Το συγκεκριμένο είδος διαχρονικά είναι το πιο διαδεδομένο, καθώς ακούγεται πάρα πολύ στο ραδιόφωνο, στη τηλεόραση, ακόμη και στο ίντερνετ. Και είναι ίσως το πιο ευκολοάκουστο είδος για το αυτί του μέσου ακροατή. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια, η ποπ μουσική έχει ξεφτίσει από ποιότητα, και απλά βγαίνουν τραγούδια που ίσα ίσα διαθέτουν μια “ωραία μελωδία” και μια “καλή φωνή”. Ωστόσο φέτος, αν και υπάρχει κρίση στη μουσική βιομηχανία ελέω Covid-19, πράγματι υπήρξαν ωραίες δουλειές και από τους πλέον δημοφιλείς καλλιτέχνες, αλλά και από τους νέους καλλιτέχνες. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που συναντάμε σε κάποια από τα φετινά άλμπουμ, είναι η παραπομπή ακουσμάτων τους σε προηγούμενες δεκαετίες. Ο μουσικός συντάκτης επιλέγει τα 10 ποπ άλμπουμ που ξεχώρισε για φέτος.

10. Ava Max – Heaven & Hell

Είναι από τις νεοεισερχόμενες του χώρου η 26χρονη Αλβανοαμερικανή τραγουδίστρια, καθώς τη γνωρίσαμε το 2018 με το μεγάλο της hit Sweet But Psycho. Το Σεπτέμβριο κυκλοφόρησε το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ, το οποίο είναι electro-pop. Μέσα στο άλμπουμ συμπεριλαμβάνει όλες τις μεγάλες της επιτυχίες, και μερικές φετινές κυκλοφορίες. Σε 2 τραγούδια του άλμπουμ έχουν υιοθετηθεί μουσικές γραμμές από άλλα γνωστά τραγούδια. Στο ρεφραίν του Kings & Queens, χρησιμοποιήθηκε η περίφημη μουσική γραμμή του Desmond Child, δηλαδή αυτή η γραμμή που ακούγεται στο If You Were A Woman (And I Was A Man) της Bonnie Tyler, και στο You Give Love A Bad Name των Bon Jovi. Και στο My Head & My Heart χρησιμοποιήθηκε ο οδηγός του Around The World (La La La La La) των ATC. Το τραγούδι που ξεχώρισε από το άλμπουμ, είναι το Naked.

9. Selena Gomez – Rare (Deluxe)

Η 28χρονη αμερικανίδα τραγουδίστρια επέστρεψε δισκογραφικά μετά από το 2015, και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο το 3ο της σόλο άλμπουμ, και 6ο συνολικά (3 άλμπουμ μαζί με τους The Scene). Όλο αυτό το διάστημα απουσίας της, κλήθηκε να αντιμετωπίσει κάποια σοβαρά θέματα υγείας, τα οποία ξεπέρασε τουλάχιστον σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μπορεί να επέστρεψε μετά από περίπου 5 χρόνια, αλλά στο Rare δεν έχει την ίδια δυναμική που είχε στο Revival. Παρ’ όλα αυτά, η Selena Gomez ακούγεται ιδιαίτερα διαφορετική και ίσως πιο ώριμη σ’ αυτό το άλμπουμ. Μέσα στο άλμπουμ σίγουρα ξεχωρίζει η εξαιρετική ποπ μπαλάντα Lose You To Love Me, το Feel Me, & το Dance Again.

8. Miley Cyrus – Plastic Hearts

Η επίσης 28χρονη αμερικανίδα τραγουδίστρια, τέλη Νοεμβρίου κυκλοφόρησε το 7ο της προσωπικό άλμπουμ, έπειτα από το 2017 και το Younger Now. Σ’ αυτό το άλμπουμ η Miley Cyrus έχει μια πιο έντονη χροιά, καθώς το 2019 είχε προχωρήσει σε χειρουργική επέμβαση στις φωνητικές χορδές της. Οπότε αποφάσισε να προχωρήσει σε λίγο πιο ροκ μονοπάτια, και γιατί ταιριάζουν κάπως στη φωνή της, και γιατί της αρέσει η ροκ. Φυσικά κινείται και σε synth-pop μονοπάτια. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το main single Midnight Sky, η συνεργασία της με τη Dua Lipa στο Prisoner, το οποίο χρησιμοποιεί sample του Physical (Olivia Newton-John, 1981), και το Angels Like You. Αξίζει βεβαίως και η live διασκευή της Heart Of Glass (Blondie).

7. Sam Smith – Love Goes

Τέλη Οκτωβρίου, ο 28χρονος Βρετανός κυκλοφόρησε το 3ο του άλμπουμ, το οποίο είναι ιδιαίτερα χορευτικό. Αποδεδειγμένα, ο Sam Smith διαθέτει μια από τις πολύ όμορφες ποπ αντρικές φωνές τα τελευταία χρόνια, κυρίως σε slow pop τραγούδια. Ωστόσο αποφάσισε να δοκιμαστεί και σε λίγο πιο pop-dance. Έκανε την πρώτη απόπειρα, όταν και συνεργάστηκε με τον Calvin Harris για το Promises (2018), ενώ συνεργάστηκε και με τη Normani (πρώην Fifth Harmony) για το Dancing With A Stranger (2019). Σίγουρα το Love Goes δεν γνωρίζει την ίδια επιτυχία με τα προηγούμενα άλμπουμ, αλλά και ο Sam Smith είχε την ανάγκη να στραφεί και σε άλλα μονοπάτια, και σίγουρα το υποστήριξε αρκετά καλά. Το τραγούδι που ξεχωρίζει από το άλμπουμ είναι το Diamonds.

6. BENEE – Hey U X

Μια από τις πιο νεοφερμένες του χώρου η 20χρονη Νεοζηλανδή τραγουδίστρια, καθώς έγινε γνωστή το 2019 με τη μεγάλη της επιτυχία Supalonely. Το Νοέμβριο κυκλοφόρησε το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ, το οποίο κινείται σε alt-pop ακούσματα. Συνδυάζει στοιχεία από Electronic, Pop, R&B, & Trap, και ανήκει στους καλλιτέχνες της νέας γενιάς (μαζί με την Billie Eilish) που φέρνουν φρέσκο ήχο στη Pop. Πέρα από το προαναφερόμενο main single, ξεχωρίζει επίσης το Kool, το Snail, και το Happen To Me.

