Καιροί πέραν από κάθε φαντασία. Δεν είναι μόνο το αύριο αβέβαιο, αλλά ακόμη και το χθες. Η καθημερινότητα πλέον στο χείλος του γκρεμού, με τον άνθρωπο να μην ξέρει προς τα πού να κοιτάξει και τι να πιστέψει. Οι κάποτε ιστορίες για μια συνεχόμενη μάχη επιβίωσης, τώρα πλέον είναι στο κατώφλι μας και με θράσος μας κτυπάει την πόρτα. Εκεί που νομίζαμε ότι η προοδευτική κοινωνία θα προσέχει τα παιδιά της, τελικά τα παιδιά της, γίνανε η τροφή της.

Τα τελευταία τουλάχιστον 40 χρόνια, όλοι οι άνθρωποι πείστηκαν ότι η ευημερία τους εξαρτάται από ένα κομμάτι χαρτί, και έτσι έκαναν τα αδύνατα δυνατά να έχουν στην κατοχή τους ένα δίπλωμα. Δεν είχε σημασία αν ήταν όντως κάτι που θα τους έκφραζε, αρκεί που ήταν το εισιτήριο τους προς την αγορά εργασίας.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, και οι χρηματοοικονομικές αυτοκρατορίες μεγάλωναν, έτσι και η ζήτηση ανθρώπινου δυναμικού φούντωνε. Με λίγα λόγια όλα ήταν σε μια κατάσταση απογείωσης, σε όλους τους κλάδους, από τον εκπαιδευτικό μέχρι τους οικονομικούς κολοσσούς. Επειδή είμαστε όμως άνθρωποι, όπως γνωρίζουμε και από την ιστορία, όλα κάποια στιγμή αφού έχουν φτάσει στο αποκορύφωμα, μετά παίρνουν την κατιούσα. 

Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα, με άπειρα πτυχία, που η μόνη τους χρησιμότητα είναι διακοσμητική, και ανθρώπους γεμάτους αμφιβολίες όχι μόνο για το αύριο, αλλά και για τους ίδιους, που τους έχει θολώσει το μυαλό η όλη κατάσταση, και τα ψυχολογικά προβλήματα γίνανε πλέον περισσότερα από τις θέσεις εργασίας. Ένας εργαζόμενος για να είναι αποδοτικός κυρίως χρειάζεται να είναι ήρεμος ψυχικά, να μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, στις πράξεις του. Όταν όμως υπάρχει έλλειψη οργάνωσης από το ίδιο το κράτος προς ποιες είναι οι ανάγκες του, ώστε να προσανατολιστούν και οι άνθρωποι αναλόγως, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί όλοι έχουν χαθεί στην διαδικασία εύρεσης εργασίας.

Πλέον όλοι οι άνθρωποι που είναι ικανοί να εργαστούν, λόγο της κακής οικονομικής κατάστασης της χώρας, δεν έχουν προτιμήσεις ως προς το είδος της εργασίας, αρκεί να έχουν μια δουλειά για να επιβιώσουν. Η εύρεση εργασίας πλέον έχει γίνει σαν το τζόκερ, και όποιος θα είναι ο τυχερός. Οι ικανότητες πλέον των εργαζομένων δεν μετριούνται με βάση το αντικείμενο απασχόλησης, αλλά με το βάρος που είναι διατεθειμένοι να σηκώσουν στους ώμους τους ώστε να μην μείνουν άνεργοι.

Ο τρόπος αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης είναι οι άνθρωποι να γνωρίζουν εξαρχής τα θέλω τους και μέχρι που και τι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν αρκεί στο τέλος της ημέρας να μπορούν να λέγονται εργαζόμενοι. Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου σε όλα τα στάδια της ζωής του, ακόμη και στην εύρεση εργασίας. Γιατί κανένας εργοδότης δεν χρειάζεται έναν φοβισμένο άνθρωπο, ακόμη και από την σκιά του. Οι άνθρωποι με την πάροδο του χρόνου γίνανε σκλάβοι του ίδιου τους του εαυτού, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν πλέον ούτε εργοδότες, ούτε εργαζόμενοι που να γνωρίζουν όντως το αντικείμενο απασχόλησης τους.

Τριγυρνάνε μέσα στην υπνωτική λήθη, ψάχνοντας έναν σκοπό στην ζωή τους χωρίς όμως να έχουν αποφασίσει τι θέλουν να είναι. Το ίδιο ποσοστό ευθύνης έχουν εργαζόμενοι και εργοδότες στην παραπλανητική πραγματικότητα που ζούμε. Οι εργοδότες πλέον ζητάνε ένα πολυμηχάνημα για υποτιθέμενους λόγους μείωσης πόρων, και οι εργαζόμενοι σκύβουν το κεφάλι, έτοιμη για την σφαγή τους.

