Πολιτισμός…Μια λέξη πολλές σημασίες .

Η τέχνη είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας μας, είναι πνευματικό αγαθό. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν προνόμιο των λίγων, των εκλεκτών, στις μέρες μας πάλι είναι δικαίωμα όλων! Άνθρωποι εργάζονται και ζουν μέσα από την τέχνη είτε αυτή ονομάζεται θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, ζωγραφική, γλυπτική. Ανθρωποι επίσης παίρνουν ζωή από αυτήν ψυχαγωγούνται και ξεφεύγουν από την δύσκολη καθημερινότητα.

Την πλάτη της λοιπόν γυρνάει η πολιτεία ακόμη μια φορά στον κλάδο της καλλιτεχνικής δημιουργίας λόγο της υφιστάμενης κατάστασης που επικρατεί και τα μέτρα που έχουν ληφθεί για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Θλίψη μου προκαλούν τα ισχύοντα μέτρα καθώς φαίνεται ότι ο ιός συχνάζει σε θέατρα, σινεμά, μουσεία, ενώ αντίθετα απεχθάνεται τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τα παιδιά μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών. Ωστόσο ας πάρουμε αυτή την συνθήκη ως πραγματική, που είναι η στήριξη των αρχών για τους εργάτες της τέχνης; Να σας απαντήσω ευθύς αμέσως, πουθενά!

Η λέξη πολιτεία έχει ετυμολογική συγγένεια με την λέξη πολιτισμός. Στην Ελλάδα του σήμερα πάλι, αυτές οι δύο λέξεις δεν έχουν καμία σχέση, όπως αποδεικνύεται συνεχώς.

Ο κόσμος του θεάματος και όχι μόνο ματωνει, άνθρωποι δουλεύουν κάτω από αντίξοες συνθήκες πολλές ώρες, παίρνοντας ελάχιστα χρήματα και χωρίς καμία αναγνώριση καταπώς φαίνεται.

Φυσικά δεν είναι ο μοναδικός κλάδος που επλήγησε ενώ παράλληλα καλείτε να ορθοποδήσει στις καθόλου βέβαιες μέρες που ακολουθούν!

Άραγε πόσες φορές πονέσαμε συναισθηματικά από κάτι που συναίβει ή πονέσαμε σωματικά απο έναν τραυματισμό ; Το σώμα μας , το πρόσωπο μας , εμείς ,καθρέφτες των συναισθημάτων μας. Ότι νιώθουμε μπορεί απο την πρώτη στιγμή ή στη διάρκεια το σώμα μας να μας το δείξει.

“Το να κρατάς το θυμό σου είναι σαν να πίνεις δηλητήριο και να περιμένεις να πεθάνει ο άλλος” , αυτή είναι μια ρήση του Βούδα. Ουσιαστικά , αυτό που θέλει να μας πεί είναι πως κρατόντας έναν θυμό μόνιμα μέσα μας, ακόμα και να μην τον εξωτερικεύσουμε , θα φανεί στο πρόσωπο μας. Είναι ένα δηλητήριο που δεν κάνει κακό στον απέναντι παρα μονο σε εμας τους ίδιους. Αν παρατηρήσουμε το πρόσωπο ενός μόνιμα θυμωμένου ανθρώπου , θα δούμε πως το πρόσωπο ζαρώνει, τα μάτια μικραίνουν και το στομα είναι ένα σφιγμένο αγέλαστο στομα. Το σώμα είναι επισης και αυτό σφιγμένο , αγέροφο , και η ενέργεια που εκπέμπει όπου σταθεί είναι ηλεκτρισμένη.

Ας συγκρίνουμε ένα χαρούμενο άνθρωπο…πραγματικά χαρούμενο! Τα μάτια γυαλίζουν , είναι φωτινά και ορθάνοιχτα σαν να θέλουν να ρουφίξουν όλο το φως της μέρας. Το στόμα παίρνει μία κλήση καμπυλωτή προς τα πάνω , ακόμα και όταν δεν είναι αισθητό απο το μάτι. Το πρόσωπο και αυτό είναι καθαρό, λείο , λάμπει σαν να του έχεις βάλει φίλτρο μπροστά. Το σώμα σταθερό ή μη , είναι σαν να χορεύει.

Όλα λοιπόν αυτά που νιώθουμε , βγαίνουν στο σώμα μας. Άγχος , πίεση, θα χτυπήσει σε ψυχοσωματικά. Κακία , χτυπάει στο στομάχι. Δεν λέμε ” χολή έβγαλε αυτός”…από κάπου βγαίνουν και αυτά. Όταν κάτι μας βαραίνει συναισθηματικά , πόνοι στον αυχένα και στο κεφάλι. Το σώμα μας , μας μιλάει και μας τα λέει όλα , αρκεί εμείς να το ακούσουμε , να το προσέξουμε και θα πάρουμε τις απαντήσεις.

Σε μια ζωή γέματη προβλήματα και προβληματισμούς, μέσα σε έναν κόσμο επιρρεασμένο , στάσου σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης σου , πάρε πασατέμπο και παρακολούθα τον κόσμο. Έχεις ξεκινήσει ένα ταξίδι μέσα στον κόσμο των συναισθημάτων τους. Θα δείς πως θα ανακαλύψεις μεγάλο αριθμό ανθρώπων με πρόσωπο και σώμα σαν την πρώτη περιγραφή που κάναμε . Και φυσικά αυτό είναι λυπηρό. Μα θα δείς και κόσμο που θα σου δημιουργήσει χρώματα μέσα σου. Και θα σου δώσει λίγη ελπίδα πως όλα μπορούν να γίνουν.

Η ψυχική ύγεια είναι εξίσου σημαντική με την σωματική. Είναι δύο ενωμένοι κρίκοι .

“Νούς υγιείς εν σώματι υγιεί” .

Παρασκευή μεσημέρι ήταν όταν ξαφνικά το νησί ταρακουνήθηκε με πρωτοφανή τρόπο,γεγονός που είχαμε να δούμε από παλαιότερα χρόνια στην Ελλάδα καθώς μιλάμε για σεισμό της τάξης των 7 ρίχτερ.Πανικόβλητοι οι κάτοικοι της Σάμου βγήκαν απ’τα σπίτια τους, ενώ άλλοι πάνω στον πανικό τους παρέμειναν εντός αυτών καθώς δε μπόρεσαν να αντδράσουν έγκαιρα.Καταγόμενη απ’το πανέμορφο αυτό νησί αλλά μη ζώντας πλέον εκεί μόνιμα, δέχτηκα τηλέφωνο απ’τα συγγενικά μου πρόσωπα όπως κάθε φορά ,περιμένοντας να ακούσω τα καθημερινά τους νέα.Η μητέρα μου,φανερά πανικόβλητη και ταραγμένη προσπάθησε να μου εξηγήσει τον φόβο και την ανησυχία που ένιωσε κατά τη διάρκεια του σεισμού. Η αλήθεια είναι, ότι ενώ για καλή μου τύχη δεν ήμουν εκεί κατάφερα να νιώσω απόλυτα τον φόβο της στην ψυχή και το μυαλό μου. Ο σεισμός παρόλο που είχε επίκεντρο βορειοδυτικά της Σάμου ήταν αισθητός και στην Αττική.Παρόλα αυτά πολλοί κάτοικοι της Αττικής δεν αντιλήφθηκαν τίποτα.

Οι πιο πολλοί απο εμάς δυστυχώς όταν ακούμε κάποιο άσχημο νέο που δεν μας αφορά άμεσα εθελοτυφλούμε, αλλά πως είναι δυνατόν να κλείσεις τα μάτια και τα αυτιά σε κάτι τόσο ολέθριο και επώδυνο; Ειδικότερα όταν πρόκειται για την ιδιαίτερη πατρίδα σου, που εκεί μεγάλωσες σα παιδί, πάτησες τα χώματα της,έκανες αμέτρητες βόλτες στα σοκάκια της, τα καλοκαίρια κολυμπούσες στις γαλαζοπράσινες θάλασσες της ,την πονάς μέσα απτην ιστορία της, τους ανθρώπους της κ την πορεία της.

Πολλοί άνθρωποι έμειναν άστεγοι καθώς πολλά απ’τα σπίτια που κατοικούνταν κρίθηκαν ακατοίκητα.Στην πρωτεύουσα του νησιού, το Βαθύ, το οποίο πλήττεται όχι μόνο απ’τις καταστροφικές συνέπειες του σεισμού αυτού, αλλά είναι έρμαιο και του μεταναστευτικού προβλήματος εδώ και κάποια χρόνια, προκλήθηκε τσουνάμι αμέσως μετά τη σεισμική δόνηση.Μπορείτε να φανταστείτε όλες τις συντριπτικές συνέπειες που προκλήθηκαν στα μαγαζιά και τα σπίτια της περιοχής απ’το νερό της θάλασσας, που παρέσυρε στο διάβα του τις περιουσίες χρόνων και κόπους πολλών.Μεγάλο τμήμα της ιστορικής και αγαπημένης εκκλησίας όλων των ντόπιων και μη, της παναγίας Θεοτόκου στο Καρλόβασι κατέρρευσε και προς λύπην όλων μας κρίθηκε αναγκαίο να κατεδαφιστεί ολοσχερώς .

Πέρα απ’ όλα αυτά όμως,τα υλικά και πρακτικά ζητούμενα, το χειρότερο και μη αναστρέψιμο πλέον συμβάν, ήταν ο χαμός δύο νέων ψυχών,15 και 17 ετών, οι οποίοι στάθηκαν άτυχοι, καθώς καταπλακώθηκαν από τοίχο μετά την φονική επέλαση του σεισμού.Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που απλά το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σωπάσεις και να αναλογιστείς ότι φτάνει μόνο μια στιγμή για να χάσουμε αυτό που κάθε μέρα και κάθε λεπτό θεωρούμε δεδομένο, τη ζωή. Κουράγιο και δύναμη στις οικογένειες των θυμάτων,τίποτε άλλο. Όσο υπάρχει ζωή τα πάντα θα ξαναχτίζονται, όσες φορές και να γκρεμιστούν. Ας μείνουμε λοιπόν ενωμένοι και σε πλήρη επαγρύπνηση σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που τα προβλήματα πάσης φύσεως ποικίλλουν. Ας είμαστε κοντά στους δικούς μας ανθρώπους με όποιον τρόπο μπορούμε. Θα περάσουν ολα.Θα περάσει και αυτό!

Γιώτα Τηγανίτη

Ευτυχία

Η ευτυχία και εμείς…

Τι είναι ευτυχία..
Ο Νίτσε θεωρεί ότι ανεξάρτητα με ό,τι γνωρίζουμε εμείς στο πεδίο των πράξεων ή των σκέψεών μας, όταν κάποια στιγμή αποκαλύπτεται ότι οι άλλοι έχουν διαμορφώσει μια διαφορετική άποψη για εμάς η ευτυχία μας κινδυνεύει με κατάρρευση. Σε αντίθεση με τη θλίψη και την κακοκεφιά που έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν μια ολόκληρη κοινωνική οργάνωση, κρίνει πως η ευτυχία «δεν είναι καθόλου μεταδοτική αρρώστια». Εντούτοις, δεν παραλείπει να τονίσει τη σημασία του μοιράσματος της χαράς με τους άλλους, γιατί μόνο έτσι μπορεί κανείς να γίνει «μεγάλος».

Γιατί μας επηρεάζει τόσο πολύ η άποψη των άλλων?
Μπορει να ανεβάζει την ψυχολογία μας ή να την ρίχνει αντίστοιχα.
Δεν θα έπρεπε να αρκούσε η γνώμη που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας?
Άλλωστε εμείς μας γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα..
Κάθε ένας από εμάς είναι μοναδικός διαφορετικός..
Με δική του άποψη και γνώμη.
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος ή καλό και κακό..
Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για ένα γεγονός..
Μην κάνουμε τη ζωή μας πολύπλοκη..
Ας ασχοληθούμε με τον εαυτό μας.
Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

Αν αναρωτηθούμε το λόγο που γεννηθήκαμε και καταλάβαιναμε πόσο μοναδικοί είμαστε θα είχαμε περισσότερη αυτοπεποίθηση και δεν θα δίναμε σημασία στη γνώμη των άλλων για μας είτε είναι θετική είτε αρνητική.

Έτσι εστιάζουμε σε αυτά και αυτούς που αγαπάμε και μας κάνουν ευτυχισμένους..
Καλή μουσική μια βόλτα δύο καλοί φίλοι ένα βιβλίο..
Γεννηθήκαμε για να περνάμε καλά..
Να ζούμε….

Μην περιμένουμε την τέλεια δουλειά το τέλειο σπίτι κτλ..
Η ευτυχία είναι επιλογή…
Επιλέγουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και ευγνώμων για αυτά που έχουμε..
Μην ψάχνουμε λόγους για να είμαστε ευτυχισμένοι.
Απλώς να είμαστε..

Φιλοσοφιστε το..
Όταν ο Μέγα Αλέξανδρος πέρασε απ’ την Κόρινθο, επισκέφθηκε τον Διογένη, ένα ρακένδυτο φιλόσοφο που πέρναγε τις ώρες του κάτω από ένα δέντρο. Ο Αλέξανδρος, ο πιο ισχυρός άντρας εκείνη την εποχή, τον ρώτησε αν μπορούσε να κάνει κάτι ώστε να τον βοηθήσει. «Ναι», του απάντησε εκείνος. «Αρκεί να κάνεις στην άκρη γιατί μου κρύβεις τον ήλιο». Οι στρατιώτες φοβήθηκαν ότι η απάντηση του φιλοσόφου θα προκαλούσε την οργή του μεγάλου στρατηλάτη, αλλά εκείνος όχι μόνο γέλασε αλλά σχολίασε ότι αν δεν ήταν αυτός που ήταν, θα ήθελε σίγουρα να είναι ο Διογένης.

Παρατηρείται πως εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο πέφτουν θύματα εργασιακής εκμετάλλευσης. Σύμφωνα με εμπεριστατωμένες έρευνες που διεξήγαγε ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, σημειώνεται πως 152 εκατ. παιδιά-εκ των οποίων 64 εκατ. κορίτσια και 88 εκατ. αγόρια- υποχρεώνονται να δουλέψουν, γεγονός που τους στερεί το θεμελιώδες δικαίωμα στην εκπαίδευση και φυσικά στη ζωή. Είναι ευρύτατα εδραιωμένη η άποψη πως η παιδική εργασία και η εργασιακή εκμετάλλευση που υφίστανται τα παιδιά, έχει αντίκτυπο στη ψυχική, κοινωνική και σωματική τους υγεία. Tα παιδιά δεν δύναται να απολαύσουν τα προνόμια που τους παρέχει η ξέγνοιαστη παιδική ηλικία, δεν λαμβάνουν την κατάλληλη υποστήριξη από το οικογενειακό περιβάλλον και αναλαμβάνουν καθήκοντα, τα οποία απευθύνονται αποκλειστικά για ενήλικες.

Το χρονικό μιας χαμένης παιδικότητας

Η παιδική εργασία είναι ένα φαινόμενο το οποίο εκδηλώθηκε το 19ο και 20ο αι. λόγω της οικονομικής ύφεσης πολλών κρατών. Aνήλικα παιδιά αναλάμβαναν αγροτικές εργασίες και δουλειές σε εργοτάξια, βιοτεχνίες και ορυχεία. Παρατηρείται πως η παιδική εργασία είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες μιας χώρας. Οι οικογένειες, οι οποίες λόγω δυσχερής οικονομικής κατάστασης στερούνται βασικών πρώτων αναγκών, υποχρεώνουν τα παιδιά τους να δουλέψουν, συνεισφέροντας με αυτόν τον τρόπο στην οικονομική ενίσχυση. Βέβαια, γνωστοποιούνται και άλλοι παράγοντες που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση του φαινομένου της παιδικής εργασίας, όπως η πολιτική αστάθεια, οι κοινωνικές ανισότητες, η μετανάστευση και η απουσία Εκπαίδευσης.

Σήμερα, οι χώρες στις οποίες εμφανίζεται έντονα το φαινόμενο της παιδικής εργασίας είναι η Ινδία, το Κονγκό, η Αργεντινή, το Περού, η Βολιβία, η Κολομβία, και η Βραζιλία. Τα παιδιά βιώνουν συνθήκες εξαθλίωσης, καθώς δουλεύοντας στα λατομεία και στα ορυχεία παρουσιάζουν συμπτώματα άσθματος, υποφέρουν από πνευμονικές λοιμώξεις, πνευματικές παθήσεις, βρογχίτιδα, φυματίωση και διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν καρκίνο. Παρόλα αυτά τα ποσοστά της παιδικής εργασίας μειώθηκαν, όμως ανεξαρτήτως ποσοστιαίας κλίμακας, το φαινόμενο της παιδικής εργασίας καθίσταται το σημαντικότερο πρόβλημα παγκοσμίως.

Αντίκτυπο στη σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία

Η παιδική εργασία έχει αρνητική επίδραση στη σωματική δύναμη,  ψυχική υγεία και κοινωνικότητα. Διαπιστώνεται πως τα παιδιά αναλαμβάνουν σκληρές εργασίες, γιατί για τους εργοδότες αποτελούν την ανειδίκευτη εργατική δύναμη. Η πλειονότητα των παιδιών σηκώνουν βαριά φορτία. Η παιδική εργασία στο τομέα των μεταλλείων και ορυχείων είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη. Σε έκθεση που δημοσιεύτηκε το 2016 από τη Διεθνής Αμνηστία και το Africa Resources Watch δηλώνεται πως παιδιά πέφτουν θύματα εργατικής εκμετάλλευσης για τη κατασκευή εξαρτημάτων μπαταρίας. Το κοβάλτιο που χρησιμοποιείται εξορύσσεται από παιδιά, τα οποία έρχονται αντιμέτωποι με επικίνδυνες για την υγεία τους καταστάσεις. Δεν τους παρέχεται ο κατάλληλος προστατευτικός εξοπλισμός, ενώ κινδυνεύουν από σοβαρές ασθένειες. Τα βάρη που σηκώνουν έχουν αρνητική επίδραση στη σωματική τους ακεραιότητα και εξυπηρετούν τις ανάγκες μεγάλων βιομηχανιών εισπράττοντας χρήματα, τα οποία, σαφώς, δεν καλύπτουν όλες τις απαραίτητες βιολογικές ανάγκες.

Χρήζει, εξίσου, ιδιαίτερης προσοχής οι επιπτώσεις που έχει η παιδική εργασία στη ψυχική υγεία του παιδιού. Το παιδί στην ηλικία αυτή έχει ανάγκη από τη προστασία και την ασφάλεια της οικογένειάς του. Είναι γνωστό πως η υποστήριξη των γονιών συντελεί στην ενδυνάμωση της ψυχικής τους υγείας. Οι γονείς αποτελούν σημαντικό παράγοντα στη καλλιέργεια σημαντικών πτυχών της προσωπικότητας του. Φυσικά, οι οικογένειες που ωθούν τα παιδιά στην εργασία χαρακτηρίζονται δυσλειτουργικές. Δεν συνάπτονται υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις στα πλαίσια της οικογένειας, καθώς οι γονείς δείχνουν να διατηρούν μία παθητική και πιο επιτακτική στάση απέναντι στα παιδιά τους. Τα παιδιά δεσμεύονται και περιορίζονται στα καθημερινά τους καθήκοντα και δεν βιώνουν την ελευθερία που δικαιούνται. Η έλλειψη αυτής της ελευθερίας συνεπάγεται ψυχική κατάπτωση.

Μια επιπλέον βασική συνιστώσα της ψυχικής κατάπτωσης είναι η έλλειψη κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Το σχολείο ως βασικός (δευτερογενής) παράγοντας κοινωνικοποίησης θέτει ως κύριο στόχο τη πνευματική καλλιέργεια και τη κοινωνικοποίηση των παιδιών. Τα παιδιά που δεν δύνανται να πάνε σχολεία και επιδίδονται καθημερινά στην εργασιακή τους ενασχόληση, δεν αποκτούν τα σημαντικά εφόδια που τους παρέχει η Εκπαίδευση. Καθίσταται επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης διαπροσωπικών σχέσεων και παροχής ευκαιριών κοινωνικής αλληλεπίδρασης, συμβάλλοντας στη καλλιέργεια αυτοεκτίμησης, αυτοσεβασμού και ενσυναίσθησης. Στα παιδιά δεν ικανοποιείται αυτή η βασική ανάγκη.

Καταπάτηση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Τα παιδιά που υπόκεινται στην εργασιακή εκμετάλλευση στερούνται του θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος: της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Δεν τους παρέχεται το δικαίωμα στη μόρφωση και δεν καλύπτεται η ανάγκη και κοινωνικοποίηση. Τα παιδιά είναι ανήλικα και δεν έχουν αναπτύξει ολοκληρωμένη προσωπικότητα και κριτική σκέψη, ώστε να μπορούν να διακρίνουν τα επίπεδα εκμετάλλευσης και να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για τη προάσπιση των δικαιωμάτων τους. Δεν μπορούν να αντιληφθούν τι είναι ηθικά σωστό. Οι άνθρωποι στο εργασιακό χώρο λειτουργούν ως κοινωνικά πρότυπα και τα παιδιά συμμορφώνονται με αυτά. Ακόμη, είναι γνωστό πως τα παιδιά προέρχονται από οικογένειες που αντιμετωπίζουν δυσμενείς οικονομικές συνθήκες και ενώ εργάζονται σκληρά πληρώνονται μόλις δύο δολάριο την ημέρα (Σκόρα Σ., 2019). Τα παιδιά δεν απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια με αυτά των παιδιών που ζουν σε αναπτυγμένες χώρες και αυτό συνιστά καταπάτηση αρχών κοινωνικής δικαιοσύνης. Χρήζει ιδιαίτερης προσοχής αυτό που ειπώθηκε από τη Πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Κοινωνικής Παιδιατρικής και Παραγωγής της υγείας πως «το φαινόμενο της παιδικής εργασίας πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα παγκόσμιο κοινωνικό πρόβλημα που έχει τις ρίζες του όχι μόνο σε καταστάσεις οικονομικής ύφεσης αλλά και σε μία ρευστή πραγματικότητα που γεννά νέα προβλήματα ή οξύνει τα ήδη υπάρχοντα». Κάθε παιδί έχει δικαίωμα στη ζωή και στη σωστή διαβίωση. Το κράτος οφείλει να προστατεύσει το δικαίωμα μιας αξιοπρεπούς διαβίωση.

Μαρία Τσουρέκα

Πολλές φορές μας συμβαίνουν πράγματα και καταστάσεις στην ζωή μας που μας εμποδίζουν να νιώσουμε ευτυχία

άλλες όμως φορές απλως μεμψιμοιρούμε για μικροπράγματα ενώ στην πλειοψηφία τους τα πράγματα μας πάνε καλά.Σίγουρα δεν μπορούμε να ελέγχουμε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν,μπορούμε όμως να συνειδητοποιήσουμε,και πρέπει, ότι η ευτυχία μας είναι επιλογή και στάση ζωής

Ξεκίνα την μέρα σου επιλέγωντας σήμερα να είσαι ευτυχισμένος. Το να μεμψιμοιρούμε, ειδικά για καταστάσεις που δεν μπορύμε να αλλάξουμε δεν ωφελεί πουθενά.Η ευτυχία λοιπόν είναι επιλογή,όπως και η δυστυχία.Επέλεξε την ευτυχία απο σήμερα.Κανεις δεν σου λέει ότι όποιος είναι ευτυχισμένος στις δύσκολες αυτές στιγμές που περνάμε παγκόσμια θεωρείται ολίγον τι αφελής και τρελός.

Μην κάνεις όμως κανέναν ευτυχισμένο με την δυστυχία σου.Μπορείς όμως απο σήμερα να επιλέξεις την χαρα,την αισιοδοξία και την καλοπέραση ακόμα και αν είσαι φτωχός,αν χρωστάς,αν έχεις χάσει αγαπημένο πρόσωπο ή αν έχεις πρόβλημα υγείας.

Τίποτα απ όλα αυτά δεν σε εμποδίζουν να θέλεις την ευτυχία,και την αποκτάς απλώς επιλέγωντας την. εστίασε στα απλά καθημερινά πράγματα που σου δίνουν χαρα και ντοπαμίνη.αρχισε να φροντίζεις τον εαυτό σου και όσους αγαπάς.Δίνε χρόνο στον εαυτό σου για να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν

Επέλεξε συνειδητά να είσαι ευτυχισμένος.Είπαμε….η ΕΥΤΥΧΊΑ ΕΊΝΑΙ ΣΤΆΣΗ ΖΩΉΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΉ.

Επιβιώσαμε, βρεθήκαμε δυνατοί και είμαστε έτοιμοι για ακόμη μια φορά να ενωθούμε και να συμβάλουμε μαζί στη καταπολέμηση της πανδημίας. Ήρθε η στιγμή για δεύτερη φορά να κάνουμε υπομονή και να στερηθούμε πολλά. Όμως τι γίνεται πίσω από τις πόρτες ορισμένων νοικοκυριών;

Η πρώτη καραντίνα ήταν κάτι πρωτόγνωρο και επομένως κάτι δύσκολο για μερικούς και δυσκολότερο για άλλους. Η αναγκαστική παραμονή στο σπίτι εξαιτίας του Covid-19 ήταν παράγοντας για την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας σε πολλές χώρες του πλανήτη. Παράλληλα με τη ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων του κορονοϊού, στα μέσα Μαΐου, το ποσοστό των τηλεφωνημάτων που έλαβε η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 που αφορούσαν περιστατικά βίας χτύπησε κόκκινο φτάνοντας στο 63%.

Έχουν καταγραφεί μηνύματα τα οποία προέρχονται από γυναίκες κλειδωμένες στο μπάνιο, τη ντουλάπα τους, κρυμμένες κάτω από το κρεβάτι τους, χτυπημένες και βαριά τραυματισμένες αλλά και μηνύματα τα οποία προέρχονται από τα μικρά μέλη της οικογένειας, φοβισμένα και ανήμπορα. Αυτές οι γυναίκες πέρασαν την καραντίνα με τον σύντροφο τους χωρίς να ξέρουν ότι στη πραγματικότητα είναι ο χειρότερος εχθρός τους.

Τρανό παράδειγμα από τα πολλά αποτελεί η υπόθεση της 27χρονης φοιτήτριας ιατρικής, που έγινε ευρέως γνωστή κατα τη διάρκεια της καραντίνας, Lorena Quaranta στην Ιταλία η οποία βρισκόταν στο τέλος των σπουδών όταν στις 30 Μαρτίου απεβίωσε. Όχι, δεν ήταν άλλο ένα θύμα του κορονοϊού. Η Lorena δολοφονήθηκε από τον σύντροφο της με τον οποίο εργαζόταν μαζί στο ίδιο νοσοκομείο ως νοσηλευτές. Ο δολοφόνος είπε στους αστυνομικούς πως την σκότωσε γιατί πίστευε πως η Lorena του μετέδωσε τον ιό Covid-19. Στη κηδεία της, γείτονες, συγγενείς και φίλοι, άπλωσαν έξω στα μπαλκόνια τους λευκά σεντόνια συμβολίζοντας έτσι το χρώμα της στολής που ονειρευόταν οτί σύντομα θα φορέσει, της ιατρικής. Αλλά δεν πρόλαβε.

Κανείς μας δεν περίμενε πως θα εξελιχθούν έτσι τα πράγματα για πολλές οικογένειες. Πάλι είμαστε αναγκασμένοι να το ξαναζήσουμε όλο αυτό που ζήσαμε τον Μάρτιο του 2020 που φαίνεται τόσο μακρινό. Όμως τώρα ξέρουμε και θα δράσουμε. Όλοι μαζί. Θα σταθούμε δίπλα σε αυτές τις γυναίκες.

Σε περίπτωση που δεχτείτε σωματική ή λεκτική βία ή ακούσετε και καταλάβετε ότι κάποιος υφίσταται οποιαδήποτε βία, μη το προσπεράσετε. Καλέστε στο 15900, τηλεφωνική γραμμή SOS, κατα της βίας των γυναικών. Η γραμμή SOS παρέχει 24ωρη τηλεφωνική υποστήριξη. Καλέστε και σώστε!

Μάκης Θεοχαράκης

Παρθενικό κείμενο για μένα στο CityVibes.gr.
Να σας συστηθώ, λοιπόν.
Είμαι η Κατερίνα και δεν είμαι καλά.

Ποιός είναι,θα μου πείτε.
Σωστό.

Έχει τα θετικά του όμως κι αυτό.

Επιστρέφω στις συστάσεις λοιπόν.
Είμαι μαμά τεσσάρων παιδιών, μέσα στην τρέλα της εφηβείας και ότι συνεπάγεται.

Μου αρέσει το γράψιμο, πάντα σε ερασιτεχνικό επίπεδο και λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, τουλάχιστον σε μένα.

Λατρεύω το χιούμορ, έτσι λειτουργώ στην καθημερινότητα μου και αγαπώ όσους κάνουν το ίδιο και δεν το παρεξηγούν.

Οι περιστάσεις έτυχαν έτσι, ώστε να ξεκινήσω την συνεργασία μου με το CityVibes.gr στην φάση που ξεκινάει η νέα καραντίνα.

Θα προσπαθήσω να το εκμεταλλευτώ δημιουργικά για να βγουν κείμενα που θα μας φτιάξουν την διάθεση και να χαρίσουν λίγο γέλιο σε όλους εσάς, που είναι τόσο αναγκαίο υπό τέτοιες συνθήκες.

Καλώς σας βρήκα λοιπόν.

Κατερίνα Στραβαρίδη

Είναι αλήθεια!!! Μπήκαμε στην δεύτερη φάση καραντίνας. Μέσα σε όλα αυτά θα μου λείψει το φαγητό το “φαγητό της μαμάς”. 

Μπορεί να μην μένω μαζί τους πλέον, θυμάμαι την πρώτη ερώτηση όταν θα πάω να τους επισκεφτώ. «Τι να σου μαγειρέψω», «Τι να σου κάνω να φας», «Τι επιθυμεί η ψυχούλα σου να σου κάνω», «Ε βρε παιδί μου, δεν είναι κόπος, πες τι θέλεις», «Θα σου κάνω κάτι να φας για να καρδαμώσεις», «Άσε τις δίαιτές, θα σε κάνω να φας»

Αυτή η μυρωδιά του φρέσκομαγειρεμένου φαγητού σημαδεύει τα παιδικά, τα εφηβικά μου χρόνια. Τόσο γλυκιά, τόσο μεθυστική, ζεστή, τόσο οικεία,  η δικιά μου μαμά μαγειρεύει πιο καλά απ΄ όλες. Μπορεί να μην την απονέμω την πρώτη θέση, η δεύτερη όμως  δικαιωματικά της ανήκει. Ακόμη και τώρα, έχω το δικό μου νοικοκυριό, μαγειρεύω εγώ η ίδια φροντίζοντας ιδιαιτέρως την βρώση μου, όμως τα φαγητά μου δεν είναι τόσο νόστιμα σαν της μαμάς μου, γιατί;

Για την μαμά η παρασκευή φαγητού είναι ιεροτελεστία. Πρέπει από την προηγούμενή να σκεφτεί τί θα μαγειρέψει, να κάνει γκάλοπ τι θέλουν τα μέλη της οικογενείας. Την άλλη μέρα αφού πρώτα πιει το καφεδάκι της, ελληνικό, να υπολογίσει την ώρα που θα έρθουμε πεινασμένοι, ώστε να μας προσφέρει ένα πιάτο ζεστό, νόστιμο φαγητό. Να συνοδεύσει το φαγητό με φρεσκοκομμένη σαλατούλα, με φρέσκο ψωμάκι και για το τέλος πάντα το χειροποίητο γλυκάκι. Αλλοίμονο εάν δεν μας αρέσει, γκρεμίστηκε ο κόσμος όλος.

Πόσο την ευχαριστούσε να μας βλέπει να μην αφήνουμε μπουκιά και να ζητάμε και δεύτερο! Όσο σκέφτομαι τα καμώματα μου, όταν κάτι έλειπε από το φαγητό ή όταν δεν μου άρεσε επειδή ήταν πολύ ζεστό,. Απαγορευμένο είδος στο τραπέζι το φαγητό δεύτερης ημέρας ή το ξαναζεσταμένο.  

Η Κυριακή ήταν η μέρα του φούρνου, κοτόπουλο λεμονάτο με πατατούλες, η καφεδάκια με ρύζι στο φούρνο και το Σάββατο ψαράκι γιατί είχε λαϊκή, στην γειτονιά. Ημέρα χαράς στο σπίτι ήταν όταν άνοιγε φύλλα πίτας και μας παρότρυνε να την βοηθάμε, όταν πλάθαμε κουλουράκια μαζί της σε διάφορα σχέδια. Η προετοιμασία των τσουρεκιών ήταν η απόλυτη τελετή, ήθελε κατάλληλη θερμοκρασία στο δωμάτιο, μαστοριά στο πλάσιμο, να μην παιδέψει πολύ το ζυμάρι ώστε να γίνει μαστηχωτό. Όταν την έβλεπα να το πλάθει το παρομοίαζα με μωράκι που το αλείφουν λάδι. Η δική μου αποστολή ήταν να χτυπάω στο γουδί τα μπαχαρικά, μαχλέπι, κακουλέ και μαστίχα. Τώρα, αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση όταν βλέπω την αδελφή μου, να έχει δώσει την ίδια εμπειρία στα παιδία της και να τους γεμίζει με εικόνες που είχαμε και εμείς από την μαμά μας.

Όταν πηγαίνω στο χωρίο, εκεί που ζουν πλέον, ήδη από την αυλή μου σπάει την μύτη το φαγητό της μανούλας μου. Τα ταπερακια συνήθως είναι XXL μεγέθους, για να χωράνε όλο το ταψί, γεμιστά, σαρμαδάκια, μοσχαράκι στο φούρνο, μπιφτέκια, αβγά βραστά από τις κότες της γειτόνισσας,  μαμαδιστικες μαρμελάδες, σάλτσα ντομάτα, τραχανά και γιφκα. «Αχ, μανούλα μου πόσο σε ευχαριστώ», «Γιατί παιδάκι μου;» μου απαντά. Τι να της εξηγήσω; Το θεωρεί υποχρέωση της, όμως είναι μία δήλωση αγάπης, που κάποτε την θεωρούσα δεδομένη. Όσο περνούν τα χρόνια πόσο το εκτιμώ, πόσο σπάνιο και πολύτιμο μου φαντάζει, να τρώω το φαγητό της.

Γλυκαίνει η ψυχή μου, δεν με ταΐζει με το φαγητό της, αλλά με αγάπη, στοργή, αυτοθυσία, σεβασμό, και συνεχόμενη δοτικότητα. Αυτό είναι το μυστικό της. Αυτό κάνει «το φαγητό της μαμάς» ανυπέρβλητα νόστιμο. Βάζει όλη της την ψυχούλα μέσα και μας το προσφέρει απλόχερα, όπως τότε που μας θήλαζαν μωράκια.

Βλέπω μια διαφήμιση που πρωταγωνιστεί ένα αγοράκι και μιλάει με ένα διάσημο σέφ. Του εξηγεί για ποιο λόγο το κέικ του, δεν είναι το ίδιο με της μαμάς του.  Είναι από τις αγαπημένες μου διαφημίσεις και καταλαβαίνω τον λόγο.

Βέβαια στο «φαγητό της μαμάς» θα προσθέσω και τα πιάτα που μας έφερνε η γειτόνισσα μας. Όταν άκουγα αυτό το μαγικό κουδούνι και περίμενα να ακούσω την φωνή της να μας λεέι «έκανα μπουρεκάκια και σας έφερα λίγα, να δοκιμάστε να μου πείτε πώς έγιναν», σοκολατένιο κέικ πασπαλισμένο με σοκολάτα, μηλόπιτα, πίτσα… Η μητέρα μου προσπαθούσε να την συναγωνιστεί, γιατί όπως έλεγε ήταν «χρυσοχέρα», και ότι έφτιαχνε πετύχαινε απόλυτα. Μόνο χαρά μου έδινε, γιατί το σπίτι μας είχε γίνει το καλύτερό εστιατόριο με όλες τις γεύσεις, από την μαμά και από τις γειτόνισσες. Άλλαζαν συνταγές, κρατούσαν σημειώσεις σε ένα τετράδιο. Θυμάμαι δύο βιβλία μαγειρικής ,με υπέροχες γυαλιστερές εικόνες και το μπλε τετράδιο που κρατούσε τις συνταγές της.

Για αυτούς τους λόγους το μαμαδιστκο φαγητό είναι αξεπέραστο!!! Γιατί όπως λέει και ο μικρούλης στην διαφήμιση « Κύριε Αποστολάκη, καλό και το δικό σας κέικ δεν λέω,  αλλά σαν της μαμάς μου δεν έχει»

Ένα πιάτο φαγητό θα μας χορτάσει, το φαγητό της μαμάς μας θα μας ξυπνήσει ή θα μας δημιουργήσει μνήμες!!!

Μαρία Ζαμπίδου

Όπως είναι γνωστό οι περιοχές Θεσσαλονίκης και Σερρών αυτό το διάστημα είναι σε ολικό lock-down λόγο του ιού Covid-19. Τα κρούσματα στους δύο αυτούς νομούς ,όπως φαντάζεται ο καθένας, είναι αρκετά αυξημένα. Αυτό πολλές φορές μπορεί να μας δημιουργεί φόβο και καταλήγουμε να ‘παίζουμε’ παιχνίδια με το μυαλό μας.

Τυχαίνει να έχω επαφές και με τους δύο νομούς, έχω έρθει σε επικοινωνία με αρκετά άτομα τα οποία φοβήθηκαν και πίστεψαν πως μπορεί να έχουν τον ιό. Τα άτομα αυτά μπορεί να είχαν έρθει, πριν από κάποιες μέρες ,σε ‘επαφή’ με γνωστό τους που βγήκε θετικός στον ιό. Αυτόματα εκείνη την στιγμή , ίσως από φόβο ,ίσως από κάτι άλλο, ξεκίνησαν να σκέφτονται πως ίσως να είχαν πέσει και αυτοί θύματα, να είχαν κολλήσει και αυτοί. Μόλις μπει στο μυαλό αυτή η σκέψη όλα τα άλλα είναι επόμενα, ξαφνικά έρχονται σκέψεις στο μυαλό όπως: “Το πρωί δεν ένιωθα καλά”,”Μήπως δυσκολεύομαι να αναπνεύσω ”,”Νιώθω το λαιμό μου κάπως στεγνό’. Ουσιαστικά ψάχνοντας τα συμπτώματα τα δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Δεν θέλω να με παρεξηγήσει κανείς, δεν έχω κάποιο λόγο να πιστεύω πως δεν υπάρχει ο ιός, έχω φίλους και γνωστούς που το έχουν περάσει, είχαν τα ίδια συμπτώματα, είχαν τον ιό. Ωστόσο αυτός ο φόβος που μας έχει δημιουργηθεί μπορεί να οδηγήσει σε ένα placebo effect και να μας οδηγήσει να βρούμε συμπτώματα που δεν υπάρχουν επάνω μας. Επίσης ας μην ξεχνάμε πως ένας απλός βήχας δεν σημαίνει πως έχουμε κολλήσει τον ιό.

Βέβαια, θεωρώ πως αν κάποιος έρθει σε επαφή, σε κοντινό διάστημα, με κάποιον που βγήκε θετικός θα πρέπει να πάρει την ατομική ευθύνη και να είναι αρκετά προσεκτικός και αν εμφανίσει ο ίδιος σημαντικά συμπτώματα να κάνει το διάσημο αυτό τεστ σε κάποιο νοσοκομείο! Αυτό θα έκανα και εγώ.

Όπως και να έχει είναι μία δύσκολη κατάσταση και περίοδος που μας πιέζει αρκετά. Η άποψη μου είναι πως πρέπει να φανούμε ψύχραιμοι, να μην βιαζόμαστε σε αβέβαια συμπεράσματα και να ακολουθούμε τις οδηγίες των ειδικών για την προστασία μας αλλά και την προστασία των γύρο μας από την διασπορά του ιού.

Μπούτης Ηλίας