5. Kylie Minogue – Disco

Μια εκ των έμπειρων σ’ αυτό το χώρο, η 52χρονη Αυστραλή τραγουδίστρια κυκλοφόρησε το Νοέμβριο το 15ο δίσκο στη καριέρα της, και μόνο από το τίτλο του άλμπουμ της, μας ταξιδεύει στη δεκαετία του 80. Τα τραγούδια, είναι βγαλμένα από άλλη εποχή, και σίγουρα πάει το μυαλό του ακροατή στα 80’s parties, όπου χορεύανε όλοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι το άλμπουμ ηχογραφήθηκε κατά κύριο λόγο στο προσωπικό στούντιο της Kylie Minogue, δηλαδή στο σπίτι της. Με ελάχιστη διαφορά ξεχωρίζουν πιο πολύ το Magic, & το Say Something. Το άλμπουμ όμως ακουστικά είναι πολύ όμορφο.

4. Lady Gaga – Chromatica

Από τις κυρίαρχες του χώρου τα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια, η 34χρονη πλέον Αμερικανίδα, έχει πετύχει πολλά μέχρι τώρα, και ακόμη έχει χρόνια μπροστά της να πετύχει περισσότερα. Τον Μάιο κυκλοφόρησε το 6ο άλμπουμ στη καριέρα της, και κινείται σε synth-pop, electropop, & dance-pop ακούσματα που παραπέμπονται στη δεκαετία του 90. Ιδιαίτερα ταιριαστό για τη Lady Gaga, γιατί έτσι κι αλλιώς έχει μουσικές επιρροές από προηγούμενες δεκαετίες. Από τα singles του άλμπουμ, ξεχωρίζει ιδιαίτερα η συνεργασία της με την Ariana Grande για το Rain On Me, χωρίς να σημαίνει ότι και το Stupid Love, και το 911 δεν είναι ωραία singles. Πέρα από τα singles, ξεχωρίζει το Free Woman, και η συνεργασία της με τον Elton John για το Sine From Above.

3. The Weeknd – After Hours

Ο 30χρονος Καναδός τραγουδιστής, θεωρείται κι αυτός ένας από τους κορυφαίους άντρες ποπ καλλιτέχνες τα τελευταία χρόνια, και σίγουρα όχι άδικα. Το Μάρτιο, κυκλοφόρησε το 4ο του άλμπουμ, και κινείται σε new-wave & synth-pop ακούσματα. Οι μουσικές παραπομπές του είναι ποικίλες, καθώς υπάρχουν και παραπομπές από το παρελθόν, το παρών, και ίσως και το μέλλον. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι singles, και παραπέμπονται στη δεκαετία του 80. Δηλαδή η μεγάλη επιτυχία Blinding Lights, το In Your Eyes, & το Save Your Tears.

2. Dua Lipa – Future Nostalgia

Τα τελευταία χρόνια έχει ταράξει τα νερά της ποπ η 25χρονη Αλβανοβρετανή τραγουδίστρια, η οποία μας συστήθηκε το 2015 με το I Could Be The One. Τέλη Μαρτίου κυκλοφόρησε αισίως το 2ο της άλμπουμ, το οποίο κινείται σε electropop, synth-pop, pop-dance, & disco ακούσματα. Το Future Nostalgia δεν συμβαδίζει με τη τωρινή, καθώς με τα ρετρό ακούσματα κινείται στη περίοδο δεκαετιών μεταξύ του 80, του 90, & του 2000. Αν και 2ο άλμπουμ, σίγουρα η Dua Lipa έκανε πάρα πολύ ωραία στροφή σ’ αυτά τα μονοπάτια, και το υποστήριξε πολύ καλά. Πέρα από τα singles Don’t Start Now, Physical, Break My Heart, Hallucinate, & Levitating, ξεχωρίζει και το Love Again, στο οποίο υιοθετήθηκε η μουσική γραμμή του Your Woman των White Town. Θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο άλμπουμ για το 2020.

1. Marina Kaye – Twisted

Σίγουρα δεν τη ξέρει πολύς κόσμος, καθώς δεν έκανε ακόμη το μεγάλο “ξεπέταγμα”, ή τουλάχιστον δεν της δόθηκε ακόμη αυτή η ευκαιρία. Όμως έχει ένα τραγούδι το οποίο της το είχε γράψει η Sia, και λέγεται Freeze You Out. Πρόκειται για την 22χρονη Γαλλίδα τραγουδίστρια, η οποία το Νοέμβριο κυκλοφόρησε το 3ο της άλμπουμ, 3 χρόνια μετά από το Explicit. Κινείται σε synth-pop & electropop, κι έχει ελαφρώς διαφορετικά ακούσματα από τα προηγούμενά της άλμπουμ. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το The Whole 9, το 7 Billion, το Visions, & το Alone. Πολύ όμορφη δουλειά από τη Marina Kaye, η οποία αξίζει μια προσοχή παραπάνω.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Ωραίοι οι AC/DC. Ωραίοι οι Metallica, οι Iron Maiden, οι Linkin Park, οι Bon Jovi, κλπ. Αλλά ας ρίξουμε μια ματιά και στην εγχώρια ροκ σκηνή, η οποία κακά τα ψέματα έχει μεγαλώσει αρκετά τα τελευταία χρόνια, και διαθέτει εξαιρετικούς καλλιτέχνες/συγκροτήματα/μουσικούς με πολλές δυνατότητες. Πολλοί εγχώριοι αποφάσισαν μέσα στο 2020 να κυκλοφορήσουν τις δισκογραφικές τους δουλειές, παρά τη καραντίνα και την έλλειψη συναυλιών, δείχνοντας ότι η μουσική μπορεί να ανθίσει περισσότερο σε τέτοιες δύσκολες περιόδους. Πάμε να δούμε μαζί τους 10 εγχώριους με τις δισκογραφικές τους δουλειές, όπου μερικοί από αυτούς είχαν δώσει και συνέντευξη στο CityVibes.gr.

1. 1000mods – Youth Of Dissent

Τα παιδιά από το Χιλιομόδι Κορινθίας, κυκλοφόρησαν φέτος τον Απρίλιο το 4ο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, και 6ο συνολικά. Οι 1000mods τα τελευταία χρόνια γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία και στο εξωτερικό, καθώς έχουν φτάσει να περιοδεύουν ακόμη και στην Αμερική, και στην Αυστραλία. Τα ακούσματα του φετινού τους άλμπουμ παραπέμπονται κυρίως στη δεκαετία του ’90, καθώς θυμίζουν λίγο από Soundgarden, Nirvana, & Pearl Jam. Οφείλεται προφανώς στο γεγονός ότι συνεργάστηκαν με τον ιδιαίτερα γνωστό μουσικό παραγωγό Matt Bayles, ο οποίος συνεργάστηκε με κάποια από τα προαναφερθέντα συγκροτήματα. Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε σε στούντιο στο Σιάτλ, και ιδού το αποτέλεσμα. Πέρα από το Pearl, ξεχωρίζουν και το Lucid, αλλά και το Warped. Όπως και να ‘χει πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά.

