Album Review: Πολύ ξεχωριστό το The Battle At Garden’s Gate των Greta Van Fleet
Το The Battle At Garden’s Gate κυκλοφόρησε στις 16 Απριλίου, κι αποτελεί μόλις τη 2η δισκογραφική δουλειά για τη ροκ μπάντα από το Μίσιγκαν. Οι Greta Van Fleet που απαρτίζονται από τα αδέρφια Kiszka (Josh, Jake, & Sam) και τον Danny Wagner, επανέρχονται δισκογραφικά 3 χρόνια μετά από το παρθενικό τους Anthem Of The Peacefull Army (2018).
Με μια “ακουστική ματιά” στο άλμπουμ, μπορούμε να καταλάβουμε λίγο πολύ ότι οι Greta Van Fleet κρατάνε χαμηλά το κεφάλι τους και συνεχίζουν να δουλεύουν, ώστε κάποια στιγμή να καθηλωθούν κι αυτοί στην ιστορία της ροκ μουσικής. Δεν θέλουν να έχουν τον τίτλο του one hit wonder συγκροτήματος, εξαιτίας του debut single τους Highway Tune (2017), κι ούτε θέλουν να παραμείνουν στις δάφνες του ξεκινήματος. Θέλουν να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που πάνω απ’ όλα αγαπούν, και να το μοιράσουν απλόχερα στο κοινό τους. Θέλουν να δικαιώσουν τον τίτλο τους ως “οι νέοι Led Zeppelin“, αλλά να αφήσουν το δικό τους στίγμα στη ροκ μουσική.
Και σ’ αυτό το άλμπουμ, οι Greta Van Fleet επιλέγουν να μας ταξιδέψουν με τις ροκ μελωδίες τους στη δεκαετία του 70, τότε δηλαδή με τις ιδιαίτερα μοναδικές συνθέσεις. Σίγουρα η κεντρική βιτρίνα του άλμπουμ είναι το Heat Above, που είναι κι ένα από τα singles που κυκλοφόρησαν. Αλλά γενικά το κάθε τραγούδι του άλμπουμ έχει και την δικιά του αξία. Κάποια που ξεχωρίζουν λίγο παραπάνω είναι το Caravel, το Built By Nations, και το μελωδικό Light My Love. Η ερμηνεία του Josh Kiszka σε πολλά σημεία του άλμπουμ, εξακολουθεί να είναι σχεδόν παρόμοια με του Robert Plant (Led Zeppelin).
Συνοψίζουμε λοιπόν, λέγοντας ότι οι Greta Van Fleet επανήλθαν δριμύτεροι στη δισκογραφία, χαρίζοντας αυτό το υπέροχο δημιούργημα. Μ’ αυτό το δημιούργημα απέδειξαν γι’ άλλη μία φορά ότι δεν μένουν στάσιμοι, κι ότι έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους για να μας προσφέρουν ακόμη περισσότερα. Σίγουρα οι ανοιχτόμυαλοι ροκάδες θα εκτιμήσουν αρκετά αυτή τη δουλειά.
Album Tracklist
Heat Above
My Way, Soon
Broken Bells
Built By Balloons
Age Of Machine
Tears Of Rain
Stardust Chords
Light My Love
Caravel
The Barbarians
Trip The Light Fantastic
The Weight Of Dreams
Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το άλμπουμ εδώ. Καλή σας ακρόαση!!!
Λευτέρης Αράπογλου (Project Theory) στο CityVibes.gr: Το κάθε κομμάτι έχει τον χαρακτήρα και το ύφος του
Οι Project Theory είναι ένα nu metal/metalcore συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2013 στη Θεσσαλονίκη, με τα μέλη του συγκροτήματος να προέρχονται από τη Πτολεμαΐδα και την Αθήνα. Απαρτίζονται από τον Λευτέρη Αράπογλου (κιθάρα), τον Αντρέα Μπούτο (φωνητικά), τον Αλέξανδρο Κηπουρίδη (μπάσο), και τον Τάσο Μορφόπουλο (τύμπανα). Ο μουσικός συντάκτης και ραδιοφωνικός παραγωγός του CityVibes.gr Χριστόφορος Χατζόπουλος συνομίλησε με τον κιθαρίστα του συγκροτήματος, ο οποίος απάντησε σε μερικά από τα ερωτήματά του.
Γεια σου Λευτέρη. Kαλωσήρθες στο CityVibes.gr, και σ’ ευχαριστώ που δέχτηκες να δώσεις συνέντευξη. Πες μας λίγο τα συναισθήματά σου.
Γειά σου και σένα Χριστόφορε, και χαίρομαι που τελικά καταφέραμε να έρθουμε σε επαφή μιας και το ψάχναμε πολύ καιρό!
Σε τι φάση σε πετυχαίνουμε αυτό το καιρό;
Γενικά λόγω δουλειάς, μουσικής και συνεχόμενου τρεξίματος με διάφορα δεν έχω καταλάβει και πολύ καραντίνα η αλήθεια είναι. Απλά τώρα που ανοίγει ο καιρός και χαλαρώνουν τα πράγματα σιγά σιγά, σου βγαίνει πιο πολύ η ανάγκη του να βγεις έξω και να ξεσκάσεις λιγάκι. Ωστόσο ετοιμάζουμε νέα μουσικά πραγματάκια όσο πλησιάζει το καλοκαίρι, και έχω κάνει πολύ focus πάνω σ αυτό!
Από ποια ηλικία ξεκίνησες την ενασχόλησή σου με τη μουσική;
Με την μουσική ξεκίνησα στα 16-17, σχετικά μεγάλος. Μέσα από παρέες που έπαιζαν μουσική πήρα το έναυσμα και μπήκα σε ένα ωδείο της Πτολεμαΐδας. Έκανα μαθήματα μ’ έναν άψογο δάσκαλο τον Δημήτρη Οζμανιάν και ήμουν πραγματικά τυχερός που τον είχα, καθώς μου έμαθε πως να σκέφτομαι πάνω στην μουσική, και με βοήθησε να καλλιεργήσω αντίληψη μουσικού και κιθαρίστα. Σπάνια συναντάς σωστούς δασκάλους στην μουσική καλώς ή κακώς. Μου έδωσε τις βάσεις να χτιστώ σαν μουσικός και σαν άνθρωπος γενικότερα, και τον έχω σε τρομερό respect γι’ αυτό. Τέτοιος πρέπει να είναι ο ρόλος του δασκάλου γενικότερα απέναντι σε μαθητές στον οποιοδήποτε τομέα.
Μπορείς να αναφέρεις μερικές από τις μουσικές σου επιρροές;
Αν και τα ακούσματα μου κατά βάση ήταν πάντα του πιο σύγχρονου ήχου το συγκρότημα που με καθήλωσε και με τράβηξε στην μουσική ήταν οι Pantera. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να ακούω πρώτη φορά το Cowboys from Hell στο live του Οzzfest, είχα πάθει σοκ! Αν και τα πιο πολλά παιδιά ξεκινούσαν με την μουσική ακούγοντας θρυλικές μπάντες όπως Metallica, Iron Maiden και τέτοια, εγώ όμως ξεκίνησα με System Of a Down, Korn, Linkin Park στο Γυμνάσιο, και πιο μετά άλλες μπάντες όπως Asking Alexandria, Parkway Drive, Bring Me The Horizon και διάφορα του είδους.
Είσαι κυρίως στραμμένος προς τη μέταλ; Ή δεν έχεις πρόβλημα να ακούσεις κι άλλα είδη της ροκ;
Γενικά μπορώ να ακούσω διάφορα είδη μουσικής πέρα από metal, άλλα λίγο πιο πολύ άλλα λίγο λιγότερο. Από rap, ηλεκτρονική, κλασική, pop μέχρι το οτιδήποτε. Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορώ με τίποτα να ακούσω ελληνικά. Ο ελληνικός ο στίχος με ενοχλεί λίγο, και ίσως να φταίει που καλώς ή κακώς είμαστε στην Ελλάδα, που από μικρή ηλικία, αλλά ακόμη και στον Μασούτη αν πήγαινες, θα άκουγες να παίζει Σώτη Βολάνη που λέει ο λόγος. Οπότε υποθέτω με κούρασε σαν άκουσμα υποσυνείδητα.
