Ένα ζευγάρι προσπαθεί να σταθεί όρθιο, σ’ έναν κόσμο που έχασε την ισορροπία του, στη σκιά μιας μεγάλης απώλειας. Θα καταφέρει να επιβιώσει, ίσως και να ελπίσει ξανά;
Το Rabbit Hole, για το οποίο ο Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπέρ πήρε το 2007 Βραβείο Πούλιτζερ, ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου ΕΛΕΡ, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Λυμπερόπουλου. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό, βαθιά συγκινητικό έργο, το οποίο ακροβατεί μοναδικά ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο.
Σύντομη περιγραφή:
Ο τέλειος κόσμος της Μπέκα και του Χάρι γκρεμίζεται, όταν ο γιός τους Ντάνι σκοτώνεται σε τροχαίο. Οκτώ μήνες μετά το ατύχημα, το ζευγάρι προσπαθεί να διαχειριστεί την θλίψη του, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Η Μπέκα προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει την ύπαρξή της στη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα που φτιάχνουν η μητέρα και η αδελφή της… Την ίδια στιγμή ο Χάρι βρίσκει ανακούφιση σε δραστηριότητες μακριά από την οικογένεια, ενώ η Μπέκα προσεγγίζει κρυφά τον έφηβο που ήταν υπαίτιος για το ατύχημα που άλλαξε τα πάντα. Και ενώ όλα δείχνουν ότι απομακρύνονται, οι δυο τους συνεχίζουν να προσπαθούν, ελίσσονται ο ένας γύρω από τον άλλον, όσο καλύτερα μπορούν προκειμένου να βρουν τον δρόμο τους για ένα μέλλον που κρύβει ευκαιρίες για χαμόγελο και χαρά. Το ταξίδι τους είναι μια οικεία ματιά, σε δυο ανθρώπους που μαθαίνουν να ξαναπλησιάζουν ο ένας τον άλλο, μέσα σε έναν κόσμο που έχει χάσει την ισορροπία του.
Το Rabbit Hole είναι ένα πολύ ευαίσθητο έργο, σκιαγραφεί μια τραγωδία – και τις συνέπειες αυτής – με απόλυτη ειλικρίνεια, αλλά και χιούμορ, χωρίς ίχνος συναισθηματισμού. Οι διάλογοι, ανθρώπινοι και καθημερινοί, συλλαμβάνουν με εντυπωσιακό τρόπο την αμηχανία και τον πόνο του έλλογου ανθρώπου μπροστά σε μια αδιανόητη κατάσταση – και, τέλος, την ικανότητά του για επιβίωση ή ακόμα και για ελπίδα.
Η παράσταση – που ανέβηκε πέρυσι για πρώτη φορά στην Ελλάδα – παίζεται για δεύτερη χρονιά, στο θέατρο ΕΛΕΡ, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λυμπερόπουλου.
Γιώργος Καφετζόπουλος: «Στον πατέρα μου, αρέσει πολύ το “Τάο” και το στηρίζει, σαν έργο…»
Με αφορμή την παράσταση του Γιώργου Καφετζόπουλου «Τάο», στο θέατρο επί κολωνώ (πληροφορίες εδώ), ο ηθοποιός και δημιουργός αυτής της αλληγορικής ιστορίας, μας βάζει στο μυαλό του, σε μία συνέντευξη που παραχώρησε στον cityvibes.gr και τον Γιώργο Μαλέκα:
Ε: Βλέπουμε πάνω στο ίδιο Σανίδι πατέρα και γιο, τόσο στο «Τάο», όσο και στην πραγματική ζωή. Αυτή η προσωπική σχέση επηρέασε καθόλου την ερμηνεία και την αποτύπωση των ρόλων; Αν ναι, πώς;
Α: Πιστεύω πως δεν την επηρέασε τόσο. Τουλάχιστον συνειδητά. Ίσως να έχουμε έρθει πιο κοντά σε ανθρώπινο-συναδελφικό επίπεδο, μιας και τον πατέρα μου στην καθημερινότητα μου, τον βλέπω πολύ περισσότερο από ότι συνήθως λόγω της παράστασης και πρώτη φορά δουλεύουμε για τόσο μεγάλο διάστημα μαζί. Βέβαια έχω χαρεί πολύ γιατί το έργο του έχει αρέσει πολύ και το στηρίζει!
Το me too ας πούμε, μας έδειξε αυτό ακριβώς, πως ένας σκηνοθέτης αν θέλει να επιβληθεί στον ηθοποιό του, μπορεί να το κάνει με πολύ ακραίο και βάρβαρο τρόπο αν το πλαίσιο του δίνει αυτή την εξουσία.
Ε: Στο «Τάο», βλέπουμε μια μόνιμη μάχη εξουσίας για τη νύχτα. Γιατί, πιστεύεις ο άνθρωπος έχει τόση ανάγκη την εξουσία; Ποιος ο ρόλος του «Τάο», ως mindset σε αυτό;
Α: Η κοινωνία μας (ή η ανθρώπινη φύση αν θέλετε), είναι έτσι δομημένη που εξαναγκάζει τον άνθρωπο να θέλει να επιβληθεί στους άλλους και κατά κάποιο τρόπο να προσπαθεί να ανέλθει στην κοινωνική πυραμίδα, να ξεχωρίσει και να διακριθεί. Αυτό συμβαίνει πιο βάρβαρα και απροκάλυπτα σε πλαίσια όπως είναι η νύχτα ή ο κόσμος των μαφιόζων. Για αυτό βλέπεις πχ ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών, εκτελούν κάποιον μαφιόζο με 60 σφαίρες και λένε τα κανάλια μετά, σεσημασμένος κακοποιός κλπ, σαν να μην τρέχει τίποτα που δολοφονείται κάποιος στο κέντρο της Αθήνας (συχνό φαινόμενο στις μέρες μας)!
το Tai chi είναι πολύ καλή γυμναστική, για κάθε άνθρωπο και κυρίως για ηθοποιούς, γιατί έτσι εξασκείται η υπομονή, αλλά γυμνάζεται το σώμα και το πνεύμα!