2. My Endless Winter – Modern Madness

Τα παιδιά από τη Θεσσαλονίκη ξεκίνησαν από το 2018 επίσημα ως μπάντα, και με τις ηχογραφήσεις που είχαν κατά καιρούς, πρόβες, μίξεις, κλπ., κυκλοφόρησαν το παρθενικό τους άλμπουμ τον Σεπτέμβριο. Τα ακούσματα του άλμπουμ παραπέμπονται κυρίως στους Bring Me The Horizon, Twenty One Pilots, αλλά και στους Linkin Park που είναι ουσιαστικά και η βασική τους επιρροή. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του άλμπουμ, τα rap parts του Διογένη. Πρόκειται για άλλη μια άρτια δισκογραφική δουλειά από εγχώριους, από όποιο μέρος του άλμπουμ κι αν το πάρει κάποιος. Σίγουρα μετά από αυτό το άλμπουμ, οι My Endless Winter έχουν να μας προσφέρουν ακόμη περισσότερα στο μέλλον. Πέρα από το Lost In The Sea, σίγουρα ξεχωρίζουν και το Code Red, το Run, αλλά και το Now Or Never που μοιάζει με τραγούδι που ανήκει στο άλμπουμ Hybrid Theory. Πολλά μπράβο στα αδέρφια Ισάακ (φωνητικά) και Διογένη (ραπ φωνητικά), το Δημήτρη (κιθάρα), το Χρήστο (μπάσο), και το Νίκο (ντραμς).

3. Longshots – Hard Reset

Και αυτά τα παιδιά μας έρχονται από τη Θεσσαλονίκη, και κάνουν φασαρία με τον hard rock ήχο τους. Ξεκίνησαν από τα μέσα του ’17 ως μπάντα, και όλο αυτό τον καιρό δίνανε διάφορα live (μέχρι πριν την 1η καραντίνα), ενώ ηχογραφούσαν και δικιά τους μουσική. Τον Οκτώβριο κυκλοφόρησαν την 1η τους δισκογραφική δουλειά, η οποία κι αυτή ξεχώρισε από τα πρώτα ακούσματα, και προϊδεάζει τον ακροατή να κουνηθεί έστω και λίγο με τους ρυθμούς του άλμπουμ. Οι επιρροές τους είναι ποικίλες, καθώς παραπέμπονται σε προηγούμενες δεκαετίες (Led Zeppelin, Guns ‘n’ Roses, Rage Against The Machine, κλπ.). Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν σίγουρα είναι το Loud Cry, το Running (κυρίως τα κιθαριστικά σόλο του Πάρι), το Bring It On Your Majesty, αλλά και το I Want Some More που κλείνει το άλμπουμ. Και σίγουρα we want some more από τους Longshots στο άμεσο μέλλον. Πολλά μπράβο στη Ζωή (φωνητικά), το Πάνο (μπάσο), τον Πάρι (κιθάρα), το Λεωνίδα (κιθάρα), και τον Τέο (ντραμς).

4. Firewind – Firewind

Η μισή καταγωγή της μπάντας είναι από τη Θεσσαλονίκη, και η άλλη μισή από Κεντρική Ευρώπη (Βέλγιο και Γερμανία). Ένα μέλος όμως τραβάει τη μεγάλη προσοχή, και τυχαίνει να είναι και το ιδρυτικό μέλος των Firewind. Ο Gus G (Κωνσταντίνος Καραμητρούδης). Και μόνο η αναφορά του εμβληματικού κιθαρίστα από τη Καλαμαριά, παύει να υπάρχει συζήτηση. Τα κατορθώματά του μέχρι τώρα, τα λένε όλα. Τα 7 χρόνια συνεργασίας με τον Ozzy Osbourne, και οι συνεργασίες με πολλές metal μπάντες, αρκούν στο να μπει ανάμεσα στους ιδιαίτερα αναγνωρισμένους rock/metal μουσικούς παγκοσμίως. Το εν λόγω ομώνυμο άλμπουμ των Firewind είναι το 9ο που κυκλοφόρησαν, και σίγουρα τα κιθαριστικά σόλο του Gus G ντύνουν πολύ όμορφα τα τραγούδια που βρίσκονται στο άλμπουμ.

5. Niki Tor – Liar

Το ιδιαίτερα ταλαντούχο κορίτσι από τη Δράμα (πλέον κάτοικος Θεσσαλονίκης), έπειτα από κάποια προσωρινά περάσματα σε διάφορα συγκροτήματα, κυκλοφόρησε το Νοέμβριο το ντεμπούτο της άλμπουμ, που είναι ουσιαστικά και η πρώτη της σόλο δουλειά. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, η Niki Tor διαθέτει μια πολύ γαλήνια φωνή, που σε κάποια σημεία θυμίζει Beth Hart, και με την ερμηνεία της ντύνει πολύ όμορφα τα τραγούδια του άλμπουμ, που είναι blues/rock. Δύσκολα ξεχωρίζουν κάποια τραγούδια από το Liar, καθώς ακούγονται όλα σχεδόν το ίδιο μελωδικά. Πολύ εξαιρετική η δουλειά από τη Niki Tor και τους συνεργάτες της (John Jeff Touch, Στέλιος Σιούλας, & Στάθης Καρυπίδης), και περιμένουμε ακόμη περισσότερα σίγουρα στο μέλλον.

