Η εποχή που διανύουμε είναι σίγουρα μία πάρα πολύ δύσκολη. Η λεγόμενη πανδημία δεν είναι μία κατάσταση που συναντά η κάθε γενιά και μπορούμε να πούμε πως μόλις τελειώσει όλος αυτός ο “λαβύρινθος” θα έχουμε επιβιώσει μία εφιαλτική εμπειρία. Όμως δυστυχώς αυτό δεν είναι το τελευταίο το οποίο μπορεί αν συναντήσουμε ως ανθρωπότητα.

Με την διαρκείς ενίσχυση του φαινομένου του θερμοκηπίου οι πάγοι λιώνουν όλο και περισσότερο, με αποτέλεσμα να ξεσκεπάζεται μία τεράστια και αρχαία ιστορία και μαζί της και κάποιοι ιοί…! Οι λεγόμενοι γιγάντιοι ιοί”Giant virus-Girus” έχουν ανακαλυφθεί ακόμα από το 2003 από επιστήμονες οι οποίοι εργάζονταν στην αρκτική. Αυτοί οι ιοί ‘κοιμούνται’ κάτω από τους πάγους για χιλιάδες χρόνια και με τη συνεχείς αύξηση της θερμοκρασίας μπορεί κάποια στιγμή να βρουν την διέξοδο τους στον υπόλοιπο πλανήτη. Κάποιοι από αυτούς μπορεί να είναι ακίνδυνοι, άλλοι θανάσιμοι και άλλοι τελείως καινούριοι στα μάτια των επιστημών, το οποίο θεωρώ και το πιο ανησυχητικό.

Η ονομασία αυτοί προκύπτει διότι το γενετικό υλικό των ιών αυτών είναι πάρα πολύ μεγάλο, σε σχέση με τους υπόλοιπους ιούς,, και μπορεί να έχουν χιλιάδες γονίδια. Τα οποία γονίδια μπορεί να μην υπάρχουν σε κάποια άλλη μορφή ζωής του πλανήτη μας.

Όλο αυτό μπορεί να ακούγεται αρκετά τρομακτικό, ειδικά όταν οι ειδικοί δίνουν κάποιες πιθανότητες πως η επόμενη πανδημία θα μπορούσε να είναι από έναν τέτοιου είδους ιό. Ωστόσο η σκέψη μου είναι τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για να αποτρέψουμε, να προλάβουμε το κακό. Γιατί σύμφωνα με έρευνες και πειράματα όταν αυτός ο ιός ήρθε σε επαφή με έναν οργανισμό πολύ γρήγορα έδρασε και τον χρησιμοποίησε ως ξενιστή…! Οπότε θα ήταν προτιμότερο να μην επιτρέψουμε σε αυτούς τους ιούς την ελευθερία τους, να μην επιτρέψουμε στους πάγους να λιώσουν κι άλλο.

Με μικρές κινήσεις όπως η ανακύκλωση, μπορούμε να φροντίσουμε τον πλανήτη μας για να φροντίσουμε και τους εαυτούς μας.

Πηγή

Πηγή

Μπούτης Ηλίας

Πολύ συχνό φαινόμενο στις μέρες μας η μετανάστευση, αναγκαστική ή μη. Μεγάλο μέρος του πλυθησμού φτιάχνει τις βαλίτσες του, εγκαταλείπει το σπίτι του και φεύγει απο τη πατρίδα του ελπίζοντας για ένα καλύτερο μέλλον. Οι λόγοι είναι κυρίως οικονομικοί.

Η Ελλάδα από την οικονομική κρίση και μετά αδυνατεί να προσφέρει στους νέους ευκαιρίες και δυνατότητες για επαγγελματική αποκατάσταση και ενα καλύτερο μέλλον, ετσι οι περισσότεροι στρέφονται προς το εξωτερικό. Κάποιοι στέκονται τυχεροί, βρίσκουν μια δουλειά που τους προσφερει περισσότερα από ότι είχαν πριν, γνωρίζουν κόσμο και δημιουργούν ανθρώπινες σχέσεις. Όμως πώς νιώθει πραγματικά εκείνος που τα αφήνει όλα πίσω του και αρχίζει απο το μηδέν;

Δυστυχώς κανείς δε μπορεί να καταλάβει τι πραγματικά σημαίνει ξενιτιά αν δεν το εχει ζήσει. Μετά από πολλή έρευνα και θέληση κατάφερα να μαζέψω διάφορες μαρτυρίες απο ανθρώπους που αποφάσισαν να αφήσουν την χώρα τους και να ψάξουν ενα καλύτερο μέλλον σε μια άλλη.

Έλενα Μπάση, 38 ετών, τραγουδίστρια.

“Ήταν παρορμητική η απόφαση μου μετά από πρόσκληση που είχα για κάποιες εμφανίσεις στη Νεα Υορκη ! Μετανάστευσα σε μεγάλη ηλικία μόλις το 2016 αλλά φλέρταρα με την ιδέα 2 χρόνια πριν. Πάντα θα έχω την Ελλάδα μου ως μέτρο σύγκρισης. Μου λείπει πολύ η πατρίδα μου, δεν έχω μετανιώσει, αλλά αυτό θα το δείξει ο χρόνος. Γι αυτό φροντίζω να την επισκέπτομαι συχνά. Μου λείπουν οι γονείς μου, οι φίλοι μου η καθημερινότητα μου.. Εδώ, στη Νέα Υόρκη, όλα είναι απρόσωπα και οι ρυθμοί πολύ γρήγοροι. Χρειάστηκα πολλά χρήματα για αυτή την απόφαση για τα οποία δούλεψα και κουράστηκα. Δεν μπορούσα να ξέρω αν θα πετύχει το σχέδιο μου, κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Νιώθω άνετα εδώ, ναί, οικεία όμως οχι, δε θα νιώσω ποτέ. Είμαι και νιώθω ξένη. Πάντα θα είμαι ελληνίδα και αυτό δε θα αλλάξει. Εκτός πατρίδας πάντα θα νιώθεις έτσι, μόνο τη μια πλευρά του εαυτού σου, η αλλή έχει μείνει πίσω, στο σπίτι σου.”

Ειρήνη, 19 ετών, φοιτήτρια.

“Οι γονείς μου δυσκολεύονταν αρκετά οικονομικά οπότε δεν υπήρχε άλλη επιλογή, αλλά να φύγω μαζί τους στην Γερμανία πριν πολλά χρόνια. Καινούργια ζωή, καινούργιες εμπειρίες. Μετακόμισα στην Φρανκφούρτη και μπορώ να πω ότι είμαι ενθουσιασμένη. Είναι μια πόλη πανέμορφη, είναι η Νέα Υόρκη της Ευρώπης. Φυσικά, δεν γνώριζα την γλώσσα όταν πρωτοπήγα εκεί, αλλά πλέον την μιλώ αρκετά καλά. Δεν περίμενα το ξεκίνημά μου στην Γερμανία να ήταν τόσο δύσκολο. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι γι’ αυτό. Δεν υπάρχει η ζωντάνια που υπάρχει στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά, δεν έχω μετανιώσει. Είμαι άνθρωπος που φοβάμαι τις αλλαγές. Μου λείπει η πατρίδα μου. Μου λείπει αρκετά. Μου λείπει η οικογένειά μου, η παρέα μου και όσες αναμνήσεις απέκτησα στην χώρα που τόσο πολύ νοσταλγώ. Μερικές φορές νιώθω ότι δεν ανήκω ούτε στην Γερμανία ούτε στην Ελλάδα. Είμαι Ελληνίδα αλλά η Ελληνίδα της Γερμανίας. Και πλέον, όταν πάω στην Ελλάδα είμαι η Ελληνίδα από την Γερμανία, βρίσκομαι στο ενδιάμεσο.. Πλέον νιώθω οικεία σε αυτή τη χώρα. Υπάρχουν αρκετοί Έλληνες εδώ για να με βοηθήσουν να μάθω την πόλη. Έψαξα και τους βρήκα. Στη Γερμανία όσον αφορά την εκπαίδευση πιστεύω ότι μπορείς να την προσεγγίσεις πιο εύκολα. Δεν υπάρχει μόνο το πανεπιστήμιο, υπάρχουν πολλές εναλλακτικές. Να είσαι σίγουρος ότι θα δυσκολευτείς να εξοικειωθείς με την νοοτροπία αυτή. Όσον αφορά την δουλειά καλό θα ήταν να είσαι πρόθυμος να μάθεις την γλώσσα σύντομα. Τελευταίο και σημαντικότερο.. Να είσαι έτοιμος για την μεγάλη αλλαγή.”

Χ. Κ., 53 ετών, καθαρίστρια.

“Ήμουν 43 ετών όταν αποφάσισα να φύγω. Το 2007 η χώρα μύριζε ήδη διαπλεκόμενη κομματική κλεισούρα, επερχόμενη κρίση,ανεκδιήγητη φιγούρα και πρώτης τάξεως ματσισμό. Έφυγα σε ανάμνηση μιας άλλης ευρωπαικής φοιτητικής φυγής με την ελπίδα ότι η απόσταση από τη χώρα και τους κατοίκους της θα βοηθήσει στο να καταπραυνθεί μέσα μου ο μόνιμος θυμός εξαιτίας της ελληνικής καθημερινότητας. Εδώ στη Γερμανία εχω συνηθίσει σε μια ήρεμη ζωή. Δέν εχω μετανιώσει που έφυγα, ίσως εχω μετανιώσει που ήρθα στη Γερμανία. Μου λείπει η πατρίδα μου, η γλώσσα, η ευκολία πρόσβασης στους ανθρώπους, ο κώδικας συμπεριφοράς με τον οποίο μεγάλωσα, η απίστευτη ομορφιά της χώρας μου. Δεν μου λείπουν οι ελληναράδες, η εθνική γκρίνια και οι Ελληνίδες «Κάρεν». Δεν πρέπει να έχει κάποιος κατι για να μεταναστεύσει στη Γερμανία πέρα απο κάποια χρήματα για το ξεκίνημα του. Μπορείς να έρθεις να δουλέψεις από εργάτης ως στέλεχος επιχείρησης.. Στην πορεία το αν δεν ξέρεις τη γλώσσα θα περιορίσει τρομακτικά τη ζωή σου. Νιώθω οικεία σε αυτή τη χώρα, εχω συνηθίσει τον τρόπο ζωής εδώ. Είναι μια πραγματικότητα ότι είμαι ξένη, παρούσα σε κάθε έκφανση της ζωής, απλά υπάρχουν πολλές στιγμές που ξεχνά κανείς ότι είναι ξένος, Θα ήθελα να το ξανακάνω..με λιγότερες προσδοκίες, με περισσότερη εμπειρία ένταξης, με λίγη περισσότερη σοφία..και ελπίδα βέβαια, για καινούργια πράγματα. Μια φορά ταξιδιώτης για πάντα ταξιδιώτης..”

Παναγιώτης, 22 ετών, φοιτητής.

“Ήρθα στο cambridge πριν 3 χρόνια. Ήθελα από πολύ μικρός να φύγω για Αγγλία, ήξερα οτι η χώρα μου δεν μπορεί να μου προσφέρει αυτά που θέλω. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν μου λείπει η Ελλάδα, ίσως είναι ακόμα νωρίς. Απο την άλλη απλά δεν είμαι εκεί και το νιώθω αρκετες φορες, μαζι με την επιθυμία να τη ξαναεπισκεφθώ. Κρίνοντας απο τους ανθρώπους δε καταλαβαίνεις οτι είσαι στην Αγγλία, αλλα σε κάποια διεθνή περιοχή. Δεν ήμουν συνηθισμένος σε αυτό, έχοντας μεγαλώσει στην ελληνική επαρχία. Εδώ ολα είναι ομορφότερα, περπατάς σε πάρκα και απλά απολαμβάνεις τη περιοχή γύρω σου. Μερικές φορές δε νιώθω καθόλου ξένος αλλά κάποιες άλλες το αισθάνομαι, γιατί απο την μια είμαι ένας απο τους πολλούς ξένους εδώ και μπορώ να αποκτήσω επαφές με αυτούς πιο εύκολα, αλλά από την άλλη είναι τόσο ριζικά διαφορετικό μέρος που με κάνει να νιώθω τελείως ξένος. Παρά τις διαφορές με την Ελλάδα, η Αγγλία της μοιάζει λίγο περισσότερο απο οτι διαφέρει,.είναι κυρίως όπως το φανταζόμουν. Θα άλλαζα σίγουρα ξανά χώρα. Δε το φοβάμαι καθόλου πλέον. Αυτή η αλλαγή ήταν πιο ομαλή απο όσο νόμιζα και γιατί οχι στη τελική; Δεν έχω να χάσω κάτι.”

Polina, 20 ετών, φοιτήτρια.

“Για μένα ήταν αρκετά εύκολη η απόφαση να μετακομίσω στο εξωτερικό επειδή η γιαγιά μου μένει στη Ελλάδα. Έφυγα απο τη Ρωσία, την πατρίδα μου πριν από 2 χρόνια. Στη αρχή δεν μου άρεσε καθόλου εδώ αλλά νομίζω είναι κάτι λογικό, ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται χρόνο προσαρμογής σε μία νέα χώρα. Τώρα μου αρέσει πολύ εδώ, δεν έχω μετανιώσει καθόλου. Δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει πολύ η πατρίδα μου, μου λείπει η οικογένεια μου και οι φίλοι μου. Εντυπωσιάστηκα τόσο με τον σχεδόν καθημερινά ηλιόλουστο καιρό οσο και με ευδιάθετους ανθρώπους. Αυτό που δεν μου αρέσει είνα η χρονοβόρα γραφειοκρατία που επικρατεί και τα ανοργάνωτα ΜΜΜ. Για να μεταναστεύσει κάποιος στην Ελλάδα πρέπει να έχει αρκετά χρήματα και όρεξη για καινούριες εμπειρίες. Δεν ένιωσα ποτέ ξένη, οι έλληνες μου φέρθηκαν πολύ φιλικά από την αρχή. Είχα διαφορετικές εντυπώσεις στο μυαλό μου όταν ήρθα εδώ, περίμενα κάτι εντελώς διαφορετικό, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι χειρότερη ή καλύτερη, είναι απλώς διαφορετική. Θα άλλαζα ξάνα χώρα αν μου δινόταν η ευκαιρία, είναι μια αξέχαστη εμπειρία που εισπράττεις και μαθαίνεις πολλά.”

Η αλήθεια είναι πως η νέα γενιά, έχει στο μυαλό της την φυγή ως κάτι εύκολο ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι. Όταν κάποιος αποφασίσει να μεταναστεύσει, ακούσια ένα κομμάτι του εαυτού μένει πίσω, αυτό είναι το χειρότερο από όλα. Είναι ένα δύσκολο βήμα που προυποθέτει χρήματα, εργασία, τύχη, αντοχές και πολλή υπομονή. Η ενσωμάτωση σε μία νέα κοινωνία προυποθέτει αγώνα χρόνων χωρίς κανείς να εγγυάται την επιτυχία. Οπότε πριν το πάρεις απόφαση, σκέψου το καλά.

Μάκης Θεοχαράκης.

Διασχίζοντας έναν θάλαμο νοσοκομείου,τα συναισθήματα που θα βιώσεις θα είναι σίγουρα ανάμεικτα και αμφιλεγόμενα.Άνθρωποι όλων των ηλικιών θα είναι εκεί διεκδικώντας το αναφαίρετο δικαίωμα τους στη ζωή. Ή και ακόμα χωρίς να τους συμβαίνει κατι που να είναι ζωτικής σημασίας, θα μεταβούν εκεί, στον χώρο της παρηγοριάς,της αναζήτησης μιας λύσης στον πόνο τους, είτε αυτός είναι στιγμιαίος, είτε χρόνιος.Μαζί και οι ”σωτήρες” τους, οι γιατροί όλων των ειδικοτήτων, οι οποίοι πολλές φορές γίνονται οι φίλοι, οι συγγενείς, η οικογένεια που δεν έχουν. Τι συμβαίνει όμως όταν αυτή η φαινομενικά ”γη της επαγγελίας” αρχίζει και σε πνίγει ασφυκτικά σαν να είσαι φυλακισμένος;

Ο Σαμ Γκόλντγουιν,ένας αμερικανός κινηματογραφικός παραγωγός, είχε πει το εξής ‘Το νοσοκομείο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να είσαι άρρωστος‘. Ίσως και να κρύβεται μια μεγάλη δόση αλήθειας πίσω από αυτό.Θα δεις αρκετούς ασθενείς να παραπονιούνται συνεχώς ότι δεν τους παρέχεται αρκετή φροντίδα και προσοχή. Θα διαμαρτύρονται για τους ”γείτονες” τους στο παραδίπλα κρεβάτι,καθώς οι πιο πολλοι δεν επιθυμούν παρουσία άλλου ατόμου στο θαλαμό τους. Θα παρενοχλούν συνεχώς το προσωπικό για ασήμαντους ίσως λόγους μόνο και μόνο γιατί απαιτούν όλη την προσοχή στραμμένη πάνω τους.

Δυστυχώς, είναι καθημερινό φαινόμενο η εγκατάλειψη των συγγενικών προσώπων. Προσωπικά, έχω δει πολλά τέτοια μάτια, μάτια χαμένα, μελαγχολικά, θλιμμένα,ακόμα και παραπονιάρικα ειδικά, όταν βλέπουν ότι κανείς δεν ήρθε γι’ αυτούς και δεν θα έρθει, ενώ στο διπλανό κρεβάτι γίνεται μία μορφή μάζωξης για τον ”συγκάτοικό” τους. Και σαφώς, γίνεται ακόμα πιο επώδυνο όταν τέτοιοι εγκαταλελειμμένοι άνθρωποι υποχρεούνται να μείνουν για μεγάλο διάστημα μέσα στο νοσοκομείο λόγω της κλινικής τους εικόνας.

Όσον αφορά δε, τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας,η απογοήτευση είναι μεγαλύτερη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ο παππούς σου, η γιαγιά σου, οι θείοι σου. Πως μπορείς να τους κοιτάς με περίσσεια απαξίωση και έλλειψη συμπόνοιας;Βάλε στη θέση τους, τους δικούς σου ανθρώπους. Θα το άντεχες; Μια καλή κουβέντα και ένα χαμόγελο είναι ικανό να τους φτιάξει τη μέρα,να τους κάνει να ξεφύγουν για λίγο από αυτό το νοερό ”κελί” που δημιούργησαν. Θα σου χαμογελάσουν με τη σειρά τους, με όλη τη γλυκύτητα της χαμένης τους νιότης. Ίσως και θυμηθούν κάποια ιστορία απτα παλιά να σου πουν, η οποία σπανίως δε θα κρύβει κάποιο ηθικό διδαγμα. Και τέλος,θα σου δώσουν την ευχή τους και θα το εννοούν. Μόνο γι’αυτή, τη μικρή στιγμή που τους θύμησες τον νεανικό εαυτό τους. Άλλωστε, ένας γέρος είναι ένα παιδί με παρελθόν, όπως έχει πει ο Zarko Petan,θεατρικός συγγραφέας.

Την επόμενη φορά λοιπόν ,που θα βρεθείς στο χώρο ενός νοσοκομείου και θα αντικρύσεις έναν τέτοιον άνθρωπο μην αποστρέψεις αλλού το βλέμμα, όπως συνηθίζεις να κάνεις. Χαμογέλασε του γλυκά κοιτώντας τον βαθιά στα μάτια. Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι εκτός απ’τη δική του μέρα, θα φτιάξει και η δική σου.

Φιλικά

Γιώτα Τηγανίτη

Το έθνος είναι μια ψυχή, μια πνευματική έννοια. Αφενός, στο παρελθόν αποτελεί την κοινή κατοχή μιας κληρονομιάς αναμνήσεων. Αφετέρου, στο παρόν τη συγκατάθεση, την επιθυμία της συμβίωσης, τη βούληση να εξακολουθήσουμε να αξιοποιούμε αυτή την κληρονομιά που δεχόμαστε ως αδιαίρετη.

Το έθνος, όπως και το άτομο, είναι η κατάληξη ενός μακραίωνου ηρωικού παρελθόντος συνιστάμενο από προσπάθειες, θυσίες και αφοσιώσεις, δόξα, κοινωνικό κεφάλαιο πάνω στο οποίο στηρίζεται μια εθνική ιδέα. Ο σεβασμός προς τους προγόνους είναι το πιο θεμιτό αίσθημα όλων. Αγαπάει κανείς το σπίτι που έχει χτίσει και μεταβιβάζει στους απογόνους του.

Πρόκειται, δηλαδή, για ένα κοινό πρόγραμμα προς εφαρμογή. Το γεγονός ότι έχει κανείς υποφέρει, ευχαριστηθεί, ελπίσει μαζί με άλλους έχει μεγαλύτερη αξία από τις τελωνειακές ενώσεις και τα στρατηγικά σύνορα. Όταν πρόκειται για εθνικές αναμνήσεις, τα πένθη αξίζουν περισσότερο από τους θριάμβους, γιατί επιβάλλουν καθήκοντα, απαιτούν κοινές προσπάθειες. Το έθνος είναι, συνεπώς, μια μεγάλη αλληλεγγύη, αποτελούμενη από το αίσθημα των θυσιών που έχουν γίνει κι εκείνων τις οποίες είναι διατεθειμένοι να κάνουν ακόμα όσοι ανήκουν σε αυτή την κοινότητα.

Η ύπαρξη του έθνους είναι ένα «καθημερινό δημοψήφισμα», όπως η ύπαρξη του ατόμου είναι μια μόνιμη επιβεβαίωση της θέλησης για ζωή. Ένα έθνος δεν έχει ποτέ πραγματικό συμφέρον να προσαρτήσει ή να κρατήσει μια χώρα παρά τη θέλησή της. Υπόσχεται πολιτισμική και πολιτική ενότητα.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Όλοι έχουμε μια φίλη στο Facebook που έχει προσεγμένο προφίλ, γεμάτο φιλοσοφίες και φωτογραφίες προσεκτικά επιλεγμένες.

Ακαδημαϊκό, θα το έλεγα αλλά όχι με την κοινή έννοια.
Είναι αυτή που ανεβάζει προσωπικές φωτογραφίες, χωρίς ίχνος ελαττώματος,”σιδερωμένες” όπως λέει μια γνωστή μου.

Η συγκεκριμένη Κοντέσσα δεν θα βγάλει εύκολα με την παρέα φωτογραφία, αν πρώτα δεν την ελέγξει.

Αν την αναρτήσεις χωρίς να την έχει ελέγξει, θα σου έρθει μήνυμα “σε παρακαλώ θέλω να την σβήσεις, δεν μου αρέσω σε αυτή την φωτογραφία”.

Μα και συ,βρε πουλάκι μου, ένα φίλτρο δεν έβαλες, τι περίμενες;

Γιατί η Κοντέσσα, εννοείται, πως χρησιμοποιεί φίλτρα.
Δεν έχει δεί κανείς φυσική φωτογραφία της.
Κανείς δεν ξέρει πώς είναι μες το σπίτι της, απλή, χωρίς μακιγιάζ, χωρίς στήσιμο.

Στο μεταξύ, συνήθως,θα διαβάσεις ολόκληρα βιβλία αυτοβιογραφίας.
Είτε θα είναι δικά της, βιωματικά, είτε θα τα έχει πάρει από το διαδίκτυο γιατί θεώρησε πως ταυτίστηκε με αυτά.

Αυτοί που την γνωρίζουν, όμως, αναγνωρίζουν πως ουδεμία σχέση έχει με το προφίλ,που με κόπο, έχτισε.

Είναι μια άλλη γυναίκα, μέσα στο φατσοβιβλίο.

Μια γυναίκα, που όλοι οι άντρες θα ήθελαν να έχουν.
Δυναμική, μοιραία, αισθησιακή, ανεξάρτητη.

Και αναπόφευκτα, έρχεται η στιγμή που συγκρούονται αυτοί οι δύο κόσμοι.

Ο πλασματικός με τον πραγματικό.

Γιατί η Κοντέσσα, εφόσον έχει ζωή εκτός Facebook, ανθρώπους που την γνωρίζουν χρόνια, αρχίζουν να αμφιβάλλουν για το διαυγές της κατάστασης της.

Δεν τον κέρδισε τον τίτλο της Κοντέσσας.
Τον έφτιαξε μια μέρα μόνη της μέσα της, όταν η ανασφάλεια της είχε χτυπήσει κόκκινο.

Γιατί έτσι είναι, πραγματικά η Κοντέσσα μας.

Μια γυναίκα που έχει γίνει θύμα περιστάσεων, συχνά, έχει πληγωθεί,δεν έχει αυτοεκτίμηση ή μπορεί απλά να είναι μια ναρκισσιστική προσωπικότητα.

Προσωπικά,την Κοντέσσα δεν την εμπιστεύομαι.
Την έχω ικανή για πολλά.

Αν μπορεί να ζεί τόσο πετυχημένα ανάμεσα σε δύο κόσμους, μπορεί να δημιουργήσει πολλά προβλήματα σε αυτούς που συναναστρέφεται.

Κανείς δεν είναι τέλειος.
Κανένας μας.

Αλλά τα ελαττώματα, όταν ξέρεις πώς να τα αξιοποιήσεις, αγαπιούνται.

Ο αυτοσαρκασμός είναι θετικό χαρακτηριστικό.
Αλλά προϋποθέτει να ξέρεις ποιος είσαι.

Να έχεις αγαπήσει τα ελαττώματα σου.
Να μην θες να αλλάξεις για να σε συμπαθούν οι άλλοι.

Αφήστε την Κοντέσσα να αυτοθαυμάζεται και τσαλακωθείτε.

Είναι θεραπευτικό.

Κατερίνα Στραβαρίδη

Πολλές φορές ως απότοκο μιας δυσάρεστης κατάστασης ή εμπειρίας μπαίνουμε στη διαδικασία των τυρρανικών, επαναλαμβανόμενων σκέψεων και της ατέρμονης διαδικασίας αναζήτησης του διαφορετικού τρόπου, που θα μπορούσαμε να έχουμε διαχειριστεί τη συγκεκριμένη περίπτωση. Αυτό με τη σειρά του, επιφέρει έντονη αυτοκριτική ενώ πυροδοτεί αισθήματα προσωπικής ευθύνης και θυματοποίησης. Στην πάροδο του χρόνου, οι διαδικασίες αυτές φθάνουν να αφομοιώνονται πλήρως από το ψυχικό όργανο του ανθρώπου και γίνονται τροχοπέδη σε οποιαδήποτε εξελικτική προσπάθεια. Παράλληλα, ο καταιγισμός των αρνητικών και τόσο επιβαρυντικών σκέψεων, δημιουργεί αυξημένο στρες και ψυχική κόπωση τα οποία επηρεάζουν δραματικά, τόσο την κατάσταση και λειτουργία του εγκεφάλου όσο και τη σωματική και ψυχική υγεία. Έτσι τα ενοχικά σενάρια ανακυκλώνονται και προκαλούν συναισθήματα αυτό-ματαίωσης και περιορισμένου ψυχικού δυναμικού.

Η κατανόηση στη δυσκολία της κατάστασης, η αποδοχή του εαυτού μας και των ενδεχόμενων λάνθασμένων χειρισμών καθώς και η συμπόνοια με την οποία πρέπει να τον περιβάλλουμε, θα οδηγήσει σταδιακά στη συγχώρεση. Η συμφιλίωση με τον εαυτό μας, το αίσθημα της συγχώρεσης και της ειλικρινούς μεταστροφής, προκαλεί υγιείς μετασχηματισμούς και φέρνει ισορροπία και δύναμη. Αποτελεί δε το καλύτερο εφαλτήριο για την κατανόηση και βελτίωση των διαπροσωπικών σχέσεων, ενώ ταυτόχρονα τις οδηγεί σε μία νέα φάση ζωής απαλλαγμένη από τις αρνητικές εγγραφές του παρελθόντος!

“Το κακό παρελθόν πρέπει να ξεχνιέται, αλλιώς μετατρέπεται σε νεκροθάφτη του παρόντος. Η ικανότητα να θεραπεύουμε τα τραύματα μας, να αναπληρώνουμε αυτό που χάθηκε, να προχωράμε πάρα κάτω είναι βασική δεξιότητα επιβίωσης. Εκείνοι που αρνούνται να συγχωρέσουν, επιμένουν να πενθούν και έτσι η ψυχή τους αιμορραγεί μόνιμα”.

Νίτσε

Γιάννης Κυρίτσης

ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΑ

Είναι πολύ βολικό στις μέρες που περνάμε που υπάρχει η τηλεκπαίδευση. Αν δεν είχε επινοηθεί αυτη η μέθοδος τα παιδι μα θα έμενε μακρια απο την γνώση.

Τι γινεται όμως; με την αποστασιοποίηση των συμμαθητων και την έλλειψη φυσικής παρουσιας στα σχολεια? Εαν η τηλεκπαιδευσση είχε έρθει για προσωρινό μέτρο λόγω κορονοϊού θα ηταν κατι πολυ θετικό.

Η τηλεκπαιδευση όμως ήρθε για να μεινει.ποτέ ξανα δεν θα ανταλλλασουν τα παιδια μασ στυλό και ραβασακια με τους συμμαθητές τους. Ας μην γελιόμαστε.η τηλεκπαίδευση είναι το νέο μέλλον της εκπαιδευσης και αυτο αμφιβάλλω κατα πόσο καλό μπορει να είναι.Σε κάποια θέματα κάνει την ζωή μας ευκολότερη, το σχολείο όμως ανέκαθεν εκτός απο φορέας μάθησης είναι και φορέας εντατικοποίησης των παιδιών στην κοινωνία.

Η τηλεκπαιδευση είναι απρόσωπη και αναγκάζει τα παιδια να περνάνε περισσότερες ώρες στον υπολογιστη.

Απο την άλλη διευκολύνει κατα πολυ την εκπαίδευση και το παιδί ακόμα και άρρωστο δεν χρειάζεται να χάσει το μάθημά του.

Παρολα αυτα η ζυγαριά τείνει προς τα αρνητικά .αλλα μπορουμε να κανουμε κατι για αυτο?η απαντηση ειναι όχι. Το νέο μέλλον έρχεται να μας επιβληθει. Καλως τα δεχτηκαμε………

Πολιτισμός…Μια λέξη πολλές σημασίες .

Η τέχνη είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας μας, είναι πνευματικό αγαθό. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν προνόμιο των λίγων, των εκλεκτών, στις μέρες μας πάλι είναι δικαίωμα όλων! Άνθρωποι εργάζονται και ζουν μέσα από την τέχνη είτε αυτή ονομάζεται θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, ζωγραφική, γλυπτική. Ανθρωποι επίσης παίρνουν ζωή από αυτήν ψυχαγωγούνται και ξεφεύγουν από την δύσκολη καθημερινότητα.

Την πλάτη της λοιπόν γυρνάει η πολιτεία ακόμη μια φορά στον κλάδο της καλλιτεχνικής δημιουργίας λόγο της υφιστάμενης κατάστασης που επικρατεί και τα μέτρα που έχουν ληφθεί για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Θλίψη μου προκαλούν τα ισχύοντα μέτρα καθώς φαίνεται ότι ο ιός συχνάζει σε θέατρα, σινεμά, μουσεία, ενώ αντίθετα απεχθάνεται τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τα παιδιά μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών. Ωστόσο ας πάρουμε αυτή την συνθήκη ως πραγματική, που είναι η στήριξη των αρχών για τους εργάτες της τέχνης; Να σας απαντήσω ευθύς αμέσως, πουθενά!

Η λέξη πολιτεία έχει ετυμολογική συγγένεια με την λέξη πολιτισμός. Στην Ελλάδα του σήμερα πάλι, αυτές οι δύο λέξεις δεν έχουν καμία σχέση, όπως αποδεικνύεται συνεχώς.

Ο κόσμος του θεάματος και όχι μόνο ματωνει, άνθρωποι δουλεύουν κάτω από αντίξοες συνθήκες πολλές ώρες, παίρνοντας ελάχιστα χρήματα και χωρίς καμία αναγνώριση καταπώς φαίνεται.

Φυσικά δεν είναι ο μοναδικός κλάδος που επλήγησε ενώ παράλληλα καλείτε να ορθοποδήσει στις καθόλου βέβαιες μέρες που ακολουθούν!

Άραγε πόσες φορές πονέσαμε συναισθηματικά από κάτι που συναίβει ή πονέσαμε σωματικά απο έναν τραυματισμό ; Το σώμα μας , το πρόσωπο μας , εμείς ,καθρέφτες των συναισθημάτων μας. Ότι νιώθουμε μπορεί απο την πρώτη στιγμή ή στη διάρκεια το σώμα μας να μας το δείξει.

“Το να κρατάς το θυμό σου είναι σαν να πίνεις δηλητήριο και να περιμένεις να πεθάνει ο άλλος” , αυτή είναι μια ρήση του Βούδα. Ουσιαστικά , αυτό που θέλει να μας πεί είναι πως κρατόντας έναν θυμό μόνιμα μέσα μας, ακόμα και να μην τον εξωτερικεύσουμε , θα φανεί στο πρόσωπο μας. Είναι ένα δηλητήριο που δεν κάνει κακό στον απέναντι παρα μονο σε εμας τους ίδιους. Αν παρατηρήσουμε το πρόσωπο ενός μόνιμα θυμωμένου ανθρώπου , θα δούμε πως το πρόσωπο ζαρώνει, τα μάτια μικραίνουν και το στομα είναι ένα σφιγμένο αγέλαστο στομα. Το σώμα είναι επισης και αυτό σφιγμένο , αγέροφο , και η ενέργεια που εκπέμπει όπου σταθεί είναι ηλεκτρισμένη.

Ας συγκρίνουμε ένα χαρούμενο άνθρωπο…πραγματικά χαρούμενο! Τα μάτια γυαλίζουν , είναι φωτινά και ορθάνοιχτα σαν να θέλουν να ρουφίξουν όλο το φως της μέρας. Το στόμα παίρνει μία κλήση καμπυλωτή προς τα πάνω , ακόμα και όταν δεν είναι αισθητό απο το μάτι. Το πρόσωπο και αυτό είναι καθαρό, λείο , λάμπει σαν να του έχεις βάλει φίλτρο μπροστά. Το σώμα σταθερό ή μη , είναι σαν να χορεύει.

Όλα λοιπόν αυτά που νιώθουμε , βγαίνουν στο σώμα μας. Άγχος , πίεση, θα χτυπήσει σε ψυχοσωματικά. Κακία , χτυπάει στο στομάχι. Δεν λέμε ” χολή έβγαλε αυτός”…από κάπου βγαίνουν και αυτά. Όταν κάτι μας βαραίνει συναισθηματικά , πόνοι στον αυχένα και στο κεφάλι. Το σώμα μας , μας μιλάει και μας τα λέει όλα , αρκεί εμείς να το ακούσουμε , να το προσέξουμε και θα πάρουμε τις απαντήσεις.

Σε μια ζωή γέματη προβλήματα και προβληματισμούς, μέσα σε έναν κόσμο επιρρεασμένο , στάσου σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης σου , πάρε πασατέμπο και παρακολούθα τον κόσμο. Έχεις ξεκινήσει ένα ταξίδι μέσα στον κόσμο των συναισθημάτων τους. Θα δείς πως θα ανακαλύψεις μεγάλο αριθμό ανθρώπων με πρόσωπο και σώμα σαν την πρώτη περιγραφή που κάναμε . Και φυσικά αυτό είναι λυπηρό. Μα θα δείς και κόσμο που θα σου δημιουργήσει χρώματα μέσα σου. Και θα σου δώσει λίγη ελπίδα πως όλα μπορούν να γίνουν.

Η ψυχική ύγεια είναι εξίσου σημαντική με την σωματική. Είναι δύο ενωμένοι κρίκοι .

“Νούς υγιείς εν σώματι υγιεί” .

Παρασκευή μεσημέρι ήταν όταν ξαφνικά το νησί ταρακουνήθηκε με πρωτοφανή τρόπο,γεγονός που είχαμε να δούμε από παλαιότερα χρόνια στην Ελλάδα καθώς μιλάμε για σεισμό της τάξης των 7 ρίχτερ.Πανικόβλητοι οι κάτοικοι της Σάμου βγήκαν απ’τα σπίτια τους, ενώ άλλοι πάνω στον πανικό τους παρέμειναν εντός αυτών καθώς δε μπόρεσαν να αντδράσουν έγκαιρα.Καταγόμενη απ’το πανέμορφο αυτό νησί αλλά μη ζώντας πλέον εκεί μόνιμα, δέχτηκα τηλέφωνο απ’τα συγγενικά μου πρόσωπα όπως κάθε φορά ,περιμένοντας να ακούσω τα καθημερινά τους νέα.Η μητέρα μου,φανερά πανικόβλητη και ταραγμένη προσπάθησε να μου εξηγήσει τον φόβο και την ανησυχία που ένιωσε κατά τη διάρκεια του σεισμού. Η αλήθεια είναι, ότι ενώ για καλή μου τύχη δεν ήμουν εκεί κατάφερα να νιώσω απόλυτα τον φόβο της στην ψυχή και το μυαλό μου. Ο σεισμός παρόλο που είχε επίκεντρο βορειοδυτικά της Σάμου ήταν αισθητός και στην Αττική.Παρόλα αυτά πολλοί κάτοικοι της Αττικής δεν αντιλήφθηκαν τίποτα.

Οι πιο πολλοί απο εμάς δυστυχώς όταν ακούμε κάποιο άσχημο νέο που δεν μας αφορά άμεσα εθελοτυφλούμε, αλλά πως είναι δυνατόν να κλείσεις τα μάτια και τα αυτιά σε κάτι τόσο ολέθριο και επώδυνο; Ειδικότερα όταν πρόκειται για την ιδιαίτερη πατρίδα σου, που εκεί μεγάλωσες σα παιδί, πάτησες τα χώματα της,έκανες αμέτρητες βόλτες στα σοκάκια της, τα καλοκαίρια κολυμπούσες στις γαλαζοπράσινες θάλασσες της ,την πονάς μέσα απτην ιστορία της, τους ανθρώπους της κ την πορεία της.

Πολλοί άνθρωποι έμειναν άστεγοι καθώς πολλά απ’τα σπίτια που κατοικούνταν κρίθηκαν ακατοίκητα.Στην πρωτεύουσα του νησιού, το Βαθύ, το οποίο πλήττεται όχι μόνο απ’τις καταστροφικές συνέπειες του σεισμού αυτού, αλλά είναι έρμαιο και του μεταναστευτικού προβλήματος εδώ και κάποια χρόνια, προκλήθηκε τσουνάμι αμέσως μετά τη σεισμική δόνηση.Μπορείτε να φανταστείτε όλες τις συντριπτικές συνέπειες που προκλήθηκαν στα μαγαζιά και τα σπίτια της περιοχής απ’το νερό της θάλασσας, που παρέσυρε στο διάβα του τις περιουσίες χρόνων και κόπους πολλών.Μεγάλο τμήμα της ιστορικής και αγαπημένης εκκλησίας όλων των ντόπιων και μη, της παναγίας Θεοτόκου στο Καρλόβασι κατέρρευσε και προς λύπην όλων μας κρίθηκε αναγκαίο να κατεδαφιστεί ολοσχερώς .

Πέρα απ’ όλα αυτά όμως,τα υλικά και πρακτικά ζητούμενα, το χειρότερο και μη αναστρέψιμο πλέον συμβάν, ήταν ο χαμός δύο νέων ψυχών,15 και 17 ετών, οι οποίοι στάθηκαν άτυχοι, καθώς καταπλακώθηκαν από τοίχο μετά την φονική επέλαση του σεισμού.Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που απλά το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σωπάσεις και να αναλογιστείς ότι φτάνει μόνο μια στιγμή για να χάσουμε αυτό που κάθε μέρα και κάθε λεπτό θεωρούμε δεδομένο, τη ζωή. Κουράγιο και δύναμη στις οικογένειες των θυμάτων,τίποτε άλλο. Όσο υπάρχει ζωή τα πάντα θα ξαναχτίζονται, όσες φορές και να γκρεμιστούν. Ας μείνουμε λοιπόν ενωμένοι και σε πλήρη επαγρύπνηση σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που τα προβλήματα πάσης φύσεως ποικίλλουν. Ας είμαστε κοντά στους δικούς μας ανθρώπους με όποιον τρόπο μπορούμε. Θα περάσουν ολα.Θα περάσει και αυτό!

Γιώτα Τηγανίτη