Το ίδιο όμως θεωρώ πως συμβαίνει επίσης, πιο κεκαλυμμένα μεν, αλλά με τον ίδιο τρόπο και στον καλλιτεχνικό χώρο και στις σχέσεις μας και παντού. Το me too ας πούμε, μας έδειξε αυτό ακριβώς, πως ένας σκηνοθέτης αν θέλει να επιβληθεί στον ηθοποιό του, μπορεί να το κάνει με πολύ ακραίο και βάρβαρο τρόπο αν το πλαίσιο του δίνει αυτή την εξουσία. Χωρίς ίσως να δολοφονείται κάποιος, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Βλέπουμε επίσης οι γονείς πως καταπιέζουν με πολιτισμένο τρόπο τα παιδιά τους και στην ουσία τα εξαναγκάζουν να γίνουν σαν αυτούς και πάει λέγοντας, υπάρχουν πολλά παραδείγματα εξουσιαστικών σχέσεων. Ακόμα και σε ζευγάρια, βλέπεις να υπάρχει ζήλεια, βία και ανταγωνισμός ενώ υποτίθεται ότι αγαπιούνται! Το Τάο από την άλλη, σαν φιλοσοφία σε πάει αλλού. Σε κάτι αντίθετο από όλα τα παραπάνω, στο να μην προσπαθείς να επιβάλεις τίποτα, να μην ασχολείσαι με την κακία ή την αλαζονεία των άλλων. Ούτε να προσπαθείς να διορθώσεις τους άλλους. Σε προτρέπει να συγκεντρώνεσαι στον εαυτό σου και στο φως σου. Όχι στο σκοτάδι και τον αρνητισμό των άλλων. Σε οδηγεί σε έναν δρόμο ίσως πιο ειρηνικό αλλά και πιο μοναχικό. Και κάπως έτσι το παρουσιάζει και ο Ανδρέας στο έργο, ο ρόλος του πιο ώριμου μαφιόζου, συνταξιούχου πλέον, που παίζει ο πατέρας μου. Λέει πως «το Τάο αγαπάει και θρέφει τα πάντα, αλλά δεν τα εξουσιάζει».
Ε: Είμαι σίγουρος, και προφανώς με διορθώνεις αν κάνω λάθος, ότι έκανες αρκετή προσωπική έρευνα για την ιδεολογία του “Τάο” στο πλαίσιο της παράστασης. Τι έμαθες, το οποίο σε βοήθησε τόσο υποκριτικά και (ίσως) σαν άνθρωπο;
Α: Αυτά τα πράγματα πιστεύω πως είναι σαν τις πολεμικές τέχνες ή το ποδόσφαιρο. Είναι άλλο πράγμα να διαβάσεις για το Τάο και άλλο να ζεις με μια τέτοια φιλοσοφία στην καθημερινότητα σου. Εγώ διάβασα κάποια πράγματα που μου άρεσαν και μου φάνηκε αστείο ένας φονιάς, πρώην μαφιόζος, αντί να έχει ασπαστεί τον χριστιανισμό μέσα στη φυλακή, όπως θα έκαναν οι περισσότεροι, να ασχολείται με μια τελείως διαφορετική φιλοσοφία που έρχεται από τη αρχαία Κίνα και μιλάει για την κυκλικότητα, την ροή και το να «αφεθείς στα πράγματα». Υπάρχει μια διαφορετική ορολογία από τις άλλες θρησκείες. Διαβάζεις πιο πολύ για τα στοιχεία της φύσης. Τον ουρανό, τη γη, τη φωτιά, το νερό, τον άνεμο, το χάος, την τάξη, την μέρα ή την νύχτα, το θηλυκό ή το αρσενικό και όχι τόσο για θεότητες ή Αγίους. Πιστεύω το έβαλα για πλάκα. Όποτε θα ήταν ψέμα αν πω ότι έμαθα κάτι. Νομίζω πως πρέπει να εξασκήσει κάποιος την πολεμική τέχνη tai chi, δυο με τρεις ώρες κάθε μέρα για να μπει στο κλίμα. Γιατί η ουσία αυτής της ιδεολογίας βρίσκεται στην χαλαρότητα και την ψυχική γαλήνη κατά κάποιο τρόπο. Στο να αφήνεσαι στη ζωή και να μην προσπαθείς να ελέγχεις τα πάντα. Δεν είναι τόσο θεωρητικό όλο αυτό λοιπόν, αλλά κυρίως πρακτικό. Όποτε δεν νομίζω πως ξέρω και πολλά στα αλήθεια για το Τάο. Αλλά σίγουρα όλα αυτά που έχω διαβάσει για αυτό, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και το Tai chi είναι πολύ καλή γυμναστική για κάθε άνθρωπο και κυρίως για ηθοποιούς γιατί έτσι εξασκείται η υπομονή αλλά γυμνάζεται το σώμα και το πνεύμα!
Ε: Πώς κυλάει η συνεργασία με τη σκηνοθέτη και τον συμπρωταγωνιστή σας, Θοδωρή;
Α: Τέλεια, υπάρχει πολύ καλό κλίμα μεταξύ μας και είμαι πολύ χαρούμενος που είμαστε μαζί σε αυτή τη δουλειά! Θεωρώ πως είναι σημαντικό όταν γράφεις κάτι δικό σου που το αγαπάς πολύ, να δουλεύεις με άτομα-συντελεστές που θα το στηρίξουν με σεβασμό και αγάπη και ευτυχώς με τα παιδιά κάπως έτσι το βιώνω. Όποτε είναι μια πολύ ωραία θεατρική συνάντηση-συνεργασία και είμαι ευγνώμων που είμαστε μαζί σε αυτό!
Σε ευχαριστούμε πολύ, Γιώργο!
Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας Πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ
Ανδρέας Κωνσταντινίδης: «Ο ρόλος του Πινοσέτ είναι ένας εντελώς κόντρα ρόλος για μένα…»
Με αφορμή την παράσταση «Φοβάμαι, Ταυρομάχε» στο θέατρο μεταξουργείο, (πληροφορίες εδώ) ο ηθοποιός Ανδρέας Κωνσταντινίδης (στο ρόλο του «Πινοσέτ») μας παραχώρησε, μια σύντομη συνέντευξη:
Ε: Η Άννα Βαγενά έχει μιλήσει για το έργο, που είναι τόσο βαθιά ανθρώπινο όσο και πολιτικό. Κατά την εμπειρία σου, πώς η σκηνοθεσία της βοηθάει να αναμειχθούν αυτές οι δύο πτυχές;
Α: Η Άννα έχει φωτίσει σκηνοθετικά, χωρίς ιδιαίτερες φιοριτούρες, το βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό κείμενο, του Πέδρο Λεμεμπέλ, εστιάζοντας στην ερμηνεία των ηθοποιών με έναν λόγο καθημερινό , μέσα από φωτιστικές ατμόσφαιρες και ντύνοντας με μουσικές επιλογές της χώρας τις σκηνές του έργου, ενώ παράλληλα ακούγονται ηχητικά ιστορικά ντοκουμέντα από το γνωστό ραδιοφωνικό σταθμό της εποχής «Ραδιοκοπερατίβα» σε ελληνική απόδοση.
