Ζούμε σε μια εποχή που όλα αλλαζουν τίποτα δεν είναι δεδομένο και όλοι μας περνάμε μια εσωτερική κρίση!

Στις δύσκολες λοιπόν μέρες που διανύουμαι,το κοινοβούλιο της Πολωνίας επέλεξε να καταθέσει ένα νομοσχέδιο απαγορεύσεις των αμβλώσεων πράγμα πολύ στρατηγικό κατά τη γνώμη μου καθώς η πανδημία που πλήττει τις χώρες μας μονοπωλεί στα μεσα. Έτσι λοιπόν την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου η πρόταση αυτή γνωστοποιειται και προκαλείται σάλος αντιδράσεων όπως είχε γίνει και το όχι και τόσο μακρινό 2016 στην ίδια χώρα για το ίδιο ζητημα.

Θεωρώντας λοιπόν εξοργιστική την πρόταση αυτή θέλω να παραθέσω την άποψή μου πάνω στο ζήτημα αυτό.

οι άνθρωποι είμαστε όντα που πράττουμε εν γνώση μας έχοντας την κριτική να ξεχωρίσουμε το σωστό από το λαθος και αυτό είναι κατά βαση καθολικό,δεν μπορούμε να αναγκαζουμε κανέναν άνθρωπο να κάνει κατι που θα επηρεάσει την υπόλοιπη ζωή του για πάντα ! το να στερείς από μια γυναίκα να διακοψει μια εγκυμοσύνη η οποια είναι είτε ανεπιθύμητη είτε προβληματικη είναι έγκλημα. Το σώμα μας, μας ανήκει και κανείς δεν έχει δικαίωμα πανω σε αυτό. ΤΩΡΑ πολλοί από σας θα σκεφτείτε πως έγκλημα είναι να σκοτώνεις  μια ψυχή που δεν έχει γεννηθεί ακόμη παρόλα ταύτα η επιστημονική κοινότητα δεν έχει την ίδια άποψη.

Το ζήτημα δυστυχώς είναι βαθύτερο και ξεκινάει από την εφηβική ηλικια, αν λοιπόν θέλουμε να μειωθούν οι εκτρώσεις αυτό που έχουμε να κάνουμε σαν κοινωνία σαν ανθρωπότητα αν θέλετε,είναι η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας ,να μπουν λοιπον ενεργα σα σχολεια μαθήματα που θα διδάσκουν στα παιδια μας για το σεξ ,τις προφυλάξεις και τον σεβασμο στο αντίθετο φύλο.

Ας επιστρέψουμε όμως στο ζήτημα της Βαρσοβίας οπου είναι μια χωρα με 38 εκατ πλυθησμό και οι αμβλώσεις είναι 2000 (νόμιμες)και εδώ έρχεται η οργανωση γυναικειων δικαιωμάτων να πει πως εκτρώσεις γίνονται,απλά είναι πάρανομες και σε άλλες χώρες και ο αριθμός τους δυστυχώς είναι τεράστιος (200.000). Όπως καταλαβαίνουμε λοιπον ενας τέτοιος νόμος δεν θα εξαλείψει τις εκτρώσεις, απλώς θα γίνονται παράνομα ή στο εξωτερικό και γι’αυτό επισημαίνω ότι το θέμα είναι βαθύτερο και πρέπει να στοχεύσουμαι στην εκπαίδευση και ΠΑΛΙ αυτή είναι η λύση για τα προβλήματα που μαστίζουν τον κόσμο μας

Θεοδώρα Ταμπάκη

Η ελληνική πολιτεία, όπως και η ελληνική κοινωνία θεωρούν την διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, όπως και των λατινικών, χάσιμο χρόνου, καθήλωση των παιδιών σε μία αντιπαραγωγική παιδεία, εφόσον οι κλασικές γλώσσες είναι «νεκρές». Κι όχι μόνο, αλλά και οι περισσότεροι μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου, στο άκουσμα της διδασκαλίας των αρχαίων στο πρωτότυπο, δυσανασχετούν.

Κι αυτό, διότι τα αρχαία ελληνικά μιλούν για έναν κόσμο αξιών, παράδοσης, προτύπων και προς μίμηση και προς αποφυγή, που προϋποθέτει κριτική σκέψη, συγκέντρωση, επιμονή και παραγωγική μελέτη, στοιχεία που απουσιάζουν από τις κοινωνικές προτεραιότητες των σημερινών δεδομένων.

Δεν πρόκειται για μια νεκρή γλώσσα, καθότι εντοπίζεται σε πάμπολλες λέξεις όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών, της φιλοσοφίας και της τεχνολογίας, όπως επίσης και στην νέα ελληνική. Ιδίως μέσα από την τελευταία διαπιστώνεται ότι η ελληνική γλώσσα, στην μοναξιά της, εξακολουθεί να αλλάζει εντός της χωρίς, όμως, να μεταβάλλεται σε κάτι διαφορετικό από την ίδια.

Σε αντίθεση με τον πολιτισμό του τώρα, όπου τα πάντα είναι χρόνος και κρίνονται εντός του, για τους αρχαίους τα πάντα ήταν η όψη. Αναρωτιόνταν πάντοτε πώς γίνονται τα γεγονότα και ποια εντύπωση αφήνουν στους ομιλούντες. Με την όψη η γλώσσα εστιάζει στην σχέση και όχι στον χρόνο. Ο χρόνος ήταν δευτερεύον στοιχείο. Διά της όψεως έρχεται η έκφραση πώς και τι γεννιέται από κάθε αρχή και τέλος.

Επιπλέον, οι ήχοι, οι τόνοι και τα πνεύματα εκφράζουν διά της σιωπής την ομορφιά και το νόημα της γλώσσας.  Το ουδέτερο γένος για τους αρχαίους εξέφραζε γλωσσικά το άψυχο, ενώ το αρσενικό και το θηλυκό το έμψυχο. Τα αρχαία ελληνικά δείχνουν ότι η γλώσσα εκφράζει υπαρξιακές κατηγορίες.

Παράλληλα, ο δυϊκός αριθμός, ο οποίος σταδιακά καταργήθηκε , ήταν μία έκφραση της γλωσσικής ανάγκης για κάτι περισσότερο από έναν μαθηματικό αριθμό. Εξέφραζε το μαζί, το νόημα των σχέσεων μεταξύ πραγμάτων και πλασμάτων. Εξάλλου, οι πτώσεις στα αρχαία ελληνικά, όπως και στα νέα ελληνικά, αναδεικνύουν τις ποικίλες μορφές, που ένα και το αυτό όνομα παίρνει, για να εκφράσει τις ποικίλες λειτουργίες του στο εσωτερικό της πρότασης. Η αξία της ευκτικής γίνεται έκφραση, λαχτάρα, πάθος, επιθυμία, ευχή και αποτυπώνει μία μοναδικότητα ανεπανάληπτη.

Τα αρχαία ελληνικά στηρίζονται στην λήγουσα. Οι λατινογενείς λέξεις στις προθέσεις, τα επιρρήματα και τα βοηθητικά ρήματα. Τα αρχαία ελληνικά έχουν την απίστευτη γοητεία το νόημα να μην χάνεται με όποια σειρά κι αν βάλουμε τις λέξεις, για αυτό και η ποικιλία έκφρασης είναι μοναδική.

Για να επιτευχθεί η μετάφραση, η απόδοση στα νέα ελληνικά, απαιτείται η μάθηση και η σκέψη ως προς το πώς το αντιλαμβάνονται αρχαίοι, δηλαδή την αγάπη για την γλώσσα και τα κείμενα. Σε αυτό το σημείο οφείλεται να τονιστεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν λαός και η γλώσσα εξέφραζε έναν λαό και όχι ένα έθνος ή ένα κράτος ή έναν πληθυσμό.

Δεν έχουν σημασία οι διάλεκτοι. Οι Έλληνες, όποια διάλεκτο κι αν μιλούσαν, μπορούσαν να συνεννοηθούν γιατί είχαν την συνείδηση, όπως καταγράφει ο Ηρόδοτος, ότι συναντιούνταν στο όμαιμον, στο ομόγλωσσον, το ομότροπον, το ομόθρησκον.

Κλείνοντας, σύμφωνα με τη Μαργαρίτα Γιουρσενάρ: «αγάπησα την ελληνική γλώσσα γιατί σχεδόν ό,τι καλύτερο ειπώθηκε ποτέ από ανθρώπινα χείλη, ειπώθηκε στα ελληνικά» και με την Βιρτζίνια Γουλφ: «στα ελληνικά επιστρέφουμε, όταν έχουμε κουραστεί από την αοριστία, από τη σύγχυση κι από την εποχή μας»!

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Ώρες ολόκληρες συζητούσαμε με την αδελφή μου ένα Σάββατο βράδυ. Μιλούσαμε για διάφορα θέματα ,λέγαμε αστεία και γελούσαμε μέχρι δακρύων. Αργότερα η συζήτηση πήρε πιο σοβαρές διαστάσεις. Αρχίσαμε να αναλύουμε τους προβληματισμούς μας. Τότε την ρώτησα” “Τι φοβάσαι πιο πολύ”; “Τον θάνατο “μου απάντησε. “Φοβάμαι να μην πεθάνω εγώ ή κάποιος που αγαπώ. Ας μιλήσουμε για κάτι άλλο”..

Η αλήθεια είναι πως αυτός ο φόβος ζει πάντα μέσα μας. Αποφεύγουμε να μιλάμε για αυτό .Δεν μας είναι ευχάριστο. Ειδικά τώρα που οι καιροί είναι δύσκολοι και πρέπει να προσέχουμε πολύ για την υγεία μας η έννοια του θανάτου μας ανησυχεί συχνά. Ανησυχούμε συνεχώς από την στιγμή που θα φέρουμε την ιδέα του θανάτου στο μυαλό μας γιατί δεν ξέρουμε τι υπάρχει μετά από αυτό. Είναι όντως το τέλος ή μήπως όχι; Πώς θα είναι η ζωή μας μετά την απώλεια των αγαπημένων μας;

Τέτοιου είδους απώλειες επηρεάζουν πολύ έντονα τον άνθρωπο. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε περιπτώσεις ανθρώπων που πέφτουν σε κατάθλιψη, στρέφονται στο αλκοόλ, ή αλλάζουν την συμπεριφορά τους, γίνονται δηλαδή πιο απότομοι ή λιγομίλητοι όταν χάνουν δικά τους άτομα. Αυτό που πονάει πιο πολύ είναι πως δεν έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Είναι πάνω από τον άνθρωπο, πάνω από κάθε δύναμη και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό πέρα από το να το αποδεχτούμε.
Αφού λοιπόν δεν μπορούμε να ανατρέψουμε τον θάνατο καθώς αθάνατος δεν είναι κανείς, μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την ιδέα του θανάτου ώστε να μην ανησυχούμε συνεχώς για την στιγμή που θα εγκαταλείψουμε τον επίγειο κόσμο.

Η έννοια του θανάτου είναι κάτι που απασχόλησε πολύ τους αρχαίους φιλοσόφους, αλλά και πιο σύγχρονους συγγραφείς και διανοούμενους. Κάποια γνωμικά που εξέφρασαν για το συγκεκριμένο θέμα συμβάλουν στο να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και να δούμε τον θάνατο με άλλο μάτι ,αρκεί να τα εμπεδώσουμε και στην καθημερινότητα μας. Να τα κάνουμε δικά μας.
Ας δούμε μερικά από αυτά:

• Ο καθένας φεύγει απ’ τη ζωή, σαν να ‘ρθε τώρα μόλις.
• Ο θάνατος δεν είναι τίποτε για μας, γιατί αυτό που αποσυντίθεται δεν έχει αισθήσεις και ό,τι είναι χωρίς αισθήσεις δεν είναι τίποτε για μας.
• Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Κι εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος.
• Ο θάνατος δεν θα πρέπει να μας απασχολεί, επειδή όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι παρών και όταν ο θάνατος είναι παρών, εμείς δεν υπάρχουμε.
• Για εκείνον που κατανόησε πραγματικά ότι δεν υπάρχει τίποτε το φρικτό στο να μη ζει, δεν υπάρχει τίποτε το φριχτό στο να ζει. Επομένως, είναι ανόητος όποιος λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι επειδή θα υποφέρει όταν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή υποφέρει στη σκέψη ότι θα έρθει.
-Επίκουρος

• Νομίζω πως ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο διαχωρισμός δύο πραγμάτων, του ενός από το άλλο, δηλαδή της ψυχής από το σώμα.
• Συμφωνούμε λοιπόν, ότι οι ζωντανοί απ’ αυτούς που έχουν πεθάνει προέρχονται, όπως κι αυτοί που έχουν πεθάνει από τους ζωντανούς.
-Πλάτων

• Ό,τι πεθαίνει δεν πέφτει έξω από τον κόσμο.
-Μάρκος Αυρήλιος

• Καλύτερα να πεθάνουμε μια φορά παρά να υποφέρουμε άσχημα όλες τις μέρες.
-Αισχύλος

• Είναι όμως ο θάνατος ο έσχατος θεραπευτής των κακών.
–Σοφοκλής

• Μη φοβάστε τόσο πολύ τον θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή.
-Μπέρτολτ Μπρεχτ

• Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει ο θάνατος είναι πως είναι επείγον να αγαπήσουμε.
-Eric-Emmanuel Schmit

• Το να είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος στο νεκροταφείο δεν έχει καμιά σημασία για εμένα.
• Το να έχεις στο μυαλό σου ότι πρόκειται να πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος που ξέρω για να αποφεύγεις την παγίδα να σκέπτεσαι ότι έχεις κάτι να χάσεις.
-Steve Jobs

• Το πότε θα πεθάνεις είναι σαν το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού σου… Δεν είναι στο χέρι σου.
-Αρκάς

• Μια αστραπή η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε.
-Νίκος Καζαντζάκης

Αυτός ο φόβος για τον θάνατο μας κρατάει πίσω και μας απομακρύνει από το να απολαύσουμε τον χρόνο που μας απομένει. Δεν ξέρουμε αν είναι πολύς ή λίγος ,αλλά αρκεί για να ζήσουμε μια ζωή όπως μας αρέσει.
Αν ρυθμίσουμε το μυαλό μας να σκέφτεσαι πιο θετικά και αν ενστερνιστούμε τα παραπάνω γνωμικά, οι έγνοιες μας θα είναι λιγότερες και η λαχτάρα μας για ζωή όλο και περισσότερη.

Ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια και συνεχίζει να εκπλήσσει αγοραστές, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, είναι η φωτογραφική δυνατότητα των νέων κινητών. Γιατί όμως οι εταιρείες προσπαθούν τόσο πολύ για εξέλιξη αυτού του συγκεκριμένου χαρακτηριστικού;

Οι νέοι φαίνεται πως εμφανίζουν όλο και περισσότερο πάθος για την φωτογραφία. Όχι μόνο για προσωπική χρήση στα social media αλλά και με μία πιο καλλιτεχνική οπτική σε συνδυασμό με κάποια εξόρμηση στη φύση. Ίσως όμως αυτό να μην οφείλεται σε κάποια άλλη αλλαγή παρά στο γεγονός πως πλέον είναι πολύ πιο εύκολη η απόκτηση μιας συσκευής η οποία προσφέρει την καταγραφή εικόνων υψηλής ευκρίνειας και ποιότητας. Οι φωτογραφικές μηχανές μοιάζουν πολλές φορές με ένα ακριβό όνειρο, όταν μία απλή, αλλά καλή φωτογραφική μηχανή μπορεί να κοστίζει περίπου 400 ευρώ. Πέρα από την τιμή η χρήση μίας μηχανής ως επαγγελματίας, δηλαδή με μία λίγο καλύτερη γνώση του τι ακριβώς καθορίζει η κάθε ρύθμιση, είναι κάτι το οποίο θέλει μία κάποια μικρή εκπαίδευση.

Με τα νέα τεχνολογικά δεδομένα όμως, οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας είναι σε θέση να προσφέρουν στο κοινό τους το κινητό, που όπως και να έχει πλέον είναι ένα δεδομένο, σε συνδυασμό με μία πάρα πολύ καλή κάμερα. Με άλλα λόγια δεν είναι αναγκασμένοι να δώσουν λεφτά για δύο διαφορετικά gadgets, έχουν και τα δύο σε ένα. Πολλά από τα νέα smartphones έχουν κάμερες οι οποίες φτάνουν σε 50mp, και σε δυνατές ρυθμίσεις των shutter speed, του τεχνητού aperture, iso και άλλες ρυθμίσεις που πολλοί ίσως δεν καταλαβαίνουν. Εδώ ,για ακόμα μία φορά ,έρχεται η τεχνολογία και το εξελιγμένο λογισμικού του κινητού να βοηθήσει τον χρήστη. Με τη ρύθμιση της χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης του κινητού , μπορεί η φωτογραφική να αναγνωρίσει το αντικείμενο το οποίο επιθυμείς να αποθανατίσεις και να ετοιμάσει μόνο του τις κατάλληλες ρυθμίσεις. Ως αποτέλεσμα ο χρήστης που δεν έχει καμία επαφή με την φωτογραφική κοινότητα μπορεί να έχει ένα αποτέλεσμα που εντυπωσιάζει και τον ίδιο. Ενώ το να μάθεις να χρησιμοποιείς αυτά τα χαρακτηριστικά ίσως να είναι ένα βιντεάκι μακρυά.

Ίσως να μην έχουν φτάσει ακόμα στο επίπεδο της επαγγελματικής φωτογραφικής μηχανής, ωστόσο η αυτοκρατορία των smartphones ολοένα και εδραιώνεται και στην φωτογραφία και βιντεοσκόπηση. Σε συνεργασία με εταιρείες φακών, όπως η huawei με την leica. Μπορεί να έχουν βρει το τρόπο με τον οποίο παροτρύνουν τον καταναλωτή να δώσει παραπάνω λεφτά για το προϊόν τους αλλά και πάλη η δυνατότητα αυτή είναι κάτι που είμαστε τυχεροί να έχουμε.

Πηγή

Μπούτης Ηλίας

Alter ego , de facto , carpe diem . Πόσες ακόμα φράσεις λατινικών χρειάζεσαι για να πειστείς ότι τα λατινικά υπάρχουν στην ζωή σου;  Αξιοποιείς , σε καθημερινή βάση ένα σημαντικό ποσοστό του λατινικού λεξιλογίου , χωρίς όμως να το αναγνωρίζεις. Εντυπωσιακό ε ; Από την διδασκαλία του ομηρικού έπους, Οδύσσεια , που εισάγεται ο λατινικός όρος in media res (στην μέση των πραγμάτων) , μέχρι το Et cetera (στα αγγλικά etc )που βάζουμε στις εκθέσεις, τα λατινικά παραμένουν στην ζωή μας … ασχέτως αν η γλώσσα αυτή δεν ομιλείται! Ας κάνω , βέβαια και τον δικηγόρο του διαβόλου. Πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι μια γλώσσα που δεν συναντάς , στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα , φυσικό ομιλητή ; Η επαφή με τα λατινικά υφίσταται μόνο στην θεωρητική κατεύθυνση του εκπαιδευτικού συστήματος , στο πανεπιστημιακό ίδρυμα με αντικείμενο την φιλολογία και ενδεχομένως στον δικηγορικό τομέα . Οι θετικές επιστήμες δεν ασχολούνται σε μεγάλο βαθμό με τα λατινικά , καθώς δεν αξιοποιούνται σε αυτόν τον τομέα . Οπότε τα απαξιούν , και μόλις βρεθεί μια φράση που ανάγεται στην λατινική γλώσσα , δύσκολα ξεχωρίζουν το νόημα της και την χρήση της. Τόσο ανάγκη έχουμε μια γλώσσα που δεν μιλάει κανένας ; Κάτι σαν τα αρχαία ελληνικά . Βλέπεις την άρνηση των παιδιών να μάθουν , στρεφόμενοι όλο και περισσότερο στο επιστημονικό πεδίο. Άλλωστε , συνιστά το εξελισσόμενο μέλλον. Τα λατινικά δεν έχουν θέση σε αυτό , υποστηρίζουν μερικοί . Μια ξεχασμένη γλώσσα, που τυχαίνει να στηρίζονται επάνω της όλες οι ευρωπαϊκές γλώσσες. Η ένταξη της στην καθημερινότητα μας , αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα….

 Τα λατινικά είναι η γλώσσα που ομιλούνταν αρχικά στην περιοχή γύρω από τη Ρώμη, το λεγόμενο Λάτιο. Έγινε πολύ σημαντική ως επίσημη γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όλες οι ρομανικές γλώσσες (γνωστές και ως λατινογενείς) προέρχονται από τα λατινικά και πολλές λατινικές λέξεις υπάρχουν στις σύγχρονες γλώσσες όπως τα αγγλικά. Η λατινική γλώσσα ανήκει στον ιταλικό κλάδο των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Είναι συγγενής της αρχαίας ελληνικής στη μορφολογία και τη δομή γενικότερα. Αποτελούσε αρχικά το γλωσσικό ιδίωμα μιας περιοχής που εκτεινόταν από τον κάτω ρου του Τίβερη έως το σημερινό Μόντε Αλμπάνο. Με τον καιρό έγινε η γλώσσα των κατοίκων της Ρώμης και σιγά-σιγά κάλυψε ολόκληρη την επαρχία του Λατίου, οπότε πήρε το όνομα λατινική. Στη συνέχεια, επεκτάθηκε έξω από το Λάτιο, έσβησε τις γειτονικές διαλέκτους που λίγο διέφεραν από εκείνη (σαβινική και μαρσική διάλεκτος), υπερίσχυσε της οσκικής γλώσσας, έσβησε την ουμβρική και, στα χρόνια του Χριστού, τη βενετική. Τέλος απορρόφησε τη μη ινδοευρωπαϊκή Ετρουσκική γλώσσα, την κελτική γλώσσα της κοιλάδας του Πάδου και της εντεύθεν των Άλπειων Γαλατίας , καθώς και τη μεσσαπική. Ποια χαρακτηριστικά ,όμως έχει η λατινική γραφή ;

H λατινική γραφή είναι ομάδα συμβόλων η οποία βασίζεται στους χαρακτήρες του λατινικού αλφάβητου. Αποτελεί την καθιερωμένη μέθοδο γραφής στις περισσότερες δυτικές και κεντρο ευρωπαϊκές γλώσσες, καθώς και σε πολλές γλώσσες σε άλλα μέρη του κόσμου. Διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό αλφαβήτων από οποιοδήποτε άλλο σύστημα γραφής, καθώς και αποτελεί τη βάση του Διεθνούς Φωνητικού Αλφαβήτου. Οι 26 καθιερωμένοι χαρακτήρες – που αντιστοιχούν στο αγγλικό αλφάβητο – περιέχονται στο βασικό λατινικό αλφάβητο του Διεθνούς Οργανισμού Τυποποίησης. Η γραφή ονομάζεται Λατινική ή Ρωμαϊκή, βάσει των γραμμάτων του λατινικού αλφαβήτου και την προέλευση από την αρχαία Ρώμη, το οποίο με τη σειρά του είναι μια μορφή του ελληνικού αλφάβητου της αρχαίας ελληνικής αποικίας της Κύμης στην Μεγάλη Ελλάδα. Κατά τις μεταγραφές λέξεων από άλλα αλφάβητα στο λατινικό η διαδικασία ονομάζεται εκλατινισμός ή λατινοποίηση. Το λατινικό αλφάβητο διαδόθηκε με την επέκταση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε βόρεια Ευρώπη, βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή. Το ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας συνέχισε να χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο την ελληνική γλώσσα ως lingua franca, ωστόσο στη Δύση τα λατινικά επικράτησαν καθολικά με αποτέλεσμα την εμφάνιση των ρομανικών γλωσσών οι οποίες βασίζονται στη λατινική γλώσσα και αλφάβητο. Κατά την σταδιακή υιοθέτηση της λατινικής γραφής από άλλες γλώσσες, τα λατινικά γράμματα έχουν αρκετές φορές χρησιμοποιηθεί για να αναπαραστήσουν φωνήματα τα οποία δεν υπάρχουν σε άλλες γλώσσες οι οποίες γράφονται με το ίδιο σύστημα. Για την αναπαράσταση των νέων αυτών ήχων, δημιουργήθηκαν προεκτάσεις όπως η προσθήκη τόνων σε κάποια γράμματα, ή σύνθεση των γραμμάτων για τη δημιουργία τυπογραφικών συμπλεγμάτων, ή δημιουργία εντελώς νέων μορφών όπως η ύπαρξη ειδικής έννοιας όταν ένα ζεύγος χαρακτήρων χρησιμοποιείται μαζί.

Στην σημερινή εποχή , ακόμα και η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία έχει προωθήσει την μετάφραση των λατινικών κειμένων σε ιταλική γλώσσα , έτσι ώστε να μπορούν να καταλαβαίνουν οι πιστοί και συμμετέχουν στην λειτουργία. Έρευνες έχουν δείξει ότι μόλις 3.000 άνθρωποι, σε όλο τον κόσμο, μπορούν να κάνουν μια προφορική συζήτηση στα λατινικά , ενώ μόνο 100 άτομα σε ολόκληρο το Βατικανό μπορούν να εκφράσουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους σε άπταιστα λατινικά. Η γλώσσα του Βατικανού είναι πια τα ιταλικά. «Αλλά τα ιταλικά, και κάθε άλλη ομιλουμένη γλώσσα, δεν μπορεί να είναι η επίσημη γλώσσα για έναν διεθνή θεσμό, όπως η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Αν χρησιμοποιούσε μια συγκεκριμένη γλώσσα, θα συνδεόταν πολύ με μια χώρα και την κουλτούρα της. Η Εκκλησία χρειάζεται μια «υπερεθνική» γλώσσα, όπως τα λατινικά» αναφέρει  ο Ρομπέρτο Σπάταρο, γραμματέας της Pontificia Academia Latinitatis( Παπική Ακαδημία Λατινικών). Ο πρόεδρος του Ιδρύματος για τις γλώσσες που απειλούνται με εξαφάνιση και  συγγραφέας του «Ad Infinitum», μιας ιστορίας των λατινικών , Νίκολας Όστλερ, σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν αξίζει τον κόπο να μάθει κανείς λατινικά σήμερα, απαντά σε συνέντευξη του: “Νομίζω ναι. Η γνώση τους είναι μια στιβαρή επαφή με τη δύναμη που συνδέει σχεδόν ολόκληρο τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Στους πρώτους αιώνες της, η λατινική ήταν ένας μικρότερος εταίρος των ελληνικών, αλλά οι δύο γλώσσες χώρισαν γύρω στον 5ο αιώνα μΧ, όταν οι ελίτ της Ανατολής και της Δύσης σταμάτησαν να μαθαίνουν η μία τη γλώσσα της άλλης. Για τους επόμενους επτά αιώνες η επικοινωνία κατέρρευσε, και αυτό ήταν μεγάλη πνευματική απώλεια για τη Δύση. Όλες οι απόπειρες που έγιναν, κατά καιρούς στη Δύση, για την ανανέωση της κουλτούρας της (οι Αναγεννήσεις του 9ου, του 12ου και του 15ου αιώνα) άρχισαν με μια μεταρρύθμιση στις σπουδές των λατινικών. Σήμερα, εκτός από την περιοδική χρήση τους στο Βατικανό (η πρόσφατη ανακοίνωση της παραίτησης του Πάπα είναι ένα καλό παράδειγμα), τα λατινικά ζουν στο λυκόφως. Δεν είναι πια πηγή καινοτομίας. Αλλά η μελέτη τους μας βοηθάει να κατανοήσουμε πολλές από τις λέξεις μας, από τους νόμους μας, και από τα ιστορικά προβλήματα και τις ιδέες μας”.

Και ποια είναι η συμβολή του ιταλικού κράτους , ιδιαίτερα του παπικού , αφού από εκεί ξεκίνησαν όλα ; Εύλογα στοχάζεται κάποιος και αναζητά απάντηση στο ερώτημα που θέτει . Σου έχουμε έτοιμη την απάντηση ! Η  Παπική Ακαδημία Λατινικών είναι η ενδέκατη και νεότερη Παπική ακαδημία. Με έδρα την Πόλη του Βατικανού, ιδρύθηκε με σκοπό την προώθηση και την εκτίμηση της λατινικής γλώσσας και του πολιτισμού. Η Ακαδημία αντικαθιστά το ίδρυμα Opus Fundatum Latinitas και συνδέεται με το Παπικό Συμβουλίου για τον Πολιτισμό από το οποίο εξαρτάται. Ιδρύθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 2012 από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ με το motu proprio Latina Lingua, με σκοπό την διάσωση και διάδοση της γνώσης των διαφόρων εκδοχών της σύγχρονης και αρχαίας λατινικής γλώσσας, συμπεριλαμβανομένων των εκκλησιαστικών λατινικών. Ο καθηγητής Ιβάνο Ντιονίτζι και ο Αιδεσιμότατος Πατέρας Ρομπέρτο Σπατάρο στις 10 Νοεμβρίου του 2012 ονομάστηκαν αντίστοιχα πρώτος πρόεδρος και γραμματέας της Ακαδημίας. “Πνοή” , επομένως με αυτόν τον τρόπο δίνει το κράτος στην  παραμελημένη γλώσσα των λατινικών. Προκειμένου να σε κάνω να δεις τα λατινικά με….άλλη ματιά αξίζει να ξέρεις ότι τα λατινικά διαμορφώνουν ένα αξιόλογο ποσοστό του λεξιλογίου ξένων ευρωπαϊκών γλωσσών (πχ Ισπανικά , Ιταλικά , Γαλλικά) και ως απόρροια η γνώση λατινικών σε βοηθά να κατακτήσεις πιο εύκολα τις παραπάνω γλώσσες .

