Η κατάθλιψη και οι τάσεις αυτοκτονίας των νέων είναι ένα θέμα το οποίο έχει απασχολήσει το ευρύτατο κοινό σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια. Πιο συγκεκριμένα σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο η αυτοκτονία είναι το κύριο αίτιο χαμού για νέους από 20-34 ετών. Με την ραγδαία ανάπτυξη και εύκολη πρόσβαση του διαδικτύου θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε αν και οι νέοι στη χώρα μας αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Εφόσον το διαδικτυακό “bullying” καλπάζει και στη χώρα μας.
Λόγο του ιού και της έγκλησης πολλοί ήταν αυτοί που πρότειναν την επίσκεψη σε έναν αρμόδιο. Ο εγκλεισμός και το μεγάλο χρονικό διάστημα “μοναξιάς” ίσως να οδήγησε ένα μεγάλο ποσοστό νέων σε σκέψεις και πράξεις που διαφορετικά δεν θα είχαν συμβεί. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του ΑΠΘ το μεγαλύτερο ποσοστό εμφάνισε αισθήματα άγχους και κατάθλιψης κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Ειδικότερα για τους φοιτητές θα μπορούσε να πει κάποιος πως ήταν κάτι το αναμενόμενο λόγο του στρες που αντιμετωπίζουν με τον θεσμό των εξετάσεων και του μεγάλου αριθμού μαθημάτων που μπορεί να καλούνται να “περάσουν”. Επίσης το όλο ζήτημα του εάν θα υπήρχε εξεταστική ή όχι μπορεί να έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στην αίσθηση του άγχους και στρες που αντιμετώπισαν φέτος οι φοιτητές.
Πέρα από τους νέους φοιτητές , υπάρχουν και πολλοί νέοι οι οποίοι εργάζονται και μπορεί να βίωσαν και αυτοί ακριβώς τα ίδια συναισθήματα. Η οικονομική αστάθεια που ήρθε μαζί με την πανδημία δημιούργησε μία μεγάλη αβεβαιότητα που θα τρόμαζε τον καθένα. Μία αβεβαιότητα η οποία επιδεινώνεται με το κλείσιμο επιχειρήσεων , τουριστικών εστιών και γενικότερα θέσεων εργασίας. Μία αβεβαιότητα που πολύ πιθανόν ο νέος Έλληνας να μην γνώριζε πως να την αντιμετωπίσει δεδομένου πως το φετινό συμβάν ήταν κάτι πρωτόγνωρο για την γενιά αυτή.
Γιατί όμως αυτό το γεγονός πυροδότησε τόσο μεγάλη αύξηση ή ίσως παρατήρηση αυτού του προβλήματος ; Ο εγκλεισμός ήταν πραγματικά αυτός που οδήγησε στην αύξηση της εμφάνισης ψυχολογικών προβλημάτων στους νέους Έλληνες ή η κακή ψυχολογική υγεία αυτών ήταν ένα φαινόμενο που προϋπήρχε και τους οδήγησε στο να την εκφράσουν ; Μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε εάν το πρόβλημα προϋπήρχε και πολύ απλά όλο αυτό ήταν μία αφορμή εμφάνισης αυτού;
Το μεγαλύτερο ποσοστό ψυχικών ασθενειών εμφανίζεται στην παιδική ηλικία, ενώ τις περισσότερες φορές δεν λαμβάνεται η σωστή θεραπεία για την εκάστοτε περίπτωση. Ακόμα στην εφηβική ηλικία, ανάλογα με την πίεση που δέχονται τα παιδιά, είτε αυτή είναι λόγο του εκπαιδευτικού συστήματος είτε λόγο του κοινωνικού προτύπου που καλούνται να αφομοιώσουν, αυτή μπορεί να δημιουργήσει αισθήματα και σκέψεις κατάθλιψης. Κάτι το οποίο έχει παρατηρηθεί περισσότερο σε χώρες όπως Αμερική και Αγγλία αλλά σίγουρα προβληματίζει και τους νέους Έλληνες.
Θα μπορούσε η άγνοια του προβλήματος ή της επίλυσης αυτού να οδηγήσει στην κατάθλιψη; Δηλαδή αν ο νέος δεν αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα οι σκέψεις μέσα στο μυαλό του πολύ πιθανόν να μεγαλώσουν, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διαχειριστεί την ζωή που τον περιμένει μπροστά. Μία ζωή που πολύ πιθανόν να έχει πολλές αλλά και διαφορετικές δυσκολίες για τον κάθε διαφορετικό άνθρωπο.
Μήπως οι ρυθμοί της πραγματικότητας που ζούμε είναι πολύ γρήγοροι για να καταλάβουμε πολλά από τα προβλήματα που έχουμε; Πως θα μπορούσε το σύστημα αλλά και οι νέοι γονείς να αποφύγει αλλά και να μειώσει τους βαθμούς κατάθλιψης στην χώρα;
Τι κάνει έναν καλλιτέχνη ; σε τι διαφέρει από όποιους αποτυγχάνουν να κερδίσουν απ’ το κοινό αυτό το αξίωμα ; γιατί δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε με ευκολία ως καλλιτέχνη έναν σημερινό τραγουδιστή για παράδειγμα, σε σχέση με έναν προγενέστερο ; Γιατί ο Καζαντζίδης ήταν «καλλιτέχνης», ενώ ο ένας νέος τραγουδιστής του 2020 θεωρείται (συνήθως) απλά «τραγουδιστής». Δύσκολη η διάκριση. Ίσως έχει να κάνει με τον σκοπό. Με το κίνητρο. Ίσως έχει να κάνει με το μήνυμα.
Ήταν 21η Ιουλίου του 1928, όταν ο Καρυωτάκης βρέθηκε νεκρός, με το πιστόλι στο στήθος, κάτω από έναν ευκάλυπτο. Στην τσέπη του κουστουμιού του, μια επιστολή του στην οποία γράφει όσο τον ταλαιπώρησαν και τον οδήγησαν στην αυτοχειρία. Ήταν 8η Απρίλη του 1994, όταν ο Kurt Cobain βρέθηκε, ήδη 3 μέρες νεκρός, στο σπίτι του στη λίμνη Ουάσιγκτον, με το όπλο στραμμένο στο κεφάλι του. Κι ένα σημείωμα πιο πέρα που έλεγε :
“Δεν έχω νιώσει τη διέγερση που μου προκαλούσε το να ακούω και να δημιουργώ μουσική, μαζί με το πραγματικό γράψιμο εδώ και πάρα πολλά χρόνια”.
Στο σώμα του, ηρωίνη και ηρεμιστικά.
