Η αυτοπεποίθηση δεν είναι μια αυτονόητη κατάσταση – είναι μια εσωτερική δύναμη που χτίζεται μέρα με τη μέρα, μάχη με τη μάχη. Για τη σύγχρονη γυναίκα, η αυτοπεποίθηση δεν είναι απλώς μια ψυχολογική κατάσταση, αλλά εργαλείο επιβίωσης και επιτυχίας.

Η καταπίεση του παρελθόντος

Για αιώνες, η γυναικεία αυτοπεποίθηση περιοριζόταν σε ρόλους “αποδεκτούς” από την κοινωνία: μητέρα, σύζυγος, νοικοκυρά. Κάθε απόκλιση από αυτά τα πρότυπα θεωρούνταν απειλή. Οι γυναίκες που τολμούσαν να ορθώσουν φωνή αντιμετωπίζονταν με καχυποψία ή ακόμα και κοινωνική απόρριψη.

Η σύγχρονη πρόκληση

Σήμερα, οι γυναίκες καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα σε καριέρα, οικογένεια, κοινωνικές προσδοκίες και προσωπική εξέλιξη. Αυτή η πολυπλοκότητα δημιουργεί πίεση, αλλά και ευκαιρίες. Η αυτοπεποίθηση γίνεται ο πυλώνας για να αντιμετωπιστούν οι προκαταλήψεις, οι ανισότητες και οι εσωτερικές αμφιβολίες.

Πώς καλλιεργείται η αυτοπεποίθηση

1. Αυτογνωσία: Γνώρισε τον εαυτό σου – τις δυνάμεις και τις αδυναμίες σου.
2. Στήριξη: Δημιούργησε ένα δίκτυο ανθρώπων που σε ενθαρρύνουν.
3. Ανθεκτικότητα: Κάθε αποτυχία είναι ένα βήμα προς την πρόοδο.
4. Αυτοεκτίμηση: Μην υποτιμάς τα επιτεύγματά σου – γιόρτασέ τα!

Από την ανασφάλεια στη δύναμη

Η αυτοπεποίθηση είναι επιλογή. Δεν σημαίνει αλαζονεία, αλλά βαθιά κατανόηση του ποια είσαι και τι αξίζεις. Μια γυναίκα με αυτοπεποίθηση δεν περιμένει την έγκριση των άλλων – την έχει δώσει ήδη η ίδια στον εαυτό της.

Το Cityvibes.gr «φιλοξενεί» το βιβλίο της Ψυχολόγου – Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπεύτριας, Στέλλας Κολυβοπούλου, που συνδυάζει την επιστημονική γνώση με την προσωπική βιωματική εμπειρία. Σε αυτό το έργο, η συγγραφέας μοιράζεται τη δική της πορεία μέσα από τη μοναδική και πολυδιάστατη εμπειρία της μητρότητας, εξετάζοντας πώς οι αλλαγές στη ζωή μιας γυναίκας ως μητέρα επηρεάζουν την ψυχική της κατάσταση, την ταυτότητά της και τις σχέσεις της. Μέσα από προσωπικές ιστορίες, βαθιά συναισθηματικές αναλύσεις και επιστημονικές προσεγγίσεις, το βιβλίο ανοίγει έναν διάλογο για την ψυχολογία της μητρότητας, την εσωτερική αναζήτηση και τις προκλήσεις που προκύπτουν όταν μια γυναίκα καλείται να συνδυάσει τις πολλαπλές της ταυτότητες. Ένα έργο γεμάτο ευαισθησία και αυτογνωσία, που θα μιλήσει σε κάθε γυναίκα που βιώνει την μητρότητα με συνειδητότητα και αναζητά να κατανοήσει καλύτερα τον εαυτό της και τις αλλαγές που αυτή φέρνει.

Η Στέλλα Κολυβοπούλου, είναι Ψυχολόγος- Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια, με MA στις Ψυχαναλυτικές Σπουδές (UK), MA στην Χοροθεραπεία (UK). Συνεχίζει τις σπουδές της στην
Βορειοελλαδική Ψυχαναλυτική Εταιρεία. Ξεκίνησε να δουλεύει στη γενική και
ειδική αγωγή της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και σε ψυχιατρική κλινική του
Λονδίνου. Από το 2007 μέχρι το 2016 δούλευε στο κέντρο εργοθεραπείας “Πράξη”
στη Βέροια. Το 2009 συμμετείχε στη Διεπιστημονική Ομάδα της Μονάδας Εφήβων,
του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ μέσω επιδοτούμενου προγράμματος
του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και μέχρι το 2016 ήταν Επιστημονικός Συνεργάτης
της συγκεκριμένης Μονάδας. Δίδασκε στην Εταιρεία “Ψυχολογία – Τέχνη” και ως
συνεργάτης της εταιρείας δίδασκε στο πανεπιστήμιο Αιγαίου. Είναι Διοργανώτρια
/Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ «Ψυχοθεραπευτής, Καλλιτέχνης και
Θεατής: μία συνάντηση αμοιβαίων μεταμορφώσεων». Ζει και εργάζεται ιδιωτικά
στην Θεσσαλονίκη.

«Θα ήθελα να ξεκινήσω με ένα μεγάλο ευχαριστώ για τον χώρο που μου δίνετε να
μιλήσω για την μητρότητα και πώς η ψυχανάλυση μπορεί να μας στηρίξει και να
γίνει ένα χρήσιμο εργαλείο που μπορεί να έχει κανείς πριν ή κατά τη διάρκεια της
εγκυμοσύνης αλλά και μετά την γέννηση του παιδιού. Έχει ενδιαφέρον πως την ίδια
περίοδο με την πρόταση σας έρχεται και η βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου μου “Το
ημερολόγιο μίας εγκυμονούσας. Μία βιωματική αφήγηση”, από τις Εκδόσεις
ΕΠΕΚΕΙΝΑ.

Μιλώντας για τον χώρο αλλά και τον χρόνο που μου προσφέρεται για να μιλήσω,
σκέφτομαι και τον χώρο και χρόνο που προσφέρει μία θηλυκότητα μέσω του
σώματος της αλλά και των σκέψεων και των ασυνείδητων φαντασιώσεων της να
δημιουργήσει ένα έμβρυο, βρέφος, το δικό της παιδί. Τι μωρό φαντασιώνεται
άραγε; Πώς φαντασιώνεται τη ζωή της; Θέλει ή δεν θέλει ένα μωρό; Μπορεί να
κάνει και με ποιόν τρόπο; Πολλές σκέψεις και ερωτήματα υπάρχουν πάνω σε αυτό
το μεγάλο και πολύ σημαντικό θέμα σχετικά με την μητρότητα. Θα μπορούσαμε να
μιλάμε με τις ώρες για αυτό το θέμα, που τα τελευταία χρόνια μοιάζει να ακούγεται
όλο και περισσότερο αλλά και να αγκαλιάζεται και να φροντίζεται από πολλές
επιστήμες.

Η εγκυμοσύνη μεταμορφώνει την γυναίκα με την γέννηση ενός παιδιού αλλά θα
μπορούσα να πω ουσιαστικά αλλά και συμβολικά τον κόσμο ολόκληρο. Μία
γέννηση, είναι ένα δημιούργημα, μία ζωή που μαζί με τις άλλες ζωές και με όλα
αυτά που γεννιούνται καθημερινά έχουμε αυτόν τον κόσμο, καλό ή/και κακό, είναι
αυτός ο κόσμος μας, ολόκληρος. Η μητρότητα λοιπόν, θα μπορούσα να προσθέσω
εδώ δεν βρίσκεται μόνο στην γέννηση ενός μωρού αλλά μία γυναίκα μπορεί να
γεννήσει μία έρευνα, να δημιουργήσει μία υπέροχη τάξη σε ένα σχολείο, να
διευθύνει μία εταιρεία και γενικότερα μία γυναίκα μπορεί να μετουσιώσει την
μητρότητα σε κάτι ευρύτερα πνευματικό μέσω της φροντίδας της για τον κόσμο
γύρω της. Αυτό γιατί μία γυναίκα επιθυμεί να δώσει ζωή σε κάτι νέο, σε κάτι
που θα την βοηθήσει να εξελιχθεί και η ίδια, να δώσει νόημα στη ζωή, να αλλάξει ο
κόσμος και να μεταμορφωθεί. Έτσι λοιπόν, μία γυναίκα νιώθει την μητρότητα είτε
φέρνοντας στον κόσμο το μωρό της, με δικά της ωάρια ή και με δότριας ωάρια, ή
υιοθετώντας ένα βρέφος, είτε φέρνοντας στον κόσμο κάτι καινούργιο που θα τον
βοηθήσει τον τελευταίο να παραμείνει και να εξελιχθεί. Άλλωστε αυτό το
παρατηρούμε και στην υπόλοιπη φύση, ενώ καίγονται δάση και ζώα, βλέπουμε
μετά από χρόνια να φυτρώνουν πάλι νέα δέντρα, να γεννιούνται ζωάκια και αυτό
είναι η φύση μας, να γεννιόμαστε.

Εδώ λοιπόν, σε αυτό το “γεννιόμαστε” χρειάζεται να αναφερθούμε και στο ιστορικό
που υπάρχει στον καθένα μας, με ποια ιστορία ήδη χαραγμένη ψυχικά πάνω μας
ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο; Κουβαλάμε την ιστορία των γονιών μας, των
παππούδων μας, την ιστορία της χώρας μας, φτώχειας, πολέμου και πολλά άλλα
για να φτάσουμε στην ιστορία της δικής μας γέννησης και των παιδιών μας.
Φορτωμένοι λοιπόν με τις ιστορίες των προηγούμενων γενεών, δημιουργούνται και
οι ανάλογες ασυνείδητες φαντασιώσεις για το πώς θα θέλει μία γυναίκα να
μεγαλώσει το παιδί της. Σε ποιον θα θέλει να μοιάσει; Tι χαρακτηριστικά θα ήθελε
να έχει το παιδί της; Σε τι περιβάλλον; Με ποιους ανθρώπους γύρω της; Η γυναίκα αρχίζει να φαντάζεται τι μητέρα θα ήθελε να γίνει, καλύτερη από την μητέρα της,
όπως η μητέρα της καλύτερη από την προηγούμενη γενιά και πάει λέγοντας. Ποιον
άνθρωπο θα ήθελε να έχει δίπλα της για να δημιουργήσουνε μία οικογένεια ή η
απόφαση της να μεγαλώσει ένα παιδί μόνη της και πολλά άλλα ερωτήματα και
σκέψεις αναδύονται πριν πάρει την απόφαση να γίνει γονιός και αυτό με γνώμονα
το δικό της ασυνείδητο παιδικό βίωμα. Άρα ήδη κουβαλάμε τους γονείς μέσα μας
και τον τρόπο με το οποίο μεγαλώσαμε. Ευτυχισμένος ίσως τρόπος, χαρούμενος,
φροντιστικός, ίσως όμως και βίαιος τρόπος, επιθετικός, κακοποιητικός, που κάποιοι
άνθρωποι βιώσανε μέσα στην οικογένεια. Οι άνθρωποι λοιπόν ερχόμαστε και
μεγαλώνουμε είτε με λιγότερες δυσκολίες και κάποιοι άλλοι με περισσότερες
δυσκολίες και ψυχικά τραύματα. Αυτό το βίωμα ενσωματώνεται, καταγράφεται η
εμπειρία που ζήσαμε και κρατώντας ένα τέτοιο υλικό μέσα μας, προχωράμε στη
ζωή, επιλέγοντας σχέσεις και καταστάσεις που μοιάζουν οικείες στον καθένα μας
αναλόγως το βίωμα που είχαμε. Με αυτό το υλικό βλέπουμε και το μωρό που θα
γεννηθεί. Φανταστείτε έναν άσπρο καμβά που πάνω του πετάτε μπογιές, του δίνετε
χρώμα, ζωγραφίζεται σύμβολα ή τον σκίζετε, τον καίτε ή τον τσαλακώνετε ή τον
πετάτε. Ένα έμβρυο, ένα βρέφος, ένα παιδί είναι σαν τον καμβά, που πάνω του
“πετάει”, προβάλλει ο κάθε γονιός τον ψυχικό του κόσμο. Εδώ λοιπόν έρχεται η
ψυχανάλυση, που μπορεί να βοηθήσει τον γονιό να βουτήξει στο δικό του
παρελθόν, στα δικά του φαντάσματα, να τα βγάλει από τα σκοτάδια, να τα
εντοπίσει, να τα επεξεργαστεί και να προσπαθήσει να δει καθαρά τι κουβαλάει από
την δική του ιστορία, τα δικά του τραύματα, τις δικές του επιθέσεις, αγωνίες, άγχη,
φοβίες ώστε να μπορέσει να δει εκεί στο βλέμμα του παιδιού του, στο σώμα του,
αυτόν τον άσπρο καμβά δίνοντας του χρόνο με το χρόνο τη μορφή και το χρώμα
που έχει ανάγκη το ίδιο το βρέφος.

