Καριέρα ,οικογένεια ή και τα δύο? Όσες γυναίκες κάνουν και τα δύο είναι πραγματικές ηρωήδες.Προφανώς δεν μπορούμε να αδικήσουμε και τους άντρες που πολλές φορές καταφέρνουν να αφιερώνουν και χρόνο για την εργασία και για τα παιδιά τους,

Η γυναίκα όμως μπορεί να παρομοιαστεί με χταπόδι,αφού πρέπει να έχει δέκα χέρια για την φροντίδα των παιδιών και τί να πούμε για εκείνες που συνδυάζουν επιτυχώς και καριέρα…

Τι να πούμε ασφαλώς και για τις διαζευγμένες που είναι πραγματικά ηρωΐδες. Ειδικά για εκείνες που δεν παίρνουν ούτε διατροφή ούτε κάποια βοήθεια για το παιδί απο τον πρώην. Αυτές οι σούπερ γούμαν προλαβαίνουν να συνδυάσουν τρείς ρόλους. Την μητέρα,τον πατέρα και την υπάλληλο. Γυναίκες που αντλούν τη δύναμή τους απο ένα σ’ αγαπώ ή ένα χαμόγελο του παιδιού της. Γυναίκες που δεν έχουν στήριξη απο κανέναν και όμως…

Τα καταφέρνουν θαυμάσια!

Ποτέ κανείς δεν είπε ότι είναι τέλειες, όμως δίνουν καθημερινά αδιάκοπα τον αγώνα τους και κάνουν κάθε μέρα το καλύτερο που μπορούν.

Πολλές φορές περισσότερο απο αυτό που μπορούν.

Να είναι σωστές επαγγελματίες στην δουλειά τους, κάποιες φορές να κυνηγάν και την καριέρα.

Να είναι σωστές μητέρες.

Να είναι πατέρες.

Να είναι καλές νοικοκυρές.

Να είναι τα πάντα έχωντας μόνο για επιβράβευση ένα παιδικό χαμόγέλο…που για εκείνες είναι ο παν.

Αυτές είναι οι ηρωΐδες του σήμερα… και πιστέψτε με, είναι πολλές.

Ποια είναι η σημασία των δέντρων για τους ανθρώπους; Πως ένα απλά δέντρο μπορεί να επηρεάσει την ζωή κάποιου;

Αρχικά τα δέντρα είναι ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της αλυσίδας αυτού του πλανήτη. Η φυσική τους διεργασία και ιδιότητα να καταναλώνουν διοξείδιο του άνθρακα και να παράγουν οξυγόνο είναι το χαρακτηριστικό που τα καθιστά αναγκαία για την επιβίωσή μας. Σύμφωνα με το ίδρυμα “Arbor Day” ένα ώριμο δέντρο φυλλώδη παράγει όσο το οξυγόνο σε μια εποχή όπως 10 άνθρωποι εισπνέουν μέσα σε ένα χρόνο.

Είναι αλήθεια πως η αποδοτικότητα του δέντρου είναι αναλογική της υγείας του και πολλές φορές το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να του πάρουμε κάποια από τα κλαδιά του. Ωστόσο η καταστροφή ενός τέτοιου οργανισμού θα έπρεπε να υφίσταται μόνο για αναγκαιότητα και όφελος αυτού του οργανισμού και όχι για τις δικές μας “φιλοδοξίες”.

Τα δέντρα μπορούν να είναι ένας φίλος για τον άνθρωπο και ένα στήριγμα για τον οποιοδήποτε. Μπορούν να σηματοδοτούν στιγμές και αναμνήσεις. Πάλι όμως πολλοί είναι αυτοί που κάνουνε μαζικές καταστροφές σε πράσινες εκτάσεις για την δημιουργία μιας “καινοτομίας”; Στην ουσία για τα λεφτά και τα υλικά αγαθά; Πόσο σωστό μπορεί να είναι αυτό; Κατά την γνώμη μου καθόλου.

Θα έπρεπε να αποτρέψουμε άσκοπες καταστροφές δασικών εκτάσεων και να είμαστε προσεκτικοί με την καθημερινότητα μας, κάτι μικρό θα μπορούσε να είναι θανατηφόρο για αυτά. Επακόλουθα θα μπορούσε να μειώσει το ίδιο το οξυγόνου που αναπνέουμε; Γιατί δεν σκεφτόμαστε λίγο πιο συνετά;

Μπορούμε ο καθένας με κάτι μικρό να κινητοποιηθούμε και να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά στην πραγματική ομορφιά αυτών των οργανισμών.