Όχι, καλλιτέχνης δεν είναι όποιος αυτοκτονεί. Προφανώς κι όχι. Ένα απ’ τα διασημότερα τραγούδια των Nirvana, το “Smells Like Teen Spirit”, ίσως το πιο μισητό του Combain, του ανθρώπου που το έγραψε, το προσέφερε στον κόσμο και το μίσησε γιατί το θεώρησε υπερτιμημένο. Υπερτιμημένη, μια απ’ τις γνωστότερες και ωραιότερες μελωδίες στην ιστορία της (ροκ) μουσικής, υπερτιμημένη απ’ τον ίδιο τον δημιουργό της. Την ίδια χρονιά, γράφει σε ίδια μουσική, μισό τόνο κάτω απλώς, το «Rape me”, ένα τραγούδι που ενδεχομένως πολλοί να θεώρησαν ότι είναι «υπέρ» του βιασμού. Στην πραγματικότητα, ο πάντοτε αδιάφορος Cobain, εξηγεί πως ο κόσμος προσπαθεί να βγάλει νόημα απ’ όσα γράφει, χωρίς πάντα να υπάρχει, ενώ αναφέρει πως το κομμάτι είναι αντι-raping, δηλαδή τίθεται έναντι του φαινομένου του βιασμού. Ένας άνθρωπος που στο απόγειο της δόξας του «βαρέθηκε» τη δημοσιότητα κι ετοιμαζόταν να τα παρατήσει όλα. Με έναν αβάσταχτο πόνο στην ψυχή που κουβαλούσε το εθισμένο στην ηρωίνη σώμα του.
Ίσως και να μην είναι τυχαία η κατάθλιψη στον καλλιτέχνη. Στο καλλιτέχνη που έμαθε να εισπράττει πόνο και να τον επεξεργάζεται πάνω σε χαρτί, πάνω σε κιθάρα και να τον παραδίδει στον κόσμο. Στον καλλιτέχνη που έμαθε να πονάει «επίτηδες» για να πονούν «ομαλότερα» οι υπόλοιποι. Αυτή είναι η πραγματική προσφορά του καλλιτέχνη. Πάντοτε θεωρούσα κατάρα το να είναι κάποιος καλλιτέχνης. Όσο ήμουν αθλητής, ένιωθα μια ανακούφιση που απέφευγα την αλήθεια της τέχνης με το να μην τη συναντώ και να μην τη γνωρίζω ποτέ. Είναι το πιο επίπονο επάγγελμα, γιατί σε αναγκάζει, πριν ετοιμάσεις το γλυπτό, να «σκαλίσεις» μέσα σου. Και ίσως γι’ αυτό να εκτιμάμε περισσότερο τον «αληθινό» καλλιτέχνη απ’ τον «παρουσιαστή» του έργου. Γιατί στο έργο του αντανακλά ο πόνος του και στο πρόσωπό του ο δικός μας.
Θέλω να είμαι…
Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που Καθώς τα παιδιά μου μεγαλώνουν θα το νιώθουν σαν Πηγή χαράς και στήριξης Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που οι φίλοι των παιδιών μου Θα βρίσκουν πόρτα ανοιχτή Τα καλύτερα γέλια και τα καλύτερα σνακ. Θέλω τα παιδιά μου να αγαπάνε το σπίτι τους. Θέλω οι φίλοι τους που χρειάζονται παραπάνω αγάπη και κάποιον να μιλήσουν Να έρχονται εδώ για την αγάπη και τη συζήτηση. Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου και οι φίλοι τους Ότι σε αυτό το σπίτι θα βρουν στήριξη, Θα πάρουν συμβουλές, γνώμες και ιδέες, Αλλά όχι επικρίσεις, ούτε ακύρωση. Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου ότι εδώ μπορούν να είναι Ο αυθεντικός τους εαυτός Θα τους δώσω τον χώρο. Τη στήριξη. Την αισιοδοξία. Την αίσθηση ασφάλειας και αποδοχής. Τη θετικότητα. Την αγάπη άνευ όρων. Αλλά θα βάλω όρια στις συμπεριφορές που εμποδίζουν την εξέλιξη των παιδιών μου. Πάντα θα αγαπάω όποιον διαβαίνει το κατώφλι μας, για όσο χρειάζεται την αγάπη αυτή. Ίσως για μια μέρα, ίσως για πάντα. Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αγάπη Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αποδοχή Θέλω ένα σπίτι γεμάτο θετικότητα Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αισιοδοξία Ένα σπίτι που τα παιδιά μου θα μπορούν να ακουμπήσουν τα βάρη τους Και να είναι απλώς παιδιά
Δίκτυα λιμένων στο Αιγαίο κατά την Βυζαντινή εποχή
Εξαρχής ο ανθρωπογενής παράγων δημιούργησε και εξέλιξε εγκαταστάσεις στα πλαίσια των περιβαλλοντικών συνθηκών. Οι προαναφερθείσες χρησιμοποιούνται και διαμορφώνονται για πληθώρα λόγων, όπως οικιστικούς, εμπορικούς και επικοινωνιακούς, καθώς, επίσης, και για την γεωργική και βιομηχανική εκμετάλλευση του περιβάλλοντος. Βέβαια, είχε ως απόρροια την σημαντική και αμφίδρομη επιρροή της ανάπτυξης της ανθρώπινης ζωής στις παράκτιες ζώνες με το δίκτυο επικοινωνίας και το θαλάσσιο εμπόριο.
Ιδίως εκείνη τη χρονική περίοδο, η Μεσόγειος διαθέτει ένα πλούσιο και πυκνό δίκτυο παράκτιων ζωνών και άλλων υποδομών που επικοινωνούν μέσω της χρήσης λιμενικών εγκαταστάσεων. Άλλωστε, το δίκτυο αυτό των οικισμών αντιπροσωπεύει αφενός τις διάφορες κατηγορίες λιμενικών κατασκευών και αφετέρου ένα ευρύ φάσμα τύπων λειτουργικών εγκαταστάσεων.
Οι ποικιλία στις παράκτιες εγκαταστάσεις και στον τρόπο λειτουργίας τους υποδηλώνουν ένα είδος ιεραρχικού μοντέλου και αλληλεξάρτησης μεταξύ των παράκτιων τοποθεσιών. Με βάση το μοντέλο αυτό, τα θαλάσσια δίκτυα παρέχουν μία σαφή εικόνα της σχέσης μεταξύ οικισμών, εγκαταστάσεων παραγωγών, μοναστηριακών και ιδιωτικών ιδρυμάτων. Συνεπώς, στάθηκε ακρογωνιαίος λίθος για την θαλάσσια επικοινωνία, λειτουργώντας ως κρίσιμος ενδιάμεσος σταθμός για την τοπική και για την διεθνή επικοινωνία ολόκληρης της Μεσογείου.
Δεν ήταν διαχρονικά σε χρήση όλες οι λιμενικές εγκαταστάσεις, αλλά η παράκτια δραστηριότητα άλλαζε ανά τους αιώνες με βάση τις φυσικές και γεωγραφικές συνθήκες.
Το λιμάνι δεν αποτελούσε μία ανεξάρτητη και ξεχωριστή υποδομή που λειτουργούσε απομονωμένα από το περιβάλλον του. Απεναντίας, πρόκειται για ένα εμπορικό κέντρο, πολιτιστικό και κοινωνικό σημείο συνάντησης, καθώς και πύλη επικοινωνίας και μεταφοράς για τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δραστηριότητες της γύρω περιοχής. Συνεπώς, ο λιμένας λειτουργεί ως σημείο σύνδεσης, που είτε προσαρμόζεται στο περιβάλλον, είτε το προσδιορίζει.
Συνοψίζοντας, το ιεραρχικό σύστημα λιμένων συνδέεται στενά με την διοίκηση των επαρχιών και περιφερειών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Συνδέοντας την ύπαρξη και χρήση των λιμένων στην κάθε χρονική περίοδο με τα στοιχεία ναυαγίων, το θαλάσσιο δίκτυο στο Βυζάντιο παρουσιάζει ένα πολύπλοκο σύστημα παράκτιας επικοινωνίας τοπικού-επαρχιακού και περιφερειακού-ηπειρωτικού δικτύου.
Στην Ελλάδα του 2020 το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων έχουν ακολουθήσει μία ακαδημαϊκή καριέρα. Με άλλα λόγια η πλειοψηφία των νέων έχει συνεχίσει τις σπουδές του σε πανεπιστημιακό επίπεδο. Σύμφωνα με την Eurostat το 2016 υπήρχαν 19.6 εκατομμύρια σπουδαστές τριτοβάθμιες εκπαίδευσης. Όλοι αυτοί οι νέοι θα διεκδικούν θέσεις εργασίες το 2020 και με το όλο και μεγαλύτερο ανταγωνισμό ένα μεταπτυχιακό είναι το λιγότερο που θα χρειαστεί κάποιος αν θέλει να βγει νικητής στον αγώνα για την πολυπόθητη θέση εργασίας . Ποιες είναι όμως οι επιλογές που έχουν;
Οι περισσότεροι ίσως επιλέξουν να δοκιμάσουν την τύχη τους με ένα μεταπτυχιακό στο εξωτερικό το οποίο θα μπορούσε να τους δώσει περισσότερες διεξόδους για την συνέχεια μιας ομαλής ζωής. Τι είναι όμως ακριβώς αυτό που προσφέρουν τα μεταπτυχιακά του εξωτερικού που τα κάνουν τόσο δελεαστικά; Σίγουρα για πολλούς το να ζήσεις σε μία άλλη πόλη είναι κάτι καινούριο το οποίο σε ενθουσιάζει σαν ιδέα, πόσο μάλλον το να ζήσεις σε μία άλλη χώρα. Ωστόσο όπως κάθε άλλη αρχή το να ζήσεις κάπου μόνος σου είναι κάτι αρκετά προκλητικό. Δεν είναι όμως μόνο ο ενθουσιασμός που οδηγεί τον νέο στην επιλογή της “ξενιτιάς “ για σπουδές στο εξωτερικό. Μπορεί το ποσό που θα χρειαστεί να διαθέσει ο κάθε φοιτητής να είναι αρκετό, με τιμές να διαφέρουν ανά χώρα, η σιγουριά όμως της επαγγελματικής αποκατάστασης είναι αυτό που κάνει αυτή την ιδέα τόσο ελκυστική. Ενδεικτικές τιμές μεταπτυχιακών ανά χώρες είναι Δωρεάν για χώρες όπως Δανία ,Σουηδία και Νορβηγία(στην πλειοψηφία αυτών), 2000 ευρό ανά έτος για χώρες όπως Γερμανία, Ολλανδία και Ιταλία(στην πλειοψηφία αυτών) και σε τιμές κοντά στα 8000-10000 ευρό για χώρες όπως Αγγλία , Ιρλανδία και Σκοτία.
Τι εννοούμε όμως σιγουριά; Τα περισσότερα πανεπιστήμια του εξωτερικού έχουν επαφές με εταιρίες και με την αγορά εργασίας , ενώ κάποια από αυτά στις διαδικτυακές τους σελίδες υπόσχονται και άμεσα θέσεις εργασίας για τους φοιτητές του. Αυτό πολλές φορές επιτυγχάνεται με την διεξαγωγή πρακτικής η οποία και δημιουργεί την πρώτη επαφή με την αγορά εργασίας. Βέβαια η πρακτική είναι μία επιλογή που έχει ο κάθε Έλληνας φοιτητής, λόγο του ανταγωνισμού ,όμως, είναι σπάνιες οι περιπτώσεις στις οποίες ο ¨πρακτικάριος” θα κρατήσει την θέση μετά το πέρας της πρακτικής.
Είναι φανερό πως το εκπαιδευτικό σύστημα του εξωτερικού λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο από αυτό της Ελλάδας κανείς όμως δεν μπορεί να πει πως οι γνώσεις με τις οποίες εφοδιάζεται ο φοιτητής είναι λιγότερες, κάθε άλλο. Το 4ετές πτυχίο για το οποίο αγωνίζονται οι νέοι, στα αγγλικά ptychion, είναι ανώτερο από το 3ετές bachelor και παρέχει το ίδιο πλήθος ,αν όχι περισσότερο ,γνώσεων. Όμοια τα μεταπτυχιακά της Ελλάδας παρέχουν τους εν δυνάμει μεταπτυχιακούς τους με ότι μπορεί να χρειαστούν για μια μελλοντική δουλειά. Οπότε για πιο λόγο η ιδέα του εξωτερικού εξακολουθεί να είναι τόσο όμορφη;
Έχοντας πει τα παραπάνω ας εξετάσουμε λίγο την πορεία του μέσου φοιτητή στην Ελλάδα. Μετά το πέρας των σπουδών του και οποιασδήποτε άλλης υποχρέωσης έρχεται η ώρα που θα πρέπει να βρει κάποια δουλειά για να συντηρήσει τον εαυτό του. Η πλειοψηφία θα ήθελε να ασχοληθεί με το πτυχίο που έχει πλέον στα χέρια της. Όμως αυτό πολλές φορές είναι ένα όνειρο μιας και οι θέσεις αλλά και οι επιλογές είναι περιορισμένες. Αυτό έχεις ως κατάληξη ο νέος να οδηγηθεί σε μία δουλειά την οποία ίσως έκανε στο παρελθόν, είτε αυτό είναι σέρβις ή κάτι άλλο. Με αποτέλεσμα έναν μισθό που ο καθένας θα ένιωθε πως ήταν λίγος για τον κόπο την επιμονή και υπομονή που έδειξε τα προηγούμενα χρόνια. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Πέρα από την έλλειψη θέσεων εργασίας , αυτό που δεν είχαν οι φοιτητές ήταν επαφή με τον εργοδότη. Βέβαια δεν μπορούμε να προκαθορίσουμε τον καθένα, αυτό που αναφέρεται είναι πως ο φοιτητής θα πρέπει να δείξει μόχθο και να ασχοληθεί αρκετά με το κομμάτι της αγοράς εργασίας από μόνος του πριν το τέλος των σπουδών του.
Ανακεφαλαιώνοντας οι επιλογές στο μεταπτυχιακό που έχει κάποιος μπορεί να είναι εξωτερικού ή εσωτερικού με τα πανεπιστήμια του εξωτερικού να σου προσφέρουν μία πιο ομαλή διαδικασία για την εύρεση εργασίας, κάτι που οι περισσότεροι σκέφτονται. Είναι δύσκολο όμως να βγεις έξω για σπουδές και για δουλειά, οπότε ίσως θα μπορούσαμε να σκεφτούμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να κρατήσουμε τους νέους Έλληνες στην Ελλάδα.