Παρακάτω παραθέτουμε κάποιες από τις πιο σημαντικές λατινικές φράσεις και αποφθέγματα που χρησιμοποιούμε στον καθημερινό μας λόγο :

• Vice versa: Η φράση «vice versa» έχει προκύψει από το λατινικό «αλλάζω» ή «γυρίζω επιτόπου» και δείχνει την αντιστροφή της σειράς κάποιου πράγματος.
• Magnum opus: Η φράση «magnum opus» σημαίνει «μεγάλο έργο», χρησιμοποιείται όταν αναφερόμαστε σε καλλιτεχνικά δημιουργήματα, πίνακες, γλυπτά, μουσικά κομμάτια και υποδηλώνει το σπουδαιότερο έργο ενός καλλιτέχνη.
• Alter ego: Η φράση «alter ego» αποδίδεται μεν στον Κικέρωνα, που φαίνεται όμως ότι τη δανείστηκε από εμάς τους Έλληνες και σημαίνει ένας «δεύτερος εαυτός», ένα «άλλο εγώ». Η σημασία του δεν έχει διαφοροποιηθεί ιδιαίτερα ούτε στις μέρες μας, υποδηλώνοντας τον άλλο μας εαυτό, ίσως ένα κρυμμένο κομμάτι της προσωπικότητάς μας.
• De facto: Η φράση «de facto» σημαίνει «από το γεγονός». Γενικότερα, η έκφραση αυτή, που είναι ευρέως διαδεδομένη, δηλώνει κάτι που συμβαίνει εκ των πραγμάτων, κάτι που είναι πραγματικό κι αληθινό
• In vitro: Με τη φράση «in vitro», που σημαίνει «σε γυαλί» δηλώνουμε οτιδήποτε δεν έχει συμβεί στο ανθρώπινο σώμα ή στο περιβάλλον. Στην πραγματικότητα, η φράση αυτή είναι πολύ γνώριμη σε μαθητές και φοιτητές, καθώς χρησιμοποιείται για να δηλωθεί οτιδήποτε γίνεται σε εργαστηριακές συνθήκες κι όχι σε φυσικό περιβάλλον.
• Carpe diem: Η πιο γνωστή ίσως φράση των Λατινικών που έχει διατηρηθεί στα χρόνια είναι το «carpe diem». Αυτή η έκφραση προέρχεται από ένα ποίημα του Οράτιου και μολονότι έχουν εκφραστεί πολλές και διαφορετικές γνώμες για τη μετάφρασή της, η φράση έχει καταλήξει να αποδίδεται ως «άδραξε τη μέρα» και πολύ συχνά χρησιμοποιείται για παρότρυνση και ενθάρρυνση των ανθρώπων να ζουν τη ζωή τους στο έπακρο καθημερινά.
• Veni, vidi, vici: «Veni, vidi, vici» λέγεται ότι είπε ο ρωμαίος αυτοκράτορας Ιούλιος Καίσαρας για τη νίκη του στο σύντομο πόλεμο με το βασιλιά του Πόντου, Φαρνάκη το Β’, φράση που σημαίνει «ήλθον, είδον και ενίκησα. Η έκφραση χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να μιλήσουμε για κάτι που πετύχαμε εύκολα και χωρίς πολύ κόπο.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Άνδρας – γυναίκα , γυναίκα – άνδρας ! Άβυσσος!!!
Μια σχέση ολέθρια, μαζί δεν κάνουνε και χώρια δε μπορούνε.

Αυτή τη φορά , θα στεναχωρήσω λίγο το δυνατό φύλο ! Αν καθίσουμε λίγο και το σκεφτούμε από που ξεκινάνε όλα λίγο πολύ θα δούμε πως υπάρχει διαφορά μεταξύ τους.
Όπως και να το κάνουμε , όλα ξεκινάνε από τη γυναίκα και εκεί καταλήγουν.

Ο άντρας θα τεκνοποιήσει , η γυναίκα έρχεται να κανει την δύσκολη δουλειά της κύησης , γέννησης , και στη συνέχεια να θρέψει , φροντίσει .
Αυτό κάποτε θεωρούνταν υποχρεώσει της γυναίκας , η μοναδική της δουλειά. Αντιμετωπιζόταν σαν το εργαλείο δημιουργίας ανθρώπου .Και ίσως να είναι έτσι , αλλά αν το δεις από άλλη οπτική γωνία , της γυναίκας της δόθηκε το θαύμα της δημιουργίας ανθρώπου μέσα στο σώμα της , και η ευθύνη που γίνεται αυτόματα ανάγκη και ύπαρξη ζωής .
Εντάξει , δεν θέλω να μειώσω την ανάγκη του άντρα να συνδράμει σε όλο αυτό . Πάντα στον κανόνα υπάρχουν οι εξαιρέσεις .

Στη χώρα μας ακόμα το δουλεύουμε , και είμαστε θα έλεγα , σε καλή πρόοδο αντιμετωπίσεις της γυναίκας , συγκεκριμένα σε αυτό το θέμα .
Σε μερικά μέρη της Ευρώπη βέβαια , η ανατροφή του αγοριού που εξελίσσεται σε άνδρας , έχει φτάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό σεβασμού πλέον στο θεωρητικά αδύναμο φύλο , την γυναίκα.
Η ανατροφή τους ξεκινάει , συνεχίζεται και καταλήγει , στο να σέβονται το θαύμα – εργαλείο , που τους φέρνει έναν απόγονο στη ζωή, γιατί ξέρουν πως χωρίς αυτό οι ίδιοι συνέχεια δεν θα έχουν .

Βέβαια , δεν έχουμε φτάσει στην πληρότητα αυτής της αποστολής παγκοσμίως . Έχει δουλειά ακόμα , για το λόγο πως όλα θέλουν το χρόνο τους .
Θέλει χρόνο να αποδεχτείς κάτι που σε βασανίζει .Οπότε, θέλει χρόνο να αποδεχτείς κάτι που για αιώνες αμέτρητους σε είχε σε ένα βάθρο πρωτιάς και δύναμης , ξαφνικά να συνειδητοποιήσεις πως αν δεν ήταν το θεωρητικά αδύναμο φύλο δεν θα είχες γεννηθεί , μεγαλώσει . Δεν θα είχες γίνει το δυνατό φύλο που δουλεύει και φέρνει το ψωμί στο σπίτι , δεν θα είχες κάνει αμέτρητες επιτυχίες γιατί κάποια από πίσω στηρίζει και “σκούπιζε ”  ότι άφηνες στο πέρασμα σου.

Προς Θεού ,δε θέλω να μειώσω το ανδρικό φύλο . Μια ωθήσει του σεβασμού του προς τη γυναίκα , θέλω να κάνω . Γιατί στον κόσμο αυτό που ζούμε και όσο τα χρόνια γίνονται περίεργα εύκολα, εύκολα και εμείς ξεχνάμε , θυμώνουμε , αγριεύουμε μπροστά στην αλήθεια .
Μα και στο τέλος του ταξιδιού που λέγεται ζωή , ποιος είναι αυτός που θα περιποιηθεί το σώμα για το ταξίδι χωρίς επιστροφή ; Ποιος είναι αυτός που θα κρατήσει την μνήμη ;
Από την αρχαία ιστορία , στη θρησκεία , από πολιτισμό σε πολιτισμό , όλα γύρω της γυρίζουν .

Όχι ισότητα δεν υπάρχει μεταξύ των φύλων , θεωρώ. Πάντα θα ανταγωνίζονται τι κάνει καλύτερα ο ένας από τον άλλον. Πάντα θα υπάρχουν τα κατάλοιπα των παλιών εποχών που το “αδύναμο” φύλο υποδουλώνεται στην δύναμη, τα μπράτσα , την βαριά φωνή και την ψυχρή τετράγωνη σκέψη του άλλου φύλου .
Μέχρις ότου αυτές οι γενιές τελειώσουν το ταξίδι τους και πάρουν θέση οι νέες γενιές , που θα φέρουν σε ισορροπία τα πράγματα.

Θα κλείσω , αφήνοντας μια τροφή για σκέψη στη γυναίκα , λέγοντας πως μιας και είναι το θαύμα – εργαλείο , είναι κι αυτή που έχει την ευθύνη να μεγαλώσει σωστά , υγιή, με σεβασμό και ταπεινότητα το θεωρητικά δυνατό φύλο ώστε να έχουμε ένα αποτέλεσμα πραγματικού δυνατού φύλου.

Κύκλος είναι όλα . Και ο κύκλος κλείνει εκεί που ξεκινάει .

Οι εμπειρίες που επιλέγω να μοιράζομαι, θέλω -σχεδόν- πάντα να έχουν το βιωματικό αποτύπωμα γιατί πιστεύω πως το βίωμα διδάσκει και μπορεί να αποδειχθεί βοηθητικό, τόσο για αυτόν που το μοιράζεται, όσο και για αυτόν που το μαθαίνει.
Σήμερα θέλω να μοιραστώ πως ένα κομμάτι χαρτί κι ένα μολύβι άλλαξαν μέσα σε μια νύχτα ένα πολύ βαρύ συναισθηματικό φορτίο που κουβαλούσα για πολύ καιρό.

Ένα κομμάτι χαρτί κι ένα μολύβι ή ένα στυλό ή ένα application στο τηλέφωνο ή ένα φύλλο εγγράφου στον υπολογιστή. Το να γράφεις μπορεί να αποδειχθεί μια βαθιά απελευθερωτική διαδικασία σε όποια μορφή κι αν το επιλέξεις και η πορεία μας δείχνει ποιος τρόπος μας ταιριάζει καλύτερα.
Σε μένα η μυρωδιά του χαρτιού νίκησε.

Ήταν μια μέρα, πριν πολύ καιρό, που ο εσωτερικός μου κόσμος ήταν σε τόσο κακή κατάσταση, από τις μέρες αυτές που δεν σε χωρά ο τόπος. Παρακαλούσα να έρθει η ώρα να τελειώσω απ’ τη δουλειά, να γυρίσω σπίτι και να κλάψω τόσο που να μην έχω άλλο πια μέχρι να στερέψουν όλα. Ήταν η μόνη τροφή που είχε ανάγκη ο εαυτός μου για να επιβιώσει εκείνη την μέρα.
Μια σειρά καταστάσεων, αποφάσεων, πράξεων, ένας άνθρωπος.
Είναι οι μέρες που σου φταίνε όλοι και όλα. Οι μέρες που συνειδητοποιείς πως η θλίψη που προσπαθούσες να κρύψεις κάτω απ’ το χαλάκι είναι τόσο μεγάλη, που επισκιάζει τα πάντα. Ή θα την αφήσεις να βγει πάνω στην επιφάνεια και θα την αντιμετωπίσεις κατά μέτωπο ή θα σε αρρωστήσει μια και καλή.

Όταν τελείωσα επιτέλους απ’ τη δουλειά -αιώνες μου φάνηκαν οι ώρες μέχρι να τελειώσει-, με το που πήρα τον δρόμο της επιστροφής τα δάκρυα ήδη έτρεχαν σαν χείμαρρος. Η υπομονή είχε πια εξαντληθεί και κάθε όριο ήταν πλέον ξεκάθαρο.
Φτάνοντας σπίτι κι όσο περνούσε η ώρα η διάθεση μου χειροτέρευε. Δεν μπορούσε τίποτα να απαλύνει την θλίψη που είχε αγκιστρωθεί μέσα μου. Δεν μπορούσα να εξωτερικεύσω τα όσα ένιωθα, όσο κι αν προσπαθούσα. Όσο κι αν μιλούσα μόνη μου -ναι το έκανα κι αυτό- κι ας έβριζα κι ας φώναζα τα γιατί μου, αυτά φούντωναν ακόμη περισσότερο αντί να καταλαγιάζουν. Μέσα στην όλη την θολούρα της στιγμής, το μάτι μου έπεσε σε έναν ντοσιέ που είχα παρατημένο κάπου πάνω στο γραφείο. Χωρίς να το σκεφτώ το άρπαξα και ξεκίνησα να γράφω. Θυμάμαι έγραφα για ώρα, τόσο που σχεδόν είχε ξημερώσει.  
Προσπάθησα κάποια στιγμή να θυμηθώ πως έφτασα στην ανάγκη αυτή παίρνοντας τον ντοσιέ και γράφοντας μανιωδώς αλλά μάταια. Ήταν τόσο έντονα κι άσχημα τα συναισθήματα που ένιωθα, που πολλά από αυτά περνούσαν δίχως η λογική να τα πάρει χαμπάρι.   
Το να γράφω ήταν μια διαδικασία που πάντα την απολάμβανα και μου έκανε καλό και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν μ’ ένα μολύβι κι ένα τετράδιο στο χέρι γράφοντας σκέψεις και προβληματισμούς, αναμνήσεις και συναισθήματα. Μια συνήθεια που για κάποιον λόγο είχα αφήσει πολλά χρόνια πίσω κι από κείνο το βράδυ και μετά, αποτέλεσε ένα κομμάτι μιας καθημερινότητας.

Αυτό που συνέβη εκείνη την νύχτα μου άλλαξε κάθε επόμενη μέρα. Ήταν το φάρμακο, το χάπι που άλλαξε ριζικά όλη μου τη διάθεση. Άδειασα, άδειασα από τα πάντα κι από τα όσα ένιωθα. Πολύ περίεργο έτσι; Ένα χαρτί κι ένα μολύβι πως μπόρεσαν να μου αλλάξουν όλη τη ψυχολογία. Είχα γράψει τόσα που διαβάζοντάς τα την επόμενη δεν το πίστευα κι εγώ η ίδια. Ήταν όλα όσα είχα μέσα μου και δεν μπορούσαν να βγουν με άλλον τρόπο. Ίσως ήταν μία από τις μη συνειδητές διαδικασίες του οργανισμού για τις ανάγκες της επιβίωσης κι αυτοσυντήρησης. Ίσως κι όχι, ακόμα και τώρα δεν μπορώ να το πω με βεβαιότητα. Αυτό που σίγουρα ξέρω πια είναι, πως από εκείνη τη μέρα και μετά ότι με συνέδεε με όλες αυτές τις καταστάσεις είχε κοπεί. Τόσο απλά όσο ακούγεται, μαχαίρι.

Το παραπάνω βέβαια είναι μόνο ένα κομμάτι από τα πολλαπλά οφέλη που έχει κάποιος γράφοντας και πραγματικά μπορώ να απαριθμήσω πολλά μέσω των δικών μου βιωμάτων.  
Ενδεικτικά θα πω μέσα από την δική μου εμπειρία πως η γραφή ακονίζει τις γωνίες του μυαλού και της μνήμης. Μπορεί να επαναφέρεις μνήμες που ούτε καν ήξερες πως τις είχες. Το μυαλό είναι ένας λαβύρινθος άπειρων δυνατοτήτων, το να γράφεις σου ανοίγει δρόμους και δυνατότητες που ίσως να μην είχες φανταστεί και ζήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Εμπλουτίζει το λεξιλόγιό, αρχίζεις μέχρι και να θυμάσαι γραμματικούς κανόνες που είχες ξεχάσει εδώ και χρόνια γιατί βοηθάνε στην έκφραση και στην αποτύπωση της σκέψης σου τη στιγμή που γράφεις.
Σε κάνει δημιουργικό, σου γεννά ιδέες, δίνει χρώμα στις σκέψεις σου, τους δίνει μορφή και σχήμα.
Ταξιδεύεις κυριολεκτικά παντού, όπου είχες ποθήσει να πας.
Γίνεσαι πιο παρατηρητικός, με τον εαυτό σου, τους άλλους, τον κόσμο γύρω σου.
Γράφοντας εκφράζεις όσα θα ήθελες να πεις αλλά ποτέ δεν έκανες μέσω του προφορικού λόγου.

Είναι πολλές οι περιπτώσεις ψυχοθεραπείας όπου οι θεραπευτές παροτρύνουν τους θεραπευόμενούς τους να γράφουν τις σκέψεις τους κρατώντας ημερολόγια. Έχει αποδειχθεί επιστημονικά το όφελος της εκφραστικής θεραπείας μέσω της γραφής στην ψυχική υγεία.

Διαβάζεις ενδεχομένως περισσότερο. Όταν μπαίνεις στην διαδικασία να γράφεις για πράγματα που σε ενδιαφέρουν, σκέφτεσαι ή αισθάνεσαι νιώθεις και μια εσωτερική ανάγκη να διαβάσεις και τις σκέψεις άλλων ανθρώπων. Γνωρίζεις για το πως νιώθουν, το πως σκέφτονται. Τρέφει την ενσυναίσθηση σου και την συναισθηματική σου νοημοσύνη.
Και κάπως έτσι βουτάς σε μια απύθμενη πηγή έκφρασης και σκέψεων που εν τέλει καθρεφτίζεται και στην δική σου εκφραστικότητα.

Νιώθω ευγνώμων για όλα όσα συνέβησαν εκείνη την ημέρα. Γιατί όχι μόνο μπόρεσα να ελευθερωθώ από τα όσα με βάραιναν αλλά και να είμαι εδώ στο τώρα και να μπορώ να τα μοιράζομαι.

~be Creative and stay Metal~
Κατερίνα Γιάτσα

Στην καθημερινότητά μας συνηθίζουμε να διαχωρίζουμε και να διαφοροποιούμε ανάμεσα στα γνωστά και στα άγνωστα, στα δικά μας και στα ξένα. Τέτοιοι διαχωρισμοί αποτελούν θεμελιώδη πρότυπα προσανατολισμού και αξιολόγησης της πραγματικότητας και δεν πρόκειται για ξεχωριστές εφευρέσεις των υποκειμένων.

Ο προσδιορισμός του άλλου ως ξένου σχετίζεται με τον τρόπο οργάνωσης της εκάστοτε κοινωνικής τάξης των πραγμάτων, η οποία αναδεικνύει τον ξένο. Ως ξένος προσδιορίζεται αυτός που δεν προβλέπεται ως μέρος της καθιερωμένης πολιτισμικής πραγματικότητας και μπορεί να αμφισβητήσει τα αυτονόητα στοιχεία αυτής της πραγματικότητας. Ό,τι βρίσκεται εκτός συνόρων του γνωστού ορίζεται ως ξένο.

Στο πλαίσιο της νεωτερικότητας ξένος είναι ο μετανάστης ή ο πρόσφυγας, δηλαδή ο άνθρωπος που δε φέρει το status του εθνικού πολίτη και δεν μπορεί, κατά συνέπεια, να απολαμβάνει πολιτικά δικαιώματα.

Η παρουσία του ξένου στην κοινωνία μας επισύρει τον φόβο και την δυσπιστία, καθώς δεν δύνανται να ενταχθεί και, επομένως, προσδιορίζεται ως φορέας αμφισβήτησης της κοινωνικής τάξης. Ο φόβος αυτός εδράζεται στην προκατάληψη ότι οι ξένοι μάς απειλούν σε σχέση με κάποια από τα αγαθά που απολαμβάνουμε και θεωρούμε σημαντικά στην ζωή μας.

Ο φόβος για τον ξένο είναι φόβος για το άγνωστο. Οι αρχαϊκές και παραδοσιακές κοινωνίες αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους σαν έναν μικρόκοσμο. Πέρα από τα όρια αυτού αρχίζει η περιοχή του αγνώστου, του άμορφου. Στις πρωτόγονες κλειστές κοινωνίες ο ξένος δεν είναι μέλος της φυλής και κάθε μη μέλος είναι ένας εν ενεργεία ή εν δυνάμει εχθρός της κοινότητας, αποτελώντας το στοιχείο της αποσύνθεσης και της διάλυσης. Στην βάση αυτή αναπτύχθηκαν διάφορες δοξασίες για την επικινδυνότητα και τις βλαβερές ιδιότητες του ξένου.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός

Πολλές φορές καθώς περνώ από την οδό Λαγκαδά, παρατηρώ έναν ηλικιωμένο κύριο στην προσπαθεία του να διασχίσει τον δρόμο, με κατεύθυνση προς ή από τα Συμμαχικά. Αυτό ήταν το έναυσμα, ώστε να ασχοληθώ και να μεταφέρω την εμπειρία μου.

Ενα πρωινό κοντοσταθηκα έξω από την επιβλητική πύλη, η οποία είχε γραμμένα στα σερβικά “Српско војничко гробље на Зејтинлику”. Περνώντας την ξεπροβάλλει μια τεράστια έκταση, δεντρόφυτη από της δύο πλευρες, στο ενδιάμεσο υπαρχει χωμάτινος δρόμος που οδηγεί σε ένα επιβλητικό τεράστιο κτίριο. Το οποίο θυμίζει εκκλησία και στα αριστερά υπάρχουν σταυροί. Το συγκεκριμένο κτίριο είναι το Σερβικό μαυσωλείο, όπου φυλάσσονται τα οστά, περίπου 5000 Σέρβων στρατιωτών.

Το ίδιο επιβλητική με το μαυσωλείο, είναι και η παρουσία του ηλικιωμένου κυρίου. Ντυμένος όπως ακριβώς τον έβλεπα τόσα χρόνια να διασχίζει την Λαγκαδά. Φοράει ένα στρατιωτικό δίκοχο και ένα χακί στρατιωτικό χιτώνιο με το σερβικό εθνόσημο ο κος Γιώργος Μιχαήλοβιτς, Σέρβος στην καταγωγή, άνω των 90 ετων είναι ο φύλακας του Σερβικού τομέα. Μια δουλειά την οποία κληρονόμησε από τον παππού του, ο οποίος την κληροδότησε στον πατέρα του. Περιποιείται τον χώρο, κλαδεύει τα δέντρα, καθαρίζει και προσέχει τους τάφους, ξεναγεί και εξηγεί στους επισκέπτες την ιστορία των κοιμητηρίων.

Τα Συμμαχικά κοιμητήρια του Ζέιτενλικ, αποτελούν την μεγαλύτερη νεκρόπολη στρατιωτών της Ελλάδος. Βρίσκονται θαμμένοι σχεδόν 20.500 στρατιώτες της Αντάντ (Entente), οι οποίοι πολέμησαν και έπεσαν στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Μακεδονικό Αγώνα. Συμμαχικά ονομαστηκάν επειδή οι στρατιώτες ήταν συμμαχικών χωρών από Γαλλία, Ρωσία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Σερβία. Για αυτό το λόγο ο χώρος των κοιμητήριων χωρίζεται σε πέντε τομείς, τον Γαλλικό, Ρωσικό, Αγγλικό, Ιταλικό και Σερβικό, που βρίσκονται θαμμένοι στρατιώτες από τα ανάλογα κράτη, υπάρχουν και μερικοί Βούλγαροι. Ζέιτενλικ (Zeytinlik) στα τουρκικά σημαίνει ελαιώνας και επειδή στην περιοχή παλιά υπήρχε ελαιώνας, παρέμεινε αυτή η ονομασία.

Η ενέργεια που αναβλύζει από αυτό το μέρος είναι μοναδική και τα συναισθήματα ποικίλουν. Δεος, σεβασμός, συγκίνηση, εκτίμηση, αφοσίωση και πολλά ερωτήματα. Η ιστορία αρχίζει να γίνεται ταινία που προβάλλεται στο μυαλό και μεταδίδεται το συναίσθημα που βίωναν οι στρατιώτες. Όλοι αυτοί οι αγωνιστές, που άφησαν την τελευταία τους πνοή στο μέτωπο του Μακεδονικού Αγώνα, σε μια ξένη χώρα, υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματα της. Δίνοντας σε όλους εμάς το δικαίωμα να ζούμε ελεύθεροι στον τόπο μας. Συγκινήθηκα καθώς αναρωτήθηκα πόσο δύσκολο φαντάζει αυτό στις μέρες μας. Άραγε πόσοι από εμάς θα μπορούσαμε να πολεμήσουμε, να αγωνιστούμε ως τέλους για τις αξίες μας και να “πέσουμε” σε μια ξένη χώρα, χωρίς του συγγενείς μας να μας κηδεψουν; Ο κος Γιώργος Μιχαήλοβιτς, αποτελεί το ζωντανό παράδειγμα αυτού του ιστορικού μέρους των Συμμαχικών κοιμητηρίων. Θεωρώ ότι δεν είναι μόνο φύλακας, αλλά άξιος συνεχιστής, ο οποίος ενσαρκώνει την δύναμη της θέλησης για ειρήνη και απελευθέρωση, την δύναμη της προσπάθειας για ζωή με ηθικές αξίες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά καιρούς έχουν δοθεί δωρεάν συναυλίες μέσα στα μνήματα του Ζέιτενλικ, στα πλαίσια της λήξης του Α Παγκόσμιου Πολέμου και της Βαλκανικής Πλατείας. Συμμετείχαν μεγάλα ελληνικά και ξένα ονόματα καλλιτεχνών. Σας παραθέτω μερικές εκδηλώσεις: 2/9/19 Φαραντούρη – Λεκκας, 29/9/18 “Επαναφορά της Ειρήνης για τα 100 χρόνια λήξης του Α Παγκόσμιου Πολέμου” Philippe Forget – Μαριλένα Λιακοπούλου – Δημήτρη Πάτρα, 28/9/17 Φραγκούλης – Περρής, 4/9/14 Συναυλία Dans la malle du poilu.

Στα Συμμαχικά μνήματα του Ζειτενλικ ξεπροβάλλει ένας “μικρός κόσμος” με τεράστια ιστορία έτοιμος προς ανακάλυψη, αξίζει να το επισκεφτείτε!!!

Μαρία Ζαμπίδου

Δεν σου αρέσει τίποτα από το σήμερα, φτιάξε το αύριο όπως σ΄αρέσει.
Δεν μπορείς να ανεχτείς τον εαυτό σου; άλλαξέ τον.
 Μην αρκείσαι στα λίγα όταν είσαι φτιαγμένος για τα πολλά.
Μην συντονίζεσαι με την καθημερινότητα, όταν μπορείς να ζήσεις στιγμές, έστω και ελάχιστες απόλυτης ικανοποίησης της ύπαρξής σου, μην βάζεις όρια στις επιθυμίες σου.
Σκέψου πως ίσως δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία.
Πιάσε αυτήν που είναι μπροστά σου και δημιούργησε, μπορείς…
Αγάπα.. αγάπα με όλο σου το είναι με όλες τις αισθήσεις σου, αυτόν που σε θέλει δυνατό, όποιον σε κάνει να νιώθεις καλύτερος. Πίστεψε σ’ εκείνον που θέλει να σου δώσει φτερά και όχι σ’ αυτόν που σε θέλει κλεισμένο σ’ ένα χρυσό κλουβί… μονα- δικό του.

Σκέψου πως οι κακές στιγμές στην ζωή υπάρχουν για να μας κάνουν να εκτιμούμε τις καλές, αν δεν πληγωθείς δεν έχεις δικαίωμα να πεις πως τα έζησες όλα.
Μέσα στο παιχνίδι κι αυτό.
Κι αν ποτέ νιώσεις πως έχεις χάσει τον έλεγχο, αν δεν μπορείς να βάλεις τάξη στη ζωή σου, μη λυγίζεις, απλά πίστεψε πως αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα.. μπορείς! Ίσως χρειαστεί να έχεις δίπλα σου κάποιον που θα πιστεύει σε σένα, που θα σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις και που αργότερα θα μοιραστείς τη χαρά της επιτυχίας.
Πολλές φορές όλοι σταθήκαμε μπρος σε ένα δίλημμα, ακολούθησε τότε το δρόμο της καρδιάς, άφησε αυτή να αποφασίσει, ακόμη κι αν κάνει λάθος θα έχεις για πάντα την ευχαρίστηση να λες ότι την ακολούθησες και να είσαι σίγουρος ότι οδηγεί σε ταξίδια υπέροχα.
Πες στον εαυτό σου, χρειάζομαι αγάπη ηρεμία ευτυχία γέλιο χαρά συνεννόηση συζήτηση, χρειάζομαι και δικαιούμαι να τα ζήσω.
Πως και ποιος θα σου τα προσφέρει όλα αυτά…
Αλυσίδα… αν δεν τα δώσεις δεν θα τα πάρεις πίσω.
Αν δεν τα προσφέρεις δεν θα στα χρωστάει κανείς.
Ζήσε με τον έρωτα..ερωτεύσου τα πάντα γύρω σου, μα πιο πολύ εκείνον που θα σε κάνει να προχωράς και να νομίζεις πως αν σηκώσεις το χέρι σου θα αγγίξεις τον ουρανό. Κάντο όπως θες, όπως σ αρέσει, ζήσε όπως θες, σου αξίζει. Μην ακούς τις σειρήνες δίπλα σου, αυτές την δουλειά τους κάνουν. Συγκεντρώσου στο στόχο σου, μόνο τότε θα πετύχεις…
Και μην ξεχνάς πως η καρδιά είναι δικιά σου, χάρισε την, ξόδεψε την, αλλά πάντα να την ακούς, αυτή ξέρει τα πάντα για σένα ..

από την Κωνσταντίνα Γεράκη