα αίσθημα ενοχής, οπότε ενδέχεται τελικά να μη σας αποκαλύψουν τα πάντα.

Προσπαθήστε να μη βγάλετε βιαστικά συμπεράσματα βασιζόμενοι σε ανεπαρκή ή ασαφή στοιχεία. Διαβεβαιώστε το παιδί σας ότι θα ασχοληθείτε με το θέμα και επικοινωνήστε με κάποιον που μπορεί να σας βοηθήσει: έναν ψυχολόγο ή άλλον ειδικό στη φροντίδα του παιδιού, γιατρό, κοινωνικό λειτουργό ή την αστυνομία.

Σε μερικές χώρες υπάρχουν ειδικές τηλεφωνικές γραμμές και κέντρα που ασχολούνται αποκλειστικά με παιδιά που πέφτουν θύματα σεξουαλικής βίας. Μπορούν να σας δώσουν οδηγίες και να σας καθοδηγήσουν. Φροντίστε να επικοινωνήσετε μαζί τους αν υπάρχει πιθανότητα να έχει ασκηθεί σεξουαλική βία σε ένα παιδί. 

Στη χώρα μας μπορείτε να καλέσετε την Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056, μια γραμμή από το «Χαμόγελο του Παιδιού».

Για να δεις το βιβλίο σε pdf «Η Κίκο και το Χέρι» πάτησε εδώ. Μπορείς να το διαβάσεις σε παιδάκια από 3 – 7 ετών. 

Το βίντεο με την Κίκο και το Χέρι. Η Κίκο παίζει με το Χέρι, αλλά δεν του επιτρέπει να αγγίξει το εσώρουχό της.

Πηγή

DIY: Μπογιά που φωσφορίζει στο σκοτάδι για παιδικά δωμάτια.

Glow, glow, glow!!! Τρελαίνομαι για οτιδήποτε φωσφορίζει στο σκοτάδι!!!

Ο Mini Me έχει κάτι πιτζαμούλες που φωσφορίζουν στο σκοτάδι. Ε, λοιπόν το τι παιχνίδια κάνουμε με αυτές δε λέγεται! Ξετρελαινόμαστε και οι δυο, ανάβουμε τα φώτα, σβήνουμε τα φώτα, πηγαίνουμε στα πιο σκοτεινά δωμάτια του σπιτιού για να φαίνεται πιο καλά και φτου και από την αρχή!

Έτσι λοιπόν όταν είδα αυτή την ιδέα, τη φωσφοριζέ μπογιά για τοίχους που μετατρέπει ένα οποιοδήποτε σκοτεινό δωμάτιο σε… μαγευτικό παραμύθι,  ήθελα οπωσδήποτε να μοιραστώ τον ενθουσιασμό μου μαζί σας!

• 

• 

• 

Καταρχήν να σας πω ότι μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε παντού, σε τοίχους εσωτερικούς ή εξωτερικούς, σε πλακάκια, σε ξύλο ακόμη και σε γυαλί! Μια πολύ καλή ιδέα είναι να βάψουμε τα πόμολα των παιδικών επίπλων ή τους διακόπτες για τα φώτα, έτσι ώστε να τους βρίσκουμε πάντα στο σκοτάδι! Με την ίδια λογική μπορούμε να βάψουμε οτιδήποτε! Μάλιστα νομίζω ότι τα Χριστούγεννα έχουμε πολύ υλικό για να κάνουμε κάτι πολύ εντυπωσιακό! 

• 

• 

• 

Στο φως της ημέρας δε φαίνεται απολύτως τίποτα, μόνο εσείς (και εμείς 🙂 )γνωρίζουμε το μυστικό που θα αποκαλυφθεί μόλις τα φώτα κλείσουν. Δεν μπορώ να φανταστώ τον ενθουσιασμό του Mini Me μόλις το δει! Εδώ που τα λέμε ούτε τον δικό μου! 🙂

• 

• 

• 

Tip and trick: Ακριβώς όπως οτιδήποτε φωσφορίζει, έτσι και αυτό πρέπει να «μαζέψει» αρκετό φως για να μπορέσει να το απελευθερώσει μετά στο σκοτάδι. Έτσι φροντίστε να το εκθέσετε σε μπόλικο φως πριν την αποκάλυψη! Αν θέλετε super super wow αποτέλεσμα βάλτε φως blacklight!

