Δε χρειάζεται να διδάσκεις πυρηνική φυσική στο Χάρβαρντ για να αντιληφθείς πως ζούμε στην “Εποχή του Σεξ”. Όλα περιστρέφονται γύρω από αυτό, όλα καταλήγουν σε αυτό. Αν ψάξεις, βρίσκεις σεξιστικά φαινόμενα σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Είναι φοβερό. Και εγώ αναρωτιέμαι τώρα: δε βαρεθήκατε ; αντιλαμβάνομαι το πόσο ελκυστική μπορεί να είναι η εμφάνιση ερωτικής πράξης στην τέχνη και πώς η κοινωνία έχει την τάση να μιμείται και να εκκολάπτει με τη σειρά της τα ερεθίσματα που δέχεται. Αλλά για πόσο ακόμη μπορεί το σεξ ως πράξη κι όχι ως η αποτελμάτωση του ερωτικού συναισθήματος να περικλείει τα πάντα ;

Ως εικόνα προφίλ έχω βάλει την Τούνη. Δε θα αναλύσω για το γνωστό συμβάν της, γιατί πολύ απλά δε απασχολεί. Πόσοι όμως ανοίξατε το άρθρο, είτε γιατί νομίζετε ότι μιλάω για το συμβάν-βάσει και του τίτλου-είτε γιατί η σέξι φωτογραφία σας ελκύει ; ε εκεί θέλω να καταλήξω. Στο ότι αν κάτι δεν είναι της επικαιρότητας ή δεν εμπεριέχει σεξ, δε συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των ενδιαφέροντών μας.

Αυτή εδώ είναι η, χωρίς αμφιβολία, πολύ γοητευτική, Άννα Αμανατίδου. Ούτε την ξέρω, ούτε με ξέρει και φαντάζομαι πως κανένας απ’ τους δυο μας δεν “καίγεται” να γνωριστούμε. Δε θέλω να παρεξηγηθώ, δεν έχω τίποτα με την κοπέλα. Από περιέργεια, τα σχόλια κάτω από φωτογραφίες γυναικών, τα έχετε δει ; Η κοπέλα από πάνω είναι μοντέλο. Η δουλειά της δηλαδή είναι να προωθεί ρούχα, που σαφέστατα ως εμφανίσιμη και καλλίγραμμη, οι εταιρείες της τα εμπιστεύονται για να τα φοράει. Το θέμα δεν είναι τι κάνει και τι ανεβάζει εκείνη εδώ. Λύστε μου μια απορία: όταν ανεβάζει το εκάστοτε μοντέλο μια φωτογραφία, μόνο εγώ γελάω με τα σχόλια 50άρηδων, παντρεμένων, που σχολιάζουν από κάτω ; και τα σχόλια, ως επί το πλείστον, δεν είναι κολακευτικά…είναι προσβλητικά. Από πότε κάποιος έχει την οικειότητα να σχολιάζει δημοσίως κάτι πρόστυχο και προσβλητικό (και να περιμένει και ανταπόκριση, σαν τον Ryan Gosling) ;
Από τότε που η εποχή της εικόνας και του σεξ την οποία διανύουμε επιβάλλει ότι η γυναίκα είναι μέσο του πόθου και του οργασμού.

Εδώ γράφω για μουσική. Ξεκίνησα να γράφω για το σεξ. Νομίζετε ότι δεν μπορώ να τα συνδέσω ε ; ναι, είναι φοβερά δύσκολο να ανιχνεύσεις στίχους που μιλούν για ανούσιο, βουβό και “επιβραβευτικό” σεξ στα σημερινά “τραγούδια”. Δε γράφω για να αποδείξω πόσο διαφορετικός είμαι απ’ τη μάζα-επί της ουσίας εύχομαι να μην ήμουν (άμα είμαι) και να θέλαμε όλοι να ακούμε κάτι ποιοτικότερο απ’ το “στο κρεβάτι μου τη θέλω γυμνή (ουνανανα)”. Έχεις στα χέρια σου ένα τόσο σημαντικό όπλο ως σύμμαχο το οποίο το ονομάζεις τεχνολογία. Ζεις ειλικρινά στην εποχή του μέλλοντος, η καθημερινότητά σου είναι για πάρα πολλούς ιδεαλιστές και εμπνευστές το παρελθόντος, κυριολεκτικά, το μέλλον. Έχεις λοιπόν υπό την κατοχή ένα σωρό από τεχνολογικές βοήθειες κι ανέσεις. Αντί να τις αξιοποιήσεις σε κάτι πιο ποιοτικό, τις χρησιμοποιείς για να βγάλεις κάτι πιο εύκολο. Είναι ευρέως γνωστό ότι ο Μπετόβεν ήταν κωφός. Αφότου έχασε την ακοή του, την πλέον σημαντική αίσθηση για να γράψεις μουσική, συνέθεσε σημεία και τέρατα, που ακόμη και το πιο άτεγκτο, βαπτισμένο απ’ τον μοντερνισμό, άτομο ως προς κάθε είδους κλασικότητα, δεν μπορεί να αμφιαβήτησει. Αν πραγματικά σέβεσαι τον εαυτό σου, κάθεσαι ένα δευτερόλεπτο στην καρέκλα και σκέφτεσαι το εξής:

“Ένα λεπτό ρε φίλε. Ο Μπετόβεν ήταν κωφός και έγραψε όσα έγραψε. Σκέψου να είχε την τεχνολογία του σήμερα…πόσο θα τον διευκόλυνε στο να αποτυπώσει την ΚΑΘΕ μελωδική σκέψη που είχε στο μυαλό του και προφανώς δεν μπόρεσε ή δυσκολεύτηκε να αναπαράγει”. Εν τέλει, το μόνο που παράγεται σήμερα, είναι μια όπερα autotune. Αυτό είναι. Η οποία, αν μας προσέφερε και κάτι νοηματικά, κάτι βαθύτερο στιχουργικά, θα δάγκωνα τα χείλη μου και δε θα μιλούσα, σιγοψιθυρίζοντας ένα “χαλάλι”. Αλλά αδερφέ, ειλικρινά, φτάνει με το σεξ. Δεν παλεύεται άλλο. Φτάνει με το σεξ ως μέσο προβολής. Σοβαρά τώρα, έχουμε παγκοσμίως ξεμείνει από ιδέες marketing ? Σε κάθε videoclip πρέπει να βλέπω 12 οπίσθια ; (είναι έξι τα μοντέλα, δύο οπίσθια το καθένα=12). Όταν ένα βίντεο με τραγούδι εμπεριέχει το συγκεκριμένο σημείο του σώματος ως εικόνα, από ένα σημείο και μετά αρχίζω και φοβάμαι για το τι θα ακούσω (ευτυχώς μέσα από την οθόνη δεν μπορώ και να το αναπνεύσω).