Ο Συνεταιρισμός αποτελεί μία μορφή βιώσιμης μορφής επιχειρηματικότητας, που συσπειρώνει τους μικροπαραγωγούς και επιβιώνοντας στην κρίση οδηγεί σταδιακά στην ανάκαμψη. Σκοπός της παγκοσμιότητας του εορτασμού αυτού έγκειται στην απόπειρα της αύξησης της ευαισθητοποίησης σχετικά με το εν λόγω ζήτημα.
Θεσμοθέτηση Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση της Διεθνούς Συμμαχίας των Συνεταιρισμών καθιερώθηκε το 1995.
Το θέμα της για το 2020 Σύμφωνα με τον Ariel Guarco, η με δράσεις συνεργασία της συνεταιριστικής κοινότητας αντιμετωπίζει την κλιματική αλλαγή. Οι μέθοδοι παραγωγής και κατανάλωσης είναι κρίσιμες με αποτέλεσμα να θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές, καθώς και την ίδια την επιβίωση, διαταράσσοντας, έτσι, ζωτικά οικοσυστήματα τόσο για τους ανθρώπους, όσο και για τον πλανήτη.
Επενδυτικές προοπτικές Η συνεταιριστική αρχή «ενδιαφέρον για την κοινότητα» σημαίνει ότι οι συνεταιρισμοί επενδύουν στη μακροπρόθεσμη ευημερία των κοινοτήτων στις οποίες λειτουργούν, και συμμετέχουν στην εξεύρεση τοπικών λύσεων. Σε παγκόσμια κλίμακα ο αγών των ανθρώπων -στοχευόμενων στην οικονομία με κοινωνική ένταξη και ειρήνη- βρίσκει αντίκρισμα με την ποιοτική εκπαίδευση, την ισότητα των φύλων, την αξιοπρεπή εργασία και ανάπτυξη για την εξάλειψη της φτώχειας και της πείνας, τις βιώσιμες κοινότητες, την υπεύθυνη παραγωγή και κατανάλωση και τέλος την προστασία των φυσικών πόρων, της θαλάσσιας ζωής.
Μέτρο επιτυχίας Οι συνεταιρισμοί έχουν ως μέτρο επιτυχίας την ικανότητά τους να εξυπηρετούν τις ανάγκες των μελών τους, και συνεπώς, όπως προκύπτει, η επιτυχία μετράται στα οικονομικά, κοινωνικά ή και πολιτιστικά πλαίσια. Επιπρόσθετα, η αξιολόγηση της επιδόσεώς της «επιστρέφει» στα μέλη και τις κοινότητες αφενός την οικονομική αξία αφενός και την κοινωνική ισότητα αφετέρου.
Συνεταιρισμός Επαγγελματιών Πρακτόρων Παιχνιδιών Πρόγνωσης Δέουσας σημασίας για τα Μέλη του ΣΕΠΠΠ αποτελεί το γεγονός ότι σε ψήφισμα του ΟΗΕ αναγνωρίζεται πως τα προαναφερθέντα δύνανται να κατασταθούν επιτεύξιμα. Οι κανόνες της ίδρυσής του ταυτίζεται με το ψήφισμα του ΟΗΕ και το κάλεσμα της Διεθνούς Συνεταιριστικής Συμμαχίας (ICA). Προτεραιότητα, άλλωστε, και φέτος, έχουν οι στόχοι για τη βιώσιμη οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική ανάπτυξη.
Η Μύκονος είναι νησί του Αιγαίου Πελάγους και ανήκει στις Κυκλάδες. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Χώρα, που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού. Η Μύκονος ήταν από τα πρώτα ελληνικά νησιά που αναπτύχθηκε τουριστικά. Σήμερα η νυχτερινή ζωή της Μυκόνου θεωρείται από τις πιο ζωντανές και ενεργές στην Ευρώπη. Το πιο γνωστό σημείο του νησιού στη χώρα ονομάζεται μικρή Βενετία λόγω της ομοιότητας του με τη Βενετία.Ο κάτοικος της Μυκόνου ονομάζεται Μυκονιάτης – Μυκονιάτισσα.
Οι πιο γνωστές παραλίες του νησιού είναι: ο Άγιος Σώστης, ο Πάνορμος, η Λιά, το Καλό Λιβάδι, η Φτελιά,η Αγία Άννα, το Super Paradise, η Παράγκα, ο Ορνός και η πιο διάσημη και κοσμική, η Ψαρού.
Σε απόσταση 2 χλμ. νοτιοδυτικά από την πολυκοσμία της πόλης της Μυκόνου, βρίσκεται το γραφικό και ήσυχο χωριό του Ορνού. Το κύριο χαρακτηριστικό του χωριού αυτού είναι το μικρό, απάνεμο, αλλά ενεργό λιμάνι όπου δένουν τα σκάφη από αλιευτικά μέχρι υπερπολυτελή γιοτ. Ο Ορνός έχει μια όμορφη και καθαρή παραλία, με γαλαζοπράσινα νερά και ψιλή λευκή άμμο .Είναι μια παραλία με καθόλου κύματα και ρηχά νερά, έτσι ώστε την καθιστά ένα υπέροχο μέρος για να πάτε είτε με την παρέα σας είτε με την οικογένεια σας . Πολλά μπαρ βρίσκονται ακριβώς πάνω στη παραλία, οπότε αν θέλετε ένα κοκτέιλ η ένα ποτήρι κρασί να σερβίρετε σε σας ενώ είστε στην παραλία, ο Ορνός είναι το κατάλληλο μέρος. Μπορείτε ακόμα να περπατήστε στην παραλία και απολαύσετε το φως του φεγγαριού. Τι πιο ρομαντικό! Ο Ορνός είναι πολύ δημοφιλής και με πολύ κόσμο κατά τη διάρκεια της υψηλής τουριστικής σεζόν, οπότε οι κρατήσεις για όλες τις ανέσεις είναι απαραίτητες. Οι επισκέπτες μπορούν να βρουν εδώ ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια, και έχουν πολλές ευκαιρίες για διασκέδαση και shopping therapy, όπως υπαίθριες αγορές, καφετέριες και ταβέρνες.
Kάντε λοιπόν, μεγάλες βόλτες κάτω από το λαμπερό ήλιο και θαυμάστε τη μοναδική αρχιτεκτονική των λευκών σπιτιών, που κάνει αυτό το χωριό, τόσο μοναδικό.