Που θα το βρείτε: Στο amazon με περίπου 7 ευρώ τα 200ml. Όμως και σε μεγάλα και μικρά χρωματοπωλεία της περιοχής σας (περάστε μια βόλτα και κάντε μια ερώτηση) θα βρείτε φωσφοριζέ μπογιές σε διάφορα χρώματα σε μικρότερα σωληνάρια.

Μπορεί να μη κάνω τις εντυπωσιακές ζωγραφιές στις φωτογραφίες αλλά σίγουρα θα… ζωγραφίσω! Μόλις πάρω στα χέρια μου τη μπογιά που φωσφορίζει στο σκοτάδι θα σας γράψω περισσότερα! Και να κάνετε και εσείς το ίδιο περιμένουμε εντυπώσεις!!!  

Glow in the dark λοιπόν και καλή επιτυχία! 🙂

Πηγή

Ο Ισραηλινός σκιτσογράφος Yehuda Devir ξετυλίγει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, τον μαγικό πρώτο χρόνο που βίωσε ως νέος μπαμπάς.

Μία μαμά για όλους…

Το πρωινό ξύπνημα

Το πρώτο του μπάνιο

«Η μαμά είναι δικιά μου!»

Το πρώτο του εμβόλιο

Έτοιμοι για φωτογραφία; 

Βόλτα με την οικογένεια

Οι κάλτσες του μωρού είναι δουλειά για δύο…

Επιτέλους κοιμήθηκε!

Η ώρα του αποχωρισμού είναι μια ώρα δύσκολη

Ώρα για ύπνο!

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος… ο καλύτερος χρόνος της ζωής μας!

Πηγή

Τι δεν πρέπει να κάνουμε για τα παιδιά μας, ώστε να τους δώσουμε την ευκαιρία να αποκτήσουν ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση!

Όλοι θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν υπεύθυνοι, αυτόνομοι, ικανοί άνθρωποι γεμάτοι αυτοπεποίθηση. Όμως συχνά με τη συμπεριφορά μας δεν τους το επιτρέπουμε ή πετυχαίνουμε ακριβώς το αντίθετο. Πόσες φορές στη διάρκεια της ημέρας, δεν αναλαμβάνουμε να κάνουμε για λογαριασμό τους ένα σωρό πράγματα, επειδή δεν έχουμε χρόνο να περιμένουμε, δεν θέλουμε να ρισκάρουμε να πληγωθούν (ή επειδή απλώς… η μανούλα ξέρει πάντα καλύτερα!) αφαιρώντας τους το δικαίωμα στην προσπάθεια, το λάθος, την αυτοβελτίωση και την αυτοπεποίθηση;

Αυτά είναι μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά πράγματα που οι γονείς εξακολουθούμε να κάνουμε, παρόλο που τα παιδιά μας είναι σε ηλικία να αναλάβουν μόνα τους:

Κάνουμε μόνοι μας όλες τις δουλειές του σπιτιού (μετά τα 2)

Ήδη από την ηλικία των 2 ετών, ένα παιδάκι αρχίζει να μαθαίνει ότι για να είναι το σπίτι καθαρό και τακτοποιημένο πρέπει να συμβάλλουν όλα τα μέλη της οικογένειας, τακτοποιώντας για παράδειγμα τα παιχνίδια του με τις σαφείς οδηγίες της μαμάς ή του μπαμπά. Μέχρι τα 5, μπορεί πια να βάζει τα πράγματα στο δωμάτιό του στη θέση τους, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να του υποδείξει ποια είναι αυτή. Λίγο αργότερα, πρέπει να αρχίσει να αναλαμβάνει δουλειές που αναλογούν στην ηλικία του, όπως να βοηθάει στο ξεσκόνισμα, να βάζει τα άπλυτα πιάτα στο πλυντήριο ή να βγάζει τα ρούχα από το στεγνωτήριο.

Extra tip: Η συμμετοχή στις δουλειές του σπιτιού είναι απαραίτητη για το παιδί όχι μόνο επειδή κανένας δεν προλαβαίνει να τα κάνει όλα αν πρέπει να τα κάνει μόνος του, αλλά και γιατί αποτελεί ένα σημαντικό μάθημα αυτονομίας και υπευθυνότητας που θα αυξήσει την αυτοπεποίθησή του και θα του μάθει να ασκεί έλεγχο στο χώρο όπου ζει.

