Πέρασε 1 χρόνος από τότε που ήρθαν οι Archive στη χώρα μας για συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, γιορτάζοντας 25 χρόνια παρουσίας στη μουσική. Ο συναυλιολόγος χωρίς να χρειαστεί να κάνει κάποιο μεγάλο ταξίδι, βρέθηκε στην εμφάνισή τους στη Θεσσαλονίκη, και σήμερα περιγράφει τις εντυπώσεις του.

14 Σεπτεμβρίου έλεγε το ημερολόγιο, μια μέρα άκρως συναυλιακή για την Θεσσαλονίκη. Υπήρχε η συναυλία των Archive στο Principal Club Theater, αλλά υπήρχε και η συναυλία των While She Sleeps στο 8Ball Club. Ο συναυλιολόγος τότε ήταν αναποφάσιστος. Έπαιζε κορώνα-γράμματα, ζύγιζε τις επιλογές του, και επέλεξε αρχικά να πάει στους While She Sleeps, λόγω του φθηνού εισιτηρίου. Ωστόσο με προτροπή μιας φίλης του, άλλαξε γνώμη τελευταία στιγμή και πήγε προς το Principal Club Theater για τους Archive. Μια επιλογή που τελικά αποδείχτηκε και η καλύτερη.

Πάμε στο ψητό της ιστορίας, το οποίο είναι η εμφάνιση των Archive. Εμφανίστηκαν στη σκηνή γύρω στις 21:45, και ξεκίνησαν το live τους με το You Make Me Feel. Στη συνέχεια ερμήνευσαν τη γνωστή άγνωστη επιτυχία τους Fuck U, όπου τραγούδησε κι όλο το κοινό που βρέθηκε στο Principal Club Theater. Επίσης ερμήνευσαν κι άλλα τραγούδια στη συνέχεια, όπως Pills, Bullets, Violently, System, αλλά και το καινούργιο τους single Remains Of Nothing. Από την αρχή φάνηκε ότι θα ήταν ενδιαφέρουσα η συναυλία, καθώς στην μπάντα υπάρχουν 4 μέλη που βρίσκονται στα φωνητικά (Pollard Berrier, Dave Pen, Maria Q, Holly Martin), οπότε υπήρχαν και συχνές αλλαγές στα φωνητικά, αλλά και εναλλαγή στα είδη των τραγουδιών τους. Φυσικά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε το γεγονός το ότι η μπάντα ήταν καλά στημένη επί σκηνής, εξαιτίας της εμπειρίας πολλών χρόνων που έχουν. Μέσα στη setlist τους είχαν και τραγούδια μεγάλης διάρκειας (πάνω από 10 λεπτά) όπως Finding It So Hard, Collapse/Collide, & Controlling Crowds. Κλείσανε το 1ο μέρος της συναυλίας τους με το Dangervisit.

Αφού βγήκαν και ξαναμπήκαν αργότερα στη σκηνή, ξεκίνησαν το καθιερωμένο encore τους, όπου ερμήνευσαν το Lights και το Again για το κλείσιμο της συναυλίας. Μπορεί να ήταν μόνο 2 τραγούδια το encore, αλλά διήρκησε πολύ, καθώς η ερμηνεία στο καθένα από αυτά τα τραγούδια ήταν πάνω από 14 λεπτά. Στο τέλος της συναυλίας τους δέχτηκαν την αποθέωση του κοινού.

Παρά τα 17 τραγούδια που είχαν στη setlist τους, η συναυλία τους διήρκησε περίπου 2 ώρες και 20 λεπτά. Ο ήχος δεν ήταν καλός, λόγω το ότι έγινε στο Principal Club Theater. Οι αλλαγές στα φωνητικά, όπως και οι εναλλαγές στα είδη των τραγουδιών ήταν κάτι που εντυπωσίασε θετικά τον συναυλιολόγο που καλώς έπραξε κι αποφάσισε να δει τους Archive. Κι ας ήταν λίγο τσιμπημένη η τιμή του εισιτηρίου, κι ας ήξερε μόνο 3 τραγούδια ο συναυλιολόγος. Η ουσία ήταν ότι η συναυλία κύλησε μαγευτικά, και σ’αυτό ευθύνονται σίγουρα τα παιδιά που ήρθαν από το Λονδίνο!!!

Setlist

1. You Make Me Feel
2. Fuck U
3. Pills
4. Bullets
5. Kings of Speed
6. Kid Corner
7. Violently
8. System
9. Remains of Nothing
10. Erase
11. Finding It So Hard
12. End of Our Days
13. Collapse/Collide
14. Controlling Crowds
15. Dangervisit
16. Lights
17. Again

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Πέρσι τέτοιο καιρό οι Evanescence πραγματοποιούσαν μια μίνι Ευρωπαϊκή περιοδεία, δίνοντας συναυλίες σε επιλεγμένες πόλεις. Μία από αυτές ήταν και η Σόφια, και φυσικά δεν έχασε την ευκαιρία ο συναυλιολόγος να ταξιδέψει μέχρι εκεί, για να διηγηθεί σήμερα τις εντυπώσεις του από τη συναυλία.

Το ημερολόγιο έλεγε 11 Σεπτεμβρίου του 2019, μια πολύ ηλιόλουστη και αρκετά θερμή μέρα, επρόκειτο να γίνει η συναυλία των Evanescence στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ Arena Armeec, που βρίσκεται μερικά λεπτά μακριά από το κέντρο της Σόφιας. Αν και καθημερινή, δεν ήταν λίγοι οι φανς που περίμεναν αυτή τη συναυλία, ακόμη κι αν χρειαζόταν να πάρουν άδεια από τη δουλειά (όπως έκανε κι ο συναυλιολόγος). Πέρα από τους Evanescence, οι φανς και γενικά οι συναυλιόφιλοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν 2 support μπάντες: Τους τοπικούς metallers SEVI, και τους VERIDIA που ακολουθούν πολύ καιρό τους Evanescence σε περιοδείες.

Την αρχή την κάνανε οι SEVI, οι οποίοι φρόντισαν από νωρίς να προθερμάνουν το κοινό, ερμηνεύοντας μερικά τραγούδια από το ρεπερτόριό τους. Το highlight της live εμφάνισής τους ήταν όταν ανέβηκε στη σκηνή η Jen Majura των Evanescence για να ερμηνεύσουν To Hell And Back. Μετά από το τέλος της εμφάνισής τους γνώρισαν την αποθέωση από το κοινό.

Τη σκυτάλη πήρανε οι VERIDIA, οι οποίοι αν κι έχουν διαφορετικό ήχο από τους Evanescence και τους SEVI, φρόντισαν και οι ίδιοι να προθερμάνουν ακόμη περισσότερο το κοινό. Ερμήνευσαν μερικά τραγούδια από το ρεπερτόριό τους όπως: I Won’t Stay Down, Reckless, Cheshire Smile, & Ghosts.

