Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές. Για όλες μας τις σκέψεις, πάντα υπάρχουν πολλά ΑΝ. Σκεφτόμαστε και ξανά σκεφτόμαστε πολλές φορές κάτι πριν αποφασίσουμε για τον τελικό ορισμό για εκείνο το ΑΝ που μας ταλαιπωρεί. Εννοείται φυσικά πως ούτε τότε δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι, αλλά τουλάχιστον μοιάζει να είναι η πιο σωστή και λογική απόφαση για την δεδομένη στιγμή. Πολλές φορές αν το καλοσκεφτούμε η ζωή θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα σκάκι. Η κάθε πιθανή κίνηση έχει και τις ανάλογες συνέπειες. Που σημαίνει ότι στην απόφαση που παίρνουμε έχει ήδη προκαθορίσει τι ή ποιος θα θυσιαστεί, για να φανεί σωστή η επιλογή.
Ο τρόπος που κυλάει ο χρόνος και η έννοια του, στην δική μας αντίληψη μπορεί να οριστεί μόνο και μόνο από αυτά που είναι στο δικό μας χέρι. Οι εξωτερικοί παράγοντες όμως είναι εκείνοι που μεγαλοποιούν ακόμα περισσότερο το ΑΝ σε κάθε σκέψη. Και επειδή είτε μας αρέσει είτε όχι δεν μπορούμε να δούμε ή να προβλέψουμε το μέλλον, όλα τα ΑΝ αφορούν πάντα το τώρα. Ως άνθρωποι γνωρίζουμε ότι όλα γύρο μας βασίζονται στα αισθήματα, εκείνα είναι που μας κάνουν αυτό που είμαστε. Οπότε και όλα μας τα ΑΝ λειτουργούν βάση συναισθημάτων.
Όπως όλα στην ζωή, ακόμα και η ζωή είναι θέμα στιγμής. Την μια στιγμή μπορεί να γελάς και μια μόνο κουβέντα χρειάζεται να σου κοπεί το γέλιο. Που σημαίνει ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει σε κάθε της στιγμή ανάλογα και με το ΑΝ που διαλέξαμε. Αυτό που δεν γνωρίζουμε και απλά υποθέτουμε ακόμα, είναι αν ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες έχει σημασία όντως το ΑΝ ή οι άνθρωποι με τους οποίους είσαι προορισμένος να ζήσεις. Σε μια πρόσφατη ταινία που είδα, όσα διαφορετικά ΑΝ και αν ζούσαμε ο βασικός μας χαρακτήρας πάντα είναι ίδιος και καταλήγουμε πάντα με τους ίδιους ανθρώπους. Φυσικά όλα αυτά υπό διαφορετικές συνθήκες και τρόπους ζωής, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο.
Όπως λέμε δεν έχει σημασία ο προορισμός, αλλά το ταξίδι. Το ενδιάμεσο μεταξύ αρχή και τέλους είναι εκείνο που μας δείχνει αυτό που είμαστε ή αυτό που γινόμαστε. Και η ειρωνεία είναι ότι η ζωή, δεν μας γυρνάει μπούμερανγκ το αποτέλεσμα αλλά τις ενδιάμεσες πράξεις. Σίγουρα η ειλικρίνεια με τον εαυτό μας θα μας περιόριζε σε λιγότερα Αν κάθε φορά και με περισσότερες πιθανότητες το αν που θα διαλέγαμε να είναι πιο κοντά στην δική μας αλήθεια. Η ανασφάλεια του ΑΝ είναι εκείνη που πολλές φορές δεν μας αφήνει να δούμε ή να ρισκάρουμε για αυτό που ποθούμε όντως. Το over thinking ούτως ή άλλως δεν συνίσταται γιατί εκεί είναι που χάνουμε και την ουσία. Το ΑΝ στην ζωή μας θα έπρεπε να λειτουργεί ως συνήγορος και όχι να μας δυσκολεύει περισσότερο στην επεξεργασία και κατανόηση των καταστάσεων.
Έχουμε μάθει να αναλύουμε τα πράγματα και αυτό δεν είναι κακό, αλλά σε σημείο μέχρι που απλά μας επιτρέπει να πάρουμε αποφάσεις, και όχι να αποθαρρύνουμε τους εαυτούς μας. Αν το ένα, Αν το άλλο είναι απλά εκδοχές ότι πάντα έχουμε επιλογές σε οποιοδήποτε μονοπάτι και αν βρισκόμαστε, είτε να γυρίσουμε πίσω αν πήραμε λάθος στροφή, είτε να συνεχίσουμε αν είμαστε στον σωστό δρόμο.
Ο εγωισμός ορίζεται ως η τάση του ανθρώπου να επικεντρώνεται στο προσωπικό συμφέρον του, παραμερίζοντας το κοινωνικό. Αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα πολλών ανθρώπων, οι οποίοι, στην προσπάθεια να προστατέψουν τους εαυτούς τους και την αξιοπρέπειά τους, επιλέγουν να προάγουν την προσωπική ευημερία τους αδιαφορώντας για τα συναισθήματα των άλλων.
Αρκετές φορές, όμως, ο εγωισμός μας εμποδίζει να δούμε «καθαρά», σαν να μας έχουν επιβληθεί παρωπίδες. Μας «τυφλώνει», καθώς εμείς μπορεί να θεωρούμε πως έχουμε απόλυτο δίκιο σε έναν διαπληκτισμό, για παράδειγμα, αλλά η πραγματικότητα να διαφέρει. Όσο σκεφτόμαστε εγωιστικά, είναι δύσκολο να αντιληφθούμε το λάθος μας. Ακόμα κι όταν κοντινά μας άτομα μας το επισημαίνουν, εξακολουθούμε να μένουμε πιστοί στη δική μας οπτική.
Η προαναφερθείσα κατάσταση είναι δυνατόν να επιφέρει πληθώρα αρνητικών αποτελεσμάτων, με την προϋπόθεση πάντοτε πως ο εγωισμός μας είναι πράγματι αναίτιος. Τα αποτελέσματα αυτά επηρεάζουν τις κοινωνικές συναναστροφές μας και μπορεί να οδηγήσουν σε φιλονικία ή ακόμα και σε διακοπή σχέσεων και επαφών. Είναι πιθανό, δηλαδή, να εμμένουμε σε μεγάλο βαθμό σε μία λανθασμένη οπτική και εξαιτίας αυτής της εμμονής να αδυνατούμε να κατανοήσουμε πως η συμπεριφορά μας όχι μόνο μας απομακρύνει από τον κοινωνικό μας περίγυρο αλλά και μας απομονώνει. Όταν η εγωιστική συμπεριφορά εμφανίζεται επανειλημμένα, είναι πολύ δύσκολο να διαπιστωθεί από το άτομο που την εκδηλώνει αλλά και να ξεπεραστεί από το άτομο που την δέχεται, με αποτέλεσμα να χάνεται η επικοινωνία και κατά προέκταση, η ανθρώπινη σχέση.
Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε έγκαιρα πως ο εγωισμός μας σε μία συγκεκριμένη κατάσταση είναι αχρείαστος; Αρχικά, θα βοηθούσε πολύ να απομακρυνθούμε για ένα εύλογο χρονικό διάστημα από το γεγονός που μας οδήγησε σε αυτή την στάση, ώστε να το εξετάσουμε ως τρίτος παρατηρητής, να το δούμε δηλαδή όσο πιο αντικειμενικά γίνεται. Εν συνεχεία, θεωρείται σημαντικό να αναλογιστούμε αν το άτομο που έχουμε απέναντί μας αξίζει μία εγωιστική συμπεριφορά. Με άλλα λόγια, αν αξίζει να χάσουμε το συγκεκριμένο άτομο για να «θρέψουμε» το εγώ μας ή αν η ύπαρξή του στη ζωή μας είναι πολύτιμη και υπερβαίνει την ανάγκη εκδήλωσης εγωιστικής συμπεριφοράς. Εφόσον καταλάβουμε πως θέλουμε το άτομο να παραμείνει στην καθημερινότητά μας, τότε, όσο δύσκολο κι αν είναι, οφείλουμε να αποβάλλουμε κάθε ίχνος άσκοπου εγωισμού και να επιδιώξουμε την επικοινωνία.
