Το 2020 έφυγε. Μια χρονιά που κανένας συναυλιόφιλος δεν θέλει να τη θυμάται, γιατί του στέρησε αυτή τη συγκεκριμένη ψυχαγωγία, δηλαδή να πάει σε συναυλία. Επίσης τη χρονιά δεν θέλουν να τη θυμούνται ούτε οι καλλιτέχνες/συγκροτήματα, ούτε οι εταιρείες που βρίσκονται πίσω τους, ούτε και οι διοργανωτές συναυλιών, γιατί η μη πραγματοποίηση συναυλιών σήμαινε και απώλεια (ή απώλειες) εσόδων. Μπήκαμε πλέον στο 2021, με την “ελπίδα” ότι θα επανέλθουμε σιγά σιγά στα συναυλιακά δρώμενα. Βεβαίως ονειρευόμαστε να δούμε τα μεγάλα ονόματα της μουσικής να συναυλιάζουν, καθώς δεν είχαμε αυτή την ευκαιρία τη περασμένη χρονιά λόγω της πανδημίας. Κακά τα ψέματα όμως, η πανδημία άφησε πολλά κατάλοιπα, που δυσχεραίνουν τις συνθήκες πραγματοποίησης συναυλιών. Εύλογα γεννιούνται πολλά ερωτήματα, από τη στιγμή που ανακοινώνονται τα εμβόλια, και άλλα διάφορα μέτρα. Θα δούμε μαζί κάποια από τα σχετικά πιθανά ερωτήματα, που σαφώς σηκώνουν ανάλυση.

Πότε θα υπάρξουν οι ιδανικές συνθήκες για να πραγματοποιηθούν κανονικά οι συναυλίες; Είναι εφικτό να πραγματοποιηθούν το ερχόμενο καλοκαίρι;

Αν ρωτάτε για το πότε θα έρθουν οι τελείως ιδανικές συνθήκες, δηλαδή σαν αυτές που είχαμε πριν από τη πανδημία, η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει κάποια ξεκάθαρη χρονική περίοδος. Ίσως σε 1-2 χρόνια, ή μπορεί και παραπάνω. Τώρα για το καλοκαίρι που σαφώς πραγματοποιείται και ο κύριος συναυλιακός πυρήνας (κυρίως Ιούνιο και Ιούλιο), αν λάβουμε υπόψη τα παρόντα δεδομένα, δυστυχώς υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να πραγματοποιηθούν συναυλίες εκείνη τη περίοδο σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον για τα μεγάλα διεθνή ονόματα. Κι αυτό γιατί οι ημερομηνίες τους, πέφτουν κοντά (ή και συμπίπτουν) με το τέλος των εμβολιασμών, όπου αναμένεται να εμβολιαστεί ο υπόλοιπος πληθυσμός που δεν ανήκει σε σειρά προτεραιότητας (υγειονομικό, ευπαθείς ομάδες, ειδικές δομές, κλπ.). Πρακτικά σημαίνει ότι μεγάλη μερίδα του συναυλιακού κοινού, που ανήκει στο τέλος της σειράς προτεραιότητας, αναμένεται να εμβολιαστεί κάπου προς τον Ιούνιο. Σίγουρα θα υπάρξει μερίδα του κοινού που θα προλάβει να κάνει εγκαίρως το εμβόλιο και να πάρει το πιστοποιητικό, αλλά δύσκολα θα γεμίσει το 40% ενός venue χωρητικότητας 17000 ατόμων (π.χ. Πλατεία Νερού). Με τη παρούσα κατάσταση, οι διοργανωτές, αλλά και οι καλλιτέχνες δεν ξέρουν αν θα περιμένουν μέχρι τελευταία στιγμή το κόσμο να εμβολιαστεί και να έρθει στις συναυλίες, ή αν θα προβούν σε αναβολή/ακύρωση. Με λίγα λόγια, όσοι ονειρευτήκαμε να δούμε Red Hot Chili Peppers (Ejekt Festival), ή Judas Priest (Release Athens), ή και Placebo (Rockwave Festival), μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτούμε.

Παρά τις διαδικασίες και τις προτεραιότητες εμβολιασμών, οι διοργανωτές ενδεχομένως επιμείνουν σε καλοκαιρινές ημερομηνίες. Τι πρέπει να γίνει;

Όπως και να το κάνουμε, το κόστος του διοργανωτή για να φέρει μεγάλο όνομα για μια συναυλία, είναι τεράστιο. Και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το αν εύκολα ή δύσκολα, η προγραμματισμένη συναυλία σηκώνει κι άλλη αναβολή. Παρόλα αυτά αν η συναυλία πρέπει να γίνει καλοκαίρι, τότε πρέπει να υπάρξει και αλλαγή στην υπάρχουσα πολιτική, και υπάρχουν 2 πιθανές επιλογές αλλαγής:

α) Ο κόσμος που προμηθεύτηκε εισιτήριο τη προηγούμενη χρονιά, κι έχει σκοπό να παρακολουθήσει τη συναυλία για την οποία πήρε εισιτήριο, να πάει πιο νωρίς να εμβολιαστεί (κατά προτίμηση Μάρτιο με Απρίλιο), για να μπορέσει να προετοιμαστεί κατάλληλα για την επερχόμενη συναυλία. Είτε πρόκειται για συναυλία εντός χώρας, είτε για συναυλία εκτός χώρας.

β) Η επιλογή διαδικασίας rapid test γι’ αυτούς που για το τάδε λόγο δεν πρόλαβαν να κάνουν εμβόλιο, ή πολύ απλά δεν θέλουν να κάνουν εμβόλιο. Ωστόσο, δεν μπορούν να πάνε σε συναυλία στο εξωτερικό.

Το ενδεχόμενο του rapid test πριν από κάθε συναυλία, θα αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα;

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε ακριβώς, αλλά αν μελετήσουμε τις πιθανότητες, πολύ δύσκολα θα αποδώσει τα αναμενόμενα. Ο ένας λόγος είναι ότι δεν ξέρουμε πόσο αξιόπιστα είναι, από όποια πλευρά κι αν το κοιτάξουμε, χωρίς να σημαίνει ότι και τα εμβόλια είναι 100% αξιόπιστα. Ο άλλος λόγος είναι, ότι το rapid test είναι μια σχετικά χρονοβόρα διαδικασία τελευταίας στιγμής, τουλάχιστον για τα δεδομένα της συναυλίας. Πολύ πιθανή η χασούρα από αυτή τη διαδικασία.

Αν δεν υπάρξει αλλαγή στη παρούσα πολιτική για τις συναυλίες, πότε είναι η σχετικά εφικτή περίοδος για να πραγματοποιηθούν οι συναυλίες με πολύ κόσμο;

Αν πρόκειται για συναυλίες με μεγάλα διεθνή ονόματα, και σαφώς με πολύ κόσμο, πιθανόν από Σεπτέμβριο κι έπειτα, με τη προϋπόθεση ότι θα έχουν καλυτερεύσει τα πράγματα μέχρι τότε. Με λίγα λόγια, μπορούμε να ονειρευτούμε να δούμε Evanescence & Within Temptation σε κάποια Ευρωπαϊκή στάση του Worlds Collide Tour.

Όταν και αν με το καλό γίνουν συναυλίες, θα γεμίζουν κανονικά τα venues;

Σίγουρα όχι όπως πριν από τη καραντίνα. Και θα υπάρξουν 2 πιθανοί λόγοι. Ο ένας πιθανός λόγος, είναι ότι μερίδα του κόσμου θα φοβηθεί να πάει σε συναυλίες τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση, άσχετα το αν θα έχει κάνει ή όχι το εμβόλιο. Και ο άλλος πιθανός λόγος, είναι ότι ακόμη και να έχουν οι εμβολιασμοί, θα συνεχίζουν κανονικότατα να τηρούνται κάποια υγειονομικά μέτρα, που δεν επιτρέπουν να γεμίσουν πλήρως το venue. Πιθανόν εκεί θα εκνευρίσει και μια μερίδα του κόσμου, που στο τέλος δεν θα πατήσει καν στη συναυλία.

Τα εγχώρια συγκροτήματα, όπως επίσης και οι εγχώριοι μουσικοί/καλλιτέχνες, έχουν πιο πολλές πιθανότητες να πραγματοποιήσουν συναυλίες το καλοκαίρι;

Αν εξαιρέσουμε κάποια μεγάλα ονόματα της εγχώριας ροκ σκηνής (1000mods, Planet Of Zeus, VIC, Nightstalker, Firewind, & Vodka Juniors), όλοι οι υπόλοιποι ροκ εγχώριοι δεν θα συναντήσουν σοβαρά θέματα, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχουν τόση μεγάλη απήχηση στο κοινό. Μπορούν ακόμη κι από τον Ιούνιο ενδεχομένως να κανονίσουν live εμφανίσεις, με το κόσμο απλά να κάνει rapid test πριν παραβρεθεί στο live. Φτάνει μονάχα να έχουν φτιάξει αρκετά τα πράγματα μέχρι τότε, σε βαθμό που θα επιτρέπονται κάποια συγκεκριμένα ανοίγματα. Κατά προτίμηση, οι live εμφανίσεις να γίνουν σε εξωτερικό χώρο, εφόσον πρόκειται για τη καλοκαιρινή περίοδο. Τώρα για τα μεγάλα εγχώρια ονόματα (ανεξαρτήτου είδους), πάλι ενδεχομένως μπορούν να προγραμματίσουν live εμφανίσεις μέσα στο καλοκαίρι, αλλά πιθανόν με περιορισμένο κοινό.

Αυτές ήταν οι απαντήσεις σε κάποια από τα πιθανά ερωτήματα, όσον αφορά με τις συναυλίες. Τώρα, αν τυχόν σας προκύπτουν νέα ερωτήματα, μπορείτε να τα στείλετε με μήνυμα στους λογαριασμούς του CityVibes.gr σε Facebook & Instagram, και θα απαντηθούν ενδεχομένως στο επόμενο άρθρο. Stay safe till then!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Το βινύλιο αντεπιτίθεται: Νέα δεδομένα για το 2020 αποκαλύπτουν πως, οι πωλήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι οι υψηλότερες από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Τα νέα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν προς το τέλος του έτους, από τη BPI (British Phonographic Industry), δείχνουν ότι οι πωλήσεις βινυλίου έχουν αυξηθεί παρά τα δύο lockdown, για 13η συνεχόμενη χρονιά!

Διάφορες καμπάνιες όπως οι LoveRecordStores, Record Store Day και National Album Day, βοήθησαν στην αύξηση των πωλήσεων κατά τη διάρκεια του έτους.

Σχεδόν ένα στα πέντε (το 18%) όλων των άλμπουμ που αγοράστηκαν μέσα το 2020 ήταν βινύλια, με 4,8 εκατομμύρια LPs να αγοράζονται.

Οι νέοι αριθμοί αυξήθηκαν κατά 10% σε σχέση με τα στοιχεία του 2019 και σημειώθηκε το υψηλότερο ρεκόρ πωλήσεων από την έκρηξη της Britpop, τη δεκαετία του 1990.

Ο Geoff Taylor, διευθύνων σύμβουλος της BPI, δήλωσε τα εξής:

Σε έναν χρόνο που έχει αλλάξει όλη η ζωή μας, η δύναμη της μουσικής να εμπνέει δεν ήταν ποτέ πιο εμφανής.

Η αμεσότητα και η ευκολία του streaming, καθιστά τη διαδικασία πολύ πιο προσβάσιμη για ακρόαση, όμως όλο και περισσότεροι fans επιλέγουν να πλησιάσουν τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες αγοράζοντας ένα βινύλιο.

Η άνοδος των πωλήσεων παρά το κλείσιμο των δισκοπωλείων, καταδεικνύει τη διαχρονική γοητεία των συλλεκτικών φυσικών μορφών, παράλληλα με την απρόσκοπτη συνδεσιμότητα του streaming.

Η φετινή χρονιά επίσης, κατέγραψε άλλο ένα σημαντικό ρεκόρ για το βινύλιο, αφού σύμφωνα με την Αμερικανική RIAA το βινύλιο ξεπέρασε σε πωλήσεις το CD για πρώτη φορά, από τη δεκαετία του ’80.

Meanwhile στην Αμερική, το βινύλιο έσπασε άλλο ένα ρεκόρ!

Όπως κατέγραψε η Nielsen Music/MRC Data οι πωλήσεις ξεπέρασαν τις πωλήσεις CD μέσα στο 2020.

Το 18ο άλμπουμ του Paul McCartney με τίτλο ‘McCartney III’, ήταν το βινύλιο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις της εβδομάδας με 32.000 αντίτυπα.

Με τον δίσκο αυτό, ο Paul McCartney επιτυγχάνει την τρίτη καλύτερη πώληση για δίσκο βινυλίου μέσα σε μια εβδομάδα, από το 1991.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν τα πήγε και άσχημα αφού πούλησε 25.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του, πριν απ’ τα Χριστούγεννα.

Ακολουθεί η λίστα με τα βινύλια που σημείωσαν τις μεγαλύτερες πωλήσεις μέσα στο 2020, στη Μ. Βρετανία:

1.   Fleetwood Mac – ‘Rumours’
2.   Oasis – ‘(What’s The Story) Morning Glory?’
3.   Amy Winehouse – ‘Back To Black’
4.   Nirvana – ‘Nevermind’
5.   Harry Styles – ‘Fine Line’
6.   Kylie Minogue – ‘Disco’
7.   AC/DC – ‘Power Up’
8.   Queen – ‘Greatest Hits’
9.   IDLES – ‘Ultra Mono’
10. Arctic Monkeys – ‘Live At The Royal Albert Hall’

Πηγή

Το συγκεκριμένο είδος διαχρονικά είναι το πιο διαδεδομένο, καθώς ακούγεται πάρα πολύ στο ραδιόφωνο, στη τηλεόραση, ακόμη και στο ίντερνετ. Και είναι ίσως το πιο ευκολοάκουστο είδος για το αυτί του μέσου ακροατή. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια, η ποπ μουσική έχει ξεφτίσει από ποιότητα, και απλά βγαίνουν τραγούδια που ίσα ίσα διαθέτουν μια “ωραία μελωδία” και μια “καλή φωνή”. Ωστόσο φέτος, αν και υπάρχει κρίση στη μουσική βιομηχανία ελέω Covid-19, πράγματι υπήρξαν ωραίες δουλειές και από τους πλέον δημοφιλείς καλλιτέχνες, αλλά και από τους νέους καλλιτέχνες. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που συναντάμε σε κάποια από τα φετινά άλμπουμ, είναι η παραπομπή ακουσμάτων τους σε προηγούμενες δεκαετίες. Ο μουσικός συντάκτης επιλέγει τα 10 ποπ άλμπουμ που ξεχώρισε για φέτος.

10. Ava Max – Heaven & Hell

Είναι από τις νεοεισερχόμενες του χώρου η 26χρονη Αλβανοαμερικανή τραγουδίστρια, καθώς τη γνωρίσαμε το 2018 με το μεγάλο της hit Sweet But Psycho. Το Σεπτέμβριο κυκλοφόρησε το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ, το οποίο είναι electro-pop. Μέσα στο άλμπουμ συμπεριλαμβάνει όλες τις μεγάλες της επιτυχίες, και μερικές φετινές κυκλοφορίες. Σε 2 τραγούδια του άλμπουμ έχουν υιοθετηθεί μουσικές γραμμές από άλλα γνωστά τραγούδια. Στο ρεφραίν του Kings & Queens, χρησιμοποιήθηκε η περίφημη μουσική γραμμή του Desmond Child, δηλαδή αυτή η γραμμή που ακούγεται στο If You Were A Woman (And I Was A Man) της Bonnie Tyler, και στο You Give Love A Bad Name των Bon Jovi. Και στο My Head & My Heart χρησιμοποιήθηκε ο οδηγός του Around The World (La La La La La) των ATC. Το τραγούδι που ξεχώρισε από το άλμπουμ, είναι το Naked.

9. Selena Gomez – Rare (Deluxe)

Η 28χρονη αμερικανίδα τραγουδίστρια επέστρεψε δισκογραφικά μετά από το 2015, και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο το 3ο της σόλο άλμπουμ, και 6ο συνολικά (3 άλμπουμ μαζί με τους The Scene). Όλο αυτό το διάστημα απουσίας της, κλήθηκε να αντιμετωπίσει κάποια σοβαρά θέματα υγείας, τα οποία ξεπέρασε τουλάχιστον σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μπορεί να επέστρεψε μετά από περίπου 5 χρόνια, αλλά στο Rare δεν έχει την ίδια δυναμική που είχε στο Revival. Παρ’ όλα αυτά, η Selena Gomez ακούγεται ιδιαίτερα διαφορετική και ίσως πιο ώριμη σ’ αυτό το άλμπουμ. Μέσα στο άλμπουμ σίγουρα ξεχωρίζει η εξαιρετική ποπ μπαλάντα Lose You To Love Me, το Feel Me, & το Dance Again.