Φανταστείτε τι συμβαίνει λοιπόν στο κόσμο μίας εγκυμονούσας, το προσωπικό
βίωμα της, το οικογενειακό πλαίσιο, το κοινωνικό της πλαίσιο, οι ορμόνες που
απορρυθμίζονται, το σώμα της που αλλάζει, οι καθημερινές συνήθειες της που
μειώνονται, ολόκληρη η ταυτότητα της κλονίζεται. Δεν είναι πλέον μία γυναίκα
μόνο επαγγελματίας, φίλη, σύντροφος, ερωμένη, αλλά θα προστεθεί και ο ρόλος
της ως μητέρα και εδώ οι αγωνίες ξεκινάνε, πέρα από την ομορφιά που μπορεί να
προσφέρει ο ερχομός του παιδιού της. Μία γυναίκα μπορεί να είναι μόνη επίσης σε
αυτό το μεγάλο “έργο” που έχει αποφασίσει να δημιουργήσει, χωρίς ίσως γονείς
δίπλα της, χωρίς σύντροφο, με ελάχιστους φίλους, με δυσκολίες οικονομικές. Μέσα
σε όλα αυτά έρχεται και η κοινωνία και πλέον και τα media που δημιουργούν μία
ψευδαίσθηση πολλές φορές πάνω στο θέμα εγκυμοσύνη και μητρότητα. Πολλές
γυναίκες μπορεί να νιώσουν ενοχή, ντροπή μπροστά σε αυτό που προβάλλεται, αν
η ίδια έχει μεικτά συναισθήματα για την μητρότητα. Ας μην ξεχνάμε και την
κυρίαρχη αφήγηση όπου παρουσιάζεται η εγκυμοσύνη ως η πιο ευτυχισμένη
περίοδος στη ζωή μιας γυναίκας και η μητρότητα ως αυτοσκοπός της γυναικείας
ύπαρξης. Θέλει χρόνο λοιπόν για να συνειδητοποιήσει η γυναίκα όλη αυτήν την
αλλαγή ψυχικά και σωματικά. Θέλει χρόνο για να δημιουργηθεί αυτή η καινούργια
σχέση μεταξύ του βρέφους και της ίδιας και ο χρόνος δίνεται σε όλο αυτό το
διάστημα που κυοφορεί αλλά και μετέπειτα όταν πια αυτό το πλάσμα που έχει
φανταστεί βρίσκεται στην αγκαλιά της. Τι συμβαίνει όμως όταν υπάρχει απώλεια
του βρέφους, είτε ενδομήτρια είτε κατά την γέννα είτε μετά! Θρήνος για όλα αυτά που φαντάστηκε, για όλα αυτά που βίωσε μέσα στο σώμα της, για ένα κομμάτι της
που πια δεν υπάρχει.

Μιλώντας για όλα τα παραπάνω, έρχομαι εδώ να μιλήσω και για το βιβλίο μου, το
οποίο το έγραφα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης μου, από την στιγμή που
ξεκίνησα τις εξωσωματικές μέχρι και τους πρώτους μήνες που πήρα τον γιό μου στο
σπίτι. Στην αρχή δεν είχα καταλάβει για ποιον λόγο ήθελα να κρατάω ένα
ημερολόγιο, λίγο αργότερα σκέφτηκα ότι θα ήθελα να έχουν ένα δώρο τα παιδιά
μου, φέρνοντας την αλήθεια μου, να έχουν την ιστορία τους από την αρχή της
σύλληψης τους. Μετέπειτα και πολύ αργότερα συνειδητοποίησα ότι ήθελα να
επεξεργαστώ και όλες αυτές τις αλλαγές που είχανε συμβεί στη ζωή μου,
εξωσωματικές, σωματικές αλλαγές, σκέψεις, φαντασιώσεις, δυσκολίες, χαρές,
πένθη και γέννα μέσα σε λίγους μήνες, σε μία εγκυμοσύνη που δεν ήρθε εύκολα,
ούτε και ήταν εύκολη. Θεώρησα ότι ως ψυχοθεραπεύτρια και ως μητέρα πια, αυτό
το βιβλίο θα μπορούσε να βοηθήσει και άλλες γυναίκες και άντρες να
συνειδητοποιήσουν ότι όλοι κάπως περνάμε κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης
είτε πιο ανώδυνες καταστάσεις είτε επώδυνες και τραυματικές καταστάσεις. Όπως
και να έχει, ο πόνος και η χαρά δεν μετριέται, όταν πονάς, πονάς και όταν χαίρεσαι,
χαίρεσαι.

Το βιβλίο αυτό “Το ημερολόγιο μίας εγκυμονούσας. Μία βιωματική
αφήγηση”, μιλάει για την δική μου εμπειρία, για το δικό μου προσωπικό ταξίδι της
δικής μου ζωής και πως μέσα από την δική μου προσωπική ψυχανάλυση με την
ψυχαναλύτρια μου μπόρεσα να φέρω στο φως όλα τα δικά μου σκοτεινά σημεία
που με δυσκόλευαν να δω καθαρά αλλά και να αποφασίσω να δώσω ζωή σε κάτι
νέο. Αυτό το βιβλίο έχει όλες τις σκέψεις μου, τις αγωνίες μου, τις ονειροπολήσεις
μου, τις φαντασιώσεις μου, τις επιθέσεις μου, τα πένθη μου, τις χαρές μου, την
καθημερινότητα μου με τις δυσκολίες μου και τις ευτυχισμένες στιγμές με την
οικογένεια μου και τους φίλους μου. Αυτό το βιβλίο μιλάει λοιπόν για το ταξίδι της
δικής μου εγκυμοσύνης και της μητρότητας μέσα από το δικό μου βίωμα ως νέα
μητέρα αλλά και μέσα από την ψυχαναλυτική μου ματιά ως ψυχοθεραπεύτρια.
Πηγαίνοντας πίσω, μπορώ να πω ότι δεν ήτανε μία εύκολη διαδικασία το να γράψω
όλα αυτά που βίωνα, ήταν σαν να τα περνούσα για δεύτερη φορά γράφοντας τα.
Μου θύμιζε από την μία στιγμές άσχημες, δύσκολες, τραγικές που με αναστάτωνε
όλο αυτό. Υπήρχανε όμως από την άλλη πλευρά τόσες πολλές γλυκές στιγμές,
χαρούμενες και ευτυχισμένες που κάπως με κρατούσανε για να αντέξω και να
γράψω αυτό το βιβλίο, να αντέξω στην ουσία να μείνω ψυχικά ζωντανή για να
μεγαλώσω τον γιο μου όσο πιο όμορφα γίνεται. Εδώ λοιπόν, η προσωπική μου
ανάλυση από την θέση της θεραπευόμενης αλλά και από την θέση της
επαγγελματίας ψυχοθεραπεύτριας βοήθησε στο να μην “σκεπάσω” όλα τα
συναισθήματα μου αλλά να έρθω αντιμέτωπη με την πραγματικότητα, να μείνω
εκεί ολόκληρη, να μπορώ να χαρώ αλλά και να μπορώ να πενθήσω ταυτόχρονα.
Θέλω να πιστεύω ότι αυτό το βιβλίο θα μπορέσει να αγγίξει, αλλά και να
ευαισθητοποιήσει αρκετές γυναίκες και άντρες που προσπαθούν να γίνουν γονείς
είτε με από φυσικό τρόπο, είτε με την διαδικασία της εξωσωματικής είτε με ωάρια
δότριας ή δότη σπέρματος, είτε υιοθετώντας . Ελπίζω με έναν τρόπο να μπορέσω να
βοηθήσω τους νέους γονείς να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι τους σε όλα αυτά που
νιώθουν και ότι ένας ειδικός θα μπορέσει να τους δώσει αυτό το κράτημα σε αυτό το νέο τους εγχείρημα να γίνουνε γονείς. Όπως το βρέφος έχει ανάγκη τον
φροντιστή του για να μεγαλώσει και να εξελιχθεί, έτσι και ο φροντιστής έχει ανάγκη
έναν άλλον “γονιό”/ψυχοθεραπευτή για να μεγαλώσει και να εξελιχθεί ψυχικά.
Μόνο μέσα από τον Άλλον, θα μάθουμε να διαχειριζόμαστε μετέπειτα τις
προκλήσεις της ζωής μας και μέσα σε αυτές τις προκλήσεις είναι και η μητρότητα,
πατρότητα.

Η βιβλιοπαρουσίαση θα γίνει στις 7 Δεκεμβρίου του 2024 στο Arcade_skg, στις
17:30 και για όποια/όποιον ενδιαφέρεται να έρθει η διεύθυνση είναι Βηλαρά 2, στη
Θεσσαλονίκη. Το βιβλίο όπως ανέφερα στην αρχή θα εκδοθεί από τις Εκδόσεις
ΕΠΕΚΕΙΝΑ και στην βιβλιοπαρουσίαση θα με πλαισιώσουν οι ψυχαναλυτές Μάνος
Μανάκας, εκπ.μέλος της Βορειοελλαδικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας(Β.Ψ.Ε), η Σόνια
Λαζαρίδη, τακτικό μέλος της Β.Ψ.Ε. και η παιδοψυχίατρος Παρασκευή
Τατσιοπούλου, Επίκουρη Καθηγήτρια Παιδιού και Εφήβου Α.Π.Θ., εκπ. μέλος της
Β.Ψ.Ε., η οποία έχει γράψει και τον πρόλογο στο βιβλίο. Την φωτογραφία στο
εξώφυλλο την επιμελήθηκε η φωτογράφος Δέσποινα Τσάκωνα.»

