Η απόλυτη ασυνεννοησία. Είμαστε τόσο απεγνωσμένοι να δείχνουμε τον καλύτερο μας εαυτό, να κάνουμε την καλύτερη εντύπωση, σε σημείο που αυτό που δείχνουμε μπορεί να μην είμαστε πλέον εμείς. Το χειρότερο φυσικά μέσα σε όλα αυτά είναι η έγκριση που ζητάμε από τους άλλους. Εδώ προκύπτει και το ερώτημα γιατί αναζητάμε άλλους να μας πουν ποιοι είμαστε;

Βγαίνουμε με παρέες, και με μια απλή παρατήρηση, όλοι φαίνονται τόσο παντογνώστες και σίγουροι για τον εαυτό τους, που σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως εγώ κάνω κάτι λάθος; Το μαρτύριο φυσικά δεν σταματάει εκεί, βάζοντας φωτιά και στις υπόλοιπες σκέψεις. Παλαιότερα όπως και σήμερα άλλωστε, όλοι ψάχνουμε για σημάδια, για μηνύματα μέσα σε μηνύματα, για ενδείξεις που θα μας ξεκαθάριζαν πιο εύκολα τα λεγόμενα των άλλων.

Ξεδιπλώνουμε και αναλύουμε κάθε λέξη, μη τυχόν και μας ξεφεύγει κάτι. Το δυστυχώς σε τέτοιες καταστάσεις, είναι δύο απλές οι επιλογές – έννοιες. Αν κάποιος ήθελε όντως κάτι από σένα θα ήταν τόσο ξεκάθαρες και ευθύς οι λέξεις που δεν θα χρειαζόταν να σπας το κεφάλι σου, για το τι θα μπορούσε να εννοεί με τα λεγόμενα του. Και η άλλη εκδοχή είναι όταν εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα, γιατί μας πρόλαβε η φαντασία μας και δημιούργησε φαντασιόπληκτες εικόνες στο μυαλό μας. Όλοι αναζητάμε και προφανώς θέλουμε τα καλύτερα, ή ότι θεωρούμε ότι μας ταιριάζει, αλλά κανείς δεν σκέφτεται στην ώρα του, ότι πρέπει να κυνηγήσει ότι του ΑΞΙΖΕΙ.

Έτσι περνάμε χρόνια ατελείωτα σε αυτήν την απειροελάχιστη ζωή σκεπτόμενοι κουβέντες που τις περισσότερες φορές δεν αφορούν καν εμάς τους ίδιους. Όπως όλοι γνωρίζουμε οι αντιδράσεις των ανθρώπων συχνά δεν αφορούν τον ακροατή, αλλά τον ίδιο τον ομιλητή. Αυτό είναι που ξεχνάμε πάντα σε μια επικοινωνία, και καταλήγουν πολλές φορές οι συζητήσεις σε ρήξη. Μεταφράζουμε λάθος τις προθέσεις των άλλων, γινόμαστε ένα με τις λέξεις τους και χάνουμε την παρτίδα. Είμαστε στην εποχή που, άλλα λέμε και άλλα εννοούμε. Σαν το τραγούδι της Μερκούρη << Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε >>. Άλλα σου λέω και άλλα μου λες, άλλα σε ρωτάω και άλλα μου απαντάς, αινιγματικές συζητήσεις.

Σαν χαλασμένο τηλέφωνο πλέον οι σχέσεις μας, χωρίς όμως καμιά πρόθεση για αποκατάσταση των γεγονότων. Ο εγωισμός μας έχει δώσει την ψευδαίσθηση ότι αν << ρίξουμε>> τα μούτρα μας, θα φανούμε αδύναμοι. Μας έχει δημιουργήσει την ιδέα ότι εμείς πρέπει να έχουμε πάντα δίκαιο, ώστε να μην καταλήγουμε το θύμα. Δεν ξέρω αν όμως, μήπως πλέον, είναι φυσιολογικό το να μην συνεννοούμαστε, ή να μην λαμβάνουμε τα σωστά μηνύματα από μια συζήτηση. Μπορεί πλέον αυτό να είναι ο καινούργιος τρόπος επικοινωνίας, και εμένα να μου φαίνεται περίεργος.

Δεν ξέρω για το αύριο, αλλά σίγουρα ξέρω για το σήμερα, ότι οι ξεκάθαρες κουβέντες θα δημιουργήσουν ένα πιο όμορφο αύριο, και κυρίως πιο πιστευτό. Με ότι δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε και μας δυσκολεύει την ζωή, το παραμερίζουμε και προχωράμε παρακάτω, ο χρόνος κυλάει, ο χρόνος δεν είναι Πηνελόπη, ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν.    

Ιωάννα Γκαβριλίου

Άνοιξη, ο καιρός ανοίγει, ο ήλιος αρχίζει να γίνεται πιο καυτός, η θερμοκρασία ανεβαίνει, το καλοκαίρι έρχεται στο μυαλό μας, ωστόσο το lockdown καλά κρατεί και αναγκαστικά περνάμε πολύ χρόνο κλεισμένοι μέσα στο σπίτι. Το Netflix έχει την τιμητική του, καθώς ακόμα και οι πλέον περιστασιακοί θεατές σειρών και ταινιών του, όπως ο γράφων, χρειάζονται περισσότερα από τα δυο τους χέρια για να μετρήσουν όσα έχουν δει σε όλο αυτό το διάστημα.

Ένα από αυτά που είδα λοιπόν τον τελευταίο καιρό-ναι, ξέρω άργησα λίγο, αλλά είπαμε, δεν συνήθιζα να βλέπω πολλά πράγματα-είναι το Last Dance, η σειρά ντοκιμαντέρ για την ζωή και την καριέρα του Michael Jordan, του καλύτερου για πολλούς μπασκετμπολίστα όλων των εποχών, σίγουρα όμως του πιο επιδραστικού για το άθλημα και όχι μόνο. Δεν πρόκειται να κάνω κριτική στην σειρά, θα αναφέρω απλώς κάποιες σκέψεις που μου προκάλεσε αυτή.