Με λίγα λόγια στο τέλος της ημέρας, κανένας δεν είναι καλύτερος κανενός. Μπήκαμε όλοι στο ίδιο τσουβάλι οικειοθελώς. Αν δεν σηκώσουμε ανάστημα για τους εαυτούς μας, θα παραμείνουμε το τυρί στην ποντικοπαγίδα.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Συχνά καταλήγουμε να λέμε, πρόσεχε τι εύχεσαι. Επιστημονικά αποδεδειγμένο όταν γεννιόμαστε το οπτικό μας πεδίο, όσο και η αντίληψη μας, σαν να βρίσκεται σε ένα εξωπραγματικό φάσμα πέραν του δικού μας. Καταφέρνουμε να κρατάμε αυτήν την θεϊκή πινελιά άθικτη το πολύ μέχρι τα 5 μας, μετά αρχίζει και εξασθενεί σιγά σιγά ώσπου φτάνουμε στην εφηβεία και πλέον μας έχει καταπιεί το απάνθρωπο σύστημα της κοινωνίας.  Με λίγα λόγια όσο μεγαλώνουμε χάνουμε την ανθρωπιά μας.

Μέχρι να μπούμε στον ρόλο που μας δίνει η κοινωνία, όλα μας φαντάζουν πιθανά και σχεδόν ποτέ δεν χωράει η σκέψη του αδύνατου. Σαν παιδιά εκείνο που κυριεύει τον ξύπνιο και τον ύπνο μας είναι η φαντασία, δηλαδή τα όνειρα. Η καθημερινότητα μας είναι δημιουργία των ονείρων μας. Από εκεί ξεκινάνε και οι κλασικές σκέψεις : τι θέλεις να γίνει όταν μεγαλώσεις??? Ονειρευόμαστε αυτό που θέλουμε να γίνουμε και ξεκινάμε το ταξίδι μας.

Στο πρώτο μας εμπόδιο που λέγεται εφηβεία, τρώμε μερικές σφαλιάρες αλλά δεν πτοούμαστε, συνεχίζουμε, όχι με την ίδια φλόγα αλλά συνεχίζουμε, γιατί έχουμε και ένα όνειρο. Όσοι δεν χάθηκαν στην διαδρομή από τις πολλές παρεμβολές και παρέμειναν πιστοί στο όνειρο τους, ενηλικιώθηκαν με το πρώτο τους όνειρο πιο χειροπιαστό ακόμη και από το ίδιο το όνειρο. Οι άλλοι απογοητεύτηκαν και γίνανε ένα με την υπόλοιπη μάζα, άδεια περιπλανώμενα δοχεία που παραδόθηκαν στα χέρια του συστήματος. Υπάρχει και ένα άλλο μικρό ποσοστό που πάντα θα προσπαθούν, γιατί μόνο το όνειρο τους είναι η αληθινή πηγή ζωής.

Όπως γνωρίζουμε οι σκέψεις μας δημιουργούν τον εξωτερικό μας κόσμο. Σίγουρα πολλές φορές οι συνθήκες είναι τόσο αντίξοες που η καθημερινότητα μοιάζει πιο πολύ με κόλαση παρά με όνειρο. Εκεί βρίσκεται όμως και η παγίδα, εκείνες είναι οι στιγμές που μας φέρνουν πιο κοντά στο όνειρο από ότι πιστεύουμε.

Το ερώτημα που έθεσε ο Παρμενίδης τον 6^ο αιώνα π.χ. το ελαφρύ είναι θετικό και το βαρύ αρνητικό; Τι γίνεται στην περίπτωση βάση παραδείγματος που το βαρύ αποδεικνύεται θετικό και το ελαφρύ αρνητικό. Όπως στην ερωτική ποίηση όλων των αιώνων , η γυναίκα επιθυμεί να δεχτεί το φορτίο του αντρικού κορμιού. Το πιο βαρύ φορτίο είναι λοιπόν ταυτόχρονα και η εικόνα της πιο έντονης ζωικής ολοκλήρωσης. Όσο πιο βαρύ είναι το φορτίο , όσο κοντινή στην γη είναι η ζωή μας, τόσο πιο αληθινή και πραγματική είναι. Σε αντιστάθμισμα η ολική απουσία του βάρους, η ζωή κατά το ήμισυ μοιάζει αληθινή, όσο πιο ελαφριά είναι, τόσο πιο χωρίς νόημα μοιάζει.