Ε: Το έργο θίγει κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Αν υπάρχει ένα μήνυμα ή ένα συναίσθημα που ελπίζεις να πάρουν οι θεατές από τον ρολο σου ως Πινοσέτ, ποιο θα ήταν αυτό;
Α: Ο ρόλος μου είναι είναι ο λόγος για τον οποίο αγωνίζονται χρόνια εκατομμύρια ανθρωποι σε όλο τον κόσμο για την διεκδίκηση την δικαιωμάτων του στην ελευθερία του λόγου,της έκφρασης ,της σεξουαλικής προτίμησης, της κοινωνικής και φυλετικής ισότητας για ένα κράτος δικαίου. Ο στόχος μου είναι φυσικά να αντιπαθήσει ο θεατής τον Πινοσέτ και κάθε μορφή τέτοιας εξουσίας και μέσα από το κείμενο του συγγραφέα που τον αποδομεί να αναδείξει την υποκρισία του, την απάνθρωπη πλευρά και το πάθος του για εξουσία.
Ε: Το θέατρο έχει αυτόν τον μοναδικό τρόπο να συνδέεται με τους ανθρώπους. Τι είδους συζήτηση ελπίζεις να ξεκινήσει ο ρόλος του Πινοσέτ μεταξύ του κοινού;
Α: Στο ρόλο του Πινοσέτ αντιπροσωπεύεται κάθε μορφή απολυταρχικής εξουσίας. Προφανώς έλλειψη δημοκρατίας. Ο Πινοσέτ δεν κάνει διάλογο με τον κόσμο δεν ακούει την άποψη του επιβάλλεται στον κόσμο και επιβάλει την άποψη του
Ε: Δεδομένου του ιστορικού πλαισίου του έργου, πώς σχετίζεσαι με τα κίνητρα και τις πράξεις του πινοσέτ; Υπάρχει κάποιο σημείο του που θεωρήσες ιδιαίτερα δύσκολο να κατανοήσεις ή να αποτυπώσεις;
Α: Ο ρόλος του Πινοσέτ είναι ένας εντελώς κόντρα ρόλος για μένα και την ιδιοσυγκρασία μου ως άνθρωπο και δεδομένο του κειμένου όπου Λεμεμπέλ τον παρουσιάζει να καταδυναστεύεται από την ίδια του την σύζυγό η ερμηνεία μου ακροβατεί στο σοβαρό και το αστείο ταυτόχρονα προκειμένου να αποδοθεί η διάθεση του συγγραφέα. Δεν ήτανε δύσκολο να κατανοήσω και να ερμηνεύσω το κείμενο όσο δύσκολο ήταν να κατανοήσω τον ψυχισμό αυτού του ανθρώπου.
Σε ευχαριστούμε πολύ, Ανδρέα!
Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας Πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ
«Φοβάμαι, ταυρομάχε» του Pedro Lemebel | Για δεύτερη χρονιά στο θέατρο «Μεταξουργείο»
📌 Πού: Θέατρο «Μεταξουργείο», Ακαδήμου 14, Μεταξουργείο, τηλ.: 210 5234382 📅 Πότε: Από 13 Οκτωβρίου και κάθεΠαρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00. 💵 Εισιτήρια: 15 € (γενική είσοδος), 12 € (φοιτητές, άνεργοι, συνταξιούχοι άνω των 65 ετών, πολύτεκνοι). Προπώληση: ΕΔΩ Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 45 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Κατάλληλο άνω των 16 ετών
Το «Φοβάμαι, ταυρομάχε» του Pedro Lemebel που ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την περασμένη σεζόν, αποσπώντας θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς, συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του για δεύτερη χρονιά! Ένα συγκλονιστικό κείμενο για την αποδοχή της διαφορετικότητας από τον συγγραφέα που έγινε η φωνή όλων των καταπιεσμένων, των περιθωριοποιημένων, όλων των αδικημένων.
Λίγα λόγια για το έργο:
Το «Φοβάμαι, ταυρομάχε» περιγράφει τη σχέση ανάμεσα σ’ έναν μεσήλικα ομοφυλόφιλο, την «Τρελή» και έναν νεαρό φοιτητή, μέλος επαναστατικής οργάνωσης, επί δικτατορίας Πινοσέτ. Τους δύο αυτούς «αταίριαστους» χαρακτήρες φέρνει κοντά η δολοφονική απόπειρα εναντίον του Πινοσέτ το 1986. Κάτω από τον συνεχή φόβο της σύλληψής τους, θα δεθούν συναισθηματικά και ο ένας θα αλλάξει τη ζωή του άλλου.
Την ίδια στιγμή παρακολουθούμε και ένα ακόμη ζευγάρι, το οποίο εκφράζει έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, τον Πινοσέτ και τη γυναίκα του.
Ένας ύμνος στον άνθρωπο και τους αγώνες για ελευθερία
Στην παράσταση υπάρχουν ντοκουμέντα και ηχητικό υλικό από την περίοδο της δικτατορίας του Πινοσέτ. Άλλωστε ο Lemebel είχε δική του εκπομπή στο ραδιόφωνο Radio Tierra, μέσω του οποίου απευθυνόταν «στους ανθρώπους που δεν αγόραζαν βιβλία, γιατί δεν είχαν χρήματα να τα αγοράσουν ή γιατί δεν ήξεραν καν ανάγνωση».
Το «Φοβάμαι, ταυρομάχε» είναι ένα βαθιά πολιτικό κείμενο, που μέσα από την αποδόμηση του δικτατορικού καθεστώτος, αποδομεί και κάθε μορφή απολυταρχικής εξουσίας. Ένα μανιφέστο για την ανατρεπτική δύναμη της αγάπης και της τρυφερότητας, ενάντια στην καταστολή των αυταρχικών καθεστώτων σε οτιδήποτε «διαφορετικό».