Η πρώτη σύνθεση των Project Theory
Ας πάμε στους Project Theory. Ξεκινήσατε ως μπάντα το 2013 στη Θεσσαλονίκη. Μπορείς να μας πεις πως προέκυψε η όλη φάση;
Η όλη φάση ξεκίνησε με μένα και τον Αλέξη που είπαμε να στήσουμε μια μπάντα, στην πορεία βρήκαμε και τα υπόλοιπα τότε μέλη που πλαισίωσαν την μπάντα. Ξεκινήσαμε να γράφουμε κάποια κομμάτια να δούμε πως ρολάρει και στην συνέχεια αφού μας άρεσε το αποτέλεσμα μπήκαμε στο στούντιο να ξεκινήσουμε δουλεία.
Μπορείς να μας περιγράψεις λίγο τη λειτουργία που έχετε ως μπάντα;
Πλέον σαν τετράδα επειδή δεν μένουμε στην ίδια πόλη, χρησιμοποιούμε ένα μοντέλο που γενικά δεν είναι συνηθισμένο στην Ελλάδα, και κατά κύριο λόγο εφαρμόζεται στο εξωτερικό. Λόγω αποστάσεων ο καθένας ετοιμάζει τα part που είναι να παίξει σε κάθε κομμάτι και βρισκόμαστε για 2-3 πρόβες πριν το σόου και πάμε παίζουμε. Προϋποθέτει ο καθένας να είναι και καλός μουσικός πέρα από καλός οργανοπαίχτης για να μπορέσει να λειτουργήσει αυτή η προσέγγιση. Όσον αφορά την σύνθεση ενός κομματιού, κατά βάση εγώ γράφω την μουσική, την στέλνω στα παιδιά και βάζει ο καθένας τα παιξίματα του πάνω σ αυτό, ενώ ταυτόχρονα θα βρεθώ με τον Αντρέα (φωνητικά) για να γράψουμε μελωδίες φωνής και τα σχετικά και μετά βλέπουμε το τι μας κάθεται καλύτερα στο αυτί για να μπει στην λίστα για το στούντιο.
Το 2016, κυκλοφορήσατε τη πρώτη σας δισκογραφική δουλειά “Something Between Us”, με την αρχική σύνθεσή σας. Μπορείς να μας πεις κάποια λόγια γι’ αυτό το άλμπουμ;
Αυτό το άλμπουμ ήταν η αρχή μας, μπαίνεις στον χάρτη να δεις που βρίσκεσαι και που πατάς. Ήταν ένα διαφορετικό ύφος από αυτό που έχουμε τώρα, άσχετα ότι είναι στο ίδιο φάσμα μουσικής. Πολλές ώρες pre-production και προετοιμασίας για να πας στην συνέχεια στο στούντιο και να είσαι όσο πιο έτοιμος γίνεται, ωστόσο πάντα το αποτέλεσμα είναι αυτό που σε κάνει να ξεχνάς την σωματική κούραση γιατί φεύγεις γεμάτος ψυχικά.
Η παρούσα σύνθεση των Project Theory
Λίγο αργότερα προχωρήσατε σε αλλαγές σύνθεσης της μπάντας σας, με κυριότερη αλλαγή αυτή στα φωνητικά. Ήταν κάτι που θέλατε να γίνει, και αποφασίσατε από κοινού;
Φτάσαμε σε ένα σημείο με τα παιδιά που θέλαμε διαφορετικά πράγματα οπότε χώρισαν οι δρόμοι μας. Εννοείται πως έχουμε καλές σχέσεις με όλους, καθώς δεν γίνεται να αναιρέσουμε το γεγονός ότι ζήσαμε αρκετά πράγματα μαζί. Από την αρχή που ξεκίνησα την μπάντα στο μυαλό μου είχα έναν frontman στο ύφος που είμαστε τώρα, οπότε με την προσθήκη του Αντρέα η όλη φάση ήρθε και έδεσε. Όταν αλλάζεις τραγουδιστή δεν είναι εύκολο, στην ουσία αλλάζει η πρόσοψη της μπάντας και όχι μόνο. Οπότε έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί πάνω σ αυτό, γιατί δεν είναι εύκολο να βρεις άτομα πάνω σ’ αυτό το είδος στην Ελλάδα. Και πέρα από τις φωνητικές ικανότητες που είναι το πιο βασικό εννοείται, θέλαμε να είναι και καλό παιδί γιατί παίζει πολύ ρόλο η ατμόσφαιρα μέσα σε μια μπάντα, η οποία είναι κάτι παραπάνω από παρέα, κι ευτυχώς με τον Αντρέα πετύχαμε διάνα σε όλα!
Πριν 7 μήνες κυκλοφορήσατε τη δεύτερή σας δισκογραφική δουλειά “Blood And Royalty”, η οποία είναι η πρώτη για τα νέα μέλη. Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό το άλμπουμ.
Αυτό το άλμπουμ είναι ότι πιο κοντά σ’ αυτό που μας αντιπροσωπεύει σαν μπάντα πλέον. Έχει τεράστιο φάσμα ήχου μέσα, κι από μελωδικά σημεία, πάει από πιο χαλαρά μέχρι σε πιο σκληρά και γρήγορα. Μπορείς να ακούσεις από blast beat μέχρι Disney και κλασική μουσική με ηλεκτρονικό beat. Είναι ακούσματα που κάναμε ένα mix και είδαμε ότι μας αρέσει και εκφράζει. Το κάθε κομμάτι έχει τον χαρακτήρα και το ύφος του, οπότε δεν θα ακούσεις κομμάτι που να θυμίζει προηγούμενο κομμάτι. Πιστεύω είναι ένας πάρα πολύ δυνατός δίσκος που ακόμη και κάποιος που δεν είναι φαν του είδους, μπορεί να πατήσει το play και να το ακούσει όλο από την αρχή μέχρι το τέλος ευχάριστα.
Από τις μέχρι τώρα δισκογραφικές δουλειές, είσαι ικανοποιημένος και για τη δουλειά που κάνατε, αλλά και για την ανταπόκριση του κοινού;
Αρχικός στόχος για να βγάλουμε ένα αποτέλεσμα προς τα έξω είναι να είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι αρέσει αρχικά σε μας. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δώσεις κάτι στον ακροατή που δεν αρέσει σε σένα και δεν σε ικανοποιεί, γιατί θα ήταν σαν να κοροϊδεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Το κοινό αυξάνεται συνεχώς και η ανταπόκριση του δίσκου μέχρι στιγμής είναι πάνω απ’ τις προσδοκίες μας. Έχει πολύ ζήτηση και μου στέλνουν διάφορα άτομα είτε από Ελλάδα είτε από εξωτερικό έστω για το respect και το μπράβο, και είναι πολύ σημαντικό μέρος της δουλειάς μας αυτό. Δίνει απίστευτο κίνητρο!
Συνεχίζετε να δουλεύετε πάνω σε νέο υλικό;
Πάντα έγραφα μουσική και ετοίμαζα κομμάτια, πόσο μάλλον τώρα που έχουμε αρκετό χρόνο μέσα, ωστόσο αν και δεν έχουμε κάνει προώθηση δίσκου λόγω του Covid-19, ήδη έχω ετοιμάσει διάφορα κομμάτια και ίσως μπούμε στούντιο στα κοντά, ανάλογα με το τι γίνεται με την όλη κατάσταση. Δυστυχώς σχεδόν κάθε βδομάδα τα δεδομένα αλλάζουν οπότε δεν μπορείς να κάνεις μακροπρόθεσμα σχέδια εύκολα.
Από το 2016 εμπλέκεστε δισκογραφικά είτε με εγχώριες, είτε με διεθνείς εταιρείες. Τι σημαίνει για σας;
Το 2016 είχαμε κυκλοφορήσει το Something Between Us με την Sliptrick Records. Πλέον τον νέο δίσκο Blood and Loyalty τον κυκλοφορήσαμε σε συνεργασία με την Infinity Entertainment. Είναι κάποιο μέσο που ζυγίζει κάποιος τα συν κ τα πλην και κάνει μια συνεργασία για την καλύτερη πιθανή προώθηση του υλικού του. Πλέον το 2021, το να είσαι σε μια δισκογραφική είναι πολύ σχετικό με το τι μπορεί να σου προσφέρει. Μπορεί λίγα, μπορεί πολλά, αλλά μπορεί και τίποτα. Θέλει προσοχή και ψάξιμο πριν κάνει κάποιος την παραμικρή κίνηση πάνω σ’ αυτά.