Η κοινωνική ζωή θα ήταν ευκολότερη και πιο ευχάριστη αν καταφέρναμε όλοι να συνειδητοποιήσουμε πότε ο εγωισμός είναι αναγκαίος και πότε όχι. Θα μπορούσαμε να επικοινωνούμε με τους ανθρώπους που πραγματικά μας ενδιαφέρουν, χωρίς να τοποθετούμε ανύπαρκτα εμπόδια στο μυαλό μας. Με αυτόν τον τρόπο, οι κοινωνικές σχέσεις δεν θα χάνονταν λόγω λανθασμένης αντίληψης, αλλά θα εξακολουθούσαν να υπάρχουν και να εξελίσσονται.
Έρημος, καυτός αέρας και η κοιλάδα του ουρανού. Ο μονόδρομος της λήθης και η γέννηση του stoner η desert rock στα βάθη της Καλιφόρνια , με τους πατέρες του είδους Kyuss και Sleep από τα τέλη του ’80 να ορίζονται ως η μοντέρνα αρχή ενός κύματος που ξεσηκώθηκε και έφτασε μέχρι και την Ελλάδα.
Γι’αυτούς που δεν γνωρίζουν το stoner rock συνδυάζει τα στοιχεία της μεταλ μουσικής με αυτά του ψυχεδελικού ροκ. Επίσης πολλές φορές παρατηρείται η θεματική παρουσία της κάνναβης ως μέσο έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες της σκηνής.
Στην χώρα μας αν και παρέμεινε για αρκετά χρόνια ως underground μουσική με λίγους σχετικά οπαδούς, τα τελευταία δέκα χρόνια έγινε γνωστή σε μεγάλο εύρος και στο εξωτερικό καθώς δεν είναι και λίγα τα συγκροτήματα που προέρχονται από την Ελλάδα. Ας δούμε παρακάτω λοιπόν τις μπάντες που ξεχώρισαν και αγαπήθηκαν από ντόπιο και ξένο κόσμο!
Από πολλούς συγκαταλέγονται ως οι πρώτοι που έφεραν το είδος στην Ελλάδα το 1989, οι Nightstalker κατάφεραν να γίνουν ορόσημο στο ευρύ κοινό με κυκλοφορίες όπως το “Use”, “Just a Burn” και “Dead Rock Commandos”. Μέσα από ατελείωτα live γεμάτα ενέργεια, βρώμικο ήχο που θα ζήλευαν πολλοί και πάνω απ’όλα αλητεία, προετοίμασαν το έδαφος για επερχόμενους ημίθεους σε μια από τις δημοφιλέστερες σκηνές μουσικής που ανθίζει στην χώρα μας.
Planet of Zeus
Σεξ και Βία στον Πλανήτη Δία, οδηγώ και πατάω πεζούς γιατί ακούω Planet of Zeusείναι ένα (και ίσως το πιο πετυχημένο) από τα πολλά συνθήματα που ξεπήδησαν από την δημοφιλία αυτής της παρέας από την Αθήνα. Με την πρώτη επίσημη κυκλοφορία το 2008 με το “Eleven the Hard Way” σημείωσαν ανοδική σταθερή πορεία συνδυάζοντας καθαρό stoner rock με επιρροές από blues μέχρι και sludge. Διαμάντια όπως το “Leftovers”, “Macho Libre” και “ Them Nights” αγαπήθηκαν από το κοινό με την φήμη τους να τους εκτοξεύει σε μεγάλα underground φεστιβάλ της Ευρώπης δημιουργώντας οπαδούς από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη μέχρι και την Ισπανία και την Γερμανία.
1000mods
Κόκκινο βανάκι, καουμπόικες μπότες και μπύρες. Τα μαγικά αυτά συστατικά είναι ίσως η πετυχημένη συνταγή των χιλλιομοδίων που συνθέτουν την εικόνα αυτού του πολύ αγαπητού γκρούπ από το Χιλιομόδι της Κορινθίας. Με την πιο πρόσφατη κυκλοφορία του “Youth of Dissent” αλλά και το ορόσημο “Super Van Vacation” που σηματοδότησε την αρχή τους, τα παιδιά που όλοι μας αποθεώσαμε σε συναυλίες και ακούγαμε κομμάτια τους στο αυτοκίνητο φαίνεται ότι είναι προορισμένοι για μεγάλα πράγματα στον χώρο της μουσικής.
Naxatras
Τους συγκεκριμένους είχα την τύχη να τους δω σε μία από τις πρώτες τους live εμφανίσεις στην Θεσσαλονίκη απ’όπου και προέρχονται τα παλικάρια. Σε αντίθεση με τους παραπάνω συγκροτήματα οι Naxatras έχουν ως κύριο άξονα το ψυχεδελικό ροκ με επιρροές stoner και jazz. Το πρώτο τους ομότιτλο άλμπουμ τράβηξε την προσοχή όλων εκείνη την περίοδο και μας ταξίδεψε με το χαλαρωτικό και εξωγήινο ήχο του. Η τρίτη τους και η πιο πρόσφατη κυκλοφορία με τίτλο “ III ” τους εγκαθίδρυσε σε ένα από τα μεγάλα ονόματα της σκηνής κερδίζοντας τον σεβασμό του κοινού και μας κάνει να αδημονούμε για την συνέχεια.
Villagers of Ioannina City
Ίσως το πιο πειραματικό συγκρότημα που πέρασε από τα μέρη μας, αυτοί οι γίγαντες σχηματίστηκαν το 2007 και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο “Riza”. O ήχος τους είναι το πάντρεμα της stoner rock με την ηπειρώτικη παραδοσιακή μουσική. Βάλε και λίγο κλαρίνο μέσα και λίγο groove, το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον επικό. Αποθεώνονται στις live εμφανίσεις και ξεσηκώνουν κόσμο και κοσμάκη. Εξάλλου με ύμνους όπως το “Zvara” και τα “Karakolia” δεν είναι να απορεί κανείς.
Με όλα τα παραπάνω τρανά παραδείγματα ταλέντων και πιστό κοινό που όλο και μεγαλώνει η stoner rock ήρθε για να μείνει τόσο στην Ελλάδα όσο και έξω. Μας δείχνει την άλλη πλευρά του νομίσματος. Την βρώμικη, αυτήν που πέφτει στην λάσπη και ξανασηκώνεται με ένστικτο. Αυτήν που μας ταξιδεύει στα εξώφυλλα των άλμπουμ που αγαπάμε και μας κάνει να διψάμε για περισσότερο. Αυτό καταφέρνουν και οι καλλιτέχνες και μουσικοί που μας χαρίσανε ατελείωτες στιγμές headbanging και μας υπενθυμίζουν με κάθε κυκλοφορία τους: ότι μας αρέσει.
Η ζωή είναι αυτή που είναι, και εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλοι βρίσκουν πιο εύκολα τον δρόμο τους, άλλοι με πιο αργό και με σταθερό βήμα, άλλοι μπορεί και ποτέ. Πολλοί λένε ότι η ζωή είναι πολύ άδικη. Ναι δεν μπορούμε να πούμε το αντίθετο ακριβώς, μπορούμε όμως να εναντιωθούμε σε αυτό το στερεότυπο μόλις αντιληφθούμε ότι όλα προέρχονται από τις δικές μας αποφάσεις και πράξεις.