8. Miley Cyrus – Plastic Hearts

Η επίσης 28χρονη αμερικανίδα τραγουδίστρια, τέλη Νοεμβρίου κυκλοφόρησε το 7ο της προσωπικό άλμπουμ, έπειτα από το 2017 και το Younger Now. Σ’ αυτό το άλμπουμ η Miley Cyrus έχει μια πιο έντονη χροιά, καθώς το 2019 είχε προχωρήσει σε χειρουργική επέμβαση στις φωνητικές χορδές της. Οπότε αποφάσισε να προχωρήσει σε λίγο πιο ροκ μονοπάτια, και γιατί ταιριάζουν κάπως στη φωνή της, και γιατί της αρέσει η ροκ. Φυσικά κινείται και σε synth-pop μονοπάτια. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το main single Midnight Sky, η συνεργασία της με τη Dua Lipa στο Prisoner, το οποίο χρησιμοποιεί sample του Physical (Olivia Newton-John, 1981), και το Angels Like You. Αξίζει βεβαίως και η live διασκευή της Heart Of Glass (Blondie).

7. Sam Smith – Love Goes

Τέλη Οκτωβρίου, ο 28χρονος Βρετανός κυκλοφόρησε το 3ο του άλμπουμ, το οποίο είναι ιδιαίτερα χορευτικό. Αποδεδειγμένα, ο Sam Smith διαθέτει μια από τις πολύ όμορφες ποπ αντρικές φωνές τα τελευταία χρόνια, κυρίως σε slow pop τραγούδια. Ωστόσο αποφάσισε να δοκιμαστεί και σε λίγο πιο pop-dance. Έκανε την πρώτη απόπειρα, όταν και συνεργάστηκε με τον Calvin Harris για το Promises (2018), ενώ συνεργάστηκε και με τη Normani (πρώην Fifth Harmony) για το Dancing With A Stranger (2019). Σίγουρα το Love Goes δεν γνωρίζει την ίδια επιτυχία με τα προηγούμενα άλμπουμ, αλλά και ο Sam Smith είχε την ανάγκη να στραφεί και σε άλλα μονοπάτια, και σίγουρα το υποστήριξε αρκετά καλά. Το τραγούδι που ξεχωρίζει από το άλμπουμ είναι το Diamonds.

6. BENEE – Hey U X

Μια από τις πιο νεοφερμένες του χώρου η 20χρονη Νεοζηλανδή τραγουδίστρια, καθώς έγινε γνωστή το 2019 με τη μεγάλη της επιτυχία Supalonely. Το Νοέμβριο κυκλοφόρησε το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ, το οποίο κινείται σε alt-pop ακούσματα. Συνδυάζει στοιχεία από Electronic, Pop, R&B, & Trap, και ανήκει στους καλλιτέχνες της νέας γενιάς (μαζί με την Billie Eilish) που φέρνουν φρέσκο ήχο στη Pop. Πέρα από το προαναφερόμενο main single, ξεχωρίζει επίσης το Kool, το Snail, και το Happen To Me.

5. Kylie Minogue – Disco

Μια εκ των έμπειρων σ’ αυτό το χώρο, η 52χρονη Αυστραλή τραγουδίστρια κυκλοφόρησε το Νοέμβριο το 15ο δίσκο στη καριέρα της, και μόνο από το τίτλο του άλμπουμ της, μας ταξιδεύει στη δεκαετία του 80. Τα τραγούδια, είναι βγαλμένα από άλλη εποχή, και σίγουρα πάει το μυαλό του ακροατή στα 80’s parties, όπου χορεύανε όλοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι το άλμπουμ ηχογραφήθηκε κατά κύριο λόγο στο προσωπικό στούντιο της Kylie Minogue, δηλαδή στο σπίτι της. Με ελάχιστη διαφορά ξεχωρίζουν πιο πολύ το Magic, & το Say Something. Το άλμπουμ όμως ακουστικά είναι πολύ όμορφο.

4. Lady Gaga – Chromatica

Από τις κυρίαρχες του χώρου τα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια, η 34χρονη πλέον Αμερικανίδα, έχει πετύχει πολλά μέχρι τώρα, και ακόμη έχει χρόνια μπροστά της να πετύχει περισσότερα. Τον Μάιο κυκλοφόρησε το 6ο άλμπουμ στη καριέρα της, και κινείται σε synth-pop, electropop, & dance-pop ακούσματα που παραπέμπονται στη δεκαετία του 90. Ιδιαίτερα ταιριαστό για τη Lady Gaga, γιατί έτσι κι αλλιώς έχει μουσικές επιρροές από προηγούμενες δεκαετίες. Από τα singles του άλμπουμ, ξεχωρίζει ιδιαίτερα η συνεργασία της με την Ariana Grande για το Rain On Me, χωρίς να σημαίνει ότι και το Stupid Love, και το 911 δεν είναι ωραία singles. Πέρα από τα singles, ξεχωρίζει το Free Woman, και η συνεργασία της με τον Elton John για το Sine From Above.

3. The Weeknd – After Hours

Ο 30χρονος Καναδός τραγουδιστής, θεωρείται κι αυτός ένας από τους κορυφαίους άντρες ποπ καλλιτέχνες τα τελευταία χρόνια, και σίγουρα όχι άδικα. Το Μάρτιο, κυκλοφόρησε το 4ο του άλμπουμ, και κινείται σε new-wave & synth-pop ακούσματα. Οι μουσικές παραπομπές του είναι ποικίλες, καθώς υπάρχουν και παραπομπές από το παρελθόν, το παρών, και ίσως και το μέλλον. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι singles, και παραπέμπονται στη δεκαετία του 80. Δηλαδή η μεγάλη επιτυχία Blinding Lights, το In Your Eyes, & το Save Your Tears.

2. Dua Lipa – Future Nostalgia

Τα τελευταία χρόνια έχει ταράξει τα νερά της ποπ η 25χρονη Αλβανοβρετανή τραγουδίστρια, η οποία μας συστήθηκε το 2015 με το I Could Be The One. Τέλη Μαρτίου κυκλοφόρησε αισίως το 2ο της άλμπουμ, το οποίο κινείται σε electropop, synth-pop, pop-dance, & disco ακούσματα. Το Future Nostalgia δεν συμβαδίζει με τη τωρινή, καθώς με τα ρετρό ακούσματα κινείται στη περίοδο δεκαετιών μεταξύ του 80, του 90, & του 2000. Αν και 2ο άλμπουμ, σίγουρα η Dua Lipa έκανε πάρα πολύ ωραία στροφή σ’ αυτά τα μονοπάτια, και το υποστήριξε πολύ καλά. Πέρα από τα singles Don’t Start Now, Physical, Break My Heart, Hallucinate, & Levitating, ξεχωρίζει και το Love Again, στο οποίο υιοθετήθηκε η μουσική γραμμή του Your Woman των White Town. Θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο άλμπουμ για το 2020.

1. Marina Kaye – Twisted

Σίγουρα δεν τη ξέρει πολύς κόσμος, καθώς δεν έκανε ακόμη το μεγάλο “ξεπέταγμα”, ή τουλάχιστον δεν της δόθηκε ακόμη αυτή η ευκαιρία. Όμως έχει ένα τραγούδι το οποίο της το είχε γράψει η Sia, και λέγεται Freeze You Out. Πρόκειται για την 22χρονη Γαλλίδα τραγουδίστρια, η οποία το Νοέμβριο κυκλοφόρησε το 3ο της άλμπουμ, 3 χρόνια μετά από το Explicit. Κινείται σε synth-pop & electropop, κι έχει ελαφρώς διαφορετικά ακούσματα από τα προηγούμενά της άλμπουμ. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το The Whole 9, το 7 Billion, το Visions, & το Alone. Πολύ όμορφη δουλειά από τη Marina Kaye, η οποία αξίζει μια προσοχή παραπάνω.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Ωραίοι οι AC/DC. Ωραίοι οι Metallica, οι Iron Maiden, οι Linkin Park, οι Bon Jovi, κλπ. Αλλά ας ρίξουμε μια ματιά και στην εγχώρια ροκ σκηνή, η οποία κακά τα ψέματα έχει μεγαλώσει αρκετά τα τελευταία χρόνια, και διαθέτει εξαιρετικούς καλλιτέχνες/συγκροτήματα/μουσικούς με πολλές δυνατότητες. Πολλοί εγχώριοι αποφάσισαν μέσα στο 2020 να κυκλοφορήσουν τις δισκογραφικές τους δουλειές, παρά τη καραντίνα και την έλλειψη συναυλιών, δείχνοντας ότι η μουσική μπορεί να ανθίσει περισσότερο σε τέτοιες δύσκολες περιόδους. Πάμε να δούμε μαζί τους 10 εγχώριους με τις δισκογραφικές τους δουλειές, όπου μερικοί από αυτούς είχαν δώσει και συνέντευξη στο CityVibes.gr.