6. Free Down Noize – This Fallout

Πρόκειται για ένα project του εξαιρετικού μουσικού από τη Θεσσαλονίκη, Γιώργου Αρβανιτίδη. Το νέο άλμπουμ των Free Down Noize κυκλοφόρησε το Νοέμβριο, 3 χρόνια περίπου μετά από τη κυκλοφορία του EP τους. Το This Fallout ακολούθησε το ρητό “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”, δηλαδή κράτησε περίπου ένα χρόνο η περίοδος δημιουργίας/ηχογράφησης/μίξης του, αλλά αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα το οποίο είναι εξαιρετικό. Οφείλεται σίγουρα στην ομαδική δουλειά, καθώς ο Γιώργος Αρβανιτίδης συνεργάστηκε με το Παναγιώτη Αλβανόπουλο, το Βασίλη Κοσκερίδη και το Δανιήλ Χαραβιτσίδη για τα drums, και φυσικά τη Ζωή Καραθανάση (Longshots) που έδεσε πολύ ωραία με την εξαιρετική φωνή της. Μάλιστα σε κάποια σημεία, η Ζωή μοιάζει με την Janis Joplin που τραγουδάει grunge. Ο ήχος του άλμπουμ είναι αρκετά αλήτικος, καθώς παραπέμπεται κυρίως στη δεκαετία του ’90, και είναι μια μίξη ακουσμάτων από Nirvana, Soundgarden, Rage Against The Machine, & Metallica. Συγχαρητήρια στο Γιώργο και στους υπόλοιπους συνεργάτες γι’ αυτή τη δουλειά.

7. iRemain – Eye Witness

Πρόκειται για μια φρέσκια metal μπάντα από τη Θεσσαλονίκη, που ξεκίνησε επίσημα τέλη του ’19, και είναι δημιούργημα του Νίκου Γεωργιτσόπουλου (μπάσο). Η πρώτη δισκογραφική δουλειά των iRemain κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο, και τα ακούσματά τους κινούνται μεταξύ του metalcore και του alternative με κάποια pop στοιχεία. Συνδυάζουν ακούσματα από Bullet For My Valentine & Bring Me The Horizon, αλλά θυμίζουν αρκετά τους Lacuna Coil, αν λάβουμε υπόψη τα φωνητικά της Χριστιάννας Τσαουσίδου που συνοδεύουν το μπάσο του Νίκου, τις κιθάρες του Παύλου Νικόλτσιου και του Δημήτρη Κατράνα, και τα τύμπανα του Αλέξανδρου Τοπαλίδη. Σίγουρα ξεχωρίζουν το main single Last Day, το Withdrawal, και το Falling Away. Εξαιρετική δουλειά από τα παιδιά που φέρνουν φρέσκο ήχο.

8. Project Theory – Blood & Loyality

Η μπάντα ξεκίνησε να υπάρχει από το 2013 στη Θεσσαλονίκη, τα μέλη της όμως προέρχονται από τη Πτολεμαΐδα και από την Αθήνα. Η ουσία όμως είναι ότι οι Project Theory κυκλοφόρησαν τον Σεπτέμβριο το 2ο τους άλμπουμ, το οποίο σαφώς είναι πολύ διαφορετικό από το Something Between Us (2015). Πρόκειται για ένα άλμπουμ με ιδιαίτερα βαριά nu-metal & metalcore ακούσματα, και μοιάζουν λίγο με Asking Alexandria, Disturbed, & Bullet For My Valentine. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το Clown Festival, το Until It’s Time, & το Into The Black. Υπέροχη δουλειά από το Λευτέρη Αράπογλου (κιθάρα), τον Ανδρέα Μπούτο (φωνητικά), το Αλέξανδρο Κηπουρίδη (μπάσο), & το Τάσο Μορφόπουλο (τύμπανα).

9. Marialena Trikoglou – Vanity

Η εξαιρετικά ταλαντούχα σοπράνο από την Αθήνα, με μεγάλη εμπειρία στο χώρο (vocal coaching, παρουσίες σε όπερες, συνεργασίες, διασκευές κατά καιρούς στο YouTube), τον Απρίλιο κυκλοφόρησε τη πρώτη της δισκογραφική δουλειά. Πρόκειται για ένα symphonic metal άλμπουμ, που θυμίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό Nightwish στα χρόνια με την 1η τους τραγουδίστρια. Η Μαριαλένα Τρίκογλου σε πολλά σημεία της ερμηνείας της μοιάζει με την Tarja Turunen. Να φανταστούμε ότι είναι και η μεγάλη της επιρροή, έτσι; Οι μελωδικές γραμμές του βιμπράτου της είναι παρόμοιες με της Tarja. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το Prophecies, το The Dark Of Your Sea, & το Through The Other Side. Εξαίσια δουλειά από τη Μαριαλένα Τρίκογλου και το Βαγγέλη Γιαλαμά που έβαλε το χεράκι του.

10. Skags – Digital Cage Of A Cursed Generation

Πρόκειται για ένα ροκ συγκρότημα που μας έρχεται από την Αθήνα, και ξεκίνησε το 2017. Τον Οκτώβριο κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως alternative rock ή new wave. Τα ακούσματα παραπέμπονται στη δεκαετία του ’90, και τα φωνητικά της Σπυρέτας Δρίβα, μαζί με τα 2α αντρικά φωνητικά, συνδυάζουν στυλ από Puressence, Porcupine Tree, Smiths, & David Bowie. Τα τραγούδια που ξεχώρισαν είναι το The Man Sitting Right Next Door, το Life, και το Turn It On. Πολύ όμορφη δουλειά από το Σωτήρη Αγγελίδη, τη Σπυρέτα Δρίβα, τη Χριστίνα Παπανδρέου, το Κώστα Σόκο, και το Χρήστο Αλεξανδρή.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Σίγουρα το 2020 δεν ήταν η χρονιά που θα θέλαμε να θυμόμαστε, τουλάχιστον με το τρόπο που κύλησε. Σίγουρα μας έχουν λείψει οι συναυλίες που θέλαμε τόσο πολύ να πάμε, αλλά ακυρώθηκαν λόγω της πανδημίας του Covid-19. Παρ’ όλα αυτά, από τα μόνα πράγματα που κρατάμε από τη φετινή χρονιά, είναι σίγουρα η συντροφιά της μουσικής. Κι αυτό γιατί η καλή μουσική δεν καταλαβαίνει από πανδημίες, ειδικά όταν γίνεται με μεράκι. Πάμε να δούμε τα 10 ροκ άλμπουμ που ξεχώρισε ο μουσικός συντάκτης για φέτος.

10. Bon Jovi – 2020

Παρά το γεγονός ότι οι Bon Jovi ακολουθούν μια φθίνουσα πορεία τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της απόδοσης του Jon Bon Jovi στη φωνή, συνεχίζουν ακάθεκτοι να παράγουν νέα μουσική, κυκλοφορώντας το 15ο τους άλμπουμ. Ωστόσο συνεχίζουν να μη πείθουν, ειδικά μετά από την αποχώρηση του βασικού τους κιθαρίστα Ritchie Sambora το 2013. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.