Στέλλα Κολυβοπούλου
Ψυχολόγος-Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια
Εκπ. μελος της Βορειοελλαδικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας
Διοργανώτρια /Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ «Ψυχοθεραπευτής,
Καλλιτέχνης και Θεατής: μία συνάντηση αμοιβαίων μεταμορφώσεων»

Τα ωάρια μας ”παγάκια;”

Οι περισσότερες γυναίκες, κάποια στιγμή στη ζωή τους, έχουν αναρωτηθεί: ‘Εγώ πότε θα γίνω μάνα;”. Η απάντηση σε κάποιες είναι ποτέ. Μια συνειδητή και ώριμη επιλογή, καθώς όλες δεν είμαστε φτιαγμένες ή δνε θέλουμε να ζήσουμε το λεγόμενο θαύμα. Κάποιες άλλες το καμπανάκι έχει χτυπήσει απο μικρή ηλικία και στις υπόλοιπες χτυπάει όταν γνωρίσουν το κατάλληλο σύντροφο.

Με την πάροδο των χρόνων, όλα έχουν αλλάξει. Η γυναίκα, πλέον, επιλέγει την εξέλιξη σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο και κυνηγάει τα όνειρα και τους στόχους της. Πλέον, έχει χαθεί το στερεότυπο είσαι σε ηλικία γάμου. Μια γυναίκα παντρεύεται όταν νιώσει έτοιμη, όταν έχεις στον πλευρό της σύντροφο που την οδηγεί σε τέτοιες ριζικές αποφάσεις. Τι γίνεται όμως για μια γυναίκα που θέλει να γίνει μητέρα αλλά έχει ξεπεράσει κάποια ηλικία ακόμα δεν είναι έτοιμη; Γνωρίζουμε πως το αναπαραγωγικό σύστημα της γυναίκας “γερνάει” και δεν είναι εύκολη η σύλληψη με φυσιολογικό τρόπο.

Η επιστήμη έρχεται να δώσει τη λύση. Κρυοσυντήρηση ωαρίων. Μια μέθοδος που έχει ξεκινήσει πλέον και στην Ελλάδα να γίνεται γνωστή. Είναι το πρώτο στάδιο της εξωσωματικής γονιμοποίησής που γίνεται όμως για προληπτικούς σκοπούς. Η γυναίκα μέσα από ορμονικές διαδικασίες αυξάνει σε ένα κύκλο τον αριθμό ωαρίων που παράγει. Όταν ο αριθμός είναι ικανοποιητικός για τη γυναίκα αλλά και το γιατρό , γίνεται αφαίρεση με τοπική αναισθησία από τον κόλπο της γυναίκας. Τα ωάρια φυλάσσονται σε ειδικές δομές κατάψυξης, διατηρούνται ενεργά και όταν τα χρειαστεί μια γυναίκα μπορεί να τα χρησιμοποιήσει. Αν δεν τα χρησιμοποιήσει, μπορεί είτε να τα καταστρέψει, είτε να τα δωρίσει σε ζευγάρια, είτε στην επιστήμη για μελέτες.

Μια γυναίκα επιλέγει τη διαδικασία της κρυοσυντήρησης για να νιώθει ασφάλεια πως έχει μεγάλες πιθανότητες να γονιμοποιήσει σε μεγαλύτερη ηλικία. Υπάρχουν όμως και γυναίκες που το θέμα γονιμότητας τους χτύπησε νωρίς την πόρτα. Κάποιο θέμα υγείας και η αντίστοιχη θεραπεία μπορεί να προκαλέσει αργότερα δυσκολίες ώστε να μπορέσει μια γυναίκα να τεκνοποιήσει.

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκω και εγώ. Ο καρκίνος στα 20 χτύπησε την πόρτα. Ο γιατρός μου με ενημέρωσε πως οι χημειοθεραπείες επηρεάζουν τη γονιμότητα κατά ένα ποσοστό. Μου πρότεινε την κρυοσυντήρηση. Δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη, αναρωτιόμουν αν τότε ήθελα να κάνω παιδιά. Μετά απο σκέψη και την στήριξη της οικογένειας μου προχώρησα σε κρυοσυντήρηση. Πριν 7 χρόνια η γονιμότητα ήταν ακόμα θέμα ταμπού σε μια χώρα και εγώ έψαχνα κάπου ένα στήριγμα να μη χαθώ σε έννοιες. Η πρώτη που θα μιλήσει ανοιχτά για το θέμα είναι η Ελεονώρα Μελέτη και θα χαρακτηρίσει στο βιβλίο της τα ωάρια σαν τον “αρακά”. Το βιβλίο είναι το “Γυναίκα Ψάχνει”

Η κρυοσυντήρηση θα μείνει μέσα μου ως θέμα ταμπού για καιρό. Φοβόμουν να το μοιραστώ μήπως με θεωρήσουν “άτεκνη”, διαδικασίες άγνωστες και θα έμπαινα σε ερωτήματα γιατί το έκανα. Θα ξεκλειδώσει το μυαλό μου , όταν βρεθεί ένας φίλος που το μοιράστηκα και θα το μετατρέψουμε σε πλάκα πως είναι τα “παγάκια που βάζω στο ποτό μου”. Από εκείνη τη στιγμή όλα έσβησαν και συνέχισα να το μοιράζομαι.

Κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να πάρει αποφάσεις για το σώμα της. Το θέμα πια της γονιμότητας δεν ειναι θέμα ταμπού αλλά θέμα που απασχολεί πολλές από εμάς. Είμαστε όλες μαζί να μοιραζόμαστε ό,τι μας πονάει για να το εκφράζουμε! Όλες μαζί είμαστε πιο δυνατές!

Βασιλική Κόντε

Ένα από τα πιο δημοφιλή φρούτα στον κόσμο, οι μπανάνες προσφέρουν πολλά οφέλη για την υγεία, ένα από τα οποία έχει να κάνει και με την περίοδο των γυναικών. Οι μπανάνες, λοιπόν, σύμφωνα με το Everyday Health περιέχουν βιταμίνη Β6 και κάλιο, οι οποίες είναι δύο βιταμίνες που μπορούν να μειώσουν την κατακράτηση υγρών όταν έχετε περίοδο, η οποία είναι και η αιτία που μπορεί να αισθάνεστε φουσκωμένες και άβολα.

Μπανάνες: Η απροσδόκητη επίδραση που έχουν στην περίοδό σας

Οι μπανάνες μπορούν, επίσης, να βοηθήσουν στην ανακούφιση από τους πόνους χάρη στην περιεκτικότητά τους σε κάλιο. Σύμφωνα με το Livestrong, το πολύ λίγο κάλιο στο σύστημά σας μπορεί να επιδεινώσει τις κράμπες και η κατανάλωση μιας μπανάνας μπορεί να βοηθήσει στην εξισορρόπηση των επιπέδων σας. Ωστόσο, αυτό το φρούτο είναι πιο χρήσιμο για την πρόληψη των πόνων πριν καν αυτές ξεκινήσουν, αναφέρει το healthdigest.com. Δοκιμάστε, λοιπόν, να τρώτε μια μπανάνα κάθε μέρα πριν την περίοδο σας για να ανακουφίσετε τους πόνους. Εάν αισθάνεστε ναυτία κατά τη διάρκεια της περιόδου σας, οι μπανάνες είναι, επίσης, μια καλή επιλογή για φαγητό. Είναι εύκολα εύπεπτες και μπορεί να σας κάνουν να νιώσετε καλύτερα εάν το στομάχι σας είναι κάπως «πειραγμένο» εκείνη την περίοδο του μήνα.

Άλλα οφέλη της μπανάνας για την υγεία

Οι μπανάνες, όμως, έτσι κι αλλιώς είναι ένα εξαιρετικό φρούτο για κατανάλωση είτε έχετε περίοδο είτε όχι. Η περιεκτικότητά τους σε κάλιο μπορεί να σας βοηθήσει όταν είστε αφυδατωμένες, ενώ παίζουν σημαντικό ρόλο και για τη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης και τη διατήρηση της καρδιάς σας χαρούμενης, εξηγεί το Healthline. Εκτός από τη βιταμίνη Β6, οι μπανάνες έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη C και υγιεινούς υδατάνθρακες. Η βιταμίνη C είναι σημαντική για ένα υγιές ανοσοποιητικό σύστημα και οι υδατάνθρακες είναι απαραίτητοι για τα επίπεδα ενέργειας. Παρόλο που οι μπανάνες περιέχουν πολλή ζάχαρη, εξακολουθούν να διατηρούν χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη λόγω των φυτικών ινών στα φρούτα.

Αξίζει να γνωρίζετε, όμως, ότι ακόμη και οι μπανανόφλουδες προσφέρουν κάποια οφέλη. Για παράδειγμα, το βράσιμο μιας φλούδας σε μια κούπα με ζεστό νερό δημιουργεί ένα τσάι που μπορεί να σας βοηθήσει να αισθανθείτε υπνηλία τη νύχτα. «Οι μπανάνες είναι γεμάτες με διάφορα θρεπτικά συστατικά που προάγουν τον ύπνο, ειδικά τα φυσικά μυοχαλαρωτικά μαγνήσιο και κάλιο», είπε η διαιτολόγος Eliza Savage, RD, στο Well + Good. Οι φλούδες περιέχουν, επίσης, ένα αμινοξύ που ονομάζεται τρυπτοφάνη που μπορεί να σας βοηθήσει να παράγετε περισσότερη μελατονίνη και σεροτονίνη, τα οποία μπορούν να σας βοηθήσουν να κοιμηθείτε καλύτερα τη νύχτα.

Πηγή

Είναι ευρέως γνωστό ότι ο Carl Benz εφηύρε το αυτοκίνητο, αλλά λίγοι γνωρίζουν πως η γυναίκα του, Bertha , έδειξε στον κόσμο την τέχνη της οδήγησης.

Η Bertha Ringer γεννήθηκε το 1849 σε μια πλούσια οικογένεια στο Pforzheim της Γερμανίας. Είχε μυαλό μηχανικού και το ενδιαφέρον της για την εξέλιξη των οχημάτων δεν κρύφτηκε ποτέ. Το 1870, η 21χρόνη τότε Bertha χρησιμοποίησε μέρος της προίκας της για να επενδύσει σε μια αποτυχημένη εταιρεία κατασκευής σιδήρου στο Μannheim , που ανήκε στον εφευρέτη Carl Benz. Αν και ιδιοφυής μηχανικός, o Carl δεν είχε τόσο καλές σχέσεις με τις επιχειρήσεις ,αφού επέλεξε έναν συνεργάτη ο οποίος στον πρώτο κιόλας χρόνο λειτουργίας της εταιρείας δημιούργησε τεράστια χρέη προς τους προμηθευτές, οι οποίοι απειλούσαν τον Carl με κατάσχεση. Η επένδυση της Bertha έσωσε τα σχέδια του Carl και η συνεργασία τους έμελλε να συνεχιστεί για αρκετό καιρό ακόμη ,καθώς οι δυο λάτρεις του μηχανοκινήτου κόσμου αποφάσισαν να παντρευτούν.

Η Bertha συνέχισε να χρησιμοποιεί την περιουσία της για να επενδύει σε έργα του Carl, συμπεριλαμβανομένης και της εταιρείας του, «Benz and Cie», που ιδρύθηκε το 1883 στο Μannheim ,για τη δημιουργία βιομηχανικών κινητήρων και μηχανών. Η εύπορη νεαρή βοήθησε επίσης στη χρηματοδότηση των εφευρέσεων του Carl ,όπως το «Benz Patent Motorwagen» ,το τρίτροχο όχημα που λειτουργούσε με κινητήρα και όχι με την συνοδεία αλόγων ,το οποίο κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1886. Η επαναστατική αυτή εφεύρεση του Carl Benz , έμεινε γνωστή ως το πρώτο αυτοκίνητο στον κόσμο. Τα επόμενα δύο χρόνια είδαμε δύο ακόμη βελτιώσεις, το Motorwagen Model II το 1887 και το Motorwagen Model III το 1888, το οποίο παρουσίαζε δύο ταχύτητες και μια εντυπωσιακή τελική ταχύτητα δέκα μιλίων ανά ώρα.

Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα… Κανείς δεν ήθελε να το αγοράσει. Το Motorwagen θεωρήθηκε ως καινοτομία, ως ένα εργαλείο που μπορούσε να ταξιδέψει σε μικρή απόσταση και να επιστρέψει στην αφετηρία του ,μόνο με τις ενέργειες του οδηγού . Αυτή η άποψη δεν υποστηρίχθηκε από τους συντηρητικούς ανθρώπους της εποχής εκείνης. Μάλλον τους ήταν δύσκολο να δεχτούν τόσο ευκολά κάτι τόσο πρωτοπόρο. Έτσι, με τις πωλήσεις σχεδόν ανύπαρκτες, ο Carl άρχισε να πέφτει στην απόγνωση και έπειτα σε κατάθλιψη, διότι ήταν σίγουρος πως η εφεύρεσή του θα έμενε στο σκοτάδι.

Η μονή που πίστευε στις καινοτόμες ιδέες του Carl, ήταν φυσικά η Bertha. Ήταν εκείνη που είδε τις πραγματικές δυνατότητες του μηχανήματος στο οποίο είχε επενδύσει τόσα πολλά χρήματα. Είδε μια μηχανική αντικατάσταση του αλόγου και της άμαξας, με ένα όχημα κατάλληλο για ταξίδια μεγάλων αποστάσεων. Όμως δεν μπορούσε να πείσει το σύζυγό της να δει τα πράγματα με τα δικά της μάτια ,για αυτό επιχείρησε να του δείξει με πράξεις.

Το πρωί της 5ης Αυγούστου του 1888, η Bertha με τους δύο γιους της, τον Richard και τον Eugen, αποφάσισαν να επισκεφθούν τη μητέρα της στο Pforzheim, μια περιοχή 66 μίλια (106 χιλιόμετρα) μακριά από το σπίτι του Benz στο Μannheim. Ένα ταξίδι αυτού του μήκους διαρκούσε συνήθως μιάμιση ημέρα με άλογο. Χωρίς την άδεια του συζύγου της ή των αρχών ένα τόσο μεγάλο ταξίδι θα ήταν μάταιο ,για αυτό η Bertha έκλεψε την «άδεια οδήγησης» του Carl .Έτσι θα το λέγαμε σήμερα ,γιατί τότε ήταν απλώς ένα κομμάτι χαρτί που υπογράφηκε από έναν αξιωματικό του δουκικού περιφερειακού γραφείου του Baden , επιτρέποντας στον Carl να οδηγεί το μηχάνημά του σε δημόσιους δρόμους. Η Bertha και τα αγόρια έσπρωξαν το αυτοκίνητο ως το τέλος του δρόμου, ώστε να μην ξυπνήσουν τον Carl και το ταξίδι τους ξεκίνησε!

Φυσικά το ταξίδι αυτό δεν ήταν τόσο εύκολο. Συνάντησαν πολλές επιπλοκές και προβλήματα που τους εμπόδισαν. Αρχικά οι δρόμοι ήταν προσαρμοσμένοι για άλογα και κάρα ,οπότε η οδήγηση θα ήταν εξαιρετικά δυσάρεστη και δύσκολη. Επίσης, δεν υπήρχε «οδικός χάρτης» τότε και η Bertha έκανε πλοήγηση χρησιμοποιώντας μόνο τη μνήμη της και τα σημάδια που έβαλε νοητά στον δρόμο.

Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα της Bertha ήταν τα καύσιμα. Το Μοντέλο III δεν είχε δεξαμενή καυσίμου , μόνο τροφοδοσία βενζίνης τεσσάρων λίτρων στο καρμπυρατέρ, που σημαίνει ότι απαιτούνται πολλαπλές στάσεις για τα καύσιμα. Το χειρότερο ήταν πως δεν υπήρχαν πρατήρια καυσίμων και βενζίνης, οπότε η Bertha έπρεπε να αυτοσχεδιάσει για μια ακόμη φορά. Χρειαζόταν λιγκίνη , έναν διαλύτη πετρελαίου που χρησιμοποιείται ως καθαριστικό και το συναντάμε σε πολλά οικιακά προϊόντα ,επομένως έπρεπε να εφοδιαστεί από φαρμακεία. Η πρώτη στάση που έκανε για να τροφοδοτήσει τον κινητήρα, πραγματοποιήθηκε στο Wiesloch, όπου το φαρμακείο που επισκέφτηκε εξακολουθεί να διαφημίζεται ως «ο πρώτος σταθμός καυσίμων του κόσμου».

Η ιδέα για τα καύσιμα δεν ήταν το μοναδικό παράδειγμα του απίστευτου αυτοσχεδιασμού της Bertha στο ταξίδι. Όταν η γραμμή καυσίμου μπλοκαρίστηκε, η Bertha χρησιμοποίησε το καπέλο της για να την ξεμπλοκάρει. Όταν ένα εκτεθειμένο καλώδιο βραχυκυκλώθηκε, τύλιξε την καλτσοδέτα της γύρω από αυτό ώστε να λειτουργήσει ως μονωτής. Η Bertha και τα αγόρια διορθώσαν επίσης και άλλα προβλήματα που αφορούσαν το σύστημα ψύξης και τα γρανάζια του αυτοκινήτου, τα οποία ήταν μόνο δυο, με αποτέλεσμα το όχημα να δυσκολεύεται να διασχίσει τους λόφους.

Ξεπερνώντας όλα τα προβλήματα, αμέσως μετά το σούρουπο, η Bertha έστειλε στον Carl ένα τηλεγράφημα από το Pforzheim λέγοντας ότι είχε φτάσει με ασφάλεια στο σπίτι της μητέρας της. Κανείς δεν πίστευε πως κάτι άλλο πέρα από άλογο ή τρένο θα μπορούσε να διανύσει 66 μίλια σε μόλις δώδεκα ώρες .Ήταν απίστευτο και φάνταζε αδύνατο για τα χρόνια εκείνα κι όμως η Bertha με τις αποφασιστικές της παρορμήσεις και με τον αυτοσχεδιασμό της, κατάφερε το ακατόρθωτο ,μένοντας στην ιστορία ως η πρώτη γυναίκα οδηγός στον κόσμο!

Έπειτα ανακοίνωσε όλα τα προβλήματα που προέκυψαν στον Carl και εκείνος προχώρησε σε διορθώσεις. Πράγματι, ο σχεδιασμός της γραμμής καυσίμου άλλαξε για να διευκολύνει τη ροή των καυσίμων ,τα εκτεθειμένα καλώδια μονώθηκαν για να αποτραπεί το βραχυκύκλωμα και δημιουργήθηκε ένα χαμηλότερο, τρίτο γρανάζι, έτσι ώστε το αυτοκίνητο να μπορεί να κλιμακώσει τους λόφους. Ως εκ τούτου, η Bertha σύμφωνα με το σύγχρονο νόμο, θα έπρεπε να είχε λάβει τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας για όλες αυτές τις καινοτομίες, αλλά ως παντρεμένη γυναίκα τη δεκαετία του 1880 ,κάτι τέτοιο δεν ήταν νόμιμο και έτσι ο τίτλος ευρεσιτεχνίας πιστώθηκε στον Carl.

Η Bertha είχε επίσης βοηθήσει και στον τομέα του marketing . Το θέαμα μιας γυναίκας και των δύο γιων της να περνάνε μέσα από τη γερμανική ύπαιθρο με ένα περίεργο τροχοφόρο μηχάνημα ήταν συναρπαστικό για τους κάτοικους. Το γεγονός αυτό βρισκόταν στα πρωτοσέλιδα εφημερίδων σε όλη τη Γερμανία και αργότερα σε όλο τον κόσμο. Το Motorwagen απέκτησε μεγάλη δημοσιότητα ,μεγαλύτερη από ό, τι θα μπορούσε να φανταστεί ο Carl. Πράγματι, θεωρείται ως το πρώτο παράδειγμα «ζωντανού marketing» στην ιστορία. Λίγές εβδομάδες αργότερα, πλήθη συρρέουν στην έκθεση στο Μόναχο για να δουν το αυτοκίνητο του Carl Benz που είχε καλύψει 66 μίλια σε μια μέρα. Οι παραγγελίες για το μοντέλο ΙΙΙ πλημμύρισαν όλη την Ευρώπη , φτάνοντας ακόμη και σε παγκόσμια επίπεδα, έτσι ξεκίνησε η μεγάλη αυτοκρατορία αυτοκινήτων Benz, η οποία σηματοδότησε το μέλλον της μηχανοκίνητης βιομηχανίας .

Η Bertha παρέμεινε στο πλευρό του Carl καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, βλέποντας την «Benz and Son Company» να μεγαλώνει και να δημιουργεί την «Mercedes-Benz», το 1926. Βοηθούσε πάντα τον Carl και τους γιους τους με εναλλακτικές και καινοτόμες ιδέες και φυσικά με δοκιμές πεδίου , χωρίς ωστόσο να λαμβάνει το δημόσιο χειροκρότημα. Αλλά ο Carl ποτέ δεν ξέχασε πόσο του στάθηκε η γυναίκα του, ποσό πίστεψε σε αυτόν. Για αυτό φρόντισε να ακουστεί το έργο της.

«Μόνο ένα άτομο έμεινε μαζί μου σε αυτό το μικρό πλοίο της ζωής, όταν φαινόταν να προορίζεται να βυθιστεί. Αυτή ήταν η γυναίκα μου. Θαρραλέα και αποφασιστικά έβαλε τα νέα πανιά ελπίδας.»

-Carl Benz

Η Mercedes-Benz αναγνωρίζοντας τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε μια γυναίκα στη διάδοση και στην εξέλιξη του αυτοκινήτου, δημιούργησε μια ταινία μικρού μήκους προς τιμήν της Bertha Benz:

Τα στερεότυπα της εποχής μας υποστηρίζουν πως οι γυναίκες δεν είναι τόσο καλές οδηγοί ,όμως αυτή η γυναίκα κατάφερε να ανατρέψει κάθε στερεότυπο! Η πίστη στην ιδέα του συζύγου της , οι βλέψεις της προς το μέλλον, την έκαναν ασταμάτητη . Ενδεχομένως αν δεν υπήρχε αυτή η γυναίκα, η πρώτη οδηγός στον κόσμο, μπορεί η οδήγηση να μην ήταν ποτέ όπως την ξέρουμε.