Μιλάμε για έναν αθλητή με απίστευτο ταλέντο, τρομερή στοχοπροσήλωση, εργατικότητα και καλώς εννοούμενο εγωισμό και ανταγωνιστικότητα. Αυτά είναι στοιχεία που θα βοηθούσαν τον καθένα να φτάσει εκεί που ονειρεύεται: συγκεκριμένο στόχο που να πηγάζει από μέσα του και όχι επειδή αυτό έχει επαγγελματική αποκατάσταση ή φαίνεται εύκολο, όρεξη για άνευ όρων αφοσίωση σε αυτόν τον στόχο, αποφασιστικότητα και πίστη ότι θα τα καταφέρει.

Σε αυτόν τον σπουδαίο αθλητή παρόλο που είχε τόσο ταλέντο, δεν χαρίστηκε τίποτα. Πέρασε δύσκολα τα πρώτα χρόνια και οι επιτυχίες φάνταζαν πολύ μακρινές. Και πάντα έβρισκε μέσα του τα κίνητρα για να συνεχίσει να προσπαθεί. Ακόμα και όταν λοξοδρόμησε και εγκατέλειψε το μπάσκετ, δεν άντεξε μακριά από την μεγάλη του αγάπη, γύρισε και, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά με τρομερή προσπάθεια και προσωπική δουλειά, έφτασε ξανά στην κορυφή και μάλιστα εμφατικά. Οι αποτυχίες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής κάθε ανθρώπου. Το θέμα είναι πώς τις διαχειρίζεται. Με την σωστή διαχείριση, χρησιμοποιώντας τες δηλαδή ως αφορμή για πιο σκληρή δουλειά, οι αποτυχίες και οι κακοτοπιές είναι το καύσιμο που οδηγεί στο επόμενο βήμα προς την επίτευξη του επιθυμητού στόχου.

Η σειρά αυτή λοιπόν δίνει τρομερή έμπνευση και κίνητρα, αν ειδωθεί από την σωστή, πιο διευρυμένη οπτική και μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για την απόκτηση μιας νοοτροπίας παρόμοιας με του θρυλικού αυτού παίκτη που θα οδηγήσει στην επιτυχία. Ειδικά στις μέρες μας που πολλοί άνθρωποι αγωνίζονται και νιώθουν ότι το κάνουν χωρίς αντίκρισμα, η σειρά αυτή είναι τροφή για σκέψη, ώστε να ιεραρχηθούν ορθά με βάση τις προσωπικές επιθυμίες του καθενός, οι στόχοι και να τεθούν οι κατάλληλες προτεραιότητες.

Αισιοδοξία, πολλή δουλειά, αποφασιστικότητα, σταθερά βήματα προς τον στόχο και όλα μπορούν να επιτευχθούν!

Γιώργος Τσαμήτρος

Το Σάββατο στις 3 Απριλίου του 2021,αρχαίες αιγυπτιακές βασιλικές μούμιες και σαρκοφάγοι, μεταφέρθηκαν με επιβλητικό τρόπο από το Αρχαιολογικό Μουσείο της πλατείας Ταχρίρ σε μια νέα κατοικία.
Με την μεταφορά αυτή, το Εθνικό Μουσείο Αιγυπτιακού Πολιτισμού (NMEC) συνολικής έκτασης 135.000 τ.μ, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή Φουστάτ, του παλαιού Καΐρου, φιλοξενεί πλέον την πανάρχαια αυτή αιγυπτιακή κληρονομιά.

Πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός ,καθώς η εν λόγω πομπή αποτελούνταν από 22 βασιλικές αιγυπτιακές μούμιες, μαζί με 17 βασιλικές σαρκοφάγους. Ανάμεσα στις μούμιες, βρίσκονταν κι εκείνες των βασιλέων Ραμσή Β΄, Σέτι Α΄, Σέγκεν Ρα, Τούθμωση και Τούθμωση Γ΄, αλλά και των βασιλισσών Χατσεπτσούτ, Μεριταμέν και Άχμος Νεφερτάρη.

Η «χρυσή παρέλαση» των Φαραώ , όπως ονομάστηκε, ξεκίνησε με μεγαλοπρέπεια, όπως της άρμοζε, γεμάτη από εορταστικές εκδηλώσεις. Έντονο φως περιέλουζε την πόλη , ενώ φωτίστηκαν επίσης και τα κτήρια από τα οποία πέρασαν τα αρχαία εκθέματα. Η κυκλοφορία είχε απαγορευτεί γύρω από την πλατεία Ταχρίρ , τόσο για τα οχήματα όσο και για τους πεζούς, αλλά και στο μήκος της διαδρομής των 7 χιλιομέτρων που διέσχισε η πομπή.

Οι μούμιες, οι οποίες ανακαλύφθηκαν κοντά στο Λούξορ μετά το 1881, εμφανίστηκαν στην παρέλαση με χρονολογική σειρά. Ο φαραώ Σεκενενρέ Τάο (16ος αιώνας π.Χ.) ή αλλιώς «ο Γενναίος», άνοιξε την παρέλαση, που έκλεισε με τον Ραμσή Θ’ (12ος π.Χ. αι.).

Κάθε μούμια τοποθετήθηκε σε ειδική κάψουλα με άζωτο για να προστατευτεί κατάλληλα. Οι κάψουλες μεταφέρθηκαν πάνω σε ειδικά οχήματα που έχουν σχεδιαστεί για να κρατούν τις μούμιες σταθερές χωρίς να αλλοιωθούν.

