Από πολύ μικρή ηλικία στα σχολεία μας εφοδιάζουν με την πεποίθηση πως όλοι μας έχουμε ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες στη ζωή μας,πράγμα που μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε πως δεν είναι αλήθεια.
Η ταξική διαφορά των ανθρώπων έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τις ευκαιρίες που θα έχει ο καθένας μας τόσο σε μορφωτικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.Τα σπουδαία μυαλά πάνε μπροστά δεν αντιλέγω,αλλά πολλές φορές δεν τους έχει δοθεί το βήμα για να αποδείξουν την σπουδαιότητά τους και έτσι χάνονται.Έχουμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που κατέλαβαν υπεύθυνες θέσεις, χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα,στερώντας τη θέση από κάποιους που άξιζαν να βρίσκονται εκεί ,χάρη στις γνωριμίες ή το επώνυμο τους.Επίσης υπάρχουν περιπτώσεις που η απουσία χρημάτων δεν άφησε παιδιά να μετεκπαιδευτούν και η πολιτεία απλώς τους γύρισε την πλάτη. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις,που επιβεβαιώνουν όμως τον κανόνα.
Η χώρα μας δεν φημίζεται για την αγάπη της προς τους νέους ανθρώπους,καθώς βάζει τα δυνατά της για να τους εποδίζει να εξελίσσονται στην γενέτειρα τους,όμως καυχιέται με περίσσεια υπερηφάνεια για τα κατορθώματα τους σε άλλες χώρες.Έχουμε μια δωρεάν παιδεία που βασίζεται στις γνώσεις των παιδιών από τα φροντιστήρια λες και είναι δεδομένο ότι όλα τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να δώσουν χρήματα για να κάνουν πράγματα που θα έπρεπε να καλύπτει η ”δωρεάν” παιδεία τους.Στιβάζουνε τριάντα νέους σε μια αίθουσα και μετά τους κατηγορούνε κιόλας για τη μη σωστή λειτουργικότητα του μαθήματος.
Μοιράζουνε βιβλία που είναι γεμάτα με λάθη και ανακρίβειες και κάνουνε τους μαθητές να ανταγωνίζονται για το ποιός θα γίνει ο καλύτερος παπαγάλος και ποιός θα πάρει τον μεγαλύτερο βαθμό,αδιαφορώντας για το πώς θα δώσουν στα παιδιά τα εφόδια για να βγούν στην κοινωνία,χωρίς να τους καλλιεργήσουν την κριτική τους σκέψη.Δεν θέλουν λοιπόν ενήλικες που να διεκδικούν και να αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους αλλά ενήλικες που θα δέχονται όποια αλήθεια τους παρουσιάζεται χωρίς να φέρνουν αντίρρηση.
Το <<Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της>>δεν βγήκε τυχαία είναι μια μεγάλη αλήθεια που την βιώνουμε καθημερινά.Αναγκαζόμαστε να υπομένουμε καταστάσεις να αφήνουμε όνειρα ανεκπλήρωτα φοβούμενη πως δεν θα τα καταφέρουμε και κάπου εκεί χάνουμε το παιχνίδι.
Είναι αυτές οι μικρές ανεπάντεχες κινήσεις σεβασμού, εκτίμησης, αγάπης, που μας γεμίζουν μαγεία!!!
Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και όλα είναι τελείως διαφορετικά, σε σύγκριση με ότι έχουμε βιώσει ως τώρα, σε αντίστοιχη περίοδο στο παρελθόν. Τέτοιες μέρες μετρούσαμε, με την διαφήμιση του Jumbo, τις μέρες πριν να έρθουν οι γιορτές. Οι βιτρίνες ήταν στολισμένες και όλοι ήμασταν σε γιορτινή διάθεση. Τώρα διανύουμε το δεύτερο lockdown και το δεύτερο κύμα πανδημίας. Είναι δύσκολη περίοδος για όλους μας. Ό καθένας βιώνει στην δική διαφορετική καθημερινότητα, στην νέα πραγματικότητα. Ευχή όλων να έχουμε υγεία φέτος, να μην χάσουμε τους δικούς μας ανθρώπους και σύντομα να περάσει αυτό.
Κάπου χαμένη στις σκέψεις μου και στη προσπάθεια μου να ξεφύγω και να οργανώσω την ¨lockdown Κυριακή”, χτύπησε το τηλέφωνο μου. Μου εξήγησαν ότι έχουν να μου παραδώσουν ένα δέμα. Μέσα σε μια ώρα χτύπησε η πόρτα και έμεινα άφωνη! Μια τεράστια σακούλα με κόκκινες κορδέλες…ένα δώρο για εμένα! Μέσα σε μια γυάλα τρία κόκκινα τριαντάφυλλα, τα δικά μου τριαντάφυλλα. Με παρομοίωσα με τον μικρό πρίγκηπα και το τριαντάφυλλο του. Βρίσκομαι στο δικό μου πλανήτη , είναι τα δικά μου τριαντάφυλλα, η δική μου συντροφιά στην ρουτίνα μου. Πόσο μοναδικό και πολύτιμο μοιάζει το δώρο μου! Με κατέκλυσαν συναισθήματα χαράς, ευτυχίας τόσο που ήθελα να πηδήξω, να τρέξω να το πω σε όλους. Θυμήθηκα τότε που ήμουν μικρούλα και ο Άγιος Βασίλης μου έφερνε το δωράκι μου. Έψαξα να βρω την κάρτα η οποία έγραφε ” Καλημέρα Μαρία μου! Όμορφα και ζεστά Χριστούγεννα να έχουμε. Φιλάκια πολλά!!” Πόσο χρωματιστά, κατακόκκινα θα γίνουν φέτος τα Χριστούγεννα μου και όλη η περίοδος πριν να έρθουν.
Αναλογίστηκα τις γιορτές και τις ώρες που περνούσα με τα αγαπημένα μου πρόσωπα στο παρελθόν και πόσο δεδομένα τα θεωρούσα όλα , σε σημείο να πάψω να τα εκτιμώ.
Πόσες δόσεις ευτυχίας μπορούν να σου δώσουν τέτοιες απλές ανεπάντεχες κινήσεις, να ενισχύσουν την ψυχική σου ευημερία. Αυτές οι μικρές ανεπάντεχες κινήσεις σεβασμού, εκτίμησης, αγάπης, είναι που σε κάνουν να νιώθεις ευγνώμων για τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου, έστω και εάν είναι μακριά σου. Έστω και εάν δεν μπορείς να τους συναντήσεις λόγω lockdown. Έστω και εάν δεν μπορείς να εκφράσεις την ευγνωμοσύνη σου με μια αγκαλιά και ένα φιλί.
Αυτές οι μικρές στιγμές είναι να μας θυμίσουν τον στόχο μας, να ξεπεράσουμε τις κακουχίες που βιώνουμε. Να μας θυμίσουν πόσο η παρουσία των δικών μας ανθρώπων ομορφαίνει την καθημερινότητα μας, πόσο τα μικρά πράγματα και οι μικρές κινήσεις, έχουν την μεγαλύτερη αξία, διότι δεν είναι υλική, γι’ αυτό και είναι ανεξάντλητη.
Μου θύμισε λοιπόν ότι έχω υγεία μου ακόμη και οι άνθρωποι γύρω μου. Ότι μπορώ ακόμη να χαίρομαι, να γελάω και να ελπίζω σε κάτι θετικό. Μου θύμισε πόσο σημαντικό είναι να προσφέρεις και να αποδέχεσαι. Επίσης μου θύμισε ότι δεν είμαι μόνη. Υπάρχουν άνθρωποι αυτήν την περίοδο, μόνο με την σκέψη τους, μου κάνουν παρέα, μου συμπαραστέκονται και με εκτιμούν.
Είναι περίοδος που όλοι μας βαλλόμαστε και είναι λογικό να υπάρχουν στιγμές που χάνεται η αυτοπεποίθηση, η πίστη και η ελπίδα. Εκεί ακριβώς δεν χρειάζεται μια μεγάλη και ακριβή πράξη να δείξουμε σε έναν δικό μας, ότι τον αγαπάμε. Αρκούν οι μικρές, καθημερινές κινήσεις που δείχνουν ότι τον σκεφτόμαστε. Απλές χειρονομίες, χωρίς υπερβολές, ένα λουλούδι, μια σοκολατένια χριστουγεννιάτικη φιγούρα, μια γλυκιά κουβέντα, μια κλήση στο κινητό. Να μας θυμίσει ότι όλοι έχουμε ανάγκη να βάλλουμε λίγη μαγεία στην καθημερινότητα μας, μέσα από απλές κινήσεις αγάπης και στοργής.
Ας το προσπαθήσουμε…και ας αλλάξουμε την καθημερινότητα των άλλων και την δική μας!!!
Ένας μήνας, σχεδόν, έμεινε,για να τελειώσει ο χρόνος και είναι χρήσιμο να κλείσουμε εκκρεμότητες και “χρωστούμενα”.
Ένα ευχαριστώ, ένα συγνώμη, ένα σ αγαπώ ή και ένα, γιατί όχι, άντε “συνουσιάσου”,σε όποιον το χρωστάμε.
Το τελευταίο καλώς ή κακώς, δεν το λέω ποτέ, όσο και να σας έχει περάσει η εντύπωση πως βρίζω και δεν έχω τρόπους.
Το αντίθετο. Έχω και τρόπους και ψυχραιμία,να αντιδρώ σε ότι με θίγει ή πληγώνει.
Δεν λέω “άντε συνουσιάσου”.
Απλά, όπου αισθάνομαι ότι υπάρχει ελπίδα να διορθωθεί μια κατάσταση, γιατί με ενδιαφέρει ο άλλος άνθρωπος είτε είναι φίλος είτε όχι,και θέλω να παραμείνει στην ζωή μου, ξεκαθαρίζω ντόμπρα.
Όπου αισθάνομαι πως όσο και να εξηγήσω,θα είναι μάταιος κόπος, αποχωρώ διακριτικά και με ησυχία. Απλά για μένα ένας τέτοιος άνθρωπος είναι αόρατος,σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Απορούν οι κολλητές μου πώς το καταφέρνω αυτό. Τι να πω, γιατί να μπεις στην διαδικασία να εξηγήσεις κάτι που δεν ενδιαφέρεται ο άλλος να το καταλάβει και να αναλάβει τις δικές του ευθύνες?
Ήταν μυστήριος χρόνος,για όλους μας. Μια νέα καθημερινότητα. Ένας ιός. Καραντίνα. Μάσκες. Αποστάσεις μεταξύ μας.
Μην αγκαλιάσεις,μην φιλήσεις.
Προσωπικά,με έστειλε στον πάτο,με σήκωσε,με ξαναέριξε και τελικά προς το τέλος του άρχισα να συνειδητοποιώ την αξία μου, μάλλον,να σταματήσω να την διαπραγματεύομαι, γιατί ουσιαστικά την ήξερα την αξία μου.
Έκανα εκκαθάριση πολλών πραγμάτων. Πλέον οι αποφάσεις αφορούν εμένα και μόνο.
Δεν έχω εξαρτήσεις από κανέναν.
Πήρα την ζωή μου στα χέρια μου και κυνηγάω να αποκτήσω ότι αξίζω και ότι ονειρεύομαι.
Κλείνω σε μια βδομάδα δύο χρόνια θεραπείας, απαραίτητης,για να κοιμίσω το τέρας που βρυχάται μέσα μου,την βαριά κατάθλιψη μου.
Πέρασα από πολλές αλλαγές, πολλή αμφισβήτηση και πολλά σκαμπανεβάσματα συμπεριφοράς και εσωτερικής μάχης,για να καταλήξω τώρα πλέον να νιώθω πιο δυνατή να την βάλω για ύπνο.
Καλώς ή κακώς,θα είναι η σύντροφος μου για όλη μου την ζωή.
Με βοήθησε όμως να καταλάβω πολλά και να βγάλω την δημιουργικότητα μου προς τα έξω.
Θέλω αγάπη, θέλω τρυφερότητα, θέλω ειλικρίνεια, θέλω να χαμογελάσω ξανά από μέσα προς τα έξω.
Τα κατάφερα και στάθηκα τυχερή σε αυτά αλλά για λίγο.
Έστω. Εύχομαι η νέα χρονιά να μου τα δώσει τα παραπάνω,και να είναι για περισσότερα διάστημα.
Έχω απόθεμα και εγώ να δώσω και το θέλω πολύ.
Άλλωστε το είπαμε,η αγάπη είναι η αρχή και το τέλος, μεταμορφώνει, γκρεμίζει τοίχους και λιώνει πάγους κυρίως ζεσταίνει την καρδιά.
Γιατί έχουμε απομυθοποιήσει τα πάντα γύρω μας; Πως φτάσαμε εκεί και γιατί συμβαίνει αυτό; Η απομυθοποίηση των πάντων είναι γεγονός. Ο όρος αυτός καθαυτόν σχετίζεται με την ανάδειξη των πραγματικών διαστάσεων είτε αυτό είναι κατάσταση, είτε είναι ένα άτομο, είτε οτιδήποτε έχουμε πλέξει γύρω του έναν μύθο. Είναι λοιπόν η αφαίρεση του μύθου, της μυθικής διάστασης που το περιβάλλει. Προς καλύτερη κατανόηση θα ήθελα να θέσω κάποια παραδείγματα , τα οποία αφορούν τις ανθρώπινες σχέσεις, τη ζωή και το θάνατο, τον ίδιο τον άνθρωπο.
Ένα μεγάλο μέρος της κατάρρευσης του μύθου πλανάται γύρω απ’ τον έρωτα. Γνωρίζουμε συνεχώς καινούρια πρόσωπα, υποψήφια να μας κάνουν ευτυχισμένους. Να μας κάνουν να γνωρίσουμε ξανά και ξανά την αγάπη, κάθε φορά μέσα από μια άλλη σκοπιά, διαφορετική. Όλα μοιάζουν ιδανικά και ειδυλλιακά. Είναι ο άνθρωπος σου, το άλλο σου μισό. Στα μάτια του νιώθεις ότι βρήκες τον έρωτα της ζωής σου ολόκληρης και είσαι διατεθειμένος να κάνεις τα πάντα για χάρη του. Απ’ τη μια, υπάρχει η μειονότητα πλέον, κατά την προσωπική μου άποψη πάντα, η οποία ανήκει στις τυχερές ομάδες που όντως ευτυχούν μακροχρόνια και παραμένουν αγαπημένοι εσαεί. Είμαστε όμως και εμείς οι πολλοί, στην αντίπερα όχθη, που λόγω βιωμάτων και πεπραγμένων μας, τείνουμε περισσότερο προς την κυνικότητα και τον ρεαλισμό. Κάποια στιγμή ο έρωτας φεύγει δυστυχώς και ξεμπροστιάζει μπροστά στα μάτια σου τον άνθρωπο που μέχρι πρότινος δήλωνες τρελά ερωτευμένος και ενθουσιασμένος. Αντικρύζοντας τον πραγματικό εαυτό του συντρόφου σου, συνειδητοποιείς τελικά ότι ίσως ο έρωτας σου δεν ήταν στρωμένος από ροδοπέταλα, όπως νόμιζες και πλέον μπορεί να σε ενοχλεί το καθετί που θα κάνει. Όταν πάψει να υπάρχει ο θαυμασμός, τότε ξέρεις ότι ήρθε και η αρχή του τέλους.
Σε παλαιότερα χρόνια τα πράγματα ήταν υπεραπλουστευμένα. Γνώριζες έναν άνθρωπο, τον αγαπούσες και περνούσες όλη σου τη ζωή μαζί του. Αυτό ήταν το γενικότερο μοτίβο. Στον σημερινό κόσμο, που τα πάντα γίνονται με τρομακτικά γρήγορους και έντονους ρυθμούς, η καθημερινότητα και οι ανάγκες της έχουν αλλάξει υπέρ του δέοντος. Ο καθείς κοιτάζει να αποκατασταθεί επαγγελματικά και συνήθως δεν του περισσεύει χρόνος για να ασχοληθεί με την προσωπική του ζωή. Δεν θα δώσει λοιπόν τόση αξία στη σχέση, γιατί πολύ απλά θέλει να επενδύσει αλλού. Μα ακόμα και να υπάρχει κάποια σχέση στη ζωή του, περιστοιχισμένη από προβλήματα, δεν θα φροντίσει να τη βελτιώσει, αλλά το πιθανότερο είναι να την τερματίσει. Και αυτό συμβαίνει πολύ απλά για τον λόγο ότι όλοι είμαστε αναλώσιμοι καλώς η κακώς. Εκτός αυτού, ένας θεμελιώδης λίθος για μια σωστά δομημένη σχέση, είναι η υπομονή. Η σημαντική αυτή αρετή δυστυχώς εκλείπει αρκετά στις σημερινές σχέσεις και τη θέση της έχει δώσει στον εγωισμό, αιτία η οποία έχει καταστρέψει ακόμα και τους μεγαλύτερους έρωτες.
Ένα άλλο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής, με ιδιαίτερη βαρύτητα, το οποίο έχει ήδη απομυθοποιηθεί παραδόξως, χωρίς όμως να υπάρχει άλλη επιλογή, είναι αυτό του επερχόμενου θανάτου. Κόσμος πεθαίνει κάθε μέρα, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, είτε από φυσικά αίτια, φτάνοντας στο τέλος του δρόμου της ζωής, είτε γιατί η μοίρα θέλησε να δείξει άλλη κατεύθυνση για αυτόν. Ο λόγος που θίγω το συγκεκριμένο ζήτημα είναι ότι τελευταία παρατηρώ όλο και πιο έντονα την αποδοχή του θανάτου σαν ένα καθημερινό συμβάν, όπου έπειτα οι ζωές συνεχίζουν σαν να μην άλλαξε τίποτε. Πεθαίνουν άνθρωποι μας, αγαπημένοι και αντί να θρηνήσουμε βουβά μόνοι μας, σεβόμενοι την κατάσταση και τον χαμό του θανόντος, σπεύδουμε να δημοσιοποιήσουμε το γεγονός στα μέσα κοινωνικής μας δικτύωσης και όχι μόνο. Αλήθεια, που αποσκοπεί αυτή η τάση; Είμαστε τόσο συναισθηματικά ” ανάπηροι” που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τη σοβαρότητα και τη βαρύτητα ενός τέτοιου θέματος; Υπάρχει η ανάγκη για δήθεν συμπόνοια απ’ τον κάθε άγνωστο εκεί έξω που πρέπει να αποτυπωθεί με ένα γραπτό σχόλιο κάτω απ’ την είδηση του θανάτου; Αν η απάντηση είναι ναι, αναλογιστείτε σε τι επιφανειακό δήθεν κόσμο διαλέξαμε να ζούμε και πόση μοναξιά νιώθουμε μέσα μας που περιμένουμε από ”τρίτους” να απαλύνουν την θλίψη μας. Σαφώς βέβαια και η ζωή συνεχίζεται αλλά καλό είναι να θέτονται κάποια σεβαστά όρια και να τηρείται το << Μέτρον Άριστον >>.
Η απομυθοποίηση λοιπόν μπορεί να φανερωθεί σε διάφορες εκφάνσεις της καθημερινότητας όπως είδαμε. Είναι ένα φυσικό επακόλουθο αλλά δεν θα πρέπει πάντα να μας επηρεάζει και να μας κατευθύνει.
Ο Λευτέρης και η Άννα γνωρίστηκαν σε μια έξοδο με κοινούς φίλους. Λίγο πριν λήξει η βραδιά αντάλλαξαν τηλέφωνα αφού πρώτα, κατά την διάρκεια των πολλών ωρών διασκέδασης και την ανάλογη κατανάλωση αλκοόλ, είχαν ανταλλάξει βλέμματα, τυχαίες χειρονομίες και γενικά όλα αυτά που υπόσχονται πως θα υπάρξει συνέχεια στο έργο…
Η κατάσταση λοιπόν σε λίγες μέρες πήρε την ευτυχέστερη και για τους δύο οδό και ένας έρωτας είχε μόλις γεννηθεί… Φρέσκος με τα χρώματα του πάθους, τις πινελιές του εγωισμού, τα πείσματα και τις αμέτρητες όμορφες στιγμές… Η Άννα έπλεε σε πελάγη γαλάζια με ανέμους που της έδιναν δύναμη να υποστηρίξει με όλο της το θέλω αυτή τη σχέση… Στην απέναντι παραλία ο Λευτέρης που μόλις είχε αρχίσει να σχεδιάζει τη ζωή του, την επαγγελματική του κατεύθυνση και την ανάληψη καθηκόντων που δεν θα του έδιναν περιθώρια για περαιτέρω… ξέρετε… Άρχισε λοιπόν να παραμελεί, να ακυρώνει, να κρατά σιωπές από εκείνες που σε κάνουν να υποθέτεις 487 πράγματα σε μια στιγμή και δεν άργησε να εμφανιστεί σε κοινό στέκι με κάποια φίλη, όπως ισχυρίστηκε, από το Πανεπιστήμιο… Ο χωρισμός ήρθε και είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός τέλους… Η Άννα πιστή στο πρωτόκολλο ενός καθωσπρέπει χωρισμού, έκλαψε στην αγκαλιά μου, τον έβριζε, υποσχόταν πως δεν θα του ξαναμιλήσει κτλ κτλ κτλ. Οι μήνες πέρασαν, ο χρόνος όμως δεν έκανε την δουλειά που έπρεπε… έτσι η παλινδρόμηση του Λευτέρη βρήκε την Άννα να τσαλακώνει εγωισμό και να τον καλωσορίζει στη ζωή της με όλες τις γνωστές ατάκες του τύπου, άλλαξε, το ξανασκέφτηκε, ήταν πολύ ανώριμη απόφαση να δώσουμε ένα τέλος… και τα υπόλοιπα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας θέλοντας να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Μήπως όμως τροφοδοτούμε τη σκέψη μας με ελπίδες που μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα; Ίσως … Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο λένε και μιλάνε για αυτές που ζήσανε κάνοντας μικρούς ή μεγάλους κύκλους. Κύκλους που ολοκληρώθηκαν και η επανεκκίνισή τους μονο μουτζούρες δημιουργεί και γρατσουνιές που ίσως και να μείνουν για πάντα… Το ζευγάρι λοιπόν για λίγο καιρό διένυε έναν second hand έρωτα και μια ψεύτικη ευτυχία… διότι τα πράγματα δεν είχαν καθόλου μα καθόλου αλλάξει. Ούτε διορθώθηκαν οι ρωγμές που προκάλεσαν την αρχική κατάρρευση… Ο Λευτέρης άρχισε να αργεί στο γραφείο και κάθε που συνέβαινε αυτό η Άννα έπαιρνε όλες τις φίλες της με τη σειρά για να εκμυστηρευτεί τις ανησυχίες της μήπως ο καλός της την έχει κάνει ελαφάκι…μήπως τον χάσει, μήπως… μήπως… Πολλές παλιές σκέψεις οι ίδιες και απαράλλαχτες. Το τέλος ήρθε και ήταν τόσο σίγουρο πως κάτι τέτοιο θα συνέβαινε όσο σίγουρο είναι πως το ξημέρωμα θα προβάλει ο ήλιος από την ανατολή… Είναι αυτό που λέει ο σοφός λαός πως όταν ραγίσει το γυαλί δεν κολλάει πάλι και αν αυτό συμβεί θα μείνει η γραμμή να σου θυμίζει. Αν η ανάγκη να επιστρέψεις έχει τους πυλώνες της στην ανασφάλεια να αντιμετωπίσεις το μέλλον, τότε καλύτερα να γιατρέψεις εαυτόν και μόνο τότε να προχωρήσεις. Το βέβαιο της υπόθεσης είναι πως δεν αλλάζει κανένας για κανέναν κι αν γίνει κάτι τέτοιο τότε έχει ημερομηνία λήξεως. Αν ξαναγυρίσεις βάζεις την υπογραφή σου σε ένα συμβόλαιο που έχει λήξει… και τα ληξιπρόθεσμα συμβόλαια δεν σου παρέχουν καμιά απολύτως βεβαιότητα ότι τα πράγματα θα οδηγηθούν σε ευτυχέστερους δρόμους…μήπως είναι καλύτερο να στέλνουμε τις παλιές αγάπες στον παράδεισο, κρατώντας την γνώση που μας πρόσφερε η εμπειρία να τις ζήσουμε; Κρατώντας τα χαμόγελα και τις στιγμές μας; Κι αν πάλι επιμένεις να ψάχνεις στα αποκαίδια ένα τόσο δα μικρό κάρβουνο, σκέψου δύο φορές αν αξίζει να γεμίζεις μουντζούρες… Όσο για την φίλη μου την Άννα έδωσε ένα δεύτερο τέλος με κάποιες ομοιότητες με το πρώτο, σηκώθηκε ίσιαξε την φούστα της και αυτή την στιγμή που μιλάμε βρίσκεται με τον Αντώνη στην Σαντορίνη. Γιατί η ζωή γράφει τα πιο όμορφα σενάρια φτάνει εσύ να επιλέξεις τους συντελεστές του έργου που θα πρωταγωνιστήσεις… και να έχεις το θάρρος να παραδεχτείς πως δεν πρέπει να νομίζεις πως οι παλιές αγάπες θα αναστηθούν και θα μετουσιωθούν σε κάτι διαφορετικό απ΄ότι ήταν.. στα πιο μεγάλα θέλω άλλωστε έκαναν και θα συνεχίσουν να κάνουν πίσω… αφιερωμένο σε μια Άννα που ψάχνει ακόμη στις στάχτες!
Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το ποια είναι τα βασικά στοιχεία της επικοινωνίας. Συνήθως, τα επικρατέστερα και ευρέως γνωστά αποτελούνται από τον πομπό, το μήνυμα που μεταφέρει και, φυσικά, τον αποδέκτη. Μολαταύτα, επικρατούν και άλλα επιπρόσθετα στοιχεία, προκειμένου να επιτευχθεί μια επιτυχής ολοκληρωμένη διαδικασία επικοινωνίας. Ακολουθούν, βαθμιδωτά, τα εξής:
Αρχικά, όπως προαναφέρθηκε, ένα από αυτά είναι ο πομπός ή πηγή (source).Πρόκειται για οτιδήποτε παράγει και μεταδίδει το μήνυμα, λόγου χάρη, πιθανόν να είναι κάποιος ομιλητής ή συγγραφέας.
Ακολουθούν, τα ποικίλα σύμβολα ή κωδικοποίηση (encoding), δηλαδή η διαδικασία με την οποία ο πομπός μετατρέπει αυτό που θέλει να μεταβιβάσει σε ένα νόημα με την μορφή του μηνύματος. Σε αυτό συγκαταλέγεται οτιδήποτε για την μετάδοση του μηνύματος, λέξεις, γράμματα, μουσική, νεύματα, σήματα τροχαίας, σήματα morse, μορφασμοί, εκφράσεις προσώπου. Πιθανόν να περιλαμβάνει διττής φύσης λέξεις, κινήσεις ή στάσεις του σώματος, γραφικές παραστάσεις και σύμβολα που μπορεί να είναι αντικείμενα, χρώματα, ήχοι σε προφορική και γραπτή μορφή. Αυτά, χρησιμοποιούνται σε συνδυασμούς, ώστε να είναι πιο εύκολη η μετάδοση του μηνύματος, ενώ ενώνονται με βάση το περιεχόμενο τους, για να αποτελέσουν σύνολα, ιδέες, προτάσεις, παραγράφους, κεφάλαια ή ομιλίες.
Τρίτο στοιχείο, ο δέκτης (receiver). Πρόκειται για το άτομο που προσλαμβάνει μέσω των αισθητηρίων οργάνων του το μήνυμα, το αποκωδικοποιεί και το αξιολογεί. Αποφασίζει πότε θα το αποκωδικοποιήσει, πότε θα κάνει προσπάθεια να το κατανοήσει και πότε θα ανταποκριθεί ή όχι σε αυτό. Ο τελικός δέκτης είναι και ο βασικός παράγοντας για την αξιολόγηση της επίτευξης της επικοινωνιακής διαδικασίας. Έτσι, η επιτυχία της επικοινωνίας είναι ανάλογη με τα αποτελέσματα που έχει πάνω στον δέκτη. Όταν ο δέκτης αντιδρά με κατανόηση και αλλάζει την συμπεριφορά του ανάλογα, είναι τότε που έχει επιτευχθεί η επικοινωνία.
Φυσικά, η αποκωδικοποίηση (decoding), συγκαταλέγεται μεταξύ των αμφοτέρων. Ο δέκτης με τον δικό του κώδικα και την διανοητική διεργασία αποκωδικοποιεί το μήνυμα, το μετατρέποντάς το σε νόημα. Ακόμα, κατανόηση του μηνύματος – αποτέλεσμα, όπου ο δέκτης, μετά την αποκωδικοποίηση του μηνύματος, πληροφορείται, κατανοεί, αισθάνεται, αλλάζει ιδέες, γνωρίζει γεγονότα, που είναι το αποτέλεσμα της επικοινωνίας.
Τελικώς, το τελευταίο βασικό στοιχείο επικοινωνίας είναι ο έλεγχος (feed-back). Σε αυτή την περίπτωση, το αποτέλεσμα που έχει επιφέρει το μήνυμα στον δέκτη με την επανάληψη της διαδικασίας μεταφέρεται στον πομπό, με τον μηχανισμό ελέγχου της επαναπληροφοριοδότησης ολοκληρώνοντας την διαδικασία.
Συχνά, τα όρια πομπού και δέκτη σε μια επικοινωνιακή περίσταση είναι δυσδιάκριτα, καθώς, κατά την αμφίπλευρη επικοινωνία μεταξύ των ατόμων, συμβαίνει το κάθε ένα από αυτά να αποτελεί ταυτόχρονα πομπό και δέκτη και μέσα από την επαφή που δημιουργείται να ασκούνται αμοιβαίες επιδράσεις. Το στοιχείο, όμως, αυτό της αμοιβαιότητας ταυτίζεται με την έννοια της αλληλεπίδρασης και καθιστά την επικοινωνία μια σύνθετη και πολυεπίπεδη διαδικασία. Επομένως, η επικοινωνία δεν δύναται να νοηθεί μονοδιάστατα στην βάση του γραμμικού σχήματος πομπός – δέκτης ή εκπομπή-λήψη, αλλά ως μια διαδικασία αλληλεπίδρασης.
Με πενιχρές ιστορικές πληροφορίες βιογραφίας, ο Άγιος γεννήθηκε στην Αδριανούπολη Παφλαγονίας της Μικράς Ασίας. Πρόκειται για γόνο πλουσίων γονέων και διδάχτηκε νωρίς την εγκράτεια και το ότι το χρήμα αποτελεί το μέσο για την ανακούφιση και περίθαλψη των φτωχών και των αρρώστων.
Μόλις απέθαναν οι γεννήτορες του, διαμοίρασε όλη την κληρονομιά του και πήγε ως ασκητής σε ερημικό τόπο με νηστεία και επίμονη άσκηση μέσα σε σπήλαιο, όπου γνώρισε άλλους ασκητές και με αδελφική αγάπη, χριστιανική συγκατάβαση και επιείκεια διαβιούσαν. Όντας ένα ειρηνοποιό πνεύμα, δεν λύπησε ποτέ κανένα, αλλά επιδίωκε την αποκατάσταση της γαλήνης σε ταραγμένες ψυχές.
Με την πάροδο των ετών απέκτησε φήμη αφενός τρέφοντας μεγάλη στοργή προς τα παιδιά και αφετέρου για την θαυματουργή του προσευχή που βοηθούσε πολλές γυναίκες, όταν δεν τεκνοποιούσαν, πολλές από τις οποίες, βέβαια, ζητούσαν τις πνευματικές του οδηγίες. Έτσι, καθιερώθηκε ως προστάτης των νηπίων και θεραπευτής των παιδικών ασθενειών. Άλλωστε, από παρετυμολογία του ονόματός του πιστεύεται ότι αυτός «στυλώνει», δηλαδή ενισχύει την υγεία των παιδιών.
Η ιαματική θαυματουργία του Αγίου περνώντας στην εικαστική απόδοση του σε βυζαντινές και κυρίως μεταβυζαντινές εικόνες παρουσιάζεται ως γέροντας που κρατά με το αριστερό του χέρι σπαργανωμένο βρέφος και με το δεξί ειλητάριο.
Πέθανε στην γενέτειρά του, με την Ορθόδοξη Εκκλησία να τιμά τη μνήμη του στις 26 Νοεμβρίου. Ως είθισται, κατά την εορτή του οι μητέρες των βρεφών και των άλλων παιδιών απέχουν από κάθε δραστηριότητα.
Στη σημερινή εποχή, η αδυναμία του κράτους να αντιμετωπίσουν ικανοποιητικά τα ολοένα και πιο σύνθετα κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά προβλήματα, καθιστούν την δραστηριοποίηση εθελοντικών οργανώσεων ιδιαίτερα σημαντική. Ο λόγος για τον οποίο η ίδια η εποχή επιτάσσει τον εθελοντισμό είναι η διεύρυνση του φάσματος των κοινωνικών προβλημάτων, όπως είναι η οικολογική αδιέξοδος, ο υποσιτισμός, η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, η ξενοφοβία και η εγκληματικότητα. Αξίζει να σημειωθεί πως η δυσκολία βιοπορισμού σε συνδυασμό με την κοινωνική αδικία που νιώθουν ότι βιώνουν οι άνθρωποι σε μια ευρεία κλίμακα, οδηγούν τους ανθρώπους σε αντικοινωνικές και ανάρμοστες συμπεριφορές. Αυτό συνεπάγεται αλλοτρίωση των ανθρωπίνων σχέσεων. Έτσι, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη ενεργοποίησης του πολίτη, ο οποίος είναι σημαντικό να διακατέχεται από ένα πνεύμα αλληλεγγύης και προσφοράς και να δρα με γνώμονα το κοινό καλό. Ο εθελοντισμός είναι αυτός που δύναται να σπείρει συναισθήματα αγάπης και συμπόνιας μεταξύ των πολιτών.
Ο εθελοντισμός αποτελεί ένα ριζοσπαστικό τρόπο συμμετοχής στα κοινά και δημοκρατική αναγκαιότητα εφόσον η δημοκρατία προϋποθέτει ενεργοποίηση του πολίτη ως καθημερινή στάση ζωής. Επίσης, η εδραίωση της δημοκρατίας συμβάλλει στη διασφάλιση της ελευθερίας και της δικαιοσύνης . Χάρη σε αυτές τις αρχές είναι δυνατόν να προοδεύσει ο άνθρωπος αλλά και η κοινωνία στο σύνολό της. Ο άνθρωπος έτσι με την συμμετοχή του στα κοινά, αποκτά πολιτική συνείδηση αναδεικνύοντας το δημοκρατικό του φρόνημα.
Μορφές έκφρασης της εθελοντικής προσφοράς
Ο εθελοντισμός αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κινήματα των τελευταίων δεκαετιών, καθώς έχει ως κύριο χαρακτηριστικό του την ιδιοτέλεια και την προσφορά. Η εθελοντική προσφορά υπηρεσιών μέσα από χιλιάδες μη κυβερνητικές οργανώσεις συμβάλλουν καθοριστικά στην χάραξη ενός καλύτερου μέλλοντος.
Στον εθελοντισμό υπάγεται η ανθρωπιστική δράση, όπου μπορεί να πραγματώνεται με την παροχή υλικών αγαθών ή χρημάτων για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών, όπως είναι οι φυσικές καταστροφές. Επίσης, μιλώντας για εθελοντισμό κάνουμε λόγο για μια κοινωνική δράση, η οποία εδραιώνεται στα πλαίσια προσφορά κοινωνικής εργασίας σε συλλόγους και ιδρύματα για την προστασία των παιδιών, την επανένταξη των τοξικομανών και αποφυλακισμένων, τη βοήθεια σε άτομα με ειδικές ανάγκες και σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως οι ηλικιωμένοι κ.α.. Γίνονται και παρεμβάσεις που αποβλέπουν στην βελτίωση της ποιότητα ζωής. Πιο συγκεκριμένα εθελοντικές οργανώσεις κινητοποιούνται με απώτερο σκοπό τη βελτίωση των συγκοινωνιών, την καθαριότητα της πόλης, την προστασία των πεζών κ.ά. Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η περιβαλλοντική δράση. Η σχέση ανθρώπου-φύσης είναι μια σχέση αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης. Όμως τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε όξυνση των περιβαλλοντικών προβλημάτων. Για το λόγο αυτό οικολογικές οργανώσεις δραστηριοποιήθηκαν με απώτερο στόχο τη προστασία του περιβάλλοντος. Ανέλαβαν σημαντικές πρωτοβουλίες για την προστασία της χλωρίδας και την πανίδας, για τις αναδασώσεις, την καθαριότητα των ακτών, τις ανακυκλώσεις απορριμμάτων, τις εφαρμογές εναλλακτικών μορφών ενέργειας κ.ά. Έτσι, αποκτάται οικολογική συνείδηση που είναι ιδιαίτερα σημαντική αν λάβουμε υπόψη μας πως η σχέση μας με το περιβάλλον είναι αλληλοεξαρτώμενη. Η φύση επιδρά στη διαμόρφωση της ζωής του ανθρώπου και ο άνθρωπος διαμορφώνει τη φύση ανάλογα με τους σκοπούς του.
Παράγοντες που κινητοποιούν τους ανθρώπους να αναλάβουν εθελοντική δράση
Πολλοί είναι οι παράγοντες που οδηγούν το άτομο να γίνει εθελοντής. Τέτοιοι μπορεί να είναι η αποξένωση του ανθρώπου που υφίσταται σε μεγάλο βαθμό σήμερα, η ανάγκη απόδρασης από τη καθημερινότητα και η επιθυμία για ανακάλυψη του βαθύτερου νοήματος της ζωής.
Συγκεκριμένα, διαπιστώνεται πως στις μέρες επικρατεί ο ατομισμός και ο ωφελιμισμός, με αποτέλεσμα να διασπάται ολότελα η κοινωνική συνοχή. Φυσικά, αξίζει να αναφερθεί η ζωή στις μεγαλουπόλεις όπου οι επιφανειακές ρηχές σχέσεις είναι χαρακτηριστικές. Οι άνθρωποι βυθίζονται στη μοναξιά τους και δεν αφήνουν χώρο στις καρδιές τους για άλλους. Ακόμη, θεμελιώδες κίνητρο στην ανάληψη εθελοντικής δράσης είναι-όπως είπαμε-η ανάγκη φυγής από τη πεζότητα της καθημερινής ζωής. Υπάρχουν άνθρωποι με έντονο το συναίσθημα ευθύνης απέναντι στη δυστυχία που ταλανίζει την ανθρωπότητα και άλλοι που λόγω παρόμοιων εμπειριών καθίσταντο ιδιαίτερα ευάλωτοι σε αντίστοιχα προβλήματα. Υπάρχουν και άνθρωποι που οι τραυματικές προσωπικές εμπειρίες τους ενισχύουν την ευαισθησία απέναντι σε αντίστοιχα προβλήματα.
Σήμερα, , η πολυδιάστατη κρίση της εποχής, ο σύγχρονος τρόπος ζωής, οι ελλείψεις και οι αυξανόμενες ανάγκες, καθιστούν αναγκαία την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη χώρα μας. Πλέον είναι υπόθεση και τρόπος ζωής όλων μας να αφιερώσουμε μέρος του χρόνου μας για το σύνολο. Πλέον δεν είναι μόνο το κράτος αρμόδιο να διευθύνει πολύπλοκα προβλήματα, αλλά και ο ίδιος ο άνθρωπος. Το κίνημα του εθελοντισμού έρχεται να υπενθυμίσει πως υπάρχει ελπίδα και η δύναμη της συλλογικής δράσης δύναται να καταπολεμήσει τη κατήφεια και τη μιζέρια, να υπερνικήσει το συναίσθημα της απομόνωσης και της μοναξιάς, να απαλλάξει τον άνθρωπο από τον ατομικιστικό του χαρακτήρα και να καλλιεργήσει συναισθήματα αγάπης, προσφοράς κα αλληλεγγύης. Επίσης, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής το γεγονός πως ο εθελοντισμός οριοθετεί τον τρίτο πυλώνα της οικονομία, καθώς παρέχει αγαθά και υπηρεσίες εκεί που το κράτος αδυνατεί να το κάνει.
«Ο εθελοντής βάζει τον εαυτό του στη θέση του συνανθρώπου του και παίρνεi προσφέροντας. Προσφέροντας οικονομική βοήθεια, προσφέροντας ένα καλό λόγο, προσφέροντας λίγη βοήθεια, προσφέροντας κάθε είδους συμπαράσταση, προσφέροντας λίγο χρόνο, προσφέροντας λίγη αγάπη.
Όλοι μας μπορούμε να προσφέρουμε λίγο απ΄ αυτό που μας περισσεύει. Απ’ αυτό που χωρίς ιδιαίτερο κόπο μπορούμε να δώσουμε. Όλοι μας μπορούμε να γίνουμε εθελοντές, γιατί όλοι μας μπορούμε να αγαπήσουμε. Όλοι μας μπορούμε έτσι να ενισχύσουμε τον εθελοντισμό» (Βασίλης Χ. Μπογιατζής Διευθυντής Δ.Ε.Υ.Ψ.Υ).
Στην πορεία συνεχίζεται αυτό.. Με τις εμπειρίες που αποκτάει κάποιος και ούτω κάθε εξής..
Οι περισσότεροι υποστηρίζουν την άποψη τους με σθένος διότι πιστεύουν πως έχουν δίκιο, μερικοί έχουν εμπεριστατωμενες απόψεις με επιχειρήματα, άλλοι πιστεύουν πως τα έχουν…
Συνήθως έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε αντικειμενικοι, ίσως κάποιες φορές, άλλες παλι όχι. Κάποιοι όμως μπορούν να πουν ότι η άποψη μας δεν είναι αντικειμενική αλλά υποκειμενική.
Μιλάμε με επιχειρήματα ή πεποίθησεις;
Δεν υφίσταται διαχωρισμός μεταξύ των πεποιθήσεων. Όλες οι πεποιθήσεις ενός συστήματος είναι εξίσου δικαιολογημένες, στο βαθμό που το σύστημα είναι δικαιολογημένο. Συνεπώς, η δικαιολόγηση είναι ιδιότητα του συστήματος εν τω συνόλω, και όχι των πεποιθήσεων που το αποτελούν εξατομικευμένα. Αυτό που καθορίζει την δικαιολόγηση του συστήματος είναι η συνοχή του ή η συνεκτικότητά του.
Το επιχείρημα της ψευδαίσθησης/πλάνης
Είναι δυνατή η γνώση του εξωτερικού κόσμου;
Η αντίληψη μπορεί να οδηγήσει σε πλάνη. Πως, τότε, γνωρίζουμε ότι η αντίληψη οδηγεί σε γνώση..
Χαρακτηριστικά του εγχειρήματος: ατομικιστικό, απεριόριστο από χρόνο, χώρο και πηγές. Η γνώση είναι ένα είδος πεποιθησης.
Ορισμός του Πλάτωνα στο Θεαίτητο: πίστης αληθής μετά λόγου.
Άλλωστε, η βασική θέση του νατουραλισμού είναι ότι η γνώση είναι μια φυσική κατάσταση, και άρα πρέπει να μελετηθεί επιστημονικά.
Όμως το αίτημα της δικαιολόγησης δεν μπορεί να τεθεί για κάθε πεποίθηση εξατομικευμένα. Μια πεποίθηση είναι δικαιολογημένη και πρέπει να γίνει αποδεκτή μόνο εάν εντάσσεται σε ένα σύστημα και μόνο εάν η ένταξή της αυξάνει ή βελτιώνει την συνοχή του συστήματος.
Πείραμα της Φιλαδέλφειας : Μύθος ή Πραγματικότητα ;
Όλοι έχουμε ακούσει έστω μια φορά για αυτό το σπάνιο γεγονός . Κάτι έχει πάρει το αυτί μας για το πείραμα που συγκλόνισε τον 20ο αιώνα. Αν δεν το γνωρίζεις , νομίζω πως ήρθε η ώρα να πληροφορηθείς ενδελεχώς. Γιατί , μέχρι και σήμερα δεν ξέρουμε αν έγινε στην πραγματικότητα. Οι πηγές μας δεν διασταυρώνονται , είναι ανακριβείς οι περισσότερες . Τι γνωρίζεις , λοιπόν , για το πείραμα της Φιλαδέλφειας ; Δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που βάζουμε στο ψωμί μας πάντως. Το Πείραμα της Φιλαδέλφειας είναι, σύμφωνα με σχετικό αστικό μύθο, υποτιθέμενο στρατιωτικό πείραμα που πραγματοποιήθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ στο Ναυπηγείο της Φιλαδέλφειας στην Πενσυλβάνια, περίπου στις 28 Οκτωβρίου 1943. Το αντιτορπιλικό USS Eldridge με το πλήρωμά του υποτίθεται ότι έγινε αόρατο στις εχθρικές συσκευές. Η πρώτη αναφορά στο σχετικό πείραμα εμφανίστηκε το 1966, σε γράμμα άγνωστης προέλευσης με αποδέκτη τον συγγραφέα και αστρονόμο Μόρις Κ. Τζέσαπ . Σύμφωνα με το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ουδέποτε πραγματοποιήθηκε τέτοιο πείραμα, ενώ οι λεπτομέρειες του μύθου έρχονται σε αντίθεση με όσα είναι γνωστά για το USS Eldridge καθώς και με τους γνωστούς φυσικούς νόμους. Το ίδιο πλοίο παραχωρήθηκε το 1951 στην Ελλάδα και υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό της ως το 1991 με το όνομα Λέων. Δεν μας λέει τίποτα όμως αυτό . Πόσα βιβλία και βιβλία γράφτηκαν για αυτόν τον μύθο. Ή πραγματικότητα. Η επιλογή είναι στο χέρι σας ….
Ας πάρουμε , όμως τα πράγματα από την αρχή. Βρισκόμαστε στο σωτήριον έτος 1943. Η επιστήμη έχει εξελιχθεί. Ο άνθρωπος , παρότι δεν έχει πατήσει ακόμα στο φεγγάρι , κατορθώνει , μέρα με την μέρα, να γίνεται ακόμα δυνατότερος . Έχοντας βιώσει τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο , με έναν δεύτερο στο παρασκήνιο , οι συγκρούσεις ολοένα και πληθαίνουν. Το ημερολόγιο γράφει 28 Οκτωβρίου , του ίδιου έτος . Το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ , εφαρμόζοντας το θεωρητικό σχέδιο του Αϊνστάιν , εξαφανίζει ένα ολόκληρο πλοίο , μαζί με το πλήρωμα του. Επανέρχεται στην θέση του , μετά από λίγα λεπτά της ώρας . Αξιοθαύμαστο , ε ; Αυτά που βλέπουμε στα καρτούν και στις περισσότερες αμερικανικές ταινίες να γίνονται πραγματικότητα . Και ποιος δεν θα ήθελε να είναι αόρατος; Το περίφημο πείραμα της Φιλαδέλφειας , έχει ως κεντρικό θέμα την εξαφάνιση του πλοίου. Και με τι σκοπό , θα μου πείτε . Μα φυσικά πολεμικό! Μία από τις σπάνιες περιπτώσεις στην παγκόσμια ιστορία όπου εμπλέκονται κορυφαίοι επιστήμονες, υπερδυνάμεις (τουλάχιστον μία), πολιτικοί, στρατιωτικοί όλων των βαθμίδων, ερευνητές, συνωμοσιολόγοι- συνωμοσιολάγνοι, ο κινηματογράφος κλπ. Κορυφαία μορφή, ο μεγάλος Σερβοαμερικανός επιστήμονας Νίκολας Τέσλα (1856-1943), ο οποίος συμμετείχε θεωρητικά στο πείραμα , με τον κοσμήτορα του Πανεπιστημίου Τζον Χάτσισον.
Λανθασμένα θεωρείται ότι ο Αϊνστάιν έλαβε μέρος , μολονότι όλη η εργασία και το πείραμα βασίστηκαν στην εφαρμογή της θεωρίας του Ενοποιημένου Πεδίου που παρουσίασε για πρώτη φορά επίσημα, το 1925-1927. Όπως ισχυρίζεται ο Bielek (επιζών του πειράματος ) μολονότι ήταν μια ιδιωτική ερευνητική δραστηριότητα, από την αρχή υπήρχε χρηματοδότηση από το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α. Το κέντρο της έρευνας μεταφέρθηκε αργότερα στην ανατολική ακτή των Η.Π.Α. και το 1940 η ομάδα με την πλήρη συμμετοχή πλέον του Νίκολα Τέσλα (ο οποίος ήταν στενός φίλος του Φ. Ρούσβελτ) εγκαταστάθηκε στο ναυπηγείο του Μπρούκλιν, το πρόγραμμα διαβαθμίστηκε με την ονομασία Project Rainbow.
Ποια ήταν η επιδίωξη των επιστημόνων ;
Αρχική επιδίωξη των επιστημόνων στις Η.Π.Α. ήταν να γίνουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία ”μαγνητικά αόρατα” για να μην προσκρούουν στο μεταλλικό τους περίβλημα οι εχθρικές τορπίλες και νάρκες, καθώς εκείνη την εποχή οι φονικές τορπίλες των γερμανικών U- boat είχαν αποδεκατίσει τις αμερικανικές νηοπομπές που έστελναν στρατεύματα και πολεμοφόδια στην Ευρώπη. Στα σχετικά πειράματα ένας τεράστιος ηλεκτρομαγνήτης, ο οποίος φορτιζόταν από τις ηλεκτρογεννήτριες του σκάφους, άλλαζε τη συμπεριφορά του πλοίου παραπλανώντας τις τορπίλες. Τότε παρατηρήθηκε για πρώτη φορά η πρασινωπή ή γαλαζωπή ομίχλη που δημιουργείται από τον ιονισμό της ατμόσφαιρας από πανίσχυρα ηλεκτρομαγνητικά και άλλα πεδία.
Αυτή η απόκοσμη ομίχλη αποτελεί από τότε το σήμα κατατεθέν των σχετικών μυστικών πειραμάτων και το πλέον χαρακτηριστικό οπτικό εφέ των ταινιών επιστημονικής φαντασίας που γυρίστηκαν γι’ αυτά. Ο επόμενος στόχος των επιστημόνων ήταν να γίνουν τα πλοία αυτά ”αόρατα” κι από τα εχθρικά ραντάρ (κάτι ανάλογο με την τεχνολογία Stealth). Για να επιτευχθεί αυτό έπρεπε να δημιουργηθεί ηλεκτρομαγνητικό πεδίο όχι μόνο στο νερό αλλά και στον αέρα. Η κατάληξη αυτής της σειράς πειραμάτων ήταν να εφαρμοστεί ένα σχέδιο εξαφάνισης ενός πλήρως επανδρωμένου πλοίου κάτι που θα αποτελούσε το τέλειο καμουφλάζ.
Το Project Rainbow έμεινε περισσότερο γνωστό στην ιστορία ως το πείραμα της Φιλαδέλφειας. Πρώτος διευθυντής του ανέλαβε ο Νίκολα Τέσλα. Έλαβε οτιδήποτε του ήταν απαραίτητο για τη διενέργεια του πειράματος. Έτσι του δόθηκε ένα πλοίο, όπου το 1940 έγινε η πρώτη δοκιμασία της αορατότητας. Η δοκιμή χαρακτηρίστηκε απολύτως επιτυχημένη, καθώς το πλοίο που δεν είχε πλήρωμα έγινε εντελώς αόρατο. Ωστόσο. μετά την επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941 ,ο Τέσλα άρχισε να δέχεται πιέσεις για να υπάρξουν θεαματικότερα αποτελέσματα. Τι είχε συμβεί , όμως στο πρώτο πείραμα ; Ο μεγάλος Σερβοαμερικανός επιστήμονας στο πρώτο πείραμα είχε χρησιμοποιήσει δύο μεγάλα πηνία (ηλεκτρομαγνήτες) τοποθετημένα σε κάθε κύτος του πλοίου. Τα πηνία ήταν ενεργοποιημένα σε μία ειδική ακολουθία και η μαγνητική τους δύναμη ήταν τόσο ισχυρή ώστε να παραμορφώνουν την ίδια τη βαρύτητα. Ο Τέσλα ανησύχησε όταν πληροφορήθηκε ότι το πείραμα αυτό θα πρέπει να γίνει σε πλοίο με πλήρωμα.
Ενημέρωσε ότι οι επιστήμονες δεν είχαν καμία απολύτως ιδέα για το τι θα μπορούσε να συμβεί στο πλήρωμα του σκάφους. Ζήτησε από το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α. να δώσει περισσότερο χρόνο στο Project Rainbow. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε καθώς ο πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη. Τον Μάρτιο του 1942 επιχειρήθηκε να γίνει αόρατο ένα πολεμικό σκάφος που χρησιμοποιήθηκε ως πειραματικό πλοίο. Η αποτυχία του πειράματος ήταν φαινομενική (ή καλύτερα σκόπιμη). Ο Τέσλα ισχυρίστηκε ότι το πείραμα απέτυχε και ότι πρέπει να εργαστεί πάνω σε άλλα σχέδια. Έτσι εγκατέλειψε το Project Rainbow. Σημείωση : Δέκα μήνες αργότερα στις 7 Ιανουαρίου 1943 βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στη Νέα Υόρκη. Επίσημη αιτία θανάτου ; Έμφραγμα του μυοκαρδίου….
Τι γίνεται μετά την παραίτηση Τέσλα ;
Διευθυντής του Project Rainbow ανέλαβε ένας άλλος διαπρεπής επιστήμονας ο Ουγγροαμερικάνος Τζον φον Νόιμαν (1903-1957) ένας από τους σημαντικότερους μαθηματικούς του 20ου αιώνα.Όταν ανέλαβε ο Φον Νόϊμαν, του δόθηκε ένα συνοδευτικό αντιτορπιλικό που αργότερα ονομάστηκε Έλντριτζ (Eldridge).Πραγματοποίησε σημαντικές αλλαγές στις γεννήτριες και τους πομπούς, αλλά πανικοβλήθηκε όταν ένας τεχνικός έπεσε αναίσθητος, κτυπημένος από ένα τεράστιο ηλεκτρικό τόξο, και έτσι αφαίρεσε τις περισσότερες τροποποιήσεις.Στις 9 το βράδυ, στις 20 Ιουλίου του 1943, το νέο σκάφος ήταν έτοιμο για την πραγματοποίηση του πρώτου πειράματος, επανδρωμένο με ένα μικρό πλήρωμα. Στην καμπίνα ελέγχου βρίσκονταν δύο νέοι επιστήμονες, ο Έντουαρντ και ο Ντάνκαν Κάμερον (Eduard, Duncan Cameron).
Όταν γύρισαν τον διακόπτη, τα ραντάρ δεν μπορούσαν να εντοπίσουν το πλοίο, και οπτικά έγινε αόρατο. Είκοσι λεπτά αργότερα το πλοίο επανεμφανίστηκε, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος βρισκόταν σε μια κατάσταση υστερίας ή είχε μία έντονη αίσθηση ναυτίας. Όταν όμως ο Φον Νόϊμαν ζήτησε από το Ναυτικό να του δώσει περισσότερο χρόνο για να διορθώσει το πρόβλημα, ο Αρχηγός των Ναυτικών Επιχειρήσεων και Επικεφαλής των Σχεδίων μάχης, του απάντησε ότι η δοκιμή πρέπει να είναι έτοιμη μέχρι τις 12 Αυγούστου του 1943, με το αιτιολογικό ότι το σχέδιο της αορατότητας ήταν η εναλλακτική λύση του σχεδίου της ατομικής βόμβας ως το μυστικό όπλο που θα κέρδιζε τον πόλεμο.
Στο μεταξύ το πλήρωμα του USS Eldridge αντικαταστάθηκε και στις 28 Οκτωβρίου 1943, ώρα 17.15 έγινε η τελική δοκιμή. Πρώτα όμως είχε αλλάξει ο εξοπλισμός του πλοίου. Οι γεννήτριες ηλεκτρομαγνητικού πεδίου ενεργοποιήθηκαν ξανά και το Eldridge έγινε αόρατο. Μόνο ένα αχνό περίγραμμα της γάστρας παρέμεινε ορατό στο νερό. Αρχικά όλα φαίνονταν ότι πηγαίνουν μια χαρά. Σύντομα όμως, εμφανίστηκε μια γαλαζωπή ή πρασινωπή ομίχλη, μια αναλαμπή και το πλοίο όχι μόνο έγινε αόρατο αλλά εξαφανίστηκε τελείως! Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, το USS Eldridge εμφανίστηκε το Norfolk της Βιρτζίνια, 350 χιλιόμετρα νοτιότερα. Το πλήρωμα του κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά και προσπάθησε να κλείσει τις γεννήτριες αλλά δεν τα κατάφερε. Κάποιοι πήδηξαν προς τη θάλασσα και εξαφανίστηκαν. Το USS Eldridge παρατηρήθηκε για αρκετά λεπτά στο Norfolk και έπειτα εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από εκεί και εμφανίστηκε πάλι στο ναυπηγείο της Φιλαδέλφεια. Εκτός από τα μέλη του πληρώματος που έλειπαν, οι υπόλοιποι είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας. Κάποιοι τρελάθηκαν, ενώ πέντε από αυτούς είχαν «κολλήσει» στα μέταλλα του πλοίου! Όσοι επέζησαν δεν ήταν ποτέ πια οι ίδιοι. Απορρίφθηκαν, ανεξάρτητα από την πνευματική τους κατάσταση ως «διανοητικά ανίκανοι» για την εκτέλεση καθηκόντων. Έτσι, αυτό που ξεκίνησε ως ένα πείραμα ηλεκτρονικού καμουφλάζ, κατέληξε ως τυχαία τηλεμεταφορά ενός πλοίου με το πλήρωμά του εκατοντάδες μίλια μακριά και επάνοδός του στην αρχική τοποθεσία.
Το υποτιθέμενο πείραμα, που είχε ως στόχο να κάνει αόρατα τα πολεμικά μέσα από τον εχθρό, αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον αστρονόμο και ουφολόγο Μόρις Τζέσαπ. Στις 13 Ιανουαρίου 1955 έλαβε ένα γράμμα από κάποιον Κάρλος Αλέντε, ο οποίος του απεκάλυπτε ότι ήταν αυτόπτης μάρτυς του περιστατικού της εξαφάνισης του πλοίου. Ο Τζέσαπ συνέχισε να αλληλογραφεί με τον πληροφοριοδότη του, ο οποίος στην πορεία άλλαξε το όνομά του σε Καρλ Άλεν. Σύμφωνα με το βιβλίο των Τζέιμς Μόσλεϊ και Καρκ Φλοκ, που κυκλοφόρησε το 2002, ο Τζέσαπ συνέχισε τις έρευνές του για το περιστατικό, αλλά το 1959 πέθανε, ύστερα από σοβαρό τραυματισμό του σε τροχαίο.Σε δεύτερο γράμμα του, ο Άλεν δήλωνε πρόθυμος να εξεταστεί με ορό της αλήθειας για να θυμηθεί περισσότερες λεπτομέρειες. Ο Καρλ Μ. Άλεν όπως αναφέραμε, ήταν στην πραγματικότητα ο Κάρλος Μιγκουέλ Αλιέντε που ανήκε στο πλήρωμα του S.S. Andrew Furuseth και υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του πειράματος.Ο Jessup άρχισε να ερευνά την υπόθεση «Philadelphia Experiment» ωστόσο συνάντησε πολλές δυσκολίες. Παράλληλα, δεν έβρισκε πρόθυμους εκδότες για τα βιβλία του. Στις 19 Απριλίου 1959, επικοινώνησε με τον Δόκτορα Manson Valentine και κανόνισε να συναντηθούν την επόμενη μέρα για να του ανακοινώσει μια σπουδαία ανακάλυψη γύρω από το πείραμα. Ωστόσο, στις 20 Απριλίου 1959, ο Μ.Κ. Jessup βρέθηκε νεκρός στο αυτοκίνητό του. Αρκετοί συγγραφείς και ερευνητές ασχολήθηκαν με την υπόθεση, αλλά το πιο γνωστό και επιδραστικό έργο είναι το βιβλίο «Το Πείραμα της Φιλαδέλφειας» των Αμερικανών συγγραφέων Τσαρλς Μπέρλιτζ και Γουίλιαμ Μουρ, που κυκλοφόρησε το 1979.
Τι ανάμειξη είχε η Ελλάδα σε αυτήν την υπόθεση;
Δεν γινόταν να μην αναφερθούμε σε αυτό το σημαντικό γεγονός. το πλοίο που συμμετείχε στο υποτιθέμενο πείραμα, το US Eldridge, δόθηκε στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, στο πλαίσιο της αμερικανικής βοήθειας, και μετονομάστηκε σε «Λέων». Ανέλαβε υπηρεσία το 1951 και παροπλίσθηκε το 1992.Το «Λέων» συνοδευόταν πάντα από… περίεργες ιστορίες και φήμες που ενίσχυαν και ενισχύουν ακόμη το μυστήριο γύρω απ’ αυτό. Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια ασκήσεων στο Ιόνιο στη δεκαετία του ’50 εξαφανίστηκε για δυο μέρες! Είναι επίσης πολλές οι ανώνυμες μαρτυρίες που κατά διαστήματα έχουν γραφτεί σε σχετικά άρθρα, για χώρους μέσα στο πλοίο που είχαν σφραγιστεί και οξυγονοκολληθεί χωρίς προφανή λόγο και εξηγήσεις. Άλλες αναφορές , επισημαίνουν την ύπαρξη ενός άλλου πλοίου, του “Αετού” , να παρουσιάζει παράξενη συμπεριφορά εξαφανιζόμενος από τα ραντάρ κατά τη διάρκεια ασκήσεων και με αρκετές δυσκολίες στις επικοινωνίες. Έτσι αρκετοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ήταν ο Αετός και όχι ο Λέων το πλοίο του πειράματος και ότι σκόπιμα το Ναυτικό των ΗΠΑ «άλλαξε» τα πλοία κατά την παράδοσή τους στην Ελλάδα ώστε να μπερδευτούν τα ίχνη.
Είτε πραγματοποιήθηκε , είτε όχι , το πείραμα της Φιλαδέλφειας αποτελεί ένα από τα πιο θαυμαστά γεγονότα της ανθρωπότητας. Άλλοι θεωρούν πως είναι μια αμερικανική…χαζομάρα για να τραβήξει το ενδιαφέρον. Άλλωστε το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό δεν αρνείται την ύπαρξη ενός πειράματος παρόμοιας έκτασης , χωρίς όμως να αναφέρονται παραπάνω λεπτομέρειες. Άλλοι αναζητούν με δίψα για μάθηση , περισσότερες πληροφορίες . Το σίγουρο είναι ένα . Η Ανθρωπότητα είναι φτιαγμένη για σπουδαία πράγματα ! Δεν έχετε παρά να αναζητήσετε μόνοι σας την απάντηση για αυτό το μυστήριο….