 Δεν είναι μόνο το κυνήγι του ονείρου που μας κρατάει ζωντανούς, αλλά και το βάρος του, το αποτύπωμα του που αφήνει σε κάθε μάχη κερδισμένη προς την κορυφή της πυραμίδας. Το να κάνουμε σκέψεις και να ξεγελάμε τον εαυτό μας ότι πιστεύουμε σε αυτές, ότι απλά θα γίνουν μια μέρα επειδή έτσι προγραμματίσαμε το μέλλον μας δεν υφίσταται. Τα πιστεύω μας με τα όνειρα είναι σαν τους δύο πόλους, σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση. Το πιστεύω είναι η αρχή του ονείρου, η διαφορά όμως είναι ότι εμείς δεν πιστεύουμε στο όνειρο, πιστεύουμε στις λέξεις. Το όνειρο όμως δεν είναι λέξεις, είναι το μέσα μας που δεν εκφράζεται με λέξεις παρά μόνο με πράξεις.

Μόνο όσο κρατάμε ζωντανό το όνειρο έχουμε ελπίδα να ανακαλύψουμε την πραγματική μας φύση, τον εαυτό μας. Ο θεός, το σύμπαν δεν σου δίνει αυτό που πιστεύεις, σου δίνει αυτό που ονειρεύεσαι, γιατί το όνειρο είναι πιο βαθιά ριζωμένο μέσα μας, από ότι τα πιστεύω.

Αν αναλογιστούμε τι κατέχουμε στην ζωή μας, θα δούμε ότι είναι πράγματα που ονειρευτήκαμε και όχι πράγματα που απλά πιστέψαμε.   

Βιβλιογραφία : Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι (Milan Kundera )

Ιωάννα Γκαβριλίου

Τα σχέδια εργασίας, συνθετικές δημιουργικές εργασίες ή Project χρησιμοποιούνται ως μέθοδοι διδασκαλίας, όπου σε συνεργασία εκπαιδευτικού με ομάδες μαθητών ένα θέμα επεξεργάζεται.

Η λέξη project προέρχεται από το λατινικό projicere, δηλαδή σχεδιάζω, σκοπεύω. Αποτελεί την εκπαιδευτική διαδικασία, που αποσκοπεί στην απόκτηση γνώσεων και εμπειριών δια μέσου μιας βιωματικής διαδικασίας μάθησης. Έτσι, οι μαθητές συμμετέχουν στις δραστηριότητες και συνεργάζονται μεταξύ τους.

Οι συνθετικές δημιουργικές εργασίες στηρίζονται στις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των παιδιών παρέχοντάς τους ελευθερία ως προς την επιλογή θέματος, διαδικασιών και παρουσίασης του αναφυόμενου προϊόντος. Συνεπώς, δύναται μια σύνθεση με δημιουργικό τρόπο, που παίρνει τη μορφή λόγου, καλλιτεχνήματος ή κατασκευής.

Η συνήθης χρήση εντοπίζεται κυρίως στην Ευέλικτη Ζώνη και τα προαιρετικά προγράμματα.

Κάποια βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της μεθόδου αυτής είναι η συζήτηση μεταξύ των μελών των ομάδων, η εργασία εκτός τάξης, η διερεύνηση περαιτέρω δευτερευόντων πηγών, η αναπαράσταση -δηλαδή η έμπρακτη ένδειξη των αποτελεσμάτων- και φυσικά η ίδια η παρουσίαση των τελευταίων.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Τι νόημα έχει να αποδέχεσαι μια κατάσταση όταν εσύ ο ίδιος δεν έχεις καταλάβει τι γίνεται. Όλοι γνωρίζουμε ότι για να λυθεί ένα πρόβλημα, πρέπει αρχικά να δούμε, ή πιο σωστά να καταλάβουμε πιο είναι το πρόβλημα. Σε αυτήν την διαδικασία όμως προκύπτει και άλλο πρόβλημα, το τι καταλαβαίνει ο καθένας, ή τι θέλει να καταλάβει. Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μας είναι ότι ποτέ δεν μπαίνουμε στην θέση του άλλου και απλά κρίνουμε επειδή μας βολεύει.

Σίγουρα η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, ούτε γεννιόμαστε με κάποιο εγχειρίδιο χρήσης, που σημαίνει ότι όλα εμείς πρέπει να τα ανακαλύψουμε, που μέχρι τώρα έχει αποδεχτεί αρκετά δύσκολη διαδικασία.  