Η Άννα Βαγενά λέει για την παράσταση
«Η ανταπόκριση του κοινού στις περσινές μας παραστάσεις, η μεγάλη προσέλευσή του, αλλά και η συναισθηματική συμμετοχή του σε αυτές, με συγκίνησαν βαθύτατα και μου έδωσαν μεγάλη χαρά. Αγάπησα και αγαπώ πολύ το κείμενο του Λεμεμπέλ, γιατί είναι βαθιά ανθρώπινο και συγχρόνως πολιτικό. Έτσι είμαστε πολύ χαρούμενοι, οι συνεργάτες μου κι εγώ, που θα συναντηθούμε μαζί σας για δεύτερη χρονιά, στο θέατρό μας, το “Μεταξουργείο”, με το “Φοβάμαι, ταυρομάχε”. Στη δύσκολη εποχή που ζούμε, το θέατρο παραμένει το καταφύγιο της ψυχής για όλους μας.»
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Pedro Lemebel γεννήθηκε στο Σαντιάγο στις αρχές του 1950 και πέθανε το 2015. Τον έχουν αποκαλέσει «φαινόμενο της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας» και θεμελιωτή της ακτιβιστικής performance. Το «Φοβάμαι, ταυρομάχε» έχει μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και έχει μεταφερθεί στο θέατρο και τον κινηματογράφο.
Εκφωνήτρια Radio Cooperativa, Manola Robles: Γιασεμί Κηλαηδόνη Εκφωνητής Radio Cooperativa, Sergio Campos: Γιάννης Καραγιάννης
Η παράσταση «Φοβάμαι, ταυρομάχε», πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Κριτικές για την παράσταση
«Η Άννα Βαγενά κατάλαβε πως πίσω από το “queer” κείμενο του Λεμεμπέλ κρύβεται μια ευθεία, καθαρή και αληθινά λαϊκή γραφή ενός μεγάλου συγγραφέα για το ποιο είναι στ’ αλήθεια το δίκιο και ποιο το άδικο για τον άνθρωπο… Η εντελώς “θεατρική”, σχεδόν μπρεχτική προσέγγιση του Νίκου Αρβανίτη φανερώνει ότι αυτό που απαιτείται δεν είναι να διακρίνουμε την “Τρελή” με βάση την ιδιαιτερότητά της, αλλά να υπερβούμε το προφανές για να αντιληφθούμε ότι οι λόγοι της συγκίνησης αγκαλιάζουν πολύ περισσότερους. Ο Νίκος Αρβανίτης διδάσκει μια ερμηνεία ουσίας… Είναι μια παράσταση γεμάτη με τον Άνθρωπο. Τον μικρό και αόρατο από τους δυνατούς, τον παντοδύναμο όταν ανοίγει την καρδιά του.»
Γρηγόρης Ιωαννίδης, Εφημερίδα Συντακτών, 10/4/23
«Στέλιος Κασόνγκο», του Γιώργου Χατζηνικολάου | Οι παραστάσεις συνεχίζονται, στο θέατρο «επί κολωνώ»
📌 Τοποθεσία: Επί Κολωνώ, Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Κολωνός – Αθήνα 📅 Ημέρες Παραστάσεων: Τετάρτη στις 20:00, Πέμπτη & Παρασκευή στις 21:15 (από 3/1/2024) Διάρκεια παράστασης: 110 λεπτά 💵 Τιμές εισιτηρίων: Καθημερινές: 18€ (Κανονικό), 15€ (Φοιτητικό, Ανέργων, 65+), Σάββατο (23 & 30/12): 20€ (Κανονικό), 17€ (65+), 15€ (Φοιτητικό, Ανέργων) ℹ️ Πληροφορίες: Τηλέφωνο: 210 5138067, Ιστοσελίδα θεάτρου
Το Επί Κολωνώ παρουσιάζει την παράσταση «Στέλιος Κασόνγκο» του Γιώργου Χατζηνικολάου σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και Γιώργου Χατζηνικολάου. Η νέα παράσταση της Ομάδας Νάμα είναι ένα δικό της καλλιτεχνικό δημιούργημα, από την έρευνα και το κείμενο έως το τελικό ανέβασμά της επί σκηνής.
Πληροφορίες για το έργο:
Αθήνα, Φθινόπωρο. Ο Χρήστος κληρονομεί από τον πατέρα του μια ημιυπόγεια αποθήκη και αρχίζει να ονειρεύεται πώς θα μπορούσε στον χώρο αυτόν να στεγάσει το όραμά του για μία μουσική σκηνή! Το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή και συμπαραστάτες του στο όνειρό του έχει την θεία του Εύα αλλά και τον αγαπημένο του φίλο τον Στέλιο Κασόνγκο. Ο Στέλιος μετανάστης τρίτης γενιάς από τη Βόρεια Κένυα και μεγαλωμένος στον Βύρωνα δέχεται με ενθουσιασμό την πρόταση συνεργασίας του Χρήστου και η προσπάθεια για την δημιουργία της επιχείρησής τους ξεκινάει και προχωράει μέχρι … την έλευση του Άλκη, του ετεροθαλούς αδελφού του Χρήστου, που θα περιπλέξει τα πράγματα και θα ανασύρει στην επιφάνεια μυστικά αλλά και δηλητηριώδεις εκφάνσεις της κοινωνίας. Πέρα και πίσω από τις προσωπικές ιστορίες των τεσσάρων ηρώων, το έργο θίγει τα, άκρως επίκαιρα, ζητήματα του ρατσισμού, των διακρίσεων αλλά και της απληστίας του ανθρώπου σε μια σύγχρονη κοινωνία όπου οπισθοδρομεί και κρύβεται πίσω από τις πληγές της. Προσωπικές και Κοινωνικές. Στη διάρκεια της ιστορίας η ένταση κορυφώνεται και οι ήρωες θα έρθουν αντιμέτωποι με καταστάσεις και συναισθήματα πρωτόγνωρα. «Ναι, το όνομά μου είναι Στέλιος Κασόνγκο!».
Πρόκειται για ένα κοινωνικό δράμα με πικρό χιούμορ. Το κείμενο του έργου «Στέλιος Κασόνγκο» έγραψε ο Γιώργος Χατζηνικολάου μετά από έρευνα, όλης της ομάδας με την ουσιαστική συμβολή του Σαμουήλ Ακίνολα, στα προβλήματα της μαύρης κοινότητας στην Αθήνα. Ο ρόλος του Στέλιου Κασόνγκο είναι εμπνευσμένος από τα βιογραφικά στοιχεία και τις εμπειρίες του ίδιου του Σ. Ακίνολα.
Στους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς και την εκτέλεση επί σκηνής ο Σαμουήλ Ακίνολα και ο Πάρης Σκαρτσολιάς, Φωνή Τζίνη Παπαδοπούλου.