9. The Killers – Imploding The Mirage

Οι The Killers φέτος κυκλοφόρησαν το 6ο τους άλμπουμ, το οποίο είναι αρκετά διαφορετικό στα ακούσματα σε σχέση με τα προηγούμενα που κυκλοφόρησαν. Χωρίς πλέον το βασικό τους κιθαρίστα Dave Keuning, οι The Killers πειραματίστηκαν με διάφορες συνεργασίες, αλλά και με νέους ήχους. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.

8. Alanis Morissette – Such Pretty Forks In The Road

Η Alanis Morissette επέστρεψε δισκογραφικά μετά από 8 χρόνια (Havoc and Bright Lights 2012), και μας χάρισε αυτό το υπέροχο άλμπουμ, το οποίο είναι το 9ο της. Καλοδιατηρημένη φωνητικά, η Alanis Morissette συνέχισε και φέτος να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα καλλιτεχνικά. Πέρα από το Reasons I Drink, ξεχωρίζει και το Smilling.

7. Green Day – Father Of All…

Οι Green Day κυκλοφόρησαν φέτος το 13ο τους άλμπουμ, στο οποίο δεν έχουν τον ίδιο εκρηκτικό ήχο μ’ αυτόν που είχαν τουλάχιστον στο προηγούμενο άλμπουμ (Revolution Radio 2016). Παρ’ όλα αυτά, διατηρούν τον pop-punk ήχο, και δεν αλλάζουν τελείως τη μουσική τους ταυτότητα. Σίγουρα το μόνο που ξεχωρίζει είναι το Oh Yeah!.

6. Deep Purple – Whoosh!

Η τέχνη της καλής hard-rock μουσικής, δεν ξεχνιέται εύκολα. Κάτι τέτοιο έδειξαν τουλάχιστον οι Deep Purple φέτος, κυκλοφορώντας το 21ο τους άλμπουμ. Παρόλο που βρίσκονται στη μουσική 51 χρόνια, συνεχίζουν ακάθεκτοι να παράγουν την ίδια καλή μουσική, δείχνοντας ότι η ηλικία τους είναι απλά νούμερο. Αυτό που ξεχώρισε σίγουρα είναι το Throw My Bones.

5. Linkin Park – Hybrid Theory (20th Anniversary Edition)

Το συγκεκριμένο είναι από τα κορυφαία σε πωλήσεις άλμπουμ, και από τα πιο πετυχημένα για τον 21ο αιώνα. Το γεγονός ότι φέτος κυκλοφόρησαν την επετειακή του έκδοση για τα 20 χρόνια κυκλοφορίας, αυτό από μόνο του αποτελεί ως ένα από τα πιο όμορφα μουσικά highlight του 2020. Δεν πρόκειται για καινούργια μουσική των Linkin Park, αλλά για μια συλλογή κυρίως από διάφορα ακυκλοφόρητα demo. Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για ένα ροκ συγκρότημα που επηρέασε την εφηβεία μας.

4. Pearl Jam – Gigaton

Οι Pearl Jam επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από 7 χρόνια (Lightning Bolt 2013), και μας χάρισαν αυτό το πολύ όμορφο άλμπουμ, το οποίο είναι το 11ο τους. Οι Pearl Jam συνεχίζουν να προσφέρουν απλόχερα αυτή τη πολύ όμορφη grunge μουσική, βγαλμένη από τη δεκαετία του 90. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν περισσότερο είναι το Superblood Wolfmoon, και το Who Ever Said.

3. Bruce Springsteen – Letter To You

Για έκτη συνεχόμενη δεκαετία κυκλοφορεί νέο άλμπουμ το “αφεντικό”. Αν πάμε στη πρώτη του κυκλοφορία το 1973 (Greetings from Asbury Park, N.J.) μέχρι τη φετινή, κυκλοφόρησε 20 άλμπουμ. Τώρα το Letter To You θα είναι το τελευταίο του; Ένα από τα τελευταία του; Το μόνο σίγουρο είναι, ότι πρόκειται για ένα από τα εξαιρετικά μελωδικά ροκ άλμπουμ που κυκλοφόρησαν φέτος, με τη γαλήνια φωνή που διαθέτει ο Bruce Springsteen, κι ας είναι 71 χρονών. Πέρα από το ομότιτλο single Letter To You, ένα άλλο τραγούδι που ξεχωρίζει σίγουρα είναι το House Of A Thousand Guitars.

2. Ozzy Osbourne – Ordinary Man

Τώρα τον Ozzy Osbourne πως θα τον χαρακτηρίσουμε; Τρελό; Ψυχάκια; Εθισμένο με τη μουσική; Ότι και να είναι, παρά τα θέματα υγείας που αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια, πάντα βρίσκει τη δύναμη και την όρεξη να παράγει καλή ροκ μουσική και να τη διαθέσει στο κόσμο που ακούει το ρεπερτόριό του. Άλλωστε είχε δηλώσει ότι αρνείται να συνταξιοδοτηθεί, κι ότι είναι προς ολοταχώς για τον νέο του δίσκο στο κοντινό μέλλον. Τώρα στο άλμπουμ, πέρα από το ομότιτλο single Ordinary Man, όπου συνεργάστηκε με τον Elton John, ξεχωρίζει και το Scary Little Green Men.

