Μία από τις πολλές αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή μας, αφού γίνουμε μαμάδες, είναι η μεγάλη δυσκολία που αντιμετωπίζουμε στο να συναντήσουμε όσο συχνά θα θέλαμε τις αγαπημένες μας φίλες. Ο λόγος είναι ότι δεν προλαβαίνουμε, όπως ακριβώς δεν προλαβαίνουμε ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό να φροντίσουμε! Ωστόσο, αν δεν βρούμε αυτόν τον χρόνο, κινδυνεύουμε να εξαντληθούμε από τις τόσες υποχρεώσεις, τόσο πολύ που ούτε οι τρεις καφέδες που πίνουμε την ημέρα αρκούν!

Αν προσπαθείτε εδώ και καιρό να βρείτε χρόνο για να συναντήσετε τις φίλες σας, σας έχουμε ένα ακόμα σημαντικό κίνητρο για να το επισπεύσετε: Σύμφωνα με τους επιστήμονες, το να περνάμε χρόνο με την κολλητή μας φίλη κάνει καλό στην υγεία μας και παρατείνει το προσδόκιμο ζωής μας.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιοω Northwestern, παρακολούθησαν ηλικιωμένους ανθρώπους στην καθημερινότητά τους και βρήκαν, ότι αυτοί που είχαν καλούς φίλους ζουν περισσότερο, έχουν καλύτερη υγεία και είναι πιο χαρούμενοι. Οι συμμετέχοντες στην έρευνα χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες: Τους «σούπερ-ηλικιωμένους» και τους «νορμάλ ηλικιωμένους». Αποδείχτηκε, ότι οι «σούπερ-ηλικιωμένοι» ήταν άνδρες και γυναίκες με εξαιρετική μνήμη και αντίληψη, οι οποίοι ήταν σε πολύ καλή σωματική και ψυχολογική κατάσταση για την ηλικία τους και συγκριτικά με τους «νορμάλ ηλικιωμένους».

Τι ήταν αυτό που τους έκανε τόσο καλό; Το ότι συναναστρέφονταν πολύ συχνά με τους πολύ καλούς τους φίλους!

Για την ακρίβεια, έπειτα από ερωτηματολόγιο που και οι δύο ομάδες συμπλήρωσαν, αποδείχτηκε, ότι οι «σούπερ ηλικιωμένοι» κερδίζουν σε ανθρώπινες σχέσεις, αφού δήλωσαν ιδιαιτέρως ικανοποιημένοι από αυτές. Οι δε «νορμάλ ηλικιωμένοι» δεν απάντησαν εξίσου «ζεστά» για τους φίλους τους.

Ποια μεγαλύτερη απόδειξη από αυτή, για το πόσο καλό σας κάνει η κολλητή σας; Ποιος δεν θέλει να φτάσει σε βαθιά γεράματα και να είναι υγιής και ευτυχής;

Μην το σκέφτεστε, λοιπόν! Κοινοποιήστε το στην κολλητή σας και κανονίστε να βρεθείτε σύντομα!

Πηγή

«Ο άνδρας μου με κατέστρεψε» γράφει η Courtnie Erickson, συγγραφέας, σύζυγος και μαμά, σε μία εξομολόγηση από καρδιάς, στην οποία εξηγεί ότι παρόλο που μεγάλωσε ως μία εντελώς ανεξάρτητη κοπέλα, διατηρώντας το σπίτι της, αλλάζοντας μόνη της λάμπες και καρφώνοντας ράφια, από την στιγμή που γνώρισε τον άνδρα της, δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς αυτόν. Η ίδια εξηγεί τους λόγους που, όπως λέει, έχει απεγνωσμένα ανάγκη τον άνδρα της, με τους οποίους είμαστε βέβαιοι ότι πολλές από εσάς θα συμφωνήσετε.

Είναι το μυαλό μου

Έχετε ακούσει το ρητό που λέει ότι δύο μυαλά σκέφτονται καλύτερα από ένα. Στην περίπτωσή μου αυτό είναι γεγονός. Όταν έχω μία ερώτηση ή όταν πρέπει να φτιάξω κάτι, ο πρώτος άνθρωπος στον οποίον θα στραφώ είναι ο άνδρας μου. Σε έναν γάμο είναι σημαντικό να βασίζεται ο ένας στον άλλον. Ελπίζω κάθε γυναίκας ο σύζυγος να είναι και ο καλύτερός της φίλος. Ελπίζω ότι η άποψή του μετρά για εσάς. Ένας γερός, υγιής γάμος είναι μία ισότιμη συνεργασία, και αυτό δεν σημαίνει ο ένας να φροντίζει για τα πάντα, ενώ ο άλλος κάθεται στον καναπέ τρώγοντας παγωτό και βλέποντας ποδόσφαιρο.