Τελικά τι γίνεται με την χορτοφαγία;
Όλο και ακούμε τα τελευταία χρόνια ανθρώπους να στρέφονται στις διάφορες χορτοφαγικές και αυστηρά χορτοφαγικές διατροφές (Vegetarians and vegans). Κάποιες κατηγορίες χορτοφαγικών διατροφών που υπάρχουν είναι:
η γαλακτο-χορτοφαγία όπου δεν καταναλώνουν κρέας ή αυγά αλλά καταναλώνουν γαλακτοκομικά προϊόντα
η γαλακτο-αυγο-χορτοφαγία όπου δεν τρώνε κρέας αλλά καταναλώνουν γαλακτοκομικά προϊόντα και αυγά
Η αυγο-χορτοφαγία όπου δεν τρώνε κρέας ή γαλακτοκομικά προϊόντα αλλά καταναλώνουν αυγά
Η αυστηρή χορτοφαγία (γνωστοί ως vegans στην αγγλική γλώσσα) όπου δεν καταναλώνουν κανένα ζωικό προϊόν (όπως είναι τα αυγά, τα γαλακτοκομικά, το μέλι κλπ), δεν φορούν γούνες, δέρμα και μαλλί και δεν χρησιμοποιούν προϊόντα που κάνουν τεστ σε ζώα
Η γαλακτό-αυγό-θαλασσινό χορτοφαγία όπου αναφέρεται σε ανθρώπους που καταναλώνουν γαλακτοκομικά, αυγά, ψάρια και ενδεχομένως οστρακόδερμα, αλλά κανέναν άλλο τύπο κρέατος
Η ωμοφαγία όπου βασίζεται σε μια διατροφή κυρίως ακατέργαστων τροφίμων αυστηρής χορτοφαγίας τα οποία δεν θερμαίνονται πάνω από 46,7 °C. Μπορεί να θερμανθούν ελαφρώς ή να μείνουν ακατέργαστα, αλλά ποτέ να μαγειρευτούν
Ο υπολογισμός της ποσότητας των χορτοφάγων στον κόσμο δεν ήταν ποτέ εύκολη υπόθεση. Πολλοί άνθρωποι ανά το κόσμο στρέφονται στις χορτοφαγικές διατροφές για πολιτικούς, διατροφικούς , ηθικούς, θρησκευτικούς , περιβαλλοντικούς και ψυχολογικούς λόγους. Σε μελέτες φαίνεται πως υπάρχουν περίπου 75.300.000 χορτοφάγους στον κόσμο εκ των οποίων το μεγαλύτερο ποσοστό είναι γυναίκες.
Βλέπουμε όμως πως η χορτοφαγία από αρκετό κόσμο αμφισβητείτε. Κάποιοι την συνδέουν με ανεπάρκεια κάποιων θρεπτικών συστατικών όπως είναι οι πρωτεΐνες , το ασβέστιο, το σίδηρο και δεν την θεωρούν υγιής διατροφή αφού περιέχει πολλά αμυλούχα τρόφιμα. Αλλά και κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως μια τέτοια διατροφή είναι σκληρή και αυστηρή και ο άνθρωπος είναι στην φύση του να καταναλώνει κρέας από την εποχή των σπηλαίων. Στην πραγματικότητα όμως οι χορτοφαγικές δίαιτες έχουν και πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα για την υγεία όπως έχουν και δίαιτες που περιέχουν κρέας.
Ας ξεκαθαρίσουμε πως επειδή οι άνθρωποι των σπηλαίων κυνηγούσαν ζώα και κατανάλωναν μόνο κρέας για να επιβιώσουν δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι στην σημερινή εποχή έχουν της ίδιες ανάγκες αλλά ούτε οι καταστάσεις και οι προτεραιότητες της ζωή τώρα είναι η ίδιες όπως τότε . Σύμφωνα μάλιστα με σύγχρονα επιστημονικά ευρήματα, διαιτολόγια πλούσια σε πρωτεΐνες όπου ένα μεγάλο ποσοστό προέρχεται από ζωικές τροφές αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, καρδιόπαθειας, διαταραχές των ηλεκτρολυτών και βλάβες στα νεφρά. Η πρωτεΐνη ναι μεν είναι από τα πιο σημαντικά υλικά στο ανθρώπινο σώμα αλλά φαίνεται ότι το 10% έως 20% ικανοποιεί πραγματικά τις βασικές ανάγκες . Ωστόσο η πρωτεΐνη δεν υπάρχει μόνο στο κρέας και τα γαλακτοκομικά, υπάρχει σε καθετί. Πραγματικά δεν υπάρχει τροφή στην φύση συμπεριλαμβανομένων των φρούτων και λαχανικών και οσπρίων που δεν έχει πρωτεΐνη άρα είναι ανώφελο να λέμε πως με μια χορτοφαγική δίαιτα δεν προσλαμβάνει ο άνθρωπος επαρκής ποσότητες πρωτεΐνης.
Είναι σημαντικό όμως να γνωρίζουμε πως οι χορτοφάγοι και ειδικότερα οι αυστηροί χορτοφάγοι λόγο του ότι επιλέγουν πρωτεΐνες που προέρχονται μόνο από φυτικές τροφές ( όσπρια , ξηροί καρποί) είναι αναγκαίο για να απορροφήσουν όλα τα απαραίτητα αμινοξέα να τις συνδυάσουν με ένα αμυλούχο τρόφιμο όπως είναι το ρύζι ή το ψωμί. Επίσης για καλύτερη απορρόφηση του σιδηρού που βρίσκεται στα πράσινα φυλλώδη λαχανικά (σπανάκι) συνιστάτε ο συνδυασμός με τροφές υψηλής περιεκτικότητας σε βιταμίνη C ( λεμόνι). Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην Βιταμίνη 12, αν υπάρχει έλλειψη της πρέπει υποχρεωτικά υποκατασταθεί με την μορφή συμπληρωμάτων. Επίσης όλα τα προϊόντα σόγιας ( γάλα σόγιας) που κυκλοφορούν πλέον στην αγορά προσφέρουν επαρκές ποσότητες ασβεστίου αποτρέποντας την εμφάνιση οστεοπόρωσης.
Συμπερασματικά μέσα από μελέτη φάνηκε πως η χορτοφαγία λόγο του ότι στηρίζεται σε μια διατροφή με άφθονες φυτικές ίνες από τα φρούτα και λαχανικά, σε μονοακόρεστα και πολυακόρεστα λιπαρά οξέα ( ω-3 και ω-6) που βρίσκονται στους ξηρούς καρπούς, στα βούτυρα από αυτούς, στο αβοκάντο και στους σπόρους ,επιδρά στην μείωση του δείκτη μάζα σώματος , στην μείωση της ολικής χοληστερόλης και της LDL χοληστερόλης αλλά και στην ρύθμιση των επιπέδων την γλυκόζης στο αίμα. Άρα μια φυτική διατροφή επιδρά ενάντια της επίπτωσης και/ή της θνησιμότητας από ισχαιμική καρδιακή νόσο αλλά και στην εμφάνιση κάθε μορφής καρκίνου.
Προσοχή όμως χορτοφαγική διατροφή δεν σημαίνει ο άνθρωπος που καταναλώνει άφθονα επεξεργασμένα ραφιναρισμένα δημητριακά , επεξεργασμένα προϊόντα , ψωμιά, διάφορες φυτικές τροφές ευκολίας, γλυκίσματα κτλ γιατί η κατάσταση της υγείας μετά θα είναι χειρότερη από ένα άτομο που τρώει λίγο κρέας ή αυγά αλλά καταναλώνει μεγάλη ποσότητες φρούτων, λαχανικών και οσπρίων.
Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως δεν υπάρχει λάθος και σωστό στο πως επιλέγει να τρέφεται ο κάθε άνθρωπος . Είτε είναι χορτοφάγος είτε είναι παμφάγος εάν ακολουθεί ένα ισορροπημένο διαιτολόγιο, δεν υπερβαίνει τις υπερβολές και αποκαθιστά τις διατροφικές ελλείψεις δεν υπάρχει λόγος να φοβάται για την υγεία του. Βέβαια σημαντικό ρόλο στην ανάκτηση και διατήρηση της υγείας είτε του χορτοφάγου είτε του παμφάγου ατόμου δεν παίζει μόνο το πως τρέφεται , αλλά και οι σκέψεις και συναισθήματα που βιώνει από το πρωί μέχρι το τέλος της μέρας είτε για αυτά που τρώει είτε γενικότερα για την ζωή του. Ας μη ξεχνάμε πως το σώμα μας αντανακλά ότι υπάρχει στην συναισθηματική μας ζωή!
Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας οι νέοι «ρομαντικοί»: κάπου το χάσαμε μουσικά. Κάπου μπλέξαμε κι εμείς μέσα στους νεοτερισμούς της ευκολίας, κάπου ψάχνουμε απελπισμένοι μια «παλιά» νότα να μας οδηγήσει προς το μέλλον. Και στραμμένοι πάντοτε παρελθοντικά, αναστενάζουμε στο παρόν ένα «γιατί;». Κάπως έτσι νοιώθω εγώ. Η λογική λέει ότι καμία άποψη δεν μπορεί να έχει μόνον έναν υποστηρικτή, όσο τρελή κι αν ακούγεται. Κάπου το χάσαμε μουσικά. Ποιος ξέρει γιατί ; Ίσως γιατί το μάτωμα των δαχτύλων από μια κιθάρα ή οι κάλοι στην παλάμη ενός ντράμερ έπαψαν να συγκινούν τα αυτιά μας. Ίσως θέλαμε μια αλλαγή. Ίσως κουραστήκαμε να ταυτίζουμε τα βαθειά μας συναισθήματα με τη μουσική. Ίσως να σπανίζουν πια και τα βαθειά συναισθήματα.
Το άρθρο αυτό δεν είναι οχετός κατά της μοντερνοποιημένης μουσικής κοινωνίας που αναπτύσσεται γύρω μας. Ποιος είμαι εγώ για να «κράξω» ; ο Μπετόβεν ; μουσικά είμαι απαίδευτος, τις επτά νότες ξέρω. Και δυο-τρεις απ’ τις διέσεις. Μουσικό αυτί ας πούμε ότι έχω. Ας το πούμε για να αποκτήσω ένα μηδαμινό κύρος να συνεχίσω να γράφω. Όχι, ως μουσικός δε μιλάω σε καμία περίπτωση. Ίσως να’ μαι κι ο μόνος της οικογένειάς μου που να μην μπορεί να μιλήσει ως μουσικός. Σε ένα τραγούδι, οι υπόλοιποι είχαν πάντοτε την ικανότητα, αλλά και την εσωτερική ανάγκη αν θέλετε, να ανιχνεύουν τη μελωδία και να την περνούν σε μια κιθάρα, σε ένα πιάνο ή στο λαρύγγι τους. Εγώ όχι. Εγώ πάντοτε κέντραρα στις λέξεις. Περπάταγα με τα ακουστικά στον δρόμο και η κάθε λέξη ταξίδευε απ’ το hands-free στο αυτί, απ’ το αυτί στο μυαλό. Κι εκεί δημιουργούσε μια ιστορία, κάθε φορά και άλλη. Συγχωρήστε με εάν άρχισα να μιλάω για’ μένα, δεν έχω τέτοια ανάγκη άλλωστε. Είναι απλώς ένας πρόλογος για να πω ότι ο αρθρογράφος τούτου εδώ ασχολείται με τη στιχουργική. Αυτό. Και σε αυτό ίσως και να εστιάσουμε σήμερα.
Ας πάρουμε ως δεδομένο για μια φορά-ας μη χρειαστεί να το επιχειρηματολογήσω και αυτό, σας παρακαλώ- ότι το ελληνικό τραγούδι έχει βασιστεί στους στίχους όσο καμία άλλη εθνική μουσική. Κι άντε, για να μην είμαι κι άδικος, είναι στο τοπ 3 σίγουρα. Η ελληνική μουσική και η ελληνική μελωδία ήταν πάντοτε εξαρτημένες από τις λέξεις κι απ’ τους στίχους που τις εμπλούτιζαν. Και είναι αλήθεια ότι στην ελληνική μουσική δεν παρατηρούμε τέτοιο πλήθος ‘’soundtracks’’ ή ‘’instrumentals’’, όπως πχ στην Αμερική. Εδώ, η ωραία μελωδία, αυτούσια ένοιωθε την ανάγκη να ζευγαρώσει με μια ωραία λέξη, μια ωραία φράση, έναν ωραίο στίχο. Παρέα μαζί χόρευαν γύρω απ’ τις χορδές ενός μπουζουκιού, μιας κιθάρας, ενός μπαγλαμά και φυσικά ενός ερμηνευτή. Καλώς ή κακώς, κάνοντας μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν, μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα που επιβεβαιώνει, αν θέλετε, το πόσο εθισμένη ήταν η μουσική μας στη στιχουργική: τα είδη της ελληνικής μουσικής ως βασική ειδοποιό διαφορά έχουν τον στίχο. Τι εννοώ ; Σε τι διαφέρει το ρεμπέτικο απ’ το λαϊκό ; Στην πλειονότητα των ασμάτων που τα συνοδεύουν κυριαρχούν τα ίδια μουσικά όργανα. Εύλογα παρατηρούμε τις διαφορές μεταξύ του «μαγκιόρικου» ρεμπέτικου, που μίλαγε για βαποράκια και μάγκες, με το πονεμένο, προσφυγικό λαϊκό. Η διαφορά πάντα ήταν στο τι «ήθελες» να πεις εσύ, ο καλλιτέχνης. Ίσως σήμερα σημασία να έχει το τι θέλει να ακούσει ο ακροατής. Η κοινωνία πάντα επηρεάζει και επηρεάζεται απ’ την τέχνη. Είναι ένας κύκλος. Ένα μεγάλο «σουξέ» θα δημιουργήσει ακόλουθους. Οι ακόλουθοι θα δημιουργήσουν ένα μεγάλο «σουξέ». Δεν είναι κακό ο καθένας να ακούει ό, τι θέλει. Αυτή άλλωστε είναι και η ομορφιά της ελευθερίας. Ονομάζεται «γούστο» και απαιτεί το να μην υπάρχει τίποτα (μα τίποτα) στη ζωή και στη φύση που να αρέσει σε όλους. Εμείς όμως, οι άπληστοι ρομαντικοί, αναζητούμε κάτι άλλο. Αναζητούμε κάτι παλιό. Αναζητούμε, όπως είπα και στην αρχή, το «μάτωμα». Τη δυσκολία. Την αλήθεια-η πιο σωστά, την αληθινότητα (δική μου λέξη ; δεκτό).