1. AC/DC – Power Up

Με το πρώτο άκουσμα αυτού του άλμπουμ, καταλάβαμε κατευθείαν ότι πρόκειται για ένα από τα κορυφαία άλμπουμ, αν όχι το κορυφαίο, που κυκλοφόρησαν φέτος. Ήταν απλά θέμα χρόνου να αποδειχθεί, καθώς κατέκτησε τη κορυφή των album charts σε πολλές χώρες του κόσμου (ΗΠΑ, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, και Αυστραλία μεταξύ των οποίων). Οι AC/DC επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από 6 χρόνια (Rock or Bust 2014), και κυκλοφόρησαν το 17ο τους άλμπουμ, το οποίο και είναι το 1ο χωρίς τον Malcolm Young στη ζωή (πέθανε το 2017). Μετά από το Shot In The Dark, δύσκολα ξεχωρίζει κάποιο άλλο τραγούδι, καθώς ακούγονται σχεδόν το ίδιο εκρηκτικά. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Ήταν 13 Δεκεμβρίου του 1981 που έρχεται στη ζωή η Amy Lynn Hartzler (aka Amy Lee) στο Ρίβερσαϊντ της Καλιφόρνια. Από μικρή ηλικία ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική, καθώς ξεκίνησε να παίζει πιάνο. Καλλιτεχνικά επηρεάστηκε ιδιαίτερα από Björk, Portishead, Massive Attack, Tori Amos, Plumb, & Shirley Manson. Επίσης επηρεάστηκε κι από συνθέτες όπως ο Mozart και ο Danny Elfman. Από τα 11 της χρόνια ξεκίνησε να γράφει τραγούδια, και μάλιστα όπως είχε δηλώσει σε μια συνέντευξη, τα πρώτα τραγούδια που έγραψε λεγόντουσαν “Eternity Of The Remorse”, και “A Single Tear”. Κάπου το 1994, σε μια παιδική κατασκήνωση γνώρισε τον κιθαρίστα Ben Moody, και αποφάσισαν να ξεκινήσουν μαζί ένα νέο πρότζεκτ. Αφού χρησιμοποίησαν διάφορα προσωρινά ονόματα μπάντας όπως “Childish Intentions” & “Stricken”, κατέλεξαν στο “Evanescence“.

Ξεκίνησαν να δίνουν live σε διάφορα τοπικά στέκια του Λιτλ Ροκ (Αρκάνσας), ενώ παράλληλα γράφανε και δικιά τους μουσική, με σκοπό να κυκλοφορήσουν δικά τους EP album. Κυκλοφόρησαν το “Evanescence EP”(1998), το “Sound Asleep EP”(1999), και το “Origin”(2000). Από τα EP τους, 3 τραγούδια (Whisper, Imaginary, & My Immortal) συμπεριλήφθηκαν και στο Fallen (2003), που ήταν και το πρώτο τους κανονικό άλμπουμ. Μήνες μετά από τη κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ, τον Οκτώβριο του 2003 χωρίζουν οι δρόμοι της Amy Lee και του Ben Moody, με τον δεύτερο να αποχωρεί από τη μπάντα. Ο λόγος; Φυσικά οι διαφορές που είχαν μεταξύ τους στο πως θα προχωρούσαν ως Evanescence, και δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν με τίποτα. Ο Ben ήθελε μια πιο εμπορική προσέγγιση (δηλαδή πιο πολύ ποπ), ενώ η Amy ήθελε να παραμείνουν στα ροκ μονοπάτια, συνεχίζοντας τη καλλιτεχνική και περίεργη προσέγγιση. Σ’ αυτό το σημείο, ένιωσε η Amy ότι πλέον μπορούσε να κατευθύνει τη μπάντα πάνω στο οποίο εκφράζει την ίδια, και γιατί όχι και στα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.

Αν κρίνουμε τις επόμενες δισκογραφικές δουλειές των Evanescence όπως το The Open Door (2006), το self-titled Evanescence (2011), αλλά και το επερχόμενο The Bitter Truth (2021), η Amy Lee σοφά έπραξε και συνέχισε σ’ αυτά τα μονοπάτια. Άλλωστε δεν επιδίωκε απαραίτητα την εμπορική επιτυχία, καθώς ο σκοπός της ήταν, είναι, και θα είναι να συνεχίζει να γράφει μουσική που πάνω απ’ όλα αγαπά κι εκφράζει την ίδια. Κι αυτό σίγουρα το εκτιμά και ο κόσμος.

Φυσικά, από τη στιγμή που πήρε τα ηνία των Evanescence, η Amy Lee όλα αυτά τα χρόνια έκανε σταδιακές αλλαγές στη σύνθεσή τους, με πρώτη και καλύτερη τον Terry Balsamo που αντικατέστησε τον Ben Moody. Το 2006 αντικατέστησε τον μπασίστα Will Boyd με τον Tim McCord, και το 2007 αντικατέστησε τον ντράμερ Rocky Gray και τον κιθαρίστα John LeCompt, με τον Will Hunt και τον Troy McLawhorn αντίστοιχα. Το 2015 έγινε άλλη μία αλλαγή στη σύνθεση της μπάντας, καθώς έφυγε ο Terry Balsamo μετά από 12 χρόνια παρουσίας στη μπάντα, για να έρθει στη θέση του η Jen Majura. Η Amy Lee όμως, ακλόνητη από τη θέση της και ακάθεκτη συνεχίζει να ηγείται της πορείας των Evanescence.

Όσο ζωηρή και να φαίνεται η Amy Lee, η ίδια βίωσε 2 πολύ σημαντικά δράματα, για τα οποία φυσικά εκφράστηκε μέσα από τη μουσική της. Το 1987 έχασε τη μικρή της αδερφή Bonnie σε ηλικία 3 ετών, από μια άγνωστη ασθένεια, και το 2018 έχασε τον μικρό της αδερφό Robby σε ηλικία 24 ετών έπειτα από χρόνια επιληψία. Για την αδερφή της είχε γράψει το Hello (Fallen) και το Like You (The Open Door), ενώ για τον αδερφό της ενσωμάτωσε τη θλίψη της σε εγκάρδιους στίχους, που συμπεριλαμβάνονται σε τραγούδια του επερχόμενου The Bitter Truth.

Η Amy Lee στις συναυλίες δεν μπορεί να κάτσει σ’ ένα μέρος, γιατί κινείται μονίμως πέρα δώθε, χρησιμοποιώντας όλο το μήκος και πλάτος της εκάστοτε σκηνής. Αυτό δείχνει ότι ακόμη και τώρα συνεχίζει να διαθέτει την ίδια ζωντάνια μ’ αυτή που είχε στις αρχές, ενώ συνεχίζει να διαθέτει αυτή την απίστευτη φωνή. Μια γυναικεία ροκ φωνή που γουστάρει να ακούει ο κάθε ροκ (κι όχι μόνο) ακροατής.

