Ευτυχία

Η ευτυχία και εμείς…

Τι είναι ευτυχία..
Ο Νίτσε θεωρεί ότι ανεξάρτητα με ό,τι γνωρίζουμε εμείς στο πεδίο των πράξεων ή των σκέψεών μας, όταν κάποια στιγμή αποκαλύπτεται ότι οι άλλοι έχουν διαμορφώσει μια διαφορετική άποψη για εμάς η ευτυχία μας κινδυνεύει με κατάρρευση. Σε αντίθεση με τη θλίψη και την κακοκεφιά που έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν μια ολόκληρη κοινωνική οργάνωση, κρίνει πως η ευτυχία «δεν είναι καθόλου μεταδοτική αρρώστια». Εντούτοις, δεν παραλείπει να τονίσει τη σημασία του μοιράσματος της χαράς με τους άλλους, γιατί μόνο έτσι μπορεί κανείς να γίνει «μεγάλος».

Γιατί μας επηρεάζει τόσο πολύ η άποψη των άλλων?
Μπορει να ανεβάζει την ψυχολογία μας ή να την ρίχνει αντίστοιχα.
Δεν θα έπρεπε να αρκούσε η γνώμη που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας?
Άλλωστε εμείς μας γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα..
Κάθε ένας από εμάς είναι μοναδικός διαφορετικός..
Με δική του άποψη και γνώμη.
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος ή καλό και κακό..
Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για ένα γεγονός..
Μην κάνουμε τη ζωή μας πολύπλοκη..
Ας ασχοληθούμε με τον εαυτό μας.
Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

Αν αναρωτηθούμε το λόγο που γεννηθήκαμε και καταλάβαιναμε πόσο μοναδικοί είμαστε θα είχαμε περισσότερη αυτοπεποίθηση και δεν θα δίναμε σημασία στη γνώμη των άλλων για μας είτε είναι θετική είτε αρνητική.

Έτσι εστιάζουμε σε αυτά και αυτούς που αγαπάμε και μας κάνουν ευτυχισμένους..
Καλή μουσική μια βόλτα δύο καλοί φίλοι ένα βιβλίο..
Γεννηθήκαμε για να περνάμε καλά..
Να ζούμε….

Μην περιμένουμε την τέλεια δουλειά το τέλειο σπίτι κτλ..
Η ευτυχία είναι επιλογή…
Επιλέγουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και ευγνώμων για αυτά που έχουμε..
Μην ψάχνουμε λόγους για να είμαστε ευτυχισμένοι.
Απλώς να είμαστε..

Φιλοσοφιστε το..
Όταν ο Μέγα Αλέξανδρος πέρασε απ’ την Κόρινθο, επισκέφθηκε τον Διογένη, ένα ρακένδυτο φιλόσοφο που πέρναγε τις ώρες του κάτω από ένα δέντρο. Ο Αλέξανδρος, ο πιο ισχυρός άντρας εκείνη την εποχή, τον ρώτησε αν μπορούσε να κάνει κάτι ώστε να τον βοηθήσει. «Ναι», του απάντησε εκείνος. «Αρκεί να κάνεις στην άκρη γιατί μου κρύβεις τον ήλιο». Οι στρατιώτες φοβήθηκαν ότι η απάντηση του φιλοσόφου θα προκαλούσε την οργή του μεγάλου στρατηλάτη, αλλά εκείνος όχι μόνο γέλασε αλλά σχολίασε ότι αν δεν ήταν αυτός που ήταν, θα ήθελε σίγουρα να είναι ο Διογένης.

Παρατηρείται πως εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο πέφτουν θύματα εργασιακής εκμετάλλευσης. Σύμφωνα με εμπεριστατωμένες έρευνες που διεξήγαγε ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, σημειώνεται πως 152 εκατ. παιδιά-εκ των οποίων 64 εκατ. κορίτσια και 88 εκατ. αγόρια- υποχρεώνονται να δουλέψουν, γεγονός που τους στερεί το θεμελιώδες δικαίωμα στην εκπαίδευση και φυσικά στη ζωή. Είναι ευρύτατα εδραιωμένη η άποψη πως η παιδική εργασία και η εργασιακή εκμετάλλευση που υφίστανται τα παιδιά, έχει αντίκτυπο στη ψυχική, κοινωνική και σωματική τους υγεία. Tα παιδιά δεν δύναται να απολαύσουν τα προνόμια που τους παρέχει η ξέγνοιαστη παιδική ηλικία, δεν λαμβάνουν την κατάλληλη υποστήριξη από το οικογενειακό περιβάλλον και αναλαμβάνουν καθήκοντα, τα οποία απευθύνονται αποκλειστικά για ενήλικες.

Το χρονικό μιας χαμένης παιδικότητας

Η παιδική εργασία είναι ένα φαινόμενο το οποίο εκδηλώθηκε το 19ο και 20ο αι. λόγω της οικονομικής ύφεσης πολλών κρατών. Aνήλικα παιδιά αναλάμβαναν αγροτικές εργασίες και δουλειές σε εργοτάξια, βιοτεχνίες και ορυχεία. Παρατηρείται πως η παιδική εργασία είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες μιας χώρας. Οι οικογένειες, οι οποίες λόγω δυσχερής οικονομικής κατάστασης στερούνται βασικών πρώτων αναγκών, υποχρεώνουν τα παιδιά τους να δουλέψουν, συνεισφέροντας με αυτόν τον τρόπο στην οικονομική ενίσχυση. Βέβαια, γνωστοποιούνται και άλλοι παράγοντες που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση του φαινομένου της παιδικής εργασίας, όπως η πολιτική αστάθεια, οι κοινωνικές ανισότητες, η μετανάστευση και η απουσία Εκπαίδευσης.