Είναι αυτός που με βοηθά να παίρνω αποφάσεις

Ο καθένας μας καλείται να πάρει αμέτρητες αποφάσεις μέσα στη μέρα. Κάποιες από αυτές είναι μεγάλες, ικανές να αλλάξουν όλη μας την ζωή, ενώ άλλες ασήμαντες. Ωστόσο, όταν αυτές οι μεγάλες αποφάσεις πρόκειται να επηρεάσουν εσάς ή κάποιον άλλον στην οικογένειά σας, ο άνδρας σας και εσείς πρέπει να τις παίρνετε μαζί. Πρέπει να συνεργάζεστε. Αν μπορούσα εγώ να παίρνω όλες τις αποφάσεις στην οικογένειά μου, θα ήμασταν όλο τον χρόνο διακοπές, πνιγμένοι στα χρέη και χωρίς κανέναν προσανατολισμό στην ζωή μας. Είμαι πολύ τυχερή που ο άνδρας μου κρατά την οικογένεια στις ράγες!

Είναι το καταφύγιο χαλάρωσής μου

Ως σύζυγος και μαμά είναι εύκολο να εκνευρίζομαι με το παραμικρό. Μπορεί να είναι λόγω μιας δύσκολης μέρας με τα παιδιά ή επειδή κλήθηκα να πληρώσω έναν λογαριασμό που δεν είχα υπολογίσει. Ό,τι κι αν είναι αυτό που σας ταράζει, χρειάζεστε έναν άνθρωπο που να σας ηρεμεί. Κάποιον που να καθίσει και να σας ακούσει ενώ παραπονιέστε για όλα αυτά που πήγαν στραβά μέσα στη μέρα ή για όσα σας απασχολούν. Μπορεί να μην κάνει πολλά για να τα διορθώσει, αλλά μόνο και μόνο ότι θα τα βγάλετε από μέσα σας μπορεί να είναι αρκετό.

Είναι το μέλλον μου

Όταν φαντάζεστε την ζωή σας στα επόμενα 10 ή και 100 χρόνια, το πρώτο πράγμα που βλέπετε είναι ο άνδρας σας. Η σχέση σας είναι η πιο σημαντική που υπάρχει, γι’αυτό πρέπει να κάνει ό,τι είναι δυνατό σήμερα για να εξασφαλίσετε ότι ο γάμος σας είναι δυνατός και θα αντέξει μπροστά σε κάθε δυσκολία ή εμπόδιο που θα βρεθεί στον δρόμο σας. Όταν κάνετε όνειρα για το μέλλον, βεβαιωθείτε ο άνδρας σας βρίσκεται μέσα σε αυτά και σας κρατά το χέρι. Μην κάνετε σχέδια χωρίς αυτόν.

Είναι η χαρά μου

Μπορώ με ειλικρίνεια να παραδεχτώ ότι η ζωή μου θα ήταν άδεια αν δεν είχα τον άνδρα μου. Τα αστεία του και τα πειράγματά του είναι αυτά που κάνουν τα ξυπνήματα του γιου μου στις 5.30 τα ξημερώματα ανεκτά. Οι αγκαλιές του είναι που συγκρατούν τα δάκρυά μου όταν έχω κάψει το φαγητό και τα χάδια του με βοηθούν να χαλαρώσω ύστερα από μία δύσκολη μέρα με υποχρεώσεις και δουλειές στο σπίτι. Λάτρευα την ζωή μου ως single, αλλά δεν θα γύριζα ποτέ πίσω σε αυτήν, για κανέναν λόγο.

Όταν η ζωή φαίνεται πολύ σκληρή, όταν τα πράγματα δείχνουν να μην πηγαίνουν καλά, κοιτάξτε τον σύντροφό σας. Τι είναι αυτό που κάνει και σας γλυκαίνει την καρδιά; Πώς καταφέρνει να διώχνει τους φόβους και τις αμφιβολίες που μπορεί να έχετε; Πώς σας κρατά χαρούμενη κάθε μέρα; Όταν έρχονται δύσκολες στιγμές στον γάμο -και πάντα έρχονται- δώστε τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Σκεφτείτε τι είναι αυτό που κάνει και σας φέρνει χαρά και οι δυσκολίες θα περάσουν πιο εύκολα.

Πηγή

Υπάρχει πληθώρα λόγων – ψυχολογικοί και πρακτικοί – οι οποίοι καθιστούν δύσκολο έως αδύνατο το εγχείρημα του να απομακρυνθεί από μια κακοποιητική σχέση ένα άτομο που υπόκειται κακοποίηση. (Στο παρόν άρθρο μιλώ για γυναίκες αλλά αυτά που λέω ισχύουν και για άντρες που υπόκεινται κακοποίηση.)

Για να καταλάβουμε το γιατί δε φεύγει μια γυναίκα από μια κακοποιητική σχέση πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τη φύση της κακοποιητικής σχέσης κι έπειτα την ψυχοσύνθεση ενός ατόμου που κακοποιείται συστηματικά.