Μια σημαντική φράση που είπε η Amy Lee, είναι η εξής:

“Μη φοβάσαι τις σκιές, αυτό σημαίνει μόνο ότι υπάρχει φως κοντά”

Χρόνια Πολλά Amy Lee!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Δεκαέξι χρόνια πέρασαν από την μέρα που θρηνήσαμε έναν από τους πιο σπουδαίους και ταλαντούχους κιθαρίστες της εποχής μας. Τα καθηλωτικά σόλο του, η ενέργεια του πάνω στην σκηνή και ο αυθορμητισμός του είναι αυτά που πάντα θα τον καθορίζουν.
Αναφέρομαι φυσικά στον Dimebag Darrell, τον κιθαρίστα και ιδρυτικό μέλος των συγκροτημάτων Pantera και Damageplan, ο οποίος άφησε τις τελευταίες του πνοές στην σκήνη, κάνοντας αυτό που αγαπούσε περισσότερο. Στις 8 Δεκεμβρίου 2004,καθώς οι Damageplan έπαιζαν το πρώτο τραγούδι του setlist τους σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στο Οχάιο , ένας ανισόρροπος θαυμαστής του τον πυροβόλησε θανάσιμα. Μέσα σε αυτή την αναταραχή που δημιουργήθηκε δεν έλειψαν νεκροί και τραυματίες. Ένας από αυτούς ήταν και o θαυμαστής που αποφάσισε να πάρει μακριά την ζωή του 38αχρονου κιθαρίστα.

Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1966 στο Τέξας και το πραγματικό του όνομα ήταν Darrell Lance Abbott.Η οικογένεια του ήταν μυημένη στην μουσική. Μάλιστα , σε όλη τη μουσική του καριέρα συνοδευόταν πάντα από τον μεγαλύτερο αδελφό του, ντράμερ και επίσης ιδρυτικό μέλος των Pantera και Damageplan, Vinne Paul.
Άρχισε να παίζει κιθάρα στην ηλικία των 12 ετών. Όταν κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ των Pantera, Metal Magic (1983), ήταν 16 ετών.
Ήταν επηρεασμένος από τους Black Sabbath , Judas Priest , Kiss και Van Halen . Περνούσε πολύ χρόνο μόνος στο δωμάτιό του και στεκόταν μπροστά από έναν καθρέφτη κρατώντας την κιθάρα του και ονειρευόταν όσα κατάφερε να κατακτήσει.

Κανένας μουσικός εκτός από τον Frehley δεν άσκησε μεγαλύτερη επιρροή στον Dimebag από τον Eddie Van Halen. Μάλιστα δήλωσε ότι η εικόνα του αντικατοπτρίζει τον Van Halen,καθώς και αυτός και ο Van Halen έπαιξαν για πρώτη φορά ντραμς πριν προχωρήσουν στην κιθάρα, λόγω ανταγωνισμού με τους μεγαλύτερους αδελφούς τους.
Μια άλλη επιρροή του ήταν ο Randy Rhoads. Σε πολλές συνεντεύξεις, αναγνώριζε και τον Tony Iommi από τους Black Sabbath ως έμπνευση για τα riffs του. Ο Dimebag ανάφερε επίσης τον Def Leppar αλλά και πιο σύγχρονους metal κιθαρίστες όπως τον Kerry King των Slayer , τον James Hetfield των Metallica και τον Zakk Wylde του Ozzy Osbourne και των Black Label Society.

Στην ηλικία των 14, συμμετείχε σε διαγωνισμό κιθάρας στο Agora Ballroom στο Ντάλας , στον οποίο ο Dean Zelinsky ,ιδρυτής των Dean Guitars , ήταν ένας από τους κριτές. Κέρδισε τον διαγωνισμό. Έπειτα κέρδισε αρκετούς διαγωνισμούς στην περιοχή και έτσι του ζήτησαν να σταματήσει να διαγωνίζεται και αντ’ αυτού να πάρει την θέση του κριτή ώστε να μπορούν να κερδίσουν και άλλοι τον διαγωνισμό.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως ο Dimebag ήταν αυτοδίδακτος. Το αδιαμφισβήτητο χάρισμα του τον οδήγησε σε μια θαυμαστή καριέρα. Συνεργάστηκε επίσης με σπουδαία ονόματα της metal σκηνής όπως με τον Rob Halford και τους Anthrax.

Τρία από τα σόλο του κατατάχθηκαν στα “100 καλυτέρα σόλο κιθάρας όλων των εποχών”. Αυτά εμφανίζονται στα τραγούδια “ Walk”, “Cemetery Gates” και “Floods” των Pantera.

Στις 17 Μαΐου 2007, εντάχθηκε στο RockWalk του Χόλιγουντ. Το 2015, κατατάχθηκε ως ο πιο σημαντικός metal κιθαρίστας των τελευταίων 25 ετών και βρέθηκε επίσης στο Νο. 9 σε μια δημοσκόπηση τoυ “Guitar World” το 2012 για τους “100 καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών”. Τέλος ανακηρύχθηκε το 2013 ως ” The Greatest Metal Guitarist” από το Loudwire .
Ο Jonathan Davis των Korn, είπε σε συνέντευξη του 2014 στο περιοδικό Loudwire ότι” ο Dimebag είναι ένας από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες. Εννοώ αν δεν υπήρχε ο Dimebag Darrell, δεν θα υπήρχαν οι Korn.” Ο Slash δήλωσε ότι “ο Dimebag είχε έναν υπέροχο τόνο και ένα υπέροχο πρωτότυπο στυλ…Ήταν ένας από τους καλύτερους νέους κιθαρίστες για μεγάλο χρονικό διάστημα”.

Ο Dimebag μπορεί να έφυγε νωρίς, αλλά παραμένει πάντα ζωντανός στις καρδίες μας. Εξάλλου οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ.. Σίγουρα αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους μελλοντικούς κιθαρίστες και το παράδειγμα του αποδεικνύει πως τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα ,αρκεί να τα κυνηγήσεις.

Την Ελένη Ισπόγλου τη γνωρίσαμε πρόσφατα, μέσω της τηλεφωνικής συνέντευξής της στη ραδιοφωνική εκπομπή του cityvibes,  Art on Air, του Χρήστου Αγγελίδη.

Η Ελένη, παρότι εργάστηκε για αρκετά χρόνια στο Λονδίνο στο αντικείμενο που σπούδασε ως Πολιτικός Μηχανικός, με την επιστροφή της στην Ελλάδα, κάποια χρόνια πίσω, έκανε online σεμινάρια και μαθήματα σχετικά με το Marketing μέσω του Facebook και Instagram και πλέον ασχολείται επαγγελματικά ως διαχειρίστρια λογαριασμών Social Media, καταστημάτων, εταιριών κλπ.

Η ίδια έχει δύο πολύ πετυχημένους λογαριασμούς με μεγάλη ανταπόκριση και επικοινωνία των ακόλουθών της.