Σήμερα, οι χώρες στις οποίες εμφανίζεται έντονα το φαινόμενο της παιδικής εργασίας είναι η Ινδία, το Κονγκό, η Αργεντινή, το Περού, η Βολιβία, η Κολομβία, και η Βραζιλία. Τα παιδιά βιώνουν συνθήκες εξαθλίωσης, καθώς δουλεύοντας στα λατομεία και στα ορυχεία παρουσιάζουν συμπτώματα άσθματος, υποφέρουν από πνευμονικές λοιμώξεις, πνευματικές παθήσεις, βρογχίτιδα, φυματίωση και διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν καρκίνο. Παρόλα αυτά τα ποσοστά της παιδικής εργασίας μειώθηκαν, όμως ανεξαρτήτως ποσοστιαίας κλίμακας, το φαινόμενο της παιδικής εργασίας καθίσταται το σημαντικότερο πρόβλημα παγκοσμίως.

Αντίκτυπο στη σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία

Η παιδική εργασία έχει αρνητική επίδραση στη σωματική δύναμη,  ψυχική υγεία και κοινωνικότητα. Διαπιστώνεται πως τα παιδιά αναλαμβάνουν σκληρές εργασίες, γιατί για τους εργοδότες αποτελούν την ανειδίκευτη εργατική δύναμη. Η πλειονότητα των παιδιών σηκώνουν βαριά φορτία. Η παιδική εργασία στο τομέα των μεταλλείων και ορυχείων είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη. Σε έκθεση που δημοσιεύτηκε το 2016 από τη Διεθνής Αμνηστία και το Africa Resources Watch δηλώνεται πως παιδιά πέφτουν θύματα εργατικής εκμετάλλευσης για τη κατασκευή εξαρτημάτων μπαταρίας. Το κοβάλτιο που χρησιμοποιείται εξορύσσεται από παιδιά, τα οποία έρχονται αντιμέτωποι με επικίνδυνες για την υγεία τους καταστάσεις. Δεν τους παρέχεται ο κατάλληλος προστατευτικός εξοπλισμός, ενώ κινδυνεύουν από σοβαρές ασθένειες. Τα βάρη που σηκώνουν έχουν αρνητική επίδραση στη σωματική τους ακεραιότητα και εξυπηρετούν τις ανάγκες μεγάλων βιομηχανιών εισπράττοντας χρήματα, τα οποία, σαφώς, δεν καλύπτουν όλες τις απαραίτητες βιολογικές ανάγκες.

Χρήζει, εξίσου, ιδιαίτερης προσοχής οι επιπτώσεις που έχει η παιδική εργασία στη ψυχική υγεία του παιδιού. Το παιδί στην ηλικία αυτή έχει ανάγκη από τη προστασία και την ασφάλεια της οικογένειάς του. Είναι γνωστό πως η υποστήριξη των γονιών συντελεί στην ενδυνάμωση της ψυχικής τους υγείας. Οι γονείς αποτελούν σημαντικό παράγοντα στη καλλιέργεια σημαντικών πτυχών της προσωπικότητας του. Φυσικά, οι οικογένειες που ωθούν τα παιδιά στην εργασία χαρακτηρίζονται δυσλειτουργικές. Δεν συνάπτονται υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις στα πλαίσια της οικογένειας, καθώς οι γονείς δείχνουν να διατηρούν μία παθητική και πιο επιτακτική στάση απέναντι στα παιδιά τους. Τα παιδιά δεσμεύονται και περιορίζονται στα καθημερινά τους καθήκοντα και δεν βιώνουν την ελευθερία που δικαιούνται. Η έλλειψη αυτής της ελευθερίας συνεπάγεται ψυχική κατάπτωση.

Μια επιπλέον βασική συνιστώσα της ψυχικής κατάπτωσης είναι η έλλειψη κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Το σχολείο ως βασικός (δευτερογενής) παράγοντας κοινωνικοποίησης θέτει ως κύριο στόχο τη πνευματική καλλιέργεια και τη κοινωνικοποίηση των παιδιών. Τα παιδιά που δεν δύνανται να πάνε σχολεία και επιδίδονται καθημερινά στην εργασιακή τους ενασχόληση, δεν αποκτούν τα σημαντικά εφόδια που τους παρέχει η Εκπαίδευση. Καθίσταται επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης διαπροσωπικών σχέσεων και παροχής ευκαιριών κοινωνικής αλληλεπίδρασης, συμβάλλοντας στη καλλιέργεια αυτοεκτίμησης, αυτοσεβασμού και ενσυναίσθησης. Στα παιδιά δεν ικανοποιείται αυτή η βασική ανάγκη.