Το highlight της live εμφάνισής τους ήταν όταν ανέβηκε στη σκηνή η Amy Lee, για να ερμηνεύσουν μαζί το ιδιαίτερα συγκινητικό I’ll Never Be Ready. Πριν το ερμηνεύσουν, η Deena Jakoub, με συγκίνηση στο πρόσωπό της, δήλωσε ότι αυτό το τραγούδι το έγραψε όταν έχασε τον πατέρα της. Φυσικά μετά από τη δήλωσή της και την ερμηνεία του τραγουδιού μαζί με την Amy Lee, το κοινό έδωσε ένα δυνατό χειροκρότημα. Μετά ερμήνευσαν Mystery of the Invisible & Feed The Animal, και κλείσανε την live εμφάνισή τους με το Disconnected, όπου και γνώρισαν την αποθέωση από το κοινό.

Πάμε τώρα και στο μεγάλο όνομα της βραδιάς, που φυσικά ήταν οι Evanescence. Γύρω στις 21:45 ξεκίνησαν να εμφανίζονται στη σκηνή ο Tim McCord, ο Troy McLawhorn, ο Will Hunt, η Jen Majura, και φυσικά τελευταία στη σκηνή μπαίνει η αρχηγός της μπάντας Amy Lee. Με το “καλημέρα” ξεσήκωσαν το κοινό ερμηνεύοντας το Imperfection. Στη συνέχεια τους ξεσήκωσαν ακόμη περισσότερο ερμηνεύοντας What You Want, Going Under, The Other Side & All That I’m Living For.

Πριν ερμηνεύσουν το Lithium, η Amy Lee καθόμενη στο πιάνο, δήλωσε προς το κοινό ότι ήταν η πρώτη φορά που δίνουν συναυλία στη Σόφια, ενώ είχαν ξαναδώσει συναυλία γενικά στη Βουλγαρία (στη Φιλιππούπολη το 2017). Επίσης ευχαρίστησε όλους όσους βρέθηκαν στο στάδιο, είτε ερχόμενοι από τη Σόφια, είτε ερχόμενοι από κάπου αλλού (δηλαδή κι από την Ελλάδα). Και μετά ερμήνευσαν το Lithium φτιάχνοντας ατμόσφαιρα στο στάδιο.

Μετά από το Lithium, οι Evanescence ερμήνευσαν μερικά από τα δυνατά τραγούδια τους όπως Whisper, New Way To Bleed, Call Me When You’re Sober, & Made Of Stone. Φυσικά να αναφέρουμε ότι σχεδόν σ’όλη τη διάρκεια της συναυλίας η Amy Lee πήγαινε μονίμως πάνω-κάτω και δεξιά-αριστερά, κάνοντας τη σκηνή να φανεί πολύ μικρή για τις απαιτήσεις της.

Μετά από το Made Of Stone, ήρθε η στιγμή να κάτσει η Amy Lee στο πιάνο για 2η φορά για να ερμηνεύσουν Lost In Paradise, φτιάχνοντας γι άλλη μία φορά ατμόσφαιρα στο στάδιο. Μετά ερμήνευσαν κι άλλα τραγούδια για να κλείσουν το 1ο μέρος της συναυλίας τους με τη μεγάλη επιτυχία Bring Me To Life.

Αφού αποχώρησαν κι επανήλθαν στη σκηνή, οι Evanescence ξεκίνησαν το encore τους με το My Immortal, όπου τραγούδησε κι όλο το κοινό μαζί την Amy Lee γι’ άλλη μία φορά στο πιάνο. Έκλεισαν τη συναυλία τους μ’ ένα μεγάλο medley που εμπεριείχε τα εξής τραγούδια: Haunted, My Last Breath, Cloud Nine, Everybody’s Fool, Weight Of The World, & Snow White Queen.

Η συναυλία των Evanescence κράτησε ως γνωστόν 1.5 ώρα, ερμηνεύοντας σχεδόν όλες τις επιτυχίες που διέθεταν στο ρεπερτόριό τους. Σίγουρα υπήρξαν κάποια σημάδια κόπωσης, λόγω των συνεχόμενων περιοδειών που είχαν οι Evanescence, κι αυτό δεν επέτρεψε ούτε την Amy Lee, ούτε και τα υπόλοιπα μέλη να αποδώσουν ακριβώς το 100% των δυνατοτήτων τους. Παρόλα αυτά, ήταν ευδιάθετοι και είχαν απίστευτη ενέργεια να μεταδώσουν στο κοινό επί σκηνής, κι αυτό μετράει στη τελική. Σίγουρα η ακύρωση της φετινής περιοδείας με τους Within Temptation λόγω Covid-19, δίνει την ευκαιρία στους Evanescence να συλλέξουν δυνάμεις, και να αφοσιωθούν στην ηχογράφηση και στη κυκλοφορία του νέου και πολυπόθητου δίσκου.

Setlist

1. Imperfection(rock version)
2. What You Want
3. Going Under
4. The Other Side
5. All That I’m Living For
6. Lithium
7. Whisper
8. New Way to Bleed
9. Call Me When You’re Sober
10. Made of Stone
11. Lost in Paradise
12. The Change
13. Disappear
14. Imaginary
15. Bring Me to Life
16. My Immortal
17. Haunted / My Last Breath / Cloud Nine / Everybody’s Fool / Weight of the World / Snow White Queen

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Ο Bruce Springsteen ανακοίνωσε σήμερα μέσω social media το νέο του άλμπουμ με τίτλο Letter To You, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 23 Οκτωβρίου. Το επερχόμενο άλμπουμ, θα αποτελέσει το 21ο για το εμβληματικό αφεντικό, που μετρά μέχρι σήμερα πάνω από 150 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως. Για το νέο του άλμπουμ κυκλοφόρησε σήμερα το ομώνυμο single του.

Ακούστε το νέο του τραγούδι

Πριν από 2 χρόνια τέτοια μέρα, πραγματοποιήθηκε η 3η και τελευταία μέρα του Milano Rocks, όπου τα μεγάλα ονόματα εκείνης της ημέρας ήταν ο Mike Shinoda και οι 30 Seconds To Mars. Και σ’ αυτή τη μέρα του φεστιβάλ βρέθηκε ο συναυλιολόγος για να σας διηγηθεί σήμερα τις εντυπώσεις του.

Το ημερολόγιο έλεγε 8 Σεπτεμβρίου του 2018, όπου πραγματοποιήθηκε η 3η και τελευταία μέρα του νεοσύστατου Milano Rocks, ενώ παράλληλα ήταν και η τελευταία μέρα παραμονής του συναυλιολόγου στο Μιλάνο. Συνοπτικά να αναφέρουμε ότι το Milano Rocks μπήκε δυναμικά στον συναυλιακό χάρτη της Ιταλίας, καθώς την 1η μέρα είχε τους Imagine Dragons (6 Σεπτεμβρίου), στη 2η μέρα τους Franz Ferdinand και τους The National (7 Σεπτεμβρίου), και στη 3η μέρα τον Mike Shinoda και τους 30 Seconds To Mars. Όλες οι μέρες του φεστιβάλ πραγματοποιήθηκαν στη σκηνή του Area Expo εντός του εκθεσιακού χώρου Fiera Milano. Σε αντίθεση με την 1η μέρα που ήταν βροχερή, οι άλλες 2 μέρες του φεστιβάλ είχαν πολύ καθαρό καιρό.