«Spa-σε κατάρα», του Στέφανου Παπατρέχα, από τις 12 Φεβρουαρίου 2024, στο θέατρο «Μικρό Άνεσις»
📌Τοποθεσία: Θέατρο Μικρό Άνεσις, Λεωφόρος Κηφισίας 14, Αθήνα (Μετρό – Στάση Αμπελόκηποι) 📅Πρεμιέρα: Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 2024. Ώρα: 21.00 Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00. Μέχρι 2 Απριλίου 2024 Διάρκεια: 95’ 📞Τηλέφωνο κρατήσεων: 6981135820 ℹ️ Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 7718943 💵 Τιμές εισιτηρίων: €16 (κανονικό), €12 (φοιτητικό), €9 (ανέργων/ΑμεΑ), Early Bird: Μέχρι τις 15/01/24, εισιτήρια 12€ 🎫 Προπώληση: ΕΔΩ
Σύντομη περιγραφή:
Πέντε πρόσωπα με διαφορετικές ζωές και στόχους, συναντιούνται στο Isaris Spa, ένα πολυτελές κέντρο ευεξίας, με σκοπό την «αποτοξίνωση από όσα μας εμποδίζουν από την ευτυχία». Όμως, μια θρυλική ινδιάνικη κατάρα ξεσπάει, εγκλωβίζοντας τους ήρωες στο Spa για άγνωστο χρονικό διάστημα. Μέσα από ανατροπές και παρεξηγήσεις, ανάμεσα σε μάσκες ομορφιάς, ασκήσεις ψυχικής ενδυνάμωσης, ανάμεσα σε Zumba και σε κλύσματα, αρχίζει να γίνεται όλο και πιο καθαρό το τι ορίζει ο καθένας ως «ευτυχία».
Το νέο έργο του Στέφανου Παπατρέχα, μέσα από κωμικές καταστάσεις, αλλά και υπαρξιακά ερωτήματα, μέσα από την αναζήτηση της ευτυχίας και τους διαφορετικούς ορισμούς που οι άνθρωποι δίνουν σε αυτήν, επιχειρεί να αντικατοπτρίσει τον σύγχρονο άνθρωπο και το ολοένα πιο επικίνδυνο βύθισμά του στις απαιτήσεις του σημερινού τρόπου ζωής.
Μετά τις επιτυχίες των έργων «Ονόριο, τα ανομήματα ενός εγκληματία», «Φροσύνη» και «Πασού», το σκηνοθετικό δίδυμο των Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα παρουσιάζει μια τρελή κωμωδία, μια σουρεαλιστική, σύγχρονη φάρσα με βασικό θέμα το κυνήγι της ευτυχίας.
*Το κείμενο της παράστασης κυκλοφορεί προσεχώς από τις Εκδόσεις Κέδρος*
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Λάζαρος Βαρτάνης – Στέφανος Παπατρέχας Σκηνικά l Κοστούμια: Έλλη Εμπεδοκλή Μουσική: Σίσσυ Βλαχογιάννη Σχεδιασμός φωτισμών: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη Χορογραφίες l Επιμέλεια κίνησης: Εμμανουέλα Βεϊνόγλου Φωτογραφίες l Trailer l Γραφιστικά: Λιλή Νταλανίκα Βοηθός σκηνοθέτη: Ανδρομάχη Μακρίδου Βοηθός σκηνογράφου & ενδυματολόγου: Ασημίνα Κουτσογιάννη Τεχνική υποστήριξη: Μιχάλης Κόκκινος Κατασκευή σκηνικών: Λάζαρος Βαρτάνης –Έλλη Εμπεδοκλή Επικοινωνία παράστασης: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Παραγωγή: ONORIO ΑΜΚΕ
Για τα ένθετα κινηματογραφικά: Σκηνοθεσία l Μοντάζ: Λιλή Νταλανίκα
Μια νεαρή κοπέλα βιάζεται και ό,τι ακολουθεί είναι οι αλλεπάλληλοι «βιασμοί» της από την οικογένεια, την κοινωνία, τους εκπροσώπους της δικαιοσύνης. Η ίδια βρίσκεται «καθηλωμένη» σε όλη τη διάρκεια του έργου, αμέτοχη και ανυπεράσπιστη, ενώ παρακολουθούμε όλους τους ανθρώπους γύρω της να έχουν λόγο και άποψη γι’ αυτό που της συνέβη και δικαιώματα πάνω στο σώμα της, που γίνεται ένα πεδίο συγκρούσεων. Η υποκρισία οδηγεί στη συμβιβαστική λύση του γάμου της με τον βιαστή της και την ίδια στην αυτοπυρπόληση. Τυλιγμένη ολόκληρη σε επιδέσμους λόγω των καθολικών εγκαυμάτων, παραμένει βουβή μέχρι τέλους στην αίθουσα δικαστηρίου, αρνούμενη να ενδώσει σε οποιαδήποτε συναινετική συμμετοχή της και γίνεται το τραγικό σύμβολο της αξιοπρέπειας απέναντι σε κάθε είδους βιασμό.
Σε μια εποχή που εξακολουθούν να κατακλύζουν τις ειδήσεις θέματα για γυναικοκτονίες, για άνιση και προσβλητική μεταχείριση, σε μια εποχή που δίνονται ακόμη συνεχώς μάχες για το δικαίωμα των γυναικών πάνω στο σώμα τους και τον αυτονόητο σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη, το έργο συνεχίζει να μιλάει εξ ίσου καθαρά και δυνατά στους θεατές, όσο και τη στιγμή της συγγραφής του, αιχμηρό σαν ακονισμένο ξυράφι. Ο Μάριος Ποντίκας, μία ιδιότυπη περίπτωση του ελληνικού θεάτρου και ένας από τους πιο σημαντικούς εκπρόσωπους και ανανεωτές της νεοελληνικής δραματουργίας, αποτυπώνει με ενάργεια τις παθογένειες μιας κοινωνίας, ρίχνοντας φως σε ένα δραματουργικό σύμπαν σκοτεινό και νατουραλιστικό αλλά με ρωγμές λυρισμού που αφήνουν αχτίδες φωτός να εισέλθουν. Η προσπάθειά του επικεντρώνεται στο να μιλήσει για την ατομική ευθύνη η οποία κατ’ επέκταση γίνεται και συλλογική. Τα έργα του είναι καρπός παρατήρησης, ιδεολογικής, πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης, ποτισμένα από ψύχραιμη σκέψη αλλά και από ευθύβολη στόχευση.
Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη του Μάριου Ποντίκα
Η παράσταση περιέχει σκηνές βίας και υβριστικό περιεχόμενο, προτείνεται η παρακολούθηση της σε ηλικίες άνω των 16 ετών
«Ο ρεαλισμός και το ντοκουμενταρίστικο ύφος συναγωνίζονται σε αυτήν τη σκηνική απόδοση του σημαντικού νεοελληνικού έργου, που εκθέτει χωρίς ωραιοποιήσεις την κακοποίηση που επιφυλάσσει η οικογένεια και η κοινωνία στα θύματα βιασμού».
Τώνια Καράογλου | Αθηνόραμα
«Η παράσταση της ομάδας Νάμα, που σκηνοθέτησε η Ελένη Σκότη με συνεργάτη τον Γιώργο Χατζηνικολάου, είναι καίρια, δεν αρκείται μόνο στη γραφική απεικόνιση ενός «δράματος τιμής», αλλά εισδύει με τόλμη στο εσωτερικό του, φωτίζοντας τους ανομολόγητους βυθούς του ανθρώπου και της κοινωνικής του ώρας. Σε ένα κυμαινόμενο ύφος «ποιητικού» ρεαλισμού, λέει όλα όσα μπορεί να πει ένα θέατρο ουσίας και δείχνει μόνο όσα μπορεί να δείξει, αφήνοντας ευεργετικά τα υπόλοιπα στη «μέσα όψη» του θεατή».
Λέανδρος Πολενάκης | Η Αυγή
«[…] Αν και γραμμένο πριν από σαράντα χρόνια, το έργο του Μ.Ποντίκα, καταφέρνει ακόμη να ξεγυμνώνει τη νοοτροπία που οδηγεί στους κατ’ εξακολούθηση βιασμούς σε βάρος του θύματος από την κοινωνία και τους θεσμούς της όπως καθρεφτίζονται στη μικρογραφία της, την οικογένεια. Αφιερωμένη στη μνήμη του συγγραφέα που έφυγε τον περασμένο Σεπτέμβριο, η καθηλωτική παράσταση στο θέατρο Επί Κολωνώ υπηρετεί τους στόχους που έχει θέσει η Ομάδα για ένα θέατρο κοινωνικού περιεχομένου που ταυτόχρονα αναδεικνύει τις δυνατότητες της ελληνικής δραματουργίας».
Ιωάννα Σωτήρχου | Εφημερίδα Συντακτών
«Η Ελένη Σκότη είδε τον «Γάμο» του Ποντίκα ως in-yer-face, παρά ως οριζόντια ηθογραφική καταγραφή. Εδώ, φραστική και σωματική βία ανυψώνονται σε καταστατικές λειτουργίες με στόχο ένα γενναίο ταρακούνημα του κοινού. Εντούτοις, η σκηνοθέτις δεν υπέπεσε στον πειρασμό μιας αναπαραστατικής υπερβολής, μεριμνώντας με κινησιολογικά στυλιζαρίσματα κινηματογραφικής λογικής να αποδώσει περιεκτικές εικόνες και να αμβλύνει τον περιρρέοντα ζόφο με ριπές λεπτού χιούμορ που ενίοτε άπτονταν του σουρεάλ».
Γιώργος Παπαγιαννάκης | Culturenow.gr
«Η παράσταση που σκηνοθετεί η Ελένη Σκότη στο θέατρο Επί Κολωνώ –με τη συνεργασία και την εικαστική επιμέλεια του Γιώργου Χατζηνικολάου– δεν αφήνει στο κοινό περιθώριο για ανάσες. Ταρακουνάει και ξεβολεύει από το πρώτο λεπτό. Η ιστορία παραμένει ενοχλητικά αληθινή».
Ηλέκτρα Ζαργάνη | Documento
«Η Ελένη Σκότη με την ομάδα Νάμα φτιάχνουν μια παράσταση, που ουρλιάζει αλήθειες, στα πρότυπα του «in-yer-face theatre». Δηλαδή, του θεάτρου που δε σου αφήνει κανένα περιθώριο να επαναπαυθείς ή να το αγνοήσεις. Δε σου αφήνει καν το απαιτούμενο οξυγόνο. Σε κάνει συμμέτοχο και συνένοχο μιας τοξικής κατάστασης. Ο θεατής τρώει αλλεπάλληλα χαστούκια και νιώθει έντονα στο πετσί του την έμφυλη βία, την πατριαρχία, τον κοινωνικό κανιβαλισμό, τον σεξισμό. Θλίψη, αγωνία, πόνο, οργή, απέχθεια σε γενναίες δόσεις, για να ξεβολεύεται συνεχώς. Και το «χαλασμένο» αιδοίο σε πρώτο πλάνο για να μη μπορεί να στρέψει το βλέμμα του αλλού». […] «Θέατρο στα καλύτερά του. Θέατρο ρεαλιστικό με όλη την ουσία. Θέατρο που σοκάρει, ξεβολεύει, ταρακουνάει, συγκινεί. Μια ιστορία σκληρή αλλά αληθινή. Μια ιστορία που οφείλεις να δεις κατάματα. Γιατί το έργο «ΓΑΜΟΣ», του Μάριου Ποντίκα, θα τρυπώνει σε κάθε σιωπή…».
Ντίνα Καρρά | Onlytheater.gr
«Δεν είναι οι λέξεις που ενοχλούν. Αυτό που σε κάνει να νιώθεις ένα σφίξιμο καθ΄ όλη τη διάρκεια της παράστασης είναι η αλήθεια του έργου».
Ειρήνη Δρίβα | Olafaq.gr
«Είχα χρόνια να αισθανθώ έτσι μετά από παράσταση. Ένιωθα να με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα, ένα πυρωμένο σίδερο να μου καίει τα σωθικά». […] «Με ενθουσίασε για άλλη μια φορά η μοναδική σκηνοθετική ματιά της Ελένης Σκότη και η μαεστρία της να “παίζει” με τον ρυθμό και τις λεπτεπίλεπτες – slowmotion κινήσεις στις εναλλαγές των σκηνών με μια μουσική και ένα ηχητικό περιβάλλον που έδενε εξαιρετικά!».
Αγγελική Σπανού, Παυλίνα Στυλιανού | TVXS.GR
«Η Ελένη Σκότη για άλλη μια φορά με μια σκηνοθεσία της έθεσε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. Το άγγιγμα της πληγής πονάει τόσο που με το πέρας της παράστασης αναρωτιέσαι πώς θα συνέλθεις από την αλήθεια της οποίας έγινες μάρτυρας».