Αναζητούμε λόγια που, όσο κλισέ κι αν είναι αυτή η φράση, έβγαιναν απ’ την ψυχή, ενός φουκαρά που είχε την ατυχία να πονάει τόσο πολύ. Ναι… αλλά αυτός ο πόνος τον έκανε καλλιτέχνη. Δε θέλω να παρεξηγηθώ, δεν είναι ο πόνος και η λύπη τα μόνα κριτήρια για την καλλιτεχνία. Είναι ένα παράδειγμα για να εξηγήσω τα «αληθινά συναισθήματα». Καλώς ή κακώς ζούμε σε μια εποχή «ευκολίας». Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η τεχνολογία βοηθά απίστευτα στο να μπορεί να προωθηθεί και να μαθευτεί κάποιος ή κάτι. Έχει όμως κι ένα μεγάλο μειονέκτημα. Αποβάλλει πολύ κόπο. Παραπάνω απ’ όσο θα’ έπρεπε. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τον Πουλόπουλο, να μην πήγαινε κάθε μέρα στα διαλείμματα του απ’ τις οικοδομές, στο διπλανό «στούντιο», να προσπαθεί να τους πείσει να τον δοκιμάσουν. Και μετά από τόσο «πρήξιμο» να ακούνε μια φωνή που να τους οδηγεί στο να του κάνουν δίσκο κατ’ ευθείαν. Δε θέλω να παρεξηγηθώ, δεν επαινώ τις δυσκολίες. Ίσως όμως και να’ ναι αυτές που κρίνουν τελικά το πόσο το θέλει κάποιος αυτό που κάνει και το πόσο καλός πραγματικά είναι. Ως στιχουργό, οι σημερινές λέξεις των τραγουδιών δε με συγκινούν. Να πω ψέματα ; βρήκα ένα βήμα να πω τον καημό μου. «Γράψε εσύ καλύτερους» θα μου πει κάποιος. Δίκιο θα’ χει. Πραγματικά θα’ χει δίκιο. Και θα’ χει δίκιο για έναν και μόνο λόγο: γιατί στην αρχή της παραγράφου είπα «ως στιχουργό». Μου επιτρέπετε να το διορθώσω ; Ως ακροατή, καλώς ή κακώς δε με συγκινούν. Κι ο λόγος που το λέω δεν είναι για να «κράξω». Είναι για να προσπαθήσω να «βελτιώσω». Ελπίζω να έδωσα τροφή για σκέψη. Μέχρι την επόμενη φορά, ακούστε με το μυαλό και την καρδιά σας.
Η Συμβολή των Αγίων Αποστόλων
Τη «Σύναξη» των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων, η ειδική λειτουργία στην εκκλησιαστική ορολογία, τιμά σήμερα 30 Ιουνίου η Εκκλησία. Με αυτόν τον συλλογικό εορτασμό τιμάται η σύμπασα χορεία, εκτός του Ιούδα Ισκαριώτη, ως οι συνεχιστές του σωτηριώδους έργου του Κυρίου επί της γης, με την ανεκτίμητη προσφορά στην εδραίωση και επέκταση της Εκκλησίας στον κόσμο.
Όντας το αποστολικό αξίωμα ως το μεγαλύτερο και πιο τιμητικό, διότι υπερέχει από κάθε άλλο, οι Απόστολοι κατείχαν μοναδική και ανεπανάληπτη θέση στην ιστορία της Εκκλησίας και στο έργο του ευαγγελισμού των εθνών. Οι ίδιοι κατέχουν περίοπτες θέσεις εντός των ναών, μνεία και αναφορά στις ιερές ακολουθίες. Επισφράγισμα του έργου τους υπήρξε ο εμποτισμός του με το αίμα τους.
Απόστολος Στην αρχαία ελληνική γραμματεία, ο όρος δηλώνει τον απεσταλμένο, τον πρεσβευτή, καθώς και τον «παρά του Θεού απεσταλμένο», τον αγγελιαφόρο. Εν προκειμένω, ονομάσθηκαν οι εκλεγμένοι από τον Κύριο μαθητές για να συνεχίσουν να κηρύσσουν και να διαδίδουν το σωτήριο Του έργο, ως μάρτυρες μετά την εις τους ουρανούς Ανάληψή Του «έως εσχάτου της γης». Έτσι, ως αντιπρόσωποι να δύνανται να καλέσουν κοντά στο Θεό Ισραηλίτες και εθνικούς, τους τότε ειδωλολάτρες.
Η Εκλογή Επέλεξε από τους άσημους, αδύναμους και αγράμματους ανθρώπους. Ήταν απλοί με την πλειοψηφία αυτών αλιείς, οι οποίοι βίωναν την δυστυχία και την κακοδαιμονία της πτώσεως και της αμαρτίας και καλλιεργούσαν έντονα στην ψυχή τους την προσδοκία της απολυτρώσεως από το Θεό.
Η Κλήση Υλοποιήθηκε απευθείας με την αρχή της δημόσιας δράσης του Κυρίου στη Γαλιλαία. Εκείνοι άφησαν τα πάντα και Τον ακολούθησαν σε όλη τη δημόσια διακονία μέχρι την Ανάληψη. Έλαβαν την ειδική χάρη της ιεροσύνης να επιτελούν αγιαστικές πράξεις και να τη μεταδίδουν στους διαδόχους τους.
Η Διαδοχή Με την εμπειρία της Αναστάσεως και την επέλευση της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος, διασκορπίστηκαν σε όλον τον κόσμο για να διαδώσουν το ελπιδοφόρο μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας. Το έργο τους συνεχίζεται ως σήμερα δια των διαδόχων αυτών. Σε κάθε μέρος, ίδρυαν τοπικές εκκλησίες, χειροτονούσαν επισκόπους και πρεσβυτέρους. Άλλωστε, η Εκκλησία ονομάζεται «Αποστολική» για την αδιάκοπη διαδοχή προσώπων και πίστεως.
Ο Συμβολισμός του αριθμού «12» Όπως θεωρούνται αρχηγοί των δώδεκα φυλών του Ισραήλ, δηλαδή ολόκληρου του Ιουδαϊσμού, οι δώδεκα υιοί του Ιακώβ, οι δώδεκα Πατριάρχες, αντιστοίχως οι δώδεκα Μαθητές του Κυρίου έγιναν οι πνευματικοί αρχηγοί του νέου Ισραήλ, δηλαδή του Χριστιανισμού. Βέβαια, ήδη, ο Ωσηέ προφήτευσε ότι δώδεκα δρύες θα ακολουθήσουν τον Θεό που θα φανεί στη γη.
Δεν ήταν οι μοναδικοί μαθητές Μεγάλος στάθηκε ο κύκλος των μαθητών και διαδόχων. Ακολούθησαν οι λεγόμενοι «εβδομήκοντα», μαθητές και ακόλουθοι των δώδεκα Αποστόλων εβδομήντα στο άθροισμα, καθώς και άλλοι απόστολοι που δεν είχαν γνωρίσει τον Ιησού δια ζώσης, λόγου χάρη ο Απόστολος Παύλος.