Τα οχήματα ήταν μαύρα με χρυσά μοτίβα, όπως οι ταφικοί λέμβοι της αρχαιότητας, επειδή το υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου ήθελε να αναδημιουργήσει ακριβώς τον βασιλικό τρόπο με τον οποίο κηδεύονταν οι βασιλιάδες και βασίλισσες της χώρας.
Τα οχήματα ξεκίνησαν στις 8 το βράδυ, ενώ έφτασαν στο μουσείο μισή ώρα αργότερα, συνοδευόμενα από ήχους κανονιοβολισμών. Οι μούμιες θα εκτεθούν στο μουσείο μετά τις 18 Απριλίου.

Στο μουσείο βρισκόταν και ο Αιγύπτιος πρόεδρος Άμπντελ Φάταχ Αλ Σίσι ,με τη συνοδεία του πρωθυπουργού Μοστάφα Μαντμπούλι αλλά και της γενικής διευθύντριας της UNESCO, Οντρεΐ Αζουλέ. Παράλληλα στο Κάιρο βρίσκονταν επίσημοι καλεσμένοι από όλο τον κόσμο. Η Ελλάδα ήταν επίσης παρούσα στην παρέλαση, με εκπρόσωπο τον Χάρη Θεοχάρη.

Το κορυφαίο αυτό πολιτιστικό γεγονός μεταδόθηκε ζωντανά σε πάνω από 400 τηλεοπτικά δίκτυα παγκοσμίως.

Όλες οι γενιές έχουν ένα πράγμα κοινό, τις ηθικές αξίες. Τόσα χρόνια όσο και αν άλλαζε η κοινωνία εξωτερικά, κάποια πράγματα ήταν τα θεμελιώδη στοιχεία της αντοχής της. Ο σεβασμός και η αλληλεγγύη. Βέβαια με το πέρασμα του χρόνου όλα αλλοιώθηκαν, και οι έννοιες των λέξεων πήραν άλλη μορφή. Μέχρι κάποιο σημείο είναι κατανοητό, γιατί έτσι είναι ο άνθρωπος, προσαρμόζει τις καταστάσεις έτσι ώστε να τον εξυπηρετούν.

Οι παρωπίδες όμως ήταν εκείνα που μας κάνανε και χάσαμε την οπτική ολόκληρης της εικόνας. Με αποτέλεσμα στην απότομη και γρήγορη αλλαγή της κοινωνίας, όσο και αν προσαρμοζόμαστε, μας προλαβαίνουν οι αλλαγές και ξαφνικά σαν να βρισκόμαστε στο πουθενά, στο απόλυτο μηδέν.

Η προοδευτική κοινωνία τελικά δεν έχει να κάνει με την προόδου του ίδιου του ανθρώπου κάθε αυτού, αλλά με οτιδήποτε τον περιβάλει. Τόσα χρόνια, τόσοι αιώνες και δεν κάνανε τίποτα για την δική μας νοητική ανάπτυξη, για την δική μας ψυχική ευημερία. Όλα ήταν για το φαίνεστε, για ότι μπορεί να βλέπει το μάτι. Όπως μια γλάστρα, αν δεν περιποιείσαι σωστά το χώμα, η ομορφιά του λουλουδιού δεν θα κρατήσει για πολύ, γιατί εκείνο που δίνει ζωή και διάρκεια στην ομορφιά είναι το υγειές χώμα, και όχι εκείνο που μουχλιάζει κάτω από την όμορφη επιφάνεια.

Έτσι και φτάσαμε να λέμε, το χειρότερο που μπορείς να κάνεις σε έναν άνθρωπο, είναι να τον αφήσεις μόνο, κλεισμένο με τις σκέψεις του. Μια δύσκολη διαδικασία για έναν άρρωστο, που δεν ήξερε ότι είναι άρρωστος μέχρι που ήταν αναγκασμένος να κοιτάξει εσωτερικά και όχι εξωτερικά. Εκεί όμως κρύβεται και όλη η αλήθεια για τον καθένα μας ξεχωριστά. Αφήσαμε τόσα χρόνια το μέσα απροστάτευτο και ακαλλιέργητο, και τώρα που το χρειαστήκαμε είδαμε την σαπίλα και τρομάξαμε.  

Εδώ και μήνες που παραδώσαμε τις ζωές μας στα χέρια αλλωνών, και το μόνο που μας επιτρέπεται να έχουμε είναι το Είναι μας, είδαμε για πρώτη φορά στον καθρέφτη ποιοι είμαστε πραγματικά. Για άλλους μια αρκετά χειριστική κατάσταση, για άλλους ταινία τρόμου, και για ελάχιστους μία συνέχεια από κει που το είχαν αφήσει και πριν από όλα αυτά. Δύσκολο πράγμα ένα πρωινό να ξυπνάς και να έχεις τόσες απορίες, ή να αμφισβητείς τόσες πραγματικότητες, που τώρα έπεσε η μάσκα, δεν ξέρεις τι να πιστέψεις.

Η πανδημία για τους περισσότερους αποδείχτηκε σαν το παιχνίδι θάρρος ή αλήθεια. Μόνο που όποια πτυχή και αν διαλέγανε δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Γιατί δεν είχαν έρθει ποτέ αντιμέτωποι με όλες τους τις σκέψεις και τα πιστεύω τους. Όλοι δυστυχώς ή ευτυχώς κατά την διάρκεια της πανδημίας ακούσαμε ή είδαμε πόσοι άνθρωποι κατέρρευσαν ψυχολογικά λόγο της κατάστασης. Είδαμε πόσο εύθραυστη είναι η σύνδεση του έξω με το έσω. Είδαμε πόση ελλιπείς είναι οι δικές μας αντοχές σε περιόδους που κανείς δεν νοιάζεται για την ομαλή λειτουργία του εγκεφάλου μας.