1. 1000mods – Youth Of Dissent

Τα παιδιά από το Χιλιομόδι Κορινθίας, κυκλοφόρησαν φέτος τον Απρίλιο το 4ο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, και 6ο συνολικά. Οι 1000mods τα τελευταία χρόνια γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία και στο εξωτερικό, καθώς έχουν φτάσει να περιοδεύουν ακόμη και στην Αμερική, και στην Αυστραλία. Τα ακούσματα του φετινού τους άλμπουμ παραπέμπονται κυρίως στη δεκαετία του ’90, καθώς θυμίζουν λίγο από Soundgarden, Nirvana, & Pearl Jam. Οφείλεται προφανώς στο γεγονός ότι συνεργάστηκαν με τον ιδιαίτερα γνωστό μουσικό παραγωγό Matt Bayles, ο οποίος συνεργάστηκε με κάποια από τα προαναφερθέντα συγκροτήματα. Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε σε στούντιο στο Σιάτλ, και ιδού το αποτέλεσμα. Πέρα από το Pearl, ξεχωρίζουν και το Lucid, αλλά και το Warped. Όπως και να ‘χει πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά.

2. My Endless Winter – Modern Madness

Τα παιδιά από τη Θεσσαλονίκη ξεκίνησαν από το 2018 επίσημα ως μπάντα, και με τις ηχογραφήσεις που είχαν κατά καιρούς, πρόβες, μίξεις, κλπ., κυκλοφόρησαν το παρθενικό τους άλμπουμ τον Σεπτέμβριο. Τα ακούσματα του άλμπουμ παραπέμπονται κυρίως στους Bring Me The Horizon, Twenty One Pilots, αλλά και στους Linkin Park που είναι ουσιαστικά και η βασική τους επιρροή. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του άλμπουμ, τα rap parts του Διογένη. Πρόκειται για άλλη μια άρτια δισκογραφική δουλειά από εγχώριους, από όποιο μέρος του άλμπουμ κι αν το πάρει κάποιος. Σίγουρα μετά από αυτό το άλμπουμ, οι My Endless Winter έχουν να μας προσφέρουν ακόμη περισσότερα στο μέλλον. Πέρα από το Lost In The Sea, σίγουρα ξεχωρίζουν και το Code Red, το Run, αλλά και το Now Or Never που μοιάζει με τραγούδι που ανήκει στο άλμπουμ Hybrid Theory. Πολλά μπράβο στα αδέρφια Ισάακ (φωνητικά) και Διογένη (ραπ φωνητικά), το Δημήτρη (κιθάρα), το Χρήστο (μπάσο), και το Νίκο (ντραμς).

3. Longshots – Hard Reset

Και αυτά τα παιδιά μας έρχονται από τη Θεσσαλονίκη, και κάνουν φασαρία με τον hard rock ήχο τους. Ξεκίνησαν από τα μέσα του ’17 ως μπάντα, και όλο αυτό τον καιρό δίνανε διάφορα live (μέχρι πριν την 1η καραντίνα), ενώ ηχογραφούσαν και δικιά τους μουσική. Τον Οκτώβριο κυκλοφόρησαν την 1η τους δισκογραφική δουλειά, η οποία κι αυτή ξεχώρισε από τα πρώτα ακούσματα, και προϊδεάζει τον ακροατή να κουνηθεί έστω και λίγο με τους ρυθμούς του άλμπουμ. Οι επιρροές τους είναι ποικίλες, καθώς παραπέμπονται σε προηγούμενες δεκαετίες (Led Zeppelin, Guns ‘n’ Roses, Rage Against The Machine, κλπ.). Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν σίγουρα είναι το Loud Cry, το Running (κυρίως τα κιθαριστικά σόλο του Πάρι), το Bring It On Your Majesty, αλλά και το I Want Some More που κλείνει το άλμπουμ. Και σίγουρα we want some more από τους Longshots στο άμεσο μέλλον. Πολλά μπράβο στη Ζωή (φωνητικά), το Πάνο (μπάσο), τον Πάρι (κιθάρα), το Λεωνίδα (κιθάρα), και τον Τέο (ντραμς).

4. Firewind – Firewind

Η μισή καταγωγή της μπάντας είναι από τη Θεσσαλονίκη, και η άλλη μισή από Κεντρική Ευρώπη (Βέλγιο και Γερμανία). Ένα μέλος όμως τραβάει τη μεγάλη προσοχή, και τυχαίνει να είναι και το ιδρυτικό μέλος των Firewind. Ο Gus G (Κωνσταντίνος Καραμητρούδης). Και μόνο η αναφορά του εμβληματικού κιθαρίστα από τη Καλαμαριά, παύει να υπάρχει συζήτηση. Τα κατορθώματά του μέχρι τώρα, τα λένε όλα. Τα 7 χρόνια συνεργασίας με τον Ozzy Osbourne, και οι συνεργασίες με πολλές metal μπάντες, αρκούν στο να μπει ανάμεσα στους ιδιαίτερα αναγνωρισμένους rock/metal μουσικούς παγκοσμίως. Το εν λόγω ομώνυμο άλμπουμ των Firewind είναι το 9ο που κυκλοφόρησαν, και σίγουρα τα κιθαριστικά σόλο του Gus G ντύνουν πολύ όμορφα τα τραγούδια που βρίσκονται στο άλμπουμ.

5. Niki Tor – Liar

Το ιδιαίτερα ταλαντούχο κορίτσι από τη Δράμα (πλέον κάτοικος Θεσσαλονίκης), έπειτα από κάποια προσωρινά περάσματα σε διάφορα συγκροτήματα, κυκλοφόρησε το Νοέμβριο το ντεμπούτο της άλμπουμ, που είναι ουσιαστικά και η πρώτη της σόλο δουλειά. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, η Niki Tor διαθέτει μια πολύ γαλήνια φωνή, που σε κάποια σημεία θυμίζει Beth Hart, και με την ερμηνεία της ντύνει πολύ όμορφα τα τραγούδια του άλμπουμ, που είναι blues/rock. Δύσκολα ξεχωρίζουν κάποια τραγούδια από το Liar, καθώς ακούγονται όλα σχεδόν το ίδιο μελωδικά. Πολύ εξαιρετική η δουλειά από τη Niki Tor και τους συνεργάτες της (John Jeff Touch, Στέλιος Σιούλας, & Στάθης Καρυπίδης), και περιμένουμε ακόμη περισσότερα σίγουρα στο μέλλον.

6. Free Down Noize – This Fallout

Πρόκειται για ένα project του εξαιρετικού μουσικού από τη Θεσσαλονίκη, Γιώργου Αρβανιτίδη. Το νέο άλμπουμ των Free Down Noize κυκλοφόρησε το Νοέμβριο, 3 χρόνια περίπου μετά από τη κυκλοφορία του EP τους. Το This Fallout ακολούθησε το ρητό “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”, δηλαδή κράτησε περίπου ένα χρόνο η περίοδος δημιουργίας/ηχογράφησης/μίξης του, αλλά αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα το οποίο είναι εξαιρετικό. Οφείλεται σίγουρα στην ομαδική δουλειά, καθώς ο Γιώργος Αρβανιτίδης συνεργάστηκε με το Παναγιώτη Αλβανόπουλο, το Βασίλη Κοσκερίδη και το Δανιήλ Χαραβιτσίδη για τα drums, και φυσικά τη Ζωή Καραθανάση (Longshots) που έδεσε πολύ ωραία με την εξαιρετική φωνή της. Μάλιστα σε κάποια σημεία, η Ζωή μοιάζει με την Janis Joplin που τραγουδάει grunge. Ο ήχος του άλμπουμ είναι αρκετά αλήτικος, καθώς παραπέμπεται κυρίως στη δεκαετία του ’90, και είναι μια μίξη ακουσμάτων από Nirvana, Soundgarden, Rage Against The Machine, & Metallica. Συγχαρητήρια στο Γιώργο και στους υπόλοιπους συνεργάτες γι’ αυτή τη δουλειά.