Καταπάτηση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Τα παιδιά που υπόκεινται στην εργασιακή εκμετάλλευση στερούνται του θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος: της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Δεν τους παρέχεται το δικαίωμα στη μόρφωση και δεν καλύπτεται η ανάγκη και κοινωνικοποίηση. Τα παιδιά είναι ανήλικα και δεν έχουν αναπτύξει ολοκληρωμένη προσωπικότητα και κριτική σκέψη, ώστε να μπορούν να διακρίνουν τα επίπεδα εκμετάλλευσης και να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για τη προάσπιση των δικαιωμάτων τους. Δεν μπορούν να αντιληφθούν τι είναι ηθικά σωστό. Οι άνθρωποι στο εργασιακό χώρο λειτουργούν ως κοινωνικά πρότυπα και τα παιδιά συμμορφώνονται με αυτά. Ακόμη, είναι γνωστό πως τα παιδιά προέρχονται από οικογένειες που αντιμετωπίζουν δυσμενείς οικονομικές συνθήκες και ενώ εργάζονται σκληρά πληρώνονται μόλις δύο δολάριο την ημέρα (Σκόρα Σ., 2019). Τα παιδιά δεν απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια με αυτά των παιδιών που ζουν σε αναπτυγμένες χώρες και αυτό συνιστά καταπάτηση αρχών κοινωνικής δικαιοσύνης. Χρήζει ιδιαίτερης προσοχής αυτό που ειπώθηκε από τη Πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Κοινωνικής Παιδιατρικής και Παραγωγής της υγείας πως «το φαινόμενο της παιδικής εργασίας πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα παγκόσμιο κοινωνικό πρόβλημα που έχει τις ρίζες του όχι μόνο σε καταστάσεις οικονομικής ύφεσης αλλά και σε μία ρευστή πραγματικότητα που γεννά νέα προβλήματα ή οξύνει τα ήδη υπάρχοντα». Κάθε παιδί έχει δικαίωμα στη ζωή και στη σωστή διαβίωση. Το κράτος οφείλει να προστατεύσει το δικαίωμα μιας αξιοπρεπούς διαβίωση.

Μαρία Τσουρέκα

Πολλές φορές μας συμβαίνουν πράγματα και καταστάσεις στην ζωή μας που μας εμποδίζουν να νιώσουμε ευτυχία

άλλες όμως φορές απλως μεμψιμοιρούμε για μικροπράγματα ενώ στην πλειοψηφία τους τα πράγματα μας πάνε καλά.Σίγουρα δεν μπορούμε να ελέγχουμε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν,μπορούμε όμως να συνειδητοποιήσουμε,και πρέπει, ότι η ευτυχία μας είναι επιλογή και στάση ζωής

Ξεκίνα την μέρα σου επιλέγωντας σήμερα να είσαι ευτυχισμένος. Το να μεμψιμοιρούμε, ειδικά για καταστάσεις που δεν μπορύμε να αλλάξουμε δεν ωφελεί πουθενά.Η ευτυχία λοιπόν είναι επιλογή,όπως και η δυστυχία.Επέλεξε την ευτυχία απο σήμερα.Κανεις δεν σου λέει ότι όποιος είναι ευτυχισμένος στις δύσκολες αυτές στιγμές που περνάμε παγκόσμια θεωρείται ολίγον τι αφελής και τρελός.

Μην κάνεις όμως κανέναν ευτυχισμένο με την δυστυχία σου.Μπορείς όμως απο σήμερα να επιλέξεις την χαρα,την αισιοδοξία και την καλοπέραση ακόμα και αν είσαι φτωχός,αν χρωστάς,αν έχεις χάσει αγαπημένο πρόσωπο ή αν έχεις πρόβλημα υγείας.

Τίποτα απ όλα αυτά δεν σε εμποδίζουν να θέλεις την ευτυχία,και την αποκτάς απλώς επιλέγωντας την. εστίασε στα απλά καθημερινά πράγματα που σου δίνουν χαρα και ντοπαμίνη.αρχισε να φροντίζεις τον εαυτό σου και όσους αγαπάς.Δίνε χρόνο στον εαυτό σου για να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν

Επέλεξε συνειδητά να είσαι ευτυχισμένος.Είπαμε….η ΕΥΤΥΧΊΑ ΕΊΝΑΙ ΣΤΆΣΗ ΖΩΉΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΉ.

Επιβιώσαμε, βρεθήκαμε δυνατοί και είμαστε έτοιμοι για ακόμη μια φορά να ενωθούμε και να συμβάλουμε μαζί στη καταπολέμηση της πανδημίας. Ήρθε η στιγμή για δεύτερη φορά να κάνουμε υπομονή και να στερηθούμε πολλά. Όμως τι γίνεται πίσω από τις πόρτες ορισμένων νοικοκυριών;

Η πρώτη καραντίνα ήταν κάτι πρωτόγνωρο και επομένως κάτι δύσκολο για μερικούς και δυσκολότερο για άλλους. Η αναγκαστική παραμονή στο σπίτι εξαιτίας του Covid-19 ήταν παράγοντας για την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας σε πολλές χώρες του πλανήτη. Παράλληλα με τη ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων του κορονοϊού, στα μέσα Μαΐου, το ποσοστό των τηλεφωνημάτων που έλαβε η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 που αφορούσαν περιστατικά βίας χτύπησε κόκκινο φτάνοντας στο 63%.

Έχουν καταγραφεί μηνύματα τα οποία προέρχονται από γυναίκες κλειδωμένες στο μπάνιο, τη ντουλάπα τους, κρυμμένες κάτω από το κρεβάτι τους, χτυπημένες και βαριά τραυματισμένες αλλά και μηνύματα τα οποία προέρχονται από τα μικρά μέλη της οικογένειας, φοβισμένα και ανήμπορα. Αυτές οι γυναίκες πέρασαν την καραντίνα με τον σύντροφο τους χωρίς να ξέρουν ότι στη πραγματικότητα είναι ο χειρότερος εχθρός τους.

Τρανό παράδειγμα από τα πολλά αποτελεί η υπόθεση της 27χρονης φοιτήτριας ιατρικής, που έγινε ευρέως γνωστή κατα τη διάρκεια της καραντίνας, Lorena Quaranta στην Ιταλία η οποία βρισκόταν στο τέλος των σπουδών όταν στις 30 Μαρτίου απεβίωσε. Όχι, δεν ήταν άλλο ένα θύμα του κορονοϊού. Η Lorena δολοφονήθηκε από τον σύντροφο της με τον οποίο εργαζόταν μαζί στο ίδιο νοσοκομείο ως νοσηλευτές. Ο δολοφόνος είπε στους αστυνομικούς πως την σκότωσε γιατί πίστευε πως η Lorena του μετέδωσε τον ιό Covid-19. Στη κηδεία της, γείτονες, συγγενείς και φίλοι, άπλωσαν έξω στα μπαλκόνια τους λευκά σεντόνια συμβολίζοντας έτσι το χρώμα της στολής που ονειρευόταν οτί σύντομα θα φορέσει, της ιατρικής. Αλλά δεν πρόλαβε.