Από τα πιο δύσκολα κατορθώματα του ανθρώπου είναι η εξέλιξη του ίδιου μας του μυαλού, γιατί εκείνο είναι που μας κρατάει ζωντανούς. Και όπως είδαμε σε αυτούς τους ανεπιθύμητους καιρούς, αν δεν είμαστε ικανοί να έχουμε <<σώας τας φρένας>> κάνουμε βουτιά στο κενό σαν να μην υπήρξαμε ποτέ. Δεν είναι κακό να αμφισβητούμε οτιδήποτε μας μοιάζει ανήκουστο, απαγορεύεται όμως να παραδινόμαστε, επειδή έτυχε να μην είχαμε τα κατάλληλα εφόδια μέχρι την σήμερον ημέραν.

Για αυτό άλλωστε υπάρχει το αύριο, δηλαδή μια ακόμη ευκαιρία να τα κάνουμε όλα πιο σωστά.   

Ιωάννα Γκαβριλίου      

Σίγουρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αλλαγή πέραν και της δικής μας φαντασίας. Προσπαθούμε να έχουμε το μυαλό μας σε μια τάξη, ή έστω τις καθημερινές μας σκέψεις. Η καθημερινή μάχη με τα θηρία, είτε τα εσωτερικά είτε τα εξωτερικά, καμιά φορά έστω και για ένα λεπτό παίρνουν τον έλεγχο και μας δίνουν την ψευδαίσθηση ότι μπορεί και να χαθήκαμε. Δεν είναι κακό καμιά φορά να δώσουμε στον εαυτό μας ένα λεπτό και μετά να συνεχίσουμε.

Λόγο των πολλών κοινωνικών αλλαγών, για να μην βρεθούμε στην άκρη του ποταμού πρέπει διαρκώς να είμαστε σε ετοιμότητα. Τόσες πολλές οι επιλογές και έλα που δύσκολα βρίσκεις κάτι να σου ταιριάζει. Το να παραιτηθείς σίγουρα δεν είναι μια από τις επιλογές, οπότε συνεχίζεις. Ένα πρόβλημα που έχει δημιουργήσει η αφθονία, είναι η μετριότητα και όχι τόσο πλέον η ποιότητα.

Η ποιότητα έχει χάσει την μαγεία της, και λόγο της μικρής ζήτησης έχει ακριβύνει ακόμα περισσότερο που είναι πλέον για λίγους, μόνο για εκείνους που ξέρουν τι θέλουν. Σε μια τόσο υπερβολικά καταναλωτική κοινωνία από την άλλη θα ήταν λίγο δύσκολο να διατηρηθεί η ποιότητα. Έτσι για να έχουν όλοι από λίγο, για να υπάρχει μια σχεδόν ικανοποίηση από όλους, όσοι παλεύουν για την επιβίωση τους, το μέτριο ήταν η ιδανική λύση.

 Η μετριότητα όμως είναι εκείνο όμως που μας έχει κάνει τόσο αχόρταγους. Πάντα έρχεται η στιγμή που θέλουμε παραπάνω. Αν όμως είχαμε διαλέξει εξαρχής την ποιότητα δεν θα είχαμε τέτοιες υπαρξιακές κρίσεις. Μόνο όσοι κατάλαβαν από νωρίς και πάλεψαν πάνω σε αυτό, κατάφεραν να κάνουν εργασία το χόμπι, με αποτέλεσμα πάντα να είναι ικανοποιημένοι, και το κυριότερο να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό, και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Το μυστικό στην ποιότητα της ζωής βρίσκεται στην αποτελεσματικότητα πάνω στο οποιοδήποτε πράγμα και αν διαλέξουμε να ασχοληθούμε. Πρέπει να είμαστε σε θέση να καταφέρνουμε να υλοποιούμε όνειρα και σκέψεις, ακόμα πιο πολύ και από την ίδια την αλήθεια. Πρέπει το αποτέλεσμα των πράξεων μας να εκπλήσσει ακόμα και την ίδια την πραγματικότητα. Με ότι πιανόμαστε να φέρνουμε εις πέρας, και όχι απλά να έχουμε την νοητική και σωματική δύναμη να το καταφέρουμε, αλλά να ξεπεράσουμε ακόμα και τα ίδια μας τα όρια. Αν ότι και αν διαλέξουμε στην ζωή μας, από επάγγελμα έως την προσωπική μας ζωή δώσουμε την απόλυτη προσοχή, είναι αδύνατον το αποτέλεσμα να είναι κάτι λιγότερο από ότι του αξίζει.

Η απόλυτη κατανόηση και αποδοχή των επιλογών μας χωρίς να ρίχνουμε ευθύνες δεξιά και αριστερά, θα ήταν μια καλή αρχή μιας ικανοποιητικής ζωής, με κύριο βασιλιά του θρόνου, εμάς τους ίδιους που δεν θα δεχόμασταν τίποτα λιγότερο από την ποιότητα.

Σίγουρα λόγο της πολυάσχολης καθημερινότητα πολλοί θα λέγανε, πώς να γίνουμε άριστοι σε ότι κάνουμε, όταν πρέπει να μοιραζόμαστε σε χίλια κομμάτια για να τα προλαβαίνουμε όλα;

Το κλασικό ρητό << λίγα και καλά>> .

Ιωάννα Γκαβριλίου

Με τον όρο επικοινωνία νοείται η διαδικασία κατά την οποία τα άτομα μεταδίδουν μηνύματα και ταυτόχρονα τα δέχονται, επεξεργάζονται και ερμηνεύουν. Υφίσταται το τριγωνικό σχήμα πομπός -μήνυμα -αποδέκτης. Πρόκειται για την ακριβή πληροφόρηση που συντελεί στην αποτελεσματικότερη υλοποίηση των προσδοκιών και των αναμενόμενων αποτελεσμάτων.

Στο σημείο αυτό καλό είναι να αναφερθεί το γεγονός ότι για την ανθρώπινη επικοινωνία απαραίτητη είναι η ορθή χρήση της εκάστοτε γλώσσας ή κώδικα για να περιοριστούν οι παρερμηνείες και παρεξηγήσεις.

Αν και το σύνολο της κοινωνικής ομάδας εκδηλώνεται κυρίως με την καθομιλούμενη/κοινή γλώσσα, εντούτοις παρατηρούνται και γλωσσικές ποικιλίες που χρησιμοποιούν κοινωνικά υποσύνολα. Πρόκειται για την λεγόμενη «κάθετη διαίρεση» σε μια γλωσσική κοινότητα και εξαρτώνται από ποικίλους παράγοντες. Κάποιοι από αυτούς είναι η ηλικία, τα ιδιώματα, η μόρφωση, η ιδεολογία, το επάγγελμα, ακόμα και οι ασχολίες.

Βέβαια, είναι δυνατό και ο ίδιος άνθρωπος, μιλώντας για το ίδιο ακριβώς αντικείμενο να χρησιμοποιήσει διαφορετικό υφολογικό και κοινωνικό επίπεδο λόγου, ανάλογα με την περίσταση της επικοινωνίας. Επομένως, το ύφος του πομπού διαφοροποιείται ανάλογα με την περίσταση της επικοινωνίας στην οποία βρίσκεται, όπως ποιος μιλάει, σε ποιον, με ποιο σκοπό, με ποια διάθεση, για ποιο θέμα, πού, πότε, γιατί.

Καλό είναι να μην λησμονείται το ότι η επικοινωνία είναι διάλογος, ή μάλλον καλύτερα διαλογή. Είναι συνάντηση,­ συνομιλία,­ συζήτηση,­ συμφωνία, συγχώρηση,­ συναδέλφωση ­των ανθρώπων, όλα με κοινό παρονομαστή, μα και πρώτο συνθετικό το σύνδεσμο «συν».

Φυσικά, όπως και σε άλλους τομείς, η επικοινωνία συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο και συνάμα παράγοντα διαμόρφωσης του σχολικού κλίματος. Με την πορεία «top down approach», ελληνιστί από πάνω προς τα κάτω, τα υψηλά κλιμάκια -λόγου χάρη οι σχολικοί σύμβουλοι- επικοινωνούν με τους φορείς της σχολικής μονάδας για τα διαδικαστικά και δομικά θέματα.

Εν παραδείγματι, ο διευθυντής επικοινωνεί με όλα τα εμπλεκόμενα μέλη του σχολείου με ήθος, ειλικρίνεια και ευαισθησία και προάγει την συνεργασία και ελεύθερη επικοινωνία μεταξύ τους.

Η κατανόηση των προβλημάτων, ο συστηματικός διάλογος, καθώς και η αναγνώριση και ο σεβασμός της προσωπικότητας των γονιών, εκπαιδευτικών και μαθητών αποτελούν το κλειδί για μια πληρέστερη κατανόηση των αναγκών του άλλου. Η επικοινωνία, συνεπώς, μεταξύ μαθητών και εκπαιδευτικών συντελεί στη δημιουργία φιλικού και ευχάριστου σχολικού κλίματος και κατευθύνει τον εκπαιδευτικό στον κατάλληλο προσδιορισμό των προσδοκιών της τάξης.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Η τέχνη της επικοινωνίας μας απασχολεί αιώνες τώρα. Είναι κάτι που κάνουμε καθημερινά και πλέον με την έξαρση των Social Media, η επικοινωνία με γνωστούς και μη έχει αυξηθεί εν μέσω της πανδιμήας του COVID-SARS 2. Ποικίλουν οι μορφές επικοινωνίας και τα μέσα που εφαρμόζεται. Στο κείμενο αυτό θα δούμε 3 λάθη που κάνουμε, και εσύ και εγώ και όλοι μας δεν είναι κακό, στην διαπροσωπική επικοινωνία. Το λεγόμενο Face to Face. LET’S GOOO!!!

Κοιτάμε τον συνομιλητή μας στα μάτια.👀

Υπάρχει η φράση “Κοίτα με στα μάτια όταν σου μιλάω“, μα λίγοι το κάνουν.  Γιατί είναι όμως σημαντικό να βλέπεις τον συνομιλητή σου παρατεταμένα στα μάτια;

Με αυτόν τον τρόπο δείχνεις πως αυτά που λέει σε ενδιαφέρουν, τα παίρνεις στα σοβαρά και πως νιώθεις άνετα με την κουβέντα. Ξέρεις, δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για την διαστρέβλωση μιας συζήτησης. Και πίστεψε με, όλοι μας αναζητούμε προσοχή όταν μιλάμε με κάποιον. Αν δεν την βρίσκουμε λέμε BYEEEE.

 Την επόμενη φορά που θα κουβεντιάσεις κάτι σοβαρό όπως δουλειά ή θέματα που αφορούν την σχέση σας, καθώς διατυπώνεις την σκέψη σου, μην κουνήσεις ούτε για μια στιγμή την κόρη σου.

Περιμένω τα σχόλιά σας.

Δε βιαζόμαστε να απαντήσουμε.🏃🏻‍♂️

Δώσε χρόνο στον συνομιλητή και θα σου δώσει και αυτός. Φαινόμενο που συναντάμε συχνά στην τηλεόραση και σε πάνελ εκπομπών. Αλλά στην τηλεόραση έχουν αυστηρό χρονοδιάγραμμα. Δεν πιστεύω εσύ να συζητάς σαν να είσαι σε πάνελ…

 Προτίμησε την σιωπή έως ότου ολοκληρωθεί η διατύπωση της σκέψης του συνομιλητή. Εκμεταλλεύσου τον χρόνο που δίνεται για να δημιουργήσεις εύστοχες ερωτήσεις που θα κρατήσουν ζωντανή την κουβέντα και δεν θα σας κάνουν να αλλάζετε κάθε 2 λεπτά θέμα.

 Τείνουμε να ακούμε για να απαντάμε και όχι να ακούμε για να καταλάβουμε.

Δεν αρνούμαστε να ακούσουμε αντίθετες απόψεις.🙅🏻‍♂️

Όλοι έχουμε κάποια πιστεύω και ιδανικά με τα οποία είμαστε απόλυτοι. Τι γίνεται όμως όταν ακούμε κάτι αντίθετο από αυτό που υποστηρίζουμε;

Συνήθως αρνούμαστε να δούμε και την άλλη μεριά του νομίσματος. Αυτό είναι που κάνει κάποιον ημιμαθή. Και ως γνωστόν, η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια. Μη φοβάσαι να ακούς απόψεις ακόμη κι εάν αυτές σε κάνουν να κοκκινίζεις από θυμό. Δύο είναι τα δεινά. Ή θα ενισχυθεί η δική σου άποψη ή θα μάθεις κάτι καινούργιο. Και στις δύο περιπτώσεις θα βγεις κερδισμένος/νη.

Γι’ αυτό την επόμενη φορά, προτού διαφωνήσεις, προσπάθησε να αφουγκραστείς την αντίθετη άποψη και μην αφήσεις τα συναισθήματά να επηρεάσουν την λογική σου.

Ποιο είναι το μάθημα του άρθρου;

Το πιο σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου μα κάποιες φορές η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά. Καθημερινά βρες τρόπους να βελτιώνεσαι, και με το να έχεις σωστή και υγιής επικοινωνία θα σε φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην αυτό-ολοκλήρωσή σου.👌🏻

Το κείμενο που διάβασες είναι μια μορφή επικοινωνίας, μόνο που το μήνυμα είναι μονόπλευρο. Γι’ αυτό θέλω να ακούσω τα σχόλιά σου. So, στείλε μου τις σκέψεις σου -> skjwriting@gmail.com

Your boy – Alex

Κάποιες μέρες ξυπνάς με όρεξη, κάποιες άλλες λίγο πιο στραβά. Κανείς δεν είπε ότι όλες οι μέρες πρέπει να είναι στην ίδια συναισθηματική και εγκεφαλική βαθμίδα. Άλλο μέσα σου να παραμένεις ακέραιος, και άλλο να παίρνεις στα σοβαρά τον κάθε ρόλο που παίζεις.

Έχουμε γεμίσει τις ζωές μας με ευθύνες, για να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι μετράμε, ότι κάτι κάνουμε, και δεν περνάνε χωρίς λόγο οι μέρες. Μολονότι τις περισσότερες φορές δεν ξέρουμε για ποιον εργαζόμαστε, για άλλους ή για εμάς. Αυτό κυρίως οφείλεται στην λάθος μετάφραση της βασιλικής ζωής, που στο κυνήγι της, καταλήγουμε να είμαστε πιόνια.

Η διαφορά ενός πραγματικού βασιλιά με εκείνου που ονειρεύεται ότι μια μέρα θα αποκτήσει έστω και ένα χρυσό πόμολο για το  τσαντίρι του, είναι το μέσα τους. Ο πραγματικός βασιλιάς αντιλαμβάνεται ότι πρώτα μέσα του πρέπει να έχει πάρει την απόφαση τι θέλει να είναι στην ζωή του, αν θα παίρνει ο ίδιος αποφάσεις για την ζωή του ή κάποιος άλλος. Αν θα σκύψει το κεφάλι ή αν θα υπερασπιστεί την γνώμη του. Αν θα είναι ο ίδιος που θα κρίνει τις πράξεις του ή κάποιος άλλος. Βασιλική ζωή δεν σημαίνει και δεν ξεκινάει από την υλιστική υπόσταση των πραγμάτων, αλλά από το εσωτερικό μας, γιατί η αντανάκλαση των σκέψεων μας γίνεται η πραγματικότητα μας.  

Δεν μπορείς να δηλώνεις βασιλιάς, αλλά ταυτόχρονα να εξαρτάσαι από άλλους. Κρεμάμε στους λαιμούς μας βάρη και κουβέντες αλλωνών και κάνουμε δική μας ευθύνη τις ζωές των άλλων. Έτσι δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν παράδεισο που τόσο λαχταρούμε, αντιθέτως κυλάμε με φόρα προς την άββυσο της κολάσεως.   

Έχοντας τα χαλινάρια της ζωής σου, ασχέτως αν είσαι σωστός ή δίκαιος με τον εαυτός σου, από την στιγμή που εσύ ορίζεις τα όρια σου, δεν μπορείς να είσαι το πιόνι της ζωής σου, και ούτε κανενός. Η βασιλεία του θεού σε αυτήν την ζωή δεν αφορά τον πλανήτη καθεαυτό, ούτε την μάζα, άλλα τον καθένα ξεχωριστά πως συμπεριφέρεται στον εαυτό του. Γιατί μιας και σέβεσαι την δική σου ζωή, επακόλουθο και αυτονόητο να σεβαστείς οτιδήποτε γύρο σου.

Όλοι είμαστε εκ γενετής βασιλιάδες της ζωή μας, με αυτό το πλεονέκτημα γεννιόμαστε. Προφανώς όμως κάπου στην πορεία μας φαίνεται πιο εύκολο να παραδοθούμε, και να ζήσουμε σαν πιόνια, απατώμενοι ότι έτσι η ζωή θα έχει λιγότερες ευθύνες και δυσκολίες, από ότι ένας βασιλιάς. Τα θέλουμε όλα χωρίς όμως εμείς να κουνήσουμε δαχτυλάκι.

Ακόμη και στην τωρινή κατάσταση που βρισκόμαστε παγκοσμίως, ρίχνουμε ευθύνες στους κυβερνήτες των κρατών, ενώ οι πραγματικοί ένοχοι είμαστε εμείς. Αυτοί διάλεξαν τι θέλουν να είναι, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν, γιατί καταλαβαίνουν ότι η ζωή τους είναι δική τους ευθύνη, το παράδοξο σε όλη την κατάσταση είναι, ότι αυτοί επίσης κατάλαβαν ότι εμείς είμαστε και με το παραπάνω πρόθυμοι να φορτωθούμε τα δικά τους λάθη. Οπότε γιατί να μην ζουν αυτοί βασιλικά, όταν ξέρουν ότι αυτοί μπορούν να κάνουν την αρχή και κάποιος άλλος να τελειώσει την δουλειά για εκείνους.

Αν δεν δώσουμε εμείς αξία στην ζωή μας, κάποιος άλλος θα την εκμεταλλευτεί για την δική του επίτευξη των δικών του στόχων, και εμείς πάντα θα είμαστε τα πιόνια και όχι ο βασιλιάς.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Καιροί πέραν από κάθε φαντασία. Δεν είναι μόνο το αύριο αβέβαιο, αλλά ακόμη και το χθες. Η καθημερινότητα πλέον στο χείλος του γκρεμού, με τον άνθρωπο να μην ξέρει προς τα πού να κοιτάξει και τι να πιστέψει. Οι κάποτε ιστορίες για μια συνεχόμενη μάχη επιβίωσης, τώρα πλέον είναι στο κατώφλι μας και με θράσος μας κτυπάει την πόρτα. Εκεί που νομίζαμε ότι η προοδευτική κοινωνία θα προσέχει τα παιδιά της, τελικά τα παιδιά της, γίνανε η τροφή της.

Τα τελευταία τουλάχιστον 40 χρόνια, όλοι οι άνθρωποι πείστηκαν ότι η ευημερία τους εξαρτάται από ένα κομμάτι χαρτί, και έτσι έκαναν τα αδύνατα δυνατά να έχουν στην κατοχή τους ένα δίπλωμα. Δεν είχε σημασία αν ήταν όντως κάτι που θα τους έκφραζε, αρκεί που ήταν το εισιτήριο τους προς την αγορά εργασίας.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, και οι χρηματοοικονομικές αυτοκρατορίες μεγάλωναν, έτσι και η ζήτηση ανθρώπινου δυναμικού φούντωνε. Με λίγα λόγια όλα ήταν σε μια κατάσταση απογείωσης, σε όλους τους κλάδους, από τον εκπαιδευτικό μέχρι τους οικονομικούς κολοσσούς. Επειδή είμαστε όμως άνθρωποι, όπως γνωρίζουμε και από την ιστορία, όλα κάποια στιγμή αφού έχουν φτάσει στο αποκορύφωμα, μετά παίρνουν την κατιούσα. 

Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα, με άπειρα πτυχία, που η μόνη τους χρησιμότητα είναι διακοσμητική, και ανθρώπους γεμάτους αμφιβολίες όχι μόνο για το αύριο, αλλά και για τους ίδιους, που τους έχει θολώσει το μυαλό η όλη κατάσταση, και τα ψυχολογικά προβλήματα γίνανε πλέον περισσότερα από τις θέσεις εργασίας. Ένας εργαζόμενος για να είναι αποδοτικός κυρίως χρειάζεται να είναι ήρεμος ψυχικά, να μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, στις πράξεις του. Όταν όμως υπάρχει έλλειψη οργάνωσης από το ίδιο το κράτος προς ποιες είναι οι ανάγκες του, ώστε να προσανατολιστούν και οι άνθρωποι αναλόγως, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί όλοι έχουν χαθεί στην διαδικασία εύρεσης εργασίας.

Πλέον όλοι οι άνθρωποι που είναι ικανοί να εργαστούν, λόγο της κακής οικονομικής κατάστασης της χώρας, δεν έχουν προτιμήσεις ως προς το είδος της εργασίας, αρκεί να έχουν μια δουλειά για να επιβιώσουν. Η εύρεση εργασίας πλέον έχει γίνει σαν το τζόκερ, και όποιος θα είναι ο τυχερός. Οι ικανότητες πλέον των εργαζομένων δεν μετριούνται με βάση το αντικείμενο απασχόλησης, αλλά με το βάρος που είναι διατεθειμένοι να σηκώσουν στους ώμους τους ώστε να μην μείνουν άνεργοι.

Ο τρόπος αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης είναι οι άνθρωποι να γνωρίζουν εξαρχής τα θέλω τους και μέχρι που και τι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν αρκεί στο τέλος της ημέρας να μπορούν να λέγονται εργαζόμενοι. Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου σε όλα τα στάδια της ζωής του, ακόμη και στην εύρεση εργασίας. Γιατί κανένας εργοδότης δεν χρειάζεται έναν φοβισμένο άνθρωπο, ακόμη και από την σκιά του. Οι άνθρωποι με την πάροδο του χρόνου γίνανε σκλάβοι του ίδιου τους του εαυτού, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν πλέον ούτε εργοδότες, ούτε εργαζόμενοι που να γνωρίζουν όντως το αντικείμενο απασχόλησης τους.

Τριγυρνάνε μέσα στην υπνωτική λήθη, ψάχνοντας έναν σκοπό στην ζωή τους χωρίς όμως να έχουν αποφασίσει τι θέλουν να είναι. Το ίδιο ποσοστό ευθύνης έχουν εργαζόμενοι και εργοδότες στην παραπλανητική πραγματικότητα που ζούμε. Οι εργοδότες πλέον ζητάνε ένα πολυμηχάνημα για υποτιθέμενους λόγους μείωσης πόρων, και οι εργαζόμενοι σκύβουν το κεφάλι, έτοιμη για την σφαγή τους.

Με λίγα λόγια στο τέλος της ημέρας, κανένας δεν είναι καλύτερος κανενός. Μπήκαμε όλοι στο ίδιο τσουβάλι οικειοθελώς. Αν δεν σηκώσουμε ανάστημα για τους εαυτούς μας, θα παραμείνουμε το τυρί στην ποντικοπαγίδα.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Συχνά καταλήγουμε να λέμε, πρόσεχε τι εύχεσαι. Επιστημονικά αποδεδειγμένο όταν γεννιόμαστε το οπτικό μας πεδίο, όσο και η αντίληψη μας, σαν να βρίσκεται σε ένα εξωπραγματικό φάσμα πέραν του δικού μας. Καταφέρνουμε να κρατάμε αυτήν την θεϊκή πινελιά άθικτη το πολύ μέχρι τα 5 μας, μετά αρχίζει και εξασθενεί σιγά σιγά ώσπου φτάνουμε στην εφηβεία και πλέον μας έχει καταπιεί το απάνθρωπο σύστημα της κοινωνίας.  Με λίγα λόγια όσο μεγαλώνουμε χάνουμε την ανθρωπιά μας.

Μέχρι να μπούμε στον ρόλο που μας δίνει η κοινωνία, όλα μας φαντάζουν πιθανά και σχεδόν ποτέ δεν χωράει η σκέψη του αδύνατου. Σαν παιδιά εκείνο που κυριεύει τον ξύπνιο και τον ύπνο μας είναι η φαντασία, δηλαδή τα όνειρα. Η καθημερινότητα μας είναι δημιουργία των ονείρων μας. Από εκεί ξεκινάνε και οι κλασικές σκέψεις : τι θέλεις να γίνει όταν μεγαλώσεις??? Ονειρευόμαστε αυτό που θέλουμε να γίνουμε και ξεκινάμε το ταξίδι μας.

Στο πρώτο μας εμπόδιο που λέγεται εφηβεία, τρώμε μερικές σφαλιάρες αλλά δεν πτοούμαστε, συνεχίζουμε, όχι με την ίδια φλόγα αλλά συνεχίζουμε, γιατί έχουμε και ένα όνειρο. Όσοι δεν χάθηκαν στην διαδρομή από τις πολλές παρεμβολές και παρέμειναν πιστοί στο όνειρο τους, ενηλικιώθηκαν με το πρώτο τους όνειρο πιο χειροπιαστό ακόμη και από το ίδιο το όνειρο. Οι άλλοι απογοητεύτηκαν και γίνανε ένα με την υπόλοιπη μάζα, άδεια περιπλανώμενα δοχεία που παραδόθηκαν στα χέρια του συστήματος. Υπάρχει και ένα άλλο μικρό ποσοστό που πάντα θα προσπαθούν, γιατί μόνο το όνειρο τους είναι η αληθινή πηγή ζωής.

Όπως γνωρίζουμε οι σκέψεις μας δημιουργούν τον εξωτερικό μας κόσμο. Σίγουρα πολλές φορές οι συνθήκες είναι τόσο αντίξοες που η καθημερινότητα μοιάζει πιο πολύ με κόλαση παρά με όνειρο. Εκεί βρίσκεται όμως και η παγίδα, εκείνες είναι οι στιγμές που μας φέρνουν πιο κοντά στο όνειρο από ότι πιστεύουμε.

Το ερώτημα που έθεσε ο Παρμενίδης τον 6^ο αιώνα π.χ. το ελαφρύ είναι θετικό και το βαρύ αρνητικό; Τι γίνεται στην περίπτωση βάση παραδείγματος που το βαρύ αποδεικνύεται θετικό και το ελαφρύ αρνητικό. Όπως στην ερωτική ποίηση όλων των αιώνων , η γυναίκα επιθυμεί να δεχτεί το φορτίο του αντρικού κορμιού. Το πιο βαρύ φορτίο είναι λοιπόν ταυτόχρονα και η εικόνα της πιο έντονης ζωικής ολοκλήρωσης. Όσο πιο βαρύ είναι το φορτίο , όσο κοντινή στην γη είναι η ζωή μας, τόσο πιο αληθινή και πραγματική είναι. Σε αντιστάθμισμα η ολική απουσία του βάρους, η ζωή κατά το ήμισυ μοιάζει αληθινή, όσο πιο ελαφριά είναι, τόσο πιο χωρίς νόημα μοιάζει.

 Δεν είναι μόνο το κυνήγι του ονείρου που μας κρατάει ζωντανούς, αλλά και το βάρος του, το αποτύπωμα του που αφήνει σε κάθε μάχη κερδισμένη προς την κορυφή της πυραμίδας. Το να κάνουμε σκέψεις και να ξεγελάμε τον εαυτό μας ότι πιστεύουμε σε αυτές, ότι απλά θα γίνουν μια μέρα επειδή έτσι προγραμματίσαμε το μέλλον μας δεν υφίσταται. Τα πιστεύω μας με τα όνειρα είναι σαν τους δύο πόλους, σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση. Το πιστεύω είναι η αρχή του ονείρου, η διαφορά όμως είναι ότι εμείς δεν πιστεύουμε στο όνειρο, πιστεύουμε στις λέξεις. Το όνειρο όμως δεν είναι λέξεις, είναι το μέσα μας που δεν εκφράζεται με λέξεις παρά μόνο με πράξεις.

Μόνο όσο κρατάμε ζωντανό το όνειρο έχουμε ελπίδα να ανακαλύψουμε την πραγματική μας φύση, τον εαυτό μας. Ο θεός, το σύμπαν δεν σου δίνει αυτό που πιστεύεις, σου δίνει αυτό που ονειρεύεσαι, γιατί το όνειρο είναι πιο βαθιά ριζωμένο μέσα μας, από ότι τα πιστεύω.

Αν αναλογιστούμε τι κατέχουμε στην ζωή μας, θα δούμε ότι είναι πράγματα που ονειρευτήκαμε και όχι πράγματα που απλά πιστέψαμε.   

Βιβλιογραφία : Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι (Milan Kundera )

Ιωάννα Γκαβριλίου