Τα βοηθάμε να ντυθούν (μετά τα 5)

Οι δεξιότητες που είναι απαραίτητες για να μπορεί ένα παιδί να περάσει τα χέρια του στα μανίκια μιας μπλούζας, να φορέσει ένα παντελόνι και να ανεβάσει το φερμουάρ στο μπουφάν του, έχουν λίγο-πολύ αποκτηθεί μέχρι την ηλικία των τριών ετών. Άντε, να χρειάζεται ακόμα λίγη βοήθεια για να κουμπώσει τα κουμπιά του παντελονιού, να ανεβάσει το καλσόν και να δέσει τα κορδόνια του (γι’ αυτό ειδικά θα πρέπει να περιμένετε μέχρι τα πέντε ή και λίγο παραπάνω). Ωστόσο, αυτό δεν είναι δικαιολογία για να το ντύνουμε εμείς κάθε πρωί κι εκείνο να στέκεται απλά ακούνητο προτείνοντας το χέρι ή το πόδι για να μας διευκολύνει (όταν το κάνει) σε μια δουλειά που, στην πραγματικότητα, είναι δική του υποχρέωση.

Extra tip: Για να βοηθήσετε το παιδί να γίνει ακόμα πιο ανεξάρτητο, μην επιλέγετε εσείς τα ρούχα που θα φορέσει. Για τα μικρότερα παιδιά, αφήστε τα να φορέσουν αυτό που προτιμούν ανάμεσα από δυο-τρεις επιλογές που θα έχετε κάνει. Καθώς μεγαλώνουν, αυξήστε τις επιλογές μέχρι να είναι σε θέση να ανοίξουν την ντουλάπα και να αποφασίσουν μόνα τους τι θα φορέσουν (ακόμα κι αν δεν σας πολυαρέσει το αποτέλεσμα, σεβαστείτε ότι αποτελεί μέρος της έκφρασης της προσωπικότητας του παιδιού).

Τους αγοράζουμε καινούριο tablet επειδή το έσπασαν (μετά τα 8)

Υπάρχει σίγουρα η πιθανότητα κάποια πράγματα να καταστρέφονται κατά λάθος ή για λόγους που δεν σχετίζονται με τη συμπεριφορά του παιδιού. Όταν όμως η απώλεια ενός αγαπημένου παιχνιδιού ή κάποιου γκάτζετ οφείλεται στο γεγονός ότι ο κάτοχός του είναι συστηματικά απρόσεκτος με τα πράγματά του, τότε ίσως πρέπει να του δώσετε λίγο χρόνο να σκεφτεί πριν σπεύσετε να το αντικαταστήσετε με ένα καινούριο. «Μόνο έτσι θα μπορέσει το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να κρατάει μια πιο υπεύθυνη στάση απέναντι στην ιδιοκτησία του. Κι αυτό είναι ένα πολύτιμο μάθημα ζωής, που πρέπει να μάθει στην προ-εφηβική και εφηβική ηλικία», μας λέει η παιδοψυχολόγος Μένη Σώκου.

Extra tip: Αφήνοντας το παιδί να αποκαταστήσει μόνο του την απώλεια, σε περίπτωση που χάσει ή χαλάσει για παράδειγμα το κινητό του τηλέφωνο, ενθαρρύνουμε ταυτόχρονα τη συνήθεια της αποταμίευσης, αφού θα μάθει να κρατάει στην άκρη ένα ποσό από το χαρτζιλίκι του για… περίπτωση ανάγκης.

Αποφασίζουμε εμείς πώς θα οργανώσουν το χρόνο τους (μετά τα 11)

Πιθανότατα μάς έχει μείνει η συνήθεια από τότε που ήταν μωρά και ξέραμε πως μια σταθερή ρουτίνα τούς χαρίζει ηρεμία και τους επιτρέπει να αναπτυχθούν με τον καλύτερο τρόπο. Καθώς μεγαλώνει όμως το παιδί χρειάζεται μια κάποια ελευθερία στο πώς οργανώνει το χρόνο του. Γύρω στην ηλικία των 12 ετών μπορεί να αποφασίζει πια μόνο του πότε θα μελετήσει ή πότε θα πέσει για ύπνο. Το ζητούμενο είναι να βρούμε τη λεπτή ισορροπία ανάμενα στο να του επιτρέψουμε απόλυτη ελευθερία και να αποφασίζουμε εμείς τι θα κάνει κάθε λεπτό της ημέρας του.