7. iRemain – Eye Witness

Πρόκειται για μια φρέσκια metal μπάντα από τη Θεσσαλονίκη, που ξεκίνησε επίσημα τέλη του ’19, και είναι δημιούργημα του Νίκου Γεωργιτσόπουλου (μπάσο). Η πρώτη δισκογραφική δουλειά των iRemain κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο, και τα ακούσματά τους κινούνται μεταξύ του metalcore και του alternative με κάποια pop στοιχεία. Συνδυάζουν ακούσματα από Bullet For My Valentine & Bring Me The Horizon, αλλά θυμίζουν αρκετά τους Lacuna Coil, αν λάβουμε υπόψη τα φωνητικά της Χριστιάννας Τσαουσίδου που συνοδεύουν το μπάσο του Νίκου, τις κιθάρες του Παύλου Νικόλτσιου και του Δημήτρη Κατράνα, και τα τύμπανα του Αλέξανδρου Τοπαλίδη. Σίγουρα ξεχωρίζουν το main single Last Day, το Withdrawal, και το Falling Away. Εξαιρετική δουλειά από τα παιδιά που φέρνουν φρέσκο ήχο.

8. Project Theory – Blood & Loyality

Η μπάντα ξεκίνησε να υπάρχει από το 2013 στη Θεσσαλονίκη, τα μέλη της όμως προέρχονται από τη Πτολεμαΐδα και από την Αθήνα. Η ουσία όμως είναι ότι οι Project Theory κυκλοφόρησαν τον Σεπτέμβριο το 2ο τους άλμπουμ, το οποίο σαφώς είναι πολύ διαφορετικό από το Something Between Us (2015). Πρόκειται για ένα άλμπουμ με ιδιαίτερα βαριά nu-metal & metalcore ακούσματα, και μοιάζουν λίγο με Asking Alexandria, Disturbed, & Bullet For My Valentine. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το Clown Festival, το Until It’s Time, & το Into The Black. Υπέροχη δουλειά από το Λευτέρη Αράπογλου (κιθάρα), τον Ανδρέα Μπούτο (φωνητικά), το Αλέξανδρο Κηπουρίδη (μπάσο), & το Τάσο Μορφόπουλο (τύμπανα).

9. Marialena Trikoglou – Vanity

Η εξαιρετικά ταλαντούχα σοπράνο από την Αθήνα, με μεγάλη εμπειρία στο χώρο (vocal coaching, παρουσίες σε όπερες, συνεργασίες, διασκευές κατά καιρούς στο YouTube), τον Απρίλιο κυκλοφόρησε τη πρώτη της δισκογραφική δουλειά. Πρόκειται για ένα symphonic metal άλμπουμ, που θυμίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό Nightwish στα χρόνια με την 1η τους τραγουδίστρια. Η Μαριαλένα Τρίκογλου σε πολλά σημεία της ερμηνείας της μοιάζει με την Tarja Turunen. Να φανταστούμε ότι είναι και η μεγάλη της επιρροή, έτσι; Οι μελωδικές γραμμές του βιμπράτου της είναι παρόμοιες με της Tarja. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το Prophecies, το The Dark Of Your Sea, & το Through The Other Side. Εξαίσια δουλειά από τη Μαριαλένα Τρίκογλου και το Βαγγέλη Γιαλαμά που έβαλε το χεράκι του.

10. Skags – Digital Cage Of A Cursed Generation

Πρόκειται για ένα ροκ συγκρότημα που μας έρχεται από την Αθήνα, και ξεκίνησε το 2017. Τον Οκτώβριο κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως alternative rock ή new wave. Τα ακούσματα παραπέμπονται στη δεκαετία του ’90, και τα φωνητικά της Σπυρέτας Δρίβα, μαζί με τα 2α αντρικά φωνητικά, συνδυάζουν στυλ από Puressence, Porcupine Tree, Smiths, & David Bowie. Τα τραγούδια που ξεχώρισαν είναι το The Man Sitting Right Next Door, το Life, και το Turn It On. Πολύ όμορφη δουλειά από το Σωτήρη Αγγελίδη, τη Σπυρέτα Δρίβα, τη Χριστίνα Παπανδρέου, το Κώστα Σόκο, και το Χρήστο Αλεξανδρή.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Σίγουρα το 2020 δεν ήταν η χρονιά που θα θέλαμε να θυμόμαστε, τουλάχιστον με το τρόπο που κύλησε. Σίγουρα μας έχουν λείψει οι συναυλίες που θέλαμε τόσο πολύ να πάμε, αλλά ακυρώθηκαν λόγω της πανδημίας του Covid-19. Παρ’ όλα αυτά, από τα μόνα πράγματα που κρατάμε από τη φετινή χρονιά, είναι σίγουρα η συντροφιά της μουσικής. Κι αυτό γιατί η καλή μουσική δεν καταλαβαίνει από πανδημίες, ειδικά όταν γίνεται με μεράκι. Πάμε να δούμε τα 10 ροκ άλμπουμ που ξεχώρισε ο μουσικός συντάκτης για φέτος.

10. Bon Jovi – 2020

Παρά το γεγονός ότι οι Bon Jovi ακολουθούν μια φθίνουσα πορεία τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της απόδοσης του Jon Bon Jovi στη φωνή, συνεχίζουν ακάθεκτοι να παράγουν νέα μουσική, κυκλοφορώντας το 15ο τους άλμπουμ. Ωστόσο συνεχίζουν να μη πείθουν, ειδικά μετά από την αποχώρηση του βασικού τους κιθαρίστα Ritchie Sambora το 2013. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.

9. The Killers – Imploding The Mirage

Οι The Killers φέτος κυκλοφόρησαν το 6ο τους άλμπουμ, το οποίο είναι αρκετά διαφορετικό στα ακούσματα σε σχέση με τα προηγούμενα που κυκλοφόρησαν. Χωρίς πλέον το βασικό τους κιθαρίστα Dave Keuning, οι The Killers πειραματίστηκαν με διάφορες συνεργασίες, αλλά και με νέους ήχους. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.

8. Alanis Morissette – Such Pretty Forks In The Road

Η Alanis Morissette επέστρεψε δισκογραφικά μετά από 8 χρόνια (Havoc and Bright Lights 2012), και μας χάρισε αυτό το υπέροχο άλμπουμ, το οποίο είναι το 9ο της. Καλοδιατηρημένη φωνητικά, η Alanis Morissette συνέχισε και φέτος να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα καλλιτεχνικά. Πέρα από το Reasons I Drink, ξεχωρίζει και το Smilling.

7. Green Day – Father Of All…

Οι Green Day κυκλοφόρησαν φέτος το 13ο τους άλμπουμ, στο οποίο δεν έχουν τον ίδιο εκρηκτικό ήχο μ’ αυτόν που είχαν τουλάχιστον στο προηγούμενο άλμπουμ (Revolution Radio 2016). Παρ’ όλα αυτά, διατηρούν τον pop-punk ήχο, και δεν αλλάζουν τελείως τη μουσική τους ταυτότητα. Σίγουρα το μόνο που ξεχωρίζει είναι το Oh Yeah!.

6. Deep Purple – Whoosh!

Η τέχνη της καλής hard-rock μουσικής, δεν ξεχνιέται εύκολα. Κάτι τέτοιο έδειξαν τουλάχιστον οι Deep Purple φέτος, κυκλοφορώντας το 21ο τους άλμπουμ. Παρόλο που βρίσκονται στη μουσική 51 χρόνια, συνεχίζουν ακάθεκτοι να παράγουν την ίδια καλή μουσική, δείχνοντας ότι η ηλικία τους είναι απλά νούμερο. Αυτό που ξεχώρισε σίγουρα είναι το Throw My Bones.

5. Linkin Park – Hybrid Theory (20th Anniversary Edition)

Το συγκεκριμένο είναι από τα κορυφαία σε πωλήσεις άλμπουμ, και από τα πιο πετυχημένα για τον 21ο αιώνα. Το γεγονός ότι φέτος κυκλοφόρησαν την επετειακή του έκδοση για τα 20 χρόνια κυκλοφορίας, αυτό από μόνο του αποτελεί ως ένα από τα πιο όμορφα μουσικά highlight του 2020. Δεν πρόκειται για καινούργια μουσική των Linkin Park, αλλά για μια συλλογή κυρίως από διάφορα ακυκλοφόρητα demo. Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για ένα ροκ συγκρότημα που επηρέασε την εφηβεία μας.

4. Pearl Jam – Gigaton

Οι Pearl Jam επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από 7 χρόνια (Lightning Bolt 2013), και μας χάρισαν αυτό το πολύ όμορφο άλμπουμ, το οποίο είναι το 11ο τους. Οι Pearl Jam συνεχίζουν να προσφέρουν απλόχερα αυτή τη πολύ όμορφη grunge μουσική, βγαλμένη από τη δεκαετία του 90. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν περισσότερο είναι το Superblood Wolfmoon, και το Who Ever Said.

3. Bruce Springsteen – Letter To You

Για έκτη συνεχόμενη δεκαετία κυκλοφορεί νέο άλμπουμ το “αφεντικό”. Αν πάμε στη πρώτη του κυκλοφορία το 1973 (Greetings from Asbury Park, N.J.) μέχρι τη φετινή, κυκλοφόρησε 20 άλμπουμ. Τώρα το Letter To You θα είναι το τελευταίο του; Ένα από τα τελευταία του; Το μόνο σίγουρο είναι, ότι πρόκειται για ένα από τα εξαιρετικά μελωδικά ροκ άλμπουμ που κυκλοφόρησαν φέτος, με τη γαλήνια φωνή που διαθέτει ο Bruce Springsteen, κι ας είναι 71 χρονών. Πέρα από το ομότιτλο single Letter To You, ένα άλλο τραγούδι που ξεχωρίζει σίγουρα είναι το House Of A Thousand Guitars.

2. Ozzy Osbourne – Ordinary Man

Τώρα τον Ozzy Osbourne πως θα τον χαρακτηρίσουμε; Τρελό; Ψυχάκια; Εθισμένο με τη μουσική; Ότι και να είναι, παρά τα θέματα υγείας που αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια, πάντα βρίσκει τη δύναμη και την όρεξη να παράγει καλή ροκ μουσική και να τη διαθέσει στο κόσμο που ακούει το ρεπερτόριό του. Άλλωστε είχε δηλώσει ότι αρνείται να συνταξιοδοτηθεί, κι ότι είναι προς ολοταχώς για τον νέο του δίσκο στο κοντινό μέλλον. Τώρα στο άλμπουμ, πέρα από το ομότιτλο single Ordinary Man, όπου συνεργάστηκε με τον Elton John, ξεχωρίζει και το Scary Little Green Men.

1. AC/DC – Power Up

Με το πρώτο άκουσμα αυτού του άλμπουμ, καταλάβαμε κατευθείαν ότι πρόκειται για ένα από τα κορυφαία άλμπουμ, αν όχι το κορυφαίο, που κυκλοφόρησαν φέτος. Ήταν απλά θέμα χρόνου να αποδειχθεί, καθώς κατέκτησε τη κορυφή των album charts σε πολλές χώρες του κόσμου (ΗΠΑ, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, και Αυστραλία μεταξύ των οποίων). Οι AC/DC επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από 6 χρόνια (Rock or Bust 2014), και κυκλοφόρησαν το 17ο τους άλμπουμ, το οποίο και είναι το 1ο χωρίς τον Malcolm Young στη ζωή (πέθανε το 2017). Μετά από το Shot In The Dark, δύσκολα ξεχωρίζει κάποιο άλλο τραγούδι, καθώς ακούγονται σχεδόν το ίδιο εκρηκτικά. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Ozzy Osbourne είχε αποκαλύψει ότι είχε ξεκινήσει τις ηχογραφήσεις του διαδόχου του “Ordinary Man” με τον ίδιο παραγωγό, Andrew Watt.

Ο Watt έδωσε νέες λεπτομέρειες για τον δίσκο αυτόν και πιο συγκεκριμένα δήλωσε πως βρίσκεται στα μισά της διαδικασίας ηχογράφησης, και όπως και στο “Ordinary Man”, προσέγγισαν διάσημους μουσικούς για συμμετοχή.

Ανάμεσα τους ο Robert Trujillo, πρώην μπασίστας του Ozzy και νυν των Metallica, ο Chad Smith, ντράμερ των Red Hot Chili Peppers, ο οποίος συμμετείχε και στο “Ordinary Man” και ο Taylor Hawkins, ντράμερ των Foo Fighters. Ο ίδιος ο Watt λογικά θα αναλάβει και πάλι τις κιθάρες.

Πηγή

Πέρασαν 3 χρόνια από τότε που ήρθαν οι KALEO στη χώρα μας για συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, κλείνοντας τη περιοδεία που πραγματοποιούσαν τότε, Kaleo Express World Tour. Ο συναυλιολόγος προφανώς βρέθηκε στην εμφάνισή τους στη Θεσσαλονίκη, και σήμερα διηγείται λίγο από την εμπειρία του.

Το ημερολόγιο λέει 16 Δεκεμβρίου του 2017, μια σχετικά βροχερή και κρύα μέρα στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα όμως και μεγάλη μέρα για κάθε μουσικόφιλο, συναυλιόφιλο, ροκά, κλπ. που θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει live ένα ροκ συγκρότημα που ακούει πολύ συχνά στο ραδιόφωνο τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για τους KALEO στο Principal Club Theater. Έτσι για να αναφέρουμε στην ιστορία, οι KALEO θα ερχόντουσαν στη χώρα μας το καλοκαίρι, ωστόσο εξαιτίας θεμάτων υγείας του τραγουδιστή, μετέφεραν τις εμφανίσεις τους τον Δεκέμβριο.

Η τραγουδίστρια που άνοιγε τις συναυλίες των KALEO στη χώρα μας, ήταν η Angelika Dusk. Η Angelika Dusk, κατά τη διάρκεια της εμφάνισής της παρουσίασε τη καινούργια δισκογραφική της δουλειά Beautiful Mess, ερμήνευσε κάποιες διασκευές, ενώ ερμήνευσε και το πολύ γνωστό της τραγούδι Beautiful Love, που συνεργάστηκε με τους Playmen. Με το δικό της τρόπο φρόντισε να ζεστάνει καλά το κοινό, και απέσπασε θερμό χειροκρότημα από το κοινό.

Η ώρα περνούσε, το Principal Club Theater γέμιζε ακόμη περισσότερο, και επικρατούσε μια σχετική ζέστη μέσα στο χώρο, κάτι σχετικά σπάνιο για τέτοια εποχή. Πάει 10 η ώρα, και κάπου εκεί ξεκινάνε να εμφανίζονται σιγά σιγά τα μέλη, με τελευταίο φυσικά τον τραγουδιστή, τον JJ Julius Son. Χαιρετάει το κοινό στα ελληνικά λέγοντας “Γεια σας”, και ξεκινάει το live με το Broken Bones. Όλο το κοινό που γέμισε το Principal Club Theater ξεκίνησε να τραγουδάει μαζί τους, δημιουργώντας ένα φανταστικό κλίμα. Λίγο πιο μετά, κάνανε πιο μελωδικό το κλίμα, αφού ερμηνεύσανε I Can’t Go On Without You, All The Pretty Girls, Save Yourself, Automobile, αλλά και τραγούδι στη μητρική τους γλώσσα που λέγεται Vor í Vaglaskógi.

Μετά από κάποιο σημείο, βλέποντας ότι το πήγαιναν πολύ μελωδικά, αποφάσισαν να δώσουν λίγο γκάζια στο κοινό. Oπότε ήρθε η ώρα να ερμηνεύσουν τα κάπως δυνατά τραγούδια που είχαν στη setlist τους, Hot Blood & No Good, δημιουργώντας και πάλι πάρτι. Φυσικά ερμήνευσαν και κάποια ακυκλοφόρητα, αλλά διασκεύασαν και πολύ όμορφα το τραγούδι της Cher, Bang Bang.

Εννοείται, δεν έλλειψε και η μεγάλη στιγμή που αδημονούσαν όλοι από την ώρα που πάτησαν το πόδι τους στο Principal Club Theater. Να δουν τους KALEO να ερμηνεύουν ζωντανά τη μεγάλη τους επιτυχία Way Down We Go. Τραγούδι με το οποίο τους γνώρισε ο περισσότερος κόσμος, και φυσικά τους το πρόσφεραν απλόχερα ερμηνεύοντας το live μαζί τους. Μ’ αυτό κλείσανε το πρώτο μέρος της συναυλίας, και αποχώρησαν προσωρινά εκτός σκηνής.