Ας ξεκινήσουμε με τη φύση της κακοποιητικής σχέσης. Όσοι αναρωτιούνται «Μα γιατί δε φεύγει, εγώ στη θέση της θα έφευγα μόλις έπεφτε το πρώτο χαστούκι» δεν καταλαβαίνουν πως η κακοποίηση δεν ξεκινά με τον έντονο τρόμο και την πιθανή βία τα οποία το θύμα βιώνει στο σήμερα μετά από χρόνια σχέσης. Η κακοποίηση ξεκινά σχεδόν πάντα με «άκακα» λεκτικά και μη-λεκτικά μηνύματα. Ένας «αθώος» καγχασμός/μορφασμός εν είδει αστείου όταν η γυναίκα μιλά για ένα της επίτευγμα, σχόλια του τύπου «Πώς είσαι έτσι, μωρέ» όταν η γυναίκα φορέσει τα καινούργια ρούχα που αγόρασε, ή «άσε να το χειριστώ εγώ, ξέρουμε πως δεν είσαι και η πιο έξυπνη» ειπωμένα δήθεν χαριτωμένα, είναι αυτά που βιώνει η γυναίκα λίγο μετά το ξεκίνημα της σχέσης. Φυσικά αυτά τα λεκτικά και μη-λεκτικά μηνύματα συνοδεύονται από πληθώρα γλυκών εκδηλώσεων αγάπης, που σε συνδυασμό με τα συναισθήματα της γυναίκας προς τον σύντροφό της, θολώνουν την κρίση της μπερδεύοντάς τη, και τα παραβλέπει. Αυτό που όμως δεν μπορεί να αντιληφθεί είναι πως όλες αυτές οι λεκτικές και μη συμπεριφορές σιγά-σιγά δηλητηριάζουν και εν τέλει διαβρώνουν τον ψυχισμό της. Η γυναίκα αρχίζει να χάνει την αυτοπεποίθησή της, αρχίζει να νιώθει ανασφάλεια για την προσωπικότητά της και τον χαρακτήρα της, και αρχίζει να πιστεύει πως αυτό που της λέει ο σύντροφός της για την ίδια και την αξία της μάλλον είναι αλήθεια δεδομένου πως, όπως λέει, την αγαπά και θέλει το καλό της. Με αυτόν τον τρόπο σιγά-σιγά ο σύντροφος αποκτά πάτημα για να προχωρά σε όλο και χειρότερες λεκτικές και μη συμπεριφορές (ύβρεις και χειροδικία).

Ένα καλό παράδειγμα/παρομοίωση για να καταλάβουμε πως λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός, είναι να σκεφτούμε την καρέκλα που έχουμε όλοι στο σπίτι μας (συνήθως στο υπνοδωμάτιο) η οποία είναι γεμάτη ρούχα. Τις πρώτες μία, δύο, τρεις φορές που θα πετάξουμε ένα ρούχο μας πάνω στην καρέκλα, όλα είναι εντάξει. Η καρέκλα έχει τρία μπλουζάκια πάνω. Προτού όμως το καταλάβουμε η καρέκλα έχει μια στοίβα ρούχα πάνω της και απορούμε πως έφτασε το πράγμα σε αυτό το σημείο! Πως ξέφυγε. Εμείς μόνο ένα μπλουζάκι πετάξαμε πάνω στην καρέκλα!

Η κακοποίηση έχει παρόμοια, ύπουλη εξέλιξη. Ξεκινά με ένα μισο-αστείο, μισο-υποτιμητικό σχολιάκι και πριν το καταλάβεις βρίσκεσαι στο πάτωμα, μετά από καυγά, έχοντας φάει ένα χαστούκι, με τον σύντροφό σου να κλαίει και να ορκίζεται πως σε αγαπά, πως δε θα το ξανακάνει ποτέ, πως θόλωσε, του είπες κι εσύ εκείνο το πράγμα που τον εξαγρίωσε (ωπ να την και η μετάθεση ευθύνης για το χαστούκι που μόλις έφαγες), αλλά καταλαβαίνει το λάθος του και δε θα το επαναλάβει. Παρατηρούμε πως ακόμη και τη στιγμή που ο θύτης απολογείται, πλημμυρίζοντας το θύμα με δηλώσεις αγάπης και μεταμέλειας, θα φροντίσει να προσθέσει ένα φευγαλέο μικρό σχόλιο για την ευθύνη που φέρει η ίδια η γυναίκα για το ξέσπασμά του, που οδήγησε στο χαστούκι που της έριξε. Η μετάθεση της ευθύνης στο θύμα της κακοποίησης είναι μια συνήθης πρακτική η οποία αποδυναμώνει ακόμα περισσότερο τη γυναίκα διότι ενισχύει την πεποίθηση πως το φταίξιμο γι’ αυτό που της συμβαίνει είναι δικό της. Η ενοχή είναι κάτι που νιώθει κατεξοχήν το θύμα και όχι ο θύτης. Η ενοχή που νιώθει η γυναίκα μπορεί να γίνει κατανοητή ως μια προσπάθεια του θύματος να βγάλει ένα χρήσιμο συμπέρασμα από την καταστροφή την οποία μόλις έζησε (την κακοποιητική συμπεριφορά) και να ανακτήσει μια αίσθηση δύναμης και ελέγχου. Το να πιστέψει πως θα μπορούσε να είχε κάνει εκείνη κάτι διαφορετικά και καλύτερο ώστε να υπήρχε καλύτερη έκβαση στον καυγά (όχι χαστούκι) μπορεί να είναι πιο υποφερτό σαν σκέψη από το να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, που είναι πως είναι αβοήθητη.