Extra tip: Ένας πρακτικός τρόπος να βρεθεί αυτή η πολύτιμη ισορροπία είναι να βάλετε κάποιους περιορισμούς που αφορούν τη χρήση της τεχνολογίας (ποιες ώρες μπορεί να βλέπει τηλεόραση ή να σερφάρει στο ίντερνετ). Έτσι θα βοηθήσετε το παιδί να αξιοποιήσει το χρόνο του καλύτερα.

Τα προστατεύουμε από οποιοδήποτε κίνδυνο (σε κάθε ηλικία)

Τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν υπερβολικά προστατευμένα. Οι παιδικές χαρές πρέπει να έχουν πολύ συγκεκριμένες προδιαγραφές, το ποδήλατο εννοείται ότι συνοδεύεται από επιγονατίδες και κράνος, οι διαδρομές από το σχολείο στο σπίτι γίνονται οπωσδήποτε με τη συνοδεία ενηλίκου. Προσέχουμε για το καλό του παιδιού μας, σωστά; Κι όμως! Έρευνες που έχουν γίνει από πανεπιστήμια σε χώρες της Ευρώπης έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που δεν είχαν την «ευκαιρία» να γρατζουνίσουν τα γόνατά τους ή και να σπάσουν ένα κόκκαλο έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες στην ενήλικη ζωή τους να αντιμετωπίζουν φοβίες, να αποφεύγουν να παίρνουν ρίσκα και να φοβούνται τη δέσμευση.

Η (πικρή) αλήθεια είναι ότι στη νηπιακή ηλικία είναι χρήσιμο να αφήσουμε το παιδί μας να πέσει και να χτυπήσει μερικές φορές για να μάθει ότι είναι κι αυτό αναπόσπαστο μέρος της ζωής. Στην εφηβεία, δεν χρειάζεται να το προστατέψουμε από τον πόνο που προβλέπουμε ότι θα του προκαλέσει μια φιλία ή ένας έρωτας, γιατί μέσα από την απόρριψη θα μάθει να εκτιμά μια ειλικρινή ανθρώπινη σχέση. Ο πόνος είναι μέρος της πορείας μας προς την ωριμότητα –κι αυτό, ακόμα κι αν δεν μας αρέσει, ισχύει και για τα παιδιά μας.

Extra tip: Ξεκινήστε την «πρακτική εξάσκηση» από μικρή ηλικία, αφήνοντας το παιδί να δοκιμάσει τα όρια και τις ικανότητές τους σε συνθήκες ελεγχόμενου ρίσκου. Ενθαρρύνετέ το, για παράδειγμα, να συμμετέχει σε μια αθλητική δραστηριότητα. Συζητήστε μαζί του πώς να κάνει κάτι ελαφρώς παρακινδυνευμένο (πάντα με βασικό άξονα την ηλικία του), αλλά μην του απαγορέψετε να το κάνει.

Πηγή

Μια εικόνα που σε πολλές από εμάς είναι γνώριμη περιγράφεται παρακάτω από μία γυναίκα που κουράστηκε πλέον να βλέπει τον σύζυγό της να ασχολείται περισσότερο με το κινητό του τηλέφωνο και λιγότερο με την οικογένειά του.

Πόσες από εσάς ταυτίζεστε με τα λόγια της;

«Αγαπητέ σύζυγε,

Πάλι έχασες. Η κόρη μας προσπαθούσε να σου δείξει πώς κάνει γιόγκα με την κούκλα της, αλλά εσύ δεν είδες τίποτα, επειδή τα μάτια σου ήταν κολλημένα στο κινητό.