Κανείς μας δεν περίμενε πως θα εξελιχθούν έτσι τα πράγματα για πολλές οικογένειες. Πάλι είμαστε αναγκασμένοι να το ξαναζήσουμε όλο αυτό που ζήσαμε τον Μάρτιο του 2020 που φαίνεται τόσο μακρινό. Όμως τώρα ξέρουμε και θα δράσουμε. Όλοι μαζί. Θα σταθούμε δίπλα σε αυτές τις γυναίκες.

Σε περίπτωση που δεχτείτε σωματική ή λεκτική βία ή ακούσετε και καταλάβετε ότι κάποιος υφίσταται οποιαδήποτε βία, μη το προσπεράσετε. Καλέστε στο 15900, τηλεφωνική γραμμή SOS, κατα της βίας των γυναικών. Η γραμμή SOS παρέχει 24ωρη τηλεφωνική υποστήριξη. Καλέστε και σώστε!

Μάκης Θεοχαράκης

Παρθενικό κείμενο για μένα στο CityVibes.gr.
Να σας συστηθώ, λοιπόν.
Είμαι η Κατερίνα και δεν είμαι καλά.

Ποιός είναι,θα μου πείτε.
Σωστό.

Έχει τα θετικά του όμως κι αυτό.

Επιστρέφω στις συστάσεις λοιπόν.
Είμαι μαμά τεσσάρων παιδιών, μέσα στην τρέλα της εφηβείας και ότι συνεπάγεται.

Μου αρέσει το γράψιμο, πάντα σε ερασιτεχνικό επίπεδο και λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, τουλάχιστον σε μένα.

Λατρεύω το χιούμορ, έτσι λειτουργώ στην καθημερινότητα μου και αγαπώ όσους κάνουν το ίδιο και δεν το παρεξηγούν.

Οι περιστάσεις έτυχαν έτσι, ώστε να ξεκινήσω την συνεργασία μου με το CityVibes.gr στην φάση που ξεκινάει η νέα καραντίνα.

Θα προσπαθήσω να το εκμεταλλευτώ δημιουργικά για να βγουν κείμενα που θα μας φτιάξουν την διάθεση και να χαρίσουν λίγο γέλιο σε όλους εσάς, που είναι τόσο αναγκαίο υπό τέτοιες συνθήκες.

Καλώς σας βρήκα λοιπόν.

Κατερίνα Στραβαρίδη

Είναι αλήθεια!!! Μπήκαμε στην δεύτερη φάση καραντίνας. Μέσα σε όλα αυτά θα μου λείψει το φαγητό το “φαγητό της μαμάς”. 

Μπορεί να μην μένω μαζί τους πλέον, θυμάμαι την πρώτη ερώτηση όταν θα πάω να τους επισκεφτώ. «Τι να σου μαγειρέψω», «Τι να σου κάνω να φας», «Τι επιθυμεί η ψυχούλα σου να σου κάνω», «Ε βρε παιδί μου, δεν είναι κόπος, πες τι θέλεις», «Θα σου κάνω κάτι να φας για να καρδαμώσεις», «Άσε τις δίαιτές, θα σε κάνω να φας»

Αυτή η μυρωδιά του φρέσκομαγειρεμένου φαγητού σημαδεύει τα παιδικά, τα εφηβικά μου χρόνια. Τόσο γλυκιά, τόσο μεθυστική, ζεστή, τόσο οικεία,  η δικιά μου μαμά μαγειρεύει πιο καλά απ΄ όλες. Μπορεί να μην την απονέμω την πρώτη θέση, η δεύτερη όμως  δικαιωματικά της ανήκει. Ακόμη και τώρα, έχω το δικό μου νοικοκυριό, μαγειρεύω εγώ η ίδια φροντίζοντας ιδιαιτέρως την βρώση μου, όμως τα φαγητά μου δεν είναι τόσο νόστιμα σαν της μαμάς μου, γιατί;

Για την μαμά η παρασκευή φαγητού είναι ιεροτελεστία. Πρέπει από την προηγούμενή να σκεφτεί τί θα μαγειρέψει, να κάνει γκάλοπ τι θέλουν τα μέλη της οικογενείας. Την άλλη μέρα αφού πρώτα πιει το καφεδάκι της, ελληνικό, να υπολογίσει την ώρα που θα έρθουμε πεινασμένοι, ώστε να μας προσφέρει ένα πιάτο ζεστό, νόστιμο φαγητό. Να συνοδεύσει το φαγητό με φρεσκοκομμένη σαλατούλα, με φρέσκο ψωμάκι και για το τέλος πάντα το χειροποίητο γλυκάκι. Αλλοίμονο εάν δεν μας αρέσει, γκρεμίστηκε ο κόσμος όλος.

Πόσο την ευχαριστούσε να μας βλέπει να μην αφήνουμε μπουκιά και να ζητάμε και δεύτερο! Όσο σκέφτομαι τα καμώματα μου, όταν κάτι έλειπε από το φαγητό ή όταν δεν μου άρεσε επειδή ήταν πολύ ζεστό,. Απαγορευμένο είδος στο τραπέζι το φαγητό δεύτερης ημέρας ή το ξαναζεσταμένο.  