Για την Ελένη . Που δεν είναι πια μαζί μας . Για την Ελένη. Που τόσο άδικα χάθηκε , σε μια κοινωνία που χαϊδεύει τα αυτιά σε βιαστές και δολοφόνους . Για την Ελένη , που δύο τέρατα , γιατί ανθρώπους δεν μπορείς να τους αποκαλέσεις , αποφάσισαν να κόψουν το νήμα της ζωής της , αφού πρώτα την βασάνισαν και την οδήγησαν σαν πρόβατο επί σφαγή στον αιώνιο ύπνο . Για την Ελένη , που πέρασαν 3 χρόνια , 3 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που οι μάσκες έπεσαν , στις 28/11/2018 και η κοινωνία συγκλονίστηκε από το μέγεθος της κτηνωδίας που έλαβε χώρα στην Ρόδο , που κατάλαβε πως οι αξίες της κλονίστηκαν . Για αυτήν την Ελένη , που με συνοδεύει από την ημέρα που έμαθα για το πόσο βάναυσα της φέρθηκαν – όχι η ζωή – αλλά τα δύο αυτά κτήνη . Για την Ελένη , που δεν πρόλαβε να ζήσει , να χαρεί , να ερωτευτεί και να αγαπήσει , καθώς δύο άνανδροι , την βασάνιζαν επί ώρες , την βίασαν , την χτύπησαν και για να ικανοποιηθούν τα κτηνώδη ένστικτα τους , την πετούν από τα βράχια , σαν να είναι ένα άψυχο αντικείμενο . Η Ελένη , όμως είναι ζωντανή . Και είναι εδώ , μαζί μας, περιμένοντας δικαιοσύνη για όσα έχουν συμβεί . Και αρνούμαι , να μιλήσω , κόσμια και να κρύψω όσα της έκαναν , όσα της καταλόγισαν , θα μιλάμε με αλήθειες και με γεγονότα. Για την Ελένη , που γίνεται σύμβολο του αγώνα , ενάντια στην πατριαρχία . Στην Ελένη, που η βίαιη δολοφονία της , θα τριγυρνά , κάθε τόσο στο μυαλό μου και θα παλεύω για εκείνη και για κάθε Ελένη  , στα δικαστικά έδρανα . Στην Ελένη .

Θα σου μιλώ , σαν να είσαι παρών και με ακούς Ελένη. Γιατί ξέρω πως μας ακούς και μας προσέχεις. Σου ζητώ συγνώμη Ελένη . Όχι σαν αυτές , των δύο άνανδρων τεράτων , μια βαθιά , αγνή και ειλικρινή συγνώμη , για την κατάντια μας , για τον ξεπεσμό της ανθρώπινης κοινωνίας. Συγνώμη , για όλα όσα τόλμησαν να σου κάνουν , συγνώμη που δεν ήμουν εκεί να σε προστατέψω από την βαρβαρότητα τους , συγνώμη . Με πονά , κάθε φορά που το σκέφτομαι Ελένη . Με ταράζει το γεγονός , πως μπορώ να βρεθώ και εγώ στην θέση σου . Με γεμίζει , μίσος και αηδία , όσα σου προκάλεσαν , αυτά τα δύο ανθρωπόμορφα τέρατα και συνέχιζαν να προκαλούν εντός του δικασίμου χρόνου . Γιατί , εγώ δεν ξεχνώ Ελένη. Δεν ξεχνώ και δεν θα πρέπει να ξεχνά κανείς , πως γελούσαν στα διαλείμματα της δίκης , πως τόλμησαν να υποστηρίξουν πως εσύ έφταιγες , πως εσύ θέλησες . Ενώ , εσύ , με τα μεγάλα αθώα σου μάτια , έβλεπες τούτον εδώ τον κόσμο , με καλοσύνη . Ενώ εσύ , ήθελες απλά να ζήσεις . Και εκείνα τα τέρατα , δεν σταμάτησαν , την κτηνωδία , μέχρι να σε εξαφανίσουν τελείως . Καμία δικαιολογία , κανένα ελαφρυντικό. Δεν θα σταματήσω να φωνάζω , πως σε βασάνιζαν , επί ώρες , σε εκείνο το σπίτι , του ενός τέρατος , πως σε βίασαν , σε κακοποίησαν , σε χτύπησαν , δεν δίστασαν να σε μεταφέρουν αναίσθητη , καθώς εσύ τους εκλιπαρούσες να σε μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Ούτε εκεί δεν σταμάτησαν . Ούτε εκεί δεν λογάριασαν το κακό που έκαναν . Αχρείοι .

Και μετά από όλα αυτά Ελένη μου , δεν δίψασε το τέρας μέσα τους και επιχείρησαν να σε εξαφανίσουν από προσώπου γης , για να μην δικαστούν ποτέ για όσα φριχτά πράττουν. Σε πέταξαν από τα βράχια , Ελένη μου , σαν να ήσουν μια άψυχη πέτρα , σαν ένα φθαρμένο υλικό σώμα . Μα εσύ , ήσουν ζωντανή , όμορφη μου Ελένη . Μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους , το τι κτηνωδία έζησες ; Και ύστερα , όλα τελείωσαν . Οι δυο δολοφόνοι , βιαστές, τέρατα, ο Μανώλης και ο Αλέξανδρος , γιατί εγώ θα τους λέω με το όνομα τους ,με εκείνο που θα στιγματίζονται για το πέρας της ζωής τους , ως καθάρματα , ως άνανδροι , αφού τα έριξαν ο ένας στον άλλον, για το κακό που σου κάναν , κοριτσάκι μου , τα έριξαν σε σένα . Δεν σεβάστηκαν , ούτε το άψυχο σωματάκι σου , που τόσο βάναυσα δολοφόνησαν . Ούτε την μνήμη σου. Αμετανόητοι . Είπαν πως λυπούνται . Είπαν πως θα ήθελαν να είναι εκείνοι στην θέση σου . Συνέχιζαν το θέατρο , δολοφονώντας την μνήμη σου , ξανά και ξανά, μα ποιος να τους πιστέψει , Ελένη μου. Παιδιά με προβληματική συμπεριφορά , με φασαρίες και καυγάδες στα σχολικά τους χρόνια , ανήλικοι παραβάτες . Και οι οικογένειές τους ,σιώπησαν . Και η κοινωνία έκλεισε τα μάτια της. Και όταν τα παιδιά τους , δολοφόνησαν την Ελένη μας , εκείνοι σιώπησαν ξανά και είπαν πως δεν “ θα έκαναν ποτέ αυτοί τέτοια πράγματα” και πως ήταν καλά παιδιά. Γιατί , τα καλά παιδιά δεν δολοφονούν , δεν βιάζουν , δεν κακοποιούν.

Και ας μιλήσουμε για εκείνα που με εξόργισαν Ελένη μου , που μου προκάλεσαν θυμό και μου θύμισαν σε τι είδους κοινωνία ζω . Βιασμό με στηθόδεσμο , δεν μπορώ να φανταστώ . Έτσι , είπε ο δικηγόρος του Μανώλη , Ελένη . Λες και τα ρούχα προκαλούν τον βιασμό . Αχρείοι . Έπαιρνε ναρκωτικά , είχε πρόβλημα με το αλκοόλ , η ψυχική του υγεία ήταν κλονισμένη . Φθηνό θέατρο , χωρίς κοινό . Χωρίς στάλα μεταμέλειας . Και δεν την είχαμε ανάγκη. Μια λυπηρή εικόνα , για έναν δολοφόνο , αυτό ήθελαν να μας περάσουν , Ελένη μου , αλλά δεν έπεισαν κανέναν. Όσα χρόνια και αν περάσουν , δεν θα πείσουν ποτέ κανέναν . Άκουγα επί μήνες το όνομα σου , Ελένη και η τραγική φιγούρα της μητέρας σου , με συγκλόνιζε κάθε φορά που μιλούσε για όσα έζησες . Ποιος να δώσει παρηγοριά , στην μάνα ετούτη ; Για ποια δικαιοσύνη μιλάμε , όταν σου στέρησαν το δικαίωμα να ζεις , ενώ εκείνοι αναπνέουν ακόμα , μετά από όσα έπραξαν ; Ποια ποινή , είναι ικανή να σωφρονίσει τα δύο αυτά κτήνη ; 3 χρόνια και ακόμα να συνειδητοποιήσουμε πως εξακολουθούν και βασανίζονται , βιάζονται , δολοφονούνται πλάσματα , σε αυτήν εδώ την χώρα . Πως η θυσία σου , γιατί έγινες σύμβολο Ελένη μου , να ξέρεις , δεν είναι αρκετή για να σταματήσουν οι γυναικοκτονίες , δεν είναι αρκετή να βάλει φρένο στην κατάπτωση .  

Λίγο το κείμενο μου , Ελένη και πολλά όσα θέλω να σου πω . Να ξέρεις , πως σε σκέφτομαι και ας μην σε γνώρισα ποτέ μου . Να ξέρεις πως θα παλεύω , σε όλη μου την ζωή , για την δικαίωση σου και την δικαίωση της κάθε Ελένης , που κτήνη κατασπαράζουν καθημερινά . Δεν είμαστε όλες , Ελένη μου , λείπεις εσύ και η κάθε Ελένη , που η κοινωνία και οι άνθρωποι της δεν φρόντισαν να προστατέψουν. Να προσέχεις την μητέρα σου Ελένη , που με τόσο κόπο και αγώνα σε μεγάλωσε , για να έρθουν , να σε πάρουν μακριά της . Δεν σταμάτησε , λεπτό , η κυρία Κούλα , Ελένη μου , να μάχεται για την μνήμη σου . Και δεν θα σταματήσει , μέχρι να ανταμώσετε ξανά . Θα σε θυμάμαι , Ελένη , για όσα σου έκαναν . Και θα με συγκλονίζει η φιγούρα σου , ξανά και ξανά , κάθε φορά που διαβάζω την υπόθεση σου. Δεν είσαι όμως απλά , μια υπόθεση βιασμού , δολοφονίας . Είσαι η απόδειξη ότι τα θεμέλια της κοινωνίας σαπίζουν . Είσαι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος είναι το χειρότερο ον , όταν δεν πρυτανεύει η λογική και το δίκαιο. Είσαι το στήριγμα μου , για όσα σκοπεύω να κάνω . Για την δικαίωση σου . Για την δικαίωση της κάθε Ελένης . Άλλωστε , ποτέ δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά , από το σπίτι τους , Ελένη .

Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους,
τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους
την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει
σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. Πάντα εκεί –

Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα
σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή
καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια.

Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά. Μένουν στο σπίτι
κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο
και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας, τόσο
που ο πόνος κάτω απ’ τα πλευρά μας, δεν είναι πια απ΄τη στέρηση
μα απ’ την αύξηση. Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους,
είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι.

Γ.Ρίτσος

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Τα βίντεο της Lacta εδώ και χρόνια μας είχαν συνηθίσει σε ρομαντικές ιστορίες αγάπης. Αυτή τη φορά όμως αποφάσισαν να ασχοληθούν με ένα πρόβλημα που μεγάλωσε ιδιαίτερα μέσα στο 2021.

13 γυναικοκτονίες είναι πάρα πολλές για να αφήσουν τον οποιονδήποτε ασυγκίνητο. Έτσι και η Lacta με αφορμή και την Παγκόσμια ημέρα (25η Νοεμβρίου) για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών ετοίμασε ένα συγκλονιστικό βίντεο, δείχνοντας την ευαισθησία της.

Ένα βίντεο που πρέπει να το δει κάθε γυναίκα.