Ειρήνη Αϊβαλιώτου | Catisart.gr
«Χωρίς καμία πρόθεση υπερβολής, η συγκεκριμένη παράσταση αφήνει το στίγμα της στη φετινή σεζόν, αφού αποτελεί μια οξύτατη διαμαρτυρία απέναντι σε όποιο τοξικό σύμπαν πρεσβεύει τη βία ως αξία ανάγκης και ζωής».
Ζωή Τόλη | Enetpress.gr
«Η ερμηνεία του πατέρα είναι καθηλωτική καθώς αναπαριστά έξοχα τον πατριαρχικό τρόπο σκέψης και δράσης μιας περασμένης κοινωνίας, κατάλοιπα της οποίας δυστυχώς ανευρίσκουμε και στο σήμερα».
Έλλη Διακογιάννη | Θέατρο.gr
«Πέντε εξαιρετικοί ηθοποιοί (Ηλίας Βαλάσης, Στέλιος Δημόπουλος, Μαρία Κάτσενου, Αθανασία Κουρκάκη, Μέγκυ Σούλι) δίνουν επί σκηνής τον καλύτερό τους εαυτό, ξεσκεπάζουν τους υποκριτικούς κώδικες της κοινωνίας μας και αποδεικνύουν πως σε κάθε έγκλημα δεν υπάρχει μόνο η ατομική ευθύνη, αλλά και συλλογική».
Γεωργία Οικονόμου | News247.gr
«Μια έξοχη, σκληρή παράσταση που συγκαταλέγεται αναμφισβήτητα στις κορυφαίες της σεζόν».
Κάτια Σωτηρίου | Mytheatro.gr
«Η αγία ελληνική οικογένεια είναι η φυλακή και ο θάνατος των νέων ανθρώπων. Το τρίπτυχο «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» βρίσκεται σε διαχρονική κρίση στην Ελλάδα. Μήπως κάτι δεν πάει καλά;» […] «Εξαιρετική η σκηνοθετική απόδοση από την Ελένη Σκότη, με την προβολή της βίας σε εκείνο το πίσω δωμάτιο- χωλ όπου η βία έπαιρνε διάφορες όψεις, ρεαλιστική βία, ψυχολογική και τέλος προετοιμασία για τον γάμο της κόρης με τον βιαστή της» […] «Όλοι οι ηθοποιοί υποδύθηκαν εξαιρετικά τον ρόλο τους, συγκλονίζοντας το κοινό και προκαλώντας, αγανάκτηση, θυμό και εξέγερση».
Μαρία Μαρή | In2life.gr
«H Ομάδα Νάμα έδωσε νέα πνοή στο κείμενο του Ποντίκα. Μένει πιστή στο αρχικό κείμενο, αλλά καταφέρνει να φωτογραφίσει χωρίς περιττά στολίδια τη σύγχρονη ελληνική καθημερινότητα στον απόηχο βιασμών και εκπόρνευσης ανηλίκων από το οικείο περιβάλλον τους, που σε κάποιες περιπτώσεις οι προαγωγοί είναι οι ίδιοι αυτοί που τα έφεραν στον κόσμο».
Μαρία Στασινοπούλου | Quinta-theater.gr
«Ο Γάμος», που στοχεύει στη στηλίτευση του ανδροκρατούμενου σύμπαντος μέσα στο οποίο όλοι γαλουχηθήκαμε και που, ευτυχώς δέχεται τα πυρά της σύγχρονης ορθολογικής προσέγγισης, συνιστά ένα ακραίο σκηνικό ντοκουμέντο σεξιστικής βίας που η Ελένη Σκότη το αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο στο θέατρο «Επί Κολωνώ» σε συνεργασία με την ομάδα Νάμα.
Νίκος Ξένιος | Bookpress.gr
«Πάνω σε ένα τέτοιο κείμενο δε θα μπορούσε παρά να μεγαλουργήσει η ομάδα Νάμα. Εκπληκτικής ακρίβειας και ευφυΐας η σκηνοθεσία της πολυβραβευμένης Ελένης Σκότη, με το ρεαλιστικό στοιχείο που πάντα τη χαρακτηρίζει, να κυριαρχεί για ακόμα μια φορά και να χτυπάει απευθείας κόκκινο στο συναίσθημα και στη σκέψη του θεατή. Σκηνές δοσμένες με ζωντάνια και αμεσότητα, κάποιες πιο βίαιες και τραγικές σε αργή κίνηση , όπως ο χρόνος που παγώνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις».
Αμαλία Καμβύση | Kalitheasi.gr
«Από τις καλύτερες παραστάσεις που παρακολούθησα φέτος».
Μαρία Πασλή | Θέατρο.gr
«Κραυγές», του δίδυμου «Βούλγαρη – Μακρυνόρη» | Για λίγες παραστάσεις, από το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2024.
ℹ️ Η παράσταση είναι κατάλληλη για άτομα άνω των 16 ετών.
Ο βραβευμένος Έλληνας ηθοποιός ΓιώργοςΒούλγαρης και ο κινηματογραφιστής Γιάννης Μακρυνόρης ( γνωστό ως θεατρικό σκηνοθετικό δίδυμο Βούλγαρης –Μακρυνόρης) παρουσιάζουν ξανά για λίγες παραστάσεις τις συγκλονιστικές του “ΚΡΑΥΓΕΣ”. Ένα έργο φόρος τιμής στα θύματα της έμφυλης βίας, ένα έργο φόρος τίμης στην γυναίκα, σκηνοθετημένο αριστοτεχνικά με τη μοναδική αισθητική τους, μία θεατρική παράσταση-σταθμός στο είδος του documentary performance act που γνώρισε τεράστια επιτυχία πριν 2 χρόνια!
Σύντομη περιγραφή:
Οκτώ γυναίκες επί σκηνής έρχονται αντιμέτωπες με τους εφιάλτες τους. Οκτώ γυναίκες επί σκηνής τολμούν να ανασύρουν μνήμες. Οκτώ γυναίκες επί σκηνής καταθέτουν τις ιστορίες τους. Τόσες πολλές διαφορές, μα τόσο κοινές οι διαδρομές και η κατάληξή τους. Ένα μοίρασμα της συντριπτικής θλίψης που προκαλεί η έμφυλη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Οι ουλές, οι ζημιές, τα σημάδια, εκεί… να διαρκούν όσο η ζωή. Και στη μέση… αυτός! Πώς θεραπεύεται κανείς από μια τόσο φρικτή συνθήκη; Η παρενόχληση, η κακοποίηση, η βία σε όλες της μορφές (λεκτική, σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική/συναισθηματική, ενδο-οικογενειακή κ.ο.κ.) ένα έγκλημα χωρίς διακρίσεις!