Περνάμε κατευθείαν στο ψητό, και ξεκινάμε με τον Mike Shinoda. Πολύ γνωστός και πολύ αγαπητός στο ευρύ κοινό, κυρίως ως μέλος των Linkin Park, ενώ είχε κι ένα προσωρινό project με τους Fort Minor. Το 2018 αποφάσισε να κυκλοφορήσει το πρώτο σόλο άλμπουμ Post Traumatic, και να πραγματοποιήσει τη πρώτη σόλο περιοδεία, οπότε και το Μιλάνο ήταν από τους προορισμούς του. Ο Mike Shinoda και μόνο με τη παρουσία του στη σκηνή, προκαλούσε στο κοινό συναισθήματα ενθουσιασμού και συγκίνησης, οπότε δεν χρειαζόταν να δείξει στο μάξιμουμ τις ικανότητές του στο live. Ξεκίνησε τη συναυλία του στο Μιλάνο με την μεγάλη επιτυχία των Fort Minor “Remember The Name“. Επίσης ερμήνευσε και δικά του σόλο τραγούδια, ενώ φυσικά ερμήνευσε και τραγούδια των Linkin Park που έφερναν συγκίνηση στο κοινό, όπως το Castle Of Glass & το Roads Untraveled.

Αναμφισβήτητα η πιο συγκινητική στιγμή είναι όταν ο Mike Shinoda μαζί με το κοινό ερμήνευσαν το In The End. Η στιγμή που μεγάλη μερίδα του κοινού ή βουρκώνει αρκετά ή ξεσπά σε κλάματα ερμηνεύοντάς το, καθώς το εν λόγο τραγούδι ταυτίστηκε από πολλούς με την αυτοκτονία του Chester Bennington. Λίγο έλειψε να βάλει τα κλάματα και ο συναυλιολόγος. Συνέχισε το συγκινητικό medley ερμηνεύοντας άλλα 2 τραγούδια των Linkin Park, το Heavy αλλά και τη μεγάλη επιτυχία Numb. Έκλεισε το live με το Running From My Shadow από το σόλο δίσκο του, και γνώρισε την αποθέωση από το κοινό.

1. Remember the Name(Fort Minor song) (Acapella Intro)
2. When They Come for Me(Linkin Park song)
3. Roads Untraveled(Linkin Park song) (w/ Fan on Guitar)
4. Ghosts
5. Castle of Glass(Linkin Park song) (Piano Style)
6. Sorry for Now(Linkin Park song) (Ext. Intro; Ext. Bridge w/ Drum Solo)
7. Crossing a Line
8. Waiting for the End / Where’d You Go(Waiting For The End Singalong Outro)
9. In the End(Linkin Park song) (Piano Version)
10. Heavy(Linkin Park song) (Piano Version; 1st Verse + Chorus Only)
11. Numb(Linkin Park song) (Piano Version; 1st Verse + Chorus Only)
12. About You(No Bridge/Ending; Vocoder Intro; Transition Ending)
13. Over Again / Papercut
14. Make It Up as I Go
15. Good Goodbye / Bleed It Out(Linkin Park song) (w/ Good Goodbye Chorus)
16. Running From My Shadow(with extended outro)Play Video

Πάμε και στο άλλο μεγάλο όνομα εκείνης της ημέρας, τους 30 Seconds To Mars. Ο Jared Leto και η παρέα του από το Λος Άντζελες εμφανίστηκαν στη σκηνή του Area Expo γύρω στις 9 (10 ώρα Ελλάδος). Ξεκίνησαν τη συναυλία τους με το Up In The Air ξεσηκώνοντας από νωρίς το κοινό. Στη συνέχεια ερμήνευσαν κι άλλες μεγάλες τους επιτυχίες όπως: Kings And Queens, This Is War, City Of Angels. Όταν ερμήνευσαν το Dangerous Night υπήρξε το παιχνίδι με τα μπαλόνια που πέταξαν οι παραγωγοί της συναυλίας προς το κοινό. Ο Jared Leto ήταν αρκετά επικοινωνιακός με το κοινό, ενώ δε δίστασε να ανεβάσει κάποιους φαν στη σκηνή, όπου την 1η φορά το έκανε όταν ερμήνευσαν το Rescue Me. Στο τελευταίο κομμάτι της συναυλίας ερμήνευσαν κάποιες από τις μεγάλες τους επιτυχίες όπως το Hurricane αλλά και το The Kill, επίσης είχαν ερμηνεύσει το χιτ από τον τελευταίο τους δίσκο Walk On Water, κι έκλεισαν τη συναυλία με τη μεγαλύτερή τους επιτυχία Closer To The Edge, όπου ο Jared Leto ανέβασε πολλούς φανς στη σκηνή. Αυτή ίσως είναι από τις όμορφες συναυλιακές στιγμές.

Η συναυλία των 30 Seconds To Mars κράτησε περίπου 1,5 (όπως και κάθε συναυλία συνήθως), και μέσα σ’ αυτή τη διάρκεια κατάφεραν να ερμηνεύσουν πολλές από τις μεγάλες τους επιτυχίες, όπως επίσης και μερικά τραγούδια από τον τελευταίο τους δίσκο AMERICA. Πέρα από επικοινωνιακός τύπος ο Jared Leto, είναι και πολύ καλός performer. Πολύ όμορφο κλείσιμο του νεοσύστατου Milano Rocks, κάνοντας όμορφο το τελευταίο βράδυ παραμονής του συναυλιολόγου στο Μιλάνο.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Πέρασαν 2 χρόνια από τότε που οι Imagine Dragons δώσανε μια απίστευτη συναυλία στο Μιλάνο στα πλαίσια του Evolve World Tour. Ο συναυλιολόγος τότε πραγματοποίησε το μεγάλο ταξίδι για Μιλάνο, για να διηγηθεί σήμερα την ιδιαίτερη εμπειρία που έζησε τότε, καθώς η συναυλία πραγματοποιήθηκε υπό βροχή.

Ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή. 6 Σεπτεμβρίου του 2018 έλεγε το ημερολόγιο, η μέρα που πραγματοποιήθηκε η πρώτη από τις 3 μέρες του νεοσύστατου φεστιβάλ Milano Rocks. Η 1η μέρα του φεστιβάλ εμπεριείχε φυσικά τους Imagine Dragons ως headliners, ενώ τους συνόδευαν οι Ιταλοί Maneskin, και οι Βρετανοί The Vaccines. Να αναφέρουμε ότι το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στη σκηνή του Area Expo, όπου βρίσκεται μέσα στον τεράστιο εκθεσιακό χώρο Fiera Milano, και απέχει μερικά λεπτά από το κέντρο του Μιλάνου μιας και βρίσκεται λίγο έξω από τη περιοχή Rho.

Ας ξεκινήσουμε με τους The Vaccines. Το παιδιά από το Δυτικό Λονδίνο άνοιξαν το πρόγραμμα της ημέρας ερμηνεύοντας μερικές από τις μεγάλες επιτυχίες τους όπως: Dream Lover, Post Break-up sex, I Always knew, If You Wanna, και το πιο πρόσφατό τους hit I Can’t Quit. Η εμφάνισή τους στη σκηνή κράτησε περίπου 1 ώρα, και φυσικά γνώρισαν την αποθέωση από το κοινό που βρέθηκε.

Μετά από την εμφάνιση των Vaccines, τα σύννεφα άρχισαν να πυκνώνουν έντονα, οπότε ήταν θέμα λίγων λεπτών να ανοίξουν και οι ουρανοί. Με το που ξεκίνησε η έντονη βροχή, μερίδα του κόσμου κατευθύνθηκε σε κοντινό κτήριο με μπαλκονάκια να προφυλαχθεί, μια μικρή μερίδα πήγε προς τα δέντρα, ενώ φυσικά υπήρξαν και κάποια άτομα που έφυγαν πιστεύοντας ότι δεν θα γίνει η συναυλία. Σίγουρα για το κόσμο που παρέμεινε εκεί, υπήρξε μια σχετική σύγχυση, και έντονος προβληματισμός. Το ερώτημα όλων εκείνη τη στιγμή ήταν: “Θα γίνει η συναυλία;”. Κάποια λεπτά αργότερα εμφανίζεται άτομο του φεστιβάλ στη σκηνή και ανακοινώνει στο κόσμο κάτι στα Ιταλικά, και λίγο πιο μετά εμφανίζονται διάφοροι εργαζόμενοι με τις σκούπες να απομακρύνουν τα νερά από τη σκηνή. Και κάπου εκεί έρχεται στο μυαλό του συναυλιολόγου το τι έγινε στο Ejekt Festival περίπου 2 μήνες πιο πριν, οπότε ήλπιζε να γίνει το ίδιο και στο Μιλάνο, αν και η βροχή συνέχιζε κανονικά.

Η απάντηση στον έντονο προβληματισμό έρχεται γύρω στις 8 η ώρα (ώρα Ιταλίας). Οι διοργανωτές αντιλαμβανόμενοι το πλήθος που βρέθηκε εκεί και περιμένει, παίρνουν τη γενναία απόφαση να συνεχίσουν κανονικά το φεστιβάλ, και εμφανίζονται στη σκηνή οι Ιταλοί Maneskin για να ξεσηκώσουν το πλήθος. Ξεκίνησαν το live set τους ερμηνεύοντας το Let’s Get It Started των Black Eyed Peas. Βρέθηκαν στη σκηνή για 1 ώρα ερμηνεύοντας κι άλλα γνωστά ξένα τραγούδια με τη δικιά τους εκτέλεση, ενώ ερμήνευσαν και κάποια δικά τους τραγούδια. Φυσικά κι αυτοί γνώρισαν μεγάλη αποθέωση από το κοινό.

Κι αφού αποχώρησαν από τη σκηνή οι Maneskin, υπήρξε γενική προετοιμασία στη σκηνή, συμμάζεμα τα νερά καθώς συνέχισε να βρέχει, και γύρω στις 9:30 (ώρα Ιταλίας) έρχεται η μεγάλη στιγμή της βραδιάς. Ο Dan Reynolds και η παρέα του από το Λας Βέγκας ανεβαίνουν στη σκηνή του Area Expo και ξεκινάνε το δικό τους σόου στη βροχή. Το κοινό ζητωκραυγάζει και ξεσηκώνεται περισσότερο όταν οι Imagine Dragons ξεκινούν με τη μεγάλη τους επιτυχία Radioactive. Μετά από την έναρξη, ο Dan Reynolds χαιρέτησε το κοινό, και δήλωσε το πόσο εντυπωσιασμένος ήταν ότι ήρθε περίπου 60000(!) κόσμος να τους παρακολουθήσει στη βροχερή συναυλία, οπότε συνέχισε το πάρτι επί σκηνής. Μέσα στη διάρκεια οι Imagine Dragons ερμήνευσαν κάποιες από τις μεγάλες τους επιτυχίες όπως το It’s Time και το Shots, ενώ ερμήνευσαν πολλά τραγούδια από το τότε τελευταίο τους άλμπουμ Evolve (Whatever It Takes, Walking The Wire, I’ll Make It Up To You, Rise Up, Mouth Of The River, Next To Me). Επίσης είχαν διασκευάσει το τραγούδι των Police “Every Breath You Take“, ενώ φυσικά είχαν ερμηνεύσει και το πρόσφατο single τους τότε το Natural.

Αναμφισβήτητα η πιο δυνατή στιγμή της συναυλίας που κρατάει ο συναυλιολόγος, και οποιοσδήποτε άλλος έχει βρεθεί σε συναυλία των Imagine Dragons (κυρίως το 2018), ήταν όταν ερμήνευσαν το Demons. Λαμβάνοντας υπόψη την αυτοκτονία του Chester Bennington (Linkin Park) τον Ιούλιο του 2017, την αυτοκτονία του Tim Bergling (Avicii) τον Απρίλιο του 2018, κι ενδεχομένως κάποιων από το στενό φιλικό περιβάλλον του, ο Dan Reynolds είχε καθιερώσει από το καλοκαίρι του ’18 να βγάζει λόγο στη μέση του τραγουδιού, αναφορικά για τη κατάθλιψη διηγώντας τη προσωπική του εμπειρία, και το πως πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ο Dan Reynolds στο Μιλάνο είπε το εξής:

“Έχουμε στιγματισμό στην κοινωνία μας και στον πολιτισμό μας σήμερα, που πλήττει και σκοτώνει τη νεολαία μας. Πρέπει να μιλήσετε ανοιχτά και ειλικρινά για την κατάθλιψη και το άγχος σ’ έναν θεραπευτή. Διαγνώστηκα κι εγώ με κατάθλιψη πριν από πολλά χρόνια, καθόμενος σε μια καρέκλα, μ’ έναν θεραπευτή. Αυτό δεν μ’ έκανε ούτε πληγωμένο, αλλά ούτε κι αδύναμο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εδώ απόψε που έχουν κατάθλιψη ή άγχος, και το διατηρούν μέσα τους, “μην”!!! Μιλήστε με τους φίλους σας, μιλήστε με την οικογένειά σας, εάν σας είναι διαθέσιμο, πηγαίνετε σε έναν θεραπευτή. Γίνεται καλύτερα, καταλαβαίνω το σκοτάδι, το μούδιασμα. Γίνεται καλύτερα, γιατί υπάρχει φως μπροστά. Η ζωή σας αξίζει πάντα να τη ζείτε, “Πάντα”. Μην πάρετε ποτέ τη ζωή σας από εμάς, σας χρειαζόμαστε.”