Το instagram έχει καταντήσει να κοντράρει γιγάντιες πορνογραφικές εταιρείες σε απήχηση. Οι ίδιες εταιρείες που, με την ανεξέλεγκτη παραγωγή πορνό και τη συνεχή ζήτηση, έχουν βάλει το χεράκι τους στη δημιουργία προτύπων και τάσεων. Τώρα, κοπέλες και αγόρια χρησιμοποιούν το instagram για να “πουλήσουν” τον εαυτό τους, ανεβάζοντας φωτογραφίες που εστιάζουν στο σώμα τους. Δεν το κατακρίνω καν. πΑραθέτω γεγονότα απλώς. Και όχι, δεν είμαι οπισθοδρομικός, ούτε μισογύνης, ούτε μισάνθρωπος, ούτε θα επιβάλλω εγώ το τι θα φοράει ο καθένας, τι θα ανεβάζει ο καθένας και τι θα προσπαθεί να πετύχει ο καθένας. Στην τελική ας τον αφήσουμε να το κάνει. Εσύ όμως που το διαβάζεις…έλα πες την αλήθεια. Δεν είναι κουραστικό από ένα σημείο και μετά να βλέπεις “φωτοτυπίες”. Άπειρα προφίλ ίδια, με αλλαγμένο πρόσωπο. Ας ασχοληθούμε και με κάτι άλλο, λίγο σοβαρότερο. Γιατί κακά τα ψέματα, δεν έχουμε και λίγα προβλήματα. Και το θέμα μας δεν είναι οι άλλοι…αλλά εμείς. Τις τάσεις οφείλουμε να τις δημιουργούμε εμείς, όχι να μας δημιουργούν αυτές.

Όλοι ξέρουμε το συμβάν με την Τούνη κλπ κλπ. Όλοι επίσης το συζητάνε, άλλοι ως υπέρμαχοι των γυναικείων δικαιωμάτων, άλλοι κατακρίνοντας την ίδια. Η δικιά μου ερώτηση είναι η εξής: για πόσο θα μπορεί ΟΛΗ η Ελλάδα να ασχολείται με ένα ροζ βίντεο ; και όχι, προφανώς και δεν ασχολείται γιατί νιώθει ξαφνικά την ανάγκη να υπερασπιστεί ή να κατακρίνει. Το γεγονός αυτό παίρνει τέτοια έκταση γιατί πρωταγονιστεί ένα γνωστό πρόσωπο. Ούτε ξαφνικά γεννήθηκαν οι επόμενοι επαναστάτες της Ελλάδας, ούτε περίμενε ο μισογύνης αυτό το συμβάν για να αρχίσει να κατακρίνει από μέσα του. Το κόλπο είναι ένα:
η πραγματικότητα να μη σου επιτρέπει να ασχοληθείς με πράγματα που κατά βάθος δε σε ενδιαφέρουν (και το ξέρεις). Ας αφήσουμε την Τούνη να ασχολείται με τον εαυτό της και εμάς με τον δικό μας.

Εν τέλει, ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Μπορεί να προωθεί τον εαυτό του με όποιον τρόπο θέλει. Να αναδεικνύει όποιο χαρακτηριστικό του θέλει. Η έμπνευση της Δημοκρατίας εκεί βασίζεται. Όπως βέβαια και στην κριτική, η οποία είναι και καλόβουλη, αλλά και σέβεται την πνευματική ιδιοκτησία του απέναντι.

Η γνώμη η δική μου είναι ο τίτλος. Φτάνει πια με τόσο σεξ. Το σεξ είναι υγεία, είναι μέσον πνευματικής ευημερίας, είναι συναισθηματική ολοκλήρωση με ένα άτομο. Έχει εμπορικοποιηθεί και έχει γίνει τρόπος ζωής, πάνω στο οποίο βασίζεται η (μη προσωπική) καθημερινότητά μας. Κι όμως τραγουδιστή της trap, κανείς πραγματικά δε νοιάζεται αν “μέσα σ’ ένα βράδυ θα σε ερωτευτεί (ουνανανα)” και ειλικρινά πίστεψέ με πως “την πουτ@ν@ μου” δεν την παίρνετε “g@ngb@ng”. Είναι εμφανής η κακοποίηση, όχι απλώς της μουσικής, αλλά των προτύπων στην κοινωνία. Είναι ξεκάθαρα ασεβής και σεξιστική η εικόνα της γυναίκας που προβάλλεται, κι όμως τον παραπάνω στίχο θα δεις να τον τραγουδάνε κοπέλες σε κλαμπ κουνώντας το χέρι. Κι όμως, το γυναικείο φύλλο δεν αξίζει τέτοια μεταχείριση, ακόμη κι αν δεν το καταλαβαίνει.
Όπως ακριβώς κι το ανδρικό δεν αξίζει να αποκαλείται γενικευμένα ως “εγωιστικό”, “σεξομανές” και “ασεβές” ως προς τη γυναίκα. Κι όμως, άπειρες όμορφες κοπέλες που εμβαθύνουν στον εσωτερικό τους κόσμο, χωρίς να επιζητούν όσα η κοινωνία τείνει να μας πείσει πως θέλει μια γυναίκα για να είναι “ευτυχισμένη”. Όπως ξέρω και πάρα πολλά αγόρια, τα οποία αντιστοίχως δεν τις αντιμετωπίζουν…ξέρετε ως τι, με πόδια.
Ε, δε νομίζω πως φταίω που θέλω να ξεφύγουμε λιγάκι απ’ την εποχη΄του σεξ και της εικόνας.

Η ανάγνωση παιδικών βιβλίων, ήδη από τη βρεφική ηλικία, προσδίδει στο παιδί την δυνατότητα να χτίσει γερά θεμέλια πάνω στα οποία, μετέπειτα, θα στηριχθούν οι ικανότητές του για ανάγνωση και συλλήβδην για μάθηση. Το Βιβλίο, άλλωστε, ως υλικός φορέας έντυπου λόγου, εικαστικού περιεχομένου, και πνευματικού έργου αποτελεί το κατεξοχήν μέσο διάδοσης της γνώσης με την εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Ιωάννη Γουτεμβέργιο. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα αφενός εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό μέσο αφετέρου.

Διάβασμα και γονείς
Ίσως, μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες της προαναφερθείσας δραστηριότητας έγκειται στο γεγονός ότι δημιουργεί γέφυρες επικοινωνίας και στέρεους, συναισθηματικούς δεσμούς ανάμεσα στο παιδί και στον γονιό. Όσο ο τελευταίος διαβάζει στο παιδί, τόσο δημιουργείται μια ζεστή και όμορφη σχέση, όπου εκατέρωθεν οι πλευρές απολαμβάνουν τη συντροφιά του άλλου και δένονται έτι περισσότερο μεταξύ τους.

Διάβασμα και διεύρυνση πνευματικών οριζόντων: γνώση
Επιπρόσθετα, το παιδί βρίσκεται σε θέση να αντλήσει νέα στοιχεία και μέσα από την εικονογράφηση. Ανεξαρτήτου γνωστικού αντικειμένου, προστίθενται πληροφορίες στον εγκέφαλο είτε αποβούν άμεσα χρήσιμες, είτε πάλι όχι. Βέβαια, «η γνώση είναι δύναμη», συμβάλλοντας στην καλύτερη προετοιμασία και προσαρμοστικότητα στις προκλήσεις της ζωής, εφόσον, είναι αναπόσπαστο εφόδιο, που λειτουργεί ως εφαλτήριο υπό την όποια αντίξοη συνθήκη.