Η Κυριακή ήταν η μέρα του φούρνου, κοτόπουλο λεμονάτο με πατατούλες, η καφεδάκια με ρύζι στο φούρνο και το Σάββατο ψαράκι γιατί είχε λαϊκή, στην γειτονιά. Ημέρα χαράς στο σπίτι ήταν όταν άνοιγε φύλλα πίτας και μας παρότρυνε να την βοηθάμε, όταν πλάθαμε κουλουράκια μαζί της σε διάφορα σχέδια. Η προετοιμασία των τσουρεκιών ήταν η απόλυτη τελετή, ήθελε κατάλληλη θερμοκρασία στο δωμάτιο, μαστοριά στο πλάσιμο, να μην παιδέψει πολύ το ζυμάρι ώστε να γίνει μαστηχωτό. Όταν την έβλεπα να το πλάθει το παρομοίαζα με μωράκι που το αλείφουν λάδι. Η δική μου αποστολή ήταν να χτυπάω στο γουδί τα μπαχαρικά, μαχλέπι, κακουλέ και μαστίχα. Τώρα, αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση όταν βλέπω την αδελφή μου, να έχει δώσει την ίδια εμπειρία στα παιδία της και να τους γεμίζει με εικόνες που είχαμε και εμείς από την μαμά μας.

Όταν πηγαίνω στο χωρίο, εκεί που ζουν πλέον, ήδη από την αυλή μου σπάει την μύτη το φαγητό της μανούλας μου. Τα ταπερακια συνήθως είναι XXL μεγέθους, για να χωράνε όλο το ταψί, γεμιστά, σαρμαδάκια, μοσχαράκι στο φούρνο, μπιφτέκια, αβγά βραστά από τις κότες της γειτόνισσας,  μαμαδιστικες μαρμελάδες, σάλτσα ντομάτα, τραχανά και γιφκα. «Αχ, μανούλα μου πόσο σε ευχαριστώ», «Γιατί παιδάκι μου;» μου απαντά. Τι να της εξηγήσω; Το θεωρεί υποχρέωση της, όμως είναι μία δήλωση αγάπης, που κάποτε την θεωρούσα δεδομένη. Όσο περνούν τα χρόνια πόσο το εκτιμώ, πόσο σπάνιο και πολύτιμο μου φαντάζει, να τρώω το φαγητό της.

Γλυκαίνει η ψυχή μου, δεν με ταΐζει με το φαγητό της, αλλά με αγάπη, στοργή, αυτοθυσία, σεβασμό, και συνεχόμενη δοτικότητα. Αυτό είναι το μυστικό της. Αυτό κάνει «το φαγητό της μαμάς» ανυπέρβλητα νόστιμο. Βάζει όλη της την ψυχούλα μέσα και μας το προσφέρει απλόχερα, όπως τότε που μας θήλαζαν μωράκια.

Βλέπω μια διαφήμιση που πρωταγωνιστεί ένα αγοράκι και μιλάει με ένα διάσημο σέφ. Του εξηγεί για ποιο λόγο το κέικ του, δεν είναι το ίδιο με της μαμάς του.  Είναι από τις αγαπημένες μου διαφημίσεις και καταλαβαίνω τον λόγο.

Βέβαια στο «φαγητό της μαμάς» θα προσθέσω και τα πιάτα που μας έφερνε η γειτόνισσα μας. Όταν άκουγα αυτό το μαγικό κουδούνι και περίμενα να ακούσω την φωνή της να μας λεέι «έκανα μπουρεκάκια και σας έφερα λίγα, να δοκιμάστε να μου πείτε πώς έγιναν», σοκολατένιο κέικ πασπαλισμένο με σοκολάτα, μηλόπιτα, πίτσα… Η μητέρα μου προσπαθούσε να την συναγωνιστεί, γιατί όπως έλεγε ήταν «χρυσοχέρα», και ότι έφτιαχνε πετύχαινε απόλυτα. Μόνο χαρά μου έδινε, γιατί το σπίτι μας είχε γίνει το καλύτερό εστιατόριο με όλες τις γεύσεις, από την μαμά και από τις γειτόνισσες. Άλλαζαν συνταγές, κρατούσαν σημειώσεις σε ένα τετράδιο. Θυμάμαι δύο βιβλία μαγειρικής ,με υπέροχες γυαλιστερές εικόνες και το μπλε τετράδιο που κρατούσε τις συνταγές της.

Για αυτούς τους λόγους το μαμαδιστκο φαγητό είναι αξεπέραστο!!! Γιατί όπως λέει και ο μικρούλης στην διαφήμιση « Κύριε Αποστολάκη, καλό και το δικό σας κέικ δεν λέω,  αλλά σαν της μαμάς μου δεν έχει»

Ένα πιάτο φαγητό θα μας χορτάσει, το φαγητό της μαμάς μας θα μας ξυπνήσει ή θα μας δημιουργήσει μνήμες!!!

Μαρία Ζαμπίδου

Όπως είναι γνωστό οι περιοχές Θεσσαλονίκης και Σερρών αυτό το διάστημα είναι σε ολικό lock-down λόγο του ιού Covid-19. Τα κρούσματα στους δύο αυτούς νομούς ,όπως φαντάζεται ο καθένας, είναι αρκετά αυξημένα. Αυτό πολλές φορές μπορεί να μας δημιουργεί φόβο και καταλήγουμε να ‘παίζουμε’ παιχνίδια με το μυαλό μας.