Κόβοντας αφέλειες και δίνοντας τους , την κατάλληλη περιποίηση , εδώ και κάποια χρόνια , έχω να σου προτείνω 6 tips , 6 όμορφες και απλές συμβουλές για την διατήρηση τους. Δεν είμαστε ειδικοί , ούτε ασχολούμαστε με πιστολάκια και τρέσες, ωστόσο κατέχουμε και εμείς…. άσους στο μανίκι , για να φαίνονται λαμπερές και να στολίζουν το πρόσωπο σου ! Οι αφέλειες , γενικότερα , είναι ένα βάσανο της καθημερινότητας , 5 έξτρα λεπτά από τον χρόνο που αφιερώνεις στην περιποίηση σου. Χρειάζονται καθημερινό styling και ιδιαίτερη προσπάθεια για να φαίνονται ομοιόμορφες , ενώ συχνά προϊόντα που αξιοποιούμε για την ενδυνάμωση του μαλλιού , καταστρέφουν την ποιότητα της τρίχας και μετατρέπουν τις αφέλειες σε θάμνο… Είτε είσαι …οπαδός του κομμωτηρίου , είτε είσαι αρχάρια στα πράγματα , μικρές συμβουλές , σαν και αυτές , μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις αφέλειες ! Αν ακόμα σκέφτεσαι να κόψεις , αλλά φοβάσαι για το αποτέλεσμα , αρκεί να σου αναφέρω το χαρακτηριστικό παράδειγμα- είδωλο Dakota Johnson , που εδώ και χρόνια έχει καταφέρει να διατηρεί τις πανέμορφες αφέλειες της , κομψές και λαμπερές για κάθε χολιγουντιανή εμφάνιση. Επιπλέον, μια από τις καλύτερες εμφανίσεις, που ακόμα και σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς, είναι αυτή της θρυλικής Farrah Fawcett, που έχει αναπαραχθεί τόσο από A- listers όσο και από hairstylists στα παρασκήνια των μεγαλύτερων shows. Εκτός από το 70s στυλ των Αγγέλων του Charlie, υπάρχει και το αυστηρό καρέ με τις ίσιες αφέλειες της Αμερικανίδας ηθοποιού και χορεύτριας Louise Brooks, που σηματοδότησε το look της εποχής της. Έτοιμη ;

1. Θέλουν συχνό λούσιμο

Δεν πιστεύω να νομίζεις πως οι αφέλειες σου θα διατηρούνται το ίδιο , με το πέρασμα των ημερών ! Γενικότερα , εξαρτάται από την ποιότητα της τρίχας και του δέρματος αντίστοιχα. Αν ιδρώνετε εύκολα , οι αφέλειες σας θα χρειαστούν τακτικό λούσιμο ( προσοχή…δεν αναφερόμαστε σε ολόκληρο ντους !) Επειδή οι αφέλειες , τοποθετούνται στο μέτωπο , που κατά κύριο λόγο μαζεύει όλα τα έλαια της τρίχας και  υπάρχει υψηλότερη πυκνότητα ιδρωτοποιών αδένων , είναι πιθανό να λαδώνουν ευκολότερα , με αποτέλεσμα , να χρειάζονται καθημερινό λούσιμο , για να στέκονται ομοιόμορφα και να δίνουν μια λάμψη στο λουκ σου ! Ευτυχώς , ο καλός νομοθέτης της μόδας , έχει καταφέρει να εντοπίσει και εδώ …λύση. Σκύβεις στον νιπτήρα του μπάνιου και με λίγο σαμπουαν ξεπλένεις τις αφέλειες , έχοντας σε 5 λεπτά , το ίδιο αποτέλεσμα με την πρώτη μέρα που έχεις λούσει ολόκληρο το μαλλί σου ! Έχε υπόψιν σου , ότι με ένα καλό στέγνωμα , οι αφέλειες μπορούν να κερδίσουν επιπλέον 1-2 μέρες ζωής , πριν ξανακάνεις ντους , ενώ στην πρωινή προετοιμασία , οφείλεις να υπολογίσεις ξεχωριστό χρόνο …για την καλύτερη εμφάνιση τους ! Extra tip : Υπάρχει , πάντα και η λύση του dry shampoo για ένα λαμπερό αποτέλεσμα . Δεν την προτείνουμε , γενικότερα , καθώς βαραίνει την τρίχα και δεν έχει κάποια ορατή διαφορά με το λούσιμο αποκλειστικά των αφελειών . Ωστόσο , αν βαριέστε την όλη διαδικασία βρέξε- βάλε σαμπουάν – ξέπλυνε – στέγνωσε , στον νιπτήρα , καθημερινά , σκεφτείτε και την δεύτερη επιλογή του dry shampoo ! 

2.Τις μαζεύουμε το βράδυ για ένα φρέσκο πρωινό αποτέλεσμα

Λούζεσαι , τριμάρεις τις αφέλειες , τις στεγνώνεις , τις περιποιείσαι και πέφτεις για ύπνο. Το επόμενο πρωί , οι αφέλειες σου έχουν ήδη λαδώσει, έχοντας μετατραπεί σε λίγες μόνο τρίχες που πετάνε από δω και από εκεί , προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Για να μην μιλήσουμε για την δυσκολία σου να τις τιθασεύσεις με την βούρτσα , ενώ το αποτέλεσμα δεν είναι και τόσο…λαμπερό ! Μην περιμένεις λοιπόν , πως θα ξυπνήσεις ωσάν Anastasia αλά Ντακότα Τζόνσον , στο Fifty Shades of Grey ,με τέλειες περιποιημένες αφέλειες και με δροσερή αναπνοή …. Πέφτοντας για ύπνο , χρησιμοποίησε ένα κοκαλάκι , μικρού μεγέθους , ή ένα τσμπιδάκι , κατά προτίμηση χοντρό , για να τις στερεώσεις στα αριστερά ή δεξιά της κεφαλής σου. Το πρωί , θα έχεις όσο το δυνατόν ,φρέσκες και έτοιμες για περιποίηση αφέλειες, ενώ το λάδωμα που έχουν υποστεί , κατά την διάρκεια του ύπνου , μειώνεται σημαντικά ! Μαζεύοντας τες , τις εμποδίζεις να διασκορπίζονται στην επιφάνεια του μετώπου σου , διατηρώντας την ομοιομορφία τους , προς την ίδια κατεύθυνση , ενώ αφαιρώντας το τσιμπιδάκι , μόλις ξυπνήσεις , κατά πάσα πιθανότητα δεν θα χρειαστούν περαιτέρω λούσιμο, παρά μόνο βούρτσισμα ! Extra tip : Κατά την διάρκεια του ύπνου , είναι πιθανό να σε ενοχλήσει η ύπαρξη του . Ελπίζουμε πως θα το συνηθίσεις . Αν σε πονάει , καθώς κουνιέσαι ασυναίσθητα στον ύπνο , δοκίμασε διάφορα είδη ,  προτίμησε το μικρότερο μέγεθος , για να μπορείς να κοιμάσαι ανενόχλητη !

3. Τις στεγνώνουμε ΑΜΕΣΩΣ

Βγαίνοντας από το ντους , η πρώτη κίνηση που κρίνεται αναγκαίο να κάνουμε , είναι να τις στεγνώσουμε ! Μην αφήσεις περαιτέρω χρόνο για άλλες ασχολίες , καθώς όσο πιο γρήγορα στεγνώσουν , τόσο πιο γρήγορα θα πάρουν την δική τους κλίση και άντε….να τις περιποιηθείς μετά ! Εφόσον τελειώσουμε το λούσιμο , παίρνουμε το πιστολάκι και την στρογγυλή , κατά προτίμηση βούρτσα , και με κυκλική κίνηση , από πάνω προς τα κάτω, τις στεγνώνουμε , χτενίζοντας προς την φορά που εμείς επιθυμούμε. Μπορούμε , πριν την διαδικασία στεγνώματος , να προσθέσουμε ενυδατική κρέμα στο μέτωπο μας , προκειμένου να παραμείνει δροσερό και ύστερα να αρχίσουμε την ενασχόληση με τις αφέλειες. Ωστόσο, θα πρέπει να ελέγξετε, προσεκτικά, πριν ξεκινήσετε το στέγνωμα , αν έχει απορροφηθεί η ενυδατική κρέμα . Σε αντίθετη περίπτωση , οι αφέλειες κινδυνεύουν να λαδώσουν , εφόσον έρθουν σε επαφή με κρέμα που αφορά το πρόσωπο ! Η περιποίηση των αφελειών ,αμέσως μετά το ντους , είναι ιδιαίτερα σημαντική , καθώς παίρνουν το σχήμα που εμείς επιλέγουμε για το υπόλοιπο της ημέρας . 

4. Δεν τις αγγίζουμε με τα χέρια μας συνεχώς 

Αν έχεις την συνήθεια να αγγίζεις τα μαλλιά σου , κάθε πέντε λεπτά , ήρθε η ώρα να την κόψεις ! Αγγίζοντας τις αφέλειες μας , με συνεχή ρυθμό , λαδώνουν ακόμα περισσότερο και έτσι στο τέλος της ημέρας , δεν εντοπίζουμε το λαμπερό , ομοιόμορφο αποτέλεσμα για το οποίο μοχθήσαμε το πρωινό . Επιπροσθέτως , αξίζει να σημειωθεί ότι όσο περισσότερα προϊόντα styling χρησιμοποιείς στα μαλλιά σου , τόσο περισσότερο χαλάει η ποιότητα της τρίχας και τα φυσικά έλαια που διαθέτει , αντικαθίστανται από τα βαριά χημικά που εξουδετερώνουν την ικανότητα της να μένει λαμπερή και υγιής. Αν , ακόμα , έχεις άπλυτα χέρια , τουλάχιστον φρόντισε να τα ξεπλένεις καλά , με κρεμοσάπουνο , πριν επιχειρήσεις να διορθώσεις τις αφέλειες σου. Extra tip : Αν βρίσκεσαι έξω και δεν διαθέτεις τα κατάλληλα μέσα, για να έχεις καθαρά χέρια ή δεν θέλεις να τις αγγίξεις, προτίμησε να έχεις στο εσωτερικό της τσάντας , ένα μικρό χτενάκι , για να μπορείς να τις διορθώνεις , με ένα απλό βούρτσισμα , προς τα πάνω. Εγώ , γενικότερα , προτιμώ να τις χτενίζω εντός και εκτός σπιτιού , με μια μικρή χτένα ,χωρίς να τοποθετώ τα χέρια μου , καθώς έτσι λαδώνουν λιγότερο. 

5.Φυσάει ; Πολέμησε με σύμμαχο την λακ !

Βγαίνεις έξω από το σπίτι , έχοντας φτιάξει , ομοιόμορφα , τις αφέλειες σου και περπατάς καμαρωτή , καμαρωτή . Φυσάει , όμως και οι αφέλειες σου πηγαίνουν κατά δω και κατά κει , ατίθασες και ανέμελες , χωρίς να υπολογίζουν τα δικά σου νεύρα ! Πίστεψε με , δεν υπάρχει χειρότερο από το να φυσάει με λύσσα ο αέρας και εσύ να προσπαθείς να μαζέψεις τα τσουλούφια που πετάγονται ….. Και φυσικά , εκείνη την στιγμή , οι φίλοι σου θα προτείνουν να βγάλετε φωτογραφία ή θα περάσει αυτός που σου αρέσει και εσύ θα είσαι κάπως έτσι :

Για μένα το να περπατάς στον δρόμο, να έχει αέρα και να έχεις και αφέλειες είναι Γολγοθάς. Δύσκολα θα μείνουν στην θέση τους και δύσκολα θα ξαναγίνουν όπως πριν. Μπορούμε , όμως , να πολεμήσουμε την επιθυμία του αέρα , να ανακατέψει τα μαλλιά μας , με έναν απλό αλλά όχι τόσο αποτελεσματικό τρόπο ! Χρησιμοποιώντας ελάχιστη λακ , κυρίως στις άκρες των αφελειών , διατηρούμε όσο το δυνατόν καλύτερα , το καμπυλωτό ή ίσιο σχήμα που έχουμε δώσει στις αφέλειες και παράλληλα εμποδίζουμε τον αέρα…να χαλάσει την ομοιομορφία ! Γενικότερα , δεν είναι 100 % αποτελεσματικό , καθώς κανένας μας δεν μπορεί να τα βάλει πλήρως , με τα στοιχειά της φύσης , ωστόσο , μειώνει σε σημαντικό βαθμό την ικανότητα του αέρα να τις μπερδεύει. Προσοχή ! Μην το παρακάνετε , ρίχνοντας άφθονη λακ, καθώς πρόκειται να “ πετρώσουν “ οι αφέλειες , να μπερδευτούν και να μην μπορείτε , έπειτα , να τις χτενίσετε και να τις διορθώσετε. Επιπλέον , είναι γνωστό πως περισσότερη λακ = περισσότερο λαδωμένα θα φαίνονται τα μαλλιά και ειδικά σε μια τόσο μικρή επιφάνεια, όπως το μέτωπο που βρίσκονται οι αφέλειες. Extra tip : Αν δεν θέλεις να δεις τις αρνητικές συνέπειες του αέρα , πάνω στις αφέλειες σου , σου έχω την τέλεια λύση που εφαρμόζω στην καθημερινότητα μου…. Μην βγαίνεις τις ημέρες που φυσάει τρελά , προτιμώντας την ζεστασιά του σπιτιού σου ! Ακραίο ε ; 

6. Τριμάρισμα στο σπίτι ; Φυσικά και μπορείς !