Το Φθινόπωρο του 1959 ο αντικαγκελάριος της δυτικής Γερμανίας Λούντβιχ Έρχαρτ προτείνει στην ελληνική κυβέρνηση να στείλει φτηνό εργατικό δυναμικό στη Γερμανία κι έτσι να λύσει, εν μέρει, το πρόβλημα της φτώχειας της χώρας. Έτσι ξεκινάει η ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης προς τη Γερμανία. Έτσι ξεκινάει η ιστορία των Ελλήνων Γκασταρμπάιτερ, των φιλοξενούμενων εργατών. Έτσι ξεκινάει και η ιστορία των παιδιών των Γκασταρμπάιτερ.
Έτσι ξεκινάει και η ιστορία των γυναικών του Μάλο Μόμε…
Περιγραφή
Δύο γυναίκες συναντιούνται και αναμετρώνται με την ξενιτιά, την ιστορία, τις ανάγκες τους. Η μάνα που έφυγε εργάτρια στη Γερμανία. Η κόρη που έμεινε στο χωριό να μεγαλώσει τον εαυτό της και την αδερφή της. Η ξενιτιά έχει δύο χαμένους. Η αδερφή παρούσα μας θυμίζει πως οι ζωές των ανθρώπων καθορίζονται από την Ιστορία. Βρισκόμαστε λοιπόν στη στιγμή αυτή που ο πόνος του ξενιτεμένου, ο πόνος αυτού που έμεινε πίσω και η ιστορική συγκυρία, μπαίνουν «στο ίδιο κάδρο» και οι εμπλεκόμενοι καλούνται να ξανακάνουν απολογισμό και να ξαναγνωριστούν.
Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που μάνα και κόρη παλεύουν με την ενηλικίωση που τους στέρησε η ζωή. Μετά την επιτυχημένη τριετή παρουσίαση της παράστασης «Οι Γειτονιές του Κόσμου» του Γιάννη Ρίτσου αλλά και την παράσταση του έργου του Αύγουστου Κορτώ «Η Μικρή Λέξη Αγάπη» που παρουσιάζεται, αυτή την περίοδο στο «Από Κοινού Θέατρο», η Νάντια Δαλκυριάδου, διασκευάζει και σκηνοθετεί τη νουβέλα της Χαρούλας Αποστολίδου “Μάλο Μόμε, μικρό κορίτσι”. Μια ιστορία για όσους φεύγουν αλλά κυρίως για όσους μένουν πίσω.
Σκηνοθετικό Σημείωμα: Μάλο Μόμε σημαίνει μικρό κορίτσι. Σημαίνει το μικρό κορίτσι που δεν έχει την ευκαιρία να μεγαλώσει. Σημαίνει μικρό κορίτσι που περιμένει το χάδι που δεν θα έρθει. Σημαίνει μικρό κορίτσι που βλέπει το ταξί με τη μάνα του να ξεμακραίνει. Μάλο Μόμε ή Μικρό Κορίτσι. Μια ιστορία για την ενηλικίωση μέσα στην ξενιτιά. Μια ιστορία για το πώς η Ιστορία περνάει μέσα από την καρδιά των ανθρώπων.
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού. Ευχαριστούμε θερμά τις κυρίες Άννα Κυριαζή, Ελένη Μουτάφη, Ολυμπία Φλαμπούτογλου και Αντιγόνη Λαμπράκη.
«Η σημαία των Αθηνών» του Ανδρέα Κεντζού: Μια μαύρη κωμωδία για τις ανθρώπινες σχέσεις | Έναρξη: 06/02, Θέατρο «Από Μηχανής»
📌Πού: Πάνω Σκηνή «ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ» Θεάτρου, Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, Αθήνα (Σταθμός μετρό: Μεταξουργείο), τηλ: 210 5232097 📅Πότε: Από 06 Φεβρουαρίου 2024 και κάθε Τρίτη στις 21:00, Τετάρτη στις 19:00, Πέμπτη 21:00 🎫Εισιτήρια: 16 € (γενική είσοδος) και 13 € (μειωμένο) Προπώληση:ΕΔΩ Προσφορά προπώλησης: 8 € (από 1η έως και 30 Ιανουαρίου) Διάρκεια: 85’
Λίγα λόγια για το έργο:
Νύχτα 30ής Μαΐου 1941, Αθήνα. Τρεις ατρόμητοι νεαροί σκαρφαλώνουν κρυφά στην Ακρόπολη και κάτω απ’ τη μύτη της γερμανικής φρουράς, κατεβάζουν τη σβάστικα και την πετούν σ’ ένα πηγάδι. Είναι «η πρώτη πράξη αντίστασης κατά του φασισμού στη σκλαβωμένη Ευρώπη». Οι έρευνες για την ανεύρεση της σημαίας αποβαίνουν άκαρπες.
Η σημαία όμως δεν έχει χαθεί. Βρίσκεται σε ένα σπίτι. Στην Αθήνα. Σήμερα. Στα χέρια μιας οικογένειας που αδυνατεί να αντιμετωπίσει το αδιέξοδό της. Μια μητέρα πίνει, ένας πατέρας εθισμένος στα χαρτιά, μια κόρη ερωτευμένη με την κόρη μιας άλλης οικογένειας από μια άλλη χώρα και ο παππούς, ήρωας του άλλοτε, καθηλωμένος στην ακινησία του.
Η σημαία των Αθηνών του Ανδρέα Κεντζού, μια μαύρη οικογενειακή κωμωδία για τα σαθρά θεμέλια των ανθρώπινων σχέσεων που μάταια αγωνιούν να σταθούν ανάμεσα σε μυστικά, αυθαίρετες προσδοκίες και ζωτικά ψεύδη.
Η σημαία – σύμβολο μιας σπουδαίας πράξης αντίστασης του παρελθόντος, βρίσκεται σε χέρια που δεν μπορούν να την αντέξουν.
Ταυτότητα παράστασης:
«Η σημαία των Αθηνών» Μαύρη κωμωδία σε δύο πράξεις
Συγγραφέας: Ανδρέας Κεντζός Πρεμιέρα: Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2024