Το αίσθημα ανημποριάς της γυναίκας εντείνεται λόγω της αποσύνδεσής της από ένα υποστηρικτικό, φιλικό ή συγγενικό, περιβάλλον. Πολύ συχνά ο σύντροφος κάνει κινήσεις οι οποίες οδηγούν στην αποκοπή της γυναίκας από τους φίλους και τους συγγενείς της. Στην αρχή αυτές οι κινήσεις μοιάζουν άκακες («ας δούμε τους δικούς μου συγγενείς/φίλους αντί για τους δικούς σου») έως και κολακευτικές («ας βγαίνουμε πάντα μαζί», «δε μου αρέσει να βγαίνεις μόνη σου, θέλω να είμαστε πάντα μαζί»). Σύντομα όμως η γυναίκα βρίσκει τον εαυτό της χωρίς ένα δίκτυο ανθρώπων στο οποίο να μπορεί να στραφεί στην ώρα ανάγκης της για ψυχολογική, ηθική, ή και πρακτική υποστήριξη.

Για να αντιληφθούμε την ψυχοσύνθεση ενός ατόμου που κακοποιείται συστηματικά, πρέπει να εστιάσουμε στις πράξεις του θύτη. Αυτό που κάνει ο θύτης ξεκινώντας με άσχημα, ύπουλα σχολιάκια και καταλήγοντας ενίοτε στη βία, είναι να ασκεί ψυχολογικό έλεγχο και εξουσία. Οι μέθοδοι καθιέρωσης ελέγχου πάνω σε ένα άτομο είναι βασισμένες στη συστηματική, επαναλαμβανόμενη πρόκληση ψυχολογικού τραύματος. Πρόκειται για πράξεις που προκαλούν αποδυνάμωση, τρόμο, και αίσθημα ανημποριάς. Ο θύτης μπορεί να μην χρειάζεται καν την πρόκληση βίας ως εργαλείο χειρισμού της γυναίκας. Η απειλή θανάτου ή πρόκλησης τραυματισμού της γυναίκας ή των παιδιών της είναι αρκετά για να κρατήσουν το θύμα σε μία μόνιμη κατάσταση τρόμου. Οι απειλές είναι πολύ συχνότερες από την βία επί του πρακτέου. Σκεφτείτε να ζείτε, να περπατάτε, να ψωνίζετε, να συζητάτε, έχοντας έναν μόνιμο φόβο, που δεν μπορείτε να ξεχάσετε, πως κάτι θα συμβεί σε εσάς ή τα παιδιά σας.

Ο κακοποιητικός σύντροφος όμως δεν μεταδίδει στη γυναίκα μόνο τον φόβο του θανάτου ή της βίας, αλλά επιπλέον την κάνει να νιώθει ευγνωμοσύνη που της επέτρεψε να γλιτώσει τον θάνατο ή τη βία. Επιζώντες κακοποίησης έχουν δηλώσει πως πολλές φορές πίστευαν πως θα πεθάνουν (χωρίς καν να τους ασκηθεί βία, μόνο με την απειλή!) και πως τους χαρίστηκε η ζωή την τελευταία στιγμή. Μετά από πολλές επαναλήψεις αυτού του κύκλου (πίστεψα πως θα πέθαινα-μου χάρισε τη ζωή), το θύμα μπορεί να βιώσει το παράδοξο να βλέπει τον θύτη της ως τον σωτήρα της που της χάρισε την ευκαιρία να ζήσει.

Επιπρόσθετα της πρόκλησης φόβου, ο θύτης επιδιώκει να καταστρέψει την αυτονομία του θύματος. Αυτό επιτυγχάνεται με έλεγχο του τι φορά το θύμα («αυτή η φούστα είναι πρόστυχη μην την φορέσεις», «στρινγκ φοράνε μόνο οι πόρνες»), πότε θα μιλήσει («τώρα μιλάνε οι άντρες, πήγαινε στην κουζίνα σου»), και πως θα διαχειριστεί το σώμα της («τώρα είσαι μαζί μου δε χρειάζεται να βάφεσαι/φτιάχνεις τα μαλλιά σου/βάφεις τα νύχια σου/κάνεις αποτρίχωση στα γεννητικά όργανα», «σταμάτα να τρως αυτές τις αηδίες», «σταμάτα να πίνεις αλκοόλ, η γυναίκα που είναι σε σχέση με μένα δεν θα πίνει αλκοόλ»). Ακόμη κι αν οι βασικές σωματικές ανάγκες του θύματος (ένδυση, τροφή κλπ) ικανοποιούνται, αυτή η προσβολή της σωματικής της αυτονομίας την ντροπιάζει και σιγά-σιγά της καταστρέφει το ηθικό και την αυτοπεποίθηση.