Διάβασμα και συγκέντρωση: μνήμη
Ακόμη, αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για την απερίσπαστη αφοσίωσης στο βιβλίο. Το παιδί μαθαίνει να κάθεται ήσυχα και να συγκεντρώνεται βελτιώνοντας την αναγνωστική του ικανότητα, διότι χρειάζεται η συγκράτηση από μια σειρά χαρακτήρων, στοιχείων και η ακολουθία της πλοκής. Ενισχύεται η πλαστικότητα του εγκεφάλου με το να θυμάται δημιουργώντας νέες συνάψεις, συνδέσεις, ενδυναμώνοντας τη βραχυπρόθεσμη μνημονική του ικανότητα.

Διάβασμα και φαντασία: κριτική σκέψη
Το βιβλίο αποτελεί το παράθυρο στη φαντασία. Ο συνδυασμός της εικόνας με το κείμενο προσφέρει πολύ-αισθητική απόλαυση. Η δύναμη που έχουν οι εικόνες και οι λέξεις επιτρέπουν στο παιδί να ταξιδέψει στο χώρο της φαντασίας, να ονειρευτεί και να σκεφτεί δημιουργώντας την αντίστοιχη εικόνα στο μυαλό του με αποτέλεσμα να επεκτείνει τη δυνατότητα της αντίληψης του για τον κόσμο σε βαθύτερο επίπεδο και προσθέτοντας στη δεξιότητα της δημιουργικότητας σε έκαστο τομέα. Συνεπώς, συμβάλει στη διατήρηση της πνευματικής εγρήγορσης, στην εξέλιξη της κριτικής ικανότητας -λειτουργώντας ως πυξίδα- και στην όξυνση του νου του.

Διάβασμα και εμπλουτισμός λεξιλογίου
Ένα ακόμη προτέρημα είναι το εξής, επιτυγχάνεται η βελτιωτική ικανότητα του παιδιού -ερχόμενο σε επαφή- με πλειονότητα καινούργιων, ασυνήθιστων λέξεων να μαντεύει τη σημασία τους από τα συμφραζόμενα. Είναι, βέβαια, πολύτιμο εργαλείο στη μάθηση νέων γλωσσών, καθώς συμβάλει στην ευχέρεια του λόγου προφορικού και γραπτού.

Διάβασμα και κοινωνικοποίηση
Με την ανάγνωση βιβλίων βοηθιέται, επίσης, στην καλύτερη και αποτελεσματικότερη έκφραση των σκέψεων και των αναγκών του. Κατά συνέπεια, αναπτύσσονται οι επικοινωνιακές του δεξιότητες, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται και πιο εύκολα φιλίες. Επιπλέον, τα βιβλία προσδίδουν τροφή για συζήτηση, καθώς είναι ένα ανεξάντλητο θέμα σε οποιοδήποτε πλαίσιο κοινωνικής συναναστροφής. Εν τέλει, το παιδί αντιλαμβάνεται την έννοια του βιβλίου, χτίζοντας παράλληλα και σταδιακά την αυτοεκτίμηση του παιδιού.

Διάβασμα και χαλάρωση: γαλήνη
Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστήμιου του Sussex εν έτη 2009, το διάβασμα εδραιώνεται ως ο πιο αγχολυτικός τρόπος συμβάλλοντας στην βελτίωση της ποιότητας του ύπνου και του εγκεφαλικού ιστού. Ακόμη, κατά την Mayo Clinic, η ανάγνωση βοηθάει τον οργανισμό να χαλαρώσει και δημιουργεί συναισθήματα εσωτερικής γαλήνης και ηρεμίας, σε αντίθεση με την παρακολούθηση τηλεόρασης, αποφεύγοντας, έτσι, το έντονο φως των ηλεκτρονικών συσκευών. Αποτελεί, εν ολίγοις, μέσο επίτευξης πνευματικής και ψυχικής ισορροπίας και ευεξίας, μέρος ενός συνολικότερου υγιεινού τρόπου ζωής.

Διάβασμα και ψυχαγωγία
Μολαταύτα, είναι μια επένδυση στο χρόνο με τις βιβλιοθήκες να διαθέτουν βιβλία όλων των ειδών, για όλες τις ηλικίες και τα γούστα. Επίσης, υπάρχουν και πολλές πηγές στο διαδίκτυο από τις οποίες μπορούν να αντληθεί υλικό, όπως, ακόμη ο δανεισμός από φίλους και συγγενείς. Έτσι, πρόκειται για μια μορφή ψυχαγωγίας, δωρεάν ή μη, προσβάσιμη ανά πάσα στιγμή.

Διάβασμα και υγεία: μακροζωία
Το 2016, ερευνητές από το τμήμα Δημόσια Υγείας του Yale ανακάλυψαν ένα ενδιαφέρον μοτίβο σχέσης ότι τα 30 λεπτά ημερησίου διαβάσματος επεκτείνει τον μέσο όρο ηλικίας κατά 2 έτη. Ακόμη, μειώνεται, με αυτό τον τρόπο, η αρτηριακή πίεση, καθώς και ο κίνδυνος να νοσήσει το παιδί από ασθένειες, όπως το Alzheimer. Το βιβλίο καθίσταται η ίαση της ψυχής και το καταπραϋντικό της όποιας διαταραχής, «διάβασε για να ζήσεις», όπως έλεγε ο Gustave Flaubet.

Είναι χρήσιμο να μην παραλειφθεί ότι το βιβλίο δεν συμβάλει μόνο στην αφύπνιση από τον πνευματικό λήθαργο και τον φορέα των ατελεύτητων γνώσεων και πληροφοριών, αλλά, επίσης, ασκεί θετική επίδραση στη ψυχοσύνθεση του παιδιού -και όχι μόνο- με απόρροια τον εμπλουτισμό της προσωπικότητάς του και τον εξοστρακισμό των αρνητικών στοιχείων του.

Σύμφωνα με την άποψη του Joseph Addison, Άγγλου δοκιμιογράφου «το διάβασμα είναι για το μυαλό ό,τι η γυμναστική για το σώμα», ενώ κατά τον Κικέρωνα «αν έχεις έναν κήπο και μια βιβλιοθήκη, έχεις όλα όσα σου χρειάζονται».

Καταλήγοντας, απαύγασμα της επιτακτικής αυτής ανάγκης είναι για τις νέες γενιές, ως άξιοι συνεχιστές του κόσμου, να αγαπήσουν το βιβλίο, την μάθηση και να αναγνωρίσουν ότι πρόκειται τόσο για έναν υλικό θησαυρό, όσο και πνευματικό. Στο έργο αυτό, για την πνευματική καλλιέργεια των παιδιών, δύνανται να συμβάλλουν εξίσου η οικογένεια και το σχολείο.