Αφού επέστρεψαν στη σκηνή, ο JJ Julius Son επέστρεψε μ’ ένα μπουκάλι σαμπάνια, και με τα λιγοστά ελληνικά που έμαθε είπε “άντε στην υγειά μας”. Ήπιε λίγο σαμπάνια, και για να εντυπωσιάσει λίγο περισσότερο το κοινό, έβγαλε τη μπότα του, κι αφού τους ευχαρίστησε στα ελληνικά, ήπιε σαμπάνια κι από τη μπότα. Ίσως η πιο χαρακτηριστική και αστεία στιγμή που θα μπορούσε να θυμάται κάποιος από εκείνη τη βραδιά. Μετά από αυτό, ερμήνευσαν το Rock ‘n’ Roller, με το οποίο κλείσανε και τη συναυλία.

Δείτε το παρακάτω βίντεο από μια παρευρισκόμενη

Κλείνοντας αυτό το concert story, η συναυλία διήρκησε σχεδόν 1.5 ώρα. Αν βρίσκαμε κάποιο ψεγάδι από αυτή τη συναυλία, σίγουρα ήταν ο ήχος, κάτι πολύ φυσιολογικό όταν πρόκειται για συναυλία που γίνεται στην Ελλάδα. Σίγουρα ήταν από τις καλύτερες μουσικές βραδιές που γίνανε στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια, καθώς στάθηκαν όπως έπρεπε στη σκηνή. Οι KALEO ήρθαν σε πολύ σωστό timing, και ο κόσμος ανταποκρίθηκε αναλόγως στο κάλεσμά τους. Ευελπιστούμε να κυκλοφορήσουν το πολυαναμενόμενο νέο άλμπουμ τους, και να ξανάρθουν στη χώρα μας, όταν φυσικά τελειώσει και η κατάσταση με τον ιό.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Μια σειρά για τα πρώτα χρόνια των Rolling Stones βρίσκεται στα σκαριά από το τηλεοπτικό δίκτυο FX της Disney.

Η ιστορία των Rolling Stones θα μεταφερθεί στην τηλεόραση.

Κατά τη διάρκειας της εκδήλωσης Disney Investor Day νωρίτερα αυτήν την εβδομάδας, ο Διευθύνων Σύμβουλος του FX, John Landgraf, ανακοίνωσε ότι το τηλεοπτικό δίκτυο αναπτύσσει μια νέα δραματική σειρά για τη δημιουργία της εμβληματικής ροκ μπάντας.

Σύμφωνα με το The Hollywood Reporter, το σενάριο της σειράς θα υπογράψει ο Nick Hornby, συγγραφέας του μυθιστορήματος «High Fidelity» (1995), στο οποίο βασίστηκε το 2000 η ομώνυμη ταινία.

Τα ρεπορτάζ αναφέρουν ότι η σειρά θα ασχοληθεί με τα πρώτα χρόνια των Rolling Stones, από τη δεκαετίας του 1960 μέχρι το 1972.

Αν η παραγωγή της σειράς πάρει το πράσινο φως, σχεδιάζεται να ετοιμαστούν δύο σεζόν.

Οι Rolling Stones σχηματίστηκαν στο Λονδίνο το 1962 από τον αρχικό ηγέτη Brian Jones, ο οποίος απεβίωσε το 1969 σε ηλικία 27 ετών, αλλά τελικά επικράτησε η συνεργασία του τραγουδιστή Mick Jagger και του κιθαρίστα Keith Richards, οι οποίοι έγραφαν στίχους και τραγούδια.

Τη σύνθεση του συγκροτήματος συμπλήρωσαν ο πιανίστας Ian Stewart, ο ντράμερ Charlie Watts και ο μπασίστας Bill Wyman. Ο Stewart απομακρύνθηκε ως επίσημο μέλος του συγκροτήματος το 1963, αλλά συνέχισε να συνεργάζεται με τους Rolling Stones ως μουσικός μέχρι το θάνατό του το 1985.

Οι Rolling Stones επρόκειτο να πραγματοποιήσουν περιοδεία αυτή τη χρονιά, όμως τα πλάνα τους μπήκαν στον πάγο εξαιτίας της πανδημίας.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη The Rolling Stones (@therollingstones)

Κεντρική φωτογραφία / Οι Rοlling Stοnes: Charlie Watts, Brian Jones, Bill Wyman, Keith Richards, Mick Jagger – Ιούλιος 1964

Πηγή

Δέκα διασκευές του Chris Cornell σε τραγούδια καλλιτεχνών που τον είχαν εμπνεύσει.

Το «No One Sings Like You Anymore» είναι το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του Chris Cornell που κυκλοφορεί μετά τον τραγικό θάνατό του το 2017.

Η σύζυγος του εκλιπόντα καλλιτέχνη, Vicky Cornell και τα παιδιά του Toni και Christopher συνεργάζονται με τη Universal Music Enterprises (UMe) για να παρουσιάσουν στο κοινό 10 διασκευές τραγουδιών τις οποίες επέλεξε προσωπικά ο Chris Cornell για να τιμήσει τους καλλιτέχνες και τα τραγούδια που τον ενέπνευσαν.

Το «No One Sings Like You Anymore» ηχογραφήθηκε το 2016 και είναι το τελευταίο studio album που πρόλαβε να ολοκληρώσει ο τραγουδιστής των Soundgarden.

Στο άλμπουμ περιλαμβάνονται διασκευές του Chris Cornell σε τραγούδια όπως τα «Watching The Wheels» του John Lennon, «Sad Sad City» των Ghostland Observatory, «Jump In The Fire» του Harry Nilsson, το «You Don’t Know Nothing About Love» του Carl Hall, «Showdown» των Electric Light Orchestra, «To Be Treated Rite» του Terry Reid, «Stay With Me Baby» της Lorraine Ellison (μια διασκευή που κυκλοφόρησε αρχικά για τις ανάγκες της σειράς «Vinyl» του HBO) και το «Get It While You Can» το οποίο έγινε γνωστό από την Janis Joplin.

Το δίσκο συμπληρώνουν μια νέα στούντιο ηχογράφηση του τραγουδιού «Nothing Compares 2 U» με την υπογραφή του Prince και η διασκευή του Chris Cornell για το «Patience» των Guns N’ Roses, που κυκλοφόρησε την ημέρα της επετείου από τη γέννησή του (20 Ιουλίου) και του χάρισε μεταθανάτια το πρώτο του No. 1 ως σόλο καλλιτέχνης στο chart των Mainstream Rock Songs στο Billboard.

Ο Chris Cornell και ο Brendan O’Brien έπαιξαν όλα μουσικά όργανα στο «No One Sings Like You Anymore», με τον τελευταίο να έχει κάνει επίσης την παραγωγή και τη μίξη του άλμπουμ.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Chris Cornell (@chriscornellofficial)

Το άλμπουμ είναι ένα ξεχωριστό δώρο για τους μακροχρόνιους θαυμαστές του Chris Cornell, ωστόσο η οικογένεια Cornell ότι οι καινούργιοι ακροατές θα εμπνευστούν από τις δυναμικές και μοναδικές ερμηνείες του Chris σε αυτές τις εντυπωσιακές διασκευές.

«Αυτό το άλμπουμ είναι τόσο ξεχωριστό γιατί είναι ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης που δημιούργησε ο ο Chris από την αρχή μέχρι το τέλος. Η επιλογή των διασκευών δίνει μια προσωπική ματιά στους αγαπημένους του καλλιτέχνες και στα τραγούδια που τον άγγιξαν. Δεν περίμενε να το κυκλοφορήσει. Αυτή η στιγμή είναι γλυκόπικρη γιατί έπρεπε να το κάνει ο ίδιος, αλλά με πόνο και χαρά μοιραζόμαστε αυτό το ξεχωριστό άλμπουμ», δήλωσε η Vicky Cornell.

«Όλοι μας θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τη φωνή του για να μας βοηθήσει να γιατρευτούμε και να μας φτιάξει τη διάθεση, ειδικά κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου. Είμαι τόσο υπερήφανη για εκείνον και αυτό τον εκπληκτικό δίσκο, ο οποίος για μένα αποτυπώνει γιατί θα αγαπιέται και θα τιμάται πάντα και γιατί είναι μια από τις μεγαλύτερες φωνές της εποχής μας», πρόσθεσε.