Ναι πολλές φορές τα φαινόμενα δεν μας φαίνονται τόσο λογικά, και δικαιολογημένα σε εκείνο το σημείο να πούμε η ζωή είναι άδικη. Συ λογιζόμενοι όμως των πράξεων μας, μπορούμε να δούμε πως εμείς η ίδιοι κατευθύναμε τις καταστάσεις έτσι ώστε να πάρουν την τροπή που πήραν. Όλη η ζωή είναι ένας αλυσιδωτός κύκλος . Όλες οι σκέψεις, ανεξαρτήτου χρονικής περιόδου που βγήκαν στην επιφάνεια, επηρεάζουν την ζωή σε κάθε βήμα. Οπότε πέραν του γεγονός ότι πρέπει να προσέχουμε τι σκεφτόμαστε, πρέπει να έχουμε υπόψη ότι δεν ξέρουμε με ακρίβεια πότε θα υλοποιηθεί η κάθε σκέψη και πως θα επηρεάσει την δεδομένη στιγμή, και κυρίως και τους ανθρώπους γύρο μας. Επομένως μέσα σε όλη αυτήν την διαδικασία πρέπει να είμαστε σίγουροι για το ποιοι είμαστε, ποιες είναι οι δυνατότητες μας, και να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.
Αν και θεωρείται σχετικά αυτονόητο να έχει κάποιος εμπιστοσύνη στον εαυτό του, δεν είναι τελικά τόσο εύκολο, μιας και ποτέ δεν φτάνουμε σε σημείο να έχουμε πλήρη εικόνα για το ποιοι είμαστε. Και αυτό επίσης είναι σχεδόν αποδεκτό γιατί περνάμε όλη μας την ζωή ανακαλύπτοντας κάθε μέρα καινούργιες πτυχές του εαυτού μας. Η ζωή, η καθημερινότητα σε κάθε ηλικία είναι διαφορετική, οπότε, και το σώμα και το μυαλό ενσωματώνονται σε όλες τις αλλαγές, οι οποίες προφανώς όμως, επιφέρουν αλλαγές και σε εμάς τους ίδιους, στην αντίληψή μας δηλαδή. Για να είμαστε συντονισμένοι όμως με όλα τα παραπάνω χρειάζεται να γνωρίζουμε τα βασικά μας χαρακτηριστικά, να έχουμε βρει το νόημα μας, ώστε να μπορέσουμε να βγούμε νικητές, και μόνο τότε θα δούμε ότι τελικά η ζωή δεν είναι άδικη, και ότι απλά εμείς την κάνουμε έτσι.
Όπως όλοι γνωρίζουμε, αν δεν προσπαθήσουμε εμείς για εμάς, κανείς άλλος δεν θα το κάνει, όπως επίσης, ότι κάνεις μόνος είναι καλύτερα. Αυτό δεν δηλώνει εγωμανία, ούτε καμιά εγωιστική συμπεριφορά, απλώς είναι το μοναδικό μονοπάτι στο να ανακαλύψει κανείς τα όρια του, για το τι είναι ικανός. Ναι σίγουρα κατά βάση γνωρίζουμε ότι εν τέλει όλοι κοιτάνε πρώτα την πάρτι τους και μετά τους υπόλοιπους. Δεν είναι κατακριτέο εντελώς όμως, γιατί σε αυτήν την εκδοχή βρίσκονται και εκείνοι που έχουν την επίγνωση των πραγμάτων, ότι για να μπορεί κανείς να βοηθήσει τον συνάνθρωπο, πρέπει πρώτα να είναι οι ίδιοι καλά. Όταν κάποιος εμπιστεύεται τον εαυτό του και γνωρίζει τους σκοπούς του, οι οποίοι δεν περιέχουν καμία πρόσθεση στο να βλάψουν κανέναν, τότε δεν φοβάται τίποτα και κανέναν, γιατί θα νιώθει σαν να έχει συγχρονιστεί σώματι και ψυχή με οτιδήποτε τον περιβάλλει.
Όπως γνωρίζουμε επίσης δεν είναι όλα τελείως στο χέρι μας, υπάρχουν και οι εξωτερικοί παράγοντες στους οποίους δεν έχουμε τον έλεγχο, εδώ όμως έρχεται το κάρμα, που είναι πάντα παρών, και είναι εκείνο που μας σώζει από κάθε είδους δολοπλοκία και μορφή χειραγώγησης από τρίτους, που θέλουν να πιστεύουν ότι το θύμα τους είναι απλά ένας αφελής άνθρωπος. Έχει διαφορά ο αφελής άνθρωπος, με τον καλοπροαίρετο. Μπορεί να βρήκαμε τρόπους να κρυβόμαστε από τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από εμάς τους ίδιους. Αυτός που θα είναι πανταχού παρών είναι ο εαυτός μας και κανείς άλλος.
Το να κατανοούμε την ψυχή μας, τον εαυτό μας και να είμαστε εκεί για αυτόν, είναι το μόνο, που θα μας κάνει την ζωή πιο εύκολα κατανοητή και ευχάριστη μιας και κανείς άλλος δεν μπορεί να περπατήσει στα δικά σου παπούτσια.
Όλοι κατά βάση ψάχνουμε ή ονειρευόμαστε έναν άνθρωπο που είναι πάντα διαθέσιμος να μας πει μια όμορφη κουβέντα. Καθώς ανατέλλει και ξεπροβάλλουν οι πρώτες ακτίνες φωτός και αδυνατούμε να αφήσουμε τα ζεστά σκεπάσματα, το μόνο και σίγουρο που θα μας φτιάξει την διάθεση ή καλύτερα, που θα μας δώσει την ώθηση να ξεκινήσουμε την μέρα μας με λιγότερη γκρίνια, είναι εκείνη η μαγική λέξη που θα αντηχήσει στα αυτιά μας σαν το απαραίτητο ναρκωτικό για την αυτοσυντήρηση μας.
Οι λέξεις είναι ο πιο άμεσος τρόπος επικοινωνίας που έχει αναπτύξει μέχρι τώρα ο άνθρωπος, ή τουλάχιστον ο πιο κοινός για όλη την ανθρωπότητα. Όπως τις σκέψεις μας, τις συμπεριφορές μας, έτσι και τις λέξεις τις έχουμε κατατάξει σε κατηγορίες, καλές και κακές. Όπως επίσης και ανάλογα με τις περιστάσεις, ποιες είναι κατάλληλες και ποιες όχι. Σε όλη την διάρκεια της ζωής μας μαθαίνουμε λέξεις, εμπλουτίζουμε το λεξιλόγιο μας μιας και οι ανάγκες μας διαφοροποιούνται σε κάθε στάδιο της ζωής μας. Ωστόσο τα φαινόμενα πολλές φορές απατούν από την στιγμή που πολλοί έμαθαν να παίζουν με τις λέξεις, το λεγόμενο (mind game) με αποτέλεσμα να σε αποπλανούν με τις σωστές λέξεις την κατάλληλη στιγμή.
Ένας φίλος μία μέρα μου παρομοίασε την ζωή με ένα νόμισμα, μιας και δυσκολεύομαι να αποδεχτώ τις τόσες μεγάλες αντιφάσεις μεταξύ των πραγμάτων. Μήπως τελικά εμείς οι ίδιοι έχουμε χτίσει αυτόν τον παράλογο τρόπο σκέψης, γιατί πολύ απλά προτιμάμε την παραπλάνηση, και ας μας δίνει μια προσωρινή ευτυχία. Μπορεί να μην είμαστε πάντα σε θέση να διακρίνουμε εκείνους που παίζουν με το μυαλό μας, αλλά έστω ένα ερωτηματικό θα έπρεπε να υπάρχει. Σε τέτοιες καταστάσεις δεν τίθεται θέμα αισιοδοξίας ή απαισιοδοξίας, τόσο όσο αν επικρατεί η λογική περισσότερο ή το συναίσθημα. Στις οποιεσδήποτε συναναστροφές μας όλοι λειτουργούμε και με τα δύο εργαλεία που έχουμε σαν άνθρωποι, φυσικά ανάλογα με το αποτέλεσμα που θέλει ο καθένας να έχει.
Σε αυτό το σημείο όμως η ερώτηση που προκύπτει είναι, ποιο είναι τελικά το νόημα των λέξεων όταν για κάποιους είναι απλά λέξεις???