Αικατερίνη Συμφέρη

Η έγκριση για τη δημιουργία του «Διεθνούς Πνευματικού κέντρου αρχαίων Σταγείρων: ο Αριστοτέλης » στην Χαλκιδική, δόθηκε έπειτα απο χρόνια αναμονή σε συνεδρίαση της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, στον δήμο Αριστοτέλη,στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.

Το έργο που θα λάβει χώρα στα αρχαία Στάγειρα Χαλκιδικής έπειτα από αρκετά χρόνια θεωρητικής του δημιουργίας φτάνει πια στην πράξη. Στόχος του είναι η μελέτη και η προβολή του Έλληνα φιλόσοφου και των έργων του, όχι μόνο στα ελληνικά δρώμενα αλλά σε διεθνές κλίμακα. Δεδομένου ότι ο Αριστοτέλης έχει αφήσει το στίγμα του σε παγκόσμιο επίπεδο στον τομεά της φιλοσοφίας, η υλοποίηση του project κρίνεται άκρως σημαντική και για την προβολή της περιοχής των Σταγείρων.

Για την επιτυχή ολοκλήρωση του έργου, σημαντικό ρόλο παίζει και το Διεπιστημονικό Κέντρο Αριστοτελικών Μελετών του ΑΠΘ υπό την επίβλεψη πάντα συντονιστικής επιτροπής.Κοινός στόχος και των τριών φορέων που προαναφέρθηκαν είναι η ανάπτυξη του συνεδριακού τουρισμού, η φιλοξενία παρόμοιων διοργανώσεων στο ΔΠΚ, η συνεργασία σε πολιτιστικές και επιστημονικές εκδηλώσεις, η διοργάνωση προγραμμάτων δια βίου μάθησης, διεθνών θερινών σχολείων και δημοτικού ανοιχτού πανεπιστημίου , η προβολή εκπαιδευτικού υλικού, η φιλοξενία αθλητικών και καλλιτεχνικών δράσεων και η οργάνωση περιηγήσεων και ξεναγήσεων στον αρχαιολογικό χώρο.

Μέσα στο πλάνο της επένδυσης περικλείονται επίσης, σεμινάρια για τις διατροφικές συνήθειες των κατοίκων, βοτανικός κήπος ο οποίος θα ακολουθεί πιστά τα φυτά που έχουν ταξινομηθεί από τον Αριστοτέλη,η διεξαγωγή ειδικών πανεπιστημιακών μαθημάτων σε Έλληνες και αλλοδαπούς φοιτητές, η διοργάνωση τελετών αποφοίτησης φοιτητών και η διοργάνωση εκπαιδευτικών εκδρομών, σεμιναρίων και βοτανολογικών περιπάτων κυρίως για τους φοιτητές των Τμημάτων Βιολογίας, Γεωλογίας, Δασολογίας και Γεωπονίας.

Στην σύγχρονη καθημερινότητα οι σχέσεις μεταξύ των νέων σπανίζουν, ακόμα περισσότερο οι μακροχρόνιες . Είναι πολύ εύκολο να βρεις κάτι που ξέρεις πως δεν θα κρατήσει, παρά να αφήσεις τον εαυτό σου να ρισκάρει και πολύ πιθανόν να πληγωθεί; Πως όμως και γιατί φτάσαμε σε αυτό το σημείο ως κοινωνία;

Σύμφωνα με Αμερικανική έρευνα οι νέοι που γεννήθηκα την δεκαετία του 90’ επιλέγουν να μειώσουν τις σεξουαλικές τους επαφές σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές. Είτε αυτό οφείλεται στην ευρύτερη γνώση των σεξουαλικός μεταδιδόμενων νοσημάτων είτε αυτό οφείλεται στην πίεση που νιώθουν οι νέοι. Βάση της έρευνας ένα 15% δήλωση πως μετά τα 18 δεν είχε κανέναν σεξουαλικό σύντροφο, ένα ποσό που από μόνο του δεν κάνει μεγάλη εντύπωση αλλά σε σύγκριση με το 6% (που δεν είχε σεξουαλικό σύντροφο) της πρωθύστερης γενιάς έχει μία σημαντική διαφορά. Τι μπορεί να είναι αυτό που κάνει τους νέους να αποφεύγουν την σεξουαλική επαφή στην ηλικία που θεωρητικά θα έπρεπε να έχουν περισσότερες ορμές;

Το παραπάνω ερώτημα είναι ένα δύσκολο, το οποίο δεν δίνεται να απαντηθεί σε αυτό το άρθρο. Ο σχολιασμός του όμως είναι ένα άλλο θέμα. Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας αλλά και εφαρμογών που έχουν δομηθεί αποκλειστικά για την εύρεση συντρόφου ο νέος έχεις πολλές “εύκολες” διεξόδους. Εύκολες διεξόδους που στην πραγματικότητα μπορεί να δημιουργούν αυτό το συναισθηματικό χάσμα. Τα πρότυπα αλλάζουν και οι νέοι έχουν να ανταγωνιστούν ένα μεγαλύτερο ποσοστό , κάτι που θα μπορούσε να τους πιέζει και τελικά να τους οδηγεί στον εγκλεισμό. Τα αρνητικά συναισθήματα που μπορεί να δημιουργηθούν από όλη αυτή την “αποβλάκωση” στα “social media” για τον σωματότυπο του καθενός θα μπορούσε να είναι ένας λόγος που ο νέος φοβάται να “βγάλει” τον εαυτό του προς τα έξω.

Πότε όμως έγινε αυτή η αλλαγή; Πότε χάθηκε ο ρομαντισμός και η πραγματική σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων; Είναι κάτι το οποίο αντιμετωπίζει ο μεγαλύτερος πληθυσμός των νέων ή τελικά βρίσκει ο καθένας τον δικό του σύντροφο;

Αν σκεφτεί κανείς το πόσο προβάλλονται οι σεξουαλικές σχέσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και γενικότερα στο διαδίκτυο θα μπορούσε να πει κανείς πως η νεολαία θα είχε μεγαλύτερα ποσοστά από ότι φαίνονται στις σχετικές έρευνες. Μήπως τελικά αυτή η γενιά είναι μία παρεξηγημένη γενιά σε αυτό το κλάδο; Αν ναι μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε για πιο λόγο υπάρχει αυτό το συναισθηματικό εμπόδιο για τις σχέσεις των νέων;

Πηγή

Πηγή

Μπούτης Ηλίας

Η φοίτηση των παιδιών με αναπηρία και με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες έχει υποστηριχτεί πως εντείνει τον αποκλεισμό και οξύνει το φαινόμενο των διακρίσεων. Για την άρση των διακρίσεων και των αποκλεισμών συνιστάται η εγκαθίδρυση της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης. Αυτό που μας καθιστά μοναδικούς και ξεχωριστούς είναι τα ιδιαίτερα γνωρίσματά μας που δεν ταυτίζονται με κανενός άλλου.