Καταλαβαίνω ότι το κινητό σου τηλέφωνο είναι η διέξοδός σου στο τέλος μιας κουραστικής ημέρας. Και εγώ η ίδια προτιμώ να χαζεύω εικόνες στο Instagram από τα να δω για 50η φορά πώς χορεύει η κόρη μας ή κάνει γυμναστική! Ξέρω πώς παρασύρεσαι και σε αποσπά, αλλά για πόσο;

Υπάρχει ένα πράγμα που δεν καταλαβαίνεις: Χάνεις τη ζωή της.

Αυτές οι στιγμές μοιάζουν μικρές, ίσως ασήμαντες, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να τις έχεις πίσω.

Ήταν ενοχλητικό όταν ήμασταν οι δυο μας, χωρίς παιδί. Ήταν ενοχλητικό όταν έπρεπε να φωνάζω χιλιάδες φορές το όνομά σου επειδή δεν με άκουγες με την πρώτη φορά.

Ήταν ντροπιαστικό όταν ήμασταν έξω με φίλους ή συγγενείς και εσύ ήσουν ο μοναδικός που καθόταν με το τηλέφωνο στο χέρι, ενώ όλοι οι άλλοι συζητούσαμε.

Πριν κάνουμε παιδί, ένιωθα πως ο μισός σου εαυτός ήταν δίπλα μου. Σου μιλούσα και μου έδινες μόνο τη μισή σου προσοχή, ενώ η υπόλοιπη ήταν στο κινητό και στα video που έβλεπες.

Για να είμαι ειλικρινής, δυσκολεύομαι να σε θυμηθώ πριν τα smartphones γίνουν trend.

Τα πράγματα είναι διαφορετικά τώρα

Κι όσο δύσκολο κι αν μου είναι να δεχθώ ότι δεν είσαι ποτέ ολοκληρωτικά παρών μαζί μου, είναι η κόρη μας για την οποία στεναχωριέμαι περισσότερο. Και λυπάμαι και για εσένα, επίσης.

Δεν θέλω να κοιτάζεις πίσω σου αργότερα και να συνειδητοποιείς πόσα πράγματα δεν είδες και δεν έζησες, επειδή ήσουν απασχολημένος με το τηλέφωνό σου. Δεν θέλω να έχεις τύψεις για το ότι δεν ήσουν συναισθηματικά παρών για την κόρη σου και την οικογένειά σου.

Δεν θέλω να κοιτάξεις μια μέρα την κόρη σου και να δεις ένα μεγάλο κορίτσι, το οποίο πια δεν θα νοιάζεται αν κοιτάζεις ή όχι τα όσα καταφέρνει.
Η κόρη μας δεν θα είναι για πάντα αυτό το στρουμπουλό, κοκκινομάγουλο και σγουρομάλλικο κοριτσάκι.

Αυτός ο χρόνος είναι πολύ λίγος!

Φοβάμαι ότι μια μέρα θα καταλάβει με τι ανταγωνίζεται

Δεν είναι ότι ο πατέρας της έχει πάρα πολλή δουλειά ή ασχολείται με χιλιάδες πράγματα και δεν προλαβαίνει να της δώσει όσο χρόνο θα ήθελε.

Απλώς, επιλέγει το τηλέφωνό του αντί για εκείνη.

Ό,τι κι αν βλέπεις σε αυτή την οθόνη είναι σημαντικότερο από εκείνη. Ο φόβος μου είναι ότι θα καταλάβει την αδιαφορία σου και θα πάψει να προσπαθεί, επειδή θα ξέρει ότι δεν υπάρχει λόγος.

Σε αγαπάω αλλά ο εθισμός σου στο smartphone, μας σκοτώνει!

Επηρεάζει τον γάμο μας και τη σχέση που έχουμε με το παιδί μας. Σε παρακαλώ, σκέψου καλά τι μήνυμα στέλνεις στην κόρη και τη σύζυγό σου.

Ίσως δεν έχεις αντιληφθεί τη δύναμη που έχεις: Μπορείς να μας ενώσεις, να μας “φτιάξεις” ή να μας “σπάσεις”!

Σε παρακαλώ, άσε το τηλέφωνό σου για λίγο. Γίνε πιο… παρών. Κοίταξέ μας στα μάτια και άφησέ το στο διπλανό δωμάτιο. Σου υπόσχομαι, δεν θα το μετανιώσεις…

Με αγάπη η γυναίκα σου».