Τυχαίνει να έχω επαφές και με τους δύο νομούς, έχω έρθει σε επικοινωνία με αρκετά άτομα τα οποία φοβήθηκαν και πίστεψαν πως μπορεί να έχουν τον ιό. Τα άτομα αυτά μπορεί να είχαν έρθει, πριν από κάποιες μέρες ,σε ‘επαφή’ με γνωστό τους που βγήκε θετικός στον ιό. Αυτόματα εκείνη την στιγμή , ίσως από φόβο ,ίσως από κάτι άλλο, ξεκίνησαν να σκέφτονται πως ίσως να είχαν πέσει και αυτοί θύματα, να είχαν κολλήσει και αυτοί. Μόλις μπει στο μυαλό αυτή η σκέψη όλα τα άλλα είναι επόμενα, ξαφνικά έρχονται σκέψεις στο μυαλό όπως: “Το πρωί δεν ένιωθα καλά”,”Μήπως δυσκολεύομαι να αναπνεύσω ”,”Νιώθω το λαιμό μου κάπως στεγνό’. Ουσιαστικά ψάχνοντας τα συμπτώματα τα δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Δεν θέλω να με παρεξηγήσει κανείς, δεν έχω κάποιο λόγο να πιστεύω πως δεν υπάρχει ο ιός, έχω φίλους και γνωστούς που το έχουν περάσει, είχαν τα ίδια συμπτώματα, είχαν τον ιό. Ωστόσο αυτός ο φόβος που μας έχει δημιουργηθεί μπορεί να οδηγήσει σε ένα placebo effect και να μας οδηγήσει να βρούμε συμπτώματα που δεν υπάρχουν επάνω μας. Επίσης ας μην ξεχνάμε πως ένας απλός βήχας δεν σημαίνει πως έχουμε κολλήσει τον ιό.

Βέβαια, θεωρώ πως αν κάποιος έρθει σε επαφή, σε κοντινό διάστημα, με κάποιον που βγήκε θετικός θα πρέπει να πάρει την ατομική ευθύνη και να είναι αρκετά προσεκτικός και αν εμφανίσει ο ίδιος σημαντικά συμπτώματα να κάνει το διάσημο αυτό τεστ σε κάποιο νοσοκομείο! Αυτό θα έκανα και εγώ.

Όπως και να έχει είναι μία δύσκολη κατάσταση και περίοδος που μας πιέζει αρκετά. Η άποψη μου είναι πως πρέπει να φανούμε ψύχραιμοι, να μην βιαζόμαστε σε αβέβαια συμπεράσματα και να ακολουθούμε τις οδηγίες των ειδικών για την προστασία μας αλλά και την προστασία των γύρο μας από την διασπορά του ιού.

Μπούτης Ηλίας

Ζούμε σε μια εποχή που όλα αλλαζουν τίποτα δεν είναι δεδομένο και όλοι μας περνάμε μια εσωτερική κρίση!

Στις δύσκολες λοιπόν μέρες που διανύουμαι,το κοινοβούλιο της Πολωνίας επέλεξε να καταθέσει ένα νομοσχέδιο απαγορεύσεις των αμβλώσεων πράγμα πολύ στρατηγικό κατά τη γνώμη μου καθώς η πανδημία που πλήττει τις χώρες μας μονοπωλεί στα μεσα. Έτσι λοιπόν την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου η πρόταση αυτή γνωστοποιειται και προκαλείται σάλος αντιδράσεων όπως είχε γίνει και το όχι και τόσο μακρινό 2016 στην ίδια χώρα για το ίδιο ζητημα.

Θεωρώντας λοιπόν εξοργιστική την πρόταση αυτή θέλω να παραθέσω την άποψή μου πάνω στο ζήτημα αυτό.

οι άνθρωποι είμαστε όντα που πράττουμε εν γνώση μας έχοντας την κριτική να ξεχωρίσουμε το σωστό από το λαθος και αυτό είναι κατά βαση καθολικό,δεν μπορούμε να αναγκαζουμε κανέναν άνθρωπο να κάνει κατι που θα επηρεάσει την υπόλοιπη ζωή του για πάντα ! το να στερείς από μια γυναίκα να διακοψει μια εγκυμοσύνη η οποια είναι είτε ανεπιθύμητη είτε προβληματικη είναι έγκλημα. Το σώμα μας, μας ανήκει και κανείς δεν έχει δικαίωμα πανω σε αυτό. ΤΩΡΑ πολλοί από σας θα σκεφτείτε πως έγκλημα είναι να σκοτώνεις  μια ψυχή που δεν έχει γεννηθεί ακόμη παρόλα ταύτα η επιστημονική κοινότητα δεν έχει την ίδια άποψη.

Το ζήτημα δυστυχώς είναι βαθύτερο και ξεκινάει από την εφηβική ηλικια, αν λοιπόν θέλουμε να μειωθούν οι εκτρώσεις αυτό που έχουμε να κάνουμε σαν κοινωνία σαν ανθρωπότητα αν θέλετε,είναι η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας ,να μπουν λοιπον ενεργα σα σχολεια μαθήματα που θα διδάσκουν στα παιδια μας για το σεξ ,τις προφυλάξεις και τον σεβασμο στο αντίθετο φύλο.

Ας επιστρέψουμε όμως στο ζήτημα της Βαρσοβίας οπου είναι μια χωρα με 38 εκατ πλυθησμό και οι αμβλώσεις είναι 2000 (νόμιμες)και εδώ έρχεται η οργανωση γυναικειων δικαιωμάτων να πει πως εκτρώσεις γίνονται,απλά είναι πάρανομες και σε άλλες χώρες και ο αριθμός τους δυστυχώς είναι τεράστιος (200.000). Όπως καταλαβαίνουμε λοιπον ενας τέτοιος νόμος δεν θα εξαλείψει τις εκτρώσεις, απλώς θα γίνονται παράνομα ή στο εξωτερικό και γι’αυτό επισημαίνω ότι το θέμα είναι βαθύτερο και πρέπει να στοχεύσουμαι στην εκπαίδευση και ΠΑΛΙ αυτή είναι η λύση για τα προβλήματα που μαστίζουν τον κόσμο μας

Θεοδώρα Ταμπάκη

Η ελληνική πολιτεία, όπως και η ελληνική κοινωνία θεωρούν την διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, όπως και των λατινικών, χάσιμο χρόνου, καθήλωση των παιδιών σε μία αντιπαραγωγική παιδεία, εφόσον οι κλασικές γλώσσες είναι «νεκρές». Κι όχι μόνο, αλλά και οι περισσότεροι μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου, στο άκουσμα της διδασκαλίας των αρχαίων στο πρωτότυπο, δυσανασχετούν.

Κι αυτό, διότι τα αρχαία ελληνικά μιλούν για έναν κόσμο αξιών, παράδοσης, προτύπων και προς μίμηση και προς αποφυγή, που προϋποθέτει κριτική σκέψη, συγκέντρωση, επιμονή και παραγωγική μελέτη, στοιχεία που απουσιάζουν από τις κοινωνικές προτεραιότητες των σημερινών δεδομένων.

Δεν πρόκειται για μια νεκρή γλώσσα, καθότι εντοπίζεται σε πάμπολλες λέξεις όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών, της φιλοσοφίας και της τεχνολογίας, όπως επίσης και στην νέα ελληνική. Ιδίως μέσα από την τελευταία διαπιστώνεται ότι η ελληνική γλώσσα, στην μοναξιά της, εξακολουθεί να αλλάζει εντός της χωρίς, όμως, να μεταβάλλεται σε κάτι διαφορετικό από την ίδια.

Σε αντίθεση με τον πολιτισμό του τώρα, όπου τα πάντα είναι χρόνος και κρίνονται εντός του, για τους αρχαίους τα πάντα ήταν η όψη. Αναρωτιόνταν πάντοτε πώς γίνονται τα γεγονότα και ποια εντύπωση αφήνουν στους ομιλούντες. Με την όψη η γλώσσα εστιάζει στην σχέση και όχι στον χρόνο. Ο χρόνος ήταν δευτερεύον στοιχείο. Διά της όψεως έρχεται η έκφραση πώς και τι γεννιέται από κάθε αρχή και τέλος.

Επιπλέον, οι ήχοι, οι τόνοι και τα πνεύματα εκφράζουν διά της σιωπής την ομορφιά και το νόημα της γλώσσας.  Το ουδέτερο γένος για τους αρχαίους εξέφραζε γλωσσικά το άψυχο, ενώ το αρσενικό και το θηλυκό το έμψυχο. Τα αρχαία ελληνικά δείχνουν ότι η γλώσσα εκφράζει υπαρξιακές κατηγορίες.

Παράλληλα, ο δυϊκός αριθμός, ο οποίος σταδιακά καταργήθηκε , ήταν μία έκφραση της γλωσσικής ανάγκης για κάτι περισσότερο από έναν μαθηματικό αριθμό. Εξέφραζε το μαζί, το νόημα των σχέσεων μεταξύ πραγμάτων και πλασμάτων. Εξάλλου, οι πτώσεις στα αρχαία ελληνικά, όπως και στα νέα ελληνικά, αναδεικνύουν τις ποικίλες μορφές, που ένα και το αυτό όνομα παίρνει, για να εκφράσει τις ποικίλες λειτουργίες του στο εσωτερικό της πρότασης. Η αξία της ευκτικής γίνεται έκφραση, λαχτάρα, πάθος, επιθυμία, ευχή και αποτυπώνει μία μοναδικότητα ανεπανάληπτη.

Τα αρχαία ελληνικά στηρίζονται στην λήγουσα. Οι λατινογενείς λέξεις στις προθέσεις, τα επιρρήματα και τα βοηθητικά ρήματα. Τα αρχαία ελληνικά έχουν την απίστευτη γοητεία το νόημα να μην χάνεται με όποια σειρά κι αν βάλουμε τις λέξεις, για αυτό και η ποικιλία έκφρασης είναι μοναδική.

Για να επιτευχθεί η μετάφραση, η απόδοση στα νέα ελληνικά, απαιτείται η μάθηση και η σκέψη ως προς το πώς το αντιλαμβάνονται αρχαίοι, δηλαδή την αγάπη για την γλώσσα και τα κείμενα. Σε αυτό το σημείο οφείλεται να τονιστεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν λαός και η γλώσσα εξέφραζε έναν λαό και όχι ένα έθνος ή ένα κράτος ή έναν πληθυσμό.

Δεν έχουν σημασία οι διάλεκτοι. Οι Έλληνες, όποια διάλεκτο κι αν μιλούσαν, μπορούσαν να συνεννοηθούν γιατί είχαν την συνείδηση, όπως καταγράφει ο Ηρόδοτος, ότι συναντιούνταν στο όμαιμον, στο ομόγλωσσον, το ομότροπον, το ομόθρησκον.

Κλείνοντας, σύμφωνα με τη Μαργαρίτα Γιουρσενάρ: «αγάπησα την ελληνική γλώσσα γιατί σχεδόν ό,τι καλύτερο ειπώθηκε ποτέ από ανθρώπινα χείλη, ειπώθηκε στα ελληνικά» και με την Βιρτζίνια Γουλφ: «στα ελληνικά επιστρέφουμε, όταν έχουμε κουραστεί από την αοριστία, από τη σύγχυση κι από την εποχή μας»!