Εκπαιδευτικές πρακτικές ένταξης και ενσωμάτωσης

Αυτό αδιαμφισβήτητα θα πρέπει να γίνει πλήρως κατανοητό στους μαθητές ακόμα και στα πρώτα χρόνια φοίτησης στο σχολείο. Έτσι, προτείνεται στα πλαίσια διδασκαλίας στη πρωτοβάθμια εκπαίδευση της πρώτης τάξης του δημοτικού, ένα πρόγραμμα παρέμβασης που θα συμβάλλει πρωτίστως στην ένταξη μαθητών με σωματική αναπηρία στη σχολική τάξη. Αυτό συνεπάγεται και επιμέρους στόχους. Αυτές είναι η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση των μαθητών, η ενίσχυση αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης του μαθητή με σωματική, η κοινωνική αλληλεπίδραση και τέλος η καλλιέργεια της ενσυναίσθησης των μαθητών της τάξης μέσω του παραδειγματισμού και της ταύτισης των παιδιών με πρότυπα συμπεριφοράς. Αξίζει να σημειωθεί πως οι δραστηριότητες μπορούν να εφαρμοστούν στα πλαίσια της ευέλικτης ζώνης και να αξιοποιηθούν υλικά όπως μεγάλα χαρτόνια, μαρκαδόροι και ψαλίδι και ένα παραμύθι δανεισμένο από τη βιβλιοθήκη του σχολείου. Ακόμη προτείνεται να αφιερωθεί μία μέρα στην επίσκεψη σε προπονητικό κέντρο που είναι για αθλητές με αναπηρία.

Πιο συγκεκριμένα, κατά το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς είναι σημαντικό να συζητηθούν θέματα γύρω από την αξία της διαφορετικότητας. Η εν λόγω πρακτική συμβάλλει στην προώθηση προβληματοκεντρικής μάθησης. Για παράδειγμα, σημειώνεται πως το κάθε παιδί έχει διαφορετικά ενδιαφέροντα, διαφορετικές συνήθειες, διαφορετική διαρρύθμιση σπιτιού, διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο, αναδεικνύοντας έτσι την σημασία όχι μόνο της διαφορετικότητας αλλά και της μοναδικότητας. Εν συνεχεία, συνίσταται η ανάγνωση ενός παραμυθιού με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο που φέρει τον τίτλο: «Ένας για όλους και όλοι για έναν»(Weninger Brigitte, Πατάκης). Ένα βιβλίο το οποίο αναφέρεται σε ένα ποντίκι που έχει γεννηθεί με το ένα πόδι μεγαλύτερο από το άλλο. Με τρυφερές εικόνες, αναδεικνύει ιδιαίτερα τη σημασία της ομαδικότητας και τα θαύματα που μπορεί να κάνει κανείς όταν εργάζεται μαζί με άλλους. Η ανάγνωση παραμυθιού αποσκοπεί στη «συμβολική κωδικοποίηση» της κατάλληλης συμπεριφοράς και στην καλλιέργεια κλίματος αποδοχής και αγάπης για το διαφορετικό «άλλο».

Σε δεύτερη φάση τα παιδιά μπορούν να λάβουν μέρος σε δραστηριότητες που απαιτούν κοινωνική συναναστροφή και συνεργασία. Τα παιδιά, λοιπόν, καλούνται να χωριστούν σε ομάδες και να αποτυπώσουν σε ένα από τα μεγάλα χαρτόνια που τους παρέχονται, συναισθήματα που αφορούν τους ήρωες του παραμυθιού. Μέσω της γραφικής αναπαράστασης των συναισθηματικών καταστάσεων, αναπτύσσεται σε μεγάλα επίπεδα το στοιχείο της ενσυναίσθησης. Η ενσυναίσθηση διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του συναισθήματος αποδοχής, καθώς με αυτό τον τρόπο μπορεί ο καθένας να μπει στη θέση του άλλου και να αντιλαφθεί τα βιώματά του. Βέβαια, τα παιδιά πρώτης δημοτικού ενεργούν ασυνείδητα, για αυτό και προτείνεται ανεπιφύλακτα δραστηριότητες που προέχουν το στοιχείο της παρατήρησης κατάλληλων συμπεριφορών και διενεργούν σαν πρότυπα μίμησης, τα οποία ενσωματώνονται αυτόματα στο υποσυνείδητο. Επίσης διαπιστώνεται πως οι σχολικές δραστηριότητες συμβάλλουν καθοριστικά στην δημιουργία συνεργατικών πλαισίων και στη προαγωγή κοινωνικοποίησης.

Τέλος, σημαντική για την ενδυνάμωση της αυτοεκτίμησης του μαθητή θα ήταν η επίσκεψη σε ένα αθλητικό κέντρο συνομιλώντας με άτομα με σωματική αναπηρία . Είναι γεγονός πως τέτοιοι άνθρωποι σου δείχνουν να καταλάβει πως τίποτα δεν είναι αδύνατον. Κατά τη συναναστροφή με τέτοιους ανθρώπους σκέφτεσαι πως όλοι οι άνθρωποι με αναπηρία είναι ήρωες και συνάμα δάσκαλοι. Ίσως, μπορέσουμε να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι, το μάτι της αισιοδοξίας, του αγώνα και της προσπάθειας. Έτσι, η συνάντηση αυτή θα τονώσει την αυτοπεποίθησή του μαθητή με σωματική αναπηρία καταπολεμώντας συναισθήματα μειονεξίας και αυτοϋποτίμησης. Επί πρόσθετα, η κατάκτηση της επιτυχίας των αθλητών με αναπηρία αναδεικνύει την ισότητα και τη δυνατότητα παροχής ίσων ευκαιριών καθώς, όπως υποστηρίζεται, τα ΑμεΑ δεν χρειάζονται οίκτο αλλά δικαιώματα στις ίσες ευκαιρίες.

Το σχολείο μπορεί να αποτελέσει σημαντικός αρωγός υποστήριξης παιδιών με αναπηρία και να συμβάλλει καθοριστικά στην τελεσφόρηση ειδικής εκπαιδευτικής διαδικασίας που θα αποβλέπει στην κοινωνική ενσωμάτωση και τη σωστή διδασκαλία, εξασφαλίζοντας τα απαραίτητα εφόδια για να αναπτυχθούν τα παιδιά κοινωνικά, ομοίως με τους συνομηλίκους τους.

Από: Μαρία Τσουρέκα

Ο Κωνσταντίνος Θεμελής είναι αστροφωτογράφος τοπίου και μπήκε στον κόσμο της
φωτογραφίας το 2013 για να εκφράσει το πάθος του για τη φύση, τον νυχτερινό ουρανό και
το διάστημα. Εμπνευσμένος από τον Carl Sagan και τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας,
πήρε την πρώτη του DSLR και άρχισε να πειραματίζεται με την αστροφωτογραφία. Τα
αστέρια, ο Γαλαξίας, οι αστερισμοί, τα βουνά και τα όμορφα φωτισμένα τοπία είναι μερικά
από τα πολλά πράγματα που τον ενθουσιάζουν στη φωτογραφία. Μετά από πολύ σκληρή
δουλειά, το 2018, μπήκε στην ομάδα της Canon Greece ως Canon Photographer.

Μερικές από τις συμβουλές του για την αστροφωτογραφία

Η ενασχόληση κάποιου με την αστροφωτογραφία μπορεί να έχει πολύπλευρα οφέλη, καθώς
όχι μόνο φωτογραφίζει ένα μοναδικό θέμα, αλλά έχει την ευκαιρία να μάθει πολλά πράγματα
για το σύμπαν και τον κόσμο μας. Ένα στιβαρό τρίποδο και μία κάμερα είναι τα απαραίτητα
εργαλεία για να μπορέσει κάποιος να πάρει μία αστροφωτογραφία. Συνήθως στην
αστροφωτογραφία είναι καλό να έχουμε ένα φωτεινό φακό (f2.8/2/1.8) ώστε να
συγκεντρώνεται περισσότερο φως στο διάστημα που γίνεται η λήψη.

Ρυθμίσεις στην αστροφωτογραφία

Η κάμερα πρέπει να μπορεί να λειτουργήσει σε manual mode. Αρχικά για να αποφύγετε τα
αστρικά ίχνη (star trails) βρείτε τον μέγιστο χρόνο έκθεσης με τον κανόνα των 300, δηλαδή:
Χρόνος έκθεσης = (300/εστιακό μήκος)
Μην ξεχνάτε όσοι έχετε crop αισθητήρα, να διαιρέσετε με το ισοδύναμο εστιακό μήκος για
FF. Επίσης χρησιμοποιούμε τον φακό στο μέγιστο διάφραγμά του (μικρότερο f-stop).
Συνήθως αποφεύγουμε τα πολύ ανοιχτά διαφράγματα f1.4, f1.8 καθώς εκεί ο φακός
παρουσιάζει αρκετές εκτροπές (aberrations), οπότε είναι καλό να κλείνουμε τον φακό στο f2
ή f2.8.
Τέλος το ISO δεν πρέπει να μας ανησυχεί τόσο καθώς αντίθετα με την κοινή γνώμη δεν
επηρεάζει την ποσότητα του θορύβου στην τελική εικόνα. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ISO
μεταξύ 3200 και 6400. Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για το ISO, διάβασε το άρθρο του
Κωνσταντίνου εδώ https://www.constantinethemelis.com/blog/noise-iso .

Πότε μπορώ να φωτογραφίσω τα αστέρια

Στον ουρανό δεν πρέπει να υπάρχει φεγγάρι ώστε ο ουρανός να είναι όσο πιο σκοτεινός
γίνεται. Ψάξτε σε κάθε μήνα πότε είναι η νέα Σελήνη (δεν ανατέλλει καθόλου). Μπορείτε να
φωτογραφίσετε +-3 μέρες από αυτή την ημερομηνία.

Μπορείτε να βρείτε τη δουλειά του στο site του ή στο προφίλ του στο instagram

Το δράμα είναι δημιούργημα του ελληνικού πνεύματος με προσφερόμενα πολλά δραματικά στοιχεία, τα δρώμενα. Αποτελεί είδος της αρχαίας ελληνικής ποίησης που συνθέτει στοιχεία από δύο είδη, το έπος και τη λυρική ποίηση. Με τον όρο δεν νοείται μοναχά η τραγωδία και το σατυρικό δράμα, αλλά και η κωμωδία. Μετά την ανατροπή των ολιγαρχικών και τυραννικών καθεστώτων, τον 5^ο αι. π.Χ. εδραιώνεται σταδιακά στην Αθήνα το δημοκρατικό πολίτευμα. Η ανάδειξή της ως η ισχυρότερη μεταξύ ελληνικών πόλεων-κρατών, σηματοδότησε την πορεία της δραματικής ποίησης.

Ετυμολογικά προέρχεται από το ρήμα δράω-ω και σημαίνει το είδος της ποίησης που συνοδεύεται από την αναπαράσταση των πράξεων που περιγράφει. Γεννήθηκε και άνθισε πριν από 2.500 χρόνια στην αρχαία Αθήνα. Στην παρακαταθήκη του αρχαίου θεάτρου δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη «αρχαίο θέατρο» ούτε, επίσης, κατονομάζεται κάποιος από τους αρχαίους δραματικούς συγγραφείς ή τα έργα αυτών. Αρκεί παρά μόνο η αναφορά της λέξης «Επίδαυρος».

Στην πραγματικότητα, οι τραγικοί ήρωες δεν νικούν τα πάθη ή και το χρήμα, αλλά πιθανόν να νικιούνται από αυτά. Ακόμη κι έτσι όμως, αυτή η εξιδανικευμένη εικόνα είναι ενδεικτική συγκριτικά με την σύγχρονη, πανεθνικής σχεδόν, εμμονής με το αρχαίο δράμα ως ύψιστης μορφής τέχνης. Η εθνική εμμονή εκδηλώνεται ετησίως -ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο- όταν τα υπαίθρια θέατρα φιλοξενούν συστηματικά παραστάσεις αρχαίου δράματος. Αρχικά ήταν ριζικά διαφορετικό από το σύγχρονο τόσο ως θέαμα, όσο και θεατρική εμπειρία του θεατή.

Ακρογωνιαίος λίθος και συνάμα λίκνο αυτής το θρησκευτικό πλαίσιο. Οι θεατρικές παραστάσεις της κλασικής αρχαιότητας ήταν άμεσα και άρρηκτα συνδεδεμένες με τις θρησκευτικές εορτές που λάμβαναν χώρα προς τιμήν του θεού Διονύσου, θεός του κρασιού και της θεατρικής μεταμφίεσης, του θεάτρου. Οι θεατρικές παραστάσεις, άλλωστε, αποτελούσαν τμήμα του προγράμματος μιας εορτής διονυσιακής. Το τμήμα αυτό ήταν ισότιμο και αντίστοιχο με τις θρησκευτικές πομπές, σπονδές, θυσίες και μουσικές εκτελέσεις. Εν ολίγοις, δεν δύνανται κανείς να παρακολουθήσει θέατρο σχεδόν κάθε μέρα, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά όφειλε να περιμένει την ειμαρμένη στιγμή, την κατάλληλη θρησκευτική, διονυσιακή, εορτή.

Συνεπώς, όπως προκύπτει από το άνωθεν, δεν επρόκειτο για κάποιο κοσμικό γεγονός της αρχαιότητας, μα για ένα μέρος θρησκευτικών εορτασμών, μίας τελετουργίας -μεταξύ άλλων- όπου αποδίδονταν λατρευτικές τιμές. Στην Αθήνα της κλασικής εποχής οι θεατρικές παραστάσεις ανέβαιναν συνήθως στο πλαίσιο τεσσάρων εορτών, αυτές ήταν τα Εν άστει ή Μεγάλα Διονύσια, τα Κατ’ αγρούς ή Μικρά Διονύσια, τα Λήναια και τα Ανθεστήρια.

Επιπλέον, μια ακόμη διαφορά έγκειται στις φυσικές συνθήκες της παράστασης. Τότε οι θεατρικές παραστάσεις εκκολάπτονται μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας, με φυσικό φως, διότι ήταν ανεπαρκής η τεχνολογία, και επομένως δεν διατίθενται τα τεχνικά μέσα για τον φωτισμό τέτοιων μεγάλων υπαίθριων χώρων, αλλά τοπικά με δάδες και λυχνάρια. Απεναντίας, σήμερα οι θεατρικές παραστάσεις, υλοποιούνται βραδινές ώρες είτε σε ανοιχτούς χώρους ή σε αρχαία θέατρα.

Επιπρόσθετα, εντοπίζεται η διαφορά τους στον διαγωνιστικό τους χαρακτήρα ήδη από τον 2^ο αιώνα π.Χ.. Εν συντομία, δεν αφορά κάποιο αυτόνομο καλλιτεχνικό γεγονός. Αντίθετα, τα δράματα παρουσιάζονταν ως συμμετοχές σε διαγωνισμό, του οποίου ο νικητής αναδεικνυόταν από επιτροπή κριτών. Εκείνος συγκαταλέγονταν μεταξύ των τραγικών, κωμικών ποιητών, καθώς και των υποκριτών, δηλαδή των ηθοποιών. Σε μεταγενέστερες περιόδους, μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ακόμη αργότερα κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, οι θεατρικοί αγώνες συνυπήρχαν με άλλα είδη αγώνων, λόγου χάρη αθλητικούς και μουσικούς.

O διαγωνισμός κωμικών ηθοποιών καθιερώνεται πιο νωρίς στα Λήναια, ενώ ο αντίστοιχος στα Διονύσια αργεί να θεσμοθετηθεί. Αυτό συμβαίνει πιθανότατα γιατί στην πρώτη περίπτωση είχε προεξάρχοντα ρόλο η κωμωδία, συμμετέχοντας περισσότεροι κωμικοί ποιητές παρά τραγικοί. Οι κωμικοί ήταν από τρεις έως πέντε, ο καθένας με μία κωμωδία, ενώ οι τραγικοί ποιητές ήταν μόνο δύο με έκαστο να παρουσιάζει δύο τραγωδίες. Εύλογα, λοιπόν, στάθηκε η κατεξοχήν εορτή της κωμωδίας.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός

Η κατάθλιψη και οι τάσεις αυτοκτονίας των νέων είναι ένα θέμα το οποίο έχει απασχολήσει το ευρύτατο κοινό σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια. Πιο συγκεκριμένα σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο η αυτοκτονία είναι το κύριο αίτιο χαμού για νέους από 20-34 ετών. Με την ραγδαία ανάπτυξη και εύκολη πρόσβαση του διαδικτύου θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε αν και οι νέοι στη χώρα μας αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα. Εφόσον το διαδικτυακό “bullying” καλπάζει και στη χώρα μας.

Λόγο του ιού και της έγκλησης πολλοί ήταν αυτοί που πρότειναν την επίσκεψη σε έναν αρμόδιο. Ο εγκλεισμός και το μεγάλο χρονικό διάστημα “μοναξιάς” ίσως να οδήγησε ένα μεγάλο ποσοστό νέων σε σκέψεις και πράξεις που διαφορετικά δεν θα είχαν συμβεί. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του ΑΠΘ το μεγαλύτερο ποσοστό εμφάνισε αισθήματα άγχους και κατάθλιψης κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Ειδικότερα για τους φοιτητές θα μπορούσε να πει κάποιος πως ήταν κάτι το αναμενόμενο λόγο του στρες που αντιμετωπίζουν με τον θεσμό των εξετάσεων και του μεγάλου αριθμού μαθημάτων που μπορεί να καλούνται να “περάσουν”. Επίσης το όλο ζήτημα του εάν θα υπήρχε εξεταστική ή όχι μπορεί να έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στην αίσθηση του άγχους και στρες που αντιμετώπισαν φέτος οι φοιτητές.

Πέρα από τους νέους φοιτητές , υπάρχουν και πολλοί νέοι οι οποίοι εργάζονται και μπορεί να βίωσαν και αυτοί ακριβώς τα ίδια συναισθήματα. Η οικονομική αστάθεια που ήρθε μαζί με την πανδημία δημιούργησε μία μεγάλη αβεβαιότητα που θα τρόμαζε τον καθένα. Μία αβεβαιότητα η οποία επιδεινώνεται με το κλείσιμο επιχειρήσεων , τουριστικών εστιών και γενικότερα θέσεων εργασίας. Μία αβεβαιότητα που πολύ πιθανόν ο νέος Έλληνας να μην γνώριζε πως να την αντιμετωπίσει δεδομένου πως το φετινό συμβάν ήταν κάτι πρωτόγνωρο για την γενιά αυτή.

Γιατί όμως αυτό το γεγονός πυροδότησε τόσο μεγάλη αύξηση ή ίσως παρατήρηση αυτού του προβλήματος ; Ο εγκλεισμός ήταν πραγματικά αυτός που οδήγησε στην αύξηση της εμφάνισης ψυχολογικών προβλημάτων στους νέους Έλληνες ή η κακή ψυχολογική υγεία αυτών ήταν ένα φαινόμενο που προϋπήρχε και τους οδήγησε στο να την εκφράσουν ; Μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε εάν το πρόβλημα προϋπήρχε και πολύ απλά όλο αυτό ήταν μία αφορμή εμφάνισης αυτού;

Το μεγαλύτερο ποσοστό ψυχικών ασθενειών εμφανίζεται στην παιδική ηλικία, ενώ τις περισσότερες φορές δεν λαμβάνεται η σωστή θεραπεία για την εκάστοτε περίπτωση. Ακόμα στην εφηβική ηλικία, ανάλογα με την πίεση που δέχονται τα παιδιά, είτε αυτή είναι λόγο του εκπαιδευτικού συστήματος είτε λόγο του κοινωνικού προτύπου που καλούνται να αφομοιώσουν, αυτή μπορεί να δημιουργήσει αισθήματα και σκέψεις κατάθλιψης. Κάτι το οποίο έχει παρατηρηθεί περισσότερο σε χώρες όπως Αμερική και Αγγλία αλλά σίγουρα προβληματίζει και τους νέους Έλληνες.

Θα μπορούσε η άγνοια του προβλήματος ή της επίλυσης αυτού να οδηγήσει στην κατάθλιψη; Δηλαδή αν ο νέος δεν αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα οι σκέψεις μέσα στο μυαλό του πολύ πιθανόν να μεγαλώσουν, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διαχειριστεί την ζωή που τον περιμένει μπροστά. Μία ζωή που πολύ πιθανόν να έχει πολλές αλλά και διαφορετικές δυσκολίες για τον κάθε διαφορετικό άνθρωπο.

Μήπως οι ρυθμοί της πραγματικότητας που ζούμε είναι πολύ γρήγοροι για να καταλάβουμε πολλά από τα προβλήματα που έχουμε; Πως θα μπορούσε το σύστημα αλλά και οι νέοι γονείς να αποφύγει αλλά και να μειώσει τους βαθμούς κατάθλιψης στην χώρα;

Τηλεφωνική γραμμή ψυχοκοινωνικής υποστήριξης 10306

Μπούτης Ηλίας

Πηγή 1

Πηγή 2

Τι κάνει  έναν καλλιτέχνη ; σε τι διαφέρει από όποιους αποτυγχάνουν να κερδίσουν απ’ το κοινό αυτό το αξίωμα ; γιατί δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε με ευκολία ως καλλιτέχνη έναν σημερινό τραγουδιστή για παράδειγμα, σε σχέση με έναν προγενέστερο ;
Γιατί ο Καζαντζίδης ήταν «καλλιτέχνης», ενώ ο ένας νέος τραγουδιστής του 2020 θεωρείται (συνήθως) απλά «τραγουδιστής».
Δύσκολη η διάκριση. Ίσως έχει να κάνει με τον σκοπό. Με το κίνητρο. Ίσως έχει να κάνει με το μήνυμα.
 

Ήταν 21^η Ιουλίου του 1928, όταν ο Καρυωτάκης βρέθηκε νεκρός, με το πιστόλι στο στήθος, κάτω από έναν ευκάλυπτο.  Στην τσέπη του κουστουμιού του, μια επιστολή του στην οποία γράφει όσο τον ταλαιπώρησαν και τον οδήγησαν στην αυτοχειρία.
Ήταν 8^η Απρίλη του 1994, όταν ο Kurt Cobain βρέθηκε, ήδη 3 μέρες νεκρός, στο σπίτι του στη λίμνη Ουάσιγκτον, με το όπλο στραμμένο στο κεφάλι του. Κι ένα σημείωμα πιο πέρα που έλεγε :
   

    “Δεν έχω νιώσει τη διέγερση που μου προκαλούσε το να ακούω και να δημιουργώ μουσική, μαζί με το πραγματικό γράψιμο εδώ και πάρα πολλά χρόνια”.

Στο σώμα του, ηρωίνη και ηρεμιστικά.

Όχι, καλλιτέχνης δεν είναι όποιος αυτοκτονεί. Προφανώς κι όχι.
Ένα απ’ τα διασημότερα τραγούδια των Nirvana, το “Smells Like Teen Spirit”, ίσως το πιο μισητό του Combain, του ανθρώπου που το έγραψε, το προσέφερε στον κόσμο και το μίσησε γιατί το θεώρησε υπερτιμημένο. Υπερτιμημένη, μια απ’ τις γνωστότερες και ωραιότερες μελωδίες στην ιστορία της (ροκ) μουσικής, υπερτιμημένη απ’ τον ίδιο τον δημιουργό της. Την ίδια χρονιά, γράφει σε ίδια μουσική, μισό τόνο κάτω απλώς, το «Rape me”, ένα τραγούδι που ενδεχομένως πολλοί να θεώρησαν ότι είναι «υπέρ» του βιασμού. Στην πραγματικότητα, ο πάντοτε αδιάφορος Cobain, εξηγεί πως ο κόσμος προσπαθεί να βγάλει νόημα απ’ όσα γράφει, χωρίς πάντα να υπάρχει, ενώ αναφέρει πως το κομμάτι είναι αντι-raping, δηλαδή τίθεται έναντι του φαινομένου του βιασμού.
Ένας άνθρωπος που στο απόγειο της δόξας του «βαρέθηκε» τη δημοσιότητα κι ετοιμαζόταν να τα παρατήσει όλα. Με έναν αβάσταχτο πόνο στην ψυχή που κουβαλούσε το εθισμένο στην ηρωίνη σώμα του.
 

Ίσως και να μην είναι τυχαία η κατάθλιψη στον καλλιτέχνη. Στο καλλιτέχνη που έμαθε να εισπράττει πόνο και να τον επεξεργάζεται πάνω σε χαρτί, πάνω σε κιθάρα και να τον παραδίδει στον κόσμο. Στον καλλιτέχνη που έμαθε να πονάει «επίτηδες» για να πονούν «ομαλότερα» οι υπόλοιποι. Αυτή είναι η πραγματική προσφορά του καλλιτέχνη.
 Πάντοτε θεωρούσα κατάρα το να είναι κάποιος καλλιτέχνης. Όσο ήμουν αθλητής, ένιωθα μια ανακούφιση που απέφευγα την αλήθεια της τέχνης με το να μην τη συναντώ και να μην τη γνωρίζω ποτέ. Είναι το πιο επίπονο επάγγελμα, γιατί σε αναγκάζει, πριν ετοιμάσεις το γλυπτό, να «σκαλίσεις» μέσα σου.  Και ίσως γι’ αυτό να εκτιμάμε περισσότερο τον «αληθινό» καλλιτέχνη απ’ τον «παρουσιαστή» του έργου.
Γιατί στο έργο του αντανακλά ο πόνος του και στο πρόσωπό του ο δικός μας.   

Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που
Καθώς τα παιδιά μου μεγαλώνουν θα το νιώθουν σαν
Πηγή χαράς και στήριξης
Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που οι φίλοι των παιδιών μου
Θα βρίσκουν πόρτα ανοιχτή
Τα καλύτερα γέλια και τα καλύτερα σνακ.
Θέλω τα παιδιά μου να αγαπάνε το σπίτι τους.
Θέλω οι φίλοι τους που χρειάζονται παραπάνω αγάπη και κάποιον να μιλήσουν
Να έρχονται εδώ για την αγάπη και τη συζήτηση.
Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου και οι φίλοι τους
Ότι σε αυτό το σπίτι θα βρουν στήριξη,
Θα πάρουν συμβουλές, γνώμες και ιδέες,
Αλλά όχι επικρίσεις, ούτε ακύρωση.
Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου ότι εδώ μπορούν να είναι
Ο αυθεντικός τους εαυτός
Θα τους δώσω τον χώρο. Τη στήριξη. Την αισιοδοξία. Την αίσθηση ασφάλειας και αποδοχής.
Τη θετικότητα. Την αγάπη άνευ όρων.
Αλλά θα βάλω όρια στις συμπεριφορές που εμποδίζουν την εξέλιξη των παιδιών μου.
Πάντα θα αγαπάω όποιον διαβαίνει το κατώφλι μας, για όσο χρειάζεται την αγάπη αυτή.
Ίσως για μια μέρα, ίσως για πάντα.
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αγάπη
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αποδοχή
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο θετικότητα
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αισιοδοξία
Ένα σπίτι που τα παιδιά μου θα μπορούν να ακουμπήσουν τα βάρη τους
Και να είναι απλώς παιδιά

Δρ. Λίζα Βάρβογλη