Θα στο έχουν πει και στο κομμωτήριο , ας το ξαναπώ και εγώ . Μην περιμένεις να διατηρηθεί το μήκος των αφελειών για τον υπόλοιπο μήνα. Πας, κόβεις τις πολυπόθητες αφέλειες, τις θαυμάζεις για μερικές εβδομάδες και μετά ουπς. Σαν να σε τυφλώνουν λίγο ε; Λοιπόν, αυτό είναι αναμενόμενο, αφού οι αφέλειες μακραίνουν πολύ πιο γρήγορα από τα υπόλοιπα μαλλιά σου. Όπως καταλαβαίνεις αυτό συμβαίνει επειδή κόβοντας τα μαλλιά σου τόσο κοντά, η τρίχα δυναμώνει και παίρνει τα πάνω της. Όσο περισσότερο τις κόβεις, τόσο πιο συχνά θα μακραίνουν. Καταλήγεις λοιπόν να τις χτενίζεις σε φράντζα ή να τις πιάνεις με ένα τσιμπιδάκι ή γενικώς να εκνευρίζεσαι γιατί δεν ξέρεις τι να τις κάνεις. Σε αντίθεση , με ό,τι λένε τα περισσότερα σάιτ , μπορείς να τριμάρεις τις αφέλειες σου , στο σπίτι , χωρίς να επισκέπτεσαι κάθε εβδομάδα τον κομμωτή σου. Ξεχάστε το ψαλίδι της κουζίνας και προμηθευτείτε ένα επαγγελματικό ψαλίδι κομμωτηρίου. Η προετοιμασία είναι το πιο κρίσιμο βήμα για να κόψτε αφέλειες μόνες σας. Βεβαιωθείτε ότι τα μαλλιά σας είναι εντελώς στεγνά και χτενισμένα για να έχετε εικόνα το πως θα δείχνουν σε πραγματικό χρόνο. Ποτέ μην τριμάρετε αφέλειες , με βρεγμένο μαλλί !

Για να μην κάνετε λάθος, πριν τις κόψετε, συγκρατήστε καλά τα υπόλοιπα μαλλιά σας στο πλάι με μερικά κλιπ από την κάθε μεριά. Αν θέλετε να τριμάρετε τις αφέλειες σας, όσο κι αν επιθυμείτε να το κάνετε με μια οριζόντια κίνηση του ψαλιδιού, είναι λάθος. Κρατήστε το ψαλίδι κάθετα και με πολύ μικρές ψαλιδιές κόψτε τις ακρούλες που έχουν μακρύνει. Μπορεί να χρειαστεί να επαναλάβετε και δεύτερη ή τρίτη φορά μέχρι να έχετε το επιθυμητό μήκος. Επίσης , ένα ακόμα λάθος που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν κόβουν αφέλειες είναι πως κόβουν τα μαλλιά πολύ κοντά, πολύ γρήγορα. Ο σωστός τρόπος είναι να ξεκινήσετε από ένα μήκος στο ύψος της μύτης και αφού δείτε πως αντιδρούν τα μαλλιά, να κόβετε πιο κοντά πάντα με κάθετες, μικρές ψαλιδιές, μέχρι να φτάσετε στο μήκος που θέλετε. Παρακάτω , παραθέτουμε ένα βίντεο στο youtube που θα σας βοηθήσει , να τριμάρετε με ευκολία τις αφέλειες σας !

Δύσκολες ή εύκολες , οι αφέλειες είναι σικ και πάντα εντός μόδας ! Τις προτιμούμε , όταν θέλουμε να πραγματοποιήσουμε κάποια αλλαγή στα μαλλιά μας , όταν θέλουμε να κρύψουμε δυο τρεις γοητευτικές ρυτίδες , που μας ενοχλούν, όταν ο ανάδρομος Ερμής μας τα φέρνει όλα τούμπα ! Η ζωή με αφέλειες δεν είναι πάντα εύκολη. Έχεις να αντιμετωπίσεις την φυσική λιπαρότητα κάθε τρίχας , τον αέρα , την βροχή , τον ήλιο που συνδυάζεται με ιδρώτα , το μπέρδεμα , τον ύπνο . Μην σε αποθαρρύνουν…  αξιοποιώντας τις συμβουλές , από μια ομοιοπαθούσα , μπορείς να κάνεις την ζωή σου και ταυτόχρονα την ζωή των αφελειών σου … περισσότερο λαμπερή ! 

Τι λες ; Πάμε μια βόλτα μέχρι το κομμωτήριο ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Κατεβαίνω τις σκάλες του σπιτιού μου και με προσοχή ανοίγω την πόρτα της εισόδου . Ελέγχω δεξιά αριστερά , μήπως κάποιος έχει σταθεί στο σκοτάδι . Θυμάμαι την υπόθεση της φοιτήτριας που την είχε βιάσει και κάψει ζωντανή , κάτω από το σπίτι της , ένα τέρας . Περπατάω με την τσάντα σφιχτά στην αγκαλιά μου , τον δρόμο που οδηγεί στην στάση του λεωφορείου. Με διακριτικά βλέμματα , ελέγχω , μήπως κάποιος με ακολουθεί . Φτάνω στην στάση του λεωφορείου και περιμένω υπομονετικά να έρθει η γραμμή που χρειάζομαι. Αυτοκίνητα περνάνε και μερικοί οδηγοί σφυρίζουν. Τους αγνοώ . Το catcalling δεν θα σταματήσει ποτέ να υπάρχει. Ανεβαίνω στο 29 και βολεύομαι σε μια γωνία. Ένας τύπος κοιτάζει αδιάκριτα το μπούστο μου , με ελάχιστο δέρμα να εμφανίζεται. Ανεβάζω το φερμουάρ του μπουφάν μου και ρίχνω μια θυμωμένη ματιά προς το μέρος του. Αδειάζει σιγά σιγά ο χώρος και βρίσκω ελεύθερη θέση. Στην επόμενη στάση ανεβαίνει ένας κύριος , στην ηλικία του πατέρα μου. Κάθεται δίπλα μου και με κοιτάει με πονηρό ύφος. Μαζεύομαι στην γωνία και δυναμώνω τον ήχο στα ακουστικά. Το χέρι του , ελαφρά ανασηκώνεται και βρίσκει την θέση του στο μπούτι μου. Βγάζω τα ακουστικά , χτυπάω με δύναμη το χέρι του και φωνάζω – Θα έπρεπε να ντρέπεστε . Ησυχία , σιωπή στο ακροατήριο. Όλοι ψιθυρίζουν , κανένας δεν κινείται.

Κατεβαίνω βιαστικά για να μην αργήσω στο μάθημα και συνεχίζω να περπατάω μέχρι να φτάσω στο τέλος της διαδρομής . Μια παρέα νεαρών , βρίσκεται έξω από ένα μαγαζί και κοιτάει προς το μέρος μου. Τους προσπερνάω , με acdc , να ηχεί στα ακουστικά μου και με την άκρη του ματιού μου διακρίνω τις μορφές τους να με ακολουθούν . Ηρέμησε , πηγαίνουν απλά προς τον δρόμο τους . Που τυχαίνει να είναι και δικός σου. Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα . Στρίβουν στο ίδιο στενό με μένα . Δεν υπάρχει κόσμος τριγύρω. Γελάνε . Δεν μου φαίνονται επικίνδυνοι , αλλά από την άλλη , πρέπει να αλλάξω δρόμο , μήπως γίνει κάτι . Παρεκκλίνω από τον δρόμο μου και επιλέγω την αντίθετη κατεύθυνση . Η παρέα απομακρύνεται και ένα βάρος φεύγει από πάνω μου. Είναι άραγε ο φόβος που μας κυριεύει παράλογος ; Είναι μήπως παρανοϊκός ο φόβος που κατακλύζει την καρδιά μας , όταν βρισκόμαστε μόνες μας ; Μήπως και οι άντρες δεν φοβούνται στον δρόμο ; Δεν χωράνε διακρίσεις . Πόσες από εμάς , μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι δεν αγχωνόμαστε όταν στρίβουμε σε ένα στενό που δεν υπάρχει κόσμος ή φώτα και διακρίνουμε ανδρικές μορφές να περπατάνε από πίσω μας ; Από πού πηγάζει ο φόβος , η ανάγκη να ξέρουμε πως θα φτάσουμε στο σπίτι μας , στην δουλειά μας , στο ραντεβού μας ασφαλείς ; Η σκέψη μου γίνεται αέρας , όταν φτάνω στο κτήριο . Έχει αρχίσει να νυχτώνει και οι γωνίες φαίνονται ακόμα πιο σκοτεινές . Και οι άνθρωποι επίσης.

Θαρρείς και όταν πέφτει το σκοτάδι γίνονται ακόμα πιο απόμακροι.

Το μάθημα τελειώνει και πλησιάζω την έδρα για να ρωτήσω τον καθηγητή επί της εργασίας που μας έχει αναθέσει . Μου προτείνει να βρεθούμε στο γραφείο του για να το συζητήσουμε . Διστάζω . Η συζήτηση δεν χρειάζεται να γίνει εκεί . Προσπαθώ να του αλλάξω γνώμη , λέγοντας του πως δεν είναι κάτι τόσο σημαντικό . Επιμένει . Θα αναλύσουμε καλύτερα τις διορθώσεις που πρέπει να κάνω . Αποφασίζω να πάω . Ενημερώνω την μαμά μου , για το που θα είμαι , επειδή θα αργήσω . Πάντα να λες που είσαι στους οικείους σου , εκείνους που εσύ εμπιστεύεσαι. Δεν είναι θέμα ανάκρισης . Αν κάτι σου συμβεί , να ξέρουν που θα σε εντοπίσουν . Η πρόληψη σώζει . Ενημερώνω μια συμφοιτήτρια μου για την συζήτηση που προηγήθηκε και της ζητάω να με συνοδεύσει μέχρι το γραφείο και να παραμείνει απέξω , έως ότου τελειώσει . Δέχεται και την ευχαριστώ . Συναντώ τον καθηγητή και ξεκινάμε κατευθείαν τις διορθώσεις . Με πλησιάζει . Θέλει να μου δείξει συγκεκριμένα τα σημεία που πρέπει να αλλάξω .  Τον κοιτάζω . Το χέρι του κατευθύνεται προς το δικό μου και το γραπώνει . Σαστίζω . – Μην με αγγίζετε , δεν είναι πρέπον . Καλύτερα να φύγω. Κατευθύνομαι προς την πόρτα με γοργά βήματα και γεμάτα θυμό . Έχει κλειδώσει . Με πλησιάζει απειλητικά . Τα μάτια του γεμίζουν με αηδιαστικές σκέψεις που δεν τον τιμούν , ως άνθρωπο . Τον προειδοποιώ ότι αν κάνει μερικά βήματα ακόμα θα φωνάξω για βοήθεια, πως έχω ενημερώσει και αυτό που κάνει είναι ανήθικο . Γελάει . Φοβάμαι . Φωνάζει το όνομα μου και συνέρχομαι από τις τρομακτικές σκέψεις μου . Θα μπορούσε να έχει συμβεί . Θα μπορούσε να το είχε κάνει . Είναι η πραγματικότητα , είναι η αλήθεια , που οφείλει να λάμψει . Το όνομα της , είναι σεξουαλική παρενόχληση . Συμβαίνει καθημερινά , κάθε ώρα , κάθε λεπτό , κάθε στιγμή . Τελειώνουμε με συνοπτικές διαδικασίες , τον ευχαριστώ και φεύγω μαζί με την συμφοιτήτρια μου . Κατευθυνόμαστε προς την στάση , την αποχαιρετώ και μπαίνω στο λεωφορείο.

