Κακοποίηση ζώων: Έγκλημα χωρίς τιμωρία

Παρά τις αυστηρές κυρώσεις που επιβάλλει ο νόμος σχετικά με την κακοποίηση των ζώων, η Ελλάδα τα τελευταία ιδίως χρόνια βρίσκεται ανάμεσα στις χώρες όπου το έγκλημα αυτό εμφανίζει ολοένα και πιο υψηλά ποσοστά. Με βάση πληροφορίες που αναφέρονται στην ιστοσελίδα «Report Animal Abuse Greece» το 2018 καταφράφησαν 3.734 ενώ 1.799 ήταν μόνο για το πρώτο εξάμηνο του 2019. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως απο τα τελευταία καταγγεγραμμένα περιστατικά συνελήφθησαν μόλις 117 άτομα, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Τα αδέσποτα κυρίως είναι αυτά που αποτελούν τον εύκολο στόχο για αυτούς που θέλουν να προβούν σε κτηνώδης πράξεις. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι φόλες που τοποθετούνται κατά καιρούς σε πάρκα, σε θάμνους ακόμα και σε αυλές σπιτιών με σκοπό την δηλητηρίαση των τετράποδων καθώς και βίαιες πράξεις όπως αφαίρεση σάρκας, κάψιμο ή ακρωτηριασμός. Από τα παραπάνω παρατηρείται όχι μόνο η ελλιπής οργάνωση των Δήμων κυρίως για τα αδέσποτα αλλά και ο δισταγμός των κατοίκων-μαρτύρων που αποφεύγουν να δώσουν πληροφορίες στα αρμόδια μέσα. Για να καταλάβουμε πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα αρκεί να μπούμε σε μια σελίδα φιλοζωικής και να ανατρέξουμε στο χρονολόγιό της. ‘’Κουτάβια βρέθηκαν πεταμένα στα σκουπίδια’’, ‘’σκύλος χτυπημένος απο αμάξι βρέθηκε παρατημένος’’, ‘’ ιδιοκτήτης έσερνε σκύλο απ’την καρότσα’’ κ.ά, είναι κάποια απο τα πολλά περιστατικά που θα συναντήσει κανείς διαβάζοντας τα όσα κοινοποιούνται στις φιλοζωικές. Εκεί, όπου οι άνθρωποι δίνουν έναν αγώνα τόσο για την μείωση τέτοιου είδους εγκλημάτων καθώς και για την πρόληψη χειρότερων επακόλουθων.

Η σύλληψη των δραστών δεν καθίσταται εύκολη γιατί όπως προαναφέρθηκε οι μάρτυρες διστάζουν να μιλήσουν (συνήθως σε μικρές και κλειστές κοινωνίες) και έχουν την τάση να ρίχνουν το φταίξιμο σε οργανωμένους φορείς που όμως δεν έχουν την ικανότητα να φροντίζουν για κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Επομένως, οι δράστες συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι έχοντας ήδη μια (;) βίαιη πράξη στο ιστορικό τους σχεδιάζοντας ίσως τις επόμενες κινήσεις τους.

Σύμφωνα με θεωρίες μελετητών, η κακοποίηση των ζώων είναι ουσιαστικά ένα πρώιμο στάδιο επίδοξων εγκληματικών πράξεων όπως ενδοοικογενειακή βία η ακόμα και εγκλήματα κατα της ζωής.(ανθρωποκτονία). Όπως εξηγήθηκε, μεγαλώνοντας τα άτομα αυτά [επίδοξοι δράστες] είναι αδύναμα στην διαχείρηση των συναισθημάτων τους, κυρίως σε αυτό του θυμού. Με την βιαιότητα που εμφανίζουν απέναντι στα ζώα νιώθουν την αυτοεκίμηση και το ηθικό τους να αναπτερώνονται καθώς και την εξουσία που ανέκαθεν έψαχναν, προκαλώντας πόνο σε ένα άλλο απροστάτευτο σώμα. Αρκετά μάλιστα απο τα περιστατικά δολοφόνων κατά συρροή φαίνεται πως είχαν διαπράξει κατα το παρελθόν κτηνωδίες.

‘Οπως είναι φανερό, το κενό μεταξύ της βιαιοπραξίας απέναντι στα ζώα με αυτο της εγκληματικότητας απέναντι σε άνθρωπο είναι πολύ μικρό και χρήζει έκτακτης ανάγκης για περαιτέρω ενέργειες απο τους υπεύθυνους θεσμούς.

Αν και σήμερα οι αρμόδιοι φορείς έχουν πάρει σε κάποιο βαθμό τα απαραίτητα μέτρα που χρειάζονται για την εξάλειψη και την πρόληψη τέτοιου τύπου εγκλημάτων, αρκετοί συνεχίζουν ακόμα να φανερώνουν παρεκκλίνουσα συμπεριφορά χωρίς την αίσθηση του φόβου. Είναι ευθύνη όλων των πολιτών να αναφέρουν οποιοδήποτε περιστατικό πέσει στην αντίληψή τους στις αρμόδιες αρχές καθώς και σε οργανώσεις που ασχολούνται με το συγκεκριμένο ζήτημα. Παρακάτω επισυνάπτονται δύο σελίδες, αυτή της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας και της ”Dog’s voice” ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού, με τα βήματα που μπορεί κανέις να ακολουθήσει ώστε να καταγγείλει ενα παρόμοιο περιστατικό.

https://www.dogsvoice.gr/

https://pfpo.gr/diadikasia-katangelias-gia-pathitiki-kakopoiisi-zoou-meso-email/




Η Ελληνίδα blogger που κατακλύζει τα Social Media με λόγια αγάπης

Την Ελένη Ισπόγλου τη γνωρίσαμε πρόσφατα, μέσω της τηλεφωνικής συνέντευξής της στη ραδιοφωνική εκπομπή του cityvibes,  Art on Air, του Χρήστου Αγγελίδη.

Η Ελένη, παρότι εργάστηκε για αρκετά χρόνια στο Λονδίνο στο αντικείμενο που σπούδασε ως Πολιτικός Μηχανικός, με την επιστροφή της στην Ελλάδα, κάποια χρόνια πίσω, έκανε online σεμινάρια και μαθήματα σχετικά με το Marketing μέσω του Facebook και Instagram και πλέον ασχολείται επαγγελματικά ως διαχειρίστρια λογαριασμών Social Media, καταστημάτων, εταιριών κλπ.

Η ίδια έχει δύο πολύ πετυχημένους λογαριασμούς με μεγάλη ανταπόκριση και επικοινωνία των ακόλουθών της.

GREECE BY A GREEK

Ο ένας λογαριασμός της λέγεται @greecebyagreek όπου μοιράζεται, στα αγγλικά, ταξιδιωτικές εμπειρίες στην Ελλάδα και έχει σκοπό την παρουσίαση της Ελλάδας, μέσα από τα μάτια ενός ντόπιος. Αυτός γεννήθηκε σαν πάθος όταν ζούσε στο Λονδίνο. Υπάρχει επίσης και ως blog, από το 2014,  www.greecebyagreek με σχετικά άρθρα στα αγγλικά και αναγνώστες σε όλον τον κόσμο, κυρίως Αμερική και Μεγάλη Βρετανία.

Ακολούθησε το greecebyagreek στο Facebook    https://www.facebook.com/greecebyagreek

Ακολούθησε το greecebyagreek στο Instagram   https://www.instagram.com/greecebyagreek/

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

Η Ελένη, από την εφηβική της ηλικία γράφει κείμενα, ποιήματα, αποφθέγματα και στιχάκια, όλα σχετικά με την αγάπη και τον έρωτα. Πριν δύο χρόνια ξεκίνησε να γράφει σχετικές αναρτήσεις στα Social Media με το ψευδώνυμο «μία ιστορία αγάπης» . Η τεράστια αγάπη όσων την ακολουθούν, την παρακίνησαν να γράψει την πρώτη της συλλογή με τίτλο «μία ιστορία αγάπης – Λόγια ενός Έρωτα» η οποία εκδόθηκε και κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή. Από την αρχή του έτους 2020, είχε την εξαιρετική ιδέα να γράφει στίχους και κείμενα αγάπης πάνω σε φωτογραφίες άλλων Ελλήνων φωτογράφων και Instgrammers ή σε φωτογραφίες που της στέλνουν αναγνώστες της σε προσωπικά μηνύματα μαζί με προσωπικές τους ιστορίες αγάπης. Ένας λογαριασμός που πραγματικά αξίζει να ακολουθήσει κάποιος, μιας που με τα κείμενα που δένουν άψογα με τις φωτογραφίες μάς ταξιδεύει με μοναδικό τρόπο στον συναισθηματικό μας κόσμο.

Βρες τη «μία ιστορία αγάπης»  στο Facebook https://www.facebook.com/miaistoriaagapis

Βρες τη «μία ιστορία αγάπης»  στο Instagram https://www.instagram.com/mia.istoria.agapis/

Η συλλογή της, πλημμυρίζει από συναισθήματα, σκέψεις, λόγια αγάπης και εμπειρίες που θα μπορούσαν να είναι στοιχεία και μίας δική σου αγάπης, που σίγουρα σε κάποια φάση έχεις ζήσει ή έχεις νιώσει. Είναι απλά γραμμένη, πότε με ποιητικό και πότε με πεζό λόγο, πάνω σε ρομαντικές εικόνες λουλουδιών, που κάνουν το σύνολο μία εξαιρετική ιδέα για δώρο.

Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, στα Public και στις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή στο link




Κάτι μικρό που σου αλλάζει τη ζωή

Η εξέλιξη της κοινωνίας μας είναι ραγδαία το λιγότερο. Η εξέλιξη της τεχνολογίας που χρησιμοποιούμαι είναι επίσης ραγδαία το λιγότερο. Δεδομένου της τεράστιας γνώσης και πληροφορίας που καλούμαστε να διαχειριστούμε καθημερινά η αποθήκευση αυτών με κάποιο τρόπο είναι μία αναγκαία μέθοδος διαφύλαξης της εξέλιξης αυτής.

Ο άνθρωπος μπορεί να κρατήσει λίγες πληροφορίες/αναμνήσεις στον προσωπικό τους σκληρό δίσκο. Για αυτό και η χρήση συσκευών αποθήκευσης είναι ουσιώδης ακόμα και για τα πιο καθημερινά δεδομένα όπως φωτογραφίες, βίντεο και γενικότερες αναμνήσεις . Εξίσου σημαντική αν όχι και περισσότερο είναι η αποθήκευση διαφόρων εγγράφων αναγκαίων για οποιαδήποτε δουλειά, αλλά και στοιχείων τα οποία βοηθούν τους καταπληκτικούς αυτούς ανθρώπους που μας προσφέρουν όλες αυτές τις ανέσεις να συνεχίσουν να το κάνουν και να προχωρούν πέραν των ορίων σε καθημερινές βάσεις.

Είναι πολύ ενδιαφέρον να σκεφτούμε από που ξεκίνησε και που έχει φτάσει η δυνατότητα αποθήκευσης. Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι οι κάρτες μνήμης SD οι οποίες είναι γνωστές σε όλους μας. Είναι οι μικρές αυτές κάρτες που μπαίνουν σε κινητά, φωτογραφικές μηχανές, υπολογιστές ή κονσόλες παιχνιδιού και μας επιτρέπουν να επεκτείνουμε τον ήδη υπάρχον αποθηκευτικό τους χώρο. Αυτά τα μικρά διαμάντια έκαναν την εμφάνιση τους την δεκαετία του 90. Η αρχή όμως δεν είναι καθόλου όμοια με την πραγματικότητα του σήμερα. Ο αποθηκευτικός χώρος ήταν πολύ μικρότερος και σε πολύ μεγαλύτερα υλικά. Η χωρητικότητα δεν ξεπερνούσε τα 1MB ενώ σήμερα έχουμε την δυνατότητα αποθήκευσης άνω των 100 GB σε μία συσκευή. Οι τιμές που έχω χρησιμοποιήσει είναι ενδεικτικές αλλά και πραγματικές και μπορούν να μας δείξουν την τεράστια ανάπτυξη. Η ανάπτυξη που οδήγησε σε 100 χιλιάδες φορές μεγαλύτερο αποθηκευτικό χώρο.

Επίσης πολύ σημαντικό για όλη αυτή την εξέλιξη είναι ο τρόπος με τον οποίο κατασκευάζονται αυτές οι κάρτες αλλά και τα υλικά τα οποία χρησιμοποιούνται. Οδηγώντας σε διαφορετική ποιότητα της κάρτας μνήμης, το οποίο σημαίνει διαφορετική απόδοση.

Αυτή η εξέλιξη και αυτό το παράδειγμα είναι κάτι που πολύ πιθανόν να μην το σκεφτόμαστε , να το θεωρούμε δεδομένο. Ωστόσο το θεωρώ ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα συζήτησης, ειδικά όταν σκέφτομαι το δρόμο τον οποίο έχουμε διανύσει. Είναι συναρπαστικό και με κάνει προσωπικά να σκέφτομαι και να φαντάζομαι που μπορούμε να φτάσουμε σε όλες τις πτυχές της ζωής του μέλλοντος.

Πηγή

Μπούτης Ηλίας




Αξιοπρέπεια, μια ακριβή αρετή

Στις μέρες μας, η έννοια αξιοπρέπεια έχει καταπατηθεί και υποτιμηθεί δίχως άλλο. Δύσκολα θα τη βρεις, πιο δύσκολα θα την κρατήσεις και εύκολα θα την απωλέσεις. Έννοια περίπλοκη, που πολλοί αδυνατούν να κατανοήσουν και να ενστερνιστούν. Οι ηθικές αξίες και αρετές σπανίζουν πια και εμείς ψάχνουμε ψήγματα αυτών. Για καλή μας τύχη, υπάρχουν ακόμα εκεί έξω αρκεί να έχουμε την υπομονή και το σθένος να τα ανακαλύψουμε. Όσον αφορά την αξία της αξιοπρέπειας, αυτή καθίσταται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς χωρίς αυτήν πορεύεσαι σε ένα δρόμο χωρίς φως και ελπίδα. Μία συμβουλή που με συντροφεύει στη μέχρι τώρα ζωή μου και αποτελεί την προσωπική μου πυξίδα στον αγώνα της ζωής είναι η εξής: Μπορείς να τα χάσεις όλα, αλλά μη χάσεις ποτέ την αξιοπρέπεια σου.

Στο έργο του Immanuel Kant (1785) Τα θεμέλια της μεταφυσικής των ηθών, γίνεται μία εκτενέστερη ανάλυση στην έννοια της ηθικής και της αξιοπρέπειας. Ο ίδιος υποστήριξε ότι ο άνθρωπος δεν έχει τιμή αλλά αξία και αυτή, δεν είναι άλλη από την αξιοπρέπεια του. Επομένως, και σύμφωνα με το τι ορίζουμε αξιοπρέπεια είναι η συναίσθηση της προσωπικής μας αξίας και η εξασφάλιση της με έντιμες πράξεις, αρμοστές στην ηθική μας.

Πως λοιπόν θα οδηγηθούμε σε αυτή την σπουδαία αρετή; Στον ρηχό και επιφανειακό κόσμο που ζούμε, που όλα είναι ρευστά, τόλμησε να είσαι αυθεντικός και τίμιος. Μην κοροϊδεύεις ούτε τους γύρω σου, αλλά ούτε και τον εαυτό σου. Θες να νιώσεις αποδεκτός απ’ τον κοινωνικό σου περίγυρο; Σίγουρα δεν θα το καταφέρεις υποκρινόμενος έναν ψεύτικο εαυτό, που θα ζει για να ικανοποιεί την ματαιοδοξία του και τις ορέξεις των άλλων. Τόλμησε να αποδεχτείς αυτό που είσαι, με τα ελαττώματα και τις αδυναμίες σου. Κάν’ τα όπλα σου και βελτίωσε τα. Ξεχώρισε. Είναι άκρως γοητευτικό να αγαπάς και να σέβεσαι τον εαυτό σου. Φρόντισε τον και δώσε του χρόνο. Το να είναι κανείς αξιοπρεπής συνεπάγεται ότι έχει καλλιεργήσει μία άριστη σχέση σεβασμού και αγάπης με τον εαυτό του. Αν τον αφήσεις απροστάτευτο και ανήμπορο, χωρίς να τον βάλεις σε προτεραιότητα, η σχέση αυτή θα διαλυθεί. Όσο το εγώ μας ενισχύεται, χωρίς όμως να μετατραπεί σε αθεράπευτο εγωκεντρισμό και έπαρση, αλλά πάντα με υγιή τρόπο, ο αυτοσεβασμός μας θα μεγαλώνει.

Τα υγιή πρότυπα συμπεριφοράς, ξεκινούν ήδη απ’ την παιδική μας ηλικία, στο οικογενειακό μας περιβάλλον. Το παιδί παίρνοντας ερεθίσματα, ενεργεί και διαμορφώνει τον χαρακτήρα του. Είναι σαν μία κινητή πλαστελίνη, η οποία θα πάρει όποια μορφή της δώσεις. Έτσι λοιπόν, ένα « ανθυγιεινό» οικογενειακό περιβάλλον και κατ’ επέκταση οι « ανθυγιεινοί» γονείς, θα προξενήσουν ανεπανόρθωτες βλάβες στο χαρακτήρα και στη συμπεριφορά του ατόμου μετέπειτα. Παραδείγματος χάριν, ένα παιδί που ακούει συνεχώς τους γονείς να διαπληκτίζονται και να καυγαδίζουν, είναι αρκετά πιθανό και αυτό με τη σειρά του να υιοθετήσει παρόμοια συμπεριφορά. Θα το θεωρήσει ως κάτι κοινωνικά αποδεκτό και φυσιολογικό. Θα μάθει να μη σέβεται κανέναν, να μην μπορεί να διαχειριστεί τις διαπροσωπικές του σχέσεις, αποτέλεσμα των οποίων είναι η απώλεια της αξιοπρέπειας του.

Ένα άλλο παράδειγμα που αφορά την αναγνώριση της αξίας μας και του σεβασμού προς το άτομο μας, σχετίζεται με τα δύο φύλα. Πολλές γυναίκες, μη σεβόμενες τον εαυτό τους, γίνονται θύματα της συμπεριφοράς των συντρόφων τους, οι οποίοι βρίσκοντας ευνοϊκές τις συνθήκες, τις εξαπατούν, είτε με το να απιστούν σε βάρος τους κατά συρροή, είτε λέγοντας συνεχώς ψέματα, τους ασκούν ψυχολογική βία, υποτιμώντας τες και γενικότερα επιδεικνύουν τεράστια έλλειψη σεβασμού απέναντί τους. Οι γυναίκες που δέχονται τέτοιες συμπεριφορές, οι οποίες δυστυχώς είναι και αρκετές, δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει αυτοεκτίμηση και το να σέβεσαι εσένα και τα θέλω σου. Αποδέκτριες λοιπόν μιας τέτοιας κατάστασης και χωρίς ίχνος πια αξιοπρέπειας, έχουν την εντύπωση ότι έτσι μόνο θα γίνουν αγαπητές απ’ τους συντρόφους τους και τρομοκρατούνται στην ιδέα ότι μπορεί να μείνουν μόνες. Εξευτελίζουν τα συναισθήματα τους και τη ζωή τους μαζί. Όταν η σχέση μας με τον εαυτό μας είναι ειλικρινής και δυνατή, είμαστε ικανοί να αγκαλιάσουμε και τη μοναξιά μας, δίχως να ψάχνουμε προσωρινά υποκατάστατα για να την καλύψουμε.

Γενικότερα, ο δρόμος προς την αξιοπρέπεια είναι μακρύς και δύσβατος. Αυτό βέβαια δε σημαίνει απαραιτήτως ότι όποιος θέλει να είναι αξιοπρεπής στη ζωή του θα πρέπει να ζει μέσα στον συντηρητισμό και τις κοινωνικές απαγορεύσεις. Είναι ελεύθερος να κάνει επιλογές χωρίς βέβαια να θίξει τα όρια κανενός. Άλλωστε, η αξιοπρέπεια είναι θέμα επιλογής και προσωπικής ευθύνης. Πολλές φορές θα κληθούμε λοιπόν να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή μας. Θα ερχόμαστε συνεχώς αντιμέτωποι με νέα προβλήματα, νέους ανθρώπους. Όλα αυτά καλούμαστε να τα διαχειριστούμε και να τα αντιμετωπίσουμε. Όταν θα έρθουν δυσκολίες και δεν θα ξέρεις την απάντηση στο καθετί που θα σου παρουσιαστεί, έχε μπούσουλα την αξιοπρέπεια σου. Αυτή θα μείνει μέχρι το τέλος και θα σου δείχνει πάντα το σωστό δρόμο. Ας γίνει λοιπόν στάση ζωής.

Γιώτα Τηγανίτη




Είναι δίκαιη η ζωή;

Στη ζωή τίποτα δεν χαρίζεται! Πώς να το κάνουμε, ισχύει πως δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Ακόμα και να καταφέρεις να έχεις αυτά που ονειρεύοσουν, σίγουρα κάτι δεν το έχεις, πάντα υπάρχουν οι παράπλευρες απώλειες.

Αγωνιζόμαστε για ένα σωρό υλικά πράγματα , βυθιζόμαστε μέσα σε όλο αυτόν τον πλούτο , για να είμαστε εμείς καλά , για να έχουμε αυτά που δεν είχαν οι γονείς μας. Για να δώσουμε κάτι καλύτερο εμείς στα παιδιά μας και ξεχνάμε το πιο σημαντικό . Πως για να τα κάνουμε όλα αυτά , κάτι θα αφήσουμε σε δευτέρη μοίρα , η στην χειρότερη θα αφήσουμε να χαθεί εντελώς κάτι που σίγουρα θα είναι πιο σημαντικό.

Και αποδεικνύεται ακόμα και με μαθηματική ακρίβεια , πως δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα στη ζωή . Παίρνεις κάτι , δίνεις κάτι. Αυτός που θα σου δώσει απλόχερα βοήθεια συναισθηματική ή με πράξεις , έχει ήδη δώσει ένα κομμάτι του εαυτού του. Βέβαια , εδώ ο ίδιος παίρνει την χαρά της δικιάς σου χαράς .

Ο πλούσιος , που όλα τα καλά έχει και όλα τα μπορεί , τις περισσότερες φορές , αν όχι όλες , είναι φτωχός στα συναισθήματα. Είτε γιατί ο ίδιος ποτέ του δεν έμαθε να αγαπάει , είτε γιατί δεν αγαπήθηκε πραγματικά . Και φυσικά υπάρχει γύρο του πολύς κόσμος εφήμερος .

Ο φτωχός σε χρήματα , στερέιται εκ των πραγμάτων , πολλά υλικά αγαθά και αγωνίζεται για την κάθε ημέρα του , μα με αυτή την κατάσταση έμαθε να εκτιμάει τα λίγα και να δίνει σημασία στα άυλα …όπως τον ήλιο που τον ζεσταίνει, στον αέρα που αναπνέει, σε μια ζεστή αγκαλιά . Σε ανθρώπους που του δίνουν απλόχερα αγάπη , ουσιαστική.

Σε άλλες περιπτώσεις και καταστάσεις μέσα στη ζωή είναι και ο τομέας επαγγελματικών . Πόσες φορές είδαμε ανθρώπους φιλόδοξους , να θέλουν να ανέβουν ιεραρχικά ! Πόσοι απο αυτούς κατάφεραν αυτό που ήθελαν αλλά το τίμημα τους είναι να βρίσκονται μόνοι , χωρίς πραγματικά κάποιον δικό τους έμπιστο να χαρούν την θέση του, την επιτυχία του!

Γι΄αυτο , λοιπόν σου λέω, πως όλα είναι μία ζυγαριά. Όταν αυτή η ζυγαριά βαραίνει , η άλλη πλεύρα είναι ανύπαρκτή . Η ούσια είναι στην ισορροπία ! Συναισθηματική και υλική , πάντα να είσαι καλά τόσο ώστε να μπορείς να χαρείς ακόμα και τα πιο μικρά πράγματα στη ζωή , και αυτή θα βρεί τον τρόπο να στο ανταπόδωσει. Αργά ή γρήγορα , θα το κάνει! Γιατί όλοι μας , και αυτό μη το ξεχάσεις ποτέ , παίρνουμε αυτό που μας αξίζει πραγματικά!




Η χαρά της περιόδου των Χριστουγέννων.

Η χαρά της περιόδου των Χριστουγέννων είναι καθαρά προσωπική υπόθεση και όλοι οι άνθρωποι την αντιλαμβάνονται διαφορετικά. Κυριαρχεί η αντίληψη ότι πρέπει να είμαστε χαρούμενοι αυτές τις ημέρες που το επιβάλλει το πνεύμα των εορτών. Παράλληλα, προβάλλεται έντονα η συγκεκριμένη κατάσταση μέσα από τα μέσα ενημέρωσης και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Απεικονίζεται μέσα από ενημερωτικά δελτία, διαφημίσεις και πωλήσεις προιόντων που θα δημιουργήσουν τις απαραίτητες προυποθέσεις ώστε να ανταποκριθούμε με επιτυχία στη διάχυτη χαρά των ημερών.

Ωστόσο υπάρχουν απορρυθμιστικοί παράγοντες που μας επηρεάζουν διαφορετικά, όπως η οικονομική κρίση, η ψυχική σύγχυση και ο πνευματικός αποπροσανατολισμός. Είναι πολύ εύκολο να αφεθούμε στα προβλήματα και τις έννοιες της καθημερινότητας και χωρίς να το αντιληφθούμε να επιτρέψουμε να αναπτυχθούν και να ενσταλαχθούν αισθήματα απογοήτευσης και μελαγχολίας. Ο απολογισμός στο τέλος της χρονιάς σε συνδυασμό με τις παραλείψεις, τα λάθη και τις προσδοκίες που δεν ευοδώθηκαν, επιτείνουν το αρνητικό πρόσημο που αποκτά η διαθεσή μας. Οφείλουμε να μην εγκλωβιστούμε σε πεποιθήσεις και αυταπάτες σχετικά με την ευτυχία των υπόλοιπων ανθρώπων και τη διαφαινόμενη χαρούμενη κατάσταση τους.

Στην αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης καθώς και ως εφαλτήριο μίας νέας αντιμετώπισης της πραγματικότητας, μπορούμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας με μία σειρά από ερωτήσεις οι οποίες θα οδηγήσουν σε αποκαλυπτικές απαντήσεις. Πρέπει να αφιερώσουμε όσο χρόνο χρειαζόμαστε για να καταλήξουμε σε ασφαλή και ειλικρινή συμπεράσματα που θα μας υποδείξουν έναν εναλλακτικό δρόμο. Οι ερωτήσεις είναι οι ακόλουθες:

  • Τι σημάινουν και τι είναι τα Χριστούγεννα για μας;
  • Ποιες είναι οι αληθινές ανάγκες της ψυχής μας;
  • Ποιες απ’ αυτές φροντίσαμε και εκπληρώσαμε μέσα στο 2020;
  • Τι χρειάζονται τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, οι γονείς μας και οι φίλοι μας από μας;
  • Είμαστε διατεθειμένοι να μπούμε σε έναν ειλικρινή διάλογο μαζί τους, ώστε να ακούσουμε από κείνους, από τους ίδιους, τι πραγματικά περιμένουν από μας για να είναι χαρούμενοι, και αυτές τις γιορτές, αλλά και μετά το τέλος των γιορτών;
  • Έχουμε πραγματικά την διάθεση να τους προσφέρουμε αυτό που μας ζητούν;
  • Ποιο είναι το τίμημα αυτής μας της προσφοράς και τι θα αποκομίζουμε απ’ αυτήν μας προσφορά;
  • Τι ειλικρινά εμείς χρειαζόμαστε από τους δικούς μας ανθρώπους;
  • Τι μας εμποδίζει να τους το ζητήσουμε;
  • Ποιες είναι οι προτεραιότητες μας αυτό το δωδεκαήμερο; (η υλική, η ψυχολογική, η σχεσιακή, η πνευματική διάσταση; Ένας συνδυασμός των παραπάνω;)

Αφουγκραζόμενοι τις πραγματικές μας επιθυμίες και ανάγκες θα είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε τι είναι αληθινά απαραίτητο για εμάς και να χαράξουμε ένα νέο μονοπάτι ψυχικής ανασύστασης και προσωπικής εξέλιξης. Θα επιδιώξουμε με διαφορετικό τρόπο να αγωνιστούμε και να κατακτήσουμε τις ημέρες των εορτών, εντάσσοντας τες σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ευτυχισμένων και ουσιαστικών στιγμών της ζωής μας! Ας μην ξεχνάμε ότι παραμένουμε για πάντα παιδιά, με παρελθόν!

Γιάννης Κυρίτσης




Κοινωνική επανένταξη και στίγμα

https://slideplayer.com/slide/10688249/

Στην σημερινή κοινωνία το έγκλημα είναι ίσως ένα από τα ειδησεογραφικά θέματα που δεν σταματούν ποτέ να είναι στο επίκεντρο. Η κοινωνική αντίδραση είναι μέρος της όλης κατάστασης, ιδιαίτερα στα εγκλήματα κατά της ζωής και της ιδιοκτησίας. Αυτό που ακόμα εξετάζεται είναι κατά πόσο αυτή η σύγχυση και ο στιγματισμός του δράστη επηρεάζουν την μετέπειτα επανένταξη του στο κοινωνικό σύνολο. Επομένως, δύο είναι τα βασικά ερωτήματα: Είναι επαρκής η ποινή για τον σωφρονισμό του δράστη και αν ναι, τι ρόλο έχουν στην συμμόρφωσή του οι κοινωνικοί φορείς και η κοινωνία σαν σύνολο;

‘Οπως αναφέρει και Ιταλός ποινικολόγος Τσεζάρε Μπεκαρία στο έργο του «Περί εγκλημάτων και ποινών», ο σκοπός της ποινής δεν είναι η στέρηση της ελευθερίας του δράστη και η εκδίκηση του αλλά ο σωφρονισμός του και ο παραδειγματισμός των άλλων. Σε ένα σύστημα λοιπόν, όπως αυτο του σωφρονισμού η ποινή έχει διπλό ρόλο. Πρέπει να λειτουργήσει όχι μόνο κατασταλτικά στο να μην επαναλάβει ο εγκληματίας την πράξη του αλλά και στο να δημιουργήσει σε αυτόν το αίσθημα της μετάνοιας και της νουθέτησης τόσο ώστε να γίνει ο ίδιος εμπόδιο στην εγκληματικότητα κάποιου τρίτου. Με αυτον τον τρόπο, η επανένταξή του στο κοινωνικό σύνολο θα είναι ομαλή, δημιουργώντας το κοινωνικό πρότυπο αυτόυ που ναι μεν έσφαλλε στο παρελθον αλλα ο βίος του στο παρόν χαρακτηρίζεται πλεον έντιμος. Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις που οι δράστες συνεχίζουν τις εγκληματικές τους πράξεις και μετά την αποφυλάκισή τους; Δεν λειτουργεί η ποινή όπως θα έπρεπε; Λειτουργεί αλλά επιλεκτικά; Η μήπως μεγάλο ρόλο έχει και η αποδοχή του δράστη απο την κοινωνία; Πολλά τα ερωτήματα σε ένα φλέγον ζήτημα που απασχολεί εδώ και πολλά χρόνια.

Στην Ελλάδα είναι αρκετά έντονη η έννοια της ανομίας. Το κενό με λίγα λόγια, που υπάρχει ανάμεσα στους στόχους που θέτει η κοινωνία και στα νόμιμα μέτρα που έχει για την πραγματοποίσή τους. Όπως προαναφέρθηκε, αρκετοί είναι οι αποφυλακισμένοι που δρουν ξανά αφότου εκτίσουν την ποινή τους. Σε αυτό,εκτός της ποινής που δεν εφαρμόζεται ικανοποιητικά, συμβάλλει και ο στιγματισμός του δράστη απο την κοινωνία κατά την επιστροφή του στα κοινά. Για την κατανόηση της θεωρίας της ετικέτας (labelling theory), όπως ονομάζεται, αναλύεται παρακάτω ο φαύλος κύκλος που δημιουργείται.

Από την στιγμή που ένα άτομο εμφανίσει παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, το κοινωνικό σύνολο τείνει να στοχοποιεί το άτομο, σε πολλές περιπτώσεις, εφ’ όρου ζωής. (Να σημειωθεί πως αυτή η κίνηση δεν ειναι αυτόματη αλλά παίζει ρόλο το εύρος της αντίδρασης του κοινωνικού ρόλου, η παραβατική-εγκληματική πράξη που έχει παρέλθει και άλλα, καθώς και κατά πόσο επηρεάζει το άτομο αυτός ο χαρακτηρισμός.)Πολλές φορές και οι κοινωνικοί φορείς όπως για παράδειγμα η αστυνομία ή τα καταστήματα κράτησης έχουν σημαντικό ρόλο στην παραγωγή ή την αναπαραγωγή του στιγματισμού. Εφόσον εκτίσει την ποινή του και αφεθεί ελεύθερο, έχει να αντιμετωπίσει την κατακραυγή του συνόλου. Η θεωρία εστιάζει κατά κανόνα στην εκτροπή της παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς, δηλαδή στο γιατί κάποιος να παραβεί σε εγκληματική πράξη για δεύτερη φορά και όχι στο γιατί την έπραξε εξαρχής. Απο ψυχολογικής πλευράς η δευτερογενής αυτή παρέκκλιση είναι αποτέλεσμα ψυχολογικής πιέσης που δέχτηκε το άτομο μετά τη σύλληψη του και την στοχοποίηση του ως εγκληματία. Έτσι, το άτομο το οποίο κατακλίζεται απο αρνητικά σχόλια καταλήγει και πάλι σε μεμονωμένες ομάδες του κοινωνικού συνόλου που τυγχάνει να έχουν τον ίδιο χαρακτηρισμό με αυτόν και αφομειώνεται μαζί τους. Με απλά λόγια, γίνεται στο τέλος αυτό που όλοι περιγράφουν, ένας παραβάτης-ένας εγκληματίας. Κατά τις επόμενες συλλήψεις του και εφόσον οι ποινές του τώρα είναι βαρύτερες του δημιουργείται μίσος, όχι μόνο για την κοινωνία αλλά και για την δικαιοσύνη. Αποτέλεσμα αυτού είναι να καταφεύγει σε μια σειρά εγκληματιών με κατάληξη να γυρίζει πάντα εκεί απο όπου ξεκίνησε.

Η θεωρία της ετικέτας πρότεινε τα τρία παρακάτω βήματα για την αποφυγή στοχοποίησης του δράστη είτε απο κοινωνικούς φορείς είτε απο το ίδιο το κοινωνικό σύνολο που όπως φαίνεται δεν ειναι αμελητέο στην συγκεκριμένη περίπτωση: 1) Τον μη εγκλεισμό στη φυλακή δραστών ελαφρών ποινικών αδικημάτων 2) την εκτροπή απο την τακτική ποινική διαδικασία με τη συμμετοχή σε εκπαιδευτικά/θεραπευτικά προγράμματα ή σε προγράμματα αποκατάστασης της βλαβης και 3) την αποποινικοποίηση ορισμένων ελαφρών ποινικών αδικημάτων. (Λαμπροπούλου 2018:627). Στόχος της θεωρίας ήταν να χρησιμοποιηθεί αυτή η αντεγκληματική πολιτική και να ταρακουνήσει τους φορείς του επίσημου κοινωνικού ελέγχου να διαχειριστούν τους παραβάτες με έναν διαφορετικό τρόπο απο αυτόν που ήδη υπάρχει, ώστε να αποφευχθεί τυχόν στιγματισμός τους.

Σήμερα, όπου η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα όλων επεκτείνεται καθώς οι δείκτες της εγκληματικότητας παρουσιάζουν ανοδική πορεία, οι κοινωνικοί φορείς που είναι υπεύθυνοι για τη διατήρηση της ασφάλειας και κατ’επέκταση η δικαιοσύνη, πρέπει να λάβουν δραστικά μέτρα για μια αρτιότερη μορφή σωφρονιστικού συστήματος.




Merry Christmas ή Merry Κρούσμας;

Και ναι, έφτασε επιτέλους η πολυαναμενόμενη και πολυαγαπημένη εποχή όλων μας, τα Χριστούγεννα. Χριστούγεννα παντού λοιπόν. Λαμπάκια, πολλά λαμπάκια. Η εποχή των μελομακάρονων και των κουραμπιέδων. Βιτρίνες στολισμένες στην εντέλεια και στην υπερβολή. Ο κόσμος ”ετοιμοπόλεμος” ξεχύνεται στους δρόμους και στα καταστήματα, αναζητώντας πληθώρα πραγμάτων που θα ικανοποιήσουν και θα καταλαγιάσουν την καταναλωτική του μανία, καθώς και δώρα για να προσφέρει στα αγαπημένα του πρόσωπα. Ακούγεται πολύ ιδανικό και καλό για να είναι αληθινό γιατί ο κορωνοϊός γέλασε, γιατί ο κορωνοϊός ξέρει.

Τα δεδομένα πλέον άλλαξαν και όλα αυτά μέσα σ’ ένα χρόνο. Αν μας έλεγε κάποιος ότι εν έτη 2020 θα ζούσαμε τέτοιες καταστάσεις, το πιθανότερο είναι ότι θα γελούσαμε και θα τον χλευάζαμε καθ’ ότι η επικαιρότητα του σήμερα θυμίζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Το θέμα με τον Covid-19, δυστυχώς έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και τα γεγονότα εκτός του ότι μιλάνε από μόνα τους, φαντάζουν και δυσοίωνα, όσο το σωτήριο εμβόλιο καθυστερεί. Απεγνωσμένοι πλέον, περιμένουμε κάθε μέρα να ακούσουμε την ανακοίνωση των νέων κρουσμάτων, των απωλειών, καθώς και τον αριθμό των διασωληνωμένων στις μονάδες εντατικής θεραπείας. Είναι μια κατάσταση πρωτόγνωρη για όλους. Τα πάντα έχουν κλείσει. Επιχειρήσεις κλειστές, εστίαση κλειστή, σχολεία κλειστά. Πλέον έκλεισαν και οι καρδιές μας.

Μαθημένοι πια, αν και υπάρχει μια μικρή επιφύλαξη ως προς αυτό, απ’ την προηγούμενη καραντίνα της άνοιξης, γνωρίζουμε την κατάσταση και την αφουγκραζόμαστε. Τα συναισθήματα γνώριμα, οι δραστηριότητες παρόμοιες. Το 13033 επέστρεψε δριμύτερο και είναι πιο αυστηρό απ’ ότι θα περίμενε κανείς, αφού έχει το ρόλο πλέον των γονέων μας, που όταν ήμασταν μικροί έπρεπε να τους δίνουμε πλήρη αναφορά για το που θα πάμε, με ποιον και για πόση ώρα.

Οι γιορτές λοιπόν των Χριστουγέννων είναι προ των πυλών και όλοι αναρωτιόμαστε πως θα τα περάσουμε φέτος. Είναι η συγκεκριμένη εποχή, που από μόνη της σε μυεί σ’ ένα κλίμα ζεστασιάς και αγάπης. Ο κόσμος θέλει να αγαπήσει τους πάντες, να πάρει και να δώσει αγάπη. Πέρα από αυτά τα συναισθήματα, ακολουθούν και αυτά της φιλευσπλαχνίας και του αλτρουισμού. Νιώθουμε ασυναίσθητα την ανάγκη να δώσουμε κάτι απ’ τα υπάρχοντα μας, το υστέρημα μας, έστω και κάτι μηδαμινό. Η πράξη μετράει και το ”λίγο” του ενός, είναι το ”πολύ” του άλλου. Επίσης, είναι η εποχή της επανένωσης των οικογενειών, οι οποίες ανυπομονούν διακαώς να βρεθούν γύρω απ’ το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, το οποίο ξεχειλίζει από αφθονία και λαχταριστά φαγητά. Οι αγκαλιές και τα φιλιά κάτω απ’ το γκι δίνουν και παίρνουν. Σήμερα όμως, που ζούμε υπό το καθεστώς του απειλητικού αυτού για τη ζωή ιού, μη διανοηθείτε να αγκαλιαστείτε ελεύθερα, γιατί καραδοκεί ο ”κέρβερος”, ονόματι Covid-19. Θα είμαστε για κάποιο μεγάλο διάστημα παγιωμένοι στον κοινωνικό εγκλεισμό και στη μοναξιά.

Αλλιώτικα λοιπόν Χριστούγεννα φέτος. Οικογενειακά μεν, μοναχικά δε. Σχήμα οξύμωρο βέβαια, αλλά είναι η αλήθεια. Έχουμε όριο στις μαζώξεις με περιορισμό ατόμων. Πρόσωπα που θα περιμέναμε υπό φυσιολογικές συνθήκες να δούμε, μετά από πολύ καιρό, δε θα μπορέσουν να μετακινηθούν, λόγω απαγόρευσης από νομό σε νομό. Θα κάνουμε επομένως το γιορτινό τραπέζι σε μια μορφή τηλεδιάσκεψης. Η αγάπη φέτος θα μοιραστεί από οθόνες υπολογιστών, κινητών και tablet. Μιλάμε για Χριστούγεννα υψηλής τεχνολογίας.

Μολαταύτα, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την δυσχερή αυτή κατάσταση για τον λόγο ότι πολλοί από εμάς είμαστε σε καλύτερη μοίρα από πολλούς συνανθρώπους μας. Κάποιοι θα περάσουν φέτος τις γιορτινές μέρες διασωληνωμένοι σε μονάδα, να αγωνίζονται για τη ζωή τους. Όσο κι αν τα κρούσματα αυξάνονται, οι κλίνες των ΜΕΘ λιγοστεύουν και το σύστημα υγείας καταρρέει, η ελπίδα μας συντροφεύει και δεν θα μας αφήσει ποτέ. Έχουμε περάσει σαν Έλληνες και άλλες δύσκολες στιγμές και δεν το βάζουμε κάτω. Θα βρούμε τον τρόπο να σμίξουμε με τους συγγενείς μας. Απ’ την στιγμή που δεν υπάρχει άμεση επαφή, θα πρέπει να ανακαλύψουμε διαφορετικούς τρόπους. Αμέτρητα τηλεφωνήματα και βιντεοκλήσεις σε συγγενείς και φίλους, τηλεκαφέδες και δείπνα επανένωσης με σκοπό να νιώσουμε πιο κοντά μας τους αγαπημένους μας. Προσαρμογή λοιπόν στη νέα πραγματικότητα. Θα έρθουν καλύτερες μέρες. Καλές γιορτές σε όλους!

Γιώτα Τηγανίτη




Ζούμε στη καλύτερη ηλικία στην χειρότερη εποχή;

Αναρωτιέται ο 18άρης, ο 30άρης, ο 45άρης, ο 60άρης και ο άνθρωπος κάθε ηλικίας σκεπτόμενος όλα όσα δεν μπορεί να κάνει. Η διαφορά είναι πως κάθε ηλικία έχει τα δικά της. Άλλες τις ξέφρενες εξόδους, τις γνωριμίες, άλλες την παραγωγικότητα, την κατεύθυνση για την δημιουργία ενός στίγματος (όπως μιας επιχείρησης), ενώ άλλες με αρκετή εμπειρία οραματίζονται να σβήσουν τα απωθημένα τους.

Αναρωτιούνται και χάνονται στο λαβύρινθο των σκέψεων και των αναμνήσεων. «Ζούνε κυρίως με την ελπίδα, επειδή η ελπίδα αφορά το μέλλον ενώ η ανάμνηση είναι παρελθόν. Και για τους νέους το μέλλον είναι μεγάλο ενώ το παρελθόν μικρόΡητορική, Αριστοτέλης.

Για τους νέους, υπάρχει έντονη ανησυχία, αμφισβήτηση, ανάγκη για την συνέχεια μίας ατέρμονης ακόμη επανάστασης. Να αντισταθούν ξανά, κόντρα στις επιλογές του συστήματος, ενάντια στη διαφθορά του ρεαλισμού επάνω στην αθώα τους συνείδηση, που σαν φλοίδα τεντώνεται αργά, τόσο που σχίζεται, αφήνοντας την πληγή εκτεθειμένη στον ιμπεριαλισμό της πραγματικότητας. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να βρουν καλοσύνη σε κάθε εμπόδιο, να αντλήσουν κουράγιο από το αγιασμένο νερό της νεότητος. Να πειστούν στο τέλος, πως παραμένουν άτρωτοι, αλώβητοι στα συντρίμμια της παγκόσμιας κρίσης.

Για τους αποκαλούμενους «μεγάλους»; Για αυτούς που είναι αέναο το παρελθόν και στιγμή το μέλλον;

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως το εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα –τι τρέλλα!–
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Έχεις πολύν καιρό».

Κ.Π. Καβάφης

Η λογική και η εμπειρία δεν είναι σοφό να αμφισβητούνται, να παραβλέπονται και να παραμελούνται. Οφείλει οποιαδήποτε ανθρώπινη ύπαρξη να τις συμπεριλάβει στις παραμέτρους μιας εκλογικευμένης πράξης. Υποχρεούται να ακούσει την γνώμη τους, διαφορετικά θα της επαναφέρουν στην μνήμη, όλα τα λάθη και τη γνώση του περπατημένου δρόμου του παρελθόντος.

Κάπου εκεί ο γέρος στο ποίημα του Καβάφη αποκοιμιέται επάνω στο τραπέζι του καφενείου. Τον κούρασε η φρόνηση, βαρέθηκε την τρέλα της. Σημασία είχε πως όσο ατελείωτο φάνταζε το παρελθόν, τόσο αυξάνονταν οι παλμοί του, τόσο γέμιζε το μυαλό του με στιγμές, στιγμές που ήταν απλά ένας δυνατός νέος.

Τελικά ζούμε στην καλύτερη ηλικία στην χειρότερη εποχή; Η απάντηση για εμένα είναι όχι. Κάθε ηλικία έχει αναρίθμητες αφορμές και δικαιολογίες να πιστεύει πως όλα είναι εις βάρος της. Οι νέοι λένε εσείς ζήσατε την ζωή σας, ενώ οι μεγάλοι ισχυρίζονται πως στερούνται πολύτιμο χρόνο. Κανείς όμως δεν βλέπει πως ο χρόνος είναι πολύ υποκειμενικό στοιχείο σύγκρισης.

Εφόσον νιώθουμε νέοι, δεν μπορεί κανείς να μας αμφισβητήσει. Εφόσον πιστεύουμε πως υπάρχει αρκετός χρόνος για να ικανοποιήσουμε όλες τις επιθυμίες μας, η ηλικία κλείνει την πόρτα και εξαφανίζεται από το δωμάτιο. Οι νέοι έχουν απλώς το προνόμιο να επικοινωνούν καλύτερα με το παιδί μέσα τους αλλά δεν κατέχουν το μονοπώλιο. Όλοι έχουν το δικαίωμα να γνωρίσουν και να γίνουν φίλοι με αυτό το παιδί. Και αν οι ανάγκες τους μεγαλώνουν, οι επιθυμίες τους αναβάλλονται και τα όνειρα τους παραμένουν μονάχα στον κόσμο της φαντασίας, με λίγα λόγια ακόμα και αν όλα πηγαίνουν στραβά, δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από την ανάγκη για μία νέα ερμηνεία του χρόνου.

O Νταλί είχε πιάσει το νόημα του χρόνου βλέποντας ένα τυρί καμαμπέρ να λιώνει στον ήλιο. Ο χρόνος είναι πανταχού παρόν και το μόνο που μένει ανέγγιχτο στο πέρασμα του είναι η μνήμη.

Για αυτό θυμηθείτε ποιοι ήσασταν, σκεφτείτε ποιοι θέλετε να γίνετε και τα υπόλοιπα απλά θα λιώσουν, εσείς όμως θα παραμείνετε!

Αλίκη Αϊδίνη




Αγάπα…Σε

Είναι εύκολο να αγαπάς.Ή μάλλον είναι εύκολο να λές ότι αγαπάς.

Στο όνομα της αγάπης έχουν γίνει τρομερά εγκλήματα και εδώ κάπου μπαίνει το ερώτημα,πώς για κάτι τόσο όμορφο και αγνό μπορεί να προκληθεί τόσος πόνος.

Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να αγαπάμε με ανταλλάγματα και υπό όρους,να αγαπάμε εύκολα και επιφανειακά,βάζοντας εγωισμούς και ταμπέλες.Ζητάμε από τους άλλους να μας αγαπούν γι’αυτό που είμαστε,ενώ ουσιαστικά ούτε εμείς οι ίδιοι γνωρίζουμε ποιοί είμαστε στην πραγματικότητα.Σε δευτερόλεπτα αγαπάμε και ξεαγαπάμε χωρίς να φιλτράρουμε,παρορμητικά.Φοβόμαστε να εμβαθύνουμε στις καταστάσεις αρκούμαστε σε μια εικόνα, σε ένα like,αυτό μετράει πια,πόσα like έχει ένα profile.

Πασχίζουμε να φτιάξουμε το έξω μας,να είναι λαμπερό,όμορφο,ελκυστικό και για το μέσα μας δεν κάνουμε τίποτα,το αφήνουμε στην τύχη του.Αναλωνόμαστε σε πρόχειρα περιτυλίγματα που φθίνουν σε βάθος χρόνου και καταλήγουμε μόνοι,χωρίς αληθινές φιλίες και σχέσεις,εκεί μας έχει μείνει μόνο ο εαυτός μας,που στην τελική ούτε αυτόν τον αγαπάμε και έτσι εξέλιξη δεν υπάρχει,υπάρχουν μόνο like.

Έρευνες δείχνουν πως στις μέρες μας ένα παντρεμένο ζευγάρι στα δύο με τρία χρόνια παίρνει διαζύγιο.Αναφέρομαι σε αυτό,θέλοντας να εξηγήσω πως πλέον βρισκόμαστε σε μια ατελείωτη μάχη προσπαθώντας να καλύψουμε ανασφάλειες που έχουμε χρησιμοποιώντας άλλους ανθρώπους,πιστεύοντας πως θα μας “ανεβάσουν” και κάπου εκεί χάνουμε το παιχνίδι,γιατί φεύγουν από τη ζωή μας εκείνοι που πραγματικά πιστεύουν στην ομορφιά μας,στην εσωτερική μας ομορφιά.Αυτήν που αντέχει στον χρόνο.

Έχουμε γίνει πλάσματα χωρίς υπομονή γιατί «Ουδείς αναντικατάστατος». Αυτό μας έφαγε.Είναι μαγκιά να έχεις πολλούς φίλους,πολλούς συντρόφους,εφήμερους χωρίς ουσία.Βομβαρδιζόμαστε από πρότυπα,πρότυπα ομορφιάς,ζωής,χαρακτήρα και προσπαθούμε μάταια να γίνουμε αυτά,βυθίζοντας όλο και πιο βαθιά τον πραγματικό μας εαυτό.

Δεν είναι όμως αυτή η ουσία της ζωής,ούτε της αγάπης.Καλό θα ήταν να εστιάζουμε στην αλήθεια,την δικιά μας αλήθεια,να προσπαθούμε να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας,χωρίς να μας νοιάζει το ”φαίνεσθαι”.

Να αγαπιέστε και να αγαπάτε πολύ!Χωρίς πρέπει και ταμπού!