Το παιχνίδι με τις λέξεις όπως το λέει άλλωστε και η λέξη είναι ένα παιχνίδι, και όπως όλα τα παιχνίδια, μεταφορικά και μη, αποσκοπούν στο κέρδος. Προφανώς όλοι κάτι θέλουν να κερδίσουν , η ειρωνεία όμως είναι ότι ακόμη και αυτοί που έχουν τελειοποιήσει αυτήν την διαδικασία, ακόμη και για εκείνους η νίκη είναι προσωρινή, άλλοτε μπορεί και στιγμιαία. Προσπαθούμε με νύχια και με δόντια σε όλη μας την ζωή να σταθεροποιήσουμε οτιδήποτε πιστεύουμε ότι θα εξυπηρετήσει περισσότερο την ευημερία μας, άλλοι ικανοποιούνται με ελάχιστα, άλλοι ούτε απόγονοι του Ωνάση να ήταν δεν τους είναι αρκετά. Οπότε για εκείνους οι λέξεις δεν έχουν καμία αξία, ή τουλάχιστον καμία συναισθηματική αξία.
Ολόκληρη η ύπαρξη μας στηρίζεται στις λέξεις. Οι λέξεις είναι η κινητήρια δύναμη μας να συνεχίσουμε στο αύριο, να ονειρευόμαστε το αύριο και περισσότερο από όλα, μέσω των λέξεων το χτίσουμε το αύριο. Τουλάχιστον για τους περισσότερους ανθρώπους οι λέξεις δεν είναι απλά μια κενή ηχώ γεμάτη ψέμα και απάθεια, όπως πλέον έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε απομακρύνοντας μας από τους συνανθρώπους μας από φόβο μην πληγωθούμε από τα ατελείωτα αραδιασμένα ψέματα που έχουμε συνηθίσει πλέον να ακούμε κάθε μέρα. Πλέον θα βρίσκεται άνθρωπος να μας λέει αλήθειες, λέξεις με νόημα και κυρίως λέξεις που θα πιστεύει και ο ίδιος , και εμείς θα δυσκολευτούμε να πιστέψουμε.
Η Κριτική του καθαρού λόγου είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της νεότερης ευρωπαϊκής φιλοσοφίας.
Ο Kant αρχίζει με περιγραφή της θέσης του ανθρώπινου λόγου, που δεν δύναται να αποφύγει τα ερωτήματα που του υπαγορεύει η ίδια του η φύση, τα οποία, όμως, στον χώρο της εμπειρίας παραμένουν αναπάντητα. Απεναντίας, γίνεται απόπειρα να δοθούν απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, όταν ο λόγος αναζητεί πίσω από την πολλαπλότητα των εμπειρικών δεδομένων τη συνάφειά τους προσφεύγοντας σε γενικές, θεμελιώδεις αρχές.
Η προσφυγή στις αρχές αυτές οδηγεί τον λόγο σε αντιφάσεις. Αφενός, ο λόγος αποδεικνύει πως ο κόσμος έχει αρχή στον χρόνο, υπάρχει θεός, η βούληση είναι ελεύθερη και η ψυχή αθάνατη, και αφετέρου αποδεικνύει τις ακριβώς αντίθετες θέσεις. Το γνωστικό αυτό εγχείρημα ονομάζεται Μεταφυσική.
Σύμφωνα με τον φιλόσοφο, η Μεταφυσική συναπαρτίζει μία φυσική καταβολή του ανθρώπου. Ο ανθρώπινος λόγος ωθείται από μία εσωτερική ανάγκη να θέτει μεταφυσικά ερωτήματα, δίχως απαντήσεις, αφού υπερβαίνουν τις δυνατότητές του.
ΚΑΝΤΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Η καντιανή επανάσταση του τρόπου του σκέπτεσθαι στοχεύει στην απελευθέρωση του ανθρώπου από την οπτική του κοινού νου, από τον δογματικό ρεαλισμό. Η θέση του δογματικού ρεαλισμού έγκειται στη γνώση των πραγμάτων ως καθαυτά, ανεξάρτητα από τον άνθρωπο, κάτι που καθιστά κατά τον Kant ακατανόητη τη σχέση υποκειμένου και αντικειμένου. Ο ίδιος περιορίζει τη γνώση στα φαινόμενα, και έρχεται σε αντιδιαστολή με τον Πλάτωνα.
Επομένως, πρόκειται για φαινόμενα στο μέτρο που συγκροτούνται από τις κατηγορίες της νόησης. Ο κριτικός λόγος αυτοπεριορίζεται, διότι δεν γνωρίζει το απόλυτο, αλλά εν γένει τους υπερβατολογικούς όρους της εμπειρίας. Άλλωστε, «από τα πράγματα γνωρίζει a priori μονάχα εκείνο που έκαστος άνθρωπος θέτει εντός αυτών».
Το έργο της κριτικής φιλοσοφίας επαναδιατυπώνεται από τον Kant ως προς το πώς είναι αντικειμενικά έγκυρες οι συνθετικές κρίσεις a priori. Αρχίζει τη διερεύνηση του προβλήματος πραγματοποιώντας μία διάκριση μεταξύ δύο ειδών γνώσης, την καθαρή a priori και την εμπειρική a posteriori.
Συνεχίζει προτείνοντας δύο δυνάμει κριτήρια διάκρισης της a priori γνώσης. Το πρώτο είναι αρνητικό, όπου η γνώση δεν εξαρτάται από την εμπειρία. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνει τις καθαρές έννοιες του νου, τις καθαρές εποπτείες του χώρου και του χρόνου, και τις καθαρές κρίσεις a priori. Το δεύτερο κριτήριο είναι θετικό, όπου μία κρίση είναι a priori, αν είναι αναγκαία και καθολική.
ΣΗΜΑΣΙΑ Α priori κατά λέξη σημαίνει από πριν. Η ιδιότητα αυτή αποδίδεται, όταν ένα πράγμα προϋπάρχει στην ανθρώπινη νόηση ως όρος για απόκτηση οποιασδήποτε εμπειρικής γνώσης. Κατά τον Καντ ορίζονται ως a priori γνώσεις οι ανεξάρτητες από κάθε εμπειρία.
Φωτογραφία: ένα θεραπευτικό κλικ για ψυχική ευεξία
Ο φωτογράφος Edward Steichen χαρακτήρισε τη φωτογραφία σαν μια «μεγάλη δύναμη για να εξηγήσει τον άνθρωπο στον άνθρωπο».
Όλοι κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ζωής μας θα έχουμε τραβήξει μια φωτογραφία ή θα έχουμε πρόσβαση σε κάμερα. Οι νέοι συνηθίζουν να καταγράφουν καθημερινά γεγονότα με το κινητό και να κοινοποιούν βίντεο στο YouTube και σε άλλα κοινωνικά δίκτυα. Η φωτογραφία μπορεί να αρέσει τόσο σε εφήβους, όσο και σε ηλικιωμένους, καθιστώντας την ιδανική δραστηριότητα για όλες τις ηλικίες. Ταυτόχρονα, η διάδοση των κινητών με κάμερα, οι οικονομικές ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την έχουν κάνει μία από τις πιο προσιτές και δημοφιλείς μορφές έκφρασης που διατίθενται στο ευρύ κοινό. Αποτελεί άμεσο και προσβάσιμο μέσο, καθώς δεν απαιτείται κάποια συγκεκριμένη δεξιότητα ή τεχνογνωσία για την αποτύπωση μιας εικόνας.
Η χρήση της φωτογραφίας για θεραπευτικούς σκοπούς
Σήμερα, πέραν της επαγγελματικής και καλλιτεχνικής φωτογραφίας, αρκετοί από εμάς τείνουν να συσχετίζουν τη φωτογραφία με τις καλοκαιρινές τους διακοπές, με εικόνες σε βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά. Ωστόσο, η φωτογραφία δεν είναι μια απλή καταγραφή εικόνων. Πράγματι, εάν αναλογιστούμε πώς οι φωτογραφίες μάς συντροφεύουν κατά τη διάρκεια της ζωής μας, πώς συσχετίζονται με τις αναμνήσεις μας, πώς μας συνδέουν με το ποιοι είμαστε και με το πώς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τους γύρω μας, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τη δυνατότητα που παρέχει ως δημιουργικό μέσο, για να εξερευνήσουμε τον κόσμο που ζούμε και τη σχέση μας με αυτόν.
Για να θεωρηθεί μια δραστηριότητα θεραπευτική πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα θεραπευτικό στοιχείο ή κάποιο όφελος για τον χρήστη. Επομένως, για να θεωρηθεί θεραπευτική η φωτογραφία πρέπει να υπάρχει ένα αποτέλεσμα που να ωφελεί.
Η εφαρμογή της φωτογραφίας σε θεραπευτικές δομές χρονολογείται ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα. Περί το 1970 ξεκινά η οργανωμένη χρήση της σε συνεδρίες ψυχοθεραπείας των David Krauss και Judy Weiser, μεταξύ άλλων, στην Αμερική και τον Καναδά. Ο Krauss όρισε τη χρήση της φωτογραφίας για θεραπευτικούς σκοπούς ως τη συστηματική εφαρμογή φωτογραφικών εικόνων ή και φωτογραφικής διαδικασίας, προκειμένου να επέλθουν θετικές αλλαγές στις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές του ενδιαφερόμενου.
Έχει, λοιπόν, αναγνωριστεί εδώ και καιρό ότι η χρήση της φωτογραφίας έχει θεραπευτικές ιδιότητες για την ψυχική υγεία, βοηθώντας στην αυτοαναζήτηση, την επικοινωνία, τη δημιουργική έκφραση και την προσωπική ανάπτυξη.
Πώς ακριβώς είναι θεραπευτική η φωτογραφία
Με ποιόν τρόπο, όμως, μπορεί η φωτογραφία να γίνει ευεργετική για κάποιον; Καταρχάς, η φωτογραφία δεν περιλαμβάνει μονάχα εκείνη την αποφασιστική στιγμή που πατάμε το κλικ και βγάζουμε την εικόνα. Η θεραπευτική της δύναμη βασίζεται σε ολόκληρη τη φωτογραφική διαδικασία, η οποία περιλαμβάνει πολλά στάδια: λήψη φωτογραφιών, κοίταγμα και επεξεργασία τους, παρουσίασή τους σε άλλους και συζήτηση γι’ αυτές, δημιουργία κολάζ και άλμπουμ, παιχνίδι ή φωτογράφιση με φίλους και συγγενείς κ.ά. Κάθε στάδιο, με τη σειρά του, παρουσιάζει πολλαπλές ιδιότητες που καθιστούν τη φωτογραφία ένα εργαλείο πολύτιμο για θεραπευτικούς σκοπούς. Ας δούμε τις πιο σημαντικές:
Η φωτογραφία δίνει τη δυνατότητα για εξερεύνηση του εαυτού και της ταυτότητάς μας. Οι προσωπικές φωτογραφίες δημιουργούν μια εικόνα για το ποιοι είμαστε, και προσφέρουν την ευκαιρία για ενδοσκόπηση του εαυτού μας στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον.
Λειτουργεί σαν ένα δημιουργικό διάλειμμα, επιτρέποντάς μας να ποζάρουμε, να παίζουμε και να δημιουργούμε νέες πραγματικότητες. Έτσι, μέσα από τη φωτογραφική δράση οι άνθρωποι μπορούν να βρουν ανακούφιση από τα δυσάρεστα συναισθήματα και τη δυνατότητα να ξεχάσουν τα προβλήματά τους. Ειδικά όταν πραγματοποιείται σε ομαδικό πλαίσιο, δημιουργεί ένα κίνητρο κατά της κοινωνικής απομόνωσης και μια ευκαιρία για εξωστρέφεια.
Προάγει την επικοινωνία, ενθαρρύνοντας την αφήγηση και τον διάλογο. Στην ουσία, η φωτογραφία λειτουργεί ως ένα μέσο για αφήγηση των δικών μας ιστοριών, ενθαρρύνοντας έτσι την επικοινωνία με άλλους ανθρώπους. Αυτό με τη σειρά του, μπορεί να συμβάλει στην οικοδόμηση δεσμών και φιλίας.
Η φωτογραφία βοηθάει και τους ανθρώπους να εκφραστούν. Όταν οι λέξεις στερεύουν ή αδυνατούν να εκφράσουν πλήρως μία συναισθηματική κατάσταση, η εικόνα μπορεί να γίνει μια εναλλακτική, οπτική γλώσσα, δημιουργώντας την ευκαιρία για καινούργιους τρόπους έκφρασης.
Μέσα από τη φωτογραφία ενισχύεται η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση των ανθρώπων. Τους δίνεται η δυνατότητα να είναι κυρίαρχοι της δημιουργικής διαδικασίας και να νιώσουν υπερήφανοι για τη δουλειά που παρήγαγαν. Μία καινούρια γνώση, όπως αυτή του χειρισμού μιας ψηφιακής κάμερας, και συνάμα η επίγνωση αυτής της δεξιότητας, αποτελεί μια ώθηση στην αυτοπεποίθηση των ανθρώπων και προσφέρει μία αίσθηση προσωπικής ικανοποίησης.
Η μέθοδος της Θεραπευτικής Φωτογραφίας
Η Θεραπευτική Φωτογραφία είναι η πρακτική που χρησιμοποιεί τις εγγενείς θεραπευτικές ιδιότητες της φωτογραφίας ως εργαλείο για την ενίσχυση της ψυχικής υγείας και ευεξίας. Περιλαμβάνει φωτογραφικές δραστηριότητες, στις οποίες ένας ενδιαφερόμενος μπορεί να συμμετέχει ατομικά είτε ως μέρος μιας οργανωμένης ομάδας.
Ως δραστηριότητα δεν λογίζεται μόνο η λήψη φωτογραφιών, αλλά η εφαρμογή ποικίλων τεχνικών, που βοηθούν τους ωφελούμενους να εκφράσουν δημιουργικά τον ψυχισμό τους, δηλαδή τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις τους. Αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν ανάλυση και ερμηνεία φωτογραφιών, φωτογραφικά projects, ομαδικές φωτογραφίσεις και παρουσιάσεις.
Σήμερα, ολοένα και περισσότερες εφαρμογές της Θεραπευτικής Φωτογραφίας πραγματοποιούνται ανά τον κόσμο, ωφελώντας μια πληθώρα ομάδων και κοινοτήτων, που αντιμετωπίζουν σωματικές, ψυχικές ή κοινωνικές προκλήσεις κ.ά. Σαν μέθοδος είναι ιδιαίτερα πολύπλευρη και ευέλικτη, με ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, που κατ’ επέκταση προσφέρει πολλαπλές δυνατότητες για το μέλλον. Μένει λοιπόν, να την ανακαλύψει ένα ακόμη μεγαλύτερο κοινό, καθώς και οργανισμοί κοινωνικής ωφέλειας να την εντάξουν ενεργά στα προγράμματά τους.
Το Eyes of Lightείναι από τους πρώτους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς που με όχημα τη Θεραπευτική Φωτογραφία, υλοποιεί δημιουργικές δράσεις και εργαστήρια στην κοινότητα των ανθρώπων με εμπειρία καρκίνου στην Ελλάδα. Οι στόχοι του, μεταξύ άλλων, αφορούν την ψυχοκοινωνική ενδυνάμωση αυτών των ομάδων και την ευαισθητοποίηση του κοινού απέναντι στη νόσο.
Φωτό 1) και 2): Συμμετοχική φωτογράφιση “Χρώμα και Φως” στα εργαστήρια θεραπευτικής φωτογραφίας του Eyes of Light, φωτο: Δήμητρα Ερμείδου
Φωτό 3): Στιγμιότυπο από τα εργαστήρια θεραπευτικής φωτογραφίας του Eyes of Light, φωτο: Δήμητρα Ερμείδου
Εις υγείαν των αταίριαστων
Η πολυδιάστατη έννοια της αποδοχής , συναντάται συχνά και ποικιλοτρόπως στην καθημερινότητα μας τόσο στις διαπροσωπικές κι άλλοτε απρόσωπες μας σχέσεις , όσο και τυπωμένη σε βιβλία και εγχειρίδια ψυχολογίας και ψυχιατρικής. Η εποχή των εικονικών προτύπων , των εφήμερων μοδών (trends), των ριζωμένων στερεοτύπων , του διαδικτύου και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης , δηλώνει παρούσα και μας ενσωματώνει σε έναν αόρατο ιστό στον οποίο το τρίπτυχο : ταυτίζομαι , ενστερνίζομαι και μιμούμαι τείνει να μοιάζει στα μάτια μας μια σειρά εκλογικευμένη , ενώ στην πραγματικότητα κάθε μέρος της σειράς αυτής αποτελεί ένα ξεχωριστό προϊόν μελέτης , συνεπώς προκείπτουν τρεις πολυσύνθετες διαδικασίες.
Από τη μια πλευρά διαβάζουμε συχνά σε βιβλία αυτό-βελτίωσης και «ενσυνειδητότητας» (mindfulness) ότι “το να αποδεχόμαστε τις καταστάσεις που βιώνουμε , χωρίς απαραίτητα να προσπαθούμε να τις ελέγξουμε , μας γλιτώνει από περιττά αρνητικά συναισθήματα (άγχος , ανησυχία , ματαιοδοξία , απογοήτευση).Ενώ από την άλλη πλευρά , στην ψυχοθεραπεία, το να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας αποτελεί βασική προϋπόθεση ώστε να καταφέρουμε τις επιθυμητές αλλαγές. Το δούναι και λαβείν της αποδοχής στις ανθρώπινες σχέσεις, έχει πρωταρχική σημασία όταν συνδεόμαστε με δεσμούς συγγενικούς , φιλικούς, επαγγελματικούς ή/και ερωτικούς με τους άλλους.Η ανάγκη για αποδοχή και ουσιαστική επικοινωνία εξάλλου είναι προσδιοριστικό στοιχείο της ανθρώπινης ταυτότητας και μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία της εξέλιξης μας , ήδη από την παιδική μας ηλικία.
Πώς γεννήθηκε όμως η ανάγκη αυτή για αποδοχή ; Γιατί συνεχώς προσπαθούμε να την ικανοποιήσουμε σε κάθε σχέση που δημιουργούμε ; Τι συμβαίνει όταν βιώνουμε την απόρριψη; Καταλαβαίνουμε τη σημαντικότητα της ανάγκης μας για αποδοχή αν σκεφτούμε τι σημαίνει για εμάς το να μας αποδέχονται οι άλλοι. Μια εκ των πιθανών απαντήσεων ίσως και η πιο προσιτή είναι πως επιδιώκουμε την αποδοχή επειδή θέλουμε να ανήκουμε κάπου , όμως συχνά εμείς οι ίδιοι οριοθετούμε αυστηρά και λανθασμένα τον εαυτό μας, κάνουμε επιλογές που δεν μας ταιριάζουν , θυσιάζουμε μέρος του εαυτού μας ώστε να αποτελούμε μέρος μιας παρέας , μιας σχέσης , μιας ομάδας ιδεών ή ενδιαφερόντων , ενός επαγγελματικού περιβάλλοντος κ.ο.κ.
Το αίσθημα ενσωμάτωσης , η φαινομενική αποδοχή , η τυπική ευγένεια και το ότι θεωρούμε σε σύντομο χρονικό διάστημα “οικογένεια” ένα σύνολο αγνώστων μέχρι πρότινος για εμάς ανθρώπων , που τους συνδέει κάτι κοινό , ό,τι κι αν είναι αυτό , μας περιορίζει . Εμείς βαπτίζουμε αυτόν τον περιορισμό ως οικειότητα και πορευόμαστε σε μια ουτοπική πραγματικότητα , μέχρι κάποιος να μας ταρακουνήσει και να συνειδητοποιήσουμε που πραγματικά βρισκόμαστε.Οι συνεκτικές σχέσεις δεν χτίζονται σε μια μέρα , οι άνθρωποι δεν δένονται εν μια νυκτί . Δοκιμάζονται στα απλά και στα σύνθετα. Δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους και δε χρειάζεται να.Πρακτικά βλέπουμε το πώς θα μας φερθεί κάποιος , και αυτό είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Αλλά το τι πραγματικά νιώθει , τι πιστεύει και το εάν αυτά έχουν αντίκτυπο σε εμάς και την εξέλιξη μας , εμείς και μόνο είμαστε αρμόδιοι να το κρίνουμε.
Να μετράτε τους ανθρώπους με τις πράξεις τους. Να δίνεται απλόχερα , είναι σπάνιο να δίνεις χωρίς να μετράς , χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα. Η μοίρα έχει γυρίσματα και όλοι ανταμοίβονται όπως τους αξίζει σε αυτή την ζωή. Μπροστά , θα πας μόνο αν είσαι αληθινός. Και … φιλική υπενθύμιση όσοι παραμένουν στην ζωή μας παρά τις όποιες συγκρούσεις και δυσκολίες είναι αυτοί που αξίζει πραγματικά να βρίσκονται δίπλα μας. Όσοι επιλέγουν να κλείνουν τον κύκλο τους κάνοντας θόρυβο στην αποχώρηση τους ή ακόμη και με ένα αδιάφορο φινάλε , καθρεφτίζουν ευκρινώς όσα δεν φτιάχτηκαν για εμάς και συνεπώς όλα όσα θέλουμε να αλλάξουμε σε εμάς.
Εις υγείαν των αταίριαστων , “χάρηκα πολύ για την γνωριμία” με όλους αυτούς που με έμαθαν να αλλάζω , να κλείνω τα αυτιά μου στα μεγάλα λόγια και την ηχώ τους και να αποδέχομαι τον ατελή εαυτό μου.
Μια παράνοια, μια τρέλα επικρατεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα άσχημα νέα πέφτουν βροχή σε καθημερινή βάση. Ανοίγουμε κάθε πρωί την εφημερίδα, ή τις διαδικτυακές ενημερώσεις και από τα 10 νέα που θα διαβάσουμε τα 9,5 είναι από στενάχωρα μέχρι αδιανόητα. Αστείο βέβαια πως κάτι μπορεί και μας φαίνεται αδιανόητο όταν εμείς οι ίδιοι το κάναμε με το χεράκι μας.
Τα μόνα άρθρα που το περιεχόμενο τους περιέχουν κάτι σωτήριο, γιατί εκεί έχουμε φτάσει, να χρειαζόμαστε σωτηρία, είναι άρθρα παιδιών μιας και πλέον είναι τα μόνα πλάσματα σε αυτήν την υδρόγειο που βλέπουν τις πραγματικές μας ανάγκες. Είναι τα μόνα που ακόμα μπορούν να διακρίνουν την αγάπη μπροστά στις υποτιθέμενες ανάγκες μας. Διεξάγουμε πολέμους στο όνομα της ειρήνης. Στο όνομα της αγάπης, σκοτώνουμε. Στο όνομα του σεβασμού, ζηλεύουμε. Πόσο ειρωνικό και αστείο ταυτόχρονα, χωρέσαμε σε μια πρόταση δύο αντίθετες έννοιες με την ελπίδα ότι θα ξεγελάσουμε τους εαυτό μας για τις μη ελεγχόμενες πλέον πράξεις μας.
Ένα ακόμη μέγιστης σημασίας πρόβλημα στο οποίο έχουμε κλείσει τα μάτια ή κάνουμε ότι δεν βλέπουμε είναι η λάθος αντίληψη μας περί ζωντανών οργανισμών. Δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι ακόμη και ο ίδιος ο πλανήτης μας είναι ένας ζωντανός οργανισμός, οτιδήποτε τον περιλαμβάνει εκτός από εμάς εννοείται, είναι ζωντανοί οργανισμοί. Που σημαίνει, πώς εμείς αντιδράμε σε οτιδήποτε δεν μας αρέσει, με την σειρά του και αυτός δείχνει την δυσαρέσκεια του σε ότι τον καταπιέζει. Φυσικά εμείς σαν πρωτοπόροι που θέλουμε να θεωρούμαστε έχουμε επέμβει ακόμα και στην δική του ροή, χωρίς όμως να σκεφτούμε τις επιπτώσεις. Όλοι γνωρίζουμε την έννοια, αίτιο και αιτιατό. Και όμως όταν έρχεται η ώρα της πληρωμής ζητάμε από τον θεό βοήθεια, λες και ο θεός πήρε τις αποφάσεις για εμάς και όχι εμείς οι ίδιοι.
Ολόκληρος ο πλανήτης πλέον βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης είτε από γεωλογική άποψη, είτε από πολιτισμική. Όλα βρίσκονται στα όρια και εμείς αντί να κάνουμε ένα βήμα πίσω, πυροδοτούμε με όλο μας το είναι το ήδη γεμάτο ποτήρι, που στην επόμενη σταγόνα θα ξεχειλίσει. Δημιουργήσαμε μια κόλαση, αλλά ονειρευόμαστε τον παράδεισο. Ποτίζουμε την γη με χημικές και ραδιενεργές ουσίες, και μετά αναρωτιόμαστε για τις ατμοσφαιρικές μολύνσεις και τα καινούργια αναπτυσσόμενα βακτήρια. Υποτίθεται αναζητάμε ασταμάτητα θεραπείες για καινούργιες και παλιές αρρώστιες, τις οποίες στην πραγματικότητα εμείς τις έχουμε δημιουργήσει. Η ειρωνεία σε όλα αυτά είναι, ότι πλέον η κόλαση για πολλούς ανθρώπους σε πολλά σημεία του πλανήτη έχει γίνει μια αυτονόητη καθημερινότητα. Σαν μια πλύση εγκεφάλου ότι έτσι είναι η ζωή, και ότι και οι ίδιοι πρέπει να συντηρούν αυτήν την κόλαση.
Η κυνικότητα μας και η ύβρις που πλέον ξεπερνά όλα τα κατεστημένα περί αγάπης και αλληλεγγύης, σαν μονόφθαλμο όν με επιπρόσθετες παρωπίδες. Μήπως ακόμα και ο παράδεισος που ελπίζουμε να γνωρίσουμε μια μέρα είναι μια φανταστική δημιουργία του μυαλού μας, όταν απλά καλούμαστε να εξωτερικεύσουμε τις σκέψεις μας σε μια συζήτηση απλά για να φαινόμαστε ταιριαστοί.
Η κόλαση και ο παράδεισος δεν βρίσκονται σε κάποιο άγνωστο και απομακρυσμένο τόπο, είναι ακριβώς μπροστά στα μάτια μας σε καθημερινή βάση, γιατί βρίσκεται μέσα μας. Εμείς είμαστε και τα δύο, ότι επιλέγουμε αυτό ζούμε!
Το να παρακολουθείς ειδήσεις στην τηλεόραση , ή ακόμα και στο διαδίκτυο είναι ίσως το πιο οδυνηρό πράγμα. Όχι φυσικά, δεν αναφέρομαι στα πρωινάδικα της καθημερινής ζώνης. Ούτε στα έργα που προβάλλονται στην prime time. Άσε την σκέψη σου ελεύθερη και δώσε μου την ευκαιρία να σε ταξιδέψω στα δελτία ειδήσεων. Στους τύπους ειδήσεων , στα ενημερωτικά site , στις ηλεκτρονικές ιστοσελίδες των εφημερίδων. Προσπέρνα τα νέα επικαιρότητας που αφορούν τα νέα μέτρα . Μην ρίξεις ούτε μια ματιά στα gossipnews που αφορούν την ζωή των καλλιτεχνών της showbiz . Σε εκείνα τα νέα να πας , που βλέπεις φωτογραφίες με μηχανές . Με τρακαρισμένα αυτοκίνητα , με αναίσθητους οδηγούς. Διάβασε φωναχτά τι λέει. 25χρονος νεκρός από δυστύχημα με μοτοσυκλέτα. Πιο πέρα άλλη είδηση. Σοβαρό τροχαίο στην εθνική οδό Λαμίας-Αθηνών. Νεκρός ο οδηγός της μηχανής , στην εντατική σε κρίσιμη κατάσταση ο συνεπιβάτης. Και αναρωτήσου μέσα σου , αν θες και φωναχτά , γιατί ; Γιατί η ταχύτητα , που τόσο πολύ αγαπούν αυτά τα παιδιά και κυνηγούν με μανία , τους προδίδει έτσι ; Γιατί το κράνος δεν υπήρχε ; Γιατί οι δύστυχες μάνες να βασανίζονται αιώνια έτσι , εξαιτίας μιας μεταφορικής συσκευής ; Γιατί να είμαστε πρώτοι σε δυστυχήματα , στην Ευρώπη , όσον αφορά την μηχανή ; Γιατί , φίλε μου τρέχεις ;
Για σένα φίλε μου , που με δυσπιστία με κοιτάζεις και διαβάζεις αυτά τα λόγια , έχω να σου πω πολλά. Το ξέρεις , μάτια μου , πως αυτό που τόσο με λαχτάρα επιδιώκεις , μπορεί να σε σκοτώσει ; Γνωρίζεις ότι η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό θανάτων σε σχέση με ατυχήματα με μοτοσυκλέτες (20 θανάτους ανά εκατομμύριο κατοίκους) το 2017. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την κατάσταση στη Βουλγαρία (2016) και την Εσθονία, όπου το ποσοστό είναι μηδέν. Κατάλαβες τώρα , πόσο επικίνδυνο είναι ; Δεν σου είπαμε να μην οδηγείς και να μην καβαλάς την Aprilia RSV4 FW GP , σκίζοντας την άσφαλτο με τον υπέροχο θόρυβο της , αλλά προσεκτικά . Μην τρέχεις φίλε μου , γιατί η άσφαλτος δεν χαρίζει .Πόσα και πόσα κορμιά έχει υποδεχτεί , μέσα στην νεκρική σιγή της χαραυγής. Πόσο αίμα ακόμα να χυθεί , για χάρη της ταχύτητας ; Πόσα σκηνικά δυστυχίας να δουν ακόμα τα πουλάκια που παρακολουθούν , από ψηλά , με μια ζωή να χαλάει στο άψε σβήσε ;
Για σένα φίλε μου , που έχεις φίλους που γουστάρουν την αδρεναλίνη της μηχανής και τον γουστόζικο ήχο που κάνει , καθώς μαρσάρεις, έχω να σου πω. Θα ‘θελες να δεις τους φίλους σου να θυσιάζουν την ζωή τους στον βωμό της ασφάλτου ; Πως μπορείς να γκαζώνεις ενώ λες πάντα στους φίλους σου να προσέχουν. Καλές και οι κόντρες , δεν λέω. Έχουν και αυτές την ηδονή που επιζητάς . Αλλά γιατί φίλε μου , να βάζεις σε κίνδυνο το πολύτιμο δώρο που σου έδωσε η φύση ,την ευκαιρία να ζεις ; Γιατί να σπαταλάς τις στιγμές που σου απομένουν , βασίζοντας την ζωή σου στην τύχη της επιβίωσης ; Η μηχανή δεν είναι μια πλάκα. Η μηχανή θέλει σεβασμό και αυτοεκτίμηση , στον εαυτό σου πρώτα από όλα. Το πράγμα δεν πάει έτσι , καβαλάμε το μοτοσακό και όπου μας βρει. Σεβασμός στην ζωή σου πρώτα. Και αν δεν σε νοιάζει ιδιαίτερα για κείνη , τώρα που τα μυαλά σου έχουν αέρα ( και μεταξύ μας λογικό το βρίσκω) σκέψου ξανά τους φίλους σου .
Πως θα αισθανόσουν να είσαι τρίτος παρατηρητής σε κείνα τα κακά μαντάτα που έρχονται ξαφνικά , κάθε φορά που αυξάνει κάποιος την ταχύτητα. Μην προτρέπεις τους φίλους σου να το γκαζώνουν . Μην τους αφήνεις να τρέχουν χωρίς κράνος , χωρίς δίπλωμα , χωρίς ενσυναίσθηση. Προστάτευσε τους , εσύ που διαβάζεις κάθε μέρα ειδήσεις με τραγικούς χαμούς νέων , να παρασύρονται , να οδηγούν υπό επήρεια αλκοόλ , πριν σκεφτείς γιατί να μην αυξήσεις εσύ ταχύτητα. Κανένας δεν θέλει το κακό των αγαπημένων του και είμαι σίγουρη ότι δεν θα τους άφηνες να διακινδυνεύσουν την ζωή τους για μια ηδονή της στιγμής. Και εδώ τίθεται η ρητορική ερώτηση της ημέρας : Αφού δεν θέλεις να χάσεις κανένα από τα σπουδαία φιλαράκια σου , εν μια νυκτί , γιατί δεν σκέφτεσαι έτσι και για τον ίδιο σου τον εαυτό ; Θα γλυτώναμε θυσίες στην άσφαλτο , δεν νομίζεις ;
ΠΡΟΣΟΧΗ , ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΣΚΛΗΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ !
Για σένα φίλε μου , που όλοι σε ζαλίζουν διαρκώς με συμβουλές και παρατηρήσεις . Πρόσεχε μην τρέχεις , φράση που βουίζει συνεχώς στα αυτιά σου . Άκου και μένα τώρα , μην τρέχεις . Μην πιεις ρισκάροντας τον γυρισμό αλλά και την ζωή σου . Μια μάνα σε περιμένει στο σπίτι σας , μην της στερήσεις ό,τι πολυτιμότερο απέκτησε . Μην την πικραίνεις . Μην την αναγκάσεις να πεθαίνει κάθε μέρα μέσα της που σε έχασε και να καταριέται τον εαυτό της που δεν προστάτευσε , που δεν σε φρόντισε , που την καταστροφή δεν πρόλαβε. Ένας πατέρας σε περιμένει , πίσω στο σπίτι . Μην τον στεναχωρήσεις . Μην τον βάλεις στην διαδικασία τύψεων , επειδή σου αγόρασε καινούργιο μηχανάκι . Μην τον παρακούς φίλε μου. Ξέρει , είδε με τα μάτια του παλικάρια να χάνονται στην λωρίδα της ασφάλτου και οικογένειες να μένουν ορφανές πίσω τους. Ξέρει τις συνέπειες , ξέρει τα πάθη. Τα αδέρφια σου τι θα απογίνουν ; Εσύ δεν είσαι αυτός που φροντίζει για την ασφάλεια τους ; Εσύ δεν είσαι εκείνος που τους συμβουλεύει, ώστε να μην κινδυνεύουν ; Μην τρέχεις για αυτούς , λοιπόν . Κάνε πράξη , όσα τους μαθαίνεις και αφουγκράσου την αγωνία τους , κάθε φορά που γκαζώνεις. Μην αφήσεις το σπίτι σου να καταρρεύσει , γιατί εσύ είσαι το θεμέλιο. Έκαστο μέλος της οικογένειας είναι . Σαν μια ανθρώπινη αλυσίδα θα λέγαμε . Αν σπάσει ένα κομμάτι , η αλυσίδα θα κοπεί. Και μαζί με αυτή θα συμπαρασυρθούν και τα άλλα κομμάτια. Μην γίνεις η αιτία να σπάσει η αλυσίδα φίλε μου.
Για σένα φίλε μου , ήρθε η ώρα να σοβαρεύσουν τα πράγματα . Θύμα 23χρονος , θύμα 18χρονος . Δύο και πέντε και τριάντα θύματα μετράμε καθημερινά και όσο αλλάζει η ώρα ο αριθμός μεγαλώνει. Πάτα αναζήτηση στην Google , όχι στα βίντεο ακόμα . Πατάω και εγώ μαζί σου και πες μου τι βλέπεις. Στις ειδήσεις , στα νέα της επικαιρότητας. Θάνατος νεαρού μοτοσικλετιστή στα Χανιά , 27 χρονών το παλικάρι . Πιο κάτω , άλλη είδηση . Αιγάλεω , δύο τα θύματα εδώ. Μέχρι να τελειώσει η σελίδα κάτω , θα βρεις μόνο τα σημερινά. Θέλεις και άλλες αποδείξεις για το ζήτημα που σε απασχολώ τόση ώρα φίλε μου ; Οι κόντρες στην Αγία Βαρβάρα μπορούν να σου δώσουν ζωή , με τόση αδρεναλίνη . Αλλά να την πάρουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Πάνε στα βίντεο , κοίτα εικόνες , συλλογίσου τι είναι αυτό που σε ξεχωρίζει από τα παιδιά που χάθηκαν. Η εμπειρία ; Η δύναμη ; Η αγάπη ; Λανθασμένες αντιλήψεις , θα προσθέσω. Ένα πράγμα σας ξεχωρίζει. Τα παιδιά ήξεραν , άκουγαν , αλλά ! Εσύ , αντιθέτως μπορείς ακόμα να λειτουργήσεις με υπευθυνότητα. Ας γίνουν αυτές οι τραγικές περιπτώσεις το κορμί σου και με κεφάλι την συνείδηση , πορεύσου στον κόσμο των μηχανών. Μην τους ξεχάσεις ποτέ . Ούτε αυτούς , ούτε τις μάνες τους. Έχεις πάει σε κηδεία μιας τέτοιας περίπτωσης , να δεις πως είναι; Ο αβάσταχτος πόνος της εκείνης μάνας , ίσως σε συνετίσει , σου δείξει τον σωστό δρόμο.
Λάθος μας μεγάλο , που συνειδητοποιούμε από τα “ λάθη” των άλλων. Εντούτοις , έτσι αντιδρά ο άνθρωπος . Με την εικόνα , η γνώση αποτυπώνεται απλά στον εγκέφαλο. Ξανά και ξανά θα στο πω. Μην τρέχεις. Μην πίνεις , όταν πρόκειται να οδηγήσεις . ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΤΟ ΚΡΑΝΟΣ. Κάντο ταμπέλα , στάμπα σε μπλουζάκι , αφίσα στο σπίτι. Οτιδήποτε , αρκεί να μην το ξεχνάς ! Το κράνος σώζει ζωές , δεν είναι μαγκιά να το βγάζεις ή να το ξεχνάς. Το κράνος είναι φίλος σου και όχι ο εχθρός σου . Για σένα φίλε μου , ας γίνει και αναπόσπαστο κομμάτι της αμφίεσης σου. Μην το αμελείς , θα προσπαθήσει να σε σώσει όσες φορές επικαλεστείς την βοήθεια του. Ας γίνεις η αιτία , στο αυριανό μέλλον , τα παιδιά σου να οδηγούν ασφαλή και τηρώντας κάθε κανόνα . Γίνε το παράδειγμα της κοινωνίας και μίλα σε άλλους για την τρέλα σου με τις μηχανές , χωρίς να παραλείπεις τα μέτρα προφύλαξης. Μην τρέχεις , μην αυξάνεις ταχύτητα, τα ξέρεις μην στα ξαναλέω . Αγάπα την ζωή σου και φρόντισε για εκείνη. Και όταν θα έρθει η ώρα θα στο ανταποδώσει. Μηχανή…με μέτρο, για να μπορείς να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή που την οδηγείς , με ξεγνοιασιά. Για σένα που τρέχεις φίλε μου , μπες στον κόπο να διαβάσεις τα λίγα γράμματα μου και εύχομαι να σε άγγιξαν λιγάκι.