GREECE BY A GREEK

Ο ένας λογαριασμός της λέγεται @greecebyagreek όπου μοιράζεται, στα αγγλικά, ταξιδιωτικές εμπειρίες στην Ελλάδα και έχει σκοπό την παρουσίαση της Ελλάδας, μέσα από τα μάτια ενός ντόπιος. Αυτός γεννήθηκε σαν πάθος όταν ζούσε στο Λονδίνο. Υπάρχει επίσης και ως blog, από το 2014,  www.greecebyagreek με σχετικά άρθρα στα αγγλικά και αναγνώστες σε όλον τον κόσμο, κυρίως Αμερική και Μεγάλη Βρετανία.

Ακολούθησε το greecebyagreek στο Facebook    https://www.facebook.com/greecebyagreek

Ακολούθησε το greecebyagreek στο Instagram   https://www.instagram.com/greecebyagreek/

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

Η Ελένη, από την εφηβική της ηλικία γράφει κείμενα, ποιήματα, αποφθέγματα και στιχάκια, όλα σχετικά με την αγάπη και τον έρωτα. Πριν δύο χρόνια ξεκίνησε να γράφει σχετικές αναρτήσεις στα Social Media με το ψευδώνυμο «μία ιστορία αγάπης» . Η τεράστια αγάπη όσων την ακολουθούν, την παρακίνησαν να γράψει την πρώτη της συλλογή με τίτλο «μία ιστορία αγάπης – Λόγια ενός Έρωτα» η οποία εκδόθηκε και κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή. Από την αρχή του έτους 2020, είχε την εξαιρετική ιδέα να γράφει στίχους και κείμενα αγάπης πάνω σε φωτογραφίες άλλων Ελλήνων φωτογράφων και Instgrammers ή σε φωτογραφίες που της στέλνουν αναγνώστες της σε προσωπικά μηνύματα μαζί με προσωπικές τους ιστορίες αγάπης. Ένας λογαριασμός που πραγματικά αξίζει να ακολουθήσει κάποιος, μιας που με τα κείμενα που δένουν άψογα με τις φωτογραφίες μάς ταξιδεύει με μοναδικό τρόπο στον συναισθηματικό μας κόσμο.

Βρες τη «μία ιστορία αγάπης»  στο Facebook https://www.facebook.com/miaistoriaagapis

Βρες τη «μία ιστορία αγάπης»  στο Instagram https://www.instagram.com/mia.istoria.agapis/

Η συλλογή της, πλημμυρίζει από συναισθήματα, σκέψεις, λόγια αγάπης και εμπειρίες που θα μπορούσαν να είναι στοιχεία και μίας δική σου αγάπης, που σίγουρα σε κάποια φάση έχεις ζήσει ή έχεις νιώσει. Είναι απλά γραμμένη, πότε με ποιητικό και πότε με πεζό λόγο, πάνω σε ρομαντικές εικόνες λουλουδιών, που κάνουν το σύνολο μία εξαιρετική ιδέα για δώρο.

Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, στα Public και στις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή στο link

Μια ιστορία αγάπης – «Λόγια ενός έρωτα»

Ο Κωνσταντίνος Θεμελής είναι αστροφωτογράφος τοπίου και μπήκε στον κόσμο της
φωτογραφίας το 2013 για να εκφράσει το πάθος του για τη φύση, τον νυχτερινό ουρανό και
το διάστημα. Εμπνευσμένος από τον Carl Sagan και τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας,
πήρε την πρώτη του DSLR και άρχισε να πειραματίζεται με την αστροφωτογραφία. Τα
αστέρια, ο Γαλαξίας, οι αστερισμοί, τα βουνά και τα όμορφα φωτισμένα τοπία είναι μερικά
από τα πολλά πράγματα που τον ενθουσιάζουν στη φωτογραφία. Μετά από πολύ σκληρή
δουλειά, το 2018, μπήκε στην ομάδα της Canon Greece ως Canon Photographer.

Μερικές από τις συμβουλές του για την αστροφωτογραφία

Η ενασχόληση κάποιου με την αστροφωτογραφία μπορεί να έχει πολύπλευρα οφέλη, καθώς
όχι μόνο φωτογραφίζει ένα μοναδικό θέμα, αλλά έχει την ευκαιρία να μάθει πολλά πράγματα
για το σύμπαν και τον κόσμο μας. Ένα στιβαρό τρίποδο και μία κάμερα είναι τα απαραίτητα
εργαλεία για να μπορέσει κάποιος να πάρει μία αστροφωτογραφία. Συνήθως στην
αστροφωτογραφία είναι καλό να έχουμε ένα φωτεινό φακό (f2.8/2/1.8) ώστε να
συγκεντρώνεται περισσότερο φως στο διάστημα που γίνεται η λήψη.

Ρυθμίσεις στην αστροφωτογραφία

Η κάμερα πρέπει να μπορεί να λειτουργήσει σε manual mode. Αρχικά για να αποφύγετε τα
αστρικά ίχνη (star trails) βρείτε τον μέγιστο χρόνο έκθεσης με τον κανόνα των 300, δηλαδή:
Χρόνος έκθεσης = (300/εστιακό μήκος)
Μην ξεχνάτε όσοι έχετε crop αισθητήρα, να διαιρέσετε με το ισοδύναμο εστιακό μήκος για
FF. Επίσης χρησιμοποιούμε τον φακό στο μέγιστο διάφραγμά του (μικρότερο f-stop).
Συνήθως αποφεύγουμε τα πολύ ανοιχτά διαφράγματα f1.4, f1.8 καθώς εκεί ο φακός
παρουσιάζει αρκετές εκτροπές (aberrations), οπότε είναι καλό να κλείνουμε τον φακό στο f2
ή f2.8.
Τέλος το ISO δεν πρέπει να μας ανησυχεί τόσο καθώς αντίθετα με την κοινή γνώμη δεν
επηρεάζει την ποσότητα του θορύβου στην τελική εικόνα. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ISO
μεταξύ 3200 και 6400. Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για το ISO, διάβασε το άρθρο του
Κωνσταντίνου εδώ https://www.constantinethemelis.com/blog/noise-iso .

Πότε μπορώ να φωτογραφίσω τα αστέρια

Στον ουρανό δεν πρέπει να υπάρχει φεγγάρι ώστε ο ουρανός να είναι όσο πιο σκοτεινός
γίνεται. Ψάξτε σε κάθε μήνα πότε είναι η νέα Σελήνη (δεν ανατέλλει καθόλου). Μπορείτε να
φωτογραφίσετε +-3 μέρες από αυτή την ημερομηνία.

Μπορείτε να βρείτε τη δουλειά του στο site του ή στο προφίλ του στο instagram