Όπως και να το κάνουμε , οι γιορτές είναι πάντα μια ευκαιρία να νιώσουμε και να αισθανθούμε κάτι γνώριμο από τα παλιά. Κάθε γιορτή έχει τα ήθοι και έθιμα της, σε κάθε τόπο , καποια ίδια κάποια διαφορετικά.
Είμαστε ένας λαός όπου όλα τα συνδέουμε με την γεύση, με νόστιμα παρασκευάσματα , με τις μυρωδιές τους. Ε λοιπόν, για σένα τι μυρωδιά είναι τα Χριστούγεννα ; Θυμάμαι να περιμένω με ανυπομονησία από μικρή να τελειώσει το σχολείο , να είμαι σπίτι με τις πιτζάμες μου και τις παντοφλιτσες μου . Το σπίτι στολισμένο και ντυμένο με χριστουγεννιάτικα στολίδια και γεμάτο μυρωδιές των γλυκών που έφτιαχνε η μαμά.
Η μυρωδιά του μελομακάρονου να γεμίζει το σπίτι από τα αρώματα του μελιού, πορτοκαλιού και γαρύφαλλου . Οι κουραμπιέδες με το βούτυρο , το καβουρδισμένο αμύγδαλο και η άχνη . Τα κουλουράκια της γιαγιάς με το πορτοκάλι , την βανίλια !
Και μετά , τα τραπέζια το μεσημέρι που μαζεύεται όλη η οικογένεια , οι μυρωδιές των φαγητών , τα μπαχάρια και τα καρυκεύματα . Η ανυπομονησία για το γλυκό μετά, που πάντα το βασικό στοιχείο ήταν η σοκολάτα!
Όλα αυτά είμαστε εμείς . Οι αναμνήσεις μας πάντα συνδέονται με στιγμές που κάτι μοσχοβολούσε μέσα στο σπίτι. Κάποια γεύση που μόνο στις γιορτές υπήρχε , κάνοντας έναν ολόκληρο χρόνο υπομονή για να έρθει και πάλι η στιγμή που θα το γευτείς.
Τα Χριστούγεννα είναι μία περίοδος γιορτών που όλα αυτα είναι, στον υπέρτατο βαθμό, ανάμνηση για όλους. Είναι μία εκκίνηση των εορτών. Μελομακάρονα , κουραμπιέδες ίσον Χριστούγεννα, γαλοπούλα και γέμιση με κουκουνάρι …Χριστούγεννα!
Καλές γιορτές , λοιπόν σε όλους μας . Γεμάτες με μυρωδιές και γεύσεις.
Paulo Coelhio. Τα πιο σπουδαία αποφθέγματα
Paolo Kohelio. Ένας από τους σημαντικότερους και πιο αγαπημένους συγγραφείς της εποχής μας.
Ο Paolo Kohelio ενέπνευσε έναν μεγάλο αριθμό αναγνωστών με το μεγάλο του ταλέντο στον τρόπο συγγραφής αλλά κυρίως για τις πεποιθήσεις του και το όραμα του για έναν κόσμο περισσότερο αισιόδοξο. Βρέθηκε αντιμέτωπος σε πολλούς πεσιμιστές αλλα η μοναδικότητα του είναι πασιφανής. Έχει γράψει πάνω από 20 βιβλία και ειναι όμορφο να ακολουθεί κανείς μερικές από τις συμβουλές του που έχουν παραμείνει διαχρονικές και εμπνέουν καθημερινά χιλιάδες αναγνώστες του. Σας παραθέτω μερικές.
Όταν θελήσεις κάτι πάρα πολύ όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις.
Μερικές φορές πρέπει να γυρίσεις όλο τον κόσμο για να ανακαλύψεις οτι ο θησαυρός βρίσκεται στο ίδιο σου το σπίτι.
Τα πάντα στον κόσμο δεν είναι τίποτα άλλο από διαφορετικές εκδηλώσεις του ίδιου πράγματος.
Το να περιμένεις είναι το πιο δύσκολο.
Το να χαθεις ειναι ο καλύτερος τρόπος να βρεις κάτι ενδιαφέρον.
Οι άγγελοί μας είναι συνέχεια μαζί μας και συνήθως χρησιμοποιούν τα λόγια κάποιου για να μας πουν κάτι.
Αυτό που ψάχνεις εσύ σε ψάχνει και αυτό.
Στο τέλος όλα πάνε καλά και αν δεν πάνε δεν είναι το τέλος.
Μερικές φορές πρέπει να πεθάνεις για να αρχίσεις να ζεις.
Μόλις βρήκα τις απαντήσεις αμέσως άλλαξαν όλες οι ερωτήσεις.
Αυτά και άλλα πολλά έχει πει ενας σύγχρονος φιλόσοφος, θα τον χαρακτήριζα, που γεμίζει τον κόσμο με δόσεις αισιοδοξίας που όλοι έχουμε ανάγκη από λίγη…
Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη
Η 18η Δεκέμβρη -με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Εθνών ήδη από τις 10 Δεκεμβρίου στο Μαρακές- ανακηρύχθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη σε μια απόπειρα να ενισχυθεί η εκστρατεία του όσον αφορά στην προστασία των παγκόσμιων μεταναστών.
Την ημερομηνία αυτή το 1990 υιοθέτησε η «Διεθνής Συνθήκη για την Προστασία των Δικαιωμάτων όλων των Μεταναστών Εργατών και των μελών των Οικογενειών τους». Υπολογίζεται ότι το 4,7% του παγκόσμιου πληθυσμού, δεν διαβιώνουν στην πατρίδα τους.
Το Παγκόσμιο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση στοχεύει σε μία λεπτή αλληλοσυμπληρωμένη ισορροπία και διευρυμένη συνεργασία μεταξύ της κυριαρχίας των κρατών και της ασφάλειας και της αξιοπρέπειας που δικαιούται κάθε άνθρωπος για νόμιμη και ασφαλή μετανάστευση.
Σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, η μετανάστευση ήταν μια θαρραλέα έκφραση της θέλησης του ατόμου να ξεπεράσει τις αντιξοότητες και να ζήσει μια καλύτερη ζωή.
Ποιες είναι, όμως, οι αιτίες του φαινομένου αυτού;
Οι οικονομικές ευκαιρίες είναι ένα ισχυρό κίνητρο για τη μετανάστευση. Η έλξη αυτή έχει ενταθεί, λόγω των διαφορών εισοδήματος, αλλά και του δυναμικού μεταξύ των χωρών που αδιάκοπα ολοένα και αυξάνονται. Πολλές προηγμένες και δυναμικές οικονομίες χρειάζονται την εργασία των μεταναστών για να καλύψουν θέσεις εργασίας που δεν αναλαμβάνουν οι ντόπιοι εργαζόμενοι.
Η γήρανση του πληθυσμού αποτελεί μία ακόμη αιτία αυτής της αυξανόμενης ζήτησης, ενώ, καθώς, οι νεότερες γενιές μορφώνονται καλύτερα, λιγότερα άτομα στις τάξεις τους είναι ικανοποιημένα με χαμηλόμισθες και σωματικά απαιτητικές θέσεις εργασίας.
Ακολουθεί η κίνηση για φυγή από τις συγκρούσεις, τις διώξεις, την τρομοκρατία ή τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ή, ακόμη, ο εξαναγκασμός από τις δυσμενείς επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, των φυσικών καταστροφών ή άλλων περιβαλλοντικών παραγόντων.
Φυσικά, με την πρόοδο στις επικοινωνίες και τις μεταφορές, έχει αυξηθεί σημαντικά η επιθυμία και η ικανότητα για μετακίνηση σε άλλα μέρη. Δημιουργήθηκαν προκλήσεις και ευκαιρίες για τις κοινωνίες ανά τον κόσμο.
Ποια είναι τα αποτελέσματα που προκύπτουν;
Η μετανάστευση ενδέχεται να μειώσει τους μισθούς ή να οδηγήσει σε υψηλότερη ανεργία μεταξύ των εργαζομένων με χαμηλή ειδίκευση στις προηγμένες οικονομίες, παρόλο, που με τη διεύρυνση του εργατικού δυναμικού, ενισχύεται η οικονομική ανάπτυξη στις χώρες υποδοχής.
Στο σημείο προέλευσης, δεν διατίθενται οι πόροι για την ανάληψη του κόστους και τους κινδύνους της διεθνούς μετανάστευσης, αφού συνήθως προέρχονται από νοικοκυριά μεσαίου εισοδήματος. Ωστόσο, όταν οι μετανάστες εγκαθίστανται στο εξωτερικό, βοηθούν φίλους και συγγενείς, οπότε ελαττώνονται το κόστος και οι κίνδυνοι της μετανάστευσης.
Η διεθνής μετανάστευση είναι συνήθως θετική τόσο για τις χώρες προέλευσης όσο και για τις χώρες προορισμού. Τα δυνητικά οφέλη της είναι μεγαλύτερα από εκείνα του ελεύθερου διεθνές εμπορίου.
Από τα στοιχεία, που συγκεντρώνονται, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, περίπου ένας στους δέκα μετανάστες είναι κάτω των 15 ετών, ενώ οι άνδρες συνιστούν μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζόμενων μεταναστών. Ένας στους επτά κατοίκους του πλανήτη είναι μετανάστης.
Σε έκαστη περίπτωση, μετανάστευσης ή μη, έρχεται πρωτίστως η αξιοπρέπεια της επιλογής και ο σεβασμός. Είναι, άλλωστε, η θεμελιώδης προτεραιότητα του ΔΟΜ. Η μετανάστευση προσδίδει ισχύ στην αξιοπρέπεια, επειδή επιτρέπει στους ανθρώπους να σώσουν, να προστατεύσουν, να μορφώσουν, να ελευθερώσουν τους εαυτούς τους.
Τέλος, το 2019 ο αριθμός των μεταναστών ανήλθε συνολικά σε 272 εκατομμύρια, 51 εκατομμύρια περισσότερα από ό,τι το 2010. Οι διεθνείς μετανάστες αποτελούν το 3,5% του παγκόσμιου πληθυσμού.
To ωραίο φύλο,το αδύναμο φύλο,οι γυναίκες πρέπει να είναι όμορφες να ελκύουν τους άντρες, να είναι γλυκές, να μην βρίζουν δεν τους ταιριάζει, πρέπει να είναι σεμνές αλλά και sexy, να έχουν ωραίο σώμα, να είναι ευτυχισμένες και να φροντίζουν τον άντρα τους,να κάνουν παιδιά γιατί αυτός είναι ο προορισμός τους. Όλα αυτά πρέπει να τα κάνουν και να τα έχουν οι γυναίκες,οι άντρες τι πρέπει να κάνουν;
Γεννηθήκαμε σε έναν κόσμο που αντικειμενοποιεί το γυναικείο φύλο στον έσχατο βαθμό. Από τη μουσική βιομηχανία μέχρι και το ίδιο του το σπίτι. Γι’αυτό βλέπουμε κορίτσια σχεδόν γυμνά σε όλα τα βίντεο κλιπ να χορεύουν απολαμβάνοντας τα άσχημα λόγια που λέει ο εκάστοτε τραγουδιστής για εκείνες, για όλες μας. Πώς μπορούμε να ακούμε τραγούδια που μας υποτιμούν και μας εξευτελίζουν; Είναι άλλο να ντύνεσαι όπως επιθυμείς και να συμπεριφέρεσαι όπως θέλεις και να είσαι ελεύθερη να το κάνεις και άλλο να ξεπουλάς εσένα την ίδια. Γιατί αν δεν σεβόμαστε πρώτα εμείς τον εαυτό μας, ας μην περιμένουμε να μας σεβαστεί κανένας.
Υπάρχει το πρότυπο της χαζής ξανθιάς, αλλά πανέμορφης γυναίκας που ό,τι έχει καταφέρει το οφείλει στην ομορφιά της. Δηλαδή ομορφιά και εξυπνάδα δεν μπορούν να συνυπάρξουν;Και πώς είναι η ομορφιά στην τελική; Ποιός την καθορίζει;
Είναι πολλά τα θέματα που θίγονται μέσα από αυτά τα ερωτήματα.
Επί χρόνια σιγά,σιγά χτίζονται τα στερεότυπα,τα αφομοιώνουμε,τα κάνουμε κτήμα μας και εν τέλει μας φαίνεται πως αυτό είναι το φυσιολογικό. Όλοι είμαστε μάρτυρες αυτής της κατάστασης θύτες και θύματα σε έναν φαύλο κύκλο αιώνες τώρα. Πότε θα δοθεί ένα τέλος και από ποιόν;
Απαιτούμε ισότητα, δικαιούμαστε ισότητα, όμως δεν μπορούμε να την διατηρήσουμε. Παντού σχολιαζόμαστε για το ντύσιμο, τα μαλλιά, αλλά αφήνουμε στην άκρη τις ικανότητες. Κατα καιρούς έχουν βγει στη δημοσιότητα διάφορα σκάνδαλα, που αφορούν ισχυρούς άνδρες πεπεισμένοι πως έχουν το δικαίωμα να παρενοχλούν και να ζητάνε ανταλλάγματα απο γυναίκες για να ”ανέβουν” στον εκάστοτε τομέα. Πάντα όμως όλα μαθαίνονται κατόπιν εορτής ή κάποιες φορές γίνεται το εξής χειρότερο όλοι ξέρουν, αλλά κανείς δεν μιλά <<κοινό μυστικό>>.
Ο φόβος και η ντροπή είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος του κάθε θύτη που γνωρίζει πως δεν θα μιλήσεις για ό,τι σου έκανε τρέμοντας μην στιγματιστείς.
Χρόνια τώρα δίνονται μάχες για την ισότητα των δύο φύλων και έχουν ευτυχώς επιτευχθεί πολλά, όμως στις μέρες μας στην γιορτή της γυναίκας πίνουμε ποτάρες με φίλες σε κάποιο μπαρ χωρίς να γνωρίζουμε γιατί υπάρχει αυτή η μέρα και τι συνέβη πριν 111 χρόνια. Δεν είμαστε αυτό που μας κάνουν να πιστεύουμε πως είμαστε,είμαστε πολλά παραπάνω!
Γιατί μόνο τα Χριστούγεννα θυμόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι;
Tα χριστουγεννα όλοι ξαφνικα γινομαστε ανθρωποι. Κανουμε φιλανθρωπίες, σταματάμε και δίνουμε χρήματα σε εναν άστεγο που τον βλέπουμε κάθε μέρα αλλά σήμερα αποφασίσαμε να του δώσουμε κάτι λόγω ημερών. Είναι πολύ ευχάριστο που τα Χριστούγεννα δείχνουμε το καλό μας πρόσωπο και την φιλεσπλαχνία μας. Το ερώτημα είναι γιατί μόνο τα Χριστούγεννα? Ο άστεγος δεν πεινάει μόνο τα Χριστούγεννα, τα παιδιά στα ιδρύματα δεν χρειάζονται παιχνίδια μόνο τα Χριστουγεννα. Όσο καλό και να κάνουμε τα Χριστούγεννα, η φτώχια συνεχίζει να υπάρχει. Αν ειχαμε την ιδια φιλευσπλαχνία όλο τον χρόνο ο κόσμος μας θα ήταν αλλιώς. Όπως και να έχει κοντεύουν Χριστούγεννα. Ας αρχίσουμε σήμερα, τώρα να βοηθάμε τον συνάνθρωπο μας αλλά ας κάνουμε και εναν απολογισμό πόσο βοηθήσαμε τον υπόλοιπο χρόνο. Άλλωστε αυτο ειναι το κριτήριο του Αϊ-Βασίλη……
Πίστεψε στην μαγε’ια των Χριστουγέννων και αναλογίσου οπως τα παιδάκια τα βάζουμε να σκεφτούν αν ήτανε καλά παιδάκια όλο τον χρόνο.
Άλλωστε παντα όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα παιδί. Ας μην κρύβουμε όμως και την ανθρωπιά μας. Υπάρχουν εκεί έξω πολλοι συνάνθρωποι που χρειάζονται την βοήθεια σου και τώρα και παντα. Χρόνια πολλά…
Μ΄αγαπώ δεν μ΄αγαπώ…
Φτάνει μια στιγμή στη ζωή σου που σκέφτεσαι πόσο πολύ ήθελες την αγάπη των γύρω σου, πόσο αγωνιστικές, αναλώθηκες, ταλαιπωρήθηκες για την απόκτηση της μιας και μοναδικής , ίσως να μάδησες και μερικές μαργαρίτες για να μάθεις.
Δεν αναρωτιέσαι και δεν σε ενδιαφέρει πια, αν και ποιοι πραγματικά σ αγαπούν, αλλά εστιάζεις στο αν εσύ αγαπάς τον εαυτό σου. Αναπολώντας θυμάσαι πόσο πάλεψες για να κερδίσεις μια θέση στην καρδιά όσων εσύ θεωρούσες σημαντικούς στη ζωή σου, φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο σε συντρόφους, πόσο χρόνο επένδυσες για να ικανοποιήσεις τα θέλω τους, να γίνεις αποδεκτός και έτσι να έχεις την αγάπη ή έστω την εκτίμηση. Μήπως κάπου εκεί χάθηκες στις ανάγκες των άλλων και ξέχασες τα δικά σου; Κι αν είναι έτσι και το καταλάβεις πιστεύω πως μπορεί κάτι να γίνει, αν όμως αυτή η συνειδητοποίηση γίνει αργά τότε λυπάμαι αλλά ο χρόνος ήταν και παραμένει αμείλικτος απέναντί μας. Για να σκεφτούμε λιγάκι και να απαντήσουμε ειλικρινά στην τόσο απλή ερώτηση, μ αγαπώ;
Που σημαίνει, με φροντίζω, με νοιάζομαι, με ακούω, με σέβομαι, με παρατηρώ, με βελτιώνω, με γαληνεύω, με αποενοχοποιώ, μου προσφέρω χαρά; Ή μήπως περιμένω να πάρω τα πάντα από τους άλλους; Μαθαίνουμε στα παιδιά μας το βασικότερο όλων, να φροντίζουν τον εαυτό τους; Διδαχθήκαμε πως να γνωρίζουμε εμάς, ώστε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας; Όσον αφορά στη δική μου γενιά οι ανάγκες που κάλυπταν οι γονείς μας αρκούνταν στο να έχουμε φαγητό, ρούχα και την στοιχειώδη εκπαίδευση. Σαν γονείς πια πήγαμε ένα βήμα πιο πέρα ώστε να τους προσεγγίζουμε με σκοπό την βελτίωσή τους, με σκοπό να ανταποκρίνονται σε μια νέα βάση κοινωνικών δεδομένων, πολύ απαιτητική.
Πολλές φορές βρεθήκαμε ταυτόχρονα στη θέση μαθητή και δασκάλου, στην προσπάθειά μας να καλύψουμε κι εμείς τα δικά μας κενά. Εννοώ εκείνες τις στιγμές που προσπαθούσαμε να μάθουμε εμείς κάτι καινούργιο για να μπορέσουμε να το μεταδώσουμε και να γίνει κατανοητό. Σε αυτό το δρόμο ίσως να αναλωθήκαμε στο να δίνουμε σημασία στα όχι και τόσο σημαντικά, με αποτέλεσμα να παραμελήσαμε να διδάξουμε πως κατακτιέται η αυτογνωσία βασικός πυλώνας ώστε να αγαπήσουμε το είναι μας.
Συχνά οι κοινωνικοί ρόλοι μας κάνουν να απομακρυνόμαστε από τις βαθιές επιθυμίες μας, να μην ανταποκρινόμαστε στα αληθινά μας θέλω. Αν όμως αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας, αν αρχίσουμε να τον σεβόμαστε και να μην του βουλώνουμε το στόμα όταν πάει κάτι να πει, ή να μην του κουνάμε επικριτικά το δάκτυλο για πράξεις, σκέψεις, αν του επιτρέψουμε να φωνάξει δυνατά τα θέλω του αντί να ακούμε μόνο αδύναμους ψιθύρους, τότε ίσως ανοίξει το μονοπάτι για την αγάπη που του οφείλουμε.
Περιστοιχιζόμαστε από ανθρώπους που δεν το κάνουν, μιμούμενοι συμπεριφορές δημιουργούν φασόν ζωές και στο τέλος τις πασπαλίζουν με τα έπρεπε, τα πρέπει, τα δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς, γνωστά άλλοθι ώστε να μην παραδεχτούν πως στην πραγματικότητα δεν ήθελαν να ξέρουν ποιοι είναι. Συνήθως ετερόφωτοι και συνάμα κυνηγοί της ευτυχίας της χαράς μέσω άλλων.. κι αν δεν την βρουν ε… τότε δεν φταίνε αυτοί αλλά και πάλι οι άλλοι…είναι τόσο ανακουφιστικό να αποποιούμαστε την ευθύνη της αγάπης για τον εαυτό μας και της ευτυχίας μας. Τόσο ηδονικό να παριστάνουμε τα θύματα και τους αγωνιστές που σήκωναν δανεικές σημαίες και όχι την δική τους. Σημαίες που σηκώθηκαν από άλλους και ήταν χρωματισμένες με έννοιες όπως θυσία, αδικία, ατυχία κτλ.
Αστείο το πόσο εύκολο είναι και ταυτόχρονα πόσο δύσκολο το κάνουμε, να θέλουμε να μας γνωρίσουμε, να μας αποδεχτούμε και να μας αγαπήσουμε. Γιατί ίσως τότε θα φταίμε εμείς αν δεν τα καταφέρουμε; Δεν θα υπάρχει κάποιος που να έφερε το μαύρο, δεν θα υπάρχει θύτης, δεν θα υπάρχει κανείς που να λέμε με δόσεις μικρές ή μεγάλες δράματος, ότι μας κατέστρεψε την ζωή…
Μας λένε πως αν δεν αγαπήσουμε εμάς δεν μπορούμε να δώσουμε αγάπη. Πόσο όμως κατανοητό είναι αυτό; Πόσο επικίνδυνα κοντά στο να βαφτιστεί από τους γύρω μας ως υπέρτατη εγωιστική συμπεριφορά και να αρχίσουν να μας λιθοβολούν γεμάτοι με την ικανοποίηση του απεταξάμην; Και στην ουσία, πως θα μάθουμε να το εφαρμόζουμε; Η αλήθεια είναι πως δεν διαθέτω γνώσεις ψυχολογίας και ό,τι λέω το βασίζω σε προσωπικές και μη αναζητήσεις, εμπειρίες κτλ.
Αυτό που διδάχτηκα όμως στην μέχρι τώρα πορεία μου είναι πως οφείλουμε να μας αγαπάμε, γιατί κανείς δεν θα το κάνει καλύτερα από εμάς. Οφείλουμε να να περάσουμε μια ζωή για εμάς, μοιράζοντας αγάπη όχι ως απόδειξη ηρωοποίησες αλλά επειδή γουστάρουμε πραγματικά να το κάνουμε, χωρίς ίχνος αυτοθυσίας… αρχίζουμε να λέμε όχι, σε ανθρώπους που μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα, σε σχέσεις που μας ξεζουμίζουν συναισθηματικά, σε καταστάσεις άβολες που μόνο κακό μας προκαλούν. Ξεκινάμε να μας ακούμε, να μας κανακεύουμε και γιατί όχι μερικές φορές να μας κακομαθαίνουμε.
Χαμογελάμε στα θέλω μας και να προσπερνάμε τα πρέπει των άλλων, αν δεν κουμπώνουν σ ́εμάς. Επιλέγουμε και δεν αφήνουμε κανέναν να μας επιλέξει. Δεν φοβόμαστε να προχωρήσουμε σε λάθη κι αυτά εξάλλου την αγάπη μας αναζητούν.
Τολμάμε να μας αγαπήσουμε γιατί το αξίζουμε. Τολμάμε να χαμογελάμε με τα στραβά μας γιατί αυτά μας κάνουν μοναδικούς. Κι επίσης αρχίζουμε να ακούμε πιο συχνά το γνωστό ̈σ όποιον αρέσουμε ̈ χαμηλώνουμε τον πήχη των περιττών αναγκών που μας επιβάλλουν, κατεβάζουμε το καπελάκι μας και προχωράμε μέχρι να μας κοιτάξουμε στον καθρέφτη και να δούμε εκεί το πιο αγαπημένο μας πρόσωπο… Ας του δώσουμε το καλύτερο κι ας του πούμε σ ́αγαπώ!
Εδώ και λίγο καιρό υπάρχει στο instagram ένας καινούργιος λογαριασμός που σκοπός του είναι εκτός από το αναδείξει τις ομορφιές της Ελλάδας μας, να προβάλει τους εξαιρετικούς Έλληνες φωτογράφους.
Ξεκινώντας από το πρώτο μήνα ύπαρξης αγκαλιάστηκε απο το κοινό του με θέρμη και οι φωτογραφίας που έχουν ταγκαριστεί είναι η μία καλύτερη απο την άλλη.
Θέλοντας να ευχαριστήσουμε όλους εσάς που συμμετέχετε στην προσπάθεια μας ανακοινώνουμε τον πρώτο διαγωνισμό φωτογραφίας γάμου με θέμα το Ελληνικό τοπίο
Διαγωνισμός φωτογραφίας με θέμα το Ελληνικό τοπίο
Ποιοί μπορούν να συμμετέχουν:
Φωτογράφοι ερασιτέχνες ή επαγγελματίες
Με οποιαδήποτε φωτογραφία τραβηγμένη απο Ελληνικό τοπίο νύχτα ή μέρα και οποιαδήποτε εποχή
Πως συμμετέχετε?
Σε κάθε φωτογραφία που ανεβάζετε στον λογαριασμό σας στο instagram χρησιμοποιείτε #amazinggreekpics ή κάνετε tag στην εικόνα σας @amazing_greekpics
Κάνετε follow τους παρακάτω λογαριασμούς στο Instagram
Όλες οι φωτογραφίες που θα επιλεγούν να ανέβουν στο feed του amazing_greekpics έως 31.01.2021συμμετέχουν αυτόματα για την ανάδειξη των 2 νικητών.
Συμμετέχουν επίσης και όλες οι φωτογραφίες που είχαν ανέβει στο feed πριν από την ανακοίνωση του διαγωνισμού.
Τα δώρα των νικητών
Η κριτική επιτροπή και η ανάδειξη των νικητών
Οι τρεις κριτές που αποτελούν τη κριτική επιτροπή θα διαλέξουν 3 φωτογραφίες ο καθένας (σύνολο 9 finalist) και απο αυτές θα ανακοινωθούν οι 2 νικήτριες φωτογραφίες . 10 ημέρες μετα τη λήξη του διαγωνισμού θα ανακοινωθούν οι νικητές .
Και οι 9 finalist θα λάβουν αναλάβουν αναλυτική κριτική για τις εικόνες τους.
Πρώτες ημέρες του Δεκέμβρη , μια θλιμμένη μελαγχολία δίχως λογική με κυκλώνει ενώ την ίδια στιγμή μέσα μου φωλιάζει η προσμονή . Ανάμεικτα τα συναισθήματα μου , ειλικρινά δεν ξέρω τι με φοβίζει περισσότερο, το ότι μεγαλώνω ή ότι μετρώ και βιώνω εντονότερα τις απώλειες ολοκλήρου του έτους;
Μεγαλώνω και συνειδητοποιώ ότι η ηλικία είναι ένας αριθμός και τίποτα παραπάνω. Μοιάζει ασύλληπτο το ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν από πάνω μας, το μέσα μας παρά τις αλλαγές , παραμένει μοναδικό. Στην ετήσια ανασκόπηση νιώθω να έχω πλουτίσει σε γνώσεις , σκέψεις, εμπειρίες , βιώματα , πως η φιλομάθεια μου με ακολουθεί πιστά και ως δια μαγείας χρόνο με το χρόνο με μικρά άνθη σοφίας φτιάχνω ένα κήπο που όμοιος του δεν υπάρχει .
Η μέρα των γενεθλίων είναι η “προσωπική Πρωτοχρονιά ” κάθε ανθρώπου. Μια ευχή πίσω από μετρημένα κεράκια , με ένα φύσημα η φλόγα των κεριών σβήνει , μα μέσα μας ανάβουν και φουντώνουν οι νέοι στόχοι σαν μικρές φλογίτσες . Κι αν κάποτε μαζευόμασταν γύρω από την τούρτα, τώρα γιορτάζουμε και εσωτερικά , κρατώντας στα χέρια μας έναν χάρτη της μνήμης που μας θυμίζει όλα αυτά που ζήσαμε, όσα ζούμε και όσα προσδοκούμε και ονειρευόμαστε να συμβούν. Το μυαλό δεν έχει μία πατρίδα , ούτε και ρίζες όσο εύκολα μπορεί να περιοριστεί άλλο τόσο μπορεί να ελευθερωθεί , να πάρει από το χέρι τη φαντασία για ταξίδια στον κόσμο του εφικτού και του άπιαστου.
Μέσα στα γιορτινά φώτα, οι απώλειες είναι γροθιά στο στομάχι. Παρεξηγήσεις , μούτρα, ανυπόστατες και αδικαιολόγητες αποστάσεις, άνθρωποι που επέλεξαν έναν άλλο δρόμο και μια άλλη ζωή, η οικογένεια που ζει μακριά, αλλά και οι φύλακες άγγελοι – οι αφανείς προστάτες που από εκεί ψηλά είναι παρόντες με έναν τρόπο που μόνο εσύ κατανοείς, σε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή σου , είναι αστέρια που σε οδηγούν.
Πόσο λυπηρό τελικά να φοβάσαι πως όσο πλησιάζουν οι μέρες γιορτής θα νιώσεις μοναξιά και μελαγχολία, πως είναι μια μέρα όπως όλες οι άλλες , μια μέρα για το φαίνεσθαι ; Μέσα σου ξέρεις πως παρότι θα σε κυριεύσουν οι σκέψεις σου και οι άνθρωποι που ζουν εκεί , εσύ θα έχεις δίπλα σου όσους αξίζει να έχεις , αυτούς που επέλεξες και αγαπάς και σας συνδέουν αμοιβαία συναισθήματα.
Όσο μεγαλώνεις ο κύκλος σου στενεύει , είναι αναπόφευκτο το ξεκαθάρισμα , οι ανακατατάξεις , η επανεκτίμηση ανθρώπων και συμπεριφορών και όταν πέφτουν οι μάσκες η λύτρωση είναι αμύθητης αξίας. Χαρούμενα περιτυλίγματα , κορδέλες , αρώματα… Το πιο γλυκό και αληθινό δώρο ανέκαθεν ήταν η έμπρακτη παρουσία των ανθρώπων και όχι η συμβολική ύλη που σου προσφέρουν , οφείλεις λοιπόν να τους ευχαριστήσεις όλους όσους σε τιμούν με την παρουσία τους.
Ας είναι φέτος η χρονιά που ξέρουμε τι θέλουμε για εμάς, έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη των δικών μας επιλογών και λαθών . Ας φροντίσουμε οι επιλογές μας να είναι ολοκληρωτικά βασισμένες στις ανάγκες μας, στις αλλαγές που σκεφτόμαστε και σε όσα προσδοκούμε να πετύχουμε και όχι επιλογές , γνώμες ή προσδοκίες των άλλων για τη δική μας ζωή! Aς λουστούμε και τις αποτυχίες στην τελική , συλλέγοντας τες στρώνουμε τον δρόμο μας προς την επιτυχία !
Η μεγάλη μέρα των γενεθλίων πέρασε ή για άλλους καταφτάνει , τα φετινά Χριστούγεννα πλησιάζουν και σίγουρα διαφέρουν από όσα έχουμε ζήσει. Η πόλη ντύνεται με τα γιορτινά της στολίδια και λαμπιόνια. Πώς όμως θα καταφέρουμε φέτος να στολίσουμε και το μέσα μας ; Το δώρο που θα κάνουμε πρώτα σε εμάς και έπειτα στους γύρω μας θα έχει διάφανο περιτύλιγμα . Το περιεχόμενο του θα είναι ο ακατέργαστος μας εαυτός , η αλήθεια μας και ο χρόνος που αφιερώνουμε στους άλλους , ο μόνος πολύτιμος θησαυρός που πραγματικά κατέχουμε. Για αυτό ας είμαστε επιλεκτικά δοτικοί αντί σκορπιζόμαστε ασύστολα , όσα φυλάμε μέσα στην ψυχή μας μόνο όταν τα μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους μας πολλαπλασιάζονται . Από την αγάπη δεν έχασε κανείς.
Άραγε θα αποκτήσουν τούτες οι γιορτές χρώμα αληθινής χαράς και στοργής; Άραγε όσοι αγαπιούνται θα ανταμώσουν και πάλι;
Στο ελληνικό μεράκι θα αναφερθώ στο άρθρο μου, σήμερα. Μέσα στο γκρίζο του lochdown αποφάσισα να κάνω τον καθιερωμένο μου περίπατο, την προσωπική μου άθληση και να δω από άλλη οπτική την πόλη μου. Ήθελα να ανακαλύψω γωνιές, δρόμους, σπίτια, στενά, γειτονίες και θεώρησα ότι για αυτό, ιδανικά θα ήταν να πάω στην Άνω πόλη. Όντως άρχισα να περιπλανιέμαι στα στενά, να ανεβαίνω σκαλιά, με την περιέργεια το πού θα με οδηγήσουν, το τί θα ανακαλύψω.
Έπειτα από καμία ωρίτσα και ενώ απολάμβανα και τον cappucino μου, βρέθηκα σε ένα από τα χιλιάδες πλακόστρωτα δρομάκια. Έκπληκτη αντίκρυσα μοναδικές εικόνες. Μοναδικές δημιουργίες που με παρέπεμπαν σε γκαλερί. Σκέφτηκα ότι θα αποτελούσαν μέρος ενός καφέ, το οποίο με αυτό το έξυπνο κόλπο μάρκετινγκ , αποσκοπούσε να τραβήξει το ενδιαφέρον των περαστικών. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου και αυθόρμητα άρχισα να απαθανατίζω, φωτογραφίζοντας αυτά που έβλεπα. Αναφώνησα “Πρόκειται για έναν μερακλή καλλιτέχνη”, αυτές οι δημιουργίες θέλουν να έχεις μεράκι.
Ξάφνου ξεπρόβαλε από την εξώπορτα απέναντι από τις κατασκευές, ένα κύριος, με ευγενική φυσιογνωμία, επιμελημένο ντύσιμο και εμφάνιση και γκρίζα γενειάδα. Με παρακολουθούσε που φωτογράφιζα. Όταν αντιλήφθηκα ότι είναι δικά του πάγωσα. Δεν ήξερα πώς θα αντιδράσει και εάν θα με μάλωνε, που χωρίς την έγκριση του φωτογράφισα τα δημιουργήματα του. Τον καλημέρισα, ώστε να τον αιφνιδιάσω και να αλλάξω την σκέψη του και συνέχιζα να φωτογραφίζω. Έκλεισε την πόρτα του σπιτιού του, χωρίς να καταλάβω εάν έχει ενοχληθεί, για την αδιάκριτη κίνηση μου. Ευτυχώς “την γλίτωσα φθηνά¨ χωρίς να δείξει δυσαρέσκεια, σκέφτηκα.
“Και την πόρτα να φωτογραφίσεις” και γυρνώντας να εντοπίσω από πού έρχεται η φωνή τον ξανά αντίκρισα. Πάγωσα, πώς θα αντιδράσει, θα με μαλώσει που φωτογράφιζα τα δημιουργήματα του. Αντιθέτως, χαμογελούσε και μου έδειχνε μια πόρτα ακριβώς δίπλα από την εξώπορτα του σπιτιού του, στο ισόγειο. Ανασκουμπώθηκα, τον είχα κερδίσει και κάθε άλλο από πειραγμένος ήταν, αντιθέτως, με ενθάρρυνε! Έπειτα μου έδειξε την γατούλα του. Δεν είχα προσέξει ότι είναι γατούλα αποκρίθηκα. Με την συναίνεση του πλέον, φωτογράφιζα τους μικρούς του θησαυρούς. Είναι όλα δημιουργήματα που έφτιαξε στο πρώτο lockdown. Το τραπεζάκι με τις καρέκλες το είχε εμπνευστει από ένα ταξίδι του στο Παρίσι, όλα τα υπόλοιπα τα βρήκε από το ίντερνετ. Τον θαύμασα!!! Ένοιωσα ότι προσκάλεί του περαστηκούς να τους κεράσει καφέ στο τραπεζάκι και να αρχίσουν τις συζητήσεις. Πόσο μερακί πραγματικά θέλει να έχεις ώστε να μπορείς να εξωτερικεύσεις το αισθημά προσφοράς για να ομορφύνεις αφιλοκερδώς την γειτονία σου.
Έβλεπα πόσο πρόθυμα συζητούσε μαζί μου, πόσο του έδινε χαρά αυτό. Θυμήθηκα πόση μεγάλη ανάγκη έχουμε για επικοινωνία, ιδίως τώρα και ιδίως οι άνθρωποί που ζούνε μόνοι. Πόσο ομορφαίνει την ψυχή μια κουβεντούλα γλυκεία, η ανάγκη να εξωτερικεύουμε και να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας με άλλους. Πόσο σημαντικό είναι να έχεις ένα άνθρωπο να λες ”Καλημέρα”. Να μην βλέπεις μόνο κακομούτσουνες, κακόβουλες φυσιογνωμίες γύρω σου, με σκοπό να σου μαυρίσουν την μέρα.
Σκεφτόμουν ότι αυτός ο κύριος μέσα σε αυτό το γκρίζο δημιούργησε χρώμα. Μετέτρεψε το Lockdown και όλο αυτό το μαύρο σε δημιουργικότητα και χαίρεται τους καρπούς αυτής. Ενδεχομένως σε κανονικές συνθήκες να μην έβρισκε χρόνο, κάτι που αυτή την περίοδο τον είχε άπλετο. Τι σου είναι το μεράκι; Υπάρχει πάντα εκεί που οι καρδίες είναι ανοιχτές και γεμάτες γλυκύτητα, η όρεξη ανεξάντλητη και οι αισθήσεις σε εγρήγορση! Στα λεξικά την αποδίδουν ως την ενασχόληση με επιμέλεια, γούστο και ζήλο. Εγώ θα έλεγα είναι ένας γλυκός χαιρετισμός, μια γλυκεία κουβέντα στις δυσκολίες της καθημερινότητας, μια διαρκής νίκη απέναντι στην απειλή της μοναχικότητας, μια γέφυρα επικοινωνίας με τους συνανθρώπους, ένας θρίαμβος νίκης σε οτιδήποτε μίζερο, μαύρο και γκρίζο. Η νότα χαράς απέναντι στην παρωδία της καθημερινότητας. Όλα τα παραπάνω μπόρεσε αυτός ο κύριος να τα ανακαλύψει και με το μεράκι του, να μετατρέψει το Lockdown του σε δημιουργία και να το μεταδώσει.
Θεωρώ τυχερό τον ευατό μου που τον συνάντησα και θεωρώ ότι με το μεράκι του, μου δίδαξε πώς να μετατρέψω το γκρίζο σε χρώμα.
Día de Muertos. Ή αλλιώς η ημέρα των Νεκρών ! Ένα από τα πιο διάσημα έθιμα που λαμβάνει χώρα στο Μεξικό και φημίζεται για τα υπέροχα body paintings ! Η μεξικάνικη αυτή εορτή περιλαμβάνει την παροδική επιστροφή στη Γη των νεκρών συγγενών και των αγαπημένων. Με την ιστορία της να ξεκινάει πριν από 3.500 χρόνια στην εποχή των Αζτέκων, η «Ημέρα των Νεκρών» έχει πλέον αναγνωριστεί από την UNESCO( από το 2008) ως άυλη παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και γιορτάζεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Με χρωματιστές νεκροκεφαλές, χαρακτηριστικά έντονα λουλούδια, τελετουργικά και φυσικά την αυθεντική μεξικάνικη τεκίλα Don Julio. Γιορτάζεται σε όλο το Μεξικό, ιδιαίτερα στις κεντρικές και νότιες περιοχές, καθώς και σε άλλες περιοχές του κόσμου από ανθρώπους μεξικανικής καταγωγής, στο τέλος του Οκτώβρη και στις αρχές Νοεμβρίου, περίοδος η οποία συμπίπτει με την ολοκλήρωση του ετήσιου κύκλου της καλλιέργειας καλαμποκιού. Στο Μεξικό η Ημέρα των Νεκρών είναι αργία. Πριν τον αποικισμό των Ισπανών τον 16ο αιώνα, εορταζόταν στην αρχή του καλοκαιριού. Σταδιακά συσχετίστηκε με τις: 31 Οκτωβρίου, 1 και 2 Νοεμβρίου, ώστε να συμπίπτει με τον εορτασμό του Χάλογουιν, των Αγίων Πάντων και την ημέρα των Ψυχών στις δυτικές εκκλησίες.
Πως , όμως προήλθε αυτή η γιορτή ;
Οι Αζτέκοι πίστευαν ότι ο θάνατος είναι το πέρασμα σε μια άλλη διάσταση και ότι οι νεκροί επιστρέφουν στη γη. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Θεά του Θανάτου Mictecacihuatl θυσιάστηκε όταν ήταν μωρό, αλλά επανήλθε στη ζωή για να βασιλεύσει στον Κάτω Κόσμο μαζί με τον άντρα της, Mictlantecuhtli. Μαζί συγκεντρώνουν κόκαλα για να επιστρέψουν στη γη των ζωντανών και απεικονίζονται ως φοβερές μορφές στο Μουσείο Ανθρωπολογίας στο Μεξικό. Όταν κάποιος πεθαίνει, ταξιδεύει στην Chicunamictlán, τη Χώρα των Νεκρών, και αφού περάσει εννιά στάδια με δοκιμασίες τότε η ψυχή του θα αναπαυτεί στην Mictlán. Οι τελετές των Nahuas γίνονταν τέλη καλοκαιριού για να βοηθήσουν τους νεκρούς στο δύσκολο ταξίδι τους. Αυτές αποτέλεσαν βάση για τη σημερινή εκδοχή της ημέρας των Νεκρών. Οι σημερινοί ερευνητές θεωρούν ότι η γιορτή αυτή είναι μια μείγμα πρώιμων ισπανικών στοιχείων με χριστιανικών εθίμων. Η ιστορικός Elsa malvido , ερευνήτρια του μεξικάνικου INAH και ιδρυτής του institute’s Taller de Estudios sobre la Muerte , είναι η πρώτη που σημειώνει την ύπαρξη παρόμοιων τελετών και γεγονότων στην Μεσαιωνική Ευρώπη .
Οικογένειες και φίλοι συγκεντρώνονται για να θυμηθούν και να τιμήσουν τους αγαπημένους τους που έχουν φύγει από τη ζωή, στήνοντας βωμούς με δικά τους αντικείμενα και γεμίζοντάς τους με προσφορές, όπως παιχνίδια, πιάτα με φαγητό και γλυκά και φυσικά tequila. Όλες οι προσφορές τοποθετούνται δίπλα από το πορτρέτο του αγαπημένου προσώπου, το οποίο περιβάλλεται από κεριά και κατιφέδες (πορτοκαλί λουλούδια που καλλιεργούνται αποκλειστικά για τις μέρες αυτές).Την μέρα αυτή, οι νεκροί είναι επίσης μέρος της κοινότητας, ξυπνούν από τον αιώνιο ύπνο τους και μοιράζονται τις εορταστικές εκδηλώσεις με τους αγαπημένους τους. Ίσως το πιο γνωστό σύμβολο της μέρας αυτής να είναι τα calacas και τα calaveras (σκελετοί και κρανία) που εμφανίζονται παντού κατά τη διάρκεια των διακοπών: στα γλυκά, ως μάσκες παρελάσεων, ως κούκλες. Οι σκελετοί και κρανία σχεδόν πάντα απεικονίζονται σαν να απολαμβάνουν τη ζωή, συχνά σε φανταχτερά ρούχα και διασκεδαστικές καταστάσεις. Αξιοθαύμαστη συνιστά η πεποίθηση ότι πως μια ψυχή χάνεται για πάντα όταν ξεχαστεί από όλους και η φωτογραφία του νεκρού δε βρίσκεται σε κανένα βωμό. Για το λόγο αυτό, οι φωτογραφίες των νεκρών βρίσκονται συνήθως στο υψηλότερο σημείο του βωμού. Οι Μεξικανοί γιορτάζουν με χαρά τις Μέρες των Νεκρών, καθώς τους δίνεται κάθε χρόνο η ευκαιρία να περάσουν μερικές επιπλέον στιγμές με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Την 1η Νοεμβρίου επιστρέφουν στον κόσμο των ζωντανών τα παιδιά που έχουν πεθάνει, ενώ στις 2 Νοεμβρίου επιστρέφουν οι ενήλικες. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους :
Ημέρα των Νεκρών στην Ελλάδα
Στα αγαπημένα μπαρ της Αθήνας, τις μέρες εκείνες , κάνουν την εμφάνιση τους χρωματιστές νεκροκεφαλές , σε διάφορα σχέδια και μεγέθη, ενώ η τεκίλα Jose Cuervo δεσπόζει ανάμεσα στα άλλα αλκοολούχα ποτά. Άλλωστε είναι εμφανής η επιρροή του μεξικάνικου αυτού ποτού, καθώς ολοένα και περισσότεροι μαγαζάτορες βάζουν στον τιμοκατάλογο τους μείξεις και παραλλαγές της αυθεντικής τεκίλας. Η Ημέρα των Νεκρών γιορτάζεται εδώ και είκοσι χρόνια στην Ελλάδα και κάθε χρόνο η προσέλευση είναι μεγαλύτερη. Η μεξικανική κοινότητα στην Ελλάδα αριθμεί περίπου 800 άτομα, εκ των οποίων οι μισοί ζουν στην Αττική. Συναυλίες, έκθεση ζωγραφικής, χειροτεχνίας, συνταγές για το διάσημο «ψωμί των νεκρών», βίντεο, συμμετοχές στο διαγωνισμό βωμών των νεκρών, ανάγνωση ποιημάτων είναι κάποιες από τις εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο. Παράλληλα, τιμώνται διάσημοι μεξικανοί καλλιτέχνες που άφησαν το στίγμα τους στην παγκόσμια κοινότητα. Φέτος , λόγω πανδημικών συγκυριών , το κάλεσμα για συμμετοχή στην περίφημη αυτή γιορτή γίνεται διαδικτυακά.
Ταινία της Disney
Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την Ημέρα των Νεκρών δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε την ομορφότερη ταινία της Disney, που μεταφέρθηκε στους κινηματογράφους το 2017! Το Coco είναι αμερικανική 3D ταινία μιούζικαλ-φαντασίας του 2017 επεξεργασμένη σε Η/Υ σε παραγωγή της Pixar Animation Studios και διανομή της Walt Disney Pictures. Είναι βασισμένη σε μια πρωτότυπη ιδέα του Λι Άνκριτς, σε σκηνοθεσία του ίδιου με δεύτερο σκηνοθέτη τον Άντριαν Μολίνα. Η ιστορία αφορά τον 12χρονο Μιγκέλ Ριβέρα που μεταφέρεται απρόσμενα στη χώρα των νεκρών, όπου αναζητά τη βοήθεια του μουσικού προ-προπάππου του για να επιστρέψει στην οικογένεια του ανάμεσα στους ζωντανούς.Ο Λι Άνκριτς πρωτοέριξε στο τραπέζι την ιδέα για την ταινία το 2010, όταν κυκλοφόρησε το Toy Story 3, το οποίο και σκηνοθέτησε ο ίδιος. Η ομάδα της Pixar ταξίδεψε αρκετές φορές μέχρι το Μεξικό, προς αναζήτηση βοήθειας για τον καθορισμό των χαρακτήρων και της ιστορίας του Coco.Το Cocο έκανε πρεμιέρα στις 20 Οκτωβρίου του 2017, κατά τη διάρκεια του Morelia International Film Festival στη Μορέλια του Μεξικού. Στις αίθουσες του Μεξικού ξεκίνησαν οι προβολές την επόμενη εβδομάδα, την εβδομάδα πριν την Día de los Muertos και έγινε η εμπορικότερη ταινία όλων των εποχών για το Μεξικό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησε στις 22 Νοεμβρίου 2017 και έχει αποφέρει περίπου 745 εκατομ. δολάρια παγκοσμίως. Η ταινία απέσπασε επαίνους για το animation, τις φωνητικές ερμηνείες, το μουσικό σκορ, τα τραγούδια, την συναισθηματική ιστορία και το σεβασμό στη Μεξικάνικη κουλτούρα. Επιλέχθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Κριτικών ως η καλύτερη ταινία animation για το 2017 και απέσπασε πολυάριθμες διακρίσεις. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων και το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, όπως ακόμα βραβείο BAFTA, βραβείο στις Χρυσές Σφαίρες, βραβείο επιλογής των κριτικών (Critics’ Choice Movie Award) και βραβείο στα Βραβεία Annie στην κατηγορία Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων.