Και φτάνουμε στην ντροπή. Η οποία, μαζί με την ενοχή, είναι κάτι που βιώνει έντονα το θύμα (αντί για τον θύτη). Διότι παρά τον ψυχολογικό τραυματισμό που υπόκειται, η γυναίκα νιώθει πως αυτό που της συμβαίνει αποτελεί παραβίαση της σωματικής και ψυχικής ακεραιότητάς της. Και νιώθει ντροπή και ενοχές διότι σκέφτεται πώς φέρει όλη την ευθύνη η ίδια γι’ αυτό που της συμβαίνει. Η γυναίκα όμως δεν μπορεί να κάνει μια δίκαιη, σωστή εκτίμηση της κατάστασής της μέχρι να φτάσει στο σημείο να καταλάβει πέραν πάσης αμφιβολίας πως καμία πράξη εκ μέρους της δεν απαλλάσσει τον σύντροφό της από την ευθύνη των κακοποιητικών πράξεών του.

Επομένως μπορούμε να καταλάβουμε πως όταν μιλάμε για μια γυναίκα η οποία βρίσκεται σε μια σχέση στην οποία υπάρχει λεκτική ή/και μη-λεκτική κακοποίηση, δεν μιλάμε για μια γυναίκα με ακέραιο ψυχισμό αλλά για μια γυναίκα της οποίας ο ψυχισμός έχει διαταραχθεί, που έχει υποστεί αργό και σταθερό ψυχολογικό τραυματισμό, αποδυνάμωση της προσωπικότητάς της και της αυτοπεποίθησής της, αποσύνδεσή της από υποστηρικτικό (φιλικό ή συγγενικό) περιβάλλον, η οποία ζει σε καθεστώς μόνιμου τρόμου, με φόβο για τη σωματική της ακεραιότητα και τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών της, ακόμα κι αν δεν της ασκείται συχνά βία. Κοινώς, μιλάμε για μία γυναίκα παγιδευμένη.

Αυτή η κατάσταση «ομηρίας» εξαιτίας της κατακερματισμένης ψυχολογίας της γυναίκας εντείνεται λόγω των πρακτικών εμποδίων που την δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο να ξεφύγει.

Ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο πολλές γυναίκες δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τον γάμο/σχέση τους είναι η έλλειψη οικονομικής ανεξαρτησίας. Είτε λόγω επαγγελματικής απειρίας είτε εξαιτίας πίεσης από τον σύντροφο, η γυναίκα δεν έχει δική της δουλειά και κατ’ επέκταση δικά της χρήματα. Αυτό την κάνει ευάλωτη καθώς η επιβίωσή της (και η επιβίωση των παιδιών της) εξαρτάται εξ’ ολοκλήρου από τον σύντροφο. Ακόμη κι αν έχει όμως δική της δουλειά είναι πολύ πιθανό πως ο σύντροφος έχει απόλυτη εξουσία και έλεγχο επί της διαχείρισης των οικονομικών (όπως και σε κάθε άλλο τομέα της ζωής της) καθιστώντας την εξαρτημένη από εκείνον.

Ακόμα κι αν σχηματιστεί η ιδέα της φυγής από το κακοποιητικό περιβάλλον, η αμέσως επόμενη σκέψη της γυναίκας είναι «Πού θα πάω;». Πολλές γυναίκες στερούνται ενός ασφαλούς μέρους στο οποίο μπορούν να πάνε μόνες ή με τα παιδιά τους. Δεν έχουν ένα πατρικό/μητρικό σπίτι στο οποίο να μπορούν να επιστρέψουν, κι ακόμη κι αν έχουν μπορεί να μην νιώθουν πως θα είναι ασφαλείς από τον κακοποιητικό σύντροφο σε αυτό το σπίτι. Ο τρόμος πως όπου κι αν πάνε ο σύντροφος θα τις βρει και θα τις βλάψει είναι βαθιά εμποτισμένος μέσα τους.

Φυσικά υπάρχουν πολλές γυναίκες οι οποίες καταφέρνουν και ξεφεύγουν από τις κακοποιητικές τους σχέσεις. Το να φτάσει όμως η γυναίκα να κάνει το βήμα να φύγει από την κακοποιητική σχέση είναι κάτι δύσκολο, και η προτροπή «απλά φύγε» ή «απλά εγκατέλειψέ τον» είναι πολύ δυσκολότερη απ’ όσο ακούγεται. Απαιτούνται πολλά «στάδια προετοιμασίας» (δημιουργία σταθερού υποστηρικτικού περιβάλλοντος-άνθρωποι που θα ακούσουν τη μαρτυρία της γυναίκας για την κακοποίησή της και θα την πιστέψουν, εύρεση ασφαλούς καταλύματος για την ίδια και τα παιδιά της, νομικά βήματα για εξασφάλιση της σωματικής της ακεραιότητας και των παιδιών της στο μέγιστο δυνατό βαθμό κ.α.) που μπορούν να συζητηθούν σε ένα άλλο άρθρο με λεπτομέρεια.

Για την ώρα ας αρκεστούμε στο ότι η πραγματικότητα μιας γυναίκας που ζει σε καθεστώς κακοποίησης είναι σκληρή και δύσκολη, και είναι κρίμα να την μειώνουμε με μια σκληρή, ανίδεη, κακοποιητική ερώτηση όπως «μα γιατί δε φεύγεις;».

Νάσια Μετόκη

Πηγή

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να έχει ένα παιδί. Αυτό όμως δεν σε κάνει αυτομάτως πατέρα. Η πατρότητα (αλλά και η μητρότητα) αποκτούν νόημα όταν διαθέτεις το κουράγιο, τη διάθεση και την ψυχική δύναμη να γίνεις ο πυλώνας της οικογένειάς σου. 

Με λίγα λόγια, πατέρας γίνεσαι τη στιγμή που αποφασίζεις να φιλτράρεις τις προτεραιότητές σου, να μειώσεις τον εγωισμό σου, να ανταποκριθείς στις ανάγκες του παιδιού σου και να στηρίξεις με όλες σου τις δυνάμεις τον άνθρωπό σου. Γιατί μπορεί η μητέρα να αναλαμβάνει από τη φύση της το δύσκολο έργο της βασικής ανατροφής του παιδιού, αλλά ο πατέρας είναι εκείνος που την κρατάει όρθια και δυνατή για να το φέρει εις πέρας με επιτυχία. 

Ή, όπως πολύ σωστά λέει και το παρακάτω κείμενο, καλός πατέρας είναι εκείνος που αγαπάει τη μητέρα του παιδιού του.

«Οικογένεια. Ένα από τα μεγαλύτερα ιδανικά που όσο εύκολα μπορεί να πάρεις την απόφαση να τη χτίσεις, τόσο εύκολα μπορεί σε μια στιγμή να διαλυθεί ολοσχερώς.

Οικογένεια δεν είναι μόνο τα κυριακάτικα τραπέζια και οι εκδρομές στο Ναύπλιο, είναι οι δεσμοί αίματος και αγάπης.

Μπορεί η γυναίκα στη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής οικογένειας να είναι η κεφαλή του σπιτιού, αλλά χωρίς τον άντρα τα πράγματα δυσχεραίνουν.

Πατέρας, μπαμπάς, μάνα, μανούλα, οι πρώτες και πιο όμορφες λέξεις ενός παιδιού.

Ο πατέρας μπορεί να μην περνάει τη δοκιμασία του τοκετού, αλλά είναι «συνένοχος» για πλάσμα που έρχεται στη ζωή. Πώς να είναι άραγε ο ιδανικός πατέρας; Υπάρχει; Υπάρχουν καλούπια για να τον πλάσεις και να τον αποκτήσεις όπως εσύ θες;

Συνειδητά όχι.

Καλός πατέρας είναι αυτός που αγαπάει τη μητέρα του παιδιού. Ένα ευτυχισμένο παιδί είναι αποτέλεσμα δυο αγαπημένων γονιών.

Ακόμα και όταν οι γονείς ζουν χωριστά, ο σωστός πατέρας οφείλει να σέβεται και να αγαπάει τον άνθρωπο που ο ίδιος επέλεξε να φέρει στον κόσμο τους απογόνους του.

Ο δεσμός πατέρα και παιδιού είναι ισόβιος.

Ένας καλός πατέρας ποτέ δε θα αφήσει την ανατροφή των παιδιών του κατ’ αποκλειστικότητα στη μάνα. Είναι εκεί, παρών, συμμετέχει, παίρνει πρωτοβουλίες και δεν επαναπαύεται στη μητρική αγάπη.

Ένα υγιές παιδί θέλει να νιώθει την παρουσία του πατέρα. Πατέρας που θα πει την ατάκα «εσύ τους έκανες έτσι» για μένα έχει αποτύχει.

Με ποιο δικαίωμα αποποιείται ένα γονιός την ευθύνη της ανατροφής του παιδιού του; Και αν όντως η μητέρα έκανε λάθη, εσύ ως πατέρας πού ήσουν να της υποδείξεις το λάθος της;

Ο ιδανικός πατέρας πρέπει να αποπνέει σεβασμό και όχι να τον απαιτεί επειδή έχει τον τίτλο του γονιού.

Το πρότυπο του πατέρα ως πρότυπο δύναμης και υποταγής είναι πλέον de mode.

Αυτό  που πρέπει να εισπράξει το παιδί από τον πατέρα είναι η αφοσίωση και η αλληλοβοήθεια μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον.

Να τον θαυμάζει και όχι να τον φοβάται. Να θέλει να του μοιάσει και όχι να τον μιμηθεί.