Άνθρωποι που δεν αντέχουν την αλήθεια, ικανοποιούνται με τις συμπτώσεις. Που πολλές φορές δεν τις βλέπουν καν τις συμπτώσεις, αλλά ακόμη και όταν τις βλέπουν, επικρατεί η κλασική καραμέλα, ο θεός ήθελε έτσι. Αν και όλοι ψάχνουμε για κάτι, εκείνοι επειδή ψάχνουν τόσο επιφανειακά όλα τους φαίνονται πολύ πιο απλά και εύστοχα, που το υπόβαθρο δεν έχει καμία σημασία για αυτούς. Η ζωή είναι σαν ένα θεατρικό έργο, όλοι κρεμάμενοι από την εξέλιξη του έργου χωρίς να σκεφτούν τα παρασκήνια. Στα παρασκήνια βρίσκεται όμως όλη η αλήθεια και ο κόπος της πετυχημένης παράστασης.

Όλη η ζωή μας διαδραματίζεται μέσα από άπειρους ρόλους που καλούμαστε να παίξουμε ανά διαστήματα, ο κάθε ρόλος έχει και την δική του μάσκα. Τα ψέματα προκύπτουν όταν ο άνθρωπος έχει χάσει τον εαυτό του μέσα από τον ρόλο και έγινε ένα και το αυτό. Οι άτυχοι σε όλη αυτήν την παράσταση είναι όλοι εκείνοι που μπορούν να διακρίνουν το αληθινό πρόσωπο από το ψεύτικο, με αποτέλεσμα να τα βλέπουν πλέον όλα ψεύτικα, που έχει γίνει πλέον η αλήθεια τους.

Εκείνο είναι το σημείο στο οποίο ο παρατηρητής πρέπει να πάρει μια απόφαση, μιας και δεν μπορεί να επαναφέρει κανέναν στην αρχική του μορφή, πριν την μάσκα, να θυμηθούν ποιοι ήταν. Θα συμβιβαστεί λέγοντας ψέματα στον εαυτό του ότι αυτή είναι πλέον η παράσταση της ζωής, θα γίνει και αυτός ένα με το ψέμα ή θα προσποιείται ότι δεν βλέπει ???

Η διάκριση της αλήθειας από το ψέμα στην πραγματικότητα είναι μια πολύ λεπτή γραμμή, φυσικά όμως όπως το κακό είναι πιο εύκολο να γίνει, έτσι και η επιλογή του ψέματος μοιάζει πιο εύκολη λύση. Η αυταπάτη του ωραίου δεν είναι δημιούργημα του διαβόλου, αλλά του ίδιου μας του εαυτού, που φοβάται να αντιμετωπίσει τον εαυτό του.

Το μυαλό είναι ο δημιουργός μας, είναι ο θεός μας. Εμείς επιλέγουμε σε τι θέλουμε να στηρίξουμε την ύπαρξη μας. Θέλουμε να χτίζουμε παλάτια στην άμμο, ή καμάρες γαλήνιες για την ψυχή μας από πέτρα, διαχρονικά στον χρόνο. Ο εξωτερικός μας κόσμος χτίζεται από τα υλικά που εμείς δώσαμε την άδεια να χρησιμοποιηθούν. Όταν έχουμε δώσει όλα τα δικαιώματα να μας πουλάνε ψέματα για καλημέρα, η ευθύνη δεν είναι δική τους, αλλά απόλυτα δική μας. Ξεκαθαρίζοντας την θέση σου ξεκινώντας από μέσα σου μέχρι τους έξω σου, δεν διατρέχεις κανένα κίνδυνο να παραπλανηθείς γιατί γνωρίζουν τα όρια σου.

Οτιδήποτε μας προσεγγίζει στην ζωή μας, αληθινό ή ψεύτικο, πρώτα έχει πάρει την συγκατάθεση μας, τίποτα δεν συμβαίνει από μόνο του. Η ειλικρίνεια με τον εαυτό μας είναι η αρχή του τέλους, όπως και το τέλος της αρχής σε ότι μας βαραίνει.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Ενόψει της επετείου 200 χρόνων από την κήρυξη του απελευθερωτικού αγώνα για ελευθερία, εδώ και κάποιους μήνες έχει κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα το κόμικ “Sons of Chaos“, ένα δώρο από τον Αμερικάνο συγγραφέα-σκηνοθέτη Chris Jaymes, για όλους αυτούς που αγαπάνε την ιστορία και όχι μόνο, ένα έπος για την ζωή, τον αγώνα και την θυσία του Μάρκου Μπότσαρη.