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Ώρες ολόκληρες συζητούσαμε με την αδελφή μου ένα Σάββατο βράδυ. Μιλούσαμε για διάφορα θέματα ,λέγαμε αστεία και γελούσαμε μέχρι δακρύων. Αργότερα η συζήτηση πήρε πιο σοβαρές διαστάσεις. Αρχίσαμε να αναλύουμε τους προβληματισμούς μας. Τότε την ρώτησα” “Τι φοβάσαι πιο πολύ”; “Τον θάνατο “μου απάντησε. “Φοβάμαι να μην πεθάνω εγώ ή κάποιος που αγαπώ. Ας μιλήσουμε για κάτι άλλο”..

Η αλήθεια είναι πως αυτός ο φόβος ζει πάντα μέσα μας. Αποφεύγουμε να μιλάμε για αυτό .Δεν μας είναι ευχάριστο. Ειδικά τώρα που οι καιροί είναι δύσκολοι και πρέπει να προσέχουμε πολύ για την υγεία μας η έννοια του θανάτου μας ανησυχεί συχνά. Ανησυχούμε συνεχώς από την στιγμή που θα φέρουμε την ιδέα του θανάτου στο μυαλό μας γιατί δεν ξέρουμε τι υπάρχει μετά από αυτό. Είναι όντως το τέλος ή μήπως όχι; Πώς θα είναι η ζωή μας μετά την απώλεια των αγαπημένων μας;

Τέτοιου είδους απώλειες επηρεάζουν πολύ έντονα τον άνθρωπο. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε περιπτώσεις ανθρώπων που πέφτουν σε κατάθλιψη, στρέφονται στο αλκοόλ, ή αλλάζουν την συμπεριφορά τους, γίνονται δηλαδή πιο απότομοι ή λιγομίλητοι όταν χάνουν δικά τους άτομα. Αυτό που πονάει πιο πολύ είναι πως δεν έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Είναι πάνω από τον άνθρωπο, πάνω από κάθε δύναμη και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό πέρα από το να το αποδεχτούμε.
Αφού λοιπόν δεν μπορούμε να ανατρέψουμε τον θάνατο καθώς αθάνατος δεν είναι κανείς, μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την ιδέα του θανάτου ώστε να μην ανησυχούμε συνεχώς για την στιγμή που θα εγκαταλείψουμε τον επίγειο κόσμο.

Η έννοια του θανάτου είναι κάτι που απασχόλησε πολύ τους αρχαίους φιλοσόφους, αλλά και πιο σύγχρονους συγγραφείς και διανοούμενους. Κάποια γνωμικά που εξέφρασαν για το συγκεκριμένο θέμα συμβάλουν στο να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και να δούμε τον θάνατο με άλλο μάτι ,αρκεί να τα εμπεδώσουμε και στην καθημερινότητα μας. Να τα κάνουμε δικά μας.
Ας δούμε μερικά από αυτά:

• Ο καθένας φεύγει απ’ τη ζωή, σαν να ‘ρθε τώρα μόλις.
• Ο θάνατος δεν είναι τίποτε για μας, γιατί αυτό που αποσυντίθεται δεν έχει αισθήσεις και ό,τι είναι χωρίς αισθήσεις δεν είναι τίποτε για μας.
• Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Κι εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος.
• Ο θάνατος δεν θα πρέπει να μας απασχολεί, επειδή όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι παρών και όταν ο θάνατος είναι παρών, εμείς δεν υπάρχουμε.
• Για εκείνον που κατανόησε πραγματικά ότι δεν υπάρχει τίποτε το φρικτό στο να μη ζει, δεν υπάρχει τίποτε το φριχτό στο να ζει. Επομένως, είναι ανόητος όποιος λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι επειδή θα υποφέρει όταν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή υποφέρει στη σκέψη ότι θα έρθει.
-Επίκουρος

• Νομίζω πως ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο διαχωρισμός δύο πραγμάτων, του ενός από το άλλο, δηλαδή της ψυχής από το σώμα.
• Συμφωνούμε λοιπόν, ότι οι ζωντανοί απ’ αυτούς που έχουν πεθάνει προέρχονται, όπως κι αυτοί που έχουν πεθάνει από τους ζωντανούς.
-Πλάτων

• Ό,τι πεθαίνει δεν πέφτει έξω από τον κόσμο.
-Μάρκος Αυρήλιος

• Καλύτερα να πεθάνουμε μια φορά παρά να υποφέρουμε άσχημα όλες τις μέρες.
-Αισχύλος

• Είναι όμως ο θάνατος ο έσχατος θεραπευτής των κακών.
–Σοφοκλής

• Μη φοβάστε τόσο πολύ τον θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή.
-Μπέρτολτ Μπρεχτ

• Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει ο θάνατος είναι πως είναι επείγον να αγαπήσουμε.
-Eric-Emmanuel Schmit

• Το να είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος στο νεκροταφείο δεν έχει καμιά σημασία για εμένα.
• Το να έχεις στο μυαλό σου ότι πρόκειται να πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος που ξέρω για να αποφεύγεις την παγίδα να σκέπτεσαι ότι έχεις κάτι να χάσεις.
-Steve Jobs

• Το πότε θα πεθάνεις είναι σαν το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού σου… Δεν είναι στο χέρι σου.
-Αρκάς

• Μια αστραπή η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε.
-Νίκος Καζαντζάκης

Αυτός ο φόβος για τον θάνατο μας κρατάει πίσω και μας απομακρύνει από το να απολαύσουμε τον χρόνο που μας απομένει. Δεν ξέρουμε αν είναι πολύς ή λίγος ,αλλά αρκεί για να ζήσουμε μια ζωή όπως μας αρέσει.
Αν ρυθμίσουμε το μυαλό μας να σκέφτεσαι πιο θετικά και αν ενστερνιστούμε τα παραπάνω γνωμικά, οι έγνοιες μας θα είναι λιγότερες και η λαχτάρα μας για ζωή όλο και περισσότερη.