Το μόνο σίγουρο πως ζούμε σε μια τρελή εποχή… οι εξελίξεις πολλές και με απίστευτες ταχύτητες, οι πληροφορίες ακόμη περισσότερες και εμείς στη μέση να προσπαθούμε να βγάζουμε άκρες… Τα δεδομένα διαρκώς προσαρμόσιμα οι απαιτήσεις στο να ανταποκριθείς στο καθώς πρέπει life style να πιάνουν ταβάνια και συ να έχεις υποβάλλει τον εαυτό σου σε ένα συνεχή αγώνα δρόμου, όπου καμία άλλη θέση εκτός από την πρώτη δεν θα σε ικανοποιήσει…

Μήπως κοιτάζουμε το δεντράκι και χάσαμε το δάσος, ή μήπως το δάσος έχει γίνει οπτικά δυσπρόσιτο και βολευόμαστε αγναντεύοντας την εγγύς βλάστηση που φροντίζουν να τοποθετούν στο ακριβώς κάτω από τη μύτη μας, ώστε να μην κρίνουμε αναγκαία οποιαδήποτε αναζήτηση… Χάνουμε το στόχο το έχουμε καταλάβει… τον στόχο του ευ ζειν… Τον στόχο της χαράς της ηρεμίας της απόλαυσης των στενών σχέσεων της ομορφιάς των στιγμών…

Τριγύρω μας διαφόρων ειδών απειλές… οικονομικής και μη φύσεως στοιβαγμένες σε ένα κουτάκι που μας κάνουν να πιστεύουμε πως θα γίνει αυτό της Πανδώρας μιας και ο σπάγκος που το συγκρατεί μοιάζει φθαρμένος και χαλαρός…ο καθένας μόνος και αντιμέτωπος με τους δικούς του δαίμονες προσπαθεί να τους εξαγνίσει και να προχωρήσει γιατί του είπαν πως θα κριθεί για όλα… για τις επιλογές του, για τον τρόπο που ζει, που σκέφτεται, που αναπνέει… Οι κριτές του θα είναι αυστηρότεροι όλων, άρα όλα τα καθώς πρέπει και τα συνετά καλό θα είναι να τηρηθούν… ειδάλλως θα αρχίσουν τα δάχτυλα να κινούνται προς το μέρος και τότε η κατάσταση θα γίνει κομματάκι άβολη…

Από πού να κρατηθείς σε έναν κόσμο που περιμένει το λάθος σου για να ξεχάσει τα δικά του;

Στην ουσία δεν τολμάμε να ζήσουμε… έτσι μόνοι και φοβισμένοι προσαρμοζόμαστε εύκολα, θέλοντας και μη σε μια καθημερινότητα που μας οδηγεί… χμ.. τον καθένα εκεί που πρέπει ζώντας μόνο για να έχει να (από)δείξει στους άλλους, ξεχνώντας πως η ξενοιασιά και η γαλήνη είναι μέρος της ζωής.. Σωματοποιούμε κάθε μας σκέψη και βρισκόμαστε με μια συνταγή και μια δικαιολογία, τα αντικαταθλιπτικά τα παίρνουν όλοι… ε όχι… δεν είναι έτσι… Και δεν θα αρχίσω τώρα με συμβουλές ζεν και οδηγίες για να αποφύγουμε όλες τις σκιές και τους τοίχους…τύπου διώξτε τις τοξικές σκέψεις, ή δέκα τρόποι να ζήσεις καλύτερα… ο καθένας ας ψάξει κι ας ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι… καθώς στο ότι η ζωή είναι μια μοναχική διαδικασία με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη…και οι συμβουλές ίσως να μην κάνουν πάντα καλό. Αυτό που έγραψα και παλαιότερα είναι πως καλό θα ήταν να τολμήσουμε να ζήσουμε… κι όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα και τα περιθώρια στενεύουν, όταν βλέπεις αδιέξοδα τότε καλύτερα πιστεύω να τους τρελάνεις όλους, μην τρελαθείς…

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Ως χριστιανική θεολογία χαρακτηρίζεται η διδασκαλία των χριστιανικών εκκλησιών, ή μάλλον η εξάσκηση της θεολογίας από χριστιανική άποψη, είτε η μελέτη του Χριστιανισμού θεολογικά.

Ιστορικά η πορεία της χριστιανικής θεολογίας ταυτίζεται με την πορεία της χριστιανικής Εκκλησίας. Πρώτες θεολογικές μαρτυρίες θεωρούνται τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, που χάρη στη θεωρούμενη θεοπνευστία, επέχουν ακριβή θέση θεολογικών συγγραμμάτων. Τα Ευαγγέλια είναι μαρτυρίες πίστης, έκφραση βιώματος, κήρυγμα ιεραποστολής και μετάδοσης του χριστιανικού μηνύματος και θεολογική κατήχηση των μελών της Εκκλησίας. Συνάμα υπό το πρίσμα της χριστιανικής διδασκαλίας απέκτησαν νέο θεολογικό νόημα και τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς κηρύττουν τα μέλλοντα που έπονται της Καινής, ενώ η τελευταία έρχεται για να επαληθεύσει και επιβεβαιώσει τα προλεχθέντα της πρώτης.

Τα πρώτα χριστιανικά συγγράμματα που ακολούθησαν ήταν των Αποστολικών Πατέρων, δηλαδή των μαθητών και ακολούθων των ίδιων των Αποστόλων-μαθητών του Ιησού. Με τα περισσότερα εξ αυτών να είναι περιστασιακά και να μην εκθέτουν συστηματικά τη χριστιανική διδασκαλία με ιδιαίτερες θεολογικές αναλύσεις.

Έπονται οι Απολογητές Πατέρες στις αρχές του 2^ου αιώνα. Πρόκειται για χριστιανούς φιλόσοφους και απευθύνονταν κυρίως σε φιλοσόφους και λόγιους. Η προσπάθειά τους έγκειτο στο να ανασκευάσουν τις κατηγορίες Εθνικών και Ιουδαίων κατά των Χριστιανών και να καταδείξουν την αλήθεια της χριστιανικής πίστης. Ακόμη, σε αυτούς οφείλεται το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός παρέλαβε όρους και έννοιες της ελληνικής φιλοσοφίας και επηρεάστηκε από αυτή σοβαρά στον τρόπο σύλληψης και διατύπωσης της θεολογικής του διδασκαλίας.

Μέλει σημαντική η συνέχεια, καθώς επηρέασε και κυριάρχησε βαθιά στη σκέψη των στοχαστών και συγγραφέων των επόμενων αιώνων, τιθέμενη στο κέντρο της επιστημονικής και φιλολογικής παραγωγής. Εξ αιτίας της συντριπτικής επικράτησης του Χριστιανισμού στο Δυτικό κόσμο και τη Ρωμαϊκή Ανατολή επηρέασε καταλυτικά τη δυτική διανόηση αντιστοίχως.

Κάποιοι από τους κλάδους της είναι οι εξής: Μελέτη της Βιβλικής Γραμματείας – Λειτουργική – Συγκριτική – Ιστορίας – Εκκλησιαστική Ιστορία – Ηθική θεολογία – Πατρολογία – Πρακτική θεολογία – Δογματική θεολογία (ή συστηματική θεολογία) – Κανονικό Εκκλησιαστικό Δίκαιο.

Οι αρχές σύμφωνα με την χριστιανική θεολογία:

Η κτίση έχει μία συγκεκριμένη αρχή, δηλαδή υπάρχει ένας συγκεκριμένος χρόνος που δημιουργήθηκε από μια δημιουργική αρχή, που είναι ο Θεός. Δεν είναι άναρχα τα ορώμενα. Επίσης, από αυτό εξάγεται ότι η κτίση έχει και συγκεκριμένο τέλος. Όμως, ο άνθρωπος, για να δη και εννοήση τον Θεό, χρειάζεται την κάθαρση της σαρκός από τα πάθη.

Δεύτερη θεολογική αρχή είναι ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε εκ του μηδενός, δηλαδή εκ μη υπαρχούσης ύλης. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο από το μηδέν και όχι από προϋπάρχουσες ιδέες, ούτε από μια προϋφεστώσα ύλη. Με την θέση αυτή κλονίζονται όλες οι ειδωλολατρικές κοσμολογικές αρχές, δηλαδή κλονίζονται τα θεμέλια της κλασσικής μεταφυσικής.

Κατά τον Μέγα Βασίλειο όλες οι τέχνες είναι μεταγενέστερες από τις ύλες. Με αυτόν τον σκοπό δημιούργησε την ύλη, το πύρ, το ύδωρ και τον αέρα και συνέδεσε τα ανόμοια πράγματα με έναν άρρηκτο δεσμό φιλίας σε μια κοινωνία και αρμονία. «Πάντα προστάγματι Θεού εκ του μη όντος εις το είναι παραχθέντα».

Τρίτη θεολογική αρχή είναι ότι ο Θεός διευθύνει τον κόσμο με τις άκτιστες ενέργειές Του. Εν ολίγοις, διευθύνει τον κόσμο προσωπικά. Αυτό είναι σπουδαίο, γιατί δείχνει ότι σε όλη την κτίση υπάρχουν οι ενέργειες του Θεού και, βέβαια, η ουσία του Θεού παραμένει αμέθεκτη από την κτίση. Όχι μόνον όλα δημιουργήθηκαν με την άκτιστη ενέργεια του Θεού, αλλά και όλα κατευθύνονται από την δύναμη Του.

Τετάρτη θεολογική αρχή είναι ότι η κτίση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά επειδή δημιουργήθηκε από τον Θεό και διευθύνεται από την άκτιστη ενέργειά Του, για αυτό είναι ανάγκη ο άνθρωπος να ανάγει τον νου του από τα ορώμενα στα αόρατα, από την κτίση στον δημιουργό. Ώστε, με επίκληση του φωτισμού, να δύναται ο άνθρωπος να φθάσει στην αίσθηση του μεγαλείου του Θεού.

Πέμπτη θεολογική αρχή. Με τα διάφορα φαινόμενα που εκτυλίσσονται στην κτίση, όπως η συμπεριφορά των ζώων, πτηνών και εντόμων οδηγεί την σκέψη σε πνευματικές διδασκαλίες που έχουν σκοπό να βοηθήσουν τον άνθρωπο να ωφελείται πνευματικά. Κατά αυτήν την διδασκαλία γίνεται αντιληπτό ότι οι άγιοι δεν περικλείουν την ζωή τους μέσα στην ιστορία, αλλά την επεκτείνουν και στην εσχατολογία, ή, για να ακριβολογήσουμε, κάτι που ρυθμίζει και το ιστορικό γίγνεσθαι.

Η αποδεικτική μέθοδος των ησυχαστών Πατέρων που έχει σχέση με τα πράγματα, την εμπειρία, αναφέρεται στην πορεία του ανθρώπου προς την θέωση. Ενώ, σε άλλο επίπεδο κινείται η θεογνωσία, δηλαδή το τελεολογικός χαρακτήρας και ο σκοπός της θεολογίας. Χρησιμοποιεί διπλή μεθοδολογία για τον Θεό και την κτίση, δηλαδή με την λογική ερευνά την κτίση, την φύση των όντων, μελετά τα φυσικά φαινόμενα, ενώ με τον νου, ο οποίος καθαρίζεται και φωτίζεται αποκτά την γνώση του Θεού. Επομένως, η μέθοδος για την γνώση του Θεού είναι η εμπειρία. Βέβαια, από τις εκκλησίες της Ανατολής χαρακτηρίζεται η ιδιαίτερη κατάσταση του ανθρώπου, ο οποίος δεχόμενος την αγιαστική χάρη, δηλαδή το φωτισμό, του Αγίου Πνεύματος, εκφράζει με τη μαρτυρία του το λόγο και φυσικά η ενέργεια του Θεού που ζωοποιεί τον κόσμο και βοηθά τον άνθρωπο να υπερβεί την κτιστότητα και την θνητότητά του. Έτσι με ο φωτισμός από την θεία Χάρη απλώς υποβοηθά την λογική του ανθρώπου να κατανοήσει τις έννοιες και τα κείμενα.

Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, υπήρξαν θεολόγοι μέσα από την εμπειρία της αποκαλύψεως και έγιναν επιστήμονες μέσα από την μελέτη και την επιμελή σπουδή της ανθρώπινης επιστήμης. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία προσδοκόνται «καινοί ουρανοί και γήν καινήν».

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός

Σήμερα στην παραλία καθώς έψαχνα ένα σημείο για να αφήσω τα πράγματά μου, το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε μια παρέα κοριτσιών που φαινόταν να διασκεδάζουν πολύ. Όλες εκτός από μια. Εκείνο το κορίτσι δεν γελούσε, δεν έβγαινε φωτογραφίες μαζί τους, καθόταν στην ξαπλώστρα τυλιγμένη με την πετσέτα της και τις κοιτούσε.Κάποια στιγμή είδα πως δειλά δειλά αποφάσισε να ξεδιπλώσει την πετσέτα γύρω από το σώμα της και να μπει στην θάλασσα. Από την γλώσσα του σώματός της φάνηκε πως την είχαν κυριεύσει ανασφάλειες και για αυτό δεν διασκέδαζε όπως οι φίλες της.
Το κορίτσι παρά τις ανασφάλειες και το θλιμμένο βλέμμα της ήταν πολύ όμορφο και το σώμα της ήταν πολύ όμορφο επίσης.Αλλά ήταν σαν να μην το έβλεπε,σαν να μην το ένιωθε η ίδια.
Και τότε αναρωτήθηκα γιατί κανείς να νιώθει άσχημα για το σώμα του;Για το σώμα που κάνει τόσα πολλά για εμάς ,για το σώμα που φιλοξενεί την ψυχή και το μυαλό μας.Γιατί πρέπει να υπάρχουν πρότυπα ομορφιάς;Ποιός ορίζει τα πρότυπα ομορφιάς; Η όμορφη εξωτερική όψη είναι ένα δώρο με ημερομηνία λήξης.Δεν είναι αυτό που θα μείνει για πάντα όπως η ομορφιά της ψυχής. Αντιθέτως, οι όμορφες αναμνήσεις στην παραλία θα μείνουν για πάντα. Γιατί πρέπει εσύ να τις στερείς από τον εαυτό σου;

Το ανθρώπινο σώμα είναι τέχνη. Τοσο το γυναικείο οσο και το ανδρικό.Η τέχνη του διαφορετικού. Δεν χρειάζεται να είναι τέλειο.Η διαφορετικότητα, η ατέλεια, τα σημάδια είναι αυτά μας κάνουν ξεχωριστούς.Αυτά που μας κάνουν όμορφους.Τίποτα δεν μας ομορφαίνει τόσο πολύ όσο οι ατέλειες μας.Ο άνθρωπος ομορφαίνει όταν αρχίζει να αγαπάει και να σέβεται το σώμα του.Όλα τα σώματα είναι όμορφα, όλα τα σώματα είναι διαφορετικά,όλα τα σώματα είναι τέχνη και αυτό είναι κάτι που η σημερινή κοινωνία πρέπει να καταλάβει και να αποδεχτεί.
Και αφού μιλάμε για τέχνη ας πάρουμε ως παράδειγμα την Αφροδίτη της Μήλου. Το επιβλητικό αρχαίο άγαλμα που αποτελεί σύμβολο της ομορφιάς εδώ και αιώνες.

Παρατηρούμε λοιπόν πως το σώμα της θεάς Αφροδίτης έχει ατέλειες ,πως τα χέρια της λείπουν. Παρόλα αυτά συμβολίζει την ομορφιά και την χάρη.Και ας μην είναι τέλειο. Εκατομμύρια άνθρωποι θαυμάζουν την τέχνη που πηγάζει από το ανθρώπινο σώμα.Άλλωστε πολλοί καλλιτέχνες, ζωγράφοι, γλύπτες θεωρούν το ανθρώπινο σώμα ως πηγή έμπνευσης τους. Το συναντάμε σε ζωγραφιές , σε φωτογραφίες ,σε μορφή αγαλμάτων και μας προκαλεί αισθήματα θαυμασμού. Αυτό καθιστά το σώμα μας τέχνη και πρέπει να είμαστε περήφανοι για αυτό και να το αγαπάμε.

Αγκάλιασε το σώμα σου. Άσε την ομορφιά σου να φανεί. Άσε την τέχνη που σε περιλούζει να φανεί και πετά τις ανασφάλειες που σε τρώνε .Μόνο έτσι θα απολαύσεις το καλοκαίρι σου.

Η World Humanitarian Day καθιερώθηκε με απόφαση του ΟΗΕ για να τιμήσει το προσωπικό που εμπλέκεται στις ανά τον πλανήτη ανθρωπιστικές αποστολές, αλλά και να αποτίσει φόρο τιμής στους ανθρώπους που αφιερώνουν τη ζωή τους, ακόμα και με κίνδυνο της ζωής τους, στην προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας και αλληλεγγύης στους συνανθρώπους τους σε κάθε άκρη της γης, χωρίς φυλετικές, θρησκευτικές ή άλλες διακρίσεις, όπως αναφέρει η ανακοίνωση του Ε.Ε.Σ..

Η 19^η Αυγούστου, την ημέρα του Θερινού Ηλιοστασίου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ανθρωπιστικής και Ηθικής Ένωσης –IHEU, μιας οργάνωσης που εδρεύει στο Άμστερνταμ και συσπειρώνει άθεους, ορθολογιστές, υπέρμαχους του κοσμικού κράτους και σκεπτικιστές, επελέγη ως Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπισμού, επειδή την ημερομηνία αυτή του 2003 ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ στο Ιράκ, βραζιλιάνος διπλωμάτης Σέρζιο Βιέιρα ντε Μέλο και 21 συνάδελφοί του έχασαν τη ζωή τους, κατά τη διάρκεια βομβιστικής επίθεσης στο αρχηγείο του ΟΗΕ στην Βαγδάτη.

Στόχος της Ημέρας είναι η διάδοση του Ουμανισμού ή αλλιώς Ανθρωπισμού ως φιλοσοφική στάση ζωής. Πρόκειται για φιλοσοφικό ρεύμα και στάση ζωής, που τοποθετεί τον άνθρωπο υπεράνω όλων των άλλων αξιών και πιστεύει κυρίως στον πολιτισμένο και μορφωμένο άνθρωπο ως αξία και συνάμα την παγκόσμια κατανόηση και το σεβασμό του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου. Βέβαια, αποτελεί μια ευκαιρία, ώστε να ενημερωθεί όσο το δυνατόν το ευρύτερο κοινό για την σωτήρια παροχή βοήθειας που παρέχουν μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων, όπως επίσης και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν ημερησίως.

Το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο, International Humanitarian Law, είναι ένα σύνολο κανόνων που επιδιώκουν να περιορίσουν τις επιπτώσεις ένοπλων συγκρούσεων. Επιπλέον, καθορίζει τις ευθύνες των κρατών και των μη κρατικών ενόπλων ομάδων κατά τη διάρκεια ένοπλης σύγκρουσης. Ακόμη, το δικαίωμα παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας, την προστασία των πολιτών, καθώς και προσφύγων, κρατουμένων, τραυματιών και ασθενών. Άλλωστε, βασίζεται στην 4^η Σύμβαση της Γενεύης του 1949 και τα επιμέρους πρωτόκολλα του 1977 και του 2005 αντιστοίχως.

Υπηρετώντας τις αρχές του Ανθρωπισμού, της Αμεροληψίας, της Ουδετερότητας, της Ανεξαρτησίας, του Εθελοντισμού, ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, πιστός στις Θεμελιώδεις Αρχές του Ερυθροσταυρικού Κινήματος συνεχίζει άοκνα το πολύπλευρο έργο του με τη στήριξη των χιλιάδων εθελοντών του και των εργαζομένων του και ευχαριστεί όλους αυτούς τους ανθρώπους που με υψηλό αίσθημα ευθύνης και αυταπάρνησης προσφέρουν καθημερινά τις υπηρεσίες τους όπου χρειαστεί, ανακουφίζοντας τον ανθρώπινο πόνο.

Το Γραφείο του Επιτρόπου Εθελοντισμού και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων συγχαίρει όλους τους συμπολίτες που αφιερώνουν τη ζωή τους στην προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας, συμβάλλοντας στη στήριξη συνανθρώπων τους. Εθελοντικές και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, αλλά και απλοί πολίτες παρέχουν βοήθεια σε όσους αντιμετωπίζουν απειλητικές για τη ζωή τους καταστάσεις, είτε λόγω συγκρούσεων είτε φυσικών καταστροφών.

Οι προσπάθειες που καταβάλλονται εθελοντικά σε ολόκληρο τον κόσμο για την ανακούφιση ανθρώπων από αρρώστιες, πείνα, καταστροφές και πολέμους είναι σημαντικές και αξιέπαινες.

• Με τον όρο ανθρωπιά, ο ανθρώπινος πόνος αντιμετωπίζεται ανεξαρτήτως γεωγραφικών ορίων, με ιδιαίτερη μέρισμα στους τέως ευάλωτους.
• Με τον όρο αμεροληψία, η ανθρωπιστική αρωγή παρέχεται αποκλειστικά βάσει της ανάγκης, δίχως διακρίσεις.
• Με τον όρο Ουδετερότητα, η ανθρωπιστική αρωγή δεν ευνοεί καμία πλευρά σε όποια ένοπλη σύγκρουση ή άλλη διαμάχη.
• Με τον όρο Ανεξαρτησία, νοείται η αυτονομία των ανθρωπιστικών στόχων από ποικίλους άλλους, όπως πολιτικούς, οικονομικούς ή και στρατιωτικούς.

Αικατερίνη Συμφέρη

Κάτι που πολλές φορές δεν μας απασχολεί συνειδητά αλλά μας δημιουργεί πολλά, θα μπορούσε κανείς να πει, προβλήματα είναι τα συναισθήματα μας και πως ακριβώς τα εκφράζουμε. Η ψυχική υγεία συνδέεται άμεσα με το πως ένας άνθρωπος μπορεί να εξωτερικεύει τον εσωτερικό του κόσμο και τις σκέψεις του, γιατί όμως πολλοί μπορεί να νιώθουν πως πνίγονται στην ίδια τους τη ζωή;

Πολύ πιθανόν κάτι που λείπει είναι το μέσο με το οποίο μπορεί ο καθένας να αποβάλει το βάρος των δυνατών συναισθημάτων του. Ένα από αυτά τα μέσα είναι και η τέχνη, τέχνη με όποιο από τα διάφορα πρόσωπα της, είτε αυτό είναι ζωγραφική, μουσική, χορός ή κάτι άλλο. Μέσω αυτών των μέσων είναι δυνατό το άτομο να αποτυπώσει αυτό που νιώθει σε ένα χαρτί, σε μία ενέργεια, σε έναν ρυθμό. Είναι δυνατό να ξεφύγει αλλά και να σκεφτεί λίγο διαφορετικά αν αυτό είναι που χρειάζεται. Ποια είναι όμως η σχέση μας με αυτό το τομέα;

Δεν γνωρίζω το ποσοστό των νέων που ασχολούνται με κάποια τέχνη, είτε αυτό είναι χόμπι είτε κάτι πιο επαγγελματικό. Δεν θα έκανε εντύπωση όμως, πιστεύω, τα νούμερα να μην ήταν τόσο μεγάλα. Στην σύγχρονη αυτή καθημερινότητα όλοι τρέχουν με τέτοια ταχύτητα που δεν προλαβαίνουν να δουν και να απολαύσουν τα μικρά πράγματα καθώς κυνηγούν το μεγάλο όνειρο. Θα μπορούσε όμως η χαρά να κρύβεται στα πιο απλά πράγματα και όχι στην πολυτέλεια. Θα μπορούσε ,για παράδειγμα, ο χορός την κατάλληλη στιγμή και με το κατάλληλο τραγούδι να προσφέρει μια αξέχαστη εμπειρία που θα έδινε στον καθένα μια ανάμνηση που θα τον στήριζε για καιρό. Δεν είναι κακό να χορεύεις μόνος στο σπίτι σου αν αυτό είναι που σε κάνει να νιώθεις καλά.

Βέβαια ο χορός είναι ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα, αλλά ένα πολύ κοινό ενώ σύμφωνα με τον A. Einstein “Οι χορευτές είναι οι αθλητές του Θεού”. Όλοι θα μπορούσαμε να ανήκουμε σε αυτή την ομάδα και πολύ πιθανόν να απορροφούσε κάποιο στρες από τη ζωή μας.

Αν είχες ελεύθερο χρόνο θα έκανες κάτι για να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματα σου; Τι θα ήταν αυτό και γιατί δεν ξεκινάς;

Μπούτης Ηλίας

Πηγή

Η Κοίμηση της Θεοτόκου αποτελεί Θεομητορική γιορτή των Ορθόδοξων Χριστιανών, και είναι μία από τις μεγαλύτερες, εορταζόμενη την 15^η κάθε Αυγούστου κατά πρώτο λόγο το θάνατο και την ταφή της Παναγίας και κατά δεύτερο την ανάσταση και τη μετάστασή Της στους ουρανούς. Σύμφωνα με τους Παλαιοημερολογίτες γιορτάζεται την 28^η Αυγούστου. Αλλιώς επονομαζόμενο το «Πάσχα του Καλοκαιριού» εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα, καθώς δεν πρόκειται για πένθιμο γεγονός, επειδή η Παναγία «μετέστη προς την ζωήν».

Η Θεοτόκος είναι ο πρώτος άνθρωπος που ανέρχεται εις την βασιλεία του Θεού και συνεπώς αποτελεί το πιο χαρούμενο γεγονός μετά από το Πάσχα. Η θέση Της μέσα εις την ιστορία της σωτηρίας είναι σημαντικότατη, διότι στάθηκε ως το όργανον της σωτηρίας του ανθρώπου. Είναι εκείνη η οποία έδωσε τον εαυτόν της, να γίνει κλίμακα για να κατέλθει ο Θεός στη γη, και συνάμα γίνεται κλίμακα για να ανέλθει ολόκληρη η ανθρωπότητα στον ουρανό. Έτσι ο Θεός δια της Θεοτόκου, γίνεται άνθρωπος και οι άνθρωποι δια της Θεοτόκου γίνονται θεοί.

Αγγελία επικείμενου γεγονότος
Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, η μητέρα του Ιησού Χριστού, Μαρία -η Θεοτόκος και Παναγία-, πληροφορήθηκε τον επικείμενο θάνατό της από έναν άγγελο τρεις ημέρες πρωτύτερα και άρχισε να προετοιμάζεται κατάλληλα. Προσεύχεται στο όρος των Ελαιών και δίνει τα υπάρχοντά της σε δύο γειτόνισσές της χήρες. Την ημέρα της Κοίμησής της δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, καθώς κήρυτταν «απανταχού γης», όμως, μία νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε εκεί με μοναδικό απών τον Απόστολο Θωμά.

Τρεις μέρες μετά όταν ο τελευταίος πήγε να Την προσκυνήσει, άνοιξε τον τάφο και διαπίστωσε ότι η Παναγία αναστήθηκε σωματικά και ανελήφθη στους ουρανούς. Πάνω στον τάφο της χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός, που αποδίδεται στην Αγία Ελένη. Μετά την καταστροφή του, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μαρκιανός με τη σύζυγό του Πουλχερία έχτισαν ένα νέο ναό, που υπάρχει μέχρι σήμερα.

Άντληση πληροφοριών
Για την Κοίμηση της Θεοτόκου δεν υπάρχουν πληροφορίες από την Καινή Διαθήκη και αντλείται εορτολογικό περιεχόμενο σε εξωβιβλικές μαρτυρίες από τις διηγήσεις σημαντικών εκκλησιαστικών ανδρών και πατέρων της εκκλησίας και απόκρυφα έργα που χρονολογούνται ήδη από τα τέλη του 4^ου μ.Χ. αιώνα και έτσι συντάσσεται η «αρχαία και αληθεστάτη» παράδοση της Εκκλησίας.

Διαφορά Ορθόδοξης και Καθολικής Εκκλησίας
Μεταξύ των δυο έγκειται δογματική διαφορά με το εν λόγω συμβάν. Η Καθολική Εκκλησία πιστεύει στο δόγμα της ενσώματης ανάληψης της Θεοτόκου, που οριστικοποιήθηκε με την αποστολική εγκύκλιο του Πάπα Πίου IB’ «Munificentissimus Deus» τη δεκαετία του ’50. Αντίθετα, η Ορθόδοξη Εκκλησία κάνει λόγο πρώτα για Κοίμηση της Θεοτόκου, δηλαδή πραγματικό θάνατο, τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα και στη συνέχεια για μετάσταση της Θεοτόκου, δηλαδή ανάσταση, την ένωση της ψυχής και του σώματος και ανάληψή της κοντά στον Υιόν της.

Γιατί εορτάζεται στις 15 Αυγούστου
Στον δρόμο μεταξύ Ιερουσαλήμ και Βηθλεέμ υπάρχει μια τοποθεσία ονόματι Κάθισμα όπου κατά την απόκρυφη παράδοση η Θεοτόκος λίγο πριν την κύησή της ζήτησε από τον Ιωσήφ να ξεκουραστεί. Εκεί χτίσθηκε ναός στα χρόνια του Ιουβενάλιου Ιεροσολύμων. Όμως, από τα μέσα του 5^ου αιώνα ο αυτοκράτορας Μαρκιανός κτίζει ναό προς τιμήν της Θεοτόκου στη Γεσθημανή και τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, το 460, εμφανίζεται για πρώτη φορά η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου, εκτοπίζοντας την παλαιότερη του Καθίσματος. Ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος στα τέλη του 6^ου αιώνα καθόρισε διά διατάγματος την επιτέλεση της επίσημης υιοθεσίας της ιεροσολυμιτικής ημερομηνίας. Υπάρχουν αρκετές αναφορές σχετικά με τον τόπο ταφής της Θεοτόκου με επικρατέστερες να συνδέονται με τα Ιεροσόλυμα, τη Γεσθημανή και την Έφεσο.

Εορτασμός σε άλλες Εκκλησίες
Η Συριακή Εκκλησία τοποθέτησε στις 26 Δεκεμβρίου την εορτή της Κοιμήσεως. Από τη Συρία η εορτή περνάει στην Ρώμη. Ο Σύριος πάπας Σέργιος Α’ μετέφερε στη Ρώμη τον εορτασμό της Κοιμήσεως, μετά την αποτυχημένη πρώτη επιχείρηση του πάπα Θεόδωρου Α’. Ο Πάπας Αδριανός εγκαινίασε την εορτή στο ναό της Αγίας Μαρίας της Μείζονος στη Ρώμη. Στην Αίγυπτο η εορτή εμφανίστηκε τον 5^ο αιώνα εξ επιδράσεως των Ιεροσολύμων. Ως ημερομηνία τέλεσης της εορτής είχε οριστεί η 21^η του αιγυπτιακού μηνός Τομπί, η αντίστοιχη 16^η Ιανουαρίου του Ιουλιανού ημερολογίου, ενώ τη 15^η Αυγούστου εορταζόταν η Μετάσταση αυτής.

Η εορτή αυτή γιορτάζεται με λιγότερο εμφατικό τρόπο στις λοιπές ορθόδοξες και καθολικές χώρες του κόσμου. Οι προτεσταντικές ομολογίες θεωρούν την Κοίμηση της Θεοτόκου δευτερεύουσα εορτή, γιατί δεν βασίζεται σε βιβλικές αναφορές.

Νηστεία
Κατά την παράδοση, είθισται περίοδος νηστείας για τη συγκεκριμένη εορτή, που καθιερώθηκε τον 7^ο αιώνα. Αρχικά ήταν χωρισμένη σε δύο περιόδους, εκείνη πριν την γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, και καταλύεται το ψάρι, και εκείνη πριν της γιορτής της Κοίμησης της Θεοτόκου, και καταλύονται τα πάντα. Το 10^ο αιώνα, συνενώθηκαν σε μια νηστεία που περιλαμβάνει 14 ημέρες και ξεκινά την 1η Αυγούστου.

Εικόνες
Εφεξής έχουν πλέον ιστορικόν χαρακτήρα, ιστορική διάσταση αλλά και δογματική διάσταση. Απεικονίζεται, η Υπεραγία Θεοτόκος νεκρή πάνω στο κρεβάτι. Γύρω της είναι οι Απόστολοι. Σε μια θεία δόξα κατά έναν τρόπο που να δίδεται η εντύπωση ότι πρόκειται για κάτι το εξωκοσμικόν, βρίσκεται ο Ιησούς Χριστός να κρατάει στα χέρια του την ψυχή της μητέρας Του, που οι αγιογράφοι παρουσιάζουν ως ένα νήπιο. Άγγελοι δορυφορούν τον Χριστόν αποτελώντας τον ουρανό.

Κάτω εις την γην οι Απόστολοι, κλαίουν, αλλά το κλάμα τους είναι συγκρατημένο. Είναι ένα κλάμα τόσο λύπης, γιατί έχασαν την μητέρα του Κυρίου τους, όσο και χαράς διότι είναι ο πρώτος άνθρωπος, αληθινά άνθρωπος, όχι θεάνθρωπος ο οποίος ανέρχεται δεδοξασμένος στον ουρανό.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός

Στις 11 Αυγούστου του 2020, η Ελλάδα αποχαιρετά έναν από τους πιο σπουδαίους ποιητές της εποχής μας τον Ντίνο Χριστιανόπουλο. Το πλούσιο συγγραφικό του έργο, η ιδιαίτερη ερωτική του ποίηση θα συνεχίσει να εμπνέει γενιές και γενιές . Αφησε τις τελευταίες του πνοές στο σπίτι του στις σαράντα εκκλησιές, σε ηλικία 89 ετών. Το πραγματικό του όνομα ηταν Κωνσταντίνος Δημητριάδης.

Ήταν αυθόρμητος,γεμάτος χιούμορ και σαρκασμό, αντισυμβατικός ,αντικρατιστής ,δεν ήθελε να χαϊδεύει αυτιά. Ο ίδιος έλεγε ” Δεν διστάζω να τα πω χύμα και τσουβαλάτα, προπάντων όταν μιλώ εις βάρος του εαυτού μου αυτό-υποτιμητικά. Δεν μετανιώνω.Δεν φοβόταν τον θάνατο.“Πιο πολύ με ενδιαφέρει το μέλλον των ποιημάτων μου παρά το μέλλον του σαρκίου μου”.
Εκτός από ποιητής, χαρακτηρίζεται και ως διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος,στιχουργός, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ,στις 20 Μαρτίου 1931 και ήταν γιος προσφύγων από την Ανατολική Θράκη. Φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και πήρε πτυχίο του Τομέα Κλασικών Σπουδών. Αργότερα εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης από το 1958 ως το 1965. Έπειτα εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων. Το 1958 ίδρυσε ,ανέλαβε και διεύθυνε το περιοδικό Διαγώνιος, που κυκλοφόρησε ως το 1983 με ολιγόχρονες παύσεις. Το 1962 δημιούργησε τις εκδόσεις της Διαγωνίου (που συνεχίζονται ως σήμερα) και από το 1965 εργάστηκε ως διορθωτής και επιμελητής.Εκείνη την περίοδο αναπτύχθηκε ο λεγόμενος “κύκλος των λογοτεχνών της Διαγωνίου”. Το 1974 ίδρυσε τη Μικρή Πινακοθήκη της Διαγωνίου που έχει ως στόχο την προβολή νέων καλλιτεχνών της συμπρωτεύουσας, με στενούς συνεργάτες του Κάρολο Τσίζεκ και Νίκο Νικολαΐδη. Δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα “Βιογραφία” στο περιοδικό της Θεσσαλονίκης Μορφές, το 1949 .Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο “Εποχή των ισχνών αγελάδων”.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος τοποθετείται ανάμεσα στους σημαντικότερους ποιητές της ομάδας που είναι γνωστή ως Κύκλος της Διαγωνίου και κινήθηκε στο πλαίσιο του ομώνυμου περιοδικού. Η ποίησή του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως έντονα ερωτική ,έχοντας και επιρροές από τον Κωνσταντίνο Καβάφη.Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.

Στην πρώτη ποιητική συλλογή του Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950) φανερώνεται το προσωπικό του ύφος αλλά και οι επιρροές από τον Καβάφη και τον Τ. Σ. Έλιοτ. Στις επόμενες εμφανίσεις του εκφράζεται το κυρίαρχο θέμα της ποίησής του, δηλαδή η ομοφυλοφιλική σχέση και το ερωτικό πάθος που οδηγεί στην ταπείνωση και στη μοναξιά.
Κυνηγήθηκε πολύ από το κοινωνικό κατεστημένο της εποχής. Μάλιστα κόντεψε να συλληφθεί από τη Χούντα επειδή αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο για το πεζό του έργο, “Χιλιαστή”. Το 2011 τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το λογοτεχνικό έργο του γενικά .Πάλι όμως αρνήθηκε να το παραλάβει παραπέμποντας στο κείμενό του “Εναντίον” από το 1979, όπου αναφέρει χαρακτηριστικά: “Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ’ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε”.
Τον Ιούνιο του 2011 αναγορεύτηκε διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το Τμήμα Φιλολογίας.

Το τελευταίο αντίο στον μεγάλο ποιητή είπαν την Πέμπτη 13 Αυγούστου στις 10 το πρωί ,φίλοι συγγενείς αλλά και όσοι θαύμαζαν το πλούσιο συγγραφικό του έργο ,στον ιερό ναό κοιμήσεως της Θεοτόκου ,στις 40 εκκλησιές ,όπου τελέστηκε η κηδεία του. Η κηδεία του Ντίνου Χριστιανόπουλου έγινε δημοτική δαπάνη.

Η εξ αποστάσεως σχολική εκπαίδευση ως όρος αναφέρεται στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και παρέχεται από απόσταση σε μαθητές σχολικής ηλικίας, καθώς και σε ενηλίκους.

Επισημάνσεις για τις βασικές αρχές της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, που προέκυψαν ως αποτέλεσμα συλλογικής επεξεργασίας ιδεών και πρακτικών στο επιστημονικό πεδίο και απαντούν σε προβληματισμούς που δημιουργήθηκαν σε πολλούς εκπαιδευτικούς με τη βίαιη και απότομη εισαγωγή της στα σχολεία είναι οι ακόλουθες.

1. Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη μεθοδολογία εκπαίδευσης, που για να είναι ποιοτική και αποτελεσματική, απαιτεί προσεκτικό σχεδιασμό από το πρώτο ως το τελευταίο βήμα. Άλλωστε, πραγματοποιείται με ολοκληρωμένα συστήματα εκπαίδευσης, άρτια οργανωμένα με διοικητικές, υποστηρικτικές και εκπαιδευτικές δομές, που σχεδιάζουν όλο το πλαίσιο και ορίζουν τις προδιαγραφές με λεπτομέρειες.

2. Το κατάλληλα διαμορφωμένο εκπαιδευτικό υλικό αποτελεί βασική προϋπόθεση για την αποτελεσματικότητα. Η δημιουργία νέου ψηφιακού υλικού ακολουθεί συγκεκριμένες παιδαγωγικές προδιαγραφές που απαιτούν μεγάλη προετοιμασία, γνώσεις, εμπειρία και προσήλωση στο αποτέλεσμα. Είναι σχεδιασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σαφές και επεξηγηματικό, να προσελκύει το ενδιαφέρον, να υποστηρίζει αποτελεσματικά τους εκπαιδευόμενους στη μαθησιακή διαδικασία, ακόμη και όταν μελετούν μόνοι τους, να δίνει ευκαιρίες για ενεργό συμμετοχή και δράση, να ανατροφοδοτεί και να συμβάλει στην αυτοαξιολόγηση.

3. Οι ΤΠΕ αποτελούν μέσα και εργαλεία που αξιοποιούνται για την υποστήριξη της. Η έμφαση θα πρέπει πάντα να δίνεται τόσο εκεί, όσο και στην παιδαγωγική αξιοποίηση των ΤΠΕ με όρους ποιότητας και αποτελεσματικότητας. Για τον λόγο αυτό είναι απαραίτητος ο εκπαιδευτικός σχεδιασμός που αφορά σε σαφείς διδακτικούς και μαθησιακούς στόχους, τη δημιουργία εκπαιδευτικού υλικού, δραστηριότητες αλληλεπίδρασης, δυναμική εμπλοκή των μαθητών και την ελευθερία έκφρασής τους.

Επιπρόσθετα, δίνεται έμφαση στην αλληλεπίδραση, τη συνεργασία και τη συμπληρωματικότητα των σύγχρονων και ασύγχρονων μορφών εκπαίδευσης.

4. Στον παιδαγωγικό σχεδιασμό της οφείλουν να συμπεριλαμβάνεται αφενός η ασύγχρονη και αφετέρου η σύγχρονη εκπαίδευση. Η πρώτη συνδέεται άμεσα με το εκπαιδευτικό υλικό, ενώ η τελευταία υποστηρίζει την ασύγχρονη και την επικοινωνία. Βέβαια, απαιτείται και εδώ εκπαιδευτικός σχεδιασμός με ειδικά διαμορφωμένο υλικό που θα αφορά σύντομες μικρές δραστηριότητες που θα υλοποιηθούν από όλη την ομάδα.

5. Επιπλέον, για να είναι αποτελεσματική και ποιοτική, πρέπει να πραγματοποιείται από επιμορφωμένους εκπαιδευτικούς στην εξ αποστάσεως μεθοδολογία. Η επιμόρφωση είναι μια διαδικασία, η οποία πραγματοποιείται σχεδιασμένα και συστηματικά, η εξοικείωση με τη μεθοδολογία της και στη χρήση των ψηφιακών εργαλείων αποτελεί έναν από τους θεμελιώδεις λίθους της επιτυχίας, πάντα με σκοπό την ενίσχυση και τον εμπλουτισμό της.

6. Η προσβασιμότητα αποτελεί έναν ακόμη κρίσιμο παράγοντα, καθώς είναι σημαντικό να δίνεται η ευκαιρία συμμετοχής σε όλους. Με τις ιδιαιτερότητες, ανάγκες σε εξοπλισμό και τις βασικές ψηφιακές δεξιότητες να λαμβάνονται υπόψη στον σχεδιασμό και τη συνολική οργάνωση.

7. Αυτή αναπτύχθηκε προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες και τα κενά που δεν μπορούν να καλυφθούν από τα συμβατικά συστήματα εκπαίδευσης και όχι, για να αντικαταστήσει την κλασική δια ζώσης εκπαίδευση.

8. Ακόμη, αξιοποιεί τη διαθέσιμη τεχνολογία, η οποία εντάσσεται στον παιδαγωγικό σχεδιασμό. Με έμφαση στη φιλικότητα και την ευχρηστία είναι πολύ σημαντικά στοιχεία και βελτιώνουν την αποτελεσματικότητά της.

9. Η επικοινωνία με όλους τους εμπλεκόμενους στην εκπαιδευτική διαδικασία (μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς, φορείς κτλ.) είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο της, οπότε πρέπει να δίνεται έμφαση και προσοχή σε όλες τις διαστάσεις.

10. Κάθε τέτοιο σύστημα οφείλει να τολμά να αξιολογείται, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και δράση με βάση τα αποτελέσματα, να βελτιώνεται διαρκώς, να εξελίσσεται και να ενσωματώνει καινοτομίες όποτε κρίνεται απαραίτητο.

Μορφές
Η μελέτη των μορφών εξ αποστάσεως σχολικής εκπαίδευσης δύναται να περιλαμβάνει διάφορες συγγενείς μορφές, όπως η κατά οίκον εκπαίδευση, homeschooling, home education, αλλά και ένα μεγάλο πλήθος ορολογίας –οnline learning, m-learning, e-learning, virtual school– που αναφέρονται σε τεχνολογικά μέσα και αποτελούν υποσύνολα της.

Διακρίνονται τρεις βασικές μορφές της εξ αποστάσεως σχολική εκπαίδευση:
α) η αυτοδύναμη, η οποία αφορά σε ολοκληρωμένα προγράμματα εκπαίδευσης, τα οποία είναι αναγνωρισμένα και ταυτόσημα με το παραδοσιακό σύστημα εκπαίδευσης
β) η συμπληρωματική, που λειτουργεί παράλληλα και συμπληρωματικά με το παραδοσιακό σύστημα και μπορεί να αφορά μεμονωμένα μαθήματα, σχολικά δίκτυα, καινοτόμα προγράμματα, συνεργασίες σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο, πάνω σε κάποια κοινή, για παράδειγμα, θεματική ενότητα, που δεν μπορούν να γίνουν στο παραδοσιακό σχολείο
γ) η συνδυαστική ή μεικτή, blended learning, που συνδυάζει εξ αποστάσεως εκπαίδευση με δια ζώσης συναντήσεις-επικοινωνία μαθητών με τους εκπαιδευτικούς.

Αικατερίνη Συμφέρη

Είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός πως τα social media έχουν γίνει ένα κομμάτι της καθημερινότητας, ειδικά για την καθημερινότητα των νέων. Άσχετα με το ποια διαδικτυακή πλατφόρμα θα είναι αυτοί συνήθως οι νέοι ακολουθούν τα “trends” και αποτελούν έναν χρήστη για όλες. Όμως, τι μπορεί να σημαίνει αυτό;

Σύμφωνα με πολυετές έρευνα της Αμερικής το 17% των εφήβων που εξετάσθηκαν δεν έκαναν καθόλου χρήση social media. Το 32% αφιέρωναν σε αυτά λιγότερο από 30 λεπτά τη μέρα, το 31% μισή ώρα έως τρεις ώρες, το 12% τρεις έως έξι ώρες, ενώ το 8% -δηλαδή ένα παιδί στα δέκα- πάνω από έξι ώρες τη μέρα. Βέβαια άσχετα με τις ώρες που περνάει κάποιος σε αυτές τις “εφαρμογές” τα αποτελέσματα μπορεί να είναι τα ίδια.

Αποτελέσματα από τα οποία τα αρνητικά είναι αυτά που συνήθως έρχονται πρώτα στο μυαλό κάποιου. Σύμφωνα και με την έρευνα οι νέοι που τείνουν να έχουν μία “αγάπη” για τα social media σε διάρκεια ενός χρόνου και παραπάνω ενδέχεται να εμφανίσουν προβλήματα κοινωνικής συμπεριφοράς, εσωτερίκευσης και εξωτερίκευσης.

Σε μακροχρόνια οπτική , τα αποτελέσματα αυτά είναι κάτι που σίγουρα έχει μεγάλη επίπτωση στη ζωή του νέου, μπορούμε όμως να ξέρουμε αν πραγματικά οι επιπτώσεις αυτές είναι αποτέλεσμα μόνο της χρήσης των social media;

Πάντα όμως υπάρχουν δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Όπως υπάρχουν αρνητικά στη χρήση των social media με τον ίδιο τρόπο πρέπει να υπάρχουν θετικά. Σίγουρα η ευκολία με την οποία μπορείς να επικοινωνήσεις με κάποιον φίλο σου ο οποίος βρίσκεται μακρυά, αλλά και να τον δεις, είναι κάτι το οποίο είναι “μαγικό” και δεν προϋπήρχε. Γενικότερα είναι ένα μέσω το οποίο παρέχει πολλές ευκολίες και με τη σωστή χρήση του πολλά θετικά.

Το σημαντικότερο όμως θα ήταν η γνώμη των ίδιων των νέων που είναι χρήστες αυτών των μέσων. Οι ίδιοι θα μπορούσαν να δουν τις διαφορές στον εαυτό τους μετά και πριν την έντονη χρήση των social media. Ποια θα μπορούσε να είναι αυτή;

Πηγή

Μπούτης Ηλίας

Η γλωσσική ταυτότητα των ελληνικών λειτουργικών κειμένων, δηλαδή όλων εκείνων των αναγνωσμάτων που διαβάζονται εντός της Θείας Λειτουργίας της εκκλησίας, διαθέτει υψηλό γλωσσικό επίπεδο, καθώς πρόκειται για έννοιες απαράμιλλες και ανώτερου πνευματικού υποβάθρου, με πλούσιο λεξιλόγιο και χαρακτήρα ανανεωτικό και εκσυγχρονιστικό. Εκφράζει, επίσης, λεπτές θεολογικές έννοιες και εμπειρίες συνδέοντας άρρηκτα λόγο και σκέψη.

Παρατηρείται ευρύτατη έκταση τόσο της καταγραφής, όσο και της σύνθεσης, με τις Ευαγγελικές περικοπές να λαμβάνουν χώρα ήδη από τον 1^ο αιώνα μ.Χ., όπως αντιστοίχως τα υμνογραφικά κείμενα μέχρι και σήμερα. Πρόκειται για κείμενα πεζά, ποιητικά, αφηγηματικά και λυρικά.

Στα βιβλικά λειτουργικά αναγνώσματα, όπως στις προφητείες, πρωτότυπη γλώσσα είναι η εβραϊκή. Ακρογωνιαίος λίθος αποτελεί το γεγονός ότι η μετάφραση των Εβδομήκοντα διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στις ανάγκες των ελληνόφωνων Εβραίων της διασποράς, κάτι το οποίο κατά επέκταση υιοθέτησε η ελληνόφωνη Ανατολή.

Τα Ευαγγελικά και αποστολικά αναγνώσματα, κάνουν λόγο για την γλωσσική πραγματικότητα της εποχής που έζησε και έδρασε ο Χριστός, καθώς και για το υφιστάμενο αφενός πολιτιστικό και αφετέρου γεωγραφικό περιβάλλον.

Η ελληνική γλώσσα επωμίστηκε την ευθύνη της καταγραφής, αλλά και της διάδοσης αρχικά του χριστιανικού μηνύματος. Σε αυτήν έχει καταγραφεί ο μεγαλύτερος όγκος της πρωτότυπης χριστιανικής σκέψης. Καθιστώντας το το πνευματικό αντίδωρο του Χριστιανισμού απέναντι στη γλώσσα που κατέγραψε το μήνυμά αυτού και το έκανε κτήμα όλης της Οικουμένης.

Σύμφωνα με τον Έρασμο, δεν νοείται θεολόγος που να μην γνωρίζει Ελληνικά.

Συνεπώς, διατηρήθηκε ζωντανή στους κόλπους της εκκλησίας η ελληνική γλώσσα σε όλες τις μορφές της, από την ομηρική διάλεκτο μέχρι και τη λαϊκότροπη ομιλούμενη των μεταβυζαντινών χρόνων.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός