Ο Μάνος και η Σοφία ζευγάρι, εδώ και τόσα χρόνια παντρεμένοι και εμπλεκόμενοι σε μια ρουτίνα που και η βύθιση του Τιτανικού δεν θα ήταν ικανή να την ταράξει…
Δουλειά, σπίτι και υποχρεώσεις… πολλές όμως!! Ένα στεγαστικό πιο κόκινο και από ώριμη ντομάτα, τρία παιδιά που στο καθένα ένα θέλω υπάρχει στην αρχή κάθε πρότασης και ένας σκύλος που κι εκείνος θέλει την βόλτα του μες τα μαύρα μεσάνυχτα…
Η Μαρία το δεξί χέρι του Μάνου στο γραφείο… Έξυπνη, με κορμί που κολάζει και Άγιο και με μπόλικο θαυμασμό προς τον προιστάμενό της…

 Ο Αρης συνάδελφος στην τράπεζα που δουλεύει η Σοφία.. σχεδόν στα μισά της χρόνια και με τα ίδια χαρακτηριστικά της Μαρίας…
Τα υλικά της ιστορίας πασίγνωστα από καταβολής κόσμου…
Λίγο οι ανασφάλειες της Σοφίας λίγο η διάθεση για περιπέτεια και η γοητεία του Αρη και έτοιμη να υποκύψει στο αθώο και απονήρευτο αρχικά φλερτάκι, όπως η ίδια το βάφτισε για να ξορκίσει το κακό και τις τύψεις που είχε…
Στον Μάνο τα πράγματα πιο εύκολα!
 Η ηλικία του που πλησιάζει τα …ηντα η φούστα της Μαρίας που λίγο πιο στενή και θα τίναζε ότι γαζί υπήρχε πάνω της, φταίνε και εκείνοι οι φάκελοι που της πέφτανε τόσο συχνά λες και είχε παρκινσον σε προχωρημένο στάδιο ε.. να και η φύση του άντρα μωρέ που πρέπει ο καθείς αρσενικός να επιβεβαιώσει να υποστηρίξει και τελικά να δικαιώσει… πολύ θέλει να γίνει το κακό;;; ‘Ετσι λοιπόν από δύο γινήκανε τέσσερις και δεν έχει σημασία η χρονική σειρά που δημιουργήθηκε η κατάσταση..
Σημασία έχει ότι το ζευγάρι εξακολουθούσε να ζει την ρουτίνα του και να εκτελεί τις υποχρεώσεις του με απόλυτη ακρίβεια.. Κάτι λεπτομέρειες μόνο προστέθηκαν του τύπου περισσότερη δουλειά του Μάνου στο γραφείο και πιο συχνή η ανάγκη της Σοφίας να δει την ξαδέρφη της που στα πριν την συναντούσε τυχαία σε κανένα γάμο και έκανε πως την αγαπάει πολύ!!
Τώρα θα μου πείτε πως μπορείς να συνεχίσεις σε έναν γάμο όταν οι πρωταγωνιστές γίνουν περισσότεροι από δύο.. Και εδώ έρχονται οι ωραίες δικαιολογίες που για πολλά πολλά χρόνια παραμένουν ίδιες κι απαράλλαχτες…
Μα πως να χαλάσω το γάμο μου μετά από τόσα που περάσανε… τι θα γίνει με τα παιδιά… άσε που υπάρχει και εκείνο το στεγαστικό συν πεντε εξι καταναλωτικά και άντε να ξεμπλέκεις την ακίνητη και κινητή περιουσία μπλέκοντας με δικηγόρους… ταλαιπωρία σκέτη!! ‘Επειτα πόσο θα κρατήσει μωρέ.. ένα μήνα δύο.. ε θα είμαστε και προσεκτικοί, μύτη δεν θα ανοίξει…τις παραπάνω σκέψεις μοιράζονταν το ζευγάρι… τουλάχιστον είχαν κάτι ακόμη να μοιραστούν..
Ο διάολος όμως έχει πολλά πάρα πολλά ποδαράκια και με μεγάλη ευκολία σπάει ένα από αυτά.
Πριν δύο εβδομάδες με παίρνει η αγαπημένη μου φίλη και μου λέει πως έκλεισε εισιτήρια για ένα μαγευτικό προορισμό με τον αγαπημένο της και δεν εννοούσε βέβαια τον Μάνο… Μάλιστα μου ζήτησε να την καλύψω λέγοντας πως θα πηγαίναμε μέχρι τον Βόλο οι δυό μας καθώς εγώ μόλις είχα χωρίσει, γεγονός που εξυπηρετούσε την κατάσταση, καθώς σε τέτοιου είδους φάσεις συνιστάται φιλική υποστήριξη, αλλαγή παραστάσεων και τα λοιπά γνωστότατα…
Έτσι λοιπόν τα εισιτήρια κλείστηκαν και μάλιστα δύο μέρες πριν μου επεσήμανε όλες τις λεπτομέρειες που θα έπρεπε να γνωρίζω ώστε να καλύψω τις πομπές της..
Μη ξεχάσεις το Σάββατο έρχεσαι με παίρνεις από το σπίτι και φύγαμε για αεροδρόμιο.. Αν σας πω πως ούτε εγώ γνώριζα για που το βαλε η παλαι ποτέ πιστή Πηνελόπη και τι στο καλό της κόλλησε στον εγκέφαλο και σκαρφίστηκε και love trip, δεν θα με πιστέψετε… Κι όμως δεν ήθελε με κανέναν να το μοιραστεί παρά μόνο με τον άμεσα ενδιαφερόμενο..
 Σάββατο πρωί λοιπον κορνάρω και εμφανίζεται μπροστά μου σαν σταρ της δεκαετίας του 60 μόνο που το καπέλο ευτυχώς απουσίαζε…
Στην διάρκεια δε της διαδρομής θέλησα να εκμαιεύσω πληροφορίες όμως εκείνη το μόνο που είπε ήταν πως ευτυχώς ο Μάνος θα απουσίαζε κι εκείνος το συγκεκριμένο σκ για επαγγελματικούς λόγους και πως αυτό την έκανε να νιώθει καλύτερα..
Τώρα θα μου αναρωτηθείτε γιατί.. ε! Ούτε εγω κατανόησα…
 Παράξενος ο έρωτας κάνει τον καθένα μας να έχει ψευδαισθήσεις…και μια αλλη εικόνα της πραγματικότητας!
Την πόρτα ανοίγει ο αγαπημένος της και για κανένα δίλεπτο οι ερωτικές διαχύσεις εκτυλίσονται μπροστά σε όλους τους συνταξιδιώτες…
Λιγα μόλις δευτερόλεπτα και ενώ την καμαρώνω που κάνει σαν δεκαπεντάχρονη και λίγα λέω… τι να δω… ή μάλλον τι να δούμε λίγα μέτρα πιο κει ο Μάνος με την πιτσιρικα… τώρα το τι επακολούθησε δεν το περίμενα ούτε εγώ που φημίζομαι και για την αχαλίνωτη φαντασία μου.. τα ζευγάρια αντάλλαξαν στιγμιαία βλέμματα και ήμουν σίγουρη πως η κατάσταση θα τελείωνε με την επέμβαση της αστυνομίας… αντί τούτου όμως έκαναν πως δεν είδε κανείς τιποτε και συνέχισε ο Μάνος προς την είσοδο ενώ η δικιά μου είπε πως τα σχέδια αλλάζουν και θα φύγουν τελικά με το αυτοκίνητο του ερωτά της για κάπου αλλού…
Δύο μήνες μετά και το σκηνικό ολόιδιο, στους δύο χωρέσανε άλλοι δύο και δεν υπήρξε καμία νύξη, καμία μπηχτή από κανέναν.
Η υποκρισία, το βόλεμα και ότι άλλο κλείνει την έξοδο από αδιέξοδες και τελειωμένες σχέσεις καλά κρατεί.
Καμία  Αν..ησυχία!!!

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Ας μην κρυβόμαστε. Όλοι μας κάποτε θεωρήσαμε ένα άτομο ως το άλλο μας μισό. Κάποιον που μας στάθηκε στις δύσκολες στιγμές  ,  που μοιραστήκαμε στιγμές γέλιου και λύπης και απόλυτης ηδονής . Κάποιον που μας απέδειξε πόσο διαφορετικός είναι, που μας έκανε να πιστέψουμε στον θεό του έρωτα.Και μόλις τώρα έφερες στο νου σου το πρόσωπο αυτό.Κατά πόσο ισχύει ,τελικά , η θεωρία περί του άλλου μισού;

Στην αγγλική γλώσσα , ο όρος αυτός , αποδίδεται με την λέξη soulmate. Soulmate συνιστά το άτομο , με το οποίο είσαι διατεθειμένος να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου μαζί του.Ο άνθρωπος που που σε καταλαβαίνει χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις πολλά, που σε αγαπά για αυτό ακριβώς που είσαι. Εκείνος που σε κάνει να νιώθεις ότι έχεις βρει όντως το άλλο σου μισό. Πολλοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι έχουν βρει τον άνθρωπο αυτό και συζούν ευτυχισμένοι. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες , γύρω στα 25 , η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων έχουν ανακαλύψει το άλλο τους μισό .Μολαταύτα , κάποιοι θεωρούν την ύπαρξη του ’’άλλου μισού’’ μια ουτοπική κοσμοθεωρία. Το ξέρες όμως , ότι η ιδεολογία του αποκαλούμενου soulmate έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα;

Στο έργο του μεγάλου φιλοσόφου Πλάτωνα , Συμπόσιον ή Περί έρωτος , αναφέρεται η ύπαρξη του άλλου μισού , εγκολπώμενο φυσικά στο μυθολογικό στοιχείο.Συγκεκριμένα , σημειώνεται πως “κάποτε , ο πατέρας των θεών , ο Δίας , βλέποντας την αυξανόμενη δύναμη του ανθρώπινου όντος , φοβήθηκε μήπως ανατραπεί η σχέση θνητών-θεών και αναλάβει  τα ηνία της εξουσίας. Αποφάσισε , λοιπόν, να το χωρίσει , με έναν κεραυνό σε δύο ίσα μέρη . Από τότε το καθένα τους , είναι καταδικασμένο , να αναζητά μόνο του το άλλο του μισό για να ξαναβρεί τη χαμένη ολοκλήρωση του……”. Βέβαια , όλα αυτά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της μυθολογίας , αλλά δεν είναι παράξενο ο μύθος να σύγκειται από παραδείγματα της καθημερινότητας. Μήπως οι αρχαίοι φιλόσοφοι ήξεραν κάτι παραπάνω από εμάς;

Αντίθετα , υποστηρίζεται ότι η δημιουργία ύπαρξης της εικόνας του άλλου μισού , δεν είναι τίποτε άλλο πέρα  από την ανάγκη του ανθρώπου να υπερκαλύψει την εγωλατρεία του. Στην προσπάθεια να ικανοποιήσει όλο και περισσότερο το εγώ του , μπαίνει δυναμικά στο κυνήγι της αναζήτησης της “αδελφής ψυχής του” , παραπλανώντας τους υπόλοιπους πως δεν έχει βρει ακόμα τον κατάλληλο σύντροφο , ενώ ο ίδιος πειραματίζεται και αρνείται να παραδεχτεί ότι δεν τον ενδιαφέρει η σταθερή και μόνιμη δέσμευση με τον άλλον , αλλά επαρκείται στην εφημερότητα της σχέσης. Στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, αποτελεί ,δυστυχώς ,ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός με μηδαμινό αριθμό ατόμων που επιμένουν σε μια σχέση και δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια , τον μόχθο και τις θυσίες που απαιτεί η αγάπη.

Έπειτα, πως είσαι τόσο σίγουρος ότι ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου είναι ,πράγματι , το άλλο σου μισό . Ορκίζεσαι πως τον αγαπάς , πως θα στέκεσαι ακοίμητος φρουρός στο πλευρό του . Και μετά από αυτά τι; Αν ξαφνικά σηκωθείς  μια μέρα και πάψεις να τον αγαπάς , πως παραδέχεσαι το λάθος που έκανες ; Η ζωή δεν έχει πισωγυρίσματα.Ο χωρισμός επιφέρει αρνητικά συναισθήματα , χαμηλή ψυχολογία και εν μέρει , πληγώνεις τον άλλον για μια λάθος επιλογή σου . Οι επιλογές σου διαμορφώνουν όχι μόνο την δική σου ζωή ,αλλά και την ζωή των άλλων. Και αν το βρεις σε μικρή ηλικία , πως θα αποκτήσεις εμπειρίες που θα σου χρειαστούν αργότερα ; Πολλαπλά τα ερωτήματα και βασανιστικά. Μια ακόμα πιο δύσκολη ερώτηση . Τι γίνεται όταν το άλλο σου μισό ταυτίζεται με περισσότερα από ένα άτομο;

Θα σας πω την δική μου γνώμη . Ναι πιστεύω στην θεωρία του άλλου μισού (χωρίς φυσικά να απορρίπτω την αντίθετη άποψη). Ναι το είχα βρει. Παρόλο που το άφησα να γλιστρήσει από τα χέρια μου. κατευθυνόμενη από αχαλίνωτο εγωισμό. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Άλλωστε , αυτή είναι η μαγεία του έρωτα . Παρασύρεσαι από την έκρηξη συναισθημάτων που τρέφεις για το άτομο απέναντι σου , ξεχνώντας πως ίσως αυτό δεν είναι το κατάλληλο για σένα , πως η σχέση σας ίσως βρεθεί σε αδιέξοδο και όλα κάποτε τελειώσουν. Εκεί, όμως ξυπνά το ένστικτο της αδρεναλίνης που απεγνωσμένα προσπαθεί να κυριαρχήσει στην ζωή σου. Και μην ξεχνάς : η ζωή είναι γεμάτη αμέτρητες εκπλήξεις……

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Πρώιμοι Ύμνοι
Ακρογωνιαίος λίθος της αποτελεί το γεγονός ότι η μουσική είναι το κατάλληλο μέσο λατρείας, όπου οι πιστοί εκφωνούν ομαδικά σύντομες φράσεις ως απάντηση –αντιφώνηση- στη στιχολογία των ψαλμών. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να ήταν το γνωστό τοις πάσι «Σῶσον ἡμᾶς, Κύριε». Σε αυτό το σημείο αξίζει να επισημανθεί το ότι τέτοιου είδους φράσεις μετασχηματίζονται σε μονόστροφα τροπάρια, -ψάλλονταν με την αρχαία ελληνική παράδοση των «τρόπων» -, λόγου χάρη «Σῶσον ἡμᾶς, υἱὲ Θεοῦ, ὁ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν, ψάλλοντάς σοι· Ἀλληλούϊα».

Επιπλέον, εξέχοντα χαρακτηριστικά αυτής έγκεινται τόσο στο ρυθμικό πεζό λόγο, όσο και στην απλή γλώσσα, όπως επίσης και στον αριθμό συλλαβών, καθώς και στη θέση των τόνων. Με μοναδική εξαίρεση να είναι οι ιαμβικοί κανόνες του Ιωάννη του Δαμασκηνού προορίζονταν για λειτουργική χρήση.

Ένα σαφές παράδειγμα είναι στα Προς Κολοσσαείς 3:16, Προς Εφεσίους 5:19, όπου ο Απόστολος Παύλος προτρέπει τους χριστιανούς να υμνήσουν τον Χριστό με «ψαλμούς, ύμνους και πνευματικά τραγούδια».

Λειτουργική Χρήση
Στην λειτουργική ζωή της εκκλησίας εισήχθη η υμνολογία ήδη από τον 5^ον αιώνα με ψαλμούς και ύμνους αφενός στον όρθρο και αφετέρου στον εσπερινό. Τα τροπάρια και τα στιχηρά, δηλαδή οι στροφές που παρεμβάλλονταν ανάμεσα στους ψαλμούς, ήταν πληθώρα, με αποκορύφωμα το αυτόμελον, τροπάριο που έχει τη δική του μελωδία και αποτελεί πρότυπο για άλλα τροπάρια.

Κοντάκιο
Το κοντάκιο πρωτοεμφανίζεται τον 4^ο αιώνα μ.Χ. και ακμάζει τον 6^ο αιώνα μ.Χ. με κύριο εκφραστή τον Ρωμανό Μελωδό. Πρόκειται για έναν ύμνο μελωδικό, μια ομιλία έμμετρη, που αποτελείται από πολλά τροπάρια, σύντομο προοίμιο, που ποικίλει, εφύμνιο που συνδέει συνοπτικό προοίμιο με στροφές, οίκους ή αλλιώς στροφές όμοιες έχοντας ως πρότυπο τον πρώτο, ακροστιχίδα που τους συνδέει μεταξύ τους και αποτελεί την απόδειξη για τη γνησιότητά του. Διαθέτει ρυθμοτονικό μέτρο, όπου τονίζονται πάντα στην ίδια συλλαβή οι λέξεις και είναι ίσες σε αριθμό με ομοτονία και ισοσυλλαβία, έχει επιρροές από την συριακή ποίηση και με περιεχόμενο βιβλικό, αγιολογικό ή πανηγυρικό και περιστασιακό σπανιότερα, συνεπώς πρόκειται για πιο παραστατική έκφραση. Εξέλαβε την ονομασία του χάρη στο μικρό κοντάρι γύρω από το οποίο τυλιγόταν η περγαμηνή, που γραφόταν ο ύμνος.

Ακάθιστος Ύμνος
Πρόκειται για κοντάκιο, με αλφαβητική ακροστιχίδα. Οι οίκοι που λήγουν σε περιττό αριθμό, είναι εκτενέστεροι, περιέχουν τους γνωστούς χαιρετισμούς και τελειώνουν με το εφύμνιο «Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε». Από την άλλη, οι οίκοι που λήγουν σε άρτιο αριθμό είναι συντομότεροι, δεν περιέχουν χαιρετισμό και ολοκληρώνονται με το εφύμνιο «Ἀλληλούια». Κάποιοι από τους επικρατέστερους συγγραφείς είναι, μεταξύ άλλων, ο Σέργιος Α΄, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 610-638, ο Γερμανός Α΄, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 715-730 και ο Κοσμάς ο Μελωδός.

Κανόνας
Απεναντίας, ο κανόνας εμφανίζεται και αντικαθιστά το κοντάκιο κατά τα τέλη του 7^ου αιώνα μ.Χ. παρακμάζοντας ήδη από τον 11^ο αιώνα μ.Χ.. Αποτελούμενος από 9 ωδές έχει έναν μόνο ειρμό, που κάνει λόγω για τον Μωυσή, και πολλά τροπάρια που μιλούν εξίσου για βιβλικά θέματα, αποδίδοντάς τα ποιητικά. Έχει μεγαλύτερη ελευθερία σύνθεσης και είναι πιο στοχαστικός και θεολογικός, παρά την ανελευθερία ανάπτυξης των θεμάτων, καθώς περιορίζεται από βιβλικές ωδές, ενώ σε κάθε μια από αυτές, μεταβάλλεται και η μελωδία. Το τελευταίο τροπάριο κάθε ωδής του αναφέρεται στη Θεοτόκο και ονομάζεται «Θεοτοκίο».

Ακμή – Παρακμή
Από τον 8^ο και τον 9^ο αιώνα μ.Χ. έχει αφετηρία η μεγάλη ακμή, ενώ από τον 10^ο αιώνα μ.Χ. παρατηρείται η παρακμή, όπως επίσης και η τυποποίηση, διότι γράφονται ύμνοι «προσόμοιοι». Οι τελευταίοι διαθέτουν ελάχιστη πρωτοτυπία χωρίς νέες υμνογραφικές μορφές.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός

Η εν λόγω μέρα καθιερώθηκε το 2012 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Σεπτεμβρίου, που είναι και η ημέρα αποδημίας της Μητέρας Τερέζας, μίας εμβληματική προσωπικότητα της διεθνούς φιλανθρωπίας. Συγκεκριμένα, ήταν μοναχή και ιεραπόστολος και γεννήθηκε ως Agnes Gonxha Bojaxhiu το 1910. Το 1928 πήγε στην Ινδία και αφοσιώθηκε στη βοήθεια των απόρων. Το 1948 έγινε Ινδή πολίτης και ίδρυσε το Τάγμα των Ιεραπόστολων της Φιλανθρωπίας στην Καλκούτα το 1950.

Τι είναι, όμως, η φιλανθρωπία;
Η φιλανθρωπία ετυμολογικά σημαίνει «αγάπη του ανθρώπου» ως προς την φροντίδα για την θρέψη, την ανάπτυξη και την ενίσχυση δεινοπαθούντων συνανθρώπων, που απορρέει από την άσκηση των ανθρώπινων αξιών και βασίζεται στον εθελοντισμό. Ο πιο συμβατικός σύγχρονος ορισμός είναι οι «ιδιωτικές πρωτοβουλίες, για το κοινό καλό, με έμφαση στην ποιότητα της ζωής».

Ποιοι τιμώνται
Τιμώνται όλοι εκείνοι, οι οποίοι βοηθούν τα αναξιοπαθούντα μέλη της κοινωνίας και προάγουν τις φιλανθρωπικές δραστηριότητες ανά την υφήλιο. Η φιλανθρωπία, όπως και η έννοια του εθελοντισμού, εξασφαλίζει αληθινούς κοινωνικούς δεσμούς και συντελεί στη δημιουργία πιο συνεκτικών και κοινωνιών, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Ποιος ο σκοπός της
Ο πρωταρχικός σκοπός της Διεθνούς Ημέρας Φιλανθρωπίας έγκειται στο να δημιουργήσει μια κοινωνία με «ισότητα και αλληλεγγύη», να καλλιεργήσει τη συναίσθηση και να εξασφαλίσει ένα κοινό βήμα για δραστηριότητες συνδεόμενες με τη φιλανθρωπία, σε τοπικό, εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο. Επιπλέον, αφορά στην προσπάθεια ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης των πολιτών για την ανακούφιση της ανθρωπιστικής κρίσης και μέσω του εθελοντισμού, όπου και βασίζεται ολόκληρη η κουλτούρα της προσφοράς στο συνάνθρωπο.

Κάποιες μορφές εθελοντικής προσφοράς μπορεί να είναι από τις διάφορες οργανώσεις, που ασχολούνται με το μεταναστευτικό, μέχρι τους οργανισμούς για τα υποσιτιζόμενα παιδιά, τις κακοποιημένες γυναίκες, τη βοήθεια στους αρρώστους, την αγάπη στα ζώα, την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Ποιος ο ρόλος της
Ο ρόλος της Φιλανθρωπίας σήμερα είναι πολύ σημαντικός. Συμπληρώνει τις δημόσιες υπηρεσίες στον τομέα της υγείας, της εκπαίδευσης, της στέγασης και της προστασίας των παιδιών. Συμβάλλει στην πρόοδο του πολιτισμού και της επιστήμης ενώ προστατεύει και προωθεί τα δικαιώματα των περιθωριοποιημένων.

Ιστορικό υπόβαθρο
Η πρώτη όμως χρήση του όρου «φιλανθρωπία» με τη μορφή ουσιαστικού περιεχομένου εμφανίζεται στον πλατωνικό διάλογο «Ευθύφρων», όπου ο Σωκράτης φέρεται να έχει πει: «Εγώ όμως φοβούμαι μήπως από την φιλανθρωπία μου φαίνομαι σ΄ αυτούς ότι διδάσκω αδιακρίτως κάθε άνθρωπο ό,τι γνωρίζω, όχι μόνον χωρίς κανένα μισθό, αλλ’ αν είχα χρήματα, και θα πλήρωνα ακόμη με ευχαρίστηση μου εκείνον, ο οποίος ήθελε να ακούει τις ομιλίες μου».

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός

Ένα μεγάλο πρόβλημα το οποίο έχει ριζώσει δυνατά στην κοινωνία μας είναι η χρήση των ναρκωτικών. Πολλοί νέοι είναι αυτοί που πέφτουν στην παγίδα τους με την ελπίδα μιας ουτοπίας μακρυά από τα προβλήματα της πραγματικότητας. Με κόστος πολλές φορές την καταστροφή τους, με όποια σημασία μπορεί να έχει αυτό…

Γιατί όμως η διέξοδος αυτή φαίνεται τόσο ελκυστική στους νέους; Σύμφωνα με τις απόψεις των ίδιων οι λόγοι για τους οποίους ένας νέος υποκύπτει στη χρήση ναρκωτικών ποικίλει. Είτε αυτό είναι προβλήματα με την οικογένεια, με την κοινωνία και το πως εντάσσεται στο σύνολο, είτε οικονομικά ή απλά ψάχνει κάτι για να γεμίσει το δικό του προσωπικό κενό. Οι νέοι συνήθως δυσκολεύονται να μιλήσουν για τα προβλήματα τους, κάτι το οποίο δυσκολεύει ακόμα περισσότερο με τη σειρά του το γενικότερο πρόβλημα. Βρίσκουν μία διέξοδο χαράς και διασκέδασης στη χρήση, η οποία τους παρέχει μία προσωρινή διέξοδο και στη συνέχεια πολλά προβλήματα υγείας. Τι μπορούμε όμως να κάνουμε για να προστατέψουμε την νέα γενιά από τον ίδιο της τον εαυτό;

Είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να ξέρεις τι σκέφτεται κάποιος ,πόσο μάλλον ένας έφηβος ή νέος ενήλικας. Ωστόσο αν θέλεις να βοηθήσεις κάποιον θα πρέπει να ξέρεις την πηγή του προβλήματος. Θα πρέπει να μην νιώσει την ανάγκη να κάνει χρήση εξ αρχής. Αλλά πως το καταφέρνεις αυτό με τους εφήβους; Ίσως θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ποιες είναι οι επιρροές του νέου. Δεδομένου πως η μουσική είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, θα μπορούσε ο εκάστοτε νέος να επηρεάζεται από κάποιο “πρότυπο” της μουσικής σκηνής. Δεν είναι λίγοι οι Αμερικανοί καλλιτέχνες της σύγχρονης μουσικής που έχουν δώσει τέλος στην ζωή τους με την χρήση ουσιών.

Βέβαια είναι παιδαριώδες η πεποίθηση πως όλοι επηρεάζονται από κάπου, πολλές φορές σημαντική είναι και η πνευματική και ψυχική δύναμη του κάθε ανθρώπου. Πάντα όμως θα πρέπει νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπο ,φίλο μας. Μία ερώτηση, ένα κομπλιμέντο ,ένας καλός λόγος και μια συζήτηση θα μπορούσε να δώσει φως στην ζωή κάποιου χωρίς καν αν το ξέρουμε.

Πηγή

Στην αρχαία Ελληνική κοινωνία ήταν καθημερινή η χρήση αγγείων με ποικίλες ονομασίες, τρόπους χρήσης και έργων τέχνης. Ακολουθεί ένας εκτενής κατάλογος αυτών.

Αλάβαστρον – Μικρό, επιμήκες και στενόστομο αγγείο για αρωματικά έλαια, χρησιμοποιούμενο κυρίως στον γυναικείο καλλωπισμό.

Αμφορεύς – Μεγάλο κλειστό αγγείο με δύο κάθετες λαβές για τη μεταφορά ή αποθήκευση κυρίως υγρών αλλά και στερεών. Υπάρχουν πολλοί τύποι αμφορέων όπως οι μονοκόμματοι, οι οξυπύθμενοι -η χρήση τους εντοπίζεται στο εμπόριο, κυρίως κρασιού- οι παναθηναϊκοί, οι αμφορείς με λαιμό, οι νικοσθενικοί, οι αμφορείς SOS -για εμπόριο, κυρίως λαδιού-, οι τυρρηνικοί, οι τύπου Nola, οι αμφορείς – κάδοι. Υπάρχουν ακόμη και οξυπύθμενοι αμφορίσκοι για αρωματικά έλαια.

Αρύβαλλος και Ασκός– Μικρά, σφαιρικά και στενόστομα αγγεία για το λάδι που χρησιμοποιούσαν οι αθλητές για να αλείφουν τα σώματά τους.

Εξάλειπτρον – Μικρό ανοιχτό αγγείο με χαμηλή βάση για αρωματικά έλαια ή ρευστές αλοιφές. Το χρησιμοποιούσαν στον γυναικείο καλλωπισμό ή σε πρακτικές που είχαν σχέση με νεκρούς. Ονομάζεται συχνά και πλημοχόη, όταν έχει κάλυμμα και ψηλό πόδι, και λανθασμένα χαρακτηρίζεται κώθων.

Επίνητρον ή Όνος. – Ειδικό σκεύος, όχι αγγείο, επάνω στο οποίο οι γυναίκες έτριβαν το μαλλί.

Επίχυσις – Είδος στενόστομης κανάτας, οινοχόης, ιδιαίτερα αγαπητής στην κατω-ιταλιωτική κεραμική και μάλιστα της Απουλίας και της Λευκανίας.

Κάλαθος – Ανοιχτό αγγείο χωρίς λαβές, διαφόρων μεγεθών. Σε μεγάλους καλάθους στοίβαζαν οι γυναίκες το μαλλί.

Κάλυξ – Αγγείο πόσεως με κωνικό πόδι και δύο οριζόντιες λαβές, ιδιαίτερα συχνό στη χιακή κεραμική.

Κάνθαρος – Αγγείο πόσεως με δύο, συνήθως ψηλές, κάθετες λαβές. Είναι το συνηθισμένο κρασοπότηρο του Διονύσου και του Ηρακλή. Στη Βοιωτία και στη Λακωνία, είχε χθόνιο συμβολισμό.

Κέρνος – Τελετουργικό σκεύος που συνήθως αποτελείται από πολλά μικρά αγγεία, κατάλληλα να δεχτούν προσφορές.

Κοτύλη – Αγγείο πόσεως με δύο οριζόντιες λαβές, πολύ συνηθισμένο στην Κόρινθο. Μοιάζει με τον σκύφο, μόνο που τα τοιχώματά του είναι πιο πλαγιαστά.

Κρατήρ – Μεγάλο ανοιχτό αγγείο για τη μείξη του κρασιού με το νερό. Οι αρχαίοι έπιναν το νερωμένο κρασί, με συνήθη αναλογία τρία μέρη νερό και μία κρασί. Υπάρχουν πολλοί τύποι κρατήρων: οι κιονωτοί, συχνά κορινθιακοί ή κορινθιουργείς, οι ελικωτοί ή λακωνικοί, οι καλυκωτοί, οι κωδωνόσχημο και οι κρατήρες χαλκιδικού τύπου.

Κύαθος – Μικρό ανοιχτό αγγείο με μία μακριά κάθετη λαβή, κατάλληλο για άντληση υγρών. Ένα παρόμοιο σχήμα στα ελληνιστικά χρόνια ονομάζεται αρυτήρ. Ένα ανάλογο μεταλλικό σκεύος με μακριά λαβή, μορφής σημερινής κουτάλας, ονομάζεται από τους αρχαιολόγους αρύταινα.

Κύλιξ – Βασικό αγγείο πόσεως των αρχαίων. Υπάρχουν πολλοί τύποι κυλίκων: τύπου κωμαστών, Σιάννων, μικρογραφικές -χειλωτές και ταινιωτές-, τύπου Α -οφθαλμωτές, τύπου Β, Γ, γιάντες, χαλκιδικού, Kassel, Droop, κύλικες δίχως πόδι.

Κώθων – Μικρό αγγείο πόσεως με μία κάθετη λαβή. Λανθασμένα το όνομα αυτό δίνεται και στο εξάλειπτρον.

Λάγυνος – Οινοφόρο αγγείο με χαμηλό γωνιώδες σώμα, ψηλό στενό λαιμό και μία κάθετη λαβή, πολύ διαδεδομένο στην ελληνιστική εποχή.

Λάκαινα – Αγγείο πόσεως των Λακώνων με δύο οριζόντιες λαβές κοντά στη χαμηλή βάση του.

Λέβης – Μεγάλο ανοιχτό ημισφαιρικό αγγείο χωρίς λαβές, που συνήθως στεκόταν επάνω σε ψηλό υπόστατο. Το χρησιμοποιούσαν για την ανάμειξη κρασιού με το νερό. Λανθασμένα το αγγείο ονομάζεται και δίνος.

Λέβης γαμικός – Το αγγείο αυτό μοιάζει με το προηγούμενο αλλά έχει και δύο κάθετες ψηλές λαβές στον ώμο του, ενώ δεν έχει πάντα ψηλό υπόστατο. Το χρησιμοποιούσαν σε γαμήλιες.

Λεκάνη – Μεγάλο χαμηλό και ανοιχτό αγγείο με δύο οριζόντιες λαβές και κάλυμμα. Συχνά το έδιναν ως γαμήλιο δώρο και τότε, συνήθως, η διακόσμησή του σχετίζεται με τον κόσμο των γυναικών.

Λήκυθος – Βασικό ελαιοδόχο αγγείο, στενόστομο με μία κάθετη λαβή. Υπάρχουν αρκετοί τύποι του σχήματος αυτού. Τον 5^ο αιώνα επικρατούν οι λήκυθοι κύριου και δευτερεόντος τύπου και η λεγόμενη αρυβαλλοειδής λήκυθος με φουσκωτό και κάπως πεπιεσμένο σώμα. Οι λευκές λήκυθοι προορίζονταν αποκλειστικά για ταφική χρήση.

Λουτήριον – Μεγάλο ανοιχτό αγγείο με δύο λαβές και συνήθως με προχοή. Ορισμένες από τις χρήσεις του είχαν σχέση με το πλύσιμο.

Λουτροφόρος – Ψηλό κλειστό αγγείο με επιμήκη λαιμό. Το χρησιμοποιούσαν για γαμήλια λουτρά ή το τοποθετούσαν σε τάφους άγαμων νέων. Για αυτό και η εικονογραφία των αγγείων αυτών συχνά σχετίζεται με γαμήλιες τελετές ή ταφικά δρώμενα. Υπάρχουν λουτροφόροι – αμφορείς με δύο κάθετες λαβές, για άνδρες και λουτροφόροι – υδρίες με τρεις λαβές, δύο οριζόντιες και μία κάθετη, για γυναίκες.

Λύδιον – Μικρό κλειστό μυροδόχο αγγείο με στενό ψηλό πόδι, χωρίς λαβές.

Μαστός – Αγγείο πόσεως, όχι συχνό, με σχήμα γυναικείου μαστού.

Νεστορίς – Μεγάλο αγγείο με ή χωρίς λαιμό και δύο ή τέσσερις λαβές, που απαντάται στα κατω-ιταλιτικά εργαστήρια της Απουλίας και κυρίως της Λευκανίας. Η χρήση του ήταν ανάλογη με αυτή του αμφορέα.

Οινοχόη – Βασικό αγγείο άντλησης κρασιού από τους κρατήρες, με το οποίο στη συνέχεια γέμιζαν τα κρασοπότηρα. Είναι συνήθως μετρίου μεγέθους, κλειστό, με μία κάθετη λαβή και σώζεται σε πολλούς τύπους.

Όλπη – Είδος οινοχόης, που ο λαιμός της δεν ξεχωρίζει από το σώμα και η λαβή της δεν ξεπερνά συνήθως το ύψος του στομίου, που είναι κυκλικό.

Πελίκη – Το όνομα αυτό δίνεται λανθασμένα σε ένα είδος αμφορέα που η μεγαλύτερη διάμετρός του βρίσκεται στο κάτω μέρος του σώματος. Λόγω της ευστάθειάς του, οι έμποροι αποθήκευαν συνήθως στο αγγείο αυτό τα πολύτιμα έλαια που διέθεταν προς πώληση.

Πίθος – Μεγάλο αποθηκευτικό αγγείο.

Πινάκιον – Ανοιχτό ρηχό αγγείο με χείλος, σαν το σημερινό πιάτο. Τα διακοσμημένα πινάκια συχνά τα ανέθεταν σε ιερά και τα αναρτούσαν ως πίνακες.

Πυξίς – Μικρό αγγείο με κάλυμμα, όπου οι γυναίκες έβαζαν πούδρες για τον καλλωπισμό τους ή φύλασσαν τα κοσμήματά τους. Δεν έχει λαβές, εκτός από τη σκυφοειδή πυξίδα της Σικελίας.

Ρυτόν – Αγγείο πλαστικό με τη μορφή κέρατος, κεφαλής ζώου. Τα εντυπωσιακά αυτά αγγεία, που η αρχή τους πρέπει να αναζητηθεί στη μεταλλοτεχνία της Ανατολής, και μάλιστα της Περσίας, χρησιμοποιούνταν συνήθως ως κρασοπότηρα σε συμπόσια.

Situla – Το λατινικό αυτό όνομα αναφέρεται σε ένα καδόσχημο αγγείο με σαφή επίδραση από μεταλλικά πρότυπα. Κυρίως απαντάται στην Απουλία και την Καμπανία και το χρησιμοποιούσαν για μεταφορά υγρών. Το ίδιο όνομα δίνεται και σε ένα ψιλόλιγνο καδόσχημο αγγείο του 6^ου αιώνα, δημιουργία κεραμέων της ανατολικής Ελλάδος.

Σκύφος – Αγγείο πόσεως συνήθως με δύο οριζόντιες λαβές. Μοιάζει με την κοτύλη, μόνο που στον σκύφο τα τοιχώματα είναι πιο ανορθωμένα. Η συμβατική ονομασία «μεγαρικός σκύφος» αποδίδεται στο μικρό ημισφαιρικό αγγείο πόσεως της ελληνιστικής εποχής, χωρίς λαβές, που φέρει ανάγλυφη διακόσμηση.

Στάμνος – Το όνομα αυτό δίνεται λανθασμένα σε ένα μεγάλο ανοιχτό αγγείο με χαμηλό λαιμό και δύο μικρές οριζόντιες λαβές στο επάνω μέρος του σώματος. Συνήθως μετέφεραν σε αυτό νερό, ενώ συχνά το χρησιμοποιούσαν και ως τεφροδόχο αγγείο. Ο τύπος της υδρίας που ο λαιμός δεν ξεχωρίζει με σαφήνεια από το σώμα ονομάζεται κάλπις.

Φιάλη – Μικρό ρηχό αγγείο με «ομφαλό» στη μέση. Χωρίς λαβές, με το οποίο έκαναν σπονδές, ενώ σπανιότερα, το χρησιμοποιούσαν και ως κρασοπότηρο.

Φορμίσκος – Φλασκόμορφο αγγείο, που μιμείται σακούλι. Κατασκευασμένο από ύφασμα ή δέρμα, μέσα στο οποίο φύλασσαν παιδικά παιχνίδια. Συναντάται βασικό ως ταφικό κτέρισμα, έχοντας ανάλογη διακόσμηση.

Χους Οινοχόη –  διαφόρων μεγεθών με λαιμό που δεν ξεχωρίζει από το σώμα. Το χρησιμοποιούσαν κυρίως στην αθηναϊκή γιορτή των Ανθεστηρίων.

Ψαροπινάκιον – Πινάκιον με χαμηλή βάση και μικρό κοίλο «ομφαλό» στη μέση. Πιθανόν να έτρωγαν σε αυτό ψάρια, καθώς και η διακόσμησή του εικονίζει θαλασσινά πάντα.

Ψυκτήρ – Μανιταρόσχημο κλειστό αγγείο μέσα στο οποίο έβαζαν κρασί και μετά το τοποθετούσαν συνήθως σε καλυκωτό κρατήρα που περιείχε κρύο νερό ή χιόνι. Έτσι πετύχαιναν την ψύξη του κρασιού.

Ωόν – Πήλινο ομοίωμα αυγού που προσφερόταν ως ανάθημα σε ιερά ή ως κτέρισμα σε τάφους, κυρίως παιδικούς.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός

Τιμάται την 29^η κάθε Αυγούστου έκαστου έτους ως σταθερή εορτή που είναι. Πρόκειται για τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Προδρόμου από τον βασιλέα της Ιουδαίας Ηρώδη.

Επίγεια ζωή
Ο Ιωάννης, εξελληνισμένος τύπος του εβραϊκού ονόματος Γιοχανάν, που σημαίνει «παρά Θεώ εύρον χάριν», γεννήθηκε με θαυμαστό τρόπο σε θρησκευόμενη οικογένεια ως τέκνο του ιερέα Ζαχαρία, που συγγενικά συνδέεται και με την Παρθένο Μαρία, και τη γηραιά Ελισάβετ. Ήταν συγγενής του Ιησού Χριστού και έξι μόλις μήνες μεγαλύτερός Του. Ήταν «δίκαιος» και «άγιος» έναντι Θεού και ανθρώπων, χαρακτηρισμοί του ίδιου του Ηρώδη, κατά τον Μάρκο. Ακόμη, ήταν ευσεβής και ταπεινός, ζούσε απλά και φτωχικά στην έρημο -ως Ναζωραίος ασκητής.

«Πρόδρομος»
Είναι ο τελευταίος από την πλειάδα των προφητών και συνδέει την Καινή με την Παλαιά Διαθήκη. Σκοπός της ζωής του στάθηκε η αναγγελία της ενανθρώπισης του Υιού του Θεού τονίζοντας τη λύτρωση που θα φέρει ο αναμενόμενος Μεσσίας και καλεί πάσι σε μετάνοια. Λαμβάνει την προσωνυμία «Πρόδρομος», γιατί με το κήρυγμα και με το έργο του σήμανε το ελπιδοφόρο μήνυμα της έλευσης του Ιησού Χριστού. Επιπλέον, χαρακτηρίζεται και «Βαπτιστής», διότι βάπτιζε τους ανθρώπους στον Ιορδάνη ποταμό, εξομολογώντας τις αμαρτίες σαν συμβολική πράξη καθαρμού, και βάπτισε τον Ιησού Χριστό, ώστε να δοθεί με αυτόν τον τρόπο η ευκαιρία της επιφανείας του Τριαδικού Θεού.

Επί πίνακι
Έζησε ασκητικό βίο στην έρημο και δεν δίστασε να ελέγξει απερίφραστα και κατά πρόσωπο την αδικία και την ηθική υπόσταση των ανθρώπων της εποχής του, λέγοντας, μάλιστα, ότι δεν επιτρέπεται από το νόμο του Θεού να έχει ο Ηρώδης τη γυναίκα του ίδιου του αδελφού Φιλίππου. Στάθηκε η αιτία να συλληφθεί και να φυλακισθεί από τον τοπάρχη της Ιουδαίας Ηρώδη Αντύπα, όμως, τον διατηρούσε ζωντανό στη φυλακή, γιατί φοβόταν να τον σκοτώσει, επειδή ο λαός τον αγαπούσε, ακολουθούσε το κήρυγμά του, σεβόταν τη διδαχή του και πίστευε στο προφητικό του κήρυγμα για την έλευση του αναμενόμενου Σωτήρα.

Στη γιορτή των γενεθλίων του, υποσχέθηκε να χαρίσει οτιδήποτε στη Σαλώμη. Η αιμοβόρος Ηρωδιάδα, βρήκε την ευκαιρία να εκδικηθεί και να απαλλαγεί από την φυσική παρουσία του Ιωάννη, συμβούλεψε την κόρη της, έτσι, να ζητήσει στο πιάτο το κεφάλι του Ιωάννη ως δώρο γενεθλίων και ο Αντύπας για να την ευχαριστήσει διέταξε τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη. Βέβαια, κηρύσσεται ως μέρα νηστείας, διότι ο Ιωάννης θανατώθηκε εξαιτίας της οινοποσίας και του ακράτου ηδονισμού ενός βασιλιά σε ένα συμπόσιο, εκείνο της εορτής των γενεθλίων του.

Ο Τίμιος του Κυρίου Πρόδρομος, ζούσε για την αγάπη και τη δόξα του Χριστού και την υπέγραψε με την ίδια του την κεφαλή. Αρνείται την διαστροφή της αμαρτίας που αποκτηνώνει τον άνθρωπο και συνάμα επικυρώνει την αλήθεια. Θα παραμένει στους αιώνες υπόδειγμα σε όλους όσους θέλουν να υπηρετούν την αλήθεια και να αγωνίζονται κατά της διαφθοράς. Σε όλους τους ορθοδόξους ναούς η μορφή του εικονίζεται δίπλα στο Δεσπότη Κύριο, δεξιά της Ωραίας Πύλης.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός

Ο όρος κοινότητα, αναφέρεται σε ένα σύνολο ανθρώπων, οι οποίοι έχουν κοινά κοινωνικά χαρακτηριστικά. Τα μέλη μιας κοινότητας έχουν ή ακόμη και αναπτύσσουν σταδιακά έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας -μια ορολογία- έχουν κοινές απόψεις για ορισμένα θέματα, κοινές αξίες, νοοτροπίες και στάσεις και εφαρμόζουν, σε έναν μεγάλο βαθμό, κοινές πρακτικές. Δύνανται, επομένως, να επικοινωνούν και να συνεργάζονται μεταξύ τους και εντός αυτού του πλαισίου διαμορφώνεται η ταυτότητα της κοινότητας και αναπτύσσονται διαπροσωπικές σχέσεις τους, και συνεπώς δημιουργείται ένας κοινωνικός ιστός, ένα δίκτυο, που περιλαμβάνει σταθερότητα, κινητικότητα μελών έχοντας κάποια διάρκεια.

Επιπλέον, η εν λόγω κοινωνική οντότητα δημιουργεί ατομικό και συλλογικό γνωσιακό κεφάλαιο, καθώς τα προβλήματα που απασχολούν τα μέλη της κοινότητας συζητιούνται, απαντώνται ή και επιλύονται με τη βοήθεια των άλλων μελών αυτής.

Κατά τον Wenger, μέσα από τη συμμετοχή σε κοινές δραστηριότητες ή αλλιώς κοινότητες πρακτικής οικοδομείται η νέα γνώση -θεωρητική και πρακτική- και συντελείται η μάθηση. Εν ολίγοις, η κοινότητα πρακτικής μέσα από την αλληλεπίδραση των μελών της μετασχηματίζεται σε κοινότητα μάθησης.

Σήμερα, με την εξάπλωση της χρήσης του Διαδικτύου, o όρος «κοινότητα» επαναπροσδιορίστηκε, για να συμπεριλάβει την ψηφιακή, ηλεκτρονική, εικονική-διαδικτυακή ή Online Κοινότητα, δηλαδή που στηρίζεται στην ψηφιακά διαμεσολαβητή επικοινωνία, σύγχρονη-ασύγχρονη.

Ο Rheingold περιγράφει τις κοινότητες αυτές ως «κοινωνικές συναθροίσεις που προκύπτουν στο Διαδίκτυο, όταν οι άνθρωποι, εκφράζοντας ανθρώπινα συναισθήματα, συνεχίζουν δημόσιες συζητήσεις για επαρκές χρονικό διάστημα έως τον σχηματισμό ιστών διαπροσωπικών σχέσεων στον κυβερνοχώρο».

Σύμφωνα, επίσης, με τους Smith, Johnston, Fernback και Thompson, τα βασικά συστατικά μιας επιτυχημένης «φυσικής» κοινότητας τη συνεργασία, την επικοινωνία και την προσωπική επένδυση και δέσμευση μεταξύ των μελών της, στον ψηφιακό κόσμο, η απουσία αυτών συνδυαστικά με την ανωνυμία και τη φυσική απόσταση μπορούν εύκολα να σταθούν εμπόδια και να μετατρέψουν μια ηλεκτρονική κοινότητα σε μια απλή ηλεκτρονική συνάντηση μιας ομάδας ανθρώπων που έχουν κοινά ενδιαφέροντα και επικοινωνούν χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικά μέσα.

Σε έκτακτες συνθήκες κρίσης παγκοσμίως λόγω της πανδημίας του COVID-19, οι άτυπες κοινότητες μάθησης αποτέλεσαν ένα πραγματικό σωσίβιο για τα περισσότερα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας. Στις καλύτερα προετοιμασμένες σχολικές κοινότητες υπήρχαν ήδη σε χρήση διάφορες ψηφιακές πλατφόρμες, υπηρεσίες, εκπαιδευτικά ιστολόγια, ψηφιακές τάξεις έχοντας ενεργοποιηθεί και αξιοποιηθεί μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους. Διέθεταν, δηλαδή, στη διάθεσή τους έναν ενεργό δίαυλο επικοινωνίας, ώστε να οργανώσουν την επομένη με όλα τα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας, γονείς και μαθητές, δίχως να καθυστερήσουν, όταν η υπερφόρτωση του δικτύου απογοήτευε ή αποθάρρυνε τους νέους χρήστες.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός

Η ζωή μιας γυναίκας χωρίς αγάπη δεν έχει νόημα. Μια αγάπη – τρόπαιο για επίδειξη. Μια αγάπη για την οποία δήθεν αξίζει να πεθάνεις. Αυτό το χαραγμένο στις ψυχές μας καταραμένο πρότυπο. Όπου πραγματική αγαπη είναι αυτή που σε πληγώνει. Αγάπη που απελπίζεσαι, που εξοργίζει, που μας αποσυντονίζει, και μας διαλύει.

Στην ζωή υπάρχουν δυο τύποι σχέσεων. Αυτές που μας εμπνέουν να προσπαθούμε….. κι αυτές που μας καταστρέφουν. Αυτές που μας δίνουν γαλήνη κι αυτές που την παίρνουν. Δεν ξέρω γιατί διαλέγουμε συνήθως το λάθος. Γιατί διαλέγουμε την αγάπη που μας διαλύει. Η κοινωνία και τα στερεότυπα της μας ωθούν προς το χάος. Μας μαθαίνει ότι έχει πλάκα ο πόνος, αλλά δεν έχει. Δεν ισχύει. Ο πόνος είναι διαστροφή, σε συναρπάζει. Αλλά πληγώνει.

Πρέπει να ξαναμάθουμε να αγαπάμε. Είναι υποχρέωση μας.

Εδώ και αρκετά χρόνια το κατοικίδιο είναι ένα κομμάτι της ζωής αρκετών ανθρώπων. Η απόφαση απόκτησης αυτού είναι μία δύσκολη απόφαση, ειδικά για τις μεγαλύτερες ηλικίες. Χρειάζεται προσοχή και φροντίδα και ενώ πολλές φορές οι νεότερες ηλικίες θέλουν την συντροφιά που μπορεί να τους παρέχει αυτός ο νέος φίλος, ίσως να μην είναι ικανοί να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες του.

Ωστόσο πάνω από 6 στους 10 Έλληνες είναι ιδιοκτήτες κάποιου κατοικίδιου. Που σημαίνει πως πέρα από όλες τις δυσκολίες που φαίνεται πως υπάρχουν η συντροφιά και η αγάπη που προσφέρει το εκάστοτε κατοικίδιο είναι αρκετή ώστε όλα τα υπόλοιπα να φαίνονται ασήμαντα. Στην περίοδο της κρίσης ,πολλοί ήταν αυτοί που έβαλαν στην άκρη το οικονομικό θέμα και επέλεξαν την συντροφιά ενός ζώου, είτε αυτό είναι γάτα, είτε σκύλος ,είτε κάτι άλλο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της αγάπης που προσφέρουν τα αξιαγάπητα ζωάκια είναι η συμπεριφορά των γονέων που το έφηβο ή και ενήλικο παιδί τους ήθελε κάποιο κατοικίδιο ενώ αυτοί δεν μπορούσαν να ακούσουν ούτε την ιδέα. Λίγες ώρες όμως με αυτό το αξιαγάπητο πλάσμα, όποιο και αν είναι αυτό, λίγες ώρες συντροφιάς και ίσως παιχνιδιού είναι πάντα αρκετές για να αλλάξουν την γνώμη τους 180 μοίρες.

Είναι όμορφο να υπάρχει ένα μικρό ζωάκι στο σπίτι, να γυρίζεις και να υπάρχει κάποιος να σε περιμένει. Να το ταΐζεις και ίσως να πρέπει να το πηγαίνεις κάποια βόλτα που μπορεί να μην θέλεις καθόλου, κάτι που τελικά κάνει και σε εσένα καλό. Τα κατοικίδια προσφέρουν πολύ αγάπη και είναι ένας φίλος ξεχωριστός για τον καθένα. Πολλές φορές μοιάζουν και με ένα παιδί αλλά ίσως να έπρεπε να βάλουμε κάποια όρια για τους λίγο πιο υπερβολικούς με αυτό το θέμα.

Γενικά τα οικόσιτα ζώα είναι κάτι το οποίο πολλές φορές βοηθάει και εμάς αλλά και τα ίδια, μειώνοντας τα αδέσποτα ζώα που μπορεί να συναντήσουμε έξω. Είναι πολύ όμορφο να γνωρίζουμε πως στη χώρα μας υπάρχει τέτοια πρόοδος με το συγκεκριμένο θέμα και ποιος ξέρει μπορεί οι όμορφοι χνουδωτοί φίλοι μας να μας κάνουν ακόμα καλύτερους ανθρώπους.

Πηγή

Μπούτης Ηλίας