Πάει καιρός από τότε που δώσατε τη τελευταία σας live εμφάνιση, καθώς ακολούθησε η πανδημία. Πόσο σας έχουν λείψει τα live; Πόσο επηρέασε τα σχέδιά σας η πανδημία; Και πότε πιστεύετε ότι θα επιστρέψετε στη live σκηνή;
Είμαστε μια live performance μπάντα, οπότε η όλη φάση μας έχει στοιχίσει πολύ. Θα έπρεπε να έχουμε κάνει ήδη διάφορα events και live shows για την προώθηση του δίσκου σε διάφορες πόλεις, αλλά δυστυχώς τα σχέδια μας προς το παρόν για την παρουσίαση δίσκου και τα σχετικά έχουν παγώσει. Φήμες λένε ότι το ’22 θα αρχίσει να ρολάρει γενικά το πράμα με τα μαγαζιά και τις συναυλίες, εγώ ωστόσο πιστεύω μετά τα μέσα του ’22 θα μπορέσει να στηθεί κάτι. Ας ελπίσουμε να σταθεροποιηθεί η κατάσταση γενικώς και μακάρι να ανοίξει νωρίτερα.
Από τις συναυλίες που δώσατε μέχρι πριν την πανδημία, ποιες ήταν οι πιο έντονες στιγμές που ζήσατε, και κρατάτε περισσότερο;
Γενικά το κάθε σόου έχει την δική του χάρη και έχει ξεχωριστά πράγματα να σου χαρίσει. Εμένα προσωπικά μου έχει μείνει το σόου με τον Gus G και το σόου ως surprise guests στους While She Sleeps. Ειδικά αυτά τα 2 επειδή ήταν λίγο πριν σκάσει όλο αυτό με την πανδημία και είναι αρκετά φρέσκα στο μυαλό μου. Είναι καλλιτέχνες που τους έχουμε πολύ ψηλά όλοι, οπότε τα θεωρώ λίγο πιο ιδιαίτερα.
Είναι της μόδας αυτό το καιρό να γίνονται οι λεγόμενες streaming online συναυλίες. Εσύ και τα άλλα μέλη της μπάντας θα κάνατε κάτι τέτοιο;
Να πω την αλήθεια σαν ιδέα δεν με ενθουσίασε ότι έχω δει πάνω σε τέτοια φάση. Δηλαδή οκ λόγω της όλης κατάστασης είναι μια λύση, απλά είναι σαν να κάνεις πρόβα μπροστά από μια κάμερα. Ίσως οργανώσουμε κάποια στιγμή κάποιο stream με μουσική σε διαφορετική μορφή τύπου acoustic η οτιδήποτε, αλλά θα το δούμε πως μπορεί να γίνει και να οργανωθεί ωραία στην πορεία.
Λευτέρη σ’ ευχαριστώ για το χρόνο που μας μοιράστηκες γι’ αυτή την όμορφη συνέντευξη. Κλείνοντας, θα ήθελες να δώσεις ένα μήνυμα στον κόσμο;
Ευχαριστώ κι εγώ Χριστόφορε, και θέλω να πω ένα μπράβο σε σένα και στην ομάδα του CityVibes.gr που ασχολείστε με τόσο μεράκι και ενθουσιασμό με όλα αυτά. Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κόσμο που έχει αγκαλιάσει και έχει στηρίξει την όλη προσπάθεια μας. Tα μηνύματα που παίρνω είναι πολύ ενθαρρυντικά και δείχνουν ότι περιμένει ο κόσμος όπως και εμείς να ξεκινήσουν τα σόου. Tο σίγουρο είναι ότι όταν με το καλό τελειώσει όλο αυτό εμείς θα είμαστε εκεί να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό!
Το πείραμα της Βαρκελώνης: «Καμία ένδειξη» μόλυνσης μετά τη συναυλία με 5.000 άτομα
Ερευνητές ανακοίνωσαν ότι δεν υπάρχει «καμία ένδειξη» για υψηλού επιπέδου μόλυνση από τον κορωνοϊό μεταξύ των 5.000 ανθρώπων που πήραν μέρος στο «πείραμα» με τη συναυλία που διοργανώθηκε τον Μάρτιο στη Βαρκελώνη.
Έξι άνθρωποι βρέθηκαν θετικοί στον κορωνοϊό εντός 14 ημερών μετά τη συναυλία στην Ισπανία, αλλά αυτό το ποσοστό είναι μικρότερο από αυτό που παρατηρείται στον γενικό πληθυσμό, ανακοίνωσαν οι ερευνητές.
Από τους έξι ανθρώπους που βρέθηκαν θετικοί στον κορωνοϊό, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι τέσσερις μολύνθηκαν αλλού και όχι στη συναυλία. Ο ιολόγος Μπόρις Ρέβολο, που βοήθησε στον σχεδιασμό των μέτρων που εφαρμόστηκαν, δήλωσε ότι δεν μπορεί να αποκλείσει κατηγορηματικά πως οι άλλοι δύο μολύνθηκαν στην εκδήλωση. Πρόσθεσε όμως πως «υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα» να μην κόλλησαν τον ιό στη συναυλία.
Στη συναυλία του συγκροτήματος Love of Lesbian, που έγινε στις 27 Μαρτίου στο κλειστό γήπεδο «Palau Sant Jordi» έδωσαν το παρών 5.000 άνθρωποι. Έκαναν rapid test πριν από τη συναυλία, ενώ μέσα στο γήπεδο φορούσαν μάσκες, αλλά δεν ήταν υποχρεωμένοι να κρατούν αποστάσεις.
Ο δείκτης μόλυνσης ανάμεσα στους μετέχοντες ήταν 50% κάτω σε σύγκριση με τον δείκτη ανάμεσα στους ανθρώπους της ίδιας ηλικίας στη Βαρκελώνη, διαπίστωσαν οι ερευνητές.
«Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι υπήρξε μετάδοση κατά τη διάρκεια της συναυλίας», δήλωσε ο λοιμωξιολόγος Ζοσέπ Μαρία Λίμπρε.
«Συνοπτικά, μια συναυλία σε κλειστό χώρο με τα σωστά μέτρα και τον σωστό εξαερισμό είναι μια ασφαλής δραστηριότητα», συμπλήρωσε και τόνισε: «Με τον βέλτιστο εξαερισμό, τεστ αντιγόνου και μάσκες μπορούμε να εγγυηθούμε έναν ασφαλή χώρο».
Οι Love of Lesbian ευχαρίστησαν τους διοργανωτές και τους επιστήμονες. «Ελπίζουμε ότι στο εξής, έπειτα από αυτά τα εξαιρετικά αποτελέσματα, ο κόσμος της τέχνης θα εισακουστεί, όπως του αξίζει», ανέφερε η μπάντα σε ανάρτηση στο Twitter.
Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι είναι εφικτό να χαλαρώσουν οι περιορισμοί και να ξεκινήσουν εκ νέου οι πολιτιστικές δραστηριότητες, δήλωσε ο αντιδήμαρχος Βαρκελώνης, Ζάουμε Κολμπόνι.
Η συναυλία αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες συναθροίσεις στην Ευρώπη από το ξέσπασμα της πανδημίας. Το τελευταίο διάστημα και άλλες χώρες -όπως η Ολλανδία και η Γερμανία- κάνουν ανάλογα πειράματα, αναζητώντας τρόπους για την ασφαλή διεξαγωγή δημόσιων εκδηλώσεων.
Στέλιος Γκαγκάρης (Sugar Factory) στο CityVibes.gr: Εκμεταλλεύομαι τον εγκλεισμό μελετώντας και γράφοντας μουσική
Οι Sugar Factory, είναι ένα instrumental rock συγκρότημα προερχόμενο από το Κιλκίς. Ξεκίνησαν από το 2009, κι αποτελούνται από τον πρωτεργάτη του project Στέλιο Γκαγκάρη (κιθάρα), τον Γρηγόρη Μαυρόπουλο (κιθάρα), τον Sergei Tojmachov (μπάσο), και τον Γιώργο Μυλωνά (τύμπανα). Ο μουσικός συντάκτης και ραδιοφωνικός παραγωγός του CityVibes.gr Χριστόφορος Χατζόπουλος, συνομίλησε με τον πρωτεργάτη του συγκροτήματος, ο οποίος απάντησε σε μερικά από τα ερωτήματά του.