«Όταν ο μπαμπάς μου έκανε αυτό το άλμπουμ, ήταν τόσο διασκεδαστικό – θυμάμαι να ξυπνάω το πρωί, να παίρνω πρωινό μαζί του και να πηγαίνω μαζί του στο στούντιο. Κάναμε τα μαθήματά μας πιάνου εκεί και ο Christopher έπαιζε βιντεοπαιχνίδια με τον Brendan και τον μπαμπά μου. Έχουμε ζήσει τόσα πολλά μαζί του και έχουμε τόσες πολλές καταπληκτικές αναμνήσεις. Είμαι πραγματικά χαρούμενη που μοιράζομαι αυτό το άλμπουμ. Σ’ αγαπάμε, μπαμπά», σχολίασε η Toni Cornell.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Chris Cornell (@chriscornellofficial)

Ο Christopher Cornell πρόσθεσε: «Διασκεδάσαμε τόσο πολύ στο στούντιο κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου και στις κενές ημέρες πηγαίναμε στο Tree People και περπατούσαμε εκεί. Παίζαμε επίσης κρυφτό μέσα στο Beverly Hills Hotel και όταν εμφανιζόταν η ασφάλεια, σκέφτονταν ότι ήταν πολύ αστείο που ο μπαμπάς μου έτρεχε μαζί μας στις εξόδους κινδύνου».

«Για μένα αυτό το άλμπουμ αντιπροσωπεύει ποιος ήταν ο μπαμπάς μου. Είμαι πραγματικά υπερήφανος γι’ αυτόν και τη δουλειά του. Ελπίζω ότι όλοι αγαπήσετε αυτόν τον δίσκο όσο κι εγώ», σημείωσε.

Το «No One Sings Like You Anymore» είναι διαθέσιμο στις ψηφιακές πλατφόρμες, ενώ οι φυσικές εκδόσεις του άλμπουμ (CD και βινύλιο) θα κυκλοφορήσουν στις 19 Μαρτίου 2021.

Ο Chris Cornell έδωσε τέλος στη ζωή του στις 18 Μαΐου 2017 σε ηλικία 52 ετών.

Πηγή

Ήταν 13 Δεκεμβρίου του 1981 που έρχεται στη ζωή η Amy Lynn Hartzler (aka Amy Lee) στο Ρίβερσαϊντ της Καλιφόρνια. Από μικρή ηλικία ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική, καθώς ξεκίνησε να παίζει πιάνο. Καλλιτεχνικά επηρεάστηκε ιδιαίτερα από Björk, Portishead, Massive Attack, Tori Amos, Plumb, & Shirley Manson. Επίσης επηρεάστηκε κι από συνθέτες όπως ο Mozart και ο Danny Elfman. Από τα 11 της χρόνια ξεκίνησε να γράφει τραγούδια, και μάλιστα όπως είχε δηλώσει σε μια συνέντευξη, τα πρώτα τραγούδια που έγραψε λεγόντουσαν “Eternity Of The Remorse”, και “A Single Tear”. Κάπου το 1994, σε μια παιδική κατασκήνωση γνώρισε τον κιθαρίστα Ben Moody, και αποφάσισαν να ξεκινήσουν μαζί ένα νέο πρότζεκτ. Αφού χρησιμοποίησαν διάφορα προσωρινά ονόματα μπάντας όπως “Childish Intentions” & “Stricken”, κατέλεξαν στο “Evanescence“.

Ξεκίνησαν να δίνουν live σε διάφορα τοπικά στέκια του Λιτλ Ροκ (Αρκάνσας), ενώ παράλληλα γράφανε και δικιά τους μουσική, με σκοπό να κυκλοφορήσουν δικά τους EP album. Κυκλοφόρησαν το “Evanescence EP”(1998), το “Sound Asleep EP”(1999), και το “Origin”(2000). Από τα EP τους, 3 τραγούδια (Whisper, Imaginary, & My Immortal) συμπεριλήφθηκαν και στο Fallen (2003), που ήταν και το πρώτο τους κανονικό άλμπουμ. Μήνες μετά από τη κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ, τον Οκτώβριο του 2003 χωρίζουν οι δρόμοι της Amy Lee και του Ben Moody, με τον δεύτερο να αποχωρεί από τη μπάντα. Ο λόγος; Φυσικά οι διαφορές που είχαν μεταξύ τους στο πως θα προχωρούσαν ως Evanescence, και δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν με τίποτα. Ο Ben ήθελε μια πιο εμπορική προσέγγιση (δηλαδή πιο πολύ ποπ), ενώ η Amy ήθελε να παραμείνουν στα ροκ μονοπάτια, συνεχίζοντας τη καλλιτεχνική και περίεργη προσέγγιση. Σ’ αυτό το σημείο, ένιωσε η Amy ότι πλέον μπορούσε να κατευθύνει τη μπάντα πάνω στο οποίο εκφράζει την ίδια, και γιατί όχι και στα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.

Αν κρίνουμε τις επόμενες δισκογραφικές δουλειές των Evanescence όπως το The Open Door (2006), το self-titled Evanescence (2011), αλλά και το επερχόμενο The Bitter Truth (2021), η Amy Lee σοφά έπραξε και συνέχισε σ’ αυτά τα μονοπάτια. Άλλωστε δεν επιδίωκε απαραίτητα την εμπορική επιτυχία, καθώς ο σκοπός της ήταν, είναι, και θα είναι να συνεχίζει να γράφει μουσική που πάνω απ’ όλα αγαπά κι εκφράζει την ίδια. Κι αυτό σίγουρα το εκτιμά και ο κόσμος.

Φυσικά, από τη στιγμή που πήρε τα ηνία των Evanescence, η Amy Lee όλα αυτά τα χρόνια έκανε σταδιακές αλλαγές στη σύνθεσή τους, με πρώτη και καλύτερη τον Terry Balsamo που αντικατέστησε τον Ben Moody. Το 2006 αντικατέστησε τον μπασίστα Will Boyd με τον Tim McCord, και το 2007 αντικατέστησε τον ντράμερ Rocky Gray και τον κιθαρίστα John LeCompt, με τον Will Hunt και τον Troy McLawhorn αντίστοιχα. Το 2015 έγινε άλλη μία αλλαγή στη σύνθεση της μπάντας, καθώς έφυγε ο Terry Balsamo μετά από 12 χρόνια παρουσίας στη μπάντα, για να έρθει στη θέση του η Jen Majura. Η Amy Lee όμως, ακλόνητη από τη θέση της και ακάθεκτη συνεχίζει να ηγείται της πορείας των Evanescence.

Όσο ζωηρή και να φαίνεται η Amy Lee, η ίδια βίωσε 2 πολύ σημαντικά δράματα, για τα οποία φυσικά εκφράστηκε μέσα από τη μουσική της. Το 1987 έχασε τη μικρή της αδερφή Bonnie σε ηλικία 3 ετών, από μια άγνωστη ασθένεια, και το 2018 έχασε τον μικρό της αδερφό Robby σε ηλικία 24 ετών έπειτα από χρόνια επιληψία. Για την αδερφή της είχε γράψει το Hello (Fallen) και το Like You (The Open Door), ενώ για τον αδερφό της ενσωμάτωσε τη θλίψη της σε εγκάρδιους στίχους, που συμπεριλαμβάνονται σε τραγούδια του επερχόμενου The Bitter Truth.

Η Amy Lee στις συναυλίες δεν μπορεί να κάτσει σ’ ένα μέρος, γιατί κινείται μονίμως πέρα δώθε, χρησιμοποιώντας όλο το μήκος και πλάτος της εκάστοτε σκηνής. Αυτό δείχνει ότι ακόμη και τώρα συνεχίζει να διαθέτει την ίδια ζωντάνια μ’ αυτή που είχε στις αρχές, ενώ συνεχίζει να διαθέτει αυτή την απίστευτη φωνή. Μια γυναικεία ροκ φωνή που γουστάρει να ακούει ο κάθε ροκ (κι όχι μόνο) ακροατής.

Μια σημαντική φράση που είπε η Amy Lee, είναι η εξής:

“Μη φοβάσαι τις σκιές, αυτό σημαίνει μόνο ότι υπάρχει φως κοντά”

Χρόνια Πολλά Amy Lee!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης