Μέχρι κάποια ηλικία όλοι μας νομίζαμε ότι αγαπάμε και ότι όντως νοιαζόμαστε, μέχρι το επόμενο θύμα να πέσει στα δίχτυα μας, ή μέχρι εμείς να πέσουμε στα δίχτυα κάποιου άλλου. Στην νεαρή ηλικία φυσιολογικό και λόγο των ορμονών, αλλά και της πολύ ελεύθερης κοινωνίας, να αλλάζαμε συντρόφους σαν τα πουκάμισα. Ο πόνος στις καρδιές μας σαν μια συνεχόμενα αναμμένη μηχανή, χωρίς όμως να τίθεται ιδιαίτερο θέμα, γιατί ήμασταν νέοι και έπρεπε να ψηθούμε.
Όλοι έχουμε μια ιδέα τι σημαίνει να μοιραζόμαστε. Δίνω και παίρνω, αυτή είναι η ζωή ούτως ή άλλως σε όλη της την διάρκεια. Στην ψευδαίσθηση του έρωτα όμως όλοι θέλουμε να δώσουμε και με το παραπάνω, ασυναίσθητα σχεδόν, μόνο και μόνο για το χαμόγελο του άλλου, που μας κάνει να νιώθουμε ότι κάτι κάναμε σωστά. Δεν λογαριάζουμε ποιος δίνει περισσότερο ή λιγότερο, στον έρωτα τίποτα δεν μπαίνει στην ζυγαριά.
Περνάνε τα χρόνια και μαζί με την εμπειρία, γεμίζουμε την βαλίτσα των παθών με ένα ακόμα συναίσθημα, περιττό για την εξέλιξη μας, του φόβου. Αυτό το συναίσθημα είναι ότι πιο ακατάλληλο στην ήδη υπάρχουσα ψευδαίσθηση του έρωτα. Η οποιαδήποτε προσέγγιση μας συνοδευόμενη από τον φόβο κάνει τις ήδη μισές καταστάσεις και τα συναισθήματα όλο και πιο δύσκολα να εκφραστούν. Επομένως και εκείνη η θέληση της προσφοράς έχει πάρει την κατηφόρα και όλο και πιο πολύ χάνουμε έρωτες και ανθρώπους, από φόβο ότι πάλι θα δώσουμε και θα μείνουμε στον άσσο.
Κατανοητό ότι με τα χρόνια χτίζουμε ασπίδες, άλλοι πιο λεπτές, άλλοι τόσο αδιαπέραστες που μια ζωή κόπου μπορεί να μην είναι αρκετός χρόνος για να τις γκρεμίσει. Παρόλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν γιατί δεν έχουν τόσο φόβο μην πληγωθούν και θέλουν να σε βγάλουν από αυτόν τον λήθαργο γιατί βλέπουν μέσα σου αυτό που εσύ έχεις θάψει τόσο βαθιά, ώστε πλέον ούτε εσύ να μην το βλέπεις. Η καρδιά όμως και κλειδωμένη να την κρατάς, ακόμη και το κλειδί να έχεις πετάξει, αργά η γρήγορα θα ακούσεις τον αντίλαλο, που ουρλιάζει από μοναξιά και την ανάγκη να νιώσει την ζεστασιά μιας άλλης ψυχής.
Χρόνια παλεύω να σου δείξω με οποιονδήποτε τρόπο ότι είσαι απών από την ζωή μου και ας είσαι εδώ. Χρόνια προσπαθώ να σου μάθω ότι η αγάπη είναι πράξεις και όχι απλά λόγια του αέρα. Διαρκώς είχες κάτι να μου προσάψεις, με αποτέλεσμα στα αυτιά μου να ακούγονται και άλλα θέλω σου. Όλο ζητάς χωρίς όμως να δώσεις το παραμικρό. Πολλά χρόνια ζούσες σε μια ψευδαίσθηση ότι αγαπάς και συνεισφέρεις, οπότε τώρα αρνείσαι άθελα σου να μου δώσεις οτιδήποτε από φόβο μην δώσεις πάλι, και το μόνο που θα πάρεις είναι και άλλο πόνο. Έμεινα δίπλα σου σε όλη αυτήν την κόλαση, σαν τον φοίνικα καήκαμε, πεθάναμε επανειλημμένα και ξανά αναστηθήκαμε. Ακόμη και την κόλαση, η αγάπη μπορεί να την κάνει να μοιάζει με τον κήπο της Εδέμ, ακόμη και τα δηλητηριώδη βέλη σου στην καρδιά μου να τα μετατρέψει σε βέλη φωτός επειδή ξέρω ότι φοβάσαι και αυτή είναι η άμυνα σου. Ο πόνος αβάσταχτος αλλά η αγάπη ακόμη και στην στάχτη δίνει ζωή.
Εγώ ποτέ δεν σου ζήτησα τίποτα, ήθελα μόνο να είσαι εδώ επειδή εννοούσες αυτά που λες και κυρίως γιατί έχεις αποδεχτεί ότι η καρδιά σου αγαπάει, και ας μην θες. Ήθελα να είσαι εδώ επειδή ήθελες να είσαι εδώ, επειδή θα έδινες μια ευκαιρία στον εαυτό σου να είναι ευτυχισμένος αληθινά και όχι για το φαίνεστε. Η αγάπη δεν ζητάει τίποτα, μόνο δίνει, και δίνει από μόνη της, γιατί αυτό είναι η αγάπη.
Νίκη απέναντι στο φόβο μέσω της κοινωνικής δράσης.
Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια παρατεταμένη αβεβαιότητα για το μέλλον. Πρέπει να απελευθερωθούμε από το φόβο. Ο φόβος δεν είναι μια αίσθηση προσωρινή, είναι μια μεγάλη μάχη που πρέπει να κερδίσουμε. Ο φόβος είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στη ζωή. Είναι μια άσχημη συνθήκη που περιτυλίγει, παραμορφώνει και καθορίζει την καθημερινότητα μας. Επιπλέον είναι ένας τρόπος να γίνουν οι άνθρωποι υπάκουοι.
Με την πανδημία, προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε την βιολογική μας επιβίωση, αλλά αυτό δεν λέγεται ζωή.
Έχει δημιουργηθεί το αίσθημα του πανικού στον πληθυσμό. Διαλύονται ζωές νέων ανθρώπων εξαιτίας του φόβου μη νοσήσουν με αποτέλεσμα να αυτοκαταστρέφονται. Υπάρχουν νέοι άνθρωποι οι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Επικρατούν έντονες αντιπαραθέσεις και ένταση μεταξύ φίλων και συγγενών λόγω της πόλωσης του θέματος της πανδημίας, αύξηση κατανάλωσης αγχολυτικών, ναρκωτικών και αλκοόλ. Αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας. Τα μικρά παιδιά, οι νέοι άνθρωποι και οι γέροι είναι τρομοκρατημένοι. Άνθρωποι υγιείς κλεισμένοι στα σπίτια τους αφήνοντας την ψυχή τους να αρρωσταίνει.
Περιμένουμε όλοι μας να ζήσουμε μετά την πανδημία τη ζωή που νιώθουμε ότι χάνουμε κι ενώ παράλληλα η ζωή μας κυλάει κανονικά, εμείς το βαφτίζουμε διάλειμμα.
Κλείνουμε έναν χρόνο από αυτό το διάλειμμα που φαίνεται να μην έχει τέλος, που πάγωσε τα όνειρα και τα σχέδια μας. Περιμένουμε να ζήσουμε όλοι σε κάποια στιγμή στο μέλλον, σε ένα μέλλον που δεν ξέρουμε πότε θα έρθει.
Μέσα σε όλα αυτά δεν υπάρχει το πλαίσιο για να επικοινωνήσουμε την σκέψη μας. Σε αυτή την πανδημία δεν υπάρχει κοινωνική αντιμετώπιση, ο καθένας είναι μόνος του. Όλοι έχουν κλειστεί στον εαυτό τους και στα «δικά τους». Σου λένε «κάνε σεμινάρια αυτό-βελτίωσης, πήγαινε για ψυχοθεραπεία γιατί εσύ είσαι το πρόβλημα».
Αυτό που έχει αποκτήσει πολύ μεγάλες διαστάσεις στην εποχή μας είναι ο ατομικισμός, που παίρνει τεράστιες διαστάσεις, ακραίες, γιατί τα μέτρα υγειονομικής προφύλαξης για τη πανδημία περιλαμβάνουν το κλείσιμο στο σπίτι, την κοινωνική αποστασιοποίηση. Η ρίζα σχεδόν όλων των ψυχικών προβλημάτων, όποια μορφή και αν παίρνουν, είναι κοινωνική. Με αυτό τον τρόπο ζωής που μας επιβλήθηκε φτάνουμε σε σημείο να είμαστε απομονωμένοι και ατομικιστές και αυτό γίνεται ο εφιάλτης μας, γιατί σημαίνει ότι ζούμε στην πλήρη ρήξη του κοινωνικού θεσμού. Υπάρχει ανθρωπολογική κρίση και ο άνθρωπος πάσχει ψυχικά. Η ρίζα των περισσότερων ψυχικών προβλημάτων των ανθρώπων είναι το κοινωνικό πρόβλημα και όχι το εσωτερικό πρόβλημα απαραίτητα, γιατί ο άνθρωπος είναι κοινωνικό όν. Θα πρέπει να αναζητήσουμε την λύση αλλού, δηλαδή στην συλλογικότητα. Μας λένε «μείνε έγκλειστος, μην ακουμπήσεις τον άλλον, μην του δώσεις το χέρι». Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος που έτσι κι αλλιώς ένιωθε μοναξιά, ο άνθρωπος του σήμερα που είναι ένας μοναχικός άνθρωπος, χωρίς δεσμούς, τώρα καταδικάζεται και επίσημα στην απομόνωση, να μείνει εστιασμένος στο «εγώ» του. Σε ένα «εγώ» που ουσιαστικά είναι χωρίς περιεχόμενο γιατί το περιεχόμενο του ψυχισμού μας είναι οι σχέσεις μας με τους άλλους.
Πολλοί άνθρωποι αντιστέκονται σε αυτό που συμβαίνει και αυτή η αντίσταση παίρνει τη μορφή της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που δείχνουν δείγματα αλτρουισμού και κοινωνικής αλληλεγγύης, τα οποία μας δείχνουν έναν δρόμο. Τέτοιους ανθρώπους δεν θα τους δεις εύκολα να είναι θλιμμένοι και σκυφτοί γιατί κάνουν ένα μεγάλο λειτούργημα. Δεν γυρνούν την πλάτη στους ανθρώπους που πάσχουν, βλέπουν την ιδιαιτερότητα του καθένα, τις ανάγκες του και με πολύ σεβασμό συμπαραστέκονται. Κι έτσι απαλύνουν τον πόνο κάνοντας τους ανθρώπους που πάσχουν να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους, κάνοντας τους να ξεπεράσουν την στάση της παθητικής ενατένισης του προβλήματος, αλλάζοντας τον τρόπο ζωής τους σε κάτι δυναμικό.
Γνωρίζουμε τη γνωστή έρευνα για την ψυχοπαθολογία του φόβου, της πείνας και του άγχους στον καιρό της κατοχής. Στην κατοχή κατάφεραν να γλιτώσουν από προβλήματα ψυχικής υγείας όσοι άνθρωποι μπήκαν στην αντίσταση. Υπάρχει δρόμος και αυτός είναι η συλλογική δράση και αντίσταση. Για να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε το υπέρτατο δικαίωμα της ελευθερίας θα πρέπει να μπούμε μέσα στη κοινωνική πραγματικότητα και να δράσουμε συλλογικά.
Όσο νομίζουμε ότι είμαστε μικροί και προσωρινοί, μπορούν να αναπτυχθούν όλοι οι φόβοι. Πρέπει να βγούμε έξω από την μίζερη κατάσταση φυτοζωίας. Έχουμε την επιλογή να κινούμαστε από αγάπη, από ελευθερία και από χαρά. Η ζωή πρέπει να περιβάλλεται από αγάπη και όχι από φόβο. Υπάρχουν δυο τρόποι να ζήσεις: να κυβερνά την ζωή σου αγάπη ή να την κυβερνά ο φόβος. Ο άνθρωπος γεννιέται, δημιουργεί και φεύγει. Όταν ο άνθρωπος γεννιέται, γεννιέται ως ένας ελεύθερος άνθρωπος και συνεχίζει τη ζωή του περπατώντας σε έναν δρόμο που σημαίνει ότι έχει κάποια αναφαίρετα δικαιώματα στην ζωή. Δεν πρέπει να αφήνουμε την ζωή μας να πηγαίνει χαμένη. Δικαιώματα στην υγεία, στην έκφραση. Να μην περιορίζεται πάρα μόνο από τον εαυτό του. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν δίδονται από κάποιον τρίτο, είναι δικαιώματα ζωής. Για να διατηρηθούν αυτά τα δικαιώματα έχουν χυθεί ποτάμια αίματος σε όλη τη διαδρομή της ανθρώπινης ιστορίας.
Δεν πρέπει να μένουμε μόνοι και θεατές της ανθρώπινης δυστυχίας, που στον καθένα μας εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο. Τα προβλήματα δεν θα τα λύσουν κάποιοι άλλοι, θα τα λύσουμε εμείς μαζί με τους άλλους.
Nα θυμηθούμε όλοι τα λόγια του Επίκουρου: «Μη φοβάστε τις ασθένειες, μη φοβάστε τον θάνατο, να φοβάστε μόνο το φόβο, γιατί ο φόβος είναι η φυλακή. Η φυλακή του μυαλού σας».
Τρέχουμε όλη μέρα γύρο από έννοιες που στο τέλος της μάχης μπορεί να αποδειχτεί ότι δεν ήταν καν για εμάς. Τρέχουμε να αποκτήσουμε πράγματα επειδή τα έχει ο γείτονας, και ας μην τα χρειαζόμαστε. Βάζουμε προτεραιότητα θέλω και απαιτήσεις των άλλων, γιατί θέλουμε να τους έχουμε ικανοποιημένους όλους με την ελπίδα ότι κάπου θα νιώσουμε και εμείς καλά, μόνο επειδή δώσαμε. Δεν είπε κανείς όμως ότι παίρνεις από εκεί που δίνεις, δίνεις όμως επειδή έτσι νιώθεις και όχι επειδή περιμένεις αντάλλαγμα.
Την μισή ζωή στην καλύτερη την χάνουμε στην άγνοια, στην απόκτηση εμπειρίας, σε καταστάσεις που πολλές φορές δεν βγάζουν νόημα, τουλάχιστον όχι εκείνη την στιγμή. Παίρνουμε βιαστικές αποφάσεις, και ακόμη χειρότερα πολλές φορές ανοίγουμε το στόμα μας και πετάμε βατράχια και όποιον πάρει ο χάρος. Όπως ξέρουμε όμως τα λάθη είναι για εμάς τους ανθρώπους με την προϋπόθεση ότι παίρνουμε το μάθημα μας, και κάθε λάθος μπορούμε να πούμε ότι μας έφερε ένα βήμα πιο κοντά στο όνειρο μας.
Τι γίνεται στην περίπτωση που έχει περάσει η μισή μας ζωή και ακόμη να καταλάβουμε τι είμαστε, ποιοι είμαστε, τι ζητάμε και που πάμε; Τι γίνεται όταν τελικά ανακαλύψουμε ότι δεν ξέρουμε ποιο είναι το νόημα της δικής μας ύπαρξης. Μέχρι τα τωρινά χρόνια είχε καθιερωθεί μια γραμμή ζωής, και ακολουθούσαν όλοι αυτήν την ροή χωρίς πολλά γιατί. Πλέον όμως πολλοί άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι γιατί δεν τους ικανοποιεί αυτή η ροή πραγμάτων, και κυρίως γιατί δεν ξέρουν από πού να ξεκινήσουν ώστε να βρουν τον εαυτό τους.
Η ωρίμαση είναι το πιο δύσκολο μονοπάτι στην ζωή, ακόμη πιο δύσκολη και από την επιβίωση. Η ανακάλυψη της ίδιας μας της ψυχής είναι σαν να ψάχνεις μια καρφίτσα μέσα στα άχυρα. Η κοινωνία είναι τα άχυρα και η καρφίτσα η ψυχή μας. Με τον τρελό ρυθμό της κοινωνίας και τις εναλλασσόμενες απαιτήσεις της, είναι σχεδόν δικαιολογημένο στο να χάνεις τα αυγά και τα πασχάλια που και που, αδικαιολόγητο όμως στα τόσα χρόνια ζωής να μην μπορείς να βρεις τον σκοπό σου.
Όλοι μας είμαστε προορισμένοι να προσφέρουμε κάτι, ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους, και έπειτα σε οποιονδήποτε μας έχει ανάγκη με οποιονδήποτε τρόπο, αφού φυσικά είναι στις δυνατότητες μας. Ανακαλύπτοντας όμως τις δικές μας δυνατότητες, τότε και η δική μας ζωή θα γίνει πιο ευχάριστη αλλά ταυτόχρονα και οι προσφορά μας στον συνάνθρωπο θα έχει μεγαλύτερη σημασία και αξία στην ανύψωση της δικής μας ψυχής. Μόνο όταν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά και οτιδήποτε φτιάχνουμε στο πέρασμα μας θα έχει γερές βάσεις και αποτέλεσμα. Αλλιώς κάθε βήμα που νομίζουμε ότι κάναμε μπροστά στην πραγματικότητα θα είναι δύο βήματα πίσω, και θα βρισκόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με μια σταθερότητα σε μια κινούμενη άμμο. Το να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας, είναι η δύναμη μας για το αύριο, μιας και το αύριο είναι τόσο αβέβαιο, αλλά εμάς δεν θα μας φοβίζει γιατί θα ξέρουμε ποιοι είμαστε.
Μπορεί κανείς άραγε να αγαπάει 2 ανθρώπους ταυτόχρονα; Τι είναι η αγάπη για να μην μοιράζεται; Είναι λόγια, πράξεις, υποσχέσεις, είναι μέρος της ζωής ίσως και η ουσία της. Αν δεν αγαπάμε γιατί υπάρχουμε; Βέβαια, καμιά φορά τα πράγματα δεν έρχονται έτσι όπως τα περιμέναμε ή έτσι όπως τα είχαμε σχεδιάσει. Είναι αυτά τα περίεργα βράδια που κάθεσαι και σκέφτεσαι τη ζωή σου και λες πως γίνεται να έφτασα εγώ εδώ, εγώ που τα είχα όλα σε τάξη ή μάλλον νόμιζα ότι τα έχω. Νιώθεις ότι προδίδεις ανθρώπους που σου έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν και παρόλα αυτά συνέχισαν να είναι εκεί για σένα.
Και κάπου εδώ εμφανίζονται οι τύψεις, ή μήπως θα έπρεπε να σκεφτείς ότι έχεις φερθεί ήδη πολύ εγωιστικά για να το κάνεις και τώρα. Αποδέξου όσα λάθη έχεις κάνει χωρίς να φορτώσεις τον άλλον συναισθηματικά. Η απόσταση μεταξύ αυτών των 2 είναι απλά ένα βλέμμα ή ένα μήνυμα ,για τους πιο θαρραλέους. Βέβαια προτού κάνεις αυτά καλό θα ήταν να είσαι πολύ σίγουρος για τον εαυτό σου κυρίως για αυτά που νιώθεις.
Κι αν μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και μία σχέση που χτίστηκε με πολύ κόπο και προσπάθεια. Τι φταίει και αυτός ο άνθρωπος να πληρώνει τα δικά σου τα σπασμένα; Αλλά πρέπει να το κάνεις, είναι για εσένα. Και για αυτόν τον άνθρωπο που του άξιζε κάτι καλύτερο αλλά η ζωή σε εκείνη τη φάση είχε άλλα σχέδια.
Και τότε κάνεις το βήμα, το μεγάλο βήμα να φύγεις από τα τυπικά και να επιζητήσεις μια πιο ουσιαστική επικοινωνία. Μέχρι που είσαι διατεθειμένος να φτάσεις; Μπορείς να ξεπεράσεις τα όρια του εαυτού σου; Αυτό ίσως είναι κάτι που θα το αποφασίσεις στην πορεία. Αρχικά θέλεις να αποκαταστήσεις τα σπασμένα όσο γίνεται πιο αθόρυβα, ήδη έχεις κάνει πολύ φασαρία, πρόσεχε…και κάπου εδώ ξεκινάνε όλα.
Αρχικά υπάρχει αυτό το σφίξιμο της αμηχανίας, αλλά δεν θα κρατήσει πολύ, είναι θέμα ωρών μέχρι να σε ξαναεμπιστευτεί ο άλλος. Και θα το κάνει γιατί πιστεύει σε εσένα, πάντα πίστευε, και αυτή είναι η ευκαιρία σου να αποδείξεις τι πραγματικά είσαι. Φοβάσαι μην παρεξηγηθεί γι’ αυτό πρέπει να είσαι πιο προσεκτικός σε ό,τι κι αν πεις, ό,τι κι αν κάνεις.; Μια αγκαλιά…αυτή η αγκαλιά ίσως είναι το μυστικό για να ξεκινήσουν όλα δείχνοντας έτσι από την αρχή τις αγνές σου προθέσεις. Και αυτή η αγκαλιά τελικά αποδεικνύεται πως σου είχε λείψει όσο τίποτα άλλο.
Αλλά υπάρχει και ο κόσμος, ναι αυτός ο περίεργος κόσμος που θα έχει ΠΑΝΤΑ γνώμη για τα πάντα και θα είναι έτοιμος να σχολιάσει με το που ανοιχτείς λίγο παραπάνω από το φυσιολογικό. Γιατί ο κόσμος ,ο κακός κόσμος , θέλει να σε βλέπει χειρότερα από αυτόν για να νιώθει καλύτερα. Γι’ αυτό δεν θα του δώσουμε αυτή τη χαρά, ας ψάξει κάτι-κάποιον άλλο να βγάλει τη χολή του, εμείς μόνοι μας τα βρίσκουμε, δε βρίσκεις;
Ποια δύναμη είναι αυτή που μπορεί να σε κάνει να λες ψέματα σε όλους και σε όλα; Αναρωτήθηκα πολλές φορές μέσα μου, τι είναι όλο αυτό που συμβαίνει μα ακόμα ψάχνω. Αλλά το ήθελα, μέσα μου το ζητούσα καιρό αλλά δεν έπρεπε να το πω, δεν έπρεπε να το κάνω αλλά τώρα έγινε, χωρίς να ξέρω ακόμα και τώρα αν ήταν σωστό ή λάθος το μόνο που ξέρω είναι ότι έπρεπε να γίνει προκειμένου να βγει από το μυαλό μου.(ή μήπως για να γίνει έμμονη ιδέα).
Μας έχεις κοροϊδέψει και εσύ. Δεν αμφιβάλλω για αυτό. Είσαι πεπεισμένος/μένη ότι η ζωή που κάνουμε είναι άχαρη , δίχως πρωτεΐνη .Απορείς με τι τρεφόμαστε , πως ζούμε , πως έχουμε τόση ενέργεια να κάνουμε πράγματα. Είναι φυσιολογικό , μην αγχώνεσαι. Χιλιάδες άνθρωποι θαυμάζουν την αποχή μας από το κρέας ή κάθε είδους ζωικό προϊόν. Αν είσαι ένας από εμάς, γνωρίζεις πόση κοροϊδία έχουμε υποστεί για τις τροφικές επιλογές μας ! Με άφθονο γέλιο φυσικά… Η χορτοφαγία ή ο βιγκανισμός υιοθετείται από όλο και περισσότερους ανθρώπους , στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και πληθαίνουν οι μελέτες για την αναγκαιότητα να κόψουμε το κρέας από την ζωή μας. Στην αρχή θα είναι δύσκολα , δεν λέω. Έχεις δει πως κάνουν τα ζόμπι όταν βλέπουν ανθρώπινο μυαλό ; ( Καλά ,όχι στον δρόμο , αυτό έλειπε). Κάπως έτσι θα νιώθεις όταν αντικρίζεις ζωική τροφή τις πρώτες μέρες. Τα πλεονεκτήματα ( και τα μειονεκτήματα ) της διατροφής αυτής που παρουσιάζονται παρακάτω ίσως σε κάνουν να δεις την καθημερινή ζωή … με άλλο μάτι !
1.Μελέτες από ομάδες ειδικών σε θέματα διατροφής όπως ο Αμερικάνικος Όμιλος Διατροφολόγων αλλά και οι διαιτολόγοι του Καναδά υποστηρίζουν ότι μια σωστά διαμορφωμένη χορτοφαγική διατροφή είναι υγιεινή και ισορροπημένη για όλα τα στάδια της ζωής (ακόμα και μέχρι την εγκυμοσύνη και το θηλασμό) και μπορεί να έχει πολλά οφέλη στην υγεία, καθώς και να συμβάλλει στην πρόληψη ή ακόμα και θεραπεία ορισμένων ασθενειών. Η αποχή από το κρέας όχι μόνο δεν σε εμποδίζει να τρέφεσαι σωστά αλλά παράλληλα λαμβάνεις περισσότερα θρεπτικά συστατικά, μειώνεις το επίπεδο των κορεσμένων λιπών και απολαμβάνεις μια πιο υγιεινή ζωή.
Το πρόβλημα χοληστερίνης , ειδικά σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας συρρικνώνεται καθώς μια διατροφή πλούσια σε λαχανικά ,ρύζι , φρούτα , δημητριακά ολικής καταπολεμά τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων ,αυτοάνοσων και μορφών καρκίνων. Αντίθετα , θεωρείται πως το μαγείρεμα των κόκκινων κρεάτων σε υψηλές θερμοκρασίες -τηγάνισμα ή ψήσιμο στη σχάρα, για παράδειγμα- είναι αυτό που συμβάλλει στην αύξηση του κινδύνου για καρκίνο. Η αυξημένη πρόσληψη φυτικών ινών και χαμηλής χοληστερίνης έχει αποδειχθεί ότι συμβάλλει στην προστασία από παθήσεις όπως η δυσκοιλιότητα, οι πέτρες στη χολή, ο διαβήτης τύπου 2, και ο καρκίνος του προστάτη και του εντέρου.
2. Αυξάνεται το προσδόκιμο επιβίωσης 3-4 , σύμφωνα με τις τελευταίες κλινικές έρευνες.”Συμπιέζει” τον αριθμό των ετών με ασθένεια, δηλαδή αυξάνει έως και 10 τα χρόνια που κάποιος δεν χρειάζεται να λαμβάνει φάρμακα για ασθένειες. Επιπλέον , μειώνει τον κίνδυνο του διαβήτη: Η κατανάλωση κρέατος και επεξεργασμένου κρέατος αυξάνει τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 2 τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Από την άλλη πλευρά, οι χορτοφαγικές δίαιτες πλούσιες σε δημητριακά ολικής αλέσεως, ξηρούς καρπούς, όσπρια και ίνες βελτιώνουν τον γλυκαιμικό έλεγχο στους ανθρώπους που έχουν ήδη διαβήτη. Ακόμα να υιοθετήσεις την νόστιμη αλλά απαιτητική αυτή διατροφική συνήθεια ;
Η απώλεια βάρους συνιστά ένα ακόμα πλεονέκτημα για την χορτοφαγία , εφόσον δεν επιτηδευόμαστε σε άλλα τρόφιμα γεμάτα συντηρητικά , λίπος και τοξίνες ( πχ πατατάκια).Η δίαιτα χορτοφαγίας που έχει υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες και χαμηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά βοηθά στην μείωση του βάρους ή τουλάχιστον στην αποτροπή της απόκτησης αυτών των επιπλέον κιλών από το μη λιπαρό φαγητό με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά.
3.Φυσικά υπάρχουν και τα ηθικά επιχειρήματα, τα οποία τονίζω διαρκώς στον κοινωνικό μου περίγυρο , όταν με ρωτάνε γιατί επιλέγω αυτόν τον τρόπο ζωής. Η κρεατοφαγία αποτελεί πρόθεση βλάβης απέναντι σε έναν ζωντανό οργανισμό της φύσης. Μια τέτοια βλάβη μπορεί να δικαιολογηθεί ανάλογα με την στάση μας απέναντι στα ζώα ( εάν τα θεωρούμε φίλους μας).
Και παραθέτω , με μεγάλη υπερηφάνεια, για όσους με πρήζουν ότι και τα μαρούλια έχουν νεύρα και αισθάνονται τον πόνο, την απάντηση ενός διακεκριμένου θεολόγου και συγγραφέα : «Τα φυτά δεν είναι ενσυνείδητα. Όταν κόβουμε ένα φύλλο, υποθέτουμε ότι το φυτό υποφέρει. Αλλά αυτό αποτελεί ερμηνεία του τι συμβαίνει μέσω του δικού μας ανθρωπομορφισμού… Τα φυτά δεν έχουν αλγοϋποδοχείς, έχουν υποδοχείς πίεσης που τους επιτρέπουν να αντιλαμβάνονται πότε τα αγγίζουν ή τα κουνούν -τους λεγόμενους “μηχανοϋποδοχείς”. Μία ακόμα εκδοχή αυτής της αλήθειας αποτελεί η μαρτυρία του R.T. Carroll , ακαδημαϊκού συγγραφέα : «Τα ζώα είναι ενσυνείδητα, τα φυτά δεν είναι. Δηλαδή, τα ζώα μπορούν να αισθανθούν πόνο, χαρά και διάφορα συναισθήματα. Ένας εγκέφαλος και νευρικό σύστημα είναι απαραίτητα για την συνειδητότητα ενώ, αντίθετα, τα φυτά δεν έχουν εγκέφαλο ή νευρικό σύστημα. Τα φυτά αντιδρούν σε φυσικά και χημικά ερεθίσματα, αλλά δεν υπάρχει καμία βάση στον ισχυρισμό ότι έχουν επίγνωση των αντιδράσεων αυτών, ώστε να έχουν συνείδηση του εαυτού τους ή να είναι συνειδητά όντα. Τα φυτά έχουν DNA κι έχουν εξελιχθεί μέσω της φυσικής και της τεχνητής επιλογής. Κάποιες προσαρμογές των φυτών μπορεί να φαίνονται “έξυπνες”, αλλά το να αποκαλεί κάποιος τα φυτά ευφυή ή να ισχυρίζεται ότι υπάρχει μια “νευροβιολογία των φυτών”, σημαίνει ότι μιλάει μεταφορικά. Αν συνεχίσει να μιλάει για το ίδιο ζήτημα ξανά και ξανά ανάφερε του ότι τι τα δημητριακά και τα όσπρια δεν τα σκοτώνουμε για να τα φάμε. Τα φυτά από τα οποία προέρχονται έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής τους όταν κάνουμε τη συγκομιδή. Ούτε βέβαια πεθαίνει η μηλιά όταν κόβουμε το μήλο, ούτε η ντοματιά όταν παίρνουμε τις ντομάτες.
4.Θέλεις να δεις πραγματικά τι γίνεται σε ένα εκτροφείο ζώων ; Αντέχεις να δεις την καθημερινότητα αυτών των οργανισμών στον τόπο του θανάτου τους ; Τα γουρουνάκια που είναι πολύ άρρωστα ή που δεν μεγαλώνουν αρκετά γρήγορα, τα σκοτώνουν χτυπώντας το κεφάλι τους στο τσιμεντένιο πάτωμα. Λίγο μετά την γέννα, τα αρσενικά γουρουνάκια ευνουχίζονται χωρίς καμία χρήση παυσίπονων. Οι κτηνοτρόφοι χρησιμοποιούν μια λεπίδα ή νυστέρι για να κόψουν τους όρχεις. Έχω αηδιάσει μόνο που στα περιγράφω και αναφέρθηκα μόνο στα γουρούνια. Τα ζώα που εκτρέφονται για τη γούνα τους θανατώνονται είτε με ηλεκτροπληξία από καλώδια που εισάγονται στον πρωκτό τους, είτε με θανατηφόρο αέριο ή έγχυση θανατηφόρων δηλητηρίων. Τα βασανιστήρια των ζώων μπορούν να μειωθούν αν και εσύ μειώσεις την πρόσληψη κρέατος και βοηθήσεις στην ελάττωση αυτής της χρόνιας κακοποίησης.
ΠΡΟΣΟΧΗ , ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΣΚΛΗΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ !
Πάμε να δούμε τα μειονεκτήματα , καθώς κάθε θέμα έχει και διαφορετικές οπτικές γωνίες :
1.Κίνδυνος έλλειψης ορισμένων συστατικών. Η Β12 βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά σε ζωικές τροφές και αποτελεί στοιχείο απαραίτητο για την σύσταση του ανθρώπινου οργανισμού. Οι vegan κυρίως έχει επισημανθεί ότι στερούνται την ουσία αυτή( χωρίς κατάλληλη επιμόρφωση για πως θα αντικατασταθεί ) και παρουσιάζεται έλλειψη .
2.Η επαρκής πρόσληψη λιπαρών ω-3, που τα βρίσκουμε σε μεγαλύτερη συγκέντρωση σε ψάρια όπως ο σολομός και η σαρδέλα. Υπάρχουν, όμως, πολλές φυτικές εναλλακτικές: κολοκυθόσπορος, λιναρόσπορος, καρύδια, λευκά φασόλια και σπόροι chia, τα περιέχουν σε πολύ ικανοποιητικές ποσότητες, ώστε να μην έχουμε έλλειψη.
3.Μια χορτοφαγική διατροφή που βασίζεται σε επεξεργασμένα δημητριακά, γλυκά, αναψυκτικά κ.ο.κ. δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να είναι πιο υγιεινή από μια κρεατοφαγική διατροφή που περιλαμβάνει τα πάντα. Εάν καθημερινά τρώμε ντόνατς, πατατάκια , επεξεργασμένα τρόφιμα , συγγνώμη που σας το λέω αλλά η υγιεινή διατροφή που επιζητείτε βρίσκεται στο αντίθετο άκρο .Προτιμήστε φρέσκα λαχανικά και φρούτα για να ενδυναμώσετε τον οργανισμό σας. Μια ακόμα παγίδα στη χορτοφαγία είναι ότι τρώγοντας γεύματα πλούσια σε φυτικές ίνες, αισθανόμαστε πλήρωση πολύ πριν προσλάβουμε τον αριθμό των θερμίδων που είναι απαραίτητες για την υγεία μας.
4.Έλλειψη μπορεί να παρουσιαστεί και στα επίπεδα σιδήρου, καθώς ο σίδηρος από φυτικές πηγές δεν απορροφάται εξίσου καλά, οπότε θα χρειαστεί αύξηση της βιταμίνης C που βοηθά στην απορρόφηση και ενδεχομένως συμπλήρωμα σιδήρου. Έλλειψη στο ασβέστιο μπορεί να παρουσιαστεί σε όσους δεν καταναλώνουν γαλακτοκομικά, αλλά μπορούν να το λάβουν από γάλα σόγιας, γάλα αμυγδάλου, αμύγδαλα, πράσινα φυλλώδη λαχανικά. Θεωρείται, μάλιστα, ότι οι χορτοφάγοι απορροφούν καλύτερα το ασβέστιο από τις τροφές, λόγω του ότι δεν λαμβάνουν κάποια οξέα του κρέατος που πρέπει να εξουδετερώσει ο οργανισμός, παίρνοντας ασβέστιο από τα κόκαλα, το οποίο στη συνέχεια περνά στα ούρα και χάνεται. Η πρωτεΐνη χρειάζεται έξυπνους συνδυασμούς, όπως φακές με ρύζι, φασολάδα με ψωμί ολικής άλεσης, αρακά με ρύζι ή ψωμί, μανιτάρια, κινόα κ.ο.κ.
Εν κατακλείδι , πριν αποφασίσετε να διαλέξετε αυτόν τον νέο τρόπο στάσης ζωής , επισκεφτείτε τον διατροφολόγο σας. Εκείνος θα σας δώσει ένα κατάλληλο πλάνο με διατροφικά μενού βασισμένα στις ανάγκες, τον χρόνο , την οικονομική δυνατότητα και την σωματική διάπλαση σας. Μην ξεχνάτε να αποφεύγετε , σε γενικές γραμμές ό,τι περιέχει λίπος και τοξίνες , σε οποιαδήποτε μορφή γεύματος. Συνιστώ την προσοχή σε όσους θέλουν να ακολουθήσουν την χορτοφαγία για τον κίνδυνο που ελλοχεύει , όσον αφορά τον συνδυασμό φαγητών και γεύσεων. Η χορτοφαγία μπορεί κάλλιστα να βελτιώσει την υγεία μας , αλλά ο λάθος χειρισμός της ,να την βλάψει ανεπανόρθωτα.
Αγίου Βαλεντίνου σήμερα , όπως και κάθε χρόνο , έτσι και φέτος κανένας αόρατος εχθρός , κανένας κακός ιός , δεν σταματάει αυτήν την γιορτή. Και γιατί να την σταματήσει; Μπορεί να μην έχουμε την δυνατότητα να βγούμε και να το γιορτάσουμε , έχουμε όμως όλα τα άλλα . Και πάνω από όλα στην εποχή των social media , έχουμε τα social media .
Πως να εξηγήσεις τι είναι η αγάπη ; Ακόμα και ο ίδιος ο Lenon μέσα από το τραγούδι “Love” , προσπάθησε να δώσει μία εξήγηση , μία παραπάνω έννοια στο τι είναι η αγάπη , μέσα από τους στοίχους
“Love is real, real is love Love is feeling, feeling love Love is wanting to be loved
Love is touch, touch is love Love is reaching, reaching love Love is asking to be loved”
Αυτή τη μέρα, λοιπόν , γιορτάζουμε τον έρωτα και την αγάπη. Που πολλοί έχουν κάνει λόγο και όλοι μας νιώσαμε και ζήσαμε .
Έρως ανίκατε μάχαν! Τι δυνατό συναίσθημα ! Έρωτας κεραυνοβόλος, έρωτας πλατωνικός , έρωτας ουσιαστικός ! Αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα το ουσιαστικός … Ο έρωτας όταν έρχεται είναι παράφορος , σε όλες του τις μορφές. Σου παίρνει τα μυαλά, το σώμα μόνιμα μουδιασμένο . Όλα είναι υπέροχα , ακόμα και όταν δεν είναι . Απίστευτο ε;!
Αγάπη! Εδώ φίλοι μου , υποκλίνομαι. Αρχή και τέλος ! Η αγάπη όλα τα μπορεί , η αγάπη όλα τα διορθώνει , η αγάπη όλα τα μαλακώνει . Η αγάπη όμως πονάει . Ένα τόσο δυνατό συναίσθημα , ναι πονάει. Τι θα ήταν άλλωστε πραγματικά ουσιαστικό αν δεν είχε και λίγο πόνο. Ο έρωτας θα έρθει , θα σε ξεμυαλίσει και όταν όλη αυτή η τρικυμία θα φύγει και τα νερά θα ηρεμήσουν, τότε μένει η αγάπη . Η ουσιαστική! Αυτή που ακόμα και το ” να προσέχεις” είναι αγάπη.
Αυτή η αγάπη , που ριζώνει , σηκώνει τοίχους γύρο σου και ασφαλίζει τον άνθρωπο σου και εσένα. Που σε κάνει να θέλεις να δημιουργήσεις και να διαιωνίσεις το είδος σου. Η αγάπη, που σε ωθεί να πονάς εσύ , για να είναι ο άνθρωπός σου καλά. Αυτή , που αν αγαπάς κάποιόν άστον να φύγει και αν είναι γραφτό θα ξαναγυρίσει…! Αυτή η αγάπη η άνευ όρων. Ανιδιοτελή !
Αγάπη σε όλες τις μορφές , ποτέ δεν είναι κακή αγάπη. Τραγούδια γράφτηκαν γι΄’αυτήν , θεατρικά έργα, ποιήματα , μουσικές . Για την αγάπη ξεκίνησαν πόλεμοι , για την αγάπη γίνονται όλα. Μα ακόμα κανείς μας δεν έχει καταλάβει το νόημα της. Ίσως , να προσπαθούμε περισσότερο από αυτό που θα έπρεπε , γιατί η ίδια είναι τόσο απλή .
Σήμερα , λοιπόν , γιορτάστε κάτι πέρα από το προφανές. Γιορτάστε την αγάπη την ίδια . Όχι μόνο για αυτόν / αυτήν που αγκαλιάζετε. Γιορτάστε ακόμα και για τις παλιές αγάπες…εκείνες που πάνε στον παράδεισο. Γιορτάστε για εσάς, γιορτάστε για τον παππού και την γιαγιά που είδατε στον δρόμο να κρατιούνται χεράκι χεράκι . Γιορτάστε , για την κάρτα που πήρε το παιδί σας από κάποιον θαυμαστή , γιορτάστε το τραγούδι που έχετε αγαπήσει , χρόνια τώρα παίζοντας ξανά και ξανά . Γιορτάστε για την στιγμή εκείνη που λατρεύετε να σας χτυπάει ο ήλιος και να σας ζεσταίνει.
Γιορτάστε , μα κάνετε το κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Ίσως έτσι καταφέρουμε να σώσουμε κάτι στην ανθρωπότητα. Ίσως έτσι , με αυτό το όπλο να μπορέσουμε να βγούμε από τον λαβύρινθο που ζούμε.
Γιορτάστε με όλη σας την ψυχή! Δεν υπάρχει πιο όμορφο, πιο ηδονικό , πιο ανεξήγητο συναίσθημα από αυτό που σε κάνει να νιώθεις το στήθος σου έτοιμο να σκάσει , να θέλεις να φωνάξεις , να γελάσεις ! Γιορτάστε για το καλό , που στο τέλος πάντα νικάει.
3 Βαλεντίνοι κι εγώ!!!
Στις 14 Φλεβάρη, όπως όλοι ξέρουμε, γιορτάζει ο φτερωτός μικρός θεός που τα βέλη του όλοι τα δοκιμάσαμε και οι εμπειρότεροι τα απολαύσαμε κι από την καλή κι από την ανάποδη… Για να δούμε τρεις τύπους αντρών και πως συμπεριφέρονται στη συγκεκριμένη γιορτή…
1. Ο ερωτοχτυπημένος σε βαριά κατάσταση Βαλεντίνος…. Ο συγκεκριμένος -να τονίσω ότι μετρά μόλις λίγους μήνες… μέρες… ώρες σχέσης ή αυτή μπορεί να βρίσκεται και στο μυαλό του και η άμεσα ενδιαφερόμενη να μην είναι ακόμη ενημερωμένη, την ημέρα αυτή πετάει στα σύννεφα και τραγουδά το “όνειρο ζω” του Χατζηγιάννη. Αφού λοιπόν ενημερώσει όλους του κολλητούς πως πρόκειται να ξαμοληθεί στην αγορά προς αναζήτηση του τέλειου δώρου που στο τέλος (τι πρωτότυπο) θα πάρει ένα αρκουδάκι και μια τούρτα καρδούλα, το ίδιο βράδυ θα οργανώσει μόνος την έκπληξη.. Φαγητό, γλυκάκι (η τούρτα που λέγαμε) χαμόγελα υπό το φως κεριών (πολλά ρεσώ μπορεί και σε σχήμα καρδούλας αν είναι μερακλής), χαμηλή ρομαντική μουσική και όλα τα συναφή…. Ο συγκεκριμένος τύπος αγαπουλίνι θα μείνει στα σύννεφα όλο το βράδυ και για κανένα εξάμηνο ακόμη…
2. Ο βολεμένος Βαλεντίνος…. Λοιπόν εδώ έχουμε πολλές υποκατηγορίες αλλά εγώ θα αναφερθώ στο σύνηθες μοντέλο.. Είναι ο πολύ κουρασμένος από τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τα βάσανα, τα παιδιά, την πεθερά, τα μπατζανάκια και πάει λέγοντας… Αυτός συνήθως αν δεν διαθέτει κάτι άλλο πικάντικο στη ζωή του την πραγματική ή στον υπολογιστή του τύπου μηνυματάκια στο fb, την ημέρα αυτή έχει νεύρα… ΝΑΙ έχει… Διότι θα γυρίσει στο σπίτι και ξέρει τι ακριβώς θα βρει… θα αντικρίσει ένα βλέμμα όλο απορία από την γυναίκα του τύπου… “καλά βρε πάλι ούτε ένα τριανταφυλλάκι δεν πρόκοψες να φέρεις;” Αργότερα θα του το πεί κιόλας για να ακούσει την γνωστή και δοκιμασμένη ατάκα, ότι όλα αυτά είναι εμπορικά τρυκ και τέτοια… Ο Βαλεντίνος θα βρεθεί αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο να κοιμηθεί στο σαλόνι που είναι και στενός ο καναπές και θα κάνει την ανακωχή του με φράσεις όπως εμάς δεν μας αγγίζουν αυτές οι γιορτές κάνοντας το σενάριο καναπές true story!!!
3. Ο κατεργάρης Βαλεντίνος… Και φυσικά μιλάμε γι αυτόν που παίζει σε αρκετά γήπεδα και στοχεύει σε υψηλά ερωτικά σκορ.. Αυτός την συγκεκριμένη μέρα λόγω του ότι δεν μπορεί να γίνει κομμάτια ο άνθρωπος.. συνήθως πάει κάπου.. Που;; Κάπου ρε παιδί μου μακριά το που δεν έχει σημασία.. φροντίζει όμως βασική λεπτομέρεια, οι Βαλεντίνες να λάβουν άνθη με καρδούλες και τέτοια.. Τώρα αν ο διάολος βάλει το ποδαράκι του και μπερδέψει ονόματα.. μμμ τότε ένα κάποιο προβληματάκι θα υπάρξει… Παρόλα αυτά εύχομαι στους ερωτευμένους έτη πολλά και σε όλους τους μοναχικούς συνιστώ άσματα του τύπου “γιατί δεν τους αντέχω ερωτευμένους κι εγώ να μην έχω” να μην ακουστούν καθόλου, ενώ συνιστώ ανεπιφύλακτα να βάλουν στη διαπασών το “περνώ και μόνος-η μου κάλά “ και να πιούν κι ένα κρασάκι παραπάνω…
Για χάρη του έχουν γραφτεί τραγούδια, ποιήματα, ραβασάκια και για τους παλαιότερους έχουν γίνει οι πιο όμορφες καντάδες. Τι είναι όμως ο έρωτας;. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι το μοναδικό συναίσθημα που έχει παιδέψει τόσο κόσμο. Το άρθρο αυτό είναι όχι μόνο για αυτούς που αύριο γιορτάζουν, αλλά και για αυτούς που ερωτεύτηκαν και δεν είχε αυτό ανταπόκριση.
Αρχικά θα μου επιτρέψετε να πω ότι στην μέρα του Βαλεντίνου δεν πιστεύω, μια μέρα που όλα τα ανθοπωλεία της χώρας περιμένουν και κάθε κοπέλα παίρνει μια σοκολάτα και ένα αρκουδάκι δώρο. Δυστυχώς, όπως πολλές άλλες γιορτές έτσι και αυτήν είναι μια καταναλωτική μέρα. Στην ουσία του άρθρου, εύχομαι όλοι σας να έχετε νιώσει αυτόν τον κόμπο στο στομάχι, το διάλλειμα που περιμέναμε στο σχολείο για να την δούμε να κάθεται με τις φίλες της ή στο πανεπιστήμιο που στο αμφιθέατρο αναζητούσαμε το βλέμμα της. Πόσες φορές σας έχει τύχει να μην μπορείτε να συγκεντρωθείτε, επειδή την σκέφτεστε συνέχεια. Πόσες φορές ένας καυγάς σας χάλασε όλη την μέρα ή αντίστοιχα μια διαφωνία σας εξόργισε και αναφωνήσατε ‘’πόσο εγωιστής ‘’. Το βράδυ που καρτερικά περιμένατε την καληνύχτα του/της. Πόσες φορές τα αγόρια γίναμε χαλί να μας πατήσουν μόνο και μόνο για να τις δούμε να χαμογελάνε. Τον έρωτα δεν μπορείς να τον καταλάβεις, ούτε να τον ορίσεις και εκεί κατά την γνώμη μου κρύβεται όλη η ουσία. Προσωπικά πιστεύω ότι όλα τα παραπάνω υποδεικνύουν ότι έχεις δαγκώσει την λαμαρίνα για τα καλά, ερωτευμένος είσαι όταν αγαπήσεις τις ατέλειες του άλλου, όταν θα είναι η πρώτη σου προτεραιότητα , όταν θα μπορέσεις να του συγχωρέσεις και τις στιγμές εκείνες που δεν ήσουν καλά και που είπες και μια κουβέντα παραπάνω και τέλος όταν θα σου ΄δώσει τον χώρο σου και τον χρόνο σου και ας μην το ζητήσεις. Βέβαια, υπάρχουν και αυτοί που σου λένε ότι ο έρωτας είναι δέσμευση και κάποιες φορές σε σκλαβώνει, ειδικά αν ξεπεράσεις το μέτρο.
Yπάρχουν περιπτώσεις που εξαιτίας του έρωτα άνθρωποι έφτασαν σε ακραίες συμπεριφορές. Για παράδειγμα, πόσες αυτοκτονίες έχουν γίνει εξαιτίας του, πόσοι άνθρωποι έχουν φτάσει στο σημείο της εμμονής και μεταξύ μας σε πόσο άβολη στιγμή έχουμε έρθει, όταν κάποιος εξομολογείται ότι είναι ερωτευμένος/μένη μαζί μας και τον απορρίπτουμε . Πόσα ποτά έχουμε πιεί ξημερώματα και πόσο σκυλάδικο έχουμε ακούσει γιατί δυστυχώς ο έρωτας σε κάνει εγωιστή και σου βγάζει όλα τα θετικά και αρνητικά σου συναισθήματα στον υπερθετικό βαθμό. Εδώ κολλάει και ο τίτλος του άρθρου, στον έρωτα παρανοείς.
Κλείνοντας, σήμερα μπορεί να είναι η μέρα των ερωτευμένων, αλλά είναι και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πάμε σε όλους τους ανθρώπους που αγαπάμε και να τους πούμε ‘’σ αγαπώ ‘’ και ας μην είναι ερωτικό , αυτό το ρήμα έχει χαθεί, γιατί το θεωρούμε αυτονόητο και ξεχνάμε ότι για κάποιους αυτό μπορεί να είναι η επιβεβαίωση, για κάποιους όμως μπορεί να είναι και η ελπίδα ή ο λόγος να χαμογελάσουν. Δεν ξέρω τι είναι έρωτας για μένα, αυτό το αφήνω σε εσάς να το ορίσετε.
Η αγάπη έρμαιο του χρόνου
Δεν έμαθε κανείς αν ο έρωτας την τύχη κυβερνάει, ή αν η τύχη τον έρωτα εκεί που θέλει τον πάει….. Μάλλον η αγάπη στα τυφλά την τύχη υπηρετεί.
Την γη όλη την περπάτησα, η αγάπη είχε μόνο αρχή … όλους τους όρκους πάτησα, πήρα τους δρόμους και όπου βγει…
Η αγάπη έρμαιο του χρόνου. Ο χρόνος κανονίζει πότε και πόσο μεγαλώνει η ζέστα της και σαν την φωτιά η αγάπη…. Που έχει μέσα της άλλη αγάπη φωτιά δική της καίγεται γίνεται στάχτη…. Όλα πεθαίνουν από τον εαυτό τους…
Μαζί, η ικανοποίηση από τις απολαύσεις της ζωής, είναι η απόλυτη επανένωση της ίδιας ενέργειας που σου έδωσε ζωή. Η ένωση δύο ψυχών που στην αιωνιότητα ψάχνουν η μια την άλλη να βρει, κάνουν την αγάπη ακόμα πιο δυνατή. Κανείς δεν είπε η αγάπη είναι εύκολη, κανείς δεν είπε ο έρωτας έχει ημερομηνία λήξης, ότι πεθαίνει εμείς δώσαμε την χαριστική βολή. Λέμε η αγάπη έχει χαθεί, γιατί εμείς την κάναμε εμπορική. Χλευάζουμε την αγάπη κάποιου άλλου γιατί φοβόμαστε ο κόσμος τι θα πει. Περάσαμε στο στάδιο που η προσωπική αγάπη έγινε κοινωνική αποδοχή. Αφήνουμε το οξυγόνο της καρδιάς μας, να λιγοστεύει, ενώ το σώμα πενθεί.
Αντικαταστήσαμε την αλήθεια με το ψέμα, για να ξαπλώσουμε δίπλα σε ένα άδειο κορμί. Ο έρωτας περνάει από το στομάχι, αλλά μπερδέψαμε την ψυχική ικανοποίηση με την σαρκική.
Η αγάπη, ο έρωτας είναι οι μοναδικοί συντελεστές στην εξίσωση της ύπαρξης μας που μας κρατάει ζωντανούς. Είναι οι χημικές αντιδράσεις χάρη στις οποίες λεγόμαστε άνθρωποι.
Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, προσβάλουμε συναισθήματα και τα βάζουμε στον πάγο, μην τυχόν και δει κανείς πόσο τα έχουμε ανάγκη. Περιμένουμε την μία μέρα του χρόνου να δείξουμε ότι αγαπάμε, ανοίγουμε το κουτί της Πανδώρας, σαν τον σάκο του Άγιου Βασίλη και προσποιούμαστε ότι κάναμε το καθήκον μας. Χάσαμε την επαφή με τα ίδια μας τα συναισθήματα, με τον ίδιο μας τον εαυτό, από φόβο μην πληγωθούμε.
Η αγάπη είναι όνειρο που το ζούμε με μάτια ανοιχτά, είναι το χαμόγελο που σου δίνει ζωή, που σου φτιάχνει την ημέρα, σε κάνει να νιώθεις σαν τον Ηρακλή, που κανένα εμπόδιο δεν είναι αρκετά δυνατό ώστε να σε κάνει να πεις δεν μπορώ. Η αγάπη είναι υγεία, σωματική και ψυχική. Τα παιδιά είναι τα μόνα όντα που δεν καταλαβαίνουν την σημασία της αγάπης, και όμως εκείνα αγαπάνε πιο πολύ. Δεν βάζουν όρια σε αυτό που νιώθουν και ανταποκρίνονται σε αυτήν με την μεγαλύτερη δυνατή πρακτική. Καταλαβαίνουν ότι αυτό που νιώθουν, είναι αυτό που τους κάνει να θέλουν πιο πολύ. Για αυτό και όλα τα ερωτευμένα πρόσωπα είναι σαν μικρού παιδιού, γιατί η κακία και ο φόβος έχουν εξαλειφτεί. Η αγάπη είναι φως, είναι ελπίδα, είναι ζωή. Η αγάπη θέλει χρόνο, δώστε χρόνο στον εαυτό σας, γιατί η αγάπη παραμονεύει σε κάθε γωνία και στιγμή… δείξτε κάθε μέρα την αγάπη σας, και ότι καλύτερο σύντομα θα΄ρθει.
Να μην γίνω ποτέ έτσι , είπα εκείνο το βράδυ στον εαυτό μου χωρίς να τον καθησυχάζω…Στη ζωή μαθαίνεις κολύμπι αφότου πρώτα πνιγείς σε κουταλιές από νερό. Χρειάζεσαι προσωπικό χρόνο , να επενδύσεις στο ξεκαθάρισμα σου , κι εσύ αφήνεις τον καθένα να εισβάλει με το έτσι θέλω στη ζωή σου , να προγραμματίζει και να ξεδιαλύνει σκέψη σου.Γεμίζεις με ακόμη περισσότερη νευρικότητα , τοξικότητα , άγχος – τα απλά μοιάζουν σύνθετα. Μα έλα που σου διαφεύγει πως “Σε ό,τι δίνεις την ενέργεια σου σε εξουσιάζει πνευματικά.”
Οι άνθρωποι που μας βγάζουν έναν εαυτό γεμάτο αναποδιές , στήνουν ενέδρες και εμπόδια , μας τροφοδοτούν με το πνευματικό , επικριτικό δηλητήριο τους και πυροδοτούν τις μεγαλύτερες εκρήξεις μας , δεν έχουν καμία θέση στη ζωή μας κι αυτό το γνωρίζουμε κι ας αρνούμαστε να το χωνέψουμε.
Όλα τα πράγματα έχουν μια λύση , αλλά και σε κάθε λύση μπορεί κανείς να φτάσει με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Γεγονός που απαιτεί σεβασμό προς κάθε άποψη και όχι επιβολή της μιας , ως μοναδικής αυθεντίας.
Από πού κλείνουν οι γνώμες των άλλων είπαμε; Για ποιό λόγο μας επηρεάζουν τόσο και μας γκρεμίζουν ψυχικά είπαμε;
Ο καθένας πορεύεται αλλιώς , θέτει προτεραιότητες και στόχους που αφορούν την εξέλιξη του , έχει τις δικές του προτιμήσεις και τον τρόπο σκέψης του, το πρόγραμμα και την κοσμοθεωρία του βρε αδερφέ. Κι όμως συχνά ξεχνά από που ξεκίνησε και που θέλει να φτάσει, παίρνει τοις μετρητοίς τα επικριτικά σχόλια και αφομοιώνει τα θέλω των άλλων με αποτέλεσμα να αποπροσανατολίζεται από την αυτοεκτίμηση του και να νιώθει ευάλωτο θύμα απέναντι στους άλλους.
Επιλέγουμε να κρατάμε δίπλα μας ρουφήχτρες ενέργειας και συναισθημάτων του ελέους και απομακρύνουμε όσους μας στηρίζουν . Η ζωή δεν μας ήρθε με οδηγίες χρήσης , είναι μια συνειδητή σύνθεση των επιλογών μας , επιδέχεται τα λάθη μας αλλά και τις βελτιώσεις αυτών. Όταν λοιπόν διαρκώς πατάμε τα όρια και τις προτεραιότητες μας , απεκδυόμαστε κάθε υπαιτιότητα που μας αποδίδεται , παρατάμε τον εαυτό μας και την ψυχική ηρεμία μας … γιατί παραπονιόμαστε πως φταίνε οι άλλοι ; Η ευθύνη ποτό βαρύ , δεν το σηκώνουν όλοι , υπό την επήρεια του παραφρονούν , συνεπώς επιλέγουν τη νηφαλιότητα για να μπορούν να καλύψουν τάχα τις ενοχές τους .
Πάντα για άλλα μιλάμε , πάντα για άλλους μιλάμε , υπεκφεύγουμε και ξεγλιστράμε αριστοτεχνικά τη στιγμή που πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και να δηλώσουμε παρόντες στη ζωή μας, το βάζουμε στα πόδια σαν απλοί περαστικοί ενώ μας δόθηκε ο ρόλος του πρωταγωνιστή.