Αρχίζει να γεμίζει με κόσμο , σε σημείο που ασφυκτιά το σώμα μου , καθώς δεν έχει χώρο . Σαν σαρδέλες , ο ένας πάνω στον άλλον . Καθημερινό φαινόμενο . Στα αυτιά μου ηχεί James brown με το this is a man’s world , να με βάζει σε σκέψεις . Είναι άραγε η κοινωνία μας φτιαγμένη για όλους ; Αισθανόμαστε όλοι τον ίδιο φόβο ; Τις σκέψεις μου διακόπτει ένα σώμα το οποίο άτσαλα συγκρούεται με το δικό μου . Το νιώθω να τρίβεται πάνω μου και οι δολοφονικές τάσεις μου επιστρέφουν . Ένας γλοιώδης , τυπάκος , μου χαμογελά πονηρά και κολλάει πάνω μου . Τον σπρώχνω με τα χέρια μου και τον κλωτσάω στο επίμαχο σημείο . Ο κόσμος γύρω μου μένει ακλόνητος . Απλά κοιτάνε. Και σχολιάζουν. Για να μάθεις , γελοίε. Κατεβαίνω στην στάση και προχωράω . Καθημερινά φαινόμενα . Που η κοινωνία μας τα δέχεται . Τα κάνει κτήμα της . Τα κάνει ένα με το σώμα της , απερίσκεπτα. Που δεν προστατεύει τα παιδιά της , όπως θα έπρεπε . Δεν στηλιτεύει τα γεγονότα , δεν τιμωρεί τους ανθρώπους που προβαίνουν σε τέτοιους αναίσχυντες πράξεις . Φτάνω σπίτι . Μιλάω με τους δικούς μου , τρώμε όλοι μαζί . Ήσυχες , απλές , όμορφες , οικογενειακές στιγμές . Ετοιμάζομαι να βγω . Θα γυρίσω αργά , το βράδυ . Η μαμά μου ανησυχεί .  Παιδί μου , οι καιροί που ζούμε είναι δύσκολοι , θέλω να προσέχεις . Να φωνάξεις αν χρειαστεί , να ζητήσεις βοήθεια , αν συμβεί κάτι , να μας πάρεις τηλέφωνο . Τα μάτια σου δεκατέσσερα. Να προσέχεις , να έχεις καθαρό μυαλό και να μην εμπιστεύεσαι απόλυτα κανέναν . Η κοινωνία που ζούμε , δεν είναι ασφαλής . Μοιάζει με αχανή έκταση ζούγκλας . 

Φτάνουμε στο κλαμπ. Η ώρα έχει περάσει και το μαγαζί γεμίζει. Τα ποτά πηγαινοέρχονται στους δίσκους και μια ελαφριά ζάλη σκεπάζει την ατμόσφαιρα. Κατευθύνομαι προς το μπάνιο. Ένας μεθυσμένος τύπος μου χαμογελά παραπλανητικά και με πλησιάζει. Με σπρώχνει προς τον τοίχο και απλώνει τα απαίσια χέρια του πάνω μου. Φωνάζω να σταματήσει και εκείνος δεν δείχνει να θέλει. Ο μεγαλύτερος μας φόβος. Ο βιασμός . Η ανάγκη να συνοδευόμαστε πάντα από κάποιον άλλον , σε μια κοινωνία που θυμίζει ελεύθερη. Σε μια κοινωνία που τα περιστατικά βιασμού , πληθαίνουν. Τον σπρώχνω από πάνω μου. Μου λέει πως τα ρούχα μου άλλο δείχνουν. Πως δεν θα έπρεπε να χορεύω έτσι , αν δεν ήθελα να συνευρεθούμε . Η κοινωνία μας . Εκείνη που ανακοινώνει πως τα ρούχα φταίνε και όχι ο βιαστής . Το λίκνισμα των γοφών μας . Αυτή είναι η αιτία που η κοινωνία σημειώνει , αντί να μας μαθαίνει πως το όχι είναι όχι. Περιστατικά , που ( δεν ) μου έχουν συμβεί , μα συμβαίνουν σε κάθε ανυποψίαστη γυναίκα που εμπιστεύεται την ασφάλεια της κοινωνίας. Που χαλαρώνει και αφήνεται , όπως θα έπρεπε, ζώντας ελεύθερη . Όλα αυτά μας δείχνουν , πως η κοινωνία της γυναίκας , δεν είναι όπως θα έπρεπε. Η κοινωνία της γυναίκας , δεν είναι όπως την φανταζόμασταν , όταν κάναμε εφηβικά όνειρα και σκόρπιες σκέψεις για το μέλλον. Η κοινωνία της γυναίκας είναι όλα αυτά που γράψαμε και αναφέραμε παραπάνω .Περιστατικά παρενόχλησης , βιασμοί , catcalling , φόβος , αγωνία. Μην βρεθούμε μόνες μας . Μην μας ακολουθήσουν στο δρόμο. Μην και δε φτάσουμε στο σπίτι μας , στην εργασία μας , στην παρέα μας ασφαλείς. Συμβαίνουν κάθε ώρα και στιγμή. Και σε άνδρες , για να γινόμαστε ξεκάθαροι.

Για να προλάβω μερικούς. Δεν παρενοχλούν όλοι. Δεν βιάζουν όλοι. Δεν προσπαθούν να μας πιέσουν όλοι. Σε σένα που κρατάς τις αποστάσεις , σε σένα που σέβεσαι το όχι . Σε εκείνον που μόλις ακούει όχι , σταματάει. Σε εκείνους που κάνουν τα πάντα για να φτάσουμε ασφαλείς σπίτι και φροντίζουν ταυτόχρονα για την ασφάλεια τους . Σε εκείνους που ενδιαφέρονται για το πως θα γυρίσουμε , σε εκείνους που μας συνοδεύουν μέχρι εκεί που ορίσουμε . Σε αυτούς που δεν διστάζουν να μπουν μπροστά και να βοηθήσουν όταν μας παρενοχλούν . Σε αυτούς που μας υποστηρίζουν , όταν φωνάζουμε για το τι βιώσαμε. Σε αυτούς που μας πιστεύουν . Σας ευχαριστούμε. Σε εκείνον που γυρνούσα από το κλαμπ και άλλαξε πεζοδρόμιο , επειδή κατάλαβε πως φοβήθηκα που κάποιος βρισκόταν από πίσω μου. Συνέχισε να κάνεις την κοινωνία της γυναίκας , καλύτερη .

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Αποφάσισα να γράψω λίγες λέξεις, λίγες γραμμές για το ιερότερο πρόσωπο στη ζωή μου. Εν τέλει δεν με ενδιαφέρει, ας γράψω και νουβέλα ή βιβλία πολλά. Η μάνα μου θα άξιζε κάθε γράμμα, κάθε λέξη και κάθε σκέψη μου. Η μάνα μου θα άξιζε κάθε δευτερόλεπτο από το χρόνο μου μέσα στην ημέρα. Θα άξιζε κάθε χιλιοστό της προσοχής μου. Η μάνα μου θα μπορούσε να με κάνει να λυγίσω ατσάλινες μπετόβεργες με τα χέρια μου και να αντέξω χίλιες μπάρες πίεση στην πλάτη μου. Όμως η μάνα μου το μόνο που μου προσφέρει, χωρίς να ζητά αντάλλαγμα, είναι ένα χαμόγελο και, σπανίως, λίγα δάκρυα. Τα μόνα δάκρυα που θα έχυνα και ποτέ δε θα μετάνιωνα για αυτό: τα δάκρυα για το πρόσωπο της μάνας μου.

Η μάνα είναι κάτι παραπάνω από εκείνη τη γυναίκα που απλά θα φέρει ένα παιδί στον κόσμο, κουβαλώντας το εννέα μήνες δίπλα στα σπλάχνα της. Μάνα σημαίνει “αγάπη”. Η μάνα είναι εκείνη η γυναίκα που, όταν θα σπάσεις σαν γυαλί σε χίλια κομμάτια, μικρά και αιχμηρά, δε θα διστάσει να σε μαζέψει από κάτω με τα γυμνά της χέρια, ακόμη κι αν η ίδια ματώσει και κοπεί. Η μάνα είναι ο άνθρωπος εκείνος που από την στιγμή της σύλληψης σου σπάει το “εγώ” και γίνεται “εσύ”. Σκέφτεται, αγχώνεται και βασανίζεται για εσένα. Τοποθετεί όλο το υπόλοιπο σύμπαν σε δεύτερη μοίρα και διοχετεύει όλο της το συναίσθημα στην ύπαρξή σου. Η μάνα θα πεινάσει για να φας εσύ την τελευταία μερίδα φαγητού.

Η μάνα σε αποδέχεται για αυτό που ήδη είσαι και όχι για αυτό που η ίδια θα ήθελε να είσαι. Η μάνα είναι εκείνη η γυναίκα που ανά πάσα στιγμή θα μπορεί να σου προσφέρει ανιδιοτελώς μια θεραπευτική αγκαλιά, ένα ιαματικό βλέμμα και ένα μαγικό φιλί. Ικανά να φωτίσουν κάθε σου σκοτάδι. Η μάνα είναι εκείνη η γυναίκα που καταφέρνει και διαβάζει την κάθε σου σκέψη, να μεταφράζει την κάθε σου κίνηση και να γνωρίζει τι σε βασανίζει την εκάστοτε χρονική στιγμή. Η μητέρα δεν έχει στο λεξιλόγιό της τα ρήματα “προδίδω” και “εγκαταλείπω”. Η μάνα τα έχει αντικαταστήσει με τα ρήματα “υπερβαίνω” και “αγαπώ”. Αυτά διακρίνουν την πραγματική μάνα από την φαινομενική μάνα. Γιατί η πραγματική μάνα θα αρχίσει να αγαπά και θα πεθάνει αγαπώντας. Χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς επιβράβευση, χωρίς επιστροφές.

Αυτή είναι η δική μου μάνα.

Μάνα! Δεν βρίσκεται λέξη καμία / να’ χει στον ήχο της τόση αρμονία.

(Γεράσιμος Μαρκοράς)

Θανάσης Μουλιός