Μετά από την ομιλία του Dan Reynolds, εμφανώς συγκινημένο το κοινό έδωσε ένα ζεστό χειροκρότημα και συνέχισαν το υπόλοιπο του τραγουδιού. Στο τελευταίο μέρος της συναυλίας τους ερμήνευσαν το Thunder το οποίο ταυτίστηκε από πολλούς με τη βροχερή βραδιά στο Μιλάνο, επίσης ερμήνευσαν το On Top Of The World όπου υπήρξε το καθιερωμένο παιχνίδι με τα μπαλόνια στο κοινό, και κλείσανε την απίστευτη συναυλία τους με το Believer.

Η συναυλία τους κράτησε για περίπου 1,5 ώρα, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να κρατήσει για άλλη μισή ώρα περίπου. Η όρεξη που είχαν γι άλλη μία φορά επί σκηνής, όπως επίσης και η άψογη εμφάνισή τους αλλά και τα φωνητικά του Dan Reynolds, έδειχναν ότι οι Imagine Dragons διένυαν (ή και ακόμη διανύουν) την καλύτερη φάση της καριέρας τους. Τι κι αν τα παπούτσια μπήκαν στις λάσπες, και γενικά όλο το σώμα έγινε μούσκεμα. Εφόσον έγινε η συναυλία, η βραδιά κύλησε πολύ ευχάριστα, ο συναυλιολόγος παρακολούθησε τους Imagine Dragons ίσως στο πιο σωστό χρονικό σημείο, οπότε “it was f@ckin’ worth it”!!!

Ελπίζουμε και σε μια μελλοντική τους συναυλία εδώ στην Ελλάδα!!!

1. Radioactive
2. It’s Time
3. Whatever It Takes
4. Yesterday
5. Natural
6. Walking the Wire
7. Next to Me
8. Shots(Piano version intro)
9. Every Breath You Take(The Police cover)
10. I’ll Make It Up to You
11. Start Over
12. Rise Up
13. Drum Solo
14. I Don’t Know Why
15. Mouth of the River
16. Demons
17. On Top of the World
18. Believer

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Ο καφές είναι σίγουρα κάτι πολύ παραπάνω από ένα ρόφημα – είναι μια καθημερινή συνήθεια, που επηρεάζει πολλές πτυχές της ανθρώπινης ζωής, σε τομείς που εκτείνονται από τις κοινωνικές συναναστροφές μέχρι ακόμα και την πολιτική.

Δεν είναι τυχαίο πως κάθε λαός έχει ένα δικό του, εντελώς προσωπικό τρόπο να ετοιμάζει, να καταναλώνει και να απολαμβάνει τον καφέ του, όμως η έννοια της «κουλτούρας του καφέ» δεν περιορίζεται μόνο σε γαστρονομικές συμβουλές και συνήθειες, αλλά αντίθετα περιλαμβάνει ένα ολόκληρο πλέγμα συμπεριφορών, ενδεικτικό του ταμπεραμέντου κάθε λαού.

Όπως είναι αναμενόμενο, οι Τέχνες δε θα μπορούσαν να μείνουν ανεπηρέαστες από μια τόσο σημαντική πτυχή της ανθρώπινης ζωής, όπως είναι ο καφές. Έχοντας δει εμβληματικές εμφανίσεις του αγαπημένου μας ροφήματος στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη, έφτασε η ώρα να εξετάσουμε τις φορές που ο καφές συναντήθηκε με την μουσική.

Επιλέξαμε πέντε αγαπημένα, γνωστά αλλά και λιγότερο γνωστά ελληνικά τραγούδια, στα οποία πρωταγωνιστεί ο καφές – και μέσω των οποίων διαγράφονται σημαντικές πτυχές της ελληνικής κουλτούρας του καφέ.

Άλκηστις Πρωτοψάλτη – Άδωνις

Τίποτα δεν χαρακτήρισε τόσο πολύ την ελληνική κουλτούρα του καφέ όσο η καφετέρια – και παλαιότερα το καφενείο. Χώρος συνάντησης, κοινωνικής συναναστροφής, χαλάρωσης, συζήτησης και ραντεβού, η καφετέρια και το καφενείο κατέχουν ξεχωριστή θέση στην κοινωνική ζωή της Ελλάδας. Είναι χαρακτηριστικές δε οι ώρες που χρειαζόμαστε στην Ελλάδα για να πιούμε τον καφέ μας, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

Ο «Άδωνις», γραμμένος από την Λίνα Νικολακοπούλου, μελοποιημένος από τον Σταμάτη Κραουνάκη και τραγουδισμένους από την Άλκηστις Πρωτοψάλτη μνημονεύει μια από τις γνωστότερες καφετέριες της Νέας Σμύρνης – και μαζί, όλη την μαγική ιεροτελεστία του καφέ στα ελληνικά καθ’ ημάς. Εξάλλου, όταν είσαι ερωτευμένος, ο άλλος δεν είναι παρά «η λαχτάρα σου, ο καφές και τα τσιγάρα σου».

Νίκος Παπάζογλου – Καλημέρα

Ίσως να μην υπάρχει τραγούδι που να περιγράφει καλύτερα την πρωινή συνήθεια του καφέ από την «Καλημέρα» του Νίκου Παπάζογλου. Ο Θεσσαλονικιός τραγουδιστής, τραγουδώντας τους στίχους του Τάκη Σιμώτα «μόλις ξυπνήσω το πρωί / τα βλέπω όλα μαύρα / θέλω μια κούπα με καφέ / και τέσσερα τσιγάρα» απαθανατίζει τις μηχανικές σχεδόν κινήσεις που κάνουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο και εκατοντάδες χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα. Μια καθημερινή ιεροτελεστία που σημαίνει πάντα την αρχή της καινούριας ημέρας. Φυσικά, το λαϊκότροπο τραγούδι του Νίκου Παπάζογλου μιλά για ελληνικό καφέ, αφού πετά στον τενεκέ «φλιτζάνι κατακάθι».

Βίκυ Μοσχολιού – Ο καφές

Το τραγούδι του Μιχάλη Σουγιούλ προσπαθεί να ερμηνεύσει την ταραχώδη πορεία μιας σχέσης μέσω ευφάνταστων παραλληλισμών με τον κόσμου του καφέ. Η συναισθηματική αστάθεια έτσι παρομοιάζεται με έναν καφελάτρη που πίνει τον καφέ του «πότε βαρύ, πότε γλυκό και πότε σκέτο», η συνήθεια του να θεωρείς τον άλλο δεδομένο ταυτίζεται με την ευκολία με την οποία πίνουμε κάθε μέρα το καφεδάκι μας. Όμως, η Βίκυ Μοσχολιού είναι ευτυχώς φτιαγμένη «από δύσκολο χαρμάνι». Το λεξιλόγιο και ο κόσμος του καφέ σε ένα υπέροχο μπλέξιμο με την καθημερινότητα, τραγουδισμένο από μια υπέροχη λαϊκή φωνή.