Ο Ναός των Αγίων Αποστόλων αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα βυζαντινής αρχιτεκτονικής της Παλαιολόγειας περιόδου. Βρίσκεται στα δυτικά τείχη της πόλης, στην αρχή της σημερινής οδού Ολύμπου. Πρόκειται για παλαιό καθολικό, αρχικά αφιερωμένο στη Θεοτόκο. Ανήκει στον αρχιτεκτονικό τύπο των σύνθετων πεντάτρουλλων τετρακιόνιων σταυροειδών εγγεγραμμένων ναών με νάρθηκα, περίστωο και δύο παρεκκλήσια. Σύμφωνα με επιγραφές που φέρει, κτίστηκε την πρώτη δεκαετία του 14ου αιώνα μ.Χ. από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Νήφωνα Α’.
Λόγω των καταστροφών που υπέστη από τους Οθωμανούς, κατά την μετατροπή του σε τζαμί το 1520-1530 «Σοούκ Σου Τζαμί= τζαμί του κρύου νερού», ο εσωτερικός του διάκοσμος σώζεται αποσπασματικά. Μολαταύτα, αποτελείται από πλούσια ψηφιδωτά Κωνσταντινουπολίτικων προτύπων με βυζαντινών να εγκολπώνονται στα κατώτερα τμήματα του ναού -και τα τελευταία του είδους τους στη Θεσσαλονίκη-, καθώς και στο νάρθηκα και ενός των παρεκκλησίων. Η αναστήλωση του ναού και η σταδιακή αποκατάσταση των τοιχογραφιών θέτει ως αφετηρία το 1926 και ενισχύθηκε μετά τον σεισμός του 1978. Αποτελεί πλέον κηρυγμένο αρχαιολογικό χώρο στην Ελλάδα, καθώς και τμήμα μνημείου της παγκόσμιας κληρονομιάς.
Κάθε χρόνο, ανήμερα, στήνεται πανηγύρι και γλέντι μπροστά από τον ναό για τον εορτασμό των τιμώμενων προσώπων με φαγητό, μουσική και χαρές.
Σίμων ή Πέτρος ή Κηφάς† 29 Ιούνη: Είναι αδελφός του Πρωτόκλητου Ανδρέα και συγγραφέας δύο Καθολικών Επιστολών. Ήταν έγγαμος ψαράς, αγράμματος, από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, υιός του Ίωνα. Την πίστη του αποκάλεσε πέτρα πάνω στην όποια αποφάσισε να οικοδομήσει την Εκκλησία Του. Σταυρώθηκε από τον αυτοκράτορα Νέρωνα κατακέφαλα.
Ανδρέας ο Πρωτόκλητος † 30 Νοεμβρίου: Είναι αδελφός του Πέτρου, χρονικώς υπήρξε ο πρώτος μαθητής του Κυρίου. Θεωρείται ιδρυτής της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως. Κήρυξε το Ευαγγέλιο σε όλα τα παραθαλάσσια μέρη και μαρτύρησε με σταυρικό θάνατο, πιθανώς την εποχή του διωγμού του Νέρωνα.
Ιάκωβος† 30 Απριλίου: Είναι αδελφός του ευαγγελιστή Ιωάννη και γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης και πρεσβύτερος αδελφός του Ευαγγελιστού Ιωάννου. Καταγόταν από την Βησθαϊδά της Γαλιλαίας. Ασχολούνταν με την αλιεία μαζί με τον Ιωάννη. Τον αποκεφάλισαν, ως αμνό, με διαταγή του Ηρώδου Αγρίππα.
ΙωάννηςΘεολόγος, Ηγαπημένος και Παρθένος † 9 Οκτώβρη: Είναι αδελφός του Ιακώβου και γιος του Ζεβεδαίου. Έγραψε το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, τρείς Καθολικές Επιστολές και την Αποκάλυψη με υψηλά θεολογικά νοήματα και πέθανε με φυσικό θάνατο.
Φίλιππος† 14 Νοεμβρίου: Είναι φίλος του Βαρθολομαίου ή Ναθαναήλ. Καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας. Κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μικρά Ασία. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην Ιεράπολη της Φρυγίας, καθώς τρυπήθηκε στους αστραγάλους και καρφώθηκε σε ένα ξύλο.
Βαρθολομαίος ή Ναθαναήλ † 11 Ιουνίου: Είναι φίλος του Φιλίππου. Δίδαξε το Χριστιανισμό στους Ινδούς και μαζί με τον Ιούδα στην Αρμενία. Οι δυο τους θεωρούνται θεμελιωτές της Αρμενικής Εκκλησίας. Μαρτύρησε στην Ουρβανούπολη με σταυρικό θάνατο, με το κεφάλι προς τα κάτω.
Ματθαίος ή Λευίς, Ιάκωβος ο μικρός† 16 Νοεβρίου: Είναι γιος του Αλφαίου, τελώνης και συγγραφέας του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Τον έκαψαν ζωντανό άπιστοι σε ένα καμίνι.
Θωμάς ο Δίδυμος† 6 Οκτωβρίου: Ήταν Ιουδαίος και ψαράς, από τους ένθερμους μαθητές, όμως μετά την ανάσταση ολιγοπίστησε ως προς την Ανάσταση του Χριστού και ψηλάφισε στα χέρια Του τα σημάδια της Σταύρωσης. Με εντολή του Μίσδιου θανατώθηκε με τόξα.
Ιάκωβος ο του Αλφαίου† 9 Οκτωβρίου: Καταγόταν από την Γαλιλαία και εργαζόταν ως φοροεισπράκτορας. Κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Πάρθους καί Μήδους στους οποίους ίδρυσε Εκκλησία. Είχε μαρτυρικό θάνατο στην πυρά ή με ξίφος.
Ιούδας Ιακώβου ή Λεββαίος ή Θαδδαίος† 21 Αυγούστου: προσωνύμια που σημαίνουν εύψυχος-θαρραλέος και ευρύστερνος-μεγάθυμος. Μαρτύρησε στο Σαβαρχάμ, περί το 50, τον θανάτωσαν με τόξα.
Σίμων ο Κανανίτης ή Ζηλωτής † 10 Μαΐου: Από την Κανά της Γαλιλαίας και ζηλωτής. Κήρυξε στην Περσία, στην Αίγυπτο και στη Μαυριτανία, ενώ μαρτύρησε με σταυρικό θάνατο σε Ιερουσαλήμ ή Βρετανία.
Ιούδας Ισκαριώτης. Αναφέρεται πάντα τελευταίος, ως ο μαθητής που πρόδωσε τον Χριστό.
Μετά από ψηφοφορία αντικαταστάθηκε από τον Απόστολο Ματθία† 9 Αυγούστου, που κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αιθιοπία, όπου και τελείωσε τη ζωή του μαρτυρικά με φρικτά βασανιστήρια.
