Δεν θα μπορέσω ποτέ, όσο ζω,να καταλάβω γιατί με κάνεις να βουρκώνω.

Γιατί θες τόσο πολύ, να κάνεις τα μάτια μου να τσούζουν από τα δάκρυα που μου προκαλείς.

Δεν μπορώ να φανταστώ, πώς γίνεται να είσαι τόσο άκαρδο! Σε έχω εκτιμήσει απεριόριστα.

Δεν κάνω τίποτα χωρίς εσένα. Φροντίζω να σου φέρομαι με ευαισθησία και να μην σου προκαλώ πόνο.

Πάντα φροντίζω, να είσαι παρών στην ζωή μου και να μην λείπεις ποτέ. Και εσύ με πληρώνεις με δάκρυα….

Να τρέχουν τα μάτια μου, να μην μπορώ να αναπνεύσω και εσύ να συνεχίζεις να με πονάς.

Έχω προσπαθήσει να μάθω τα πάντα για σένα. Οτιδήποτε που θα μπορούσε να βοηθήσει να μην ξαναδακρύσω.

Είναι μια σχέση εξάρτησης, δυστηχώς.

Όσο και να με κάνεις να κλαίω, τόσο σε θέλω στην ζωή μου.

Σε αγαπώ ρε κρεμμύδι, αλλά είσαι άτιμο! Σε κόβω κάτω από νερό, τα ίδια, πάλι τσούζουν τα μάτια μου.

Με εκμεταλλεύεσαι, διάολε…

Καμιά συμβουλή, έχετε να μου δώσετε βρε παιδιά;

Κατερίνα Στραβαρίδη

Πριν την καραντίνα συνήθιζα να λέω πως η ζωή μου ήταν κάπως άτονη, λιγάκι βαρετή, πληκτική και διαρκώς παραπονιόμουν. Για να σας εξηγήσω καλύτερα είμαι μητέρα τριών ενήλικων τέκνων μιας κόρης 24 και ενός αγοριού 21 και μιας ζωή να έχει 19χρονης που μου είχε κάνει τα νεύρα κρόσσια μέχρι να περάσει στη σχολή που επιθυμούσε.

Η μεγάλη μου δουλεύει ή μάλλον δούλευε σε κοντινή πόλη σε μοδάτο εστιατόριο, διατηρώντας μόνη της το μικρό σπίτι της και εγώ την επισκεπτόμουν σε τακτά διαστήματα. Από μικρή ήθελε να γίνει σεφ. Ο μεσαίος σπουδάζει ή μάλλον σπούδαζε στην Αλεξανδρούπολη και η μικρή μου στην Κρήτη… Ο σύζυγός μου διατηρεί ή μάλλον διατηρούσε κατάστημα λιανεμπορίου και εγώ εργαζόμουν σε τουριστικό γραφείο .Σίγουρα θα αντιλαμβάνεστε το πόσο δύσκολα μεγαλώσαμε τα καμάρια μας και πόσο άγχος περιλάμβανε η αποκατάστασή τους. Σταθήκαμε όμως τυχεροί, πολύ εργατικοί και τα καταφέραμε…

Όταν λοιπόν φύγανε και βρήκανε τον δρόμο τους είχα τόσο ελεύθερο χρόνο που μερικές φορές πίστευα πως ήμουν τεμπέλα… άρχισα λοιπόν να πηγαίνω για καφέ με τις φίλες μου, γράφτηκα σε γυμναστήριο, απολάμβανα το πρωινό ξύπνημα και για να μην τα λέω και πολλά περίμενα τις γιορτές να μαζευτούμε όλοι μαζί και να απολαύσουμε στιγμές οικογενειακής ευτυχίας. Παρόλα αυτά η αχάριστη, ναι αχάριστη έλεγα πως πλήττω και πως δεν έχω τα παιδιά μου κοντά και και και…Ώσπου ανακοινώθηκε η καραντίνα… τηλέφωνο Νο 1 η μεγάλη μου ανακοινώνει πως θα έρθει σπίτι γιατί δεν έχει την καθόλου οικονομίες και όπως χαρακτηριστικά είπε δεν υπάρχει φως στο τούνελ… τηλέφωνο Νο2 από τον ακριτικό νομό: Μαμααα ερχόμαστε, τι ερχόσαστε παιδί μου; Έγινες δύο;Ναι πριν δέκα μέρες και το Μαράκι δεν μπορεί να πάει Γερμανία που μένουν οι δικοί της…Μάλιστα!!Το Νο3 ήταν θέμα ωρών οπότε μου ήρθε και εκείνο…

Πήρα τον πατέρα και όπως θα αντιδρούσε κάθε Ελληνίδα μάνα του κατέστησα σαφές ότι υπάρχει άμεση ανάγκη επίσκεψης σε σούπερ μάρκετ και μάλιστα όχι μόνο σε ένα…Παρασκευή απόγευμα εμείς λοιπόν τρέχαμε με τα καλάθια φουλ και τα καμάρια μου ταξίδευαν… Σάββατο πρωί ετοίμασα όλα τα κρεβάτια υποδοχής, ετοίμασα φαγητό πήγα λαική, ακύρωσα κομμωτήριο και ήταν η τελευταία ευκαιρία μου να με δω περιποιημένη, αλλά λέω δε βαριέσαι.. θα δω τα λατρεμένα μου…Σάββατο μεσημέρι κατέφθασαν μετά Βαΐων και κλάδων. Αγκαλιές, φιλιά, χαμόγελα και με χαρά περισσή φάγαμε, ήπιαμε, αλλά όταν τελείωσε το πανηγύρι έμεινα μόνη με τις κατσαρόλες, τα τηγάνια και τον γενικό χαμό…

Ξέχασα να σας πω ότι το καθόλα συμπαθητικό Μαράκι, σπούδαζε μεν παιδαγωγικά αλλά μόλις άνοιξα την πόρτα στην πλάτη της κρεμόταν μια κιθάρα και στο χεράκι κρατούσε ένα κλουβάκι με μια μαύρη γάτα…Τρία εγκεφαλικά μου ήρθαν, καθότι αλλεργική στα όμορφα ζωάκια αλλά χαμογέλασα και είπα… καλέ τι γλυκό γατάκι… πως το λένε;;;

Η Κυριακή πέρασε πολύ γρήγορα, να έχω την ευκαιρία να κοιταχτώ στον καθρέφτη, καθώς άρχισα να ετοιμάζω πρωινά, να είμαι πάνω από κατσαρόλες, νεροχύτες και να στρώνω κρεβάτια γιατί τα καμάρια μου αν δεν τους άλλαζες σεντόνι δεν θα το λάμβαναν στις προτεραιότητες τους για τον τρέχων έτος…Από Δευτέρα τα πράγματα έγιναν λίγο χειρότερα…Τι εννοώ…Ξυπνούσαν μεσημέρι και εγώ έπρεπε να πιω καφέ πατώντας στα νύχια και να συνομιλώ με τον πατέρα τους κάνοντας νοήματα… βλέπετε σε ένα μικρό τριάρι ζούμε όχι σε έπαυλη… στο μενού της ημέρας προστέθηκαν και τα πλυντήρια έχω να σας πω, γιατί ναι μεν ξυπνούσαν μεσημέρι, μετά όμως άρχιζαν τις αθλητικές δραστηριότητες και το απόγευμα βγαίνανε για έναν καφέ στο παρκάκι… τα ρούχα δεν χωρούσαν πια στο καλάθι και δεν ήταν και μικρό…

Το βράδυ άρχιζαν οι παραγγελίες.. μαμά, δεν κάνεις εκείνη την τυρόπιτα αύριο, εκείνο το κέικ, εκείνη την μακαρονάδα με τα τυριά, εκείνο το γλυκό με την σοκολάτα… και ούτω καθ εξής… Τόλμησα να σκεφτώ, πως η κορούλα μου θα μπορούσε να μαγειρεύει κανένα φαγάκι. Την έπεισα να μας κάνει λοιπόν παστίτσιο με την συμφωνία να μην την ενοχλήσουμε εν ώρα δημιουργίας. Έτσι κι έγινε. Στρωθήκαμε στο τραπέζι και τι να δούμε… για πιάτα είχε βάλει τις πιατέλες μας τις μεγάλες, στη μέση είχε λίγο μακαρόνι λίγο κιμά παρά πέρα και λίγο άσπρο πιο κει… που είναι βρε αγάπη μου το παστίτσιο; Βρε μαμά αυτό είναι γκουρμέ πιάτο.. αποδομημένο. Νηστικοί σηκωθήκαμε και όταν είδα την κουζίνα που δημιουργήθηκε η συνταγή συμπέρανα ότι πρώτα αποδομείς την κουζίνα για να την εκτελέσεις. Τρεις ώρες καθάριζα κι όταν της είπα να βάλει χεράκι είπε… α.. εγώ είμαι σεφ… Έκτοτε όταν ήθελε να δημιουργήσει το καμάρι της έλεγα άσε.. μη μου κουράζεσαι. Δεν ανέφερα το πώς δοκίμαζε τα δικά μου και τα σχόλια της… Μόλις της έβαζα πιάτο μπροστά , άρχιζε να μιλάει για εντάσεις, υφές και αλάτια που δεν ακούγονται.. λες και ήμουν στο μάστερ σεφ και περίμενα να είμαι η επόμενη αποχώρηση.

Ωστόσο τα βράδια μας είχαν δόσεις καλλιτεχνικές.. το Μαράκι μόλις που πήγαινα για ύπνο είχε έμπνευση και άρχιζε να γρατζουνάει την κιθάρα διότι δεν το είχε και πολύ με τη μουσική και μαζί με τον δικό μου να παριστάνουν τον Τζον Λένον και την Γιόκο Όνο….

Σήκω βρε Λευτέρη έλεγα στο πατέρα τους να τους πεις να βγάλουν τον σκασμό, όχι εκείνος άσε τα παιδιά να διασκεδάσουν… κλεισμένα μέσα έχουν σκάσει… Μάλιστα… ενώ εγώ ας πούμε περνούσα καλά… οκ!!! Γιατί η γυναίκα ούτε το βράδυ είχα ησυχία, ξέχασα να σας ενημερώσω ότι σε όλο τον χαμό είχα και την γάτα που ενώ με είχε πάρει ο ύπνος, αυτή ερχόταν πάνω στο κομοδίνο και με κοιτούσε… άνοιγα τα μάτια πάνω στο κομοδίνο αυτή να με κοιτά… μέσα στον ύπνο η γυναίκα ξεχνούσα την ύπαρξή της, να οι τσιρίδες… και τα γλυκά μου πλάσματα το έβρισκαν τόσο αστείο αυτό, όπως και το φτέρνισμα που είχα όλη τη μέρα!

Θυμόμουν τις μέρες που ξέγνοιαστη έπαιρνα τις φίλες μου για καφέ, για γυμναστήριο, για ψώνια, έστω και για μια βόλτα, μέχρι την πλατεία. Τώρα μέσα και δουλειές…βραδιάζει, ξημερώνει ίδιες οι μέρες… βέβαια προέχει να είμαστε καλά, ασφαλώς όμως πως να είσαι καλά έχοντας τόσες υποχρεώσεις και δεν σου φτάνουν οι 24 ώρες; Για βοήθεια ούτε λόγος… άσε τα παιδιά έλεγε ο Λευτέρης διακοπές κάνουν, τι να τ αφήσω βρε αγάπη μου κι εγώ άνθρωπος είμαι… λίγα πιάτα να πλύνουν ίσως, δεν βλέπεις πως τρώνε και εγκαταλείπουν το τραπέζι λες και τους ήρθε μήνυμα πως σε 3 δεύτερα θα σκάσει βόμβα στην κουζίνα…Όχι αυτός…μη τους πεις κουβέντα.. ε, τότε να βάλεις ένα χεράκι κι εσύ ίσως; Εγώ;;; ρωτάει ο Λευτέρης με ύφος, στυλάκι…και στραβό χαμόγελο συνάμα… Ναι άντρα του σπιτιού μας, εσύ… δεν ήθελα και πολύ να εκτονωθώ σε μια λεκτική επίθεση στο στεφάνι μου… Άρχισα με το κλασικό, δούλα με κάνατε εδώ μέσα και όπως κάθε θηλυκό που θέλει να διατηρεί τα στοιχεία του, θυμήθηκα μέχρι στο γάμο μας που με είχε στραβοκοιτάξει η μάνα του όταν του πάτησα το πόδι… Τους μάζεψα λοιπόν στο σαλόνι και τους είπα πως πρέπει αν θέλουμε όλοι να περάσουμε καλά στην καραντίνα καλό θα ήταν να καταμεριστούν οι εργασίες. Όλοι συμφώνησαν και εγώ ανακουφισμένη πήγα για ύπνο. Μάλιστα τόλμησα να σκεφτώ πως την επόμενη ίσως να τα κατάφερνα να πάω για λίγο περπάτημα το απογευματάκι.

Όταν την επόμενη ζήτησα να με βοηθήσουν όλοι είχαν να κάνουν κάτι πολύ, μα πάρα πολύ σημαντικό που δεν χωρούσε καμία αναβολή. Ο ένας θα ετοίμαζε εργασία, η άλλη θα πήγαινε βόλτα με τη φίλη της την Σοφία γιατί είχε πάθει κατάθλιψη που δεν είδε τον Σίμο πέντε μέρες, ο μικρός μου μόνο είπε πως θα το κάνει, όταν γυρίσει από το γηπεδάκι που θα πάει για τρέξιμο. Που αν άρχιζα να τρέχω εγώ, θα κατέρριπτα ότι μύθο γέννησε η ανθρωπότητα σε αγώνα δρόμου, με αυτά που τραβάω.

Α.. να μην το ξεχάσω, εδώ και τρεις μέρες ο Θανάσης μου ανακοίνωσε πως θα πρέπει να μιλάμε τα απογεύματα με την μητέρα του στην Θήβα, γιατί νιώθει μοναξιά και κανένα δυωράκι θα ανοίγουμε βιντεοκλίση έτσι για νιώθει καλύτερα κι αυτή η καημενούλα… μια που έχω τον χρόνο τον απεριόριστο και δεν ξέρω που να τον καταναλώσω.

Μέχρι που σκέφτηκα ότι αν υπάρξει άλλη καραντίνα να ανακοινωθεί μια ώρα πριν την εφαρμογή της… έτσι τα καμάρια μας θα καθίσουν στο σπιτάκι τους και δεν θα τρέχουμε εμείς οι μαμάδες πίσω από αυτά κι αν γίνετε να βγει κανένα μέτρο ώστε να μείνει και ο Θανάσης καραντίνα στο μαγαζί του, καμία αντίρρηση, θα μιλάει και όσο θέλει με τη μάνα του!!!

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Η 5^η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε ως Διεθνής Ημέρα Εθελοντισμού για την Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη με το ψήφισμα 40/212 της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ στις 17 Δεκεμβρίου του 1985, και πρόκειται για ανθρωπιστικό κίνημα ως μεγάλο και αποτελεσματικό μέσο κοινωνικής αλληλεγγύης, φιλανθρωπίας και ανιδιοτελούς προσφοράς.

Η θεσμοθέτηση αυτή, αποσκοπεί αφενός στο να προβάλλεται το έργο των εθελοντών, που πλαισιώνουν όλες τις Εθελοντικές Οργανώσεις, και αφετέρου να παροτρύνονται και άλλοι ως προς αυτόν. Και, ίσως, αποτελέσει το εφαλτήριο για τη διάδοση της αξίας του εθελοντισμού και την εξάπλωση της εθελοντικής συνείδησης στη νέα γενιά, στους μελλοντικούς εθελοντές.

Ιδίως με την πάροδο των τελευταίων ετών, η εθελοντική προσφορά είναι εμφανώς εντονότερη, καθώς ακόρεστα διευρύνεται και επεκτείνεται σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Επιπρόσθετα, ο εθελοντισμός αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι κάθε υγιούς κοινωνίας και προϋποθέτει υψηλό αίσθημα ευθύνης και προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Φυσικά, υπό των κατάλληλων προϋποθέσεων για την ενεργό συμμετοχή και την συμπαράσταση της κοινωνίας όλων των πολιτών σε εθελοντικές δράσεις, βοηθά στην επίλυση κοινωνικών προβλημάτων ως μιας μορφής συμμετοχής στα κοινά, αλλά και σε περιπτώσεις πρόληψης και αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών.

Εθελοντισμός στο σύγχρονο κοινωνικό περιβάλλον σημαίνει προσφορά. Σημαίνει αυταπάρνηση και αυτοθυσία. Σχετίζεται με την ανάγκη των ατόμων να συμμετέχουν και να νιώθουν ότι είναι σημαντικοί για τους συνανθρώπους τους, με γνώμονα την ανιδιοτελή προσφορά. 

Ο εθελοντισμός διαπνέεται από τις αξίες της αλληλεγγύης, της αμοιβαιότητας, του αλτρουισμού της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της ενδυνάμωσης της κοινωνικής συνοχής, συμβάλλοντας θετικά στη ποιότητα της ζωής. 

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Όταν ταξιδεύουμε με αεροπλάνο, οι περισσότεροι έχουμε την τάση να κοιτάμε έξω από το παράθυρο, παρατηρώντας τα σύννεφα και τις μορφές τους. Είναι μια μορφή χαλάρωσης για τον επιβάτη και τον κάνει κάπως να ξεχνιέται κατά τη διάρκεια της πτήσης. Βέβαια, οι συνθήκες διαβίωσης μέσα σε μια καμπίνα αεροπλάνου δεν είναι εκ των πραγμάτων ίδιες με αυτές του περιβάλλοντος μας, οπότε και θα πρέπει να προσαρμοστούμε. Ειδικότερα δε, αν εργαζόμαστε οι ίδιοι ως ιπτάμενο προσωπικό.

Το να εργάζεται κανείς στα 40.000 πόδια σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση και σαφέστατα δεν αποτελεί το ασφαλέστερο επάγγελμα. Καταρχάς ο χώρος που μπορείς να κινηθείς είναι περιορισμένος και ο καθαρός αέρας της καμπίνας συμπιεσμένος. Και μόνο αυτό δημιουργεί μια αίσθηση εγκλεισμού και σε κάνει να νιώθεις ασφυκτικά κάποιες φορές. Ένας επιπλέον κίνδυνος, είναι φυσικά η παρουσία επικίνδυνων καιρικών φαινομένων. Η αλλαγή της έντασης των ανέμων μπορεί να προκαλέσει αναταράξεις, οι οποίες ενδεχομένως να τρομοκρατήσουν το επιβατικό κοινό και να δυσκολέψουν το έργο του πιλοτηρίου, το οποίο θα δυσκολευτεί κατά την προσγείωση του αεροσκάφους (hold position). Άλλο καιρικό φαινόμενο που δυσχεραίνει τα καθήκοντα του κυβερνήτη, είναι η παρουσία ομίχλης και χαμηλής ορατότητας, η οποία οδηγεί στο να γίνονται όλα πιο αργά, με αποτέλεσμα να δημιουργείται το λεγόμενο CTOT ( calculating take off time), φράση που προκαλεί αγανάκτηση σε ολόκληρο το πλήρωμα.

Έπειτα, πέρα από τις καιρικές δυσκολίες, η μεγαλύτερη πρόκληση για κάποιον ιπτάμενο, είναι αυτή της κατοχύρωσης της ασφάλειας των επιβατών και εν συνεχεία του ίδιου του πληρώματος. Τόσο οι πιλότοι, όσο και οι αεροσυνοδοί είναι υπεύθυνοι για την ασφάλεια του κοινού και τον εφησυχασμό τους σε κάθε περίπτωση. Οι ιπτάμενοι φροντιστές εκπαιδεύονται ειδικά, για να αντιμετωπίσουν κάθε φαινόμενο και κατάσταση που ενδέχεται να παρουσιαστεί κατά τη διάρκεια της πτήσης και να φροντίσουν για την τήρηση των πρωτοκόλλων και διαδικασιών που πρέπει να ακολουθούνται για μια ασφαλή και ομαλή πτήση. Το πιλοτήριο είναι σε συνεχή επικοινωνία με τον προϊστάμενο και το πλήρωμα, ανταλλάσσοντας πληροφορίες ζωτικής σημασίας πριν, κατά και μετά την πτήση. Πρέπει να υπάρχει πάντα αυτή η αλληλεπίδραση μεταξύ καμπίνας και πιλοτηρίου , διότι από παραπληροφόρηση ίσως γίνουν λάθη στις πτητικές διαδικασίες. Για παράδειγμα, πριν την απογείωση του αεροσκάφους, αν δεν υπάρξει διαβεβαίωση( cabin secure) από την προϊσταμένη προς τον κυβερνήτη ότι έχει γίνει ο απαιτούμενος έλεγχος καμπίνας, η απογείωση δεν θα πραγματοποιηθεί.

Φυσικά, τα πτητικά καθήκοντα και οι ευθύνες δε σταματούν εκεί. Το επάγγελμα αυτό χαρακτηρίζεται κυρίως απ’ την επικοινωνία με τους επιβάτες και την παροχή υπηρεσιών προς αυτούς. Οι ιπτάμενοι συνοδοί πέρα απ’ το βασικό τους καθήκον της ασφάλειας, δευτερευόντως έχουν και άλλα καθήκοντα. Θα διαθέσουν οτιδήποτε χρειαστεί στο επιβατικό κοινό ξεκινώντας απ’ την κάλυψη των βασικών τους αναγκών, της σίτισης και της προσφοράς ποτών, της ψυχαγωγίας τους μέσω παροχής εφημερίδων και περιοδικών κ άλλα είδη για την άνεση τους μέσα στο αεροπλάνο, καθώς και την πώληση ταξιδιωτικών προϊόντων και είδη δώρων. Επιπρόσθετα, θα φροντίσουν για κάθε ανάγκη, επείγουσα και μη, του επιβάτη ακόμα και ιατρική καθώς παρέχονται φαρμακευτικά είδη πρώτης ανάγκης. Τέλος, το σημαντικότερο είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι εκεί για να εξασφαλίζουν καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης την καλή ψυχολογία των επιβαινόντων, όταν χρειάζεται και να να τους επιβεβαιώνουν ότι όλα βαίνουν καλώς. Το χαμόγελο και η ευγένεια δεν πρέπει να λείπουν, αφού είναι τα κύρια και βασικά στοιχεία για την συγκεκριμένη εργασία.

Τα επαγγέλματα αυτά επομένως, καταλαβαίνουμε ότι είναι αρκετά απαιτητικά και σίγουρα για λίγα ”στομάχια”, καθώς δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν όλοι υπό τέτοιες συνθήκες στον αέρα. Χρειάζεται θάρρος κουράγιο και απέραντη υπομονή. Αυτή είναι η μια πλευρά βεβαίως, γιατί η άλλη είναι μαγική. Μαγική για αυτούς όμως που θέλουν να μπουν σε αυτή τη διαδικασία, με όλο τους το είναι και να ανοίξουν στην κυριολεξία τα φτερά τους, αφήνοντας τη γοητεία του ουρανού να τους συνεπάρει. Μόνο ψηλά μπορεί να τους πάει. Αποδεδειγμένα!

Fly safe!

Γιώτα Τηγανίτη

Η ΔΕΠΥ (διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητα) είναι η συχνότερη νευροβιολογική διαταραχής της παιδικής ηλικίας. Τα περισσότερα παιδιά με την συγκεκριμένη διαταραχή παρουσιάζουν έλλειψη συγκέντρωσης, υπερκινητικότητα και παρορμητική συμπεριφορά. Διαπιστώνεται πως η εμφάνιση συμπτωμάτων παρορμητικότητας και υπερκινητικότητας δεν καθιστά υποχρεωτική την εκδήλωση διαταραχών στο επίπεδο της προσοχής. Όπως και το αντίστροφο. Η διαταραχή συγκέντρωσης δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκη την εμφάνιση διαταραχών στο επίπεδο της παρόρμησης και της κινητικής διέγερσης.

Το παιδί με ΔΕΠΥ δίνει την εικόνα ενός παιδιού ενεργητικού και υπέρ-δραστήριου. Μεταπηδάει από την μία δραστηριότητα στην άλλη χωρίς να τελειώνει καμία από αυτές. Παρουσιάζεται ως ένα παιδί υπερβολικά ομιλητικό και θορυβώδες και αντιδραστικό σε καταστάσεις που απαιτούν συμμόρφωση και τη πλήρη συγκατάβασή του να τηρήσει τους κανόνες που χρήζουν πιστής υπακοής.

Αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ

Είναι σημαντικό να έχουμε υπόψιν το εξής: O στόχος της σωστής διαπαιδαγώγησης δεν είναι αποκλειστικά και μόνο η εξάλειψη των προβλημάτων, αλλά η προσπάθεια καταστολής τους μέσα από κατάλληλες παιδαγωγικές πρακτικές. Πρώτο και κύριο μέλημα είναι αποδοχή, τόσο του γονιού όσο και του εκπαιδευτικού, των ιδιαίτερων συμπεριφορικών χαρακτηριστικών του παιδιού και έπειτα η υιοθέτηση νέων παιδαγωγικών πρακτικών που στηρίζονται στη θεωρία της “θετικής αντίθεσής”. Για παράδειγμα, ο Kazdin, διευθυντής του Κέντρου Μελέτης Παιδιού του Πανεπιστημίου του Yale λέει: ««ερωτώνται οι γονείς τι πρέπει να κάνουν, εάν θέλουν το παιδί τους να σταματήσει να ουρλιάζει, να κοπανάει την πόρτα, ή να σπάζει αντικείμενα. Η δική μας απάντηση περιλαμβάνει την ενίσχυση, την ήρεμη ομιλία, το απαλό κλείσιμο της πόρτας και τον προσεκτικό χειρισμό των αντικειμένων».

Στο σχολικό πλαίσιο, υπάρχουν 10 βασικά πράγματα που θα πρέπει να γνωρίζουμε:

Ο εκπαιδευτικός δεν πρέπει να «πιέζει» τον μαθητή με ΔΕΠΥ να εκτελεί όλες τις εργασίες καθιστός. Το κυρίαρχο μέλημα του εκπαιδευτικού είναι η αποδοχή της διαφορετικότητας των μαθητών. Ιδιαίτερα οι μαθητές, που τα προβλήματα αυτορρύθμισης, συγκέντρωσης και υπερκινητικότητας είναι απόρροια νευρολογικών διαταραχών, ο εκπαιδευτικός οφείλει να αναγνωρίσει ίδιες δυνατότητες στα άτομα με διαφορές μάθησης και να αναπτύξει εναλλακτικές μεθόδους.

Προτείνεται ο εκπαιδευτικός να αναθέτει εργασίες στο μαθητή με ΔΕΠΥ που μπορούν να διεκπεραιωθούν, ενώ ο ίδιος ο μαθητής είναι όρθιος. Αυτό φυσικά επιτυγχάνεται στο βαθμό που δεν διαταράσσεται η ομαλή λειτουργία του εκπαιδευτικού έργου. Με τον τρόπο αυτό, δεν καταπιέζονται οι ορμές/τάσεις του παιδιού για συνεχή κίνηση. Είναι σημαντικό να συμβαίνει κατόπιν συμφωνίας, ώστε σταδιακά να μπορεί ο μαθητής να περιορίσει τον αριθμό εργασιών.

Θα πρέπει να εντοπιστούν τα ερεθίσματα που προκαλούν τον μαθητή με ΔΕΠΥ ανησυχία, μέσω της παρατήρησης και καταγραφής της συμπεριφοράς του. Η παρατήρηση και η καταγραφή της φυσικής δράσης του Αντώνη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επιτυχή αντιμετώπιση των δυσκολιών του. Εντοπίζοντας τη πηγή ανησυχίας, ο εκπαιδευτικός μπορεί να εμποδίσει τα ερεθίσματα εκείνα που αποτελούν τροχοπέδη στην ομαλή συναισθηματική και σωματική λειτουργία και να συνεισφέρει στην εμφάνιση αυτών, που ο μαθητής ανταποκρίνεται θετικά.

Συνιστάται ο μαθητής με ΔΕΠΥ να κάνει εργασίες στο σπίτι (π.χ. καθαριότητας). Η ανάθεση εργασιών στα πλαίσια του εκπαιδευτικού έργου, αλλά η απομάκρυνση από οποιαδήποτε δραστηριότητα στο οικογενειακό περιβάλλον, δεν ενδείκνυται για την σωστή διαπαιδαγώγηση του μαθητή. Το παιδί χρήζει ίδιας μεταχείρισης και στις δύο συνθήκες. Στο σπίτι πρέπει να διοχετεύει την ενέργεια του με δραστηριότητες καθημερινές και -γιατί όχι-ωφέλιμες για το σπίτι.

Ο εκπαιδευτικός είναι σημαντικό να απλοποιεί το εκπαιδευτικό έργο που θέλει να διδάξει, χωρίζοντάς το σε μικρότερα μέρη. Ο μαθητής με ΔΕΠΥ,  λόγω της διαταραχής προσοχής, πιθανόν να δυσκολεύεται να ακολουθήσει μακροσκελή οδηγίες, να διεκπεραιώσει δραστηριότητες που απαιτούν σταθερή και διαρκή πνευματική προσπάθεια καθώς φαίνεται να διασπάται εύκολα από εξωτερικά ερεθίσματα και συχνά να αντιμετωπίζει έντονα δυσκολίες οργάνωσης. Έτσι, προτείνεται η ανάθεση έργων που χωρίζεται σε επιμέρους κομμάτια.

Η θετική ενίσχυση-επιβράβευση επιφέρει σημαντικά αποτέλεσμα στο μαθητή με ΔΕΠΥ. Είναι γνωστό πως όλοι μαθητές, ανεξαιρέτου μαθησιακού επιπέδου, αποδίδουν αποτελεσματικότερα με τη χρήση ενισχυτών και επιδοκιμασιών, κυρίως όταν εφαρμόζεται σε παιδιά που λόγω νευρολογικών και άλλων διαταραχών έχουν ελλιπή κίνητρα μάθησης. Η επιβράβευση παρακινεί τον μαθητή με ΔΕΠΥ να καταρτιστεί πνευματικά αρτιότερα. Δημιουργεί συναισθήματα ικανοποίησης και προσμονής, τα οποία καθίστανται ευεργετικά για την οικοδόμηση περεταίρω γνώσης.

Η συνεργασία γονέων και εκπαιδευτών είναι θεμελιώδης για την εκπαίδευση του μαθητή με ΔΕΠΥ. Είναι μείζονος σημασίας το να μη διαφοροποιούνται οι παιδαγωγικές μέθοδοι του παιδιού στο σπίτι και στο σχολείο, καθώς το παιδί υπάρχει πιθανότητα να αποδιοργανωθεί. Πρέπει να υπάρχει εξαρχής μία συζήτηση των δύο εμπλεκόμενων ώστε να γνωστοποιηθεί τί προξενεί στο παιδί ενόχληση και τι τον βοηθάει για να εφαρμοστούν οι κατάλληλες πρακτικές.

Η σταθερότητα σε όλες τις δραστηριότητες του μαθητή με ΔΕΠΥ έχει θετική επίδραση στη συμπεριφορά του. Η σταθερότητα και η ρουτίνα αποτελούν σημαντικές συνιστώσες για την αποφυγή ψυχικών και συναισθηματικών μεταπτώσεων. Αυτό, διότι η ίδια η φύση του μαθητή με ΔΕΠΥ που στερείται υπομονής και προσήλωσης, τα καινούργια ερεθίσματα τον αποπροσανατολίζουν. Η συνεχής έκθεση σε συνηθισμένα ερεθίσματα προξενεί θετικά συναισθήματα. Το παιδί έχει ανάγκη από οργάνωση.

Για τη διαχείριση της συμπεριφοράς του μαθητή με ΔΕΠΥ, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να θέτουν ένα μικρό αριθμό κανόνων. Η πληθώρα κανόνων δεν βοηθούν τον μαθητή, καθώς είναι δύσκολο να τους κατανοήσει και να τους εφαρμόσει. Το πρόβλημα προσοχής και της υπερκινητικότητας δεν του επιτρέπουν να εστιάσει σε καθέναν από αυτούς και να τους ακολουθήσει. Εκ των πραγμάτων περιορίζεται και η έμφυτη τάση του για δράση.

Η αξιοποίηση των θετικών στοιχείων του μαθητή με ΔΕΠΥ είναι ιδιαίτερα σημαντική για την εκπαίδευσή του. Κάθε παιδί, ενώ διαγιγνώσκεται με την ίδια διαταραχή, είναι διαφορετικό. Ο εκπαιδευτικός είναι σημαντικό να αξιοποιήσει τα θετικά του στοιχεία  και να τα κατανοήσει και ο ίδιος, ώστε να μπορέσει μεταγενέστερα να προβεί στη διεκπεραίωση του κατάλληλου εκπαιδευτικού έργου και στην εκτέλεση παιδαγωγικών μεθόδων που ανταποκρίνονται στις ατομικές ανάγκες του κάθε μαθητή με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Η γνώση των πραγμάτων που προσελκύουν το ενδιαφέρον του μαθητή με ΔΕΠΎ, αποτελεί σημαντικό εφόδιο για τον εκπαιδευτικό. Επιδιώκει να στρέψει τη προσοχή του μαθητή σε αυτά που τον ενδιαφέρουν και εν συνεχεία μπορεί και διοχετεύσει την ενέργειά του εκεί.

Τα θετικά στοιχεία της ΔΕΠΥ

Η ΔΕΠΥ δεν πρέπει να φαντάζει ως κάτι αρνητικό. Έχει διαπιστωθεί πως οι εγκέφαλοι των ανθρώπων με ΔΕΠΥ επεξεργάζονται γρηγορότερα πληροφορίες και παράλληλα καθίστανται πιο παραγωγικοί και δημιουργικοί σε πολλά πράγματα. Η λέξη διαταραχή στη πλειονότητα των περιπτώσεων προσλαμβάνει αρνητική χροιά. Το άτομο κουβαλάει επ’ αόριστον το στίγμα του “προβληματικού” με αποτέλεσμα να οδηγείται αυτοβούλως στη κοινωνική απομόνωση. Η διάγνωση της διαταραχής εξυπηρετεί έναν και μόνον σκοπό: την διευκόλυνση των ειδικών για τον ακριβή εντοπισμό των προβλημάτων, ο οποίος θα συμβάλλει καθοριστικά στην οργάνωση και υλοποίηση της κατάλληλης θεραπευτικής προσέγγισης.

Παραδείγματα διακεκριμένων ανθρώπων που μετέτρεψαν το ελάττωμά τους σε προτέρημα:

«Katherine Ellison. Η παγκοσμίου φήμης ξένη ανταποκρίτρια και δημοσιογράφος έχει τιμηθεί με το βραβείο Pulitzer. Έχει γράψει βιβλίο για την αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ καθώς τόσο αυτή όσο και το παιδί της την είχαν.»

«Michael Phelps. Ο πιο πετυχημένος ολυμπιονίκης όλων των εποχών. Είχε κακές επιδόσεις στο σχολείο γιατί δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί και να μείνει ακίνητος για μεγάλο διάστημα. Τελικά διοχέτευσε την υπερκινητικότητα του στην κολύμβηση με τα γνωστά αποτελέσματα.»

Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτως δυσκολιών, μπορούν να γίνουν ικανοί για τα πάντα. Αρκεί να επικεντρωθούν στα θετικά στοιχεία της συμπεριφοράς τους. Κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε ανάξιος. Η κοινωνία με τις στερεοτυπικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις οδήγησαν τον άνθρωπο με την όποια ιδιαιτερότητα σε αυτό το συμπέρασμα. Κανένας, ακόμα, δεν γεννήθηκε θεατής αλλά πρωταγωνιστής-και αγωνιστής- στη ζωή του.

Από: Μαρία Τσουρέκα

Το τελευταίο διάστημα όλη μας η προσοχή έχει αφιερωθεί στον ιό που έχει κατά’κλείσει’ τις ζωές μας. Δικαίως θα μπορούσε να πει κανείς μιας και επηρεαζόμαστε σημαντικά από την εξέλιξη και πορεία του. Ωστόσο η ζωή συνεχίζεται και ενώ εμείς βομβαρδιζόμαστε από ειδήσεις σχετικές με την επικαιρότητα και την αποκλειστικότητα του ιού πολλά είναι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και μπορεί να μην έχουμε ακούσει κάτι για αυτά τα ενδιαφέροντα θέματα.

Ο λόγος για τον πολυαγαπημένο δορυφόρο μας , την Σελήνη, για τον οποίο η Nasa δημοσίευσε κάποια πολύ ενδιαφέροντα νέα. Στις 21 Οκτωβρίου του 2020 ανακοίνωσαν πως το λεγόμενο “SOFIA” της Nasa , το οποίο είναι ένα τροποποιημένο Boeing 747SP με ενσωματωμένα κατάλληλα μηχανήματα παρατήρησης και βρίσκεται σε τροχιά 13716 μέτρων πάνω από την γη, είχε επιφέρει κάποια πολύ ενδιαφέρον στοιχεία. Στις 26 Οκτωβρίου του 2020 η Nasa συνέχισε με σχετική δημοσίευση σύμφωνα με την οποία έγινε παρατήρηση νερού στην μεριά της Σελήνης που δέχεται το φως του ήλιου. Κάτι πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον, διότι αυτό σημαίνει πως το νερό βρίσκεται στην Σελήνη και σε υγρή μορφή και όχι μόνο σε στερεά όπως γνωρίζαμε πρώτα.

Δεν είναι ακόμη γνωστός ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε το ποσό του νερού που ανιχνεύθηκε και ποιοι μπορεί να είναι οι παράγοντες που οδηγούν στην δημιουργία αυτού. Ωστόσο το νερό αποτελεί μία σημαντική βάση και πηγή για την ζωή, τουλάχιστον έτσι όπως την γνωρίζουμε εμείς…

Η αναλογία του νερού που μπόρεσε να εντοπίσει το SOFIA είναι 100 φορές λιγότερο του νερού που υπάρχει στην έρημο Σαχάρα. Αρχικά ακούγεται πολύ μικρή ποσότητα αλλά όταν αποκαλυφθούν τα δεδομένα δημιουργίας αυτού και των αναγκαίων συνθηκών ίσως λυθούν πολλές απορίες και οι επιστήμονες θα μπορούσαν να έρθουν σε ένα ‘breakthrough’ στην έρευνα τους αλλά και να αλλάξουν σημαντικά τις ζωές μας.

Φυσικά αυτό το ‘νέο’ είναι ένα από τα πολλά που συμβαίνουν στον κόσμο μας και εμείς μπορεί να μην γνωρίζουμε… Αυτό που θα μπορούσα να καταλάβω εγώ είναι πως ακόμα και μέσα από όλο αυτό το χάος εμείς ως άνθρωποι συνεχίζουμε να εξελισσόμαστε και αυτό μου δίνει ελπίδα.

ΠΗΓΗ

Μπούτης Ηλίας

Με κομμένη την ανάσα παρακολουθήσαμε όλοι οι οπαδοί του μηχανοκίνητου αθλητισμού την οδυνηρή σύγκρουση του Romain Grosjean στον αγώνα της formula 1. Το μονοθέσιο του Γάλλου οδηγού έπειτα από επαφή με άλλο όχημα κατευθύνθηκε κατευθείαν προς τις μπάρες τις πίστας ,με αποτέλεσμα να τυλιχτεί στις φλόγες και να διαμελιστεί . Από θαύμα κατάφερε να απεγκλωβιστεί ο οδηγός, ο οποίος βγήκε από το μονοθέσιο προλαβαίνοντας τα μοιραία, έχοντας υποστεί όμως κάποια τραύματα.

Η εικόνα ήταν σοκαριστική. Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο το γεγονός πως το ρίσκο του θανάτου υπάρχει πάντα στο μυαλό των οδηγών. Εμείς που το παρακολουθούμε από τον καναπέ του σπιτιού μας δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τον κίνδυνο που παραμονεύει σε κάθε στροφή της πίστας. Το θετικό είναι πως τα μονοθέσια είναι αρκετά καλά προσαρμοσμένα για τέτοιες περιπτώσεις ,όπως και οι στολές των οδηγών είναι αρκετά προστατευτικές. Επίσης σε περιπτώσεις τρακαρισμάτων τα ιατρικά επιτελεία σπεύδουν αμέσως για να προλάβουν τα χειρότερα και να σώσουν ο,τι μπορούν.
Τι γίνεται όμως όταν τα ατυχήματα δεν γίνονται μέσα στις πίστες; Τι γίνεται όταν οι οδηγοί δεν είναι επαγγελματίες; Όταν δεν έχουν προστατευτικές στολές; Όταν δεν υπάρχει κανείς κοντά για να βοηθήσει;
Τότε δυστυχώς μιλάμε για τροχαία ατυχήματα που αφήνουν πίσω τους νεκρούς και τραυματίες. Εκεί ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος και τα θύματα περισσότερα.

Κάθε χρόνο χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους ή τραυματίζονται σοβαρά σε ατυχήματα σε δρόμους της Ευρώπης αλλά και παγκοσμίως. Σύμφωνα με τα δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, την τρίτη υψηλότερη θέση στους δείκτες θνησιμότητας από τροχαία ατυχήματα μεταξύ παιδιών, εφήβων και νέων έως 25 ετών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατέχει η Ελλάδα.
Το 2017 ο τραγικός απολογισμός στην Ελλάδα μέτρησε 69 θανάτους από τροχαία, ανά εκατομμύριο κατοίκων. Την ίδια χρονιά στην Ευρώπη, σημειώθηκαν 49 θάνατοι από τροχαία ανά εκατομμύριο κατοίκων..

Όλοι κινδυνεύουν σε περιπτώσεις τροχαίου ατυχήματος, τόσο οι οδηγοί οσο και οι πεζοί καθώς δεν υπάρχει συγκεκριμένο κριτήριο για την εμπλοκή σε ένα τέτοιο ατύχημα. Τις περισσότερες φορές, όμως την κύρια ευθύνη για τα ατυχήματα φέρει η ανευθυνότητα του οδηγού.
Δεν είναι μαγκιά το να μην φοράς κράνος στις βόλτες σου με την μηχανή, δεν είναι μαγκιά το να μην δένεις την ζώνη σου στο αυτοκίνητο, ούτε είναι μαγκιά η επίδειξη της ταχύτητας του οχήματος σου.
Μάλιστα σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης, ούτε καν η μείωση της κυκλοφορίας στους δρόμους κατάφερε να μειώσει τους θανάτους από τροχαία .Ο περιορισμός της κυκλοφορίας οδήγησε στην αύξηση της ταχύτητας, παρά τις προσδοκίες όλων μας για ασφαλείς δρόμους κατά την περίοδο του εγκλεισμού.
Ένας ακόμη παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει σε μοιραίο δυστύχημα, είναι η οδήγηση υπο την επίδραση αλκοολούχων ποτών. Συγκεκριμένα, το αλκοόλ ευθύνεται για το 20%-30% των τροχαίων ατυχημάτων.
Όλα αυτά φανερώνουν την ανευθυνότητα κάποιων οδηγών η οποία μπορεί να αποβεί μοιραία και να πάρει κοντά της ζωές αθώων πολιτών.

Για να μειωθούν τα τροχαία στην χώρα μας καλό θα ήταν εμείς οι ίδιοι να καταλάβουμε πως δεν οδηγούμε στην formula 1.Πως η σωστή και προσεκτική οδήγηση δεν γίνεται για να αποφύγουμε τις χρηματικές ποινές ,ή τις υλικές ζημιές που μπορεί να υποστεί το όχημα μας, αλλά για να προστατέψουμε τη ζωής μας και τους γύρω μας. Όσες κυρώσεις και αν δεχτούμε δεν θα αλλάξει κάτι. Η αλλαγή έρχεται όταν εμείς αλλάξουμε στάση όταν κρατάμε το τιμόνι, όταν δένουμε την ζώνη ασφαλείας, όταν δεν παραλείπουμε να φοράμε κράνη. Όταν είμαστε υπεύθυνοι οδηγοί και προπαντός, συνειδητοποιημένοι πολίτες.

Από πολύ μικρή ηλικία στα σχολεία μας εφοδιάζουν με την πεποίθηση πως όλοι μας έχουμε ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες στη ζωή μας,πράγμα που μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε πως δεν είναι αλήθεια.

Η ταξική διαφορά των ανθρώπων έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τις ευκαιρίες που θα έχει ο καθένας μας τόσο σε μορφωτικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.Τα σπουδαία μυαλά πάνε μπροστά δεν αντιλέγω,αλλά πολλές φορές δεν τους έχει δοθεί το βήμα για να αποδείξουν την σπουδαιότητά τους και έτσι χάνονται.Έχουμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που κατέλαβαν υπεύθυνες θέσεις, χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα,στερώντας τη θέση από κάποιους που άξιζαν να βρίσκονται εκεί ,χάρη στις γνωριμίες ή το επώνυμο τους.Επίσης υπάρχουν περιπτώσεις που η απουσία χρημάτων δεν άφησε παιδιά να μετεκπαιδευτούν και η πολιτεία απλώς τους γύρισε την πλάτη. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις,που επιβεβαιώνουν όμως τον κανόνα. 

Η χώρα μας δεν φημίζεται για την αγάπη της προς τους νέους ανθρώπους,καθώς βάζει τα δυνατά της για να τους εποδίζει να εξελίσσονται στην γενέτειρα τους,όμως καυχιέται με περίσσεια υπερηφάνεια για τα κατορθώματα τους σε άλλες χώρες.Έχουμε μια δωρεάν παιδεία που βασίζεται στις γνώσεις των παιδιών από τα φροντιστήρια λες και είναι δεδομένο ότι όλα τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να δώσουν χρήματα για να κάνουν πράγματα που θα έπρεπε να καλύπτει η ”δωρεάν” παιδεία τους.Στιβάζουνε τριάντα νέους σε μια αίθουσα και μετά τους κατηγορούνε κιόλας για τη μη σωστή λειτουργικότητα του μαθήματος.

Μοιράζουνε βιβλία που είναι γεμάτα με λάθη και ανακρίβειες και κάνουνε τους μαθητές να ανταγωνίζονται για το ποιός θα γίνει ο καλύτερος παπαγάλος και ποιός θα πάρει τον μεγαλύτερο βαθμό,αδιαφορώντας για το πώς θα δώσουν στα παιδιά τα εφόδια για να βγούν στην κοινωνία,χωρίς να τους καλλιεργήσουν την κριτική τους σκέψη.Δεν θέλουν λοιπόν ενήλικες που να διεκδικούν και να αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους αλλά ενήλικες που θα δέχονται όποια αλήθεια τους παρουσιάζεται χωρίς να φέρνουν αντίρρηση.

Το <<Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της>>δεν βγήκε τυχαία είναι μια μεγάλη αλήθεια που την βιώνουμε καθημερινά.Αναγκαζόμαστε να υπομένουμε καταστάσεις να αφήνουμε όνειρα ανεκπλήρωτα φοβούμενη πως δεν θα τα καταφέρουμε και κάπου εκεί χάνουμε το παιχνίδι.

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και όλα είναι τελείως διαφορετικά, σε σύγκριση με ότι έχουμε βιώσει ως τώρα, σε αντίστοιχη περίοδο στο παρελθόν. Τέτοιες μέρες μετρούσαμε, με την διαφήμιση του Jumbo, τις μέρες πριν να έρθουν οι γιορτές. Οι βιτρίνες ήταν στολισμένες και όλοι ήμασταν σε γιορτινή διάθεση. Τώρα διανύουμε το δεύτερο lockdown και το δεύτερο κύμα πανδημίας. Είναι δύσκολη περίοδος για όλους μας. Ό καθένας βιώνει στην δική διαφορετική καθημερινότητα, στην νέα πραγματικότητα. Ευχή όλων να έχουμε υγεία φέτος, να μην χάσουμε τους δικούς μας ανθρώπους και σύντομα να περάσει αυτό.

Κάπου χαμένη στις σκέψεις μου και στη προσπάθεια μου να ξεφύγω και να οργανώσω την ¨lockdown Κυριακή”, χτύπησε το τηλέφωνο μου. Μου εξήγησαν ότι έχουν να μου παραδώσουν ένα δέμα. Μέσα σε μια ώρα χτύπησε η πόρτα και έμεινα άφωνη! Μια τεράστια σακούλα με κόκκινες κορδέλες…ένα δώρο για εμένα! Μέσα σε μια γυάλα τρία κόκκινα τριαντάφυλλα, τα δικά μου τριαντάφυλλα. Με παρομοίωσα με τον μικρό πρίγκηπα και το τριαντάφυλλο του. Βρίσκομαι στο δικό μου πλανήτη , είναι τα δικά μου τριαντάφυλλα, η δική μου συντροφιά στην ρουτίνα μου. Πόσο μοναδικό και πολύτιμο μοιάζει το δώρο μου! Με κατέκλυσαν συναισθήματα χαράς, ευτυχίας τόσο που ήθελα να πηδήξω, να τρέξω να το πω σε όλους. Θυμήθηκα τότε που ήμουν μικρούλα και ο Άγιος Βασίλης μου έφερνε το δωράκι μου. Έψαξα να βρω την κάρτα η οποία έγραφε ” Καλημέρα Μαρία μου! Όμορφα και ζεστά Χριστούγεννα να έχουμε. Φιλάκια πολλά!!” Πόσο χρωματιστά, κατακόκκινα θα γίνουν φέτος τα Χριστούγεννα μου και όλη η περίοδος πριν να έρθουν.

Αναλογίστηκα τις γιορτές και τις ώρες που περνούσα με τα αγαπημένα μου πρόσωπα στο παρελθόν και πόσο δεδομένα τα θεωρούσα όλα , σε σημείο να πάψω να τα εκτιμώ.

Πόσες δόσεις ευτυχίας μπορούν να σου δώσουν τέτοιες απλές ανεπάντεχες κινήσεις, να ενισχύσουν την ψυχική σου ευημερία. Αυτές οι μικρές ανεπάντεχες κινήσεις σεβασμού, εκτίμησης, αγάπης, είναι που σε κάνουν να νιώθεις ευγνώμων για τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου, έστω και εάν είναι μακριά σου. Έστω και εάν δεν μπορείς να τους συναντήσεις λόγω lockdown. Έστω και εάν δεν μπορείς να εκφράσεις την ευγνωμοσύνη σου με μια αγκαλιά και ένα φιλί.

Αυτές οι μικρές στιγμές είναι να μας θυμίσουν τον στόχο μας, να ξεπεράσουμε τις κακουχίες που βιώνουμε. Να μας θυμίσουν πόσο η παρουσία των δικών μας ανθρώπων ομορφαίνει την καθημερινότητα μας, πόσο τα μικρά πράγματα και οι μικρές κινήσεις, έχουν την μεγαλύτερη αξία, διότι δεν είναι υλική, γι’ αυτό και είναι ανεξάντλητη.

Μου θύμισε λοιπόν ότι έχω υγεία μου ακόμη και οι άνθρωποι γύρω μου. Ότι μπορώ ακόμη να χαίρομαι, να γελάω και να ελπίζω σε κάτι θετικό. Μου θύμισε πόσο σημαντικό είναι να προσφέρεις και να αποδέχεσαι. Επίσης μου θύμισε ότι δεν είμαι μόνη. Υπάρχουν άνθρωποι αυτήν την περίοδο, μόνο με την σκέψη τους, μου κάνουν παρέα, μου συμπαραστέκονται και με εκτιμούν.

Είναι περίοδος που όλοι μας βαλλόμαστε και είναι λογικό να υπάρχουν στιγμές που χάνεται η αυτοπεποίθηση, η πίστη και η ελπίδα. Εκεί ακριβώς δεν χρειάζεται μια μεγάλη και ακριβή πράξη να δείξουμε σε έναν δικό μας, ότι τον αγαπάμε. Αρκούν οι μικρές, καθημερινές κινήσεις που δείχνουν ότι τον σκεφτόμαστε. Απλές χειρονομίες, χωρίς υπερβολές, ένα λουλούδι, μια σοκολατένια χριστουγεννιάτικη φιγούρα, μια γλυκιά κουβέντα, μια κλήση στο κινητό. Να μας θυμίσει ότι όλοι έχουμε ανάγκη να βάλλουμε λίγη μαγεία στην καθημερινότητα μας, μέσα από απλές κινήσεις αγάπης και στοργής.

Ας το προσπαθήσουμε…και ας αλλάξουμε την καθημερινότητα των άλλων και την δική μας!!!

Μαρία Ζαμπίδου

Ένας μήνας, σχεδόν, έμεινε,για να τελειώσει ο χρόνος και είναι χρήσιμο να κλείσουμε εκκρεμότητες και “χρωστούμενα”.

Ένα ευχαριστώ, ένα συγνώμη, ένα σ αγαπώ ή και ένα, γιατί όχι, άντε “συνουσιάσου”,σε όποιον το χρωστάμε.

Το τελευταίο καλώς ή κακώς, δεν το λέω ποτέ, όσο και να σας έχει περάσει η εντύπωση πως βρίζω και δεν έχω τρόπους.

Το αντίθετο.
Έχω και τρόπους και ψυχραιμία,να αντιδρώ σε ότι με θίγει ή πληγώνει.

Δεν λέω “άντε συνουσιάσου”.

Απλά, όπου αισθάνομαι ότι υπάρχει ελπίδα να διορθωθεί μια κατάσταση, γιατί με ενδιαφέρει ο άλλος άνθρωπος είτε είναι φίλος είτε όχι,και θέλω να παραμείνει στην ζωή μου, ξεκαθαρίζω ντόμπρα.

Όπου αισθάνομαι πως όσο και να εξηγήσω,θα είναι μάταιος κόπος, αποχωρώ διακριτικά και με ησυχία.
Απλά για μένα ένας τέτοιος άνθρωπος είναι αόρατος,σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Απορούν οι κολλητές μου πώς το καταφέρνω αυτό.
Τι να πω, γιατί να μπεις στην διαδικασία να εξηγήσεις κάτι που δεν ενδιαφέρεται ο άλλος να το καταλάβει και να αναλάβει τις δικές του ευθύνες?

Ήταν μυστήριος χρόνος,για όλους μας.
Μια νέα καθημερινότητα.
Ένας ιός.
Καραντίνα.
Μάσκες.
Αποστάσεις μεταξύ μας.

Μην αγκαλιάσεις,μην φιλήσεις.

Προσωπικά,με έστειλε στον πάτο,με σήκωσε,με ξαναέριξε και τελικά προς το τέλος του άρχισα να συνειδητοποιώ την αξία μου, μάλλον,να σταματήσω να την διαπραγματεύομαι, γιατί ουσιαστικά την ήξερα την αξία μου.

Έκανα εκκαθάριση πολλών πραγμάτων.
Πλέον οι αποφάσεις αφορούν εμένα και μόνο.

Δεν έχω εξαρτήσεις από κανέναν.

Πήρα την ζωή μου στα χέρια μου και κυνηγάω να αποκτήσω ότι αξίζω και ότι ονειρεύομαι.

Κλείνω σε μια βδομάδα δύο χρόνια θεραπείας, απαραίτητης,για να κοιμίσω το τέρας που βρυχάται μέσα μου,την βαριά κατάθλιψη μου.

Πέρασα από πολλές αλλαγές, πολλή αμφισβήτηση και πολλά σκαμπανεβάσματα συμπεριφοράς και εσωτερικής μάχης,για να καταλήξω τώρα πλέον να νιώθω πιο δυνατή να την βάλω για ύπνο.

Καλώς ή κακώς,θα είναι η σύντροφος μου για όλη μου την ζωή.

Με βοήθησε όμως να καταλάβω πολλά και να βγάλω την δημιουργικότητα μου προς τα έξω.

Θέλω αγάπη, θέλω τρυφερότητα, θέλω ειλικρίνεια, θέλω να χαμογελάσω ξανά από μέσα προς τα έξω.

Τα κατάφερα και στάθηκα τυχερή σε αυτά αλλά για λίγο.

Έστω.
Εύχομαι η νέα χρονιά να μου τα δώσει τα παραπάνω,και να είναι για περισσότερα διάστημα.

Έχω απόθεμα και εγώ να δώσω και το θέλω πολύ.

Άλλωστε το είπαμε,η αγάπη είναι η αρχή και το τέλος, μεταμορφώνει, γκρεμίζει τοίχους και λιώνει πάγους κυρίως ζεσταίνει την καρδιά.

Και υγεία.
Υγεία για όλους μας.

Κατερίνα Στραβαρίδη