Χειμερινοί Κολυμβητές – Ο καφές

Η sui generis και πληθωρική προσωπικότητα του Αργύρη Μπακιρτζή (και η χαρακτηριστική, βραχνιασμένη και «παράφωνη» φωνή του) δίνουν υπόσταση σε ένα από τα πλέον χαρούμενα και ανάλαφρα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ για τον καφέ. Το τραγουδάκι των Χειμερινών Κολυμβητών κρύβει μέσα του όλη την ανεμελιά του αράγματος σε μια αγαπημένη καφετέρια, το φλερτ που κρύβεται πάντα σε τέτοιους χώρους, την εγκάρδια κοινωνικότητα που αναπτύσσεται γύρω από φλυτζάνια, μηχανές του καφέ, σερβιτόρους και πελάτες.

Σωκράτης Μάλαμας – Τρεις καφέδες

Η μουσική του Νίκου Ξυδάκη, οι στίχοι του Θοδωρή Γκόνη και η γκρίζα φωνή του Σωκράτη Μάλαμα δημιουργούν ένα μουντό ηχοτοπίο, απόλυτα ταιριαστό με την ατμόσφαιρα του τραγουδιού. Εδώ οι τρεις καφέδες καταλαμβάνουν ρόλο ακόμα σημαντικότερο: είναι η ζώσα ανάμνηση αυτού που έχει φύγει, ο ακατάλυτος δεσμός που δημιουργείται με κάποιον με τον οποίο έχεις μοιραστεί την καθημερινότητα σου: «έχουμε πιει κι έναν καφέ μαζί», όπως συνήθιζαν παλαιότερα να λένε, κουβέντα ενδεικτική για τη σημασία του καφέ στην καθημερινότητα.

Το αγκάλιασμα του καφέ με τη μουσική, φυσικά, δε σταματά στα πέντε αυτά τραγούδια. Η ελληνική μουσική είναι ζυμωμένη με το αγαπημένο ρόφημα, σε όλες τους τις μορφές και σε όλες της τις εκφάνσεις – είναι μια ιστορία που περιμένει να ειπωθεί.

Πηγή

Κατά καιρούς στο YouTube ψάχνουμε διάφορους νέους καλλιτέχνες, νέα συγκροτήματα για να ακούσουμε είτε καινούργια μουσική, είτε ωραίες διασκευές. Οι διασκευές στο YouTube έχουν μεγάλη προβολή τουλάχιστον τα τελευταία 10 χρόνια, και σ’αυτό συνέβαλαν αρκετοί Youtube artists & musicians κατά καιρούς. Η αείμνηστη Christina Grimmie, ο Kurt Hugo Schneider, οι Against The Current, ο Alex Goot, οι Boyce Avenue, και η Jasmine Thompson είναι μερικοί εξ αυτών. Υπάρχει όμως μια Youtube μπάντα που τα τελευταία 2 χρόνια τουλάχιστον ανεβάζει με μεγάλη συχνότητα διασκευές σε γνωστά τραγούδια, και μάλιστα σε ροκ εκτελέσεις. Αυτή η μπάντα φυσικά είναι οι First To Eleven.

Ποιοι είναι οι First To Eleven; Είναι ένα ποπ ροκ συγκρότημα από το Έρι της Πενσυλβάνια, και απαρτίζονται από την Audra Miller (φωνητικά), τον Matt Yost (κιθάρα), και τον Sam Gilman (ντραμς). Τα τελευταία χρόνια, πολύ ενεργός ως 4ο μέλος της μπάντας είναι ο Ryan Krysiak (2η κιθάρα). Μαζί συνυπάρχουν από το 2009, δηλαδή από τα σχολικά τους χρόνια. Παίρνανε μέρος σε σχολικά φεστιβάλ, και μάλιστα είχαν κερδίσει 2 φορές στο Tri-C High School Rock Off (2015 & 2016).

Οι First To Eleven ξεκίνησαν την ενασχόλησή τους με το YouTube από το 2016, όπου ανέβαζαν τουλάχιστον κάθε μήνα κι από μια καινούρια διασκευή. Ανά διαστήματα ανέβαζαν και κάποια Q & A και Vlogs. Με το καιρό ξεκίνησαν να ανεβάζουν όλο και πιο συχνά καινούριες διασκευές, μέχρι να φτάσουν στο σημείο τον τελευταίο χρόνο να κυκλοφορούν μια καινούρια διασκευή τους κάθε Πέμπτη (ξημερώματα Παρασκευής εδώ), κι αυτό εξαιτίας του κοινού που απέκτησαν μέχρι τώρα στο YouTube. Αξίζει να σημειώσουμε ότι για κάποια περίοδο μέσα στη καραντίνα οι First To Eleven ανέβαζαν καινούριες διασκευές κάθε Τρίτη και Πέμπτη.

Τα τραγούδια που διασκευάζουν οι First To Eleven είναι κατά βάση αυτά που γίνανε ραδιοφωνικές επιτυχίες, δηλαδή ποπ. Ωστόσο διασκευάζουν και αρκετά ροκ τραγούδια. Γενικά παίρνουν αρκετές προτάσεις από τους fans τους στα σχόλια, κι εφόσον είναι τραγούδια που μπορούν να τα υποστηρίξουν, τα διασκευάζουν.

Με τον δικό τους τρόπο, μπορούν να διασκευάσουν από Dua Lipa, Ariana Grande & Taylor Swift μέχρι Evanescence, Linkin Park & Metallica. Γενικά οι περισσότερες διασκευές τους είναι πάρα πολύ καλές, και μάλιστα μερικές από αυτές ακούγονται καλύτερα από τις αυθεντικές εκτελέσεις.

Πέρα από τις πολλές διασκευές τους, οι First To Eleven έχουν και δικά τους τραγούδια, και μάλιστα είχαν κυκλοφορήσει EP το 2016. Από τότε δεν έχουν κυκλοφορήσει κάποιο δικό τους τραγούδι, αλλά κάτι τέτοιο μπορεί να το κάνουν στο μέλλον.

Αν ψάχνετε γενικώς διάφορες όμορφες διασκευές από καλλιτέχνες και συγκροτήματα του Youtube, οι First To Eleven είναι πλέον ένα από αυτά τα ονόματα που αξίζει να ακούσετε, και να ψάχνετε για διασκευές τους.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Τι συνέβη στην φετινή απονομή των μουσικών βραβείων MTV;

Η μεγάλη νικήτρια

H Lady Gaga κατάφερε να ξεχωρίσει στα φετινά βραβεία MTV Video Music Αwards, κερδίζοντας πέντε βραβεία, σε μια ξεχωριστή και… περίεργη βραδιά εξαιτίας του κοροναϊού και των μέτρων ασφαλείας.

Η εκκεντρική τραγουδίστρια, που μέτρησε συνολικά εννέα υποψηφιότητες, εμφανίστηκε με μια πληθώρα από μάσκες στη διάρκεια της απονομής, αποσπώντας μεταξύ άλλων βραβεία για τον Καλλιτέχνη αλλά και το Τραγούδι της Χρονιάς.