Γεια σου Στέλιο, καλώς ήρθες στο CityVibes.gr.
Καλώς σας βρήκα!
Είσαι από τους μοναδικούς ροκ μουσικούς από το Κιλκίς (αν όχι ο μοναδικός) που έχουν μια αναγνωρισιμότητα στην εγχώρια ροκ σκηνή;
Όχι, και θα διαφωνήσω μαζί σου. Με καταγωγή από το Κιλκίς υπάρχουν τα τελευταία χρόνια πολλοί αξιόλογοι μουσικοί και groups. Θα αναφέρω ενδεικτικά μερικούς: Phychedelic Trips to Death, Citrus Blossom, Chasing Bone, Transparent Man, Captain Below, Blue Flames, Frankie. Επίσης στο Κιλκίς ζει ο drummer Κώστας Αναστασιάδης, ο οποίος είναι μέντορας για πολλούς από εμάς.
Σε τι φάση σε πετυχαίνουμε αυτό το καιρό;
Ζούμε στην εποχή της πανδημίας οπότε θέλοντας και μη περνάω αρκετές ώρες στο σπίτι, ευτυχώς δημιουργικά. Εκμεταλλεύομαι τον εγκλεισμό μελετώντας και γράφοντας μουσική.
Από ποια ηλικία ξεκίνησες την επαφή σου, και γενικά την ενασχόλησή σου με τη μουσική;
Όταν ήμουν 8 ετών μου αγόρασαν οι γονείς μου την πρώτη μου κιθάρα. Τα υπόλοιπα είναι μεγάλη ιστορία.
Μπορείς να αναφέρεις μερικές από τις επιρροές σου;
Δύσκολα μου βάζεις! Ακούω πολλά διαφορετικά στυλ και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να εμπνέομαι από πολύ διαφορετικά ακούσματα. John Jorn, Nels Cline, Miles Davis, John Coltrane, Thurston Moore, Johnny Marr, Βill Orcutt, είναι καλλιτέχνες που μ ’ακολουθούν καθημερινά τα τελευταία χρόνια.
Ας πάμε στο συγκρότημά σου που λέγεται Sugar Factory. Ξεκίνησε το 2009, και απαρτίζεται κυρίως από εσένα, κι από άλλα μέλη που βρίσκονται στα υπόλοιπα όργανα. Μπορείς να μας παρουσιάσεις με λίγα λόγια το project σου;
Ξεκινήσαμε το 2009 και το 2011 ηχογραφήσαμε το πρώτο μας άλμπουμ. Mετά από διάφορες αλλαγές καταλήξαμε στην σημερινή και πιστεύω στην καλύτερη μορφή των Sugar Factory έως τώρα. Από το “Home” προέκυψε η ανάγκη να δημιουργήσω με έναν διαφορετικό τρόπο. Σπουδαίο ρόλο στην εξέλιξη της σημερινής μας μορφής έπαιξε ο Γρηγόρης Μαυρόπουλος που έπαιξε και συνέθεσε στο “Home”. Ο Sergei Tojmachov ανέλαβε το μπάσο και ένας παλιός γνώριμος από τους Infidelity, o Γιώργος Μυλωνάς τα τύμπανα. Ως κουαρτέτο πλέον περνάμε τη δημιουργικότερη φάση του group και τα αποτελέσματα αυτής της αναζήτησης εύχομαι να τα ακούσετε μέσα στο 2021.
Ποιο είναι συγκεκριμένα το είδος που ακολουθούν οι Sugar Factory στο ρεπερτόριο τους;
Υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής, οι ορχηστικές συνθέσεις. Από κει και πέρα ειλικρινά δεν μπορώ (και δεν θέλω) να προσδιορίσω το είδος!
Μέχρι τώρα κυκλοφορήσατε 2 άλμπουμ (Home το 2020, & Big Sky Sessions το 2017), 1 live άλμπουμ (Unlocked Sessions), και κάποια EP’s/singles. Πόσο ευχαριστημένος είσαι εσύ και τα άλλα μέλη για όσα κάνατε μέχρι τώρα;
Σε μία χώρα που η μουσική κακογουστιά, το εφήμερο λαϊκό-ποπ και η καλλιτεχνική κατάντια κάνουν πάρτι, νομίζω τα έχουμε πάει περίφημα.
Είσαι ευχαριστημένος γενικά με την ανταπόκριση του κοινού;
Ναι!
Όλο σας το ρεπερτόριο είναι instrumental. Θα συνεχίσετε έτσι και στο μέλλον; Ή υπάρχει μια πιθανότητα να το γυρίσετε και στο τραγούδι;
Δεν ξέρω τι θα συμβεί στο μέλλον, για την ώρα πάντως συνεχίζουμε instrumental.
Δουλεύετε πάνω σε νέο υλικό;
Έχουμε (περίπου) 2 δίσκους έτοιμους που ελπίζουμε να ηχογραφήσουμε μέσα στο καλοκαίρι και να κυκλοφορήσουν τέλος 2021 αρχές 2022. Έχουμε αναπτύξει μεταξύ μας μια πολύ καλή μουσική σχέση οπότε δημιουργούμε ακατάπαυστα.
Σε συναυλίες, και γενικά σε φεστιβάλ, πραγματοποιήσατε πολλές εμφανίσεις. Επίσης ήσασταν opening act σε ονόματα όπως: God Is An Astronaut, Wovenhand, Piano Magic, Hidden Orcherstra, & The Underground Youth. Τι εμπειρίες έχετε αποκομίσει από εκεί;
Κάθε συναυλία είναι και μία ξεχωριστή εμπειρία. Αντιλαμβάνεσαι πολλά πράγματα σε πολλαπλά επίπεδα. Ακόμη και σε συναυλίες που κάποια γεγονότα σε επηρεάζουν αρνητικά κι αυτά είναι ένα σπουδαίο μάθημα.
Η πανδημία του Covid-19 γενικά έχει αλλάξει τα σχέδια όλων, κι έχει βάλει εμπόδια στον μουσικό χώρο. Πόσο έχουν επηρεαστεί τα σχέδιά σου; Και πότε πιστεύεις ότι θα επανέλθεις κι εσύ και οι συνάδελφοί σου στην live σκηνή;
Τον Μάρτιο του 2020 λίγες ημέρες μετά το πρώτο lockdown θα ήταν η πρώτη μας εμφάνιση ως κουαρτέτο. Αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή η συναυλία και όποια άλλα σχέδια είχαμε αναβλήθηκαν. Από το καλοκαίρι και μετά προσαρμοστήκαμε και βρήκαμε τον τρόπο τουλάχιστον να δημιουργούμε αφού (δυστυχώς) δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με το κοινό. Με τα σημερινά δεδομένα και από αυτά που διαβάζω πιστεύω ότι από το καλοκαίρι του 2022 θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε συναυλιακά, κανείς όμως δεν ξέρει τι θα γίνει.
Μέσα στον Μάρτιο, συμμετείχατε στο online live project “Unlocked Sessions” του PerformAnts. Μπορείς να μας περιγράψεις με λίγα λόγια αυτή την εμπειρία που έζησες εσύ και τα άλλα μέλη;
Το PerformAnts είναι ένα καταπληκτικό site που φέρνει σε επαφή μουσικούς, διοργανωτές συναυλιών κλπ. Η πρωτοβουλία των Unlocked Sessions ήταν πραγματικά μια πολύ καλή ευκαιρία να παρουσιάσουμε την σημερινή μας εκδοχή των Sugar Factory και νιώθω τυχερός που τελικά συμμετείχαμε. Μόνο θετικά στοιχεία αποκομίσαμε από την διοργάνωση και το WE που μας φιλοξένησε για το live. Τους ευχαριστούμε από καρδιάς.
Παρ’ όλα αυτά, είσαι θετικός στο project των streaming συναυλιών;
Η ιστορία με τις διαδικτυακές συναυλίες δεν είναι κάτι καινούργιο τουλάχιστον στο εξωτερικό. Συμβάλλει θετικά στην προώθηση τις μουσικής των καλλιτεχνών. Πιστεύω όμως πως πρέπει να λειτουργεί παράλληλα με τις live εμφανίσεις, Με λίγα λόγια η ψηφιακή συναυλία δεν μπορεί να αντικαταστήσει την συναυλιακή εμπειρία.
Στέλιο, σ’ ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που μας μοιράστηκες γι’ αυτή την όμορφη συνέντευξη. Κλείνοντας, θα ήθελες να δώσεις ένα μήνυμα προς τον κόσμο;
Η πανδημία εκτός από τα προβλήματα που δημιούργησε σε όλους μας, μας δίνει την δυνατότητα να στραφούμε προς τον εαυτό μας και να δούμε πιο καθαρά τα πράγματα που έχουν αξία στην ζωή μας! Σ’ ευχαριστώ πολύ, καλή συνέχεια!
Album Review: Με πολύ ωραία ηχητική επιφάνεια οι KALEO στο Surface Sounds
Το Surface Sounds κυκλοφόρησε τη Παρασκευή 23 Απριλίου, κι αποτελεί τη 2η επίσημη δισκογραφική δουλειά για τους KALEO, και η 3η συνολικά (μαζί με το ομώνυμο άλμπουμ τους το 2013) στη καριέρα τους. Ο JJ Julius Son και η παρέα του από το Μόσφελσμπερ (Ισλανδία), επανέρχονται στη δισκογραφία μετά από το 2016, όταν και κυκλοφόρησαν το Α/Β, το οποίο εμπεριέχει και την επιτυχία που τους έκανε πολύ γνωστούς στον κόσμο, δηλαδή το Way Down We Go. Σχεδίαζαν αρχικά να το κυκλοφορήσουν στα μέσα του 2020, αλλά η πανδημία του Covid-19 τους άλλαξε τα σχέδια, οπότε αυτό είχε ως συνέπεια να αναβάλλουν τη κυκλοφορία του άλμπουμ τους για μεταγενέστερη ημερομηνία.
Ο ακροατής που λατρεύει τον αγνό ροκ ήχο, σίγουρα δεν θα απογοητευτεί από το συνολικό ηχητικό αποτέλεσμα του Surface Sounds. Οι KALEO και σ’ αυτό το άλμπουμ, παρέμειναν πιστοί στον ήχο με τον οποίο ξεκίνησαν, αναδύθηκαν στη συνέχεια, και παραμένουν μέχρι και σήμερα γνωστοί. Με λίγα λόγια, κινούνται στον παλιομοδίτικο/old school ροκ ήχο που τον ακούμε κυρίως σε τραγούδια που κυκλοφόρησαν σε παλιότερες δεκαετίες.
Το άλμπουμ έχει μια ιδιαίτερη ποικιλομορφία, καθώς τα τραγούδια κινούνται κυρίως σε rock & blues ήχο με groovy διάθεση. Μπορεί ο ακροατής να ταξιδέψει νοερά με τις μελωδίες του I Want More, του My Fair Lady, του Backbone, και του Into My Mother’s Arms. Μπορεί επίσης να σηκωθεί και να χορέψει απολαμβάνοντας το Hey Gringo, ή να δυναμώσει και να κουνηθεί πάνω-κάτω ακούγοντας το Alter Ego. Μπορεί επίσης να κάτσει και να απολαύσει τον πολύ δυναμικό ροκ ήχο και το ιδιαίτερο τέμπο που έχουν το Break My Baby, το Skinny, και το Free The Slave. Συνεπώς μπορεί το άλμπουμ να καλύψει σε μεγάλο βαθμό την οποιαδήποτε διάθεση που έχει ο ακροατής στην οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας.
Ας συνοψίσουμε λοιπόν, λέγοντας ότι οι KALEO πραγματοποίησαν μια πολύ ωραία επιστροφή στη δισκογραφία, χαρίζοντας αυτό το πολύ σπουδαίο άλμπουμ. Δεν επιδιώκουν απαραίτητα να γνωρίσουν την ανάλογη επιτυχία που γνώρισαν με το Way Down We Go. Αυτό που κοιτάζουν πρώτα απ’ όλα, είναι να απολαμβάνουν τη μουσική που γράφουν και κυκλοφορούν κατά καιρούς, και μετέπειτα ο κόσμος να αγαπήσει πολύ τη μουσική τους. Αν καταφέρουν να το πετύχουν σε μεγάλο βαθμό, τότε σίγουρα θα μπορούμε να πούμε ότι οι KALEO γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία.
Album Tracklist
Broken Run Fast
Break My Baby
Alter Ego
Free The Slave
Skinny
Hey Gringo
My Fair Lady
I Want More
Backbone
I Walk On Water
Into My Mother’s Arms
Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το άλμπουμ εδώ. Καλή σας ακρόαση!!!
Ταινία για τη ζωή και την καριέρα των Kiss ετοιμάζει το Netflix
Πολύ κοντά σε συμφωνία για τη δημιουργία μίας ταινία με τίτλο Shout it Out Loud για τους Kiss βρίσκεται το Netflix. Όπως αποκαλύπτει το Deadline το πρότζεκτ βρέθηκε στο επίκεντρο πολλών και μεγάλων προσφορών και θα το σκηνοθετήσει ο Joachim Rønning (Maleficent: Mistress of Evil, Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales) σε σενάριο του Ole Sanders.
Η ταινία θα δημιουργηθεί σε στενή συνεργασία με τους αρχηγούς της μπάντας Gene Simmons και Paul Stanley και τα τραγούδια των Kiss θα ακούγονται φυσικά σε όλη τη διάρκεια της.
Η πλοκή θα μας μεταφέρει στα πρώτα τους βήματα ως πιτσιτρικάδες στο Queens που ξεκίνησαν τη μπάντα μαζί με τους Ace Frehley και Peter Criss
Οι Kiss βρίσκονται στη μέση της αποχαιρετιστήριας περιοδείας τους, που μπήκε στο πάγο λόγω της πανδημίας όμως αναμένεται να συνεχιστεί το Φθινόπωρο. Δεν αποκλείεται αυτή η συνεργασία με το Netflix να καταγράψει για τις ανάγκες της ταινίας κάποιες από αυτές τις τελευταίες συναυλίες για το επίλογο.
Πίσω στο 2019 η ταινία του Netflix για τους Motley Crue, The Dirt, γνώρισε τεράστια επιτυχία και οδήγησε στην επανασύνδεση τους.
Avicii: 3 χρόνια από τότε που το αστέρι της EDM αποφάσισε να σβήσει νωρίς
Ήταν 20 Απριλίου του 2018 όταν ο Avicii, βρισκόμενος στο Μουσκάτ του Ομάν, αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του σε ηλικία 28 ετών, καθώς βρέθηκε αυτοτραυματισμένος με σπασμένο γυάλινο ποτήρι. Εμείς θα πάμε να θυμηθούμε ποιος ήταν ο Avicii, ποια ήταν τα κατορθώματά του, και ποια ήταν τα ψυχικά θέματα και θέματα υγείας που αντιμετώπιζε εκείνα τα χρόνια.
Ποιος ήταν ο Avicii;
Το κανονικό του όνομα ήταν Tim Bergling, και γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1989 στη Στοκχόλμη. Ο Σουηδός DJ ξεχώρισε από τη πρώτη στιγμή στο χώρο της EDM με το ιδιαίτερο μουσικό του στυλ, ενώ μάλιστα έχτισε σχετικά γρήγορα και το όνομά του. Η ιδιότητά του ήταν remixer, μουσικός παραγωγός, και συνθέτης. Το καλλιτεχνικό του όνομα Avicii, όπως εξήγησε και ο ίδιος έχει την έννοια του χαμηλότερου επιπέδου της βουδιστικής κόλασης και επέλεξε το “παρατσούκλι” γιατί το πραγματικό του όνομα είχε ήδη χρησιμοποιηθεί κατά τη δημιουργία της σελίδας του Myspace.
Από τα 8 του ξεκίνησε να κάνει διάφορες μίξεις στο δωμάτιό του, ενώ αντλούσε έμπνευση κι από τον αδερφό του που ήταν επίσης DJ, και στα 16 του ξεκίνησε να δημιουργεί τη δικιά του μουσική. Το 2007, υπέγραψε συμφωνία με την εταιρία Dejfitts Plays. Επίσης ήταν και μέλος σε φόρουμ του Laidback Luke, όπου τελειοποίησε την τέχνη του και, μερικές φορές, έδειχνε το διακριτικό του στυλ στην Deep House μουσική. Επηρεάστηκε μουσικά από Basshunter, Daft Punk, Swedish House Mafia, και Eric Prydz.
Εκείνα τα χρόνια γενικά ο Tim Bergling είχε διάφορα remixes, όπως το Sound of Now, το Muja, το Ryu και το Even. Ωστόσο το 2010 κυκλοφόρησε τη πρώτo του μεγάλo hit Seek Bromance (ως Tim Berg), το οποίο κατάφερε να μπει σε chart διάφορων Ευρωπαϊκών χωρών (Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ηνωμένο Βασίλειο, & Σουηδία). Επίσης ηχογράφησε κι ένα remix του Rapture μαζί με την Nadia Ali (πρώην iiO). Τέλος τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς υπέγραψε συμφωνία με την EMI Music Publishing.
Τον Οκτώβριο του 2011 συστήνεται περισσότερο στον κόσμο ως Avicii, καθώς κυκλοφόρησε τη μεγάλη του επιτυχία Levels. Το εν λόγω τραγούδι χρησιμοποιεί φωνητικό δείγμα της (αείμνηστης πλέον) Etta James από το Something’s Got a Hold on Me (1962), και ήταν ιδέα του Ιρανο-σουηδού παραγωγού Arash Pournouri. Το Levels γνώρισε μεγάλη επιτυχία, καθώς κατατάχθηκε σε υψηλές θέσεις των chart αρκετών χωρών (Ελλάδα, Ιταλία, ΗΠΑ, Ολλανδία, Γερμανία, Σουηδία, Ηνωμένο Βασίλειο, κλπ.). Ταυτόχρονα έγινε κι ένας από τους μεγάλους ύμνους των club, καθώς αρκετοί dj’s το έχουν χρησιμοποιήσει είτε σε διάφορες μίξεις τους, είτε γενικά σε dj set τους.
Οι επιτυχίες και τα κατορθώματά του
Ως προς τη δισκογραφία, ο Avicii κυκλοφόρησε το 2013 το πρώτο του ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ με τίτλο True, το οποίο εμπεριέχει τις μεγάλες επιτυχίες Wake Me Up, Hey Brother, & Addicted To You. Το 2015 κυκλοφόρησε το δεύτερο του άλμπουμ με τίτλο Stories, το οποίο εμπεριέχει τη μεγάλη του επιτυχία Waiting For Love. Και το 2019, ένα χρόνο μετά το θάνατό του, κυκλοφόρησε το τρίτο και τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο TIM, το οποίο εμπεριέχει συνεργασίες με πολλούς καλλιτέχνες, και ηχογραφήθηκαν στο διάστημα 2017-18. Ενδιάμεσα κυκλοφόρησε 1 mix album, 1 remix album, & 6 EP’s. Συνολικά μέσα στη δισκογραφία του, κυκλοφόρησαν 56 singles.
Μέσα στη δισκογραφία του, και γενικά στη καριέρα του, ο Avicii είχε πολλές και σημαντικές συνεργασίες. Συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα της μουσικής, όπως: David Guetta, Tiësto, Martin Garrix, Aloe Blacc, Imagine Dragons, Rita Ora, Madonna, Coldplay, Robbie Williams, & Nicky Romero μεταξύ των οποίων.
Πέρα από τη δισκογραφία, τις συνεργασίες, και τις περιοδείες του, ο Avicii είχε και σημαντικές βραβεύσεις και διακρίσεις. Ως προς τα βραβεία, ο Avicii έλαβε συνολικά 22 βραβεία.
American Music Awards
Favorite Electronic Dance Music Artist (2014)
Billboard Music Awards
Top Dance/Electronic Song (Wake Me Up, 2014)
Echo Music Awards (2)
Electronic Dance Music National/International (2014) Hit des Jahres (2014)
Denmark GAFFA Awards
Best Foreign New Act (2013)
Sweden GAFFA Awards
Best Dance (True: Avicii by Avicii, 2014)
Grammis Awards (5)
Best Innovator (2012) Best Song (Levels, 2012) Best Artist (2014) Best Electro/Dance Album (TIM, 2020) Best Electro/Dance Song (SOS, 2020)
iHeartRadio Music Awards
EDM Song of the Year (Wake Me Up, 2014)
International Dance Music Awards (2)
Best Artist (solo) (2013) Best Album (TIM, 2020)
MTV Europe Music Awards (4)
Best Electronic (2013) Best Swedish Act (2013) Best Swedish Act (2018) Best Swedish Act (2019)
MTV Video Music Awards
Best Dance Video (Lonely Together, 2018)
Teen Choice Awards
Choice EDM Song (Wake Me Up, 2014)
World Music Awards (2)
World’s Best Electronic Dance Artist (2014) World’s Best Swedish Act (2014)
Από τις πιο σημαντικές διακρίσεις του, σίγουρα είναι η 3η που κατέλαβε για 2 συνεχόμενες χρονιές (2012, 2013) στη λίστα των 100 κορυφαίων dj’s απ’ όλο τον κόσμο, που διαμορφώνεται μέσω ψηφοφορίας κάθε χρόνο στο online περιοδικό DJ Magazine. Στη κορυφαία 10αδα της εν λόγω λίστας, βρέθηκε για 5 συνεχόμενες χρονιές (2011-2015).
Η ξαφνική απόσυρση, τα προβλήματά του που βγήκαν στο φως, και ο θάνατός του
Τον Μάρτιο του 2016, κι εκεί που φάνηκαν να κυλούν νορμάλ τα πράγματα για τον Σουηδό DJ, ο ίδιος έρχεται να αιφνιδιάσει τους πάντες, ανακοινώνοντας ότι αποσύρεται από τις περιοδείες και από τη πλήρη εμπλοκή του από τη μουσική. Στην ανοιχτή επιστολή που δημοσίευσε και στα social media, αλλά και στην ιστοσελίδα του, εξήγησε και τους λόγους που τον οδήγησαν σ’ αυτή την απόφαση.
«Πριν δυο εβδομάδες, έκανα το γύρο των ΗΠΑ οδηγώντας με τους φίλους και την ομάδα μου, ώστε απλά για να παρατηρήσουμε να δούμε και να σκεφτούμε για κάποια πράγματα με ένα καινούργιο τρόπο.Οι επιλογές και η καριέρα μου, ποτέ δεν έγιναν με βάση τα υλικά αγαθά, αν και είμαι ευγνώμων για τις ευκαιρίες και τις ανέσεις που μου χάρισε η επιτυχία.Το ξέρω ότι είμαι ευλογημένος που μπορώ να ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο παίζοντας μουσική, αλλά έχω αφήσει πίσω μου τη ζωή ενός κανονικού ανθρώπου πίσω από τον καλλιτέχνη.»
Όσον αφορά με την υγεία του, ο Avicii, διέθετε ένα βαρύ ιστορικό με νοσηλείες και χειρουργικές επεμβάσεις, που τον είχαν αναγκάσει να ακυρώσει πολλές εμφανίσεις του, και σίγουρα τα θέματα υγείας του ήταν από τις βασικές αιτίες που τον οδήγησαν προς την απόσυρσή του. Πιο συγκεκριμένα τα θέματα υγείας του ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2012, όταν ο DJ νοσηλεύθηκε στην Νέα Υόρκη με οξεία παγκρεατίτιδα, λόγω της παρενέργειας από την έντονη κατανάλωση αλκοόλ. Παρέμεινε στο νοσοκομείο για 11 ημέρες. Επίσης τον Μάρτιο του 2013, εξακολουθούσε να αντιμετωπίζει θέματα υγείας όσο ήταν σε περιοδεία στην Αυστραλία, όπου γιατροί τον κάλεσαν να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση απομάκρυνσης χοληδόχου κύστης, αλλά φυσικά ο Avicii αρνήθηκε, για να συνεχίσει να εργάζεται για τον πρώτο δίσκο του, True. Τον Μάρτιο της επόμενης χρονιάς (2014), ο Avicii νοσηλεύεται στο Μαϊάμι, όπου εκεί προέκυψαν ακόμη πιο σοβαρά θέματα υγείας. Πιο συγκεκριμένα επανήλθε η παγκρεατίτιδα, αλλά κι έπασχε από σκωληκοειδίτιδα. Οπότε υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για την απομάκρυνση της σκωληκοειδούς απόφυσης και της χοληδόχου κύστης και συνέχισε την περιοδεία του το συντομότερο δυνατό. Αλλά μήνες μετά από τη χειρουργική επέμβασή του, ένιωθε έντονους πόνους που τον ανάγκασαν να ακυρώσει μερικές εμφανίσεις του για το υπόλοιπο του 2014, αλλά και όλες τις εμφανίσεις του το 2015.
Φτάνουμε στις 20 Απριλίου του 2018, και σε ηλικία 28 ετών, ο Tim Bergling (aka Avicii) βρίσκεται νεκρός σε δωμάτιο του ξενοδοχείου στο Μουσκάτ του Ομάν. Και βεβαίως βρέθηκε αυτοτραυματισμένος από σπασμένο γυάλινο ποτήρι. 6 ημέρες αργότερα από τον θάνατό του, η οικογένειά του δημοσίευσε ένα μήνυμα που ανέφερε ότι τελευταία ο Avicii έκανε συχνά διάφορες σκέψεις που αφορούσαν το νόημα της ζωής και την ευτυχία. Η ζωή του δεν υπήρξε και η πιο φυσιολογική, αφού από μικρός ξενυχτούσε και κατανάλωνε πολύ αλκοόλ.
Η είδηση του θανάτου του, σκόρπισε μεγάλη θλίψη στο χώρο της EDM, αλλά και γενικά στο χώρο της μουσικής. Και αρκετοί καλλιτέχνες έσπευσαν να αποτίσουν φόρο τιμής προς τον Avicii, ασχέτως αν συνεργάστηκαν μαζί του ή όχι. Μεταξύ των οποίων, το έπραξαν οι: David Guetta, Hardwell, Kygo, Mike Posner, Aloe Blacc, Imagine Dragons, OneRepublic, Martin Garrix, Eric Prydz, Deadmau5, Don Diablo, & Armin Van Buuren.
Ένας στίχος τραγουδιού του Avicii λέει το εξής:
‘One day you’ll leave this world behind, so live a life you will remember’
Ελπίζουμε ο Avicii για τα χρόνια που επέλεξε να ζήσει, και τα όποια προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε κατά καιρούς, να κατάφερε να ζήσει μια ζωή που θα θυμάται ακόμη και τώρα στα ψηλά.
Πριν από λίγες μέρες με αφορμή το νέο τραγούδι του Κωνσταντίνου Αργυρού, «Παρασκευή Πρωί», άκουσα την εξής φράση από φίλο μου: «τι ωραίο τραγούδι έβγαλε ο Αργυρός, πάει προς τα λαϊκά μονοπάτια, αυτό θέλουμε! Κι όμως είναι δεύτερο στις τάσεις στο youtube και κοίτα ρε φίλε ποιο είναι πρώτο, είναι κρίμα!» Πρώτο στις τάσεις ήταν το «Baby» του Mad Clip. Και έτσι γεννήθηκε το σημερινό μου θέμα. Είναι λοιπόν η trap παρακμή για την μουσική;
Ας το πάρουμε από την αρχή όμως. Σε αυτό το σημείο, να διευκρινίσω ότι-δυστυχώς-δεν έχω καμία σχέση με την μουσική παρά μονάχα ως απλός ακροατής της. Συνεχίζουμε. Η trap είναι ένα είδος μουσικής το οποίο αποτελεί τάση όχι μόνο στα ελληνικά πράγματα, αλλά έχει έρθει στο προσκήνιο σε ολόκληρο τον κόσμο. Έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: ιδιαίτερη μουσική, που συχνά είναι και πάρα πολύ γοητευτική, αντισυμβατικό λεξιλόγιο(αργκό, νεολογισμοί, βωμολοχίες), γρήγορη και συχνά δυσνόητη εκφορά του λόγου με ελλιπή ή εντελώς απλοϊκή σύνταξη και αλληλουχία των προτάσεων-βγήκε για λίγο ο φιλόλογος από μέσα μου, αλλά τον στέλνω πίσω και συνεχίζω. Είναι η κατεξοχήν μουσική των νέων και σε αυτούς κυρίως απευθύνεται, χωρίς βέβαια να απορρίπτει κάποιον.
Οι νέοι σε κάθε εποχή κάνουν τις επιλογές τους σε όλες τις πτυχές της ζωής τους. Αυτές οι επιλογές χαρακτηρίζονται από ρήξεις με τις προηγούμενες γενιές και τις συνήθειές τους και αναδεικνύουν στον ύψιστο βαθμό το χάσμα γενεών που υπάρχει. Συνεπώς, είναι λογικό, η μουσική που ακούνε οι νέοι να θεωρείται από τους λίγο ή αρκετά μεγαλύτερούς τους ως κάτι κατώτερο, καθώς είναι κάτι νέο, πρωτόγνωρο για αυτούς που δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν με βάση τα δικά τους αισθητικά κριτήρια και τα συνηθισμένα τους ακούσματα.
Από την άλλη πλευρά, η ιντελεκτουέλ πλευρά της κοινωνίας απορρίπτει πολλά είδη μουσικής ως ευτελή, εκτός από όσα ακούνε οι ίδιοι, που συνήθως είναι «έντεχνα», κλασική μουσική, ίσως κανένα blues ή jazz. Όμως μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων έχει την τάση να το κάνει αυτό: ο λαϊκός θα δυσανασχετήσει με τον ροκά, ο ροκάς θα πει φλώρο τον pop, ο pop ίσως θεωρήσει την house πολύ βαβούρα και λίγα λόγια. Όλα αυτά όμως δεν αποτελούν αντικειμενικό μέτρο σύγκρισης, καθώς εκβάλουν από τα προσωπικά βιώματα και υποκειμενικά αισθητικά κριτήρια του καθενός μας.
«Καλή» είναι η μουσική που έχει την δύναμη να γεννήσει στον ακροατή της έντονα συναισθήματα. Να τον ταξιδέψει νοερά σε μια ηλιόλουστη παραλία, σε ένα χιονισμένο βουνό, σε ένα σπίτι, μπροστά στο τζάκι με ουίσκι και καλή παρέα, σε ένα κλαμπάκι ή στα μπουζούκια να πετάει λουλούδια-πόσο μας έχει λείψει η πραγματική διασκέδαση; Να του ανεβάσει την διάθεση, να του δώσει το κίνητρο για ένα χιλιόμετρο ακόμα στο τρέξιμο στην φύση ή για ένα ακόμα σετ ασκήσεων στο γυμναστήριο, κουράγιο για μία επιπλέον ώρα διαβάσματος σε ένα δύσκολο βράδυ. Όσα αντικειμενικά κριτήρια και αν δημιουργηθούν από ειδικούς, αν η μουσική δημιουργεί συναισθήματα και αγγίζει τους ακροατές της, τότε θα συνεχίσει να ακούγεται.
Ωστόσο, ο καλλιτέχνης που μας έχει συντροφεύσει με τα τραγούδια του σε τόσες και τόσες στιγμές της καθημερινότητάς μας, παύει να αποτελεί ένα ψυχρό «μέσο» αναπαραγωγής μελωδικού ήχου και γίνεται κάτι πιο οικείο για εμάς, ένας φίλος που στέκεται δίπλα μας όταν τον έχουμε ανάγκη ή που μας κάνει παρέα, όταν θέλουμε να σπάσουμε την μονότονη σιωπή ενός άδειου δωματίου. Και ο κάθε καλλιτέχνης που έχει φτάσει σε αυτό το σημείο για εμάς, αποκτά περίοπτη θέση στην ζωή μας και συχνά μετατρέπεται σε πρότυπο.
Στην trap μουσική όμως προτάσσεται το πρότυπο «όπλα-αλκοόλ-λεφτά-γυναίκες». Για ένα νέο παιδί, αυτό ενέχει πολλούς κινδύνους. Το παιδί συχνά δεν είναι σε θέση να διακρίνει ανάμεσα στην έννοια του ορθού και του εσφαλμένου. Ή προκειμένου να αποκτήσει την δημοφιλία και την αποδοχή που τόσο θέλει αλλά δεν έχει στον μικρόκοσμο του σχολείου ή της γειτονιάς του, ίσως καταφύγει στην άκριτη μίμηση κάποιων από αυτά τα πρότυπα. Ειδικά, στην σκέψη, ότι εφόσον παρουσιάζονται έτσι ιδανικά, έτσι θα είναι κιόλας.
Συνεπώς, η trap μουσική δεν είναι παρακμή, γιατί δεν υπάρχει κακή μουσική, από την στιγμή που υπάρχουν ακροατές αυτής της μουσικής. Τα πρότυπα ζωής όμως που προβάλλει είναι στην καλύτερη περίπτωση αμφιλεγόμενα. Ο νέος είναι αναγκαίο να διαθέτει την κατάλληλη κριτική ικανότητα για να φιλτράρει όσα βλέπει και ακούει και όχι να τα εσωτερικεύει άκριτα και με αφέλεια. Τότε, ότι και αν ακούει-βλέπει-διαβάζει θα είναι σε θέση να διακρίνει τι κρατάει μέσα του και τι αφήνει να φύγει.
Album Review: Ορεξάτοι στην επιστροφή τους οι Offspring με το Let The Bad Times Roll
Το Let The Bad Times Roll κυκλοφόρησε τη Παρασκευή 16 Απριλίου, κι αποτελεί το 10ο στούντιο άλμπουμ για τους Offspring στη καριέρα τους. Ο Dexter Holland και η παρέα του, επιστρέφουν δισκογραφικά μετά από 9 χρόνια, καθώς η τελευταία τους δουλειά Days Go By, κυκλοφόρησε το 2012.
Γιατί οι Offspring απουσίαζαν τόσα χρόνια από τη δισκογραφία; Υπήρξαν αρκετοί παράγοντες που τους κράτησαν για κάποια χρόνια εκτός. Γενικά αντιμετώπιζαν διάφορα νομικά ζητήματα, ενώ παράλληλα ήταν σε αναζήτηση νέας δισκογραφικής ετικέτας καθώς χώρισαν τους δρόμους τους με τη Columbia Records. Αυτά τα ζητήματα τους πήγαν πολύ πίσω, ως προς την παραγωγή της νέας τους μουσικής. Παρόλο που ξεκίνησαν να δουλεύουν σε νέο υλικό το καλοκαίρι του 2013, ηχογραφούσαν το νέο τους υλικό σε διάφορες χρονικές περιόδους μεταξύ του 2014 και 2019. Επίσης το 2019, οι Offspring προχώρησαν και σε αλλαγή της σύνθεσής τους, καθώς έφυγε ο μπασίστας Greg K., και ήρθε ο Todd Morse στη θέση του. Τέλος αντιμετώπισαν και το παγκόσμιο ζήτημα του Covid-19, καθώς το Let The Bad Times Roll το ολοκλήρωσαν αρχές του 2020 και σχεδίασαν να το κυκλοφορήσουν αργότερα εκείνου του έτους, αλλά η πανδημία τους πήγε πίσω ως προς τη κυκλοφορία.
Ακούγοντας αυτό το άλμπουμ, σίγουρα έχουμε καταλάβει τις διαθέσεις των Offspring. Σίγουρα έχουν μεσολαβήσει 9 χρόνια, και πιθανώς να υστερούν ελαφρώς σε σχέση με το Days Go By τουλάχιστον ως προς την ηχητική δύναμη, αλλά σίγουρα δεν κάνουν εκπτώσεις στην punk διάθεσή τους. Ο ήχος τους παραμένει στο ίδιο πλαίσιο, φρεσκάροντας ουσιαστικά κάποια στοιχεία. Πράγματι η μουσική τους έλειπε ιδιαίτερα στο κόσμο, και σίγουρα έλειψε πολύ και στους ίδιους να κυκλοφορήσουν νέα τους μουσική.
Η κύρια “βιτρίνα” του άλμπουμ, είναι φυσικά το ομότιτλο single Let The Bad Times Roll, που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο. Ωστόσο συμπεριλαμβάνεται και το Coming To You που κυκλοφόρησε το 2015, καθώς κυκλοφόρησε μέσα στις περιόδους που ηχογραφούσαν γενικά το νέο τους άλμπουμ. Ο ακροατής δύσκολα θα βαρεθεί το άλμπουμ, γιατί διαθέτει μια ποικιλομορφία ως προς τα ακούσματα, και γενικά το κάθε τραγούδι του άλμπουμ είναι ξεχωριστό. Πέρα από τα προαναφερθέντα singles, ξεχωρίζουν επίσης και το επίσης single We Never Have Sex Anymore, το This Is Not Utopia, και το Behind Your Walls. Αίσθηση προκαλεί το Gone Away, κι αυτό γιατί οι Offspring δεν μας έχουν συνηθίσει σε μπαλαντοειδή τραγούδια. Αν και αυτή η version δεν είναι η κανονική, καθώς είναι από το παλιό τους single, που είναι σε rock.
Εδώ η κανονική version:
Εδώ η νέα version:
Συνοψίζοντας, το Let The Bad Times Roll είναι πολύ τίμιο στα ακούσματα, και οι Offspring μ’ αυτό το άλμπουμ πραγματοποίησαν ένα σπουδαίο comeback στη δισκογραφία. Μπορεί να απουσίασαν για κάποια χρόνια, αλλά δεν ξέχασαν την punk διάθεσή τους, και την πρόσφεραν απλόχερα στον κόσμο που περίμενε υπομονετικά για την επιστροφή τους.
Album Tracklist
This Is Not Utopia
Let The Bad Times Roll
Behind Your Walls
Army Of One
Breaking These Bones
Coming For You
We Never Have Sex Anymore
In The Hall Of The Mountain King
The Opioid Diaries
Hassan Chop
Gone Away
Lullaby
Ολόκληρο το άλμπουμ μπορείτε να το ακούσετε εδώ. Καλή σας ακρόαση!!!
Οι Grey Daze ετοιμάζουν νέο άλμπουμ με ακυκλοφόρητο υλικό του Chester Bennington
Οι Grey Daze επέστρεψαν στο στούντιο για να συνεχίσουν την παρακαταθήκη του Chester Bennington.
Πριν ο Chester Bennington ηγηθεί των Linkin Park, τραγουδούσε σε μια μπάντα που ονομαζόταν Grey Daze.
Το συγκρότημα σχεδίαζε την επανένωσή του πριν τον τραγικό θάνατο του Chester Bennington το 2017.
Ωστόσο η μοίρα είχε άλλα σχέδια και τα εναπομείναντα μέλη των Grey Daze κυκλοφόρησαν ένα άλμπουμ με νέες ηχογραφήσεις τραγουδιών από τον σχετικά άγνωστο κατάλογό τους από τη δεκαετία του ’90, όπου τα φωνητικά του Bennington είχαν περάσει από master.
Τώρα φαίνεται ότι ετοιμάζουν σε ακόμα περισσότερη μουσική για να τιμήσουν τον τραγουδιστή, ο οποίος αυτοκτόνησε στις 20 Ιουλίου 2017 σε ηλικία 41 ετών.
Το υλικό θα βασιστεί σε ηχογραφήσεις με τη φωνή του Chester Bennington που δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας.
«Δουλεύουμε σκληρά για να σας φέρουμε ένα νέο άλμπουμ», έγραψε η μπάντα πριν λίγες ημέρες σε μια φωτογραφία από τα Sunset Sound Studios του Χόλιγουντ που δημοσίευσε στο Instagram.
Σύμφωνα με ορισμένες παρασκηνιακές φωτογραφίες από το στούντιο που ανάρτησαν οι Grey Daze στους λογαριασμούς τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο άλμπουμ θα συμμετάσχουν οι 7χρονες δίδυμες κόρες του Chester Bennington, η Lily και η Lila, καθώς και ο κιθαρίστας της Jane’s Addiction, Dave Navarro.
«Είχαμε δύο από τους πιο χαριτωμένους επισκέπτες αυτήν την εβδομάδα. Κάνοντας τον μπαμπά και τη μαμά τους υπερήφανους», ανέφεραν οι Grey Daze για την επίσκεψη της Lily και της Lila.
Κάθε ανάρτηση περιείχε μια ποικιλία από ετικέτες, αλλά υπήρχε ένα σταθερό hashtag σε όλες τις δημοσιεύσεις: «Για εσένα Chester».