Ιδανικός πατέρας είναι αυτός που θα μπορεί να ασχοληθεί και μόνος του με το παιδί του χωρίς τη σύμπραξη της μητέρας. Δε θα χρειάζεται την εικοστετράωρη βοήθεια της, γιατί θα ξέρει πια και μόνος του να τα βγάζει πέρα.

Δε θα έχει τον τίτλο του πατέρα επειδή απλά βοήθησε στη σύλληψη, αλλά επειδή μέσα του γεννήθηκε η ανάγκη να εξελιχθεί και να εξελίξει.

Ο ιδανικός πατέρας δεν επαναπαύεται στο γεγονός ότι παρέχει οικονομική στήριξη στο από κοινού ταμείο. Στηρίζει τη μάνα και την καθησυχάζει, όπου υπερβάλλει.

Μεγαλώνουν τα παιδιά, μεγαλώνουν και τα προβλήματα.

Είναι εκεί που ο πατέρας θα φοβηθεί να αναμειχθεί με τα εφηβικά προβλήματα. Θα ρωτάει τη μητέρα γιατί κλαίει η κόρη του και γιατί ο γιος έχει τόσα νεύρα.

Ο ιδανικός πατέρας θα αγκαλιάσει τα παιδιά του και δε θα φοβηθεί μήπως τσαλακωθεί η εικόνα του άτρωτου, που έγινε τρυφερός. Δε θα κάνει κηρύγματα στα μεσημεριανά τραπέζια, δε θα φωνάζει και δε θα χτυπάει το χέρι στο τραπέζι για να επιβληθεί. Θα συμβουλεύει με κατανόηση.

Θα είναι ο πατέρας που θα φοβάται μήπως πληγώσουν την κόρη του και θα είναι εκεί να της κρατήσει το χέρι, όταν το κοριτσάκι του γίνεται γυναίκα.

Θα είναι εκεί να μάθει στο γιο του να σέβεται τις γυναίκες και να τις αγαπάει. Δε θα είναι θεατής της οικογενειακής ζωής, αλλά μέτοχος.

Θέλω ο πατέρας των παιδιών μου να είναι από επιλογή μου και όχι από τύχη.

Θέλω να αγαπάει εμένα για να μπορέσω να αγαπήσω και εγώ με τη σειρά μου αυτό που θα μας κρατάει δεμένους για μια ζωή, τα παιδιά μας. Θέλω το εμείς να γιγαντώνεται απέναντι στο εγώ μας και αυτό να εισπράττουν και τα παιδιά μας.

Θέλω να είμαστε συνυπεύθυνοι των επιλογών μας και όχι τα παιδιά μας να γίνονται έρμαιο των λαθών μας.

Δε θέλω να φοβάμαι ότι αν πάθω κάτι, πώς τα παιδιά μου θα τα βγάλουν πέρα. Θέλω να μπορώ να στηρίζομαι πάνω στον άνθρωπο που εγώ έκανα πατέρα.

Θέλω να κατακτήσει επάξια τον τίτλο του πατέρα, όχι απλά να το αποκτήσει απλά λόγω ενός τοκετού.

Θέλω, θέλω, θέλω. Τα όμορφα πρότυπα, όμορφα καίγονται.

Ποτέ δε θα υπάρξει ιδανικό, γιατί ποτέ κανένας δεν γεννήθηκε με τα προσωπικά μας πρότυπα.

Ένα τελευταίο και πιο βασικό θέλω θα πω. 

Θέλω έναν άντρα που να τον θαυμάζω με την ουσιαστική έννοια του όρου και να καμαρώνω που εγώ τον επέλεξα για πατέρα των παιδιών μου. Τίποτα άλλο δε θέλω.»

Πηγή

Δυστυχώς βλέπουμε ότι καθημερινά τα παιδιά μας λαμβάνουν λάθος πληροφόρηση και πρότυπα. Είναι πολύ σημαντικό να μοιραστούμε αυτό το άρθρο με πολλές γυναίκες για να αφυπνίσουμε πολλά νεαρά κορίτσια.

«Στέλνω ένα πολύ δυνατό μήνυμα στα νέα κορίτσια – μην κάνετε πορνό».

Αυτό δηλώνει κατηγορηματικά σε ένα βίντεο η πρώην πορνοστάρ Μπρι Όλσον, η οποία μπήκε στη βιομηχανία του πορνό όταν ήταν μια 19χρονη φοιτήτρια. Αυτό που την προσέλκυσε ήταν οι υψηλές αμοιβές, αλλά τελικά κατέληξε να αποσυρθεί στα 25 της, κάτι που σημαίνει ότι είχε τη δύναμη να πει «όχι» σε μισθούς που έφταναν μέχρι και τα 60.000 δολάρια.

Ποιος είναι ο λόγος για αυτή της την απόφαση; Τον εξηγεί σε ένα βίντεο στο κανάλι «Real Women Real Stories» («Αληθινές Γυναίκες Αληθινές Ιστορίες»), στο οποίο μοιράζεται όσα έζησε μέσα στη βιομηχανία του πορνό, αλλά και το πώς ήταν η ζωή της όταν αποφάσισε να φύγει.

«Όταν βγαίνω έξω, νιώθω λες και στο μέτωπό μου γράφει τσούλα. Όλα αυτά τα πράγματα που έχουν αποκαλέσει οι άνθρωποι. Είναι λες και θα μπορούσα πάρω όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς, να τους τυπώσω σε μια κορδέλα που θα τυλίξω γύρω από το σώμα μου – όλα αυτά τα πράγματα που έχουν γράψει για μένα στο Ίντερνετ – έτσι νιώθω όταν βγαίνω έξω στον δρόμο» λέει.

Η Όλσον προσπαθεί τώρα να αρχίσει μία καριέρα ως «κανονική» ηθοποιός, αλλά κάθε μέρα παλεύει με την εικόνα που έχουν οι άλλοι για αυτήν ως πρώην πορνοστάρ: «Απογοητεύομαι τόσο πολύ όταν γνωρίζω έναν νέο φίλο και τελικά δεν θέλει να είναι άλλο φίλος μου. Μερικές φορές είναι ευκολότερο για μένα να μην βγω από το σπίτι.»

Για την ίδια τα λεφτά, όσο καλά και εάν ήταν, δεν είχαν τελικά καμία αξία, αφού έγραφαν και γράφουν τόσο άσχημα πράγματα για εκείνη ή την αντιμετωπίζουν με τόσο μειωτικό τρόπο.

Τα λόγια της είναι πραγματικά συνταρακτικά: «Οι άνθρωποι με αντιμετωπίζουν λες και είμαι παιδόφιλη, όχι ως κάποια που δούλευε κάποτε στη βιομηχανία του σεξ, με αντιμετωπίζουν σαν κάποια που θα έκανε κακό σε παιδιά».

Η παρακολούθηση του βίντεο σίγουρα δεν είναι κάτι εύκολο, αφού με το όσα λέει η Όλσον μάς φέρνει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό και τις προκαταλήψεις μας. Πώς θα συμπεριφερόμασταν οι ίδιοι σε αυτή την κοπέλα, της οποίας το μόνο «λάθος» είναι ότι επέλεξε σε νεαρή ηλικία να βγάλει χρήματα με αυτόν τον τρόπο; Δεν έκλεψε, δεν σκότωσε, δεν έχει κάνει άμεσο κακό σε ούτε έναν από εμάς. Οι ίδιοι που σηκώνουν το δάχτυλο και την κατηγορούν είναι χωρίς αμφιβολία οι ίδιοι που «διασκέδασαν» με την επιλογή της.

Αυτό που ζητάει η ίδια, είναι κάτι απλό, να της συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται και σε κάθε άλλη 25χρονη. «Δεν νομίζω ότι θα συμβεί ποτέ», λέει ξεσπώντας σε κλάματα. «Για αυτό και δεν το σκέφτομαι».

Πηγή

Μια μεγάλη έκπληξη περίμενε τους θαυμαστές της Κάμερον Ντίαζ την Παρασκευή 3 Ιανουαρίου: η ανακοίνωση για την γέννηση της κόρης της μέσω του προσωπικού της λογαριασμού στο Instagram.

H Kάμερον Ντίαζ και ο Μπέντζι Μάντεν κρατούν στην αγκαλιά τους το πρώτο τους παιδί και η χαρά φαίνεται ότι θα είναι το κυρίαρχο συναίσθημα της δεκαετίας που μόλις ξεκίνησε. Στα 47 της χρόνια, η Κάμερον Ντίαζ υποδέχτηκε ένα υγιέστατο κοριτσάκι, του οποίου φωτογραφία δεν θα δούμε σύντομα, όπως η ίδια αποκάλυψε στο δημόσιο μήνυμά της.

Το ζευγάρι θέλοντας να προστατέψει την μικρή από την δημοσιότητα, δεν θα προβεί σε δημοσίευση κάποιας φωτογραφίας. Το μόνο που μπορεί να μας αποκαλύψει προς το παρόν είναι το όνομά της: Raddix!

Αυτά ήταν τα λόγια του ζευγαριού στο ποστ της ηθοποιού στο Instagram:

«Kαλή χρονιά από τους Maddens. Είμαστε ευτυχείς, ευλογημένοι και ευγνώμονες που ξεκινάμε αυτή την δεκαετία ανακοινώνοντας την γέννηση της κόρης μας, Raddix Madden. Αμέσως κέρδισε τις καρδιές μας και συμπλήρωσε την οικογένειά μας. Αν και νιώθουμε ενθουσιασμό που μοιραζόμαστε την είδηση, νιώθουμε την ανάγκη να προστατεύσουμε την ιδιωτικότητα της μικρής μας. Γι’αυτό τον λόγο δεν θα δημοσιεύσουμε φωτογραφίες, ούτε θα μοιραστούμε περισσότερες λεπτομέρειες, πέραν του γεγονότος ότι είναι πραγματικά χαριτωμένη…»

Πηγή