Βραβεία MTV 2020: Όλοι οι νικητές της βραδιάς

Video of the Year
The Weeknd – «Blinding Lights»

Artist of the Year
Lady Gaga

MTV Tri-Con Award
Lady Gaga

PUSH Best New Artist
Doja Cat

Song of the Year
Lady Gaga & Ariana Grande – «Rain on Me»

Song of Summer
BLACKPINK – «How You Like That»

Best Collaboration
Lady Gaga & Ariana Grande – «Rain on Me»

Best Pop
BTS – «On»

Best Hip-Hop
Megan Thee Stallion – «Savage»

Best R&B
The Weeknd – «Blinding Lights»

Best K-Pop
BTS – «On»

Best Latin
Maulma ft. J Balvin – «Qué Pena»

Best Rock
Coldplay – «Orphans»

Best Alternative
Machine Gun Kelly – «Bloody Valentine»

Best Music Video From Home
Ariana Grande & Justin Bieber – «Stuck With U»

Best Quarantine Performance
CNCO – MTV Unplugged At Home

Video For Good
H.E.R. – «I Can’t Breathe»

Best Direction
Taylor Swift – «The Man» / Σκηνοθεσία: Taylor Swift

Best Cinematography
Lady Gaga & Ariana Grande – «Rain On Me» / Φωτογραφία: Thomas Kloss

Best Art Direction
Miley Cyrus – «Mother’s Daughter» / Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Christian Stone

Best Visual Effects
Dua Lipa – «Physical» / Οπτικά Εφέ: EIGHTY4 & Mathematic

Best Choreography
BTS – «On» / Χορογραφία: Son Sung Deuk, Lee Ga Hun, Lee Byung Eun

Best Editing
Miley Cyrus – «Mother’s Daughter» / Μοντάζ: Alexandre Moors, Nuno Xico

Everyday Heroes: Frontline Medical Workers
Jason «Tik Tok Doc» Campbell
Δρ. Elvis Francois & Δρ. William Robinson – «Imagine»
Jefferson University Hospital’s Swab Squad – «Level Up»
Lori Marie Key – «Amazing Grace»
Δρ. Nate Wood – «Lean on Me»

Και όλες οι ζωντανές εμφανίσεις

Πηγή

Το Imploding The Mirage κυκλοφόρησε την Παρασκευή 21 Αυγούστου, και είναι το 6ο άλμπουμ που κυκλοφορούν οι The Killers στη καριέρα τους. Είναι το 1ο άλμπουμ που κυκλοφορούν χωρίς τον βασικό τους κιθαρίστα Dave Keuning, ο οποίος κάπου στα τέλη του 2017 αποφάσισε να μην περιοδεύσει ή συμμετείχει σε μελλοντικές ηχογραφήσεις με τους Killers. Ωστόσο πάντα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού του το ενδεχόμενο να επιστρέψει στη μπάντα. Στα κιθαριστικά μέρη του άλμπουμ συμμετέχουν ο μπασίστας των Killers Mark Stoermer, ο παραγωγός του άλμπουμ Jonathan Rado, ενώ μέσα στο άλμπουμ συνεργάζονται και με διάφορους μουσικούς όπως: Lindsey Buckingham (πρώην μέλος των Fleetwood Mac), k.d. lang, Weyes Blood, Adam Granduciel, Blake Mills & Lucius. Στη σύνθεση και γενικά στη παραγωγή όλων των τραγουδιών του άλμπουμ βρίσκονται ο Brandon Flowers (φωνητικά) και ο Ronnie Vannucci Jr. (ντραμς).

Ακούγοντας αυτό το άλμπουμ, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι οι Killers πειραματίστηκαν αρκετά με τον ηλεκτρονικό ήχο πάνω στη ροκ ιδιότητά τους. Γι αυτό και μέσα στο άλμπουμ συναντάμε είδη όπως new wave, synth-pop, pop rock, synth-rock, & heartland rock. Το νέο άλμπουμ είναι μια πρόκληση για τους Killers. Μπορεί με το προηγούμενο άλμπουμ τους να μην έχει πολλές διαφορές (Wonderful Wonderful 2017), αλλά διαφέρει πολύ με όλα τα υπόλοιπα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν μέχρι τώρα. Παρ’ όλη τη στροφή που πήραν μουσικά στο Imploding The Mirage, δεν έχουν ξεφύγει πολύ από το είδος του ρεπερτορίου τους.

Το τραγούδι που προφανώς ξεχωρίζει σ’αυτό το άλμπουμ είναι το Caution, το οποίο δικαιολογημένα κυκλοφόρησαν ως πρώτο single, κι αυτό γιατί ταυτίζεται πολύ με την τωρινή Covid-19 περίοδο που διανύουμε όλοι μας. Να σημειώσουμε ότι σ’αυτό το τραγούδι συνεργάζονται με τον Lindsey Buckingham, που ήταν μέλος των Fleetwood Mac.

Ένα άλλο τραγούδι που αξίζει να ακούσει κάποιος σ’αυτό το άλμπουμ είναι το Dying Breed, το οποίο ως προς το είδος μοιάζει αρκετά με παλιότερα τραγούδια που είχαν κυκλοφορήσει οι Killers, και γενικά το είδος του εναλλακτικού ροκ μπορεί να συνδυαστεί αρμονικά με διάφορα ηλεκτρονικά στοιχεία. Επίσης ένα άλλο τραγούδι που έχει ένα ενδιαφέρον είναι το Lightning Fields, καθώς ο ήχος του και γενικά ο ρυθμός του είναι πολύ διαφορετικός για Killers, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι είναι κακό. Παρομοίως θα μπορούσαμε να πούμε και για το My God, που έχουν μια πολύ ωραία συνεργασία με την Weyes Blood.

Κλείνοντας να πούμε ότι το Imploding The Mirage, μπορεί να μην είναι και το superwow album που κυκλοφόρησε φέτος, αλλά ακουστικά είναι αρκετά τίμιο. Τα νέα ακούσματα που συναντήσαμε στο άλμπουμ, όπως επίσης και οι συνεργασίες με διάφορους μουσικούς εξαιτίας της απουσίας του Dave Keuning (κιθάρα), δείχνουν ότι οι Killers δεν μένουν στάσιμοι αποκλειστικά στο είδος που καθιερώθηκαν κι έγιναν γνωστοί. Δοκιμάζουν νέα πράγματα, οπότε ως μπάντα έχουν εξέλιξη με ότι αυτό συνεπάγεται. Το κατά πόσο αποδεκτό θα είναι στο ροκ (και μη ροκ) κοινό, αυτό θα το δείξει η πορεία.

Ολόκληρο το άλμπουμ μπορείτε να το ακούσετε εδώ. Καλή σας ακρόαση!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Αφιέρωμα στον Ian Gillan

Μιλάμε συχνά για μεγάλους, καλλιτέχνες που άλλαξαν τα μουσικά δρώμενα, που το ταλέντο τους φαντάζει εξωπραγματικό. Ο Ian Gillan δεν κατατάσσεται σε αυτούς.

Ο Ian Gillan έρχεται πριν από αυτούς. Από τους πρώτους, τους αυθεντικούς, αυτούς που οι μεγάλοι μνημονεύουν.

Από τα χρόνια που έχουν περάσει από τις 19 Αυγούστου 1945, τα 50 είναι χρόνια μουσικής. 50 χρόνια καριέρας. Μια από τις πιο απίστευτες φωνές του προηγούμενου αιώνα. Φωνή ικανή να ραγίσει καρδιές σε αργές μπαλάντες ή να ραγίσει τζάμια φτάνοντας σε απόκοσμα ύψη.

Ο χρόνος την έχει φθείρει, αλλά το παρελθόν ζωντανεύει κάθε φορά που μπαίνει ένα βινύλιο, ένα CD, ένα βίντεο…

Hard Lovin’ Man

Κάπως έτσι γράφεται μουσική ιστορία. Με ένα «Oh, oh, Aaaaahhh».

Η φωνή του Gillan γεμίζει γήπεδο και ακούγεται για χιλιόμετρα, και όσο για τις υπερηχητικές τσιρίδες, τι να πει κανείς;

Ολόκληρο το ‘Deep Purple In Rock’ δικαιώνει, ξανά και ξανά, την επιλογή των Deep Purple να προσλάβουν αυτόν τον εξωπραγματικό τραγουδιστή.

Το ‘Hard Lovin’ Man’ είναι το κλείσιμο που την επισφραγίζει.

Demon’s Eye

Το ‘Fireball’ συχνά ξεχνιέται, εγκλωβισμένο ανάμεσα στις συμπληγάδες του ‘In Rock’ και του ‘Machine Head’, με το ‘Strange Kind of Woman’ να είναι για κάποιους η μόνη επαφή με το δίσκο, αλλά για όποιον το θυμάται η ακρόαση αξίζει.

Στοιχειωτικό το ‘Demon’s Eye’, με έναν Gillan που μπορεί να μην επιχειρεί να πιάσει συχνότητες άγνωστες στον άνθρωπο, αλλά που δείχνει και ότι δεν το χρειάζεται προκειμένου να δώσει την απαιτούμενη ατμόσφαιρα σε ένα τραγούδι.

When A Blind Man Cries

Όταν ένας τυφλός άντρας κλαίει, όλοι σκουπίζουμε ένα δάκρυ. Γιατί τέτοια είναι η συναισθηματικότητα που βγάζει ο Ian Gillan σε αυτό το τραγούδι. Λίγοι και απλοί στίχοι. Αλλά υπεραρκετοί. Δεν χρειάζεται περισσότερο.

Woman From Tokyo

Το ‘Who Do We Think We Are’ έχει χαρακτηριστεί κουρασμένο, η απόδοση της μπάντας σε αυτό μέτρια, η ενέργειά του λειψή.

Τουλάχιστον η Γυναίκα από το Τόκιο τιμήθηκε δεόντως. Όποιος πει ότι ο Ian Gillan δεν βγάζει ενέργεια εδώ μάλλον είχε ξεχάσει τον ήχο πολύ χαμηλά και δεν κατάλαβε γιατί δεν ακουγόταν καλά το τραγούδι.

Αν υπήρχε κάπου ένας χώρος όπου φυλάσσονταν πρότυπα για το πως πρέπει να ακούγονται διάφορα μουσικά είδη, το ‘Woman From Tokyo’ θα μπορούσε άνετα να είναι το δείγμα του hard rock.

Δεν είναι θέμα ιδιαιτερότητας εδώ. Απλά το τραγούδι ακούγεται σωστό. Ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι.

Perfect Strangers

Όλη η νοσταλγία, όλη η ομορφιά της παλιάς εποχής, σε ένα τραγούδι. Στην επανένωση της Mk II σύνθεσης ο Ian Gillan έχει μια από τις πιο συναισθηματικές στιγμές του.

Στο ‘Perfect Strangers’ ακούγεται πιο ευάλωτος και θλιμμένος, καθώς αναπολεί ένα παρελθόν που δεν θα επιστρέψει, αλλά και δεν θα ξεχαστεί.

Fighting Man

Η σόλο καριέρα του Ian Gillan δεν πέτυχε μόνο λόγω ονόματος. Κομμάτια σαν το‘Fighting Man’ δείχνουν την πληρότητα του τραγουδιστή, τόσο σε εύρος όσο και σε δύναμη.

Αντάξιο του, μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τις στιγμές του στους Deep Purple. Και αυτό λέει πολλά.

Mr. Universe

Παθιασμένο και δυναμικό.

Ένας προκλητικός και μαχητικός Ian Gillan.

Η φωνή του είχε αρχίσει ήδη να έχει προβλήματα (γιατί τόσα τσιγάρα, γαμώτο), αλλά σε τραγούδια όπως το ‘Mr. Universe’, ποιος το θυμάται…

Disturbing the Priest

Η συνεργασία Black Sabbath και Ian Gillan ήταν μάλλον καταδικασμένη εξαρχής, και σχεδόν κανείς, συμπεριλαμβανομένων των μουσικών, δεν στενοχωρήθηκε που κράτησε τόσο λίγο. Αλλά μιλάμε για τεράστιους μουσικούς.

Το ‘Born Again’ δεν είναι καλός δίσκος, αλλά υπάρχουν και στιγμές που αξίζει να θυμάται κανείς. Όπως το ‘Disturbing the Priest’.

Ο πιο τρομακτικός Ian Gillan που έχει ποτέ ακουστεί. Ανατριχιαστική εκτέλεση, και φυσικά οι υψιφωνίες κάνουν τα πάντα καλύτερα.

Concerto for Group and Orchestra

Πρώτη με τους Deep Purple. Ένα project του Jon Lord για το οποίο κανείς δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιώδης.

Αλλά και ένας Gillan απίθανος. Απλά σε δικό του επίπεδο. Πριν ξεκινήσει η συναυλία, η Φιλαρμονική του Λονδίνου τους σνόμπαρε. Όταν τελείωσε, μάλλον σκέφτονταν τη σύνταξη.

Child In Time

Το αποκορύφωμα. Όλη η ουσία, όλο το ταλέντο του Ian Gillan, σε δέκα λεπτά. Τα πιο συναισθηματικά και θλιμμένα του περάσματα.

Τα πιο καταπληκτικά, δυσθεώρητα ύψη. Τραγούδια όπως το ‘Child In Time’ κάνουν το χρόνο να σταματάει.

Υπάρχουν σε μια δική τους διάσταση. Μια διάσταση στην οποία είναι πάντα 1969, στην οποία ο Ian Gillan στέκεται αιωνίως στο Royal Albert Hall για το προαναφερθέν κονσέρτο ή στο στούντιο για την ηχογράφηση του ‘In Rock’. Και απλά τραγουδάει το ‘Child In Time’. Όπως ποτέ δεν θα τραγουδηθεί ξανά.

Από τα βάθη του χρόνου, τις απαρχές της σκληρής μουσικής, αντηχεί ακόμα η φωνή του θρυλικού Ian Gillan. Και θα συνεχίσει να αντηχεί. Έχει τη δύναμη να αψηφήσει όχι δεκαετίες, αλλά αιώνες.

Χρόνια Πολλά Ian.

Πηγή