Πηγή

Μπούτης Ηλίας

Η επικοινωνία μεταξύ ανδρών και γυναικών είναι απλή αλλά εμείς την κάνουμε πολύπλοκη.
Πολλές φορές οι άνδρες αναρωτιούνται πως θα προσεγγίσουν το αντίθετο φύλο και οι γυναίκες το ίδιο. Η αλήθεια είναι ότι μια γυναίκα έχει πολύ διαφορετική ιδιοσυγκρασία από έναν άνδρα και το αντίστροφο.
Μερικοί διανοούμενοι υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες προέρχονται από τον πλανήτη Αφροδίτη και οι άντρες από τον πλανήτη Άρη. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία οι γυναίκες κατάγονται από την Αφροδίτη λόγω του ότι είμαστε το ωραίο φύλο, λεπτεπίλεπτες και ευαίσθητες όπως η θεά Αφροδίτη ενώ οι άντρες από τον θεό του πολέμου λόγω της σκληρότητας, της στιβαρώτητάς τους. Αυτή η θεωρία δεν με φέρνει σύμφωνη καθώς ενώ ισχύει ότι η γυναίκα εκπέμπει ένα μυστήριο και ο άντρας είναι ολίγον τι σκληρός,όλα αυτά στις μέρες μας ειναι ταμπου. Ο πραγματικός λόγος που τα δύο φύλα δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν είναι ότι έχουν τελείως λάθος αντίληψη για το τι ζητάει ο ένας από τον άλλον. Ενώ τα πράματα είναι απλά εμείς τα κάνουμε περίπλοκα.

Θεωρητικά, εφόσον δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε και να κατανοήσουμε το άλλο φύλο,ναι!είμαστε απο άλλο πλανήτη. Αυτό όμως μας συμβαίνει λόγω του ότι μας έχουν φορτώσει ταμπέλες και ταμπου(π.χ οι άνδρες δεν κλαίνε, oι γυναίκες είναι ευαίσθητες κ.τ.λ.) τα οποία μας επιρεάζουν και μας εμποδίζουν να δούμε την πραγματικότητα. Το ότι είμαστε ίδιοι και συνεπώς ίσοι. Οταν το κατανοήσουμε αυτό,τότε ναι! Ίσως επικοινωνήσουμε….., ίσως συνδεθούμε ενεργειακά…, ίσως αγαπηθούμε…

Όσο για το αν προερχόμαστε απο άλλο πλανήτη….ποιός ξέρει; Σε αυτόν πάντως πορευόμαστε μαζί…επομένως πρέπει να συμβιώνουμε με σεβασμό στο αντίθεο φύλο ακόμα και αν μας μοιάζουν από…άλλο πλανήτη

Ρώτα τους γονείς σου. Τους παππούδες σου. Τους ενήλικες της γειτονιάς σου. Η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών φέρνουν στην μνήμη τους  ,με νοσταλγία, τα μαθητικά χρόνια. Αν είσαι μαθητής , μπορώ να φανταστώ την αγωνία που έχεις να ξεφύγεις από αυτήν την καθημερινή βαρετή ρουτίνα. Αν πάλι τελείωσες το σχολείο , σε φαντάζομαι να πετάς από την χαρά σου που επιτέλους μπήκες στον κόσμο των μεγάλων. Τέρμα τα διαγωνίσματα, τέρμα οι απουσίες , οι αποβολές , οι φωνές των καθηγητών , οι βαρετές πρώτες ώρες , οι πληκτικές έβδομες ώρες , η προσμονή του κουδουνιού , οι….άσχημες βαθμολογίες στους ελέγχους. Και αν σου ζητήσω να γυρίσεις πίσω σε όλα αυτά; Γελάς μου φαίνεται. Σκέφτεσαι πως είναι ανοησία να επανέλθεις σε αυτά τα βασανισμένα χρόνια της μαθητικής σου πορείας . Σου έχω μια έκπληξη. Αποδεδειγμένα , κάθε άνθρωπος , ανεξαρτήτως φύλου , επαγγελματικής σταδιοδρομίας, αποζητά απεγνωσμένα την εποχή που καθόταν στα μαθητικά θρανία!

Για να μπορέσω να σε ευαισθητοποιήσω λίγο για την μεγάλη αξία του σχολείου ,δώσε προσοχή στα παρακάτω! Εκατομμύρια παιδιά αλλά και ενήλικες, κυρίως γυναίκες, σ’ όλο τον κόσμο δε γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση, καθώς δεν είχαν τη δυνατότητα να πάνε σχολείο. Ακόμα, σύμφωνα με στατιστικές μελέτες της Unicef ,123 εκατ. παιδιά δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο . Από τα 123 εκατομμύρια παιδιά που απουσιάζουν από το σχολείο, το 40% ζουν στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, και το 20% σε εμπόλεμες ζώνες! Οι αριθμοί είναι τραγικοί σε συνδυασμό με την έλλειψη ενδιαφέροντος του δυτικού κόσμου για αυτές τις συνθήκες. Και εδώ είναι η ειρωνεία . Απαξιώνουμε το σχολείο την στιγμή που άλλα παιδιά αδυνατούν να μορφωθούν και λαχταρούν να μάθουν έστω τα βασικά που θα τους επιτρέψουν να επιβιώσουν…

Εντάξει αρκετά με την μελαγχολία , πίσω στα δικά μας !Προσωπικά , βαριόμουν απίστευτα τις πρωινές ώρες που είχαμε άλγεβρα. Όχι ότι πρόσεχα πολύ. Συνήθως έκραζα τους πρώην μου με την κολλητή μου(αυτό είναι μια άλλη ιστορία ). Το σχολείο ήταν ο χώρος της μάθησης φυσικά, αλλά και του χαβαλέ. Κυρίως για αυτό το αναζητούν οι περισσότεροι . Δεν θα σου λείψουν , φίλε , οι πλάκες που κάνατε εκεί στο τελευταίο θρανίο, οι ωριαίες που “έτρωγες” επειδή αντιμίλησες στην καθηγήτρια, οι σχολικοί χοροί; Και έπειτα , δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην θεωρεί ως καλύτερη ανάμνηση την 7ημερη της Τρίτης λυκείου. Μέσα στο χάος των πανελληνίων , στα ατελείωτα βιβλία που χρειάζονταν για να αποστηθίσεις, ήταν η μόνη αχτίδα φωτός! Άσε που η μανούλα πρωί πρωί σηκωνόταν για να σου ετοιμάσει το τοστάκι ενώ εσύ μουρμούριζες  μια ξερή καλημέρα και ίσα ίσα προλάβαινες να την χαιρετήσεις και έφευγες σφαίρα για το σχολείο , επειδή είχες αργήσει….

Πέρα από την πλάκα , η αλήθεια είναι πως το σχολείο διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας ενός ατόμου , πόσο μάλλον στην μόρφωση που λαμβάνει. Δεν είναι τυχαίο που τα πρώτα χρόνια της ζωής του , ο άνθρωπος εντάσσεται στο σχολικό περιβάλλον  και κοινωνικοποιείται με τους συνομηλίκους του. Από εκεί και πέρα το σχολείο αναλαμβάνει την χρόνια εκπαίδευση του ατόμου , μέχρι και την ενηλικίωση του , όπου ως ενεργός πολίτης δραστηριοποιείται ως κύτταρο του κοινωνικού συνόλου. Επιπροσθέτως, υπάρχει γνωριμία με τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, αλλά και την ιστορία και τον πολιτισμό άλλων λαών.Με άλλα λόγια , οι μαθητές καλλιεργούν τις κλίσεις και τις ικανότητές τους, μαθαίνουν υποχρεώσεις και ευθύνες, το σωστό και το δίκαιο ώστε να γίνουν άνθρωποι συνετοί, με αρχές και αξίες.Όπως αναφέρει και ο άγιος Κοσμάς Αιτωλός :«Καλύτερα, αδελφέ μου, να έχεις ελληνικόν σχολείον εις την χώραν σου, παρά να έχεις βρύσες και ποτάμια, διότι οι βρύσες ποτίζουν το σώμα, τα σχολεία όμως ποτίζουν την ψυχή. Και ωσάν μάθεις, παιδί μου, γράμματα, τότε λέγεσαι άνθρωπος»

Ποιος ξέρει. Ίσως κάποτε ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει την αξία των μαθητικών χρόνων , πριν αυτά παραμείνουν μια ανάμνηση στο νου του…

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Σχεδόν τα τελευταία 50 χρόνια η ελληνική ναυτιλία είναι η πρώτη στον κόσμο. Ο πληθυσμός της Ελλάδας αποτελεί το 0,15% του παγκόσμιου πληθυσμού και η ναυτιλία των Ελλήνων μεταφέρει το 20% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου. Αρκετοί είναι όσοι έχουν γράψει για το ελληνικό ναυτιλιακό θαύμα της μεταπολεμικής περιόδου. Η ιστορία της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας του 20^ού αιώνα είναι μία ιστορία επιτευγμάτων.

Ο στόλος που διοικούν από την ξηρά οι Έλληνες επιχειρηματίες και στη θάλασσα Έλληνες καπετάνιοι, εντός ενός αιώνα υπερεκατονταπλασιάστηκε φτάνοντας στα 5.000 πλοία το 2019. Την ίδια περίοδο ο βρετανικός στόλος, που ήταν ο μεγαλύτερος του κόσμου το 1900, το 1950, το 1970, και αντικαταστάθηκε από τους Έλληνες μετά, σημείωσε μια διαρκή συρρίκνωση της χωρητικότητάς του μέχρι την εξαφάνισή του τη δεκαετία του 1980. Ενώ, οι ρυθμοί ανάπτυξης του αμερικανικού στόλου, εκτός από την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, σημείωσαν μία διαρκή πτώση.

Οι Έλληνες στη μεταπολεμική περίοδο συγκρότησαν τη μεγαλύτερη ομάδα ανεξάρτητων εφοπλιστών, των οποίων όμως τα πλοία εργάζονταν έξω από την Ελλάδα. Οι Έλληνες ήταν διαχειριστές ελεύθερων φορτηγών πλοίων – αυτό είναι το tramp shipping, τμήμα της αγοράς που λέγεται ελεύθερα φορτηγά. Συνεπώς, διοικούν έναν διεθνή στόλο κάτω από διάφορες σημαίες, μεταφέρουν χύδην και υγρά ξηρά φορτία για τρίτες χώρες.

Κατά τις δεκαετίες 1940 και 1950 οι Έλληνες υιοθετούν τις σημαίες ευκαιρίας και μεταφέρουν φορτία για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη δυτική Ευρώπη, και ταξιδεύουν στους δρόμους του Ατλαντικού, των ευρωπαϊκών υδάτων, αλλά και του Ινδικού και του Ειρηνικού. Είναι μεταβολές στον παγκόσμιο καταμερισμό των θαλάσσιων μεταφορών που επέφεραν αλλαγές στους εμπορικούς εταίρους και θαλάσσιους δρόμους.

Η χρήση της ελληνικής σημαίας συνεχίζει να αυξάνεται στις δεκαετίες του ‘60 και ‘70 μέχρι την πετρελαϊκή κρίση, στην οποία και οφείλεται η επάνοδος της χρήσης των σημαιών ευκαιρίας. Διότι η χρήση της σημαίας δεν εξαρτάται από τη ναυτιλιακή πολιτική του ελληνικού κράτους, αλλά από τη διεθνή πολιτική και συγκυρία, είτε οικονομική είτε πολιτική.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός

Πάρα πολλά είναι τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας παγκοσμίως και συκεκριμένα στην χώρα μας όπου σύμφωνα με μελέτες καταγράφηκαν 246 τον Μάρτιο του 2020 και 303 τον Απρίλιο του 2020.

Το λυπηρό δεν είναι τα καταγεγγραμμένα κρούσματα αλλά όλα αυτά που δεν καταγράφονται διότι η σιωπή των θυμάτων δεν σπάει. Επίσης από τα κρούσματα αυτά, ένα άλλο λυπηρό γεγονός είναι ότι νομική στήριξη έχει μόνο το 26% και  ψυχολογική μόνο το 27%.

Η βία φέρνει βία και σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να αποδοκιμάζεται. Ειδικά σε περιβάλλον με παιδιά. Αλλα και σε κάθε δομή.

Εάν υπόστεσαι βία μην φοβάσαι να μιλήσεις. Εάν γνωρίζεις περιπτώσεις βίας ανάφερέτο στην αστυνομία ή σε αρμόδιο φορέα. Η σιωπή είναι συνενοχή. Δυστυχώς τα περισσότερα θύματα αρνούνται να μιλήσουν διότι φοβούνται.

Όταν σπάς την σιωπή δεν βοηθάς μόνο τον εαυτό σου αλλά δίνεις  το παράδειγμα και το θάρρος σε έναν άλλο άνθρωπο να μιλήσει. Δεν είσαι ο μόνος. Δεν είσαι μόνος.

Εντομεταξύ οφείλουμε να επισημάνουμε ότι περιστατικά βίας δεν εντοπίζονται μόνο προς το γυναικείο φύλο αλλά και το αντίστροφο. Σε κάθε περίπτωση οποιοσδήποτε οικείος αντιλαμβάνεται τέτοιου είδους περιστατικά θα πρέπει όχι μόνο να τα αναφέρει αλλά και να παροτρίνει το θύμα να μιλήσει στις αρμόδιες αρχές και να σπάσει την σιωπή που κρατα είτε από φόβο είτε από ντροπή.

ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΒΙΑ. ΣΠΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ!!!!

Είμαι σίγουρη πως έστω μία από εσάς λέει όχι στα ψώνια και αράζει Κυριακή απόγευμα στον καναπέ για να δει την αγαπημένη της ομάδα να παίζει ποδόσφαιρο. Τι , μόνο εγώ είμαι έτσι ; Το άρθρο αυτό δεν απευθύνεται σε άντρες (δυστυχώς ) καθώς , όπως αποδεικνύεται, το 70 % του ανδρικού πληθυσμού ζει για αυτήν την στιγμή του αράγματος στο σπίτι, μαζί με τους κολλητούς για να παρακολουθήσουν το υπερθέαμα που λέγεται ποδόσφαιρο. Χουλιγκανισμός ,αλλιώς για τις περισσότερες γυναίκες! Ωστόσο αν είσαι από τα κορίτσια που παρατάνε μέχρι και τον καφέ για να απολαύσουν τον τελικό του Champion’s League ,πάρε το μπολ με τα πατατάκια και ετοιμάσου να ταυτιστείς με τα παρακάτω!

Αρχικά , για να μην νομίζετε ότι είστε μόνες , συνυπάρχω και εγώ σε αυτήν την κατηγορία. Ποτέ μου δεν μου κέντρισε το ενδιαφέρον το κομμωτήριο , τα νύχια ή άλλες γυναικείες δραστηριότητες. Όχι πως έχουν κάτι το άσχημο. Απλά εμένα δεν με έλκυαν ποτέ. Από μικρό ήμουν στον κόσμο του γηπέδου ,της μπύρας (μετά τα 16), του ποδοσφαίρου. Στο δημοτικό , μαζευόμασταν και παίζαμε με τις τάπες μας με τα αγόρια της γειτονιάς ή στην αλάνα για ατελείωτο ποδόσφαιρο μες τις λάσπες. Ναι τότε δεν είχαμε τηλέφωνα ευτυχώς. Στην αρχή, προσπάθησα να προσεγγίσω τα κορίτσια . Άδικος κόπος . Είχαμε τελείως άλλα ενδιαφέροντα. Στο γυμνάσιο βρήκα ορισμένα κορίτσια που μπορούσα να βγαίνω και να περνάω όμορφα. Αλλά και πάλι αυτό δεν μου αρκούσε. Που με έβρισκες , που με έχανες, με το κολλητό και τα άλλα αγόρια της παρέας , να χτυπάμε τα κουδούνια , ξεσηκώνοντας όλη την γειτονιά στο πόδι, να τρέχουμε στα γήπεδα και στις καφετέριες να δούμε τον αγώνα της ομάδας από κοντά.

Στο λύκειο γνώρισα την καλύτερη μου φίλη(στην οποία χρωστάω πολλά από αυτά που είμαι σήμερα) και έτσι κάπως μπήκα στο κλίμα της γυναικείας φύσης που τόσο πολύ αρνιόμουν να δεχτώ .Όχι πως μετατράπηκα στο αντίθετο από αυτό που ήμουν. Απλά κατάφερα να ισορροπήσω και τις δύο προσωπικότητες που έχω. Ίσως μου βγήκε σε καλό….

Πως να εντοπίσεις τις γυναίκες αυτές; Μα φυσικά από την ενδυμασία και τον τρόπο που μιλάνε. Βασικά για τα θέματα τα οποία συζητούν. Ας πάμε στην ενδυμασία πρώτα από όλα. Βερμούδα, ανδρικές φόρμες , καπέλα , μαλλιά πιασμένα σε ατημέλητη αλογοουρά…Στάνταρ αμφίεση μας. Άντε και στο τσακίρ κέφι ένα τζιν. Φούστες , φορέματα και αρώματα μακριά από μας! Αστειεύομαι. Απλώς δεν τα προτιμάμε ιδιαίτερα… Θέμα συζήτησης; Η καινούρια μεταγραφή της Λίβερπουλ , η απόλυση Βαλβέρδε ,η επιστροφή Κούμαν, το πέναλτι που δεν έπρεπε να δοθεί , το χέρι μέσα στην μεγάλη περιοχή , το οφσάιντ που και τυφλός θα έβλεπε πως δεν υπήρχε. Ακατανόητα πράγματα για σένα που διαβάζεις και δεν έχεις ιδέα από ποδόσφαιρο ε ; Μην αγχώνεσαι δεν είσαι η μόνη. Πολλές γυναίκες δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτό που  μας τραβάει σε αυτό το “ανούσιο” σπορ. Και όμως. Έχει την δική του μαγεία !

Και φυσικά μην νομίζετε ότι θα τις δείτε παρέα με άλλα κορίτσια να συζητάνε για τις νέες τάσεις της μόδας. Οι γυναίκες αυτές , αναζητούν την αντρική συντροφιά, όπως η μέλισσα το νέκταρ. Περιτριγυρισμένες από άντρες φίλους , γελώντας με το ματς , ή ακόμα καλύτερα με την προσπάθεια του κολλητού τους να την πέσει στην όμορφη ξανθιά γκόμενα στο διπλανό τραπεζάκι (δίχως επιτυχία αφού τα αστεία του είναι πιο κρύα και από την κατάψυξη), ξεχωρίζουν απευθείας. Στην περίπτωση του ερωτικού ενδιαφέροντος , εδώ θα απευθυνθώ αποκλειστικά στους άντρες. Ρε αγόρια , τι καλύτερο από μια κοπέλα που καταλαβαίνει απόλυτα τις …ποδοσφαιρικές σας ανάγκες και κατανοεί τον όρο “ οι Πέμπτες είναι για Europa” , “Κυριακή στο γήπεδο”; Φανταστείτε , απλά , την σύντροφο σας να ανεμίζει το κασκόλ της αγαπημένης ομάδας. Τι άλλο να ζητήσεις ;

 Τελευταίο αλλά όχι ασήμαντο. Τι άθλημα τις φαντάζεστε να παίζουν στα εφηβικά τους χρόνια; Μα φυσικά ποδόσφαιρο! Είδωλα τους : Alex Morgan, Hope Solo, Mia Hamm . Λίγες από τις ποδοσφαιρίστριες που έχουν αναδειχθεί παγκοσμίως στο ανδροκρατούμενο χώρο του “βασιλιά των σπορ”. Να είστε σίγουρες. Οι γυναίκες αυτές δεν είναι από άλλο πλανήτη. Ούτε είναι περίεργες και κολλημένες με την στρογγυλή θεά . Διαθέτουν απλά κάτι το ξεχωριστό… 

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Οι άνθρωποι δε γεννήθηκαν δυνατοί.
Οι άνθρωποι δε γεννήθηκαν έτοιμοι.
Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, αλλά πρώτα πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι τα δεδομένα. Γιατί δεν είναι όλα για όλους.

Παιδαγωγική καθολική δεν ξέρω αν υφίσταται και δεν ξέρω αν θα έπρεπε.
Στην κοινωνία είμαστε ίσοι μα διαφορετικοί.
Η διαφορετικότητα οφείλει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό και υπομονή.
Δε γεννήθηκαν όλοι για τους ίδιους σκοπούς, μα ακόμη κι αν για κάποιους πράγματι ισχύει, δε θα τον πετύχουν με τον ίδιο τρόπο και τον ίδιο ρυθμό.
Το να είσαι ευαίσθητος δεν είναι κακό πράγμα, όπως και το να μην μπορείς να ανταπεξέλθεις στις δύσκολες καταστάσεις μόλις αυτές βρεθούν μπροστά σου. Αυτό θεωρώ πως δουλεύεται. Η ψυχική δύναμη, η ηγετική ικανότητα και παρόμοια χαρακτηριστικά ίσως (προφανως δηλαδη) αποκτούνται σε ιδιαίτερα νεανική ηλικία με αποτέλεσμα να θεωρούνται έμφυτα. Κάτι που φυσικά και δεν ισχύει, εκτός αν είσαι Ηρακλής.
Εκτός αν είσαι Ο Ηρακλής καλύτερα.

Ο κόσμος είναι δύσκολος. Είναι ο χειρότερος εχθρός και χειρότερος κριτής μας. Είναι απρόσωπος και καθόλου μα καθόλου ρατσιστής. Τους κρίνει όλους, ανεξαρτήτως λόγου, φύλου, θρησκειας, εθνικοτητας, εμφανισης.
Όλοι θα κριθούν στη διάρκεια της ζωής τους από κριτές που κανείς δεν ξέρει πώς, πότε και γιατί απέκτησαν αυτήν την αρμοδιότητα.

Το ότι μας διαχέει μια άνευ λόγου κακιά δεν μπορούμε να το αρνηθούμε. Κι αν μπορείτε εσείς, εγώ δεν μπορώ , ελπίζοντας η ειλικρίνεια μου να ανταμειφθεί. Ένας κακός ανταγωνισμος, υποκινούμενος από ένα πνεύμα αμφισβήτησης και ένα κομμάτι φθόνου για κάτι που ίσως και να μην ποθησαμε και μοχθησαμε ποτέ. Μας αρκεί να μην το πετύχει ο άλλος.
Πολλές θεωρίες, γνωμικά, απόψεις έχουν ακουστεί και γράφει για το τι ορίζει την έννοια του δυνατού. Τι είναι αυτό που τον κάνει να διαφέρει.
Και με το μικρό και νεανικό μυαλό μου έχω καταλήξει στο εξής:

Δυνατός είναι εκείνος που αντιλαμβάνεται ότι ο χρόνος του τελειώνει.
Στους ανθρώπους φέρεται με αγάπη και υπομονή, γιατί ξέρει πως το τι ξημερώνει δεν είναι ποτέ σίγουρο.
Πόσο δύσκολο το να είσαι δυνατός όμως μέσα στη σκουριά του κόσμου…

Πριν προλάβεις να δυσανασχετήσεις που η τρελή αρθρογράφος αποφάσισε να γράψει για μια ξένη προσωπικότητα που μπορεί να μην είχες ξανακούσει την ύπαρξη της, έχω να σου πω ένα πράγμα. Όχι μόνο είναι Έλληνας ζωγράφος ,αλλά διάσημος για τα έργα του σε ολόκληρη την Ευρώπη! Για αυτό και μόνο οφείλεις να ξέρεις λίγα πράγματα για την ζωή και το έργο του El Greco.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Δομήνικος Θεοτοκόπουλος και  γεννήθηκε το 1541 στον Χάνδακα της Κρήτης, το σημερινό Ηράκλειο. Γόνος εύπορης οικογένειας,είχε τη δυνατότητα να σπουδάσει βυζαντινή ζωγραφική στη γενέτειρά του και να εξοικειωθεί με τη δυτική τέχνη.Ο Δομίνικος  έζησε στη Κρήτη μέχρι τα 26 του χρόνια. Το 1567 φεύγει για την Βενετία η οποία ήταν καλλιτεχνικό κέντρο της εποχής. Θα ζήσει στην πόλη για τρία χρόνια και το 1568 θα γίνει μαθητής του Τιτσιάνο, διάσημου Ιταλού ζωγράφου .Το 1570, ίσως μετά από προτροπή του Τιτσιάνο, ο Ελ Γκρέκο, όπως είναι το καινούριο προσωνύμιο που του έχει αποδοθεί και έμελλε να τον σημαδέψει για αρκετές γενιές αργότερα,αποφασίζει να πάει στη Ρώμη για να αναζητήσει νέες ευκαιρίες .Το 1577 αποφασίζει να εγκαταλείψει τη Ρώμη για τη Μαδρίτη –αν και ίσως στην απόφασή του αυτή να συνετέλεσε και η επιδημία πανώλης που είχε ξεσπάσει στην πόλη ήδη από το 1575.

Fun fact : Διεύρυνε τον κύκλο των γνωριμιών του και απέκτησε τέτοια αυτοπεποίθηση για την τέχνη του, ώστε να υποστηρίξει ότι αν καταστρέφονταν οι τοιχογραφίες της «Καπέλα Σιξτίνα» που είχε ζωγραφίσει ο Μιχαήλ Άγγελος, θα μπορούσε αυτός να κάμει καλύτερες. Η παρατήρησή του αυτή θεωρήθηκε τότε βλασφημία και επιτάχυνε την απόφασή του να εγκαταλείψει τη Ρώμη.

Έπειτα, φτάνει στην Ισπανία και αρχίζει να εργάζεται για χάρη του Φιλίππου Β’ , βασιλιά της Ισπανίας .Ο βασιλιάς δεν εκτιμά ιδιαίτερα τη ζωγραφική του και ένα χρόνο αργότερα ο Θεοτοκόπουλος απογοητευμένος αποφασίζει να φύγει για το Τολέδο. ο Τολέδο αποτελεί θρησκευτικό κέντρο της Ισπανίας και ο Ελ Γκρέκο δέχεται πολλές παραγγελίες για μεγαλόπνοα έργα από εκκλησίες και ιδρύματα της πόλης.Σπουδαίοι πίνακες του είναι η «Ανάληψη της Θεοτόκου», «Η Αγία Τριάδα», «Η Ανάσταση του Σωτήρος», «Το μαρτύριο του Χριστού», «Εσπόλιο» (σκηνή από τα πάθη του Χριστού), «Ο Λαοκόων» και «Η Πεντηκοστή».Το 1578 θα γεννηθεί ο γιος του Χόρχε Μανουέλ , από τη σχέση του με τη δόνα Χερόνιμα δε λας Κουέβας, με την οποία θα ζήσει το υπόλοιπο του βίου του, αλλά δεν θα την παντρευτεί.

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος πέθανε στις 7 Απριλίου του 1614, σε ηλικία 73 ετών και τάφηκε στο ναό του Αγίου Δομήνικου στο Τολέδο.Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο ζωγράφος θα εργαστεί μαζί με τον γιο του, ο οποίος θα ακολουθήσει τα βήματά του και θα γίνει ζωγράφος.Στη χώρα μας υπάρχουν έξι έργα του Θεοτοκόπουλου: «Ο Άγιος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία» και «Η Προσκύνηση των Μάγων» (Μουσείο Μπενάκη), «Στέψη της Θεοτόκου» και «Η Συναυλία των Αγγέλων» (Εθνική Πινακοθήκη), «Βάπτιση του Χριστού» και «Άποψη του Όρους και της Μονής Σινά» (Ιστορικό Μουσείο Κρήτης).

Σημείωση:Για πολλά χρόνια το όνομά του έμεινε στην αφάνεια και οι πίνακές του σε εκκλησίες και παλάτια της Ιταλίας και της Ισπανίας θεωρούνταν ως έργα κάποιου τρελού. Από τις αρχές του 20ου αιώνα το έργο του άρχισε να αναγνωρίζεται και σήμερα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους εικαστικούς καλλιτέχνες όλων των εποχών, που επηρέασε ζωγράφους της μοντέρνας τέχνης, όπως ο Πάμπλο Πικάσο.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Σε έναν κόσμο που όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται ακόμα πιο σκληρός , απάνθρωπος και μοναχικός , σε έναν κόσμο που καταρρέει διαρκώς , είμαστε εμείς που πρέπει να δημιουργηθούμε, δημιουργήσουμε και στηρίξουμε την ζωή μας και να αφήσουμε και το κάτι δικό μας για τα επόμενα χρόνια . Πόσο εύκολο είναι άραγε ; Σε ποια πρέπει και μη να είμαστε σωστο ; Ποια θέλω και μη να είμαστε πιστοί; Και οι πράξεις μας , τι επιπτώσεις έχει στον διπλανό μας ;

Έρχομαι λοιπόν για ακόμα μια φορά , να αναρωτηθώ και να σας κάνω να αναρωτηθείτε!
Πόσο αληθινοί είμαστε και πόσο ψεύτες ; Μην πάει ο νους σας στο κακό , δε θέλω να θίξω ανθρώπους και καταστάσεις . Θέλω να πω , πως από τη στιγμή που καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας , οι πράξεις μας είναι ο καθρέφτης μας.
Πόσες λοιπόν φορές χρειάστηκε να πούμε ψέματα πρώτα στον εαυτό μας για κάτι που πράξαμε και κοινωνικά δεν ήταν αποδεκτό;

Η κοινωνία μας , εν έτη 2020 , εξακολουθεί να έχει ταμπού και στερεότυπα που οδηγούν τους νέους σε ενα μοντέλο ζωής καταπιεσμένης .
Οπότε , λες ψέματα , για να μην βιώσεις άσχημα συναισθήματα . Συναισθήματα που κάποια στιγμή τα ένιωσες και δε σου άρεσαν και είπες μέσα βαθιά σου πως ” πότε ξανά” .
Λέμε ψέματα για να γίνουμε αποδεκτοί από ομάδες ανθρώπων ώστε να επιφεληθούμε. Κέρδος, ηθική ικανοποίηση . Και όλα αυτά γίνονται μια αλυσίδα από ψεύτικες στιγμές , στιγμές που δεν ήταν ποτέ δικές σου .
Έτσι λοιπόν φτάνεις να χάνεσαι σε μια παράνοια του ίδιου σου εαυτού , και να μην μπορείς πια να καταλάβεις ποιος πραγματικά είσαι. Εκεί λοιπόν, μπαίνουν στη ζωή μας οι ψυχολόγοι.
Στρατιώτες της ψυχής , προσπαθούν να σου ανοίξουν πόρτες του μυαλού και τής καρδιάς για να δεις το ποιος πραγματικά είσαι.

Μα πόσο εύκολα θα ήταν όλα , αν ήμασταν αληθινοί με τους εαυτούς μας ; Πόσο πιο εύκολο θα ήταν να είμαστε αληθινοί στη συνέχεια με τους ανθρώπους μας !
Να μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια τον άλλον και να τα λέει όλα .
Όταν είσαι αληθινός , είσαι και καθαρός στη ψυχή . Κοιμάσαι και κανένας δαίμονας δε μπαίνει στα όνειρα σου. Και οι τύψεις , απλά δεν υπάρχουν για σένα .

Αλήθεια λοιπόν , ή ψέματα ; Εσύ τι διαλέγεις ; Μια καθαρή ψυχή ή μια ψυχή στραμμένη στο σκοτάδι , αιώνια φυλακισμένη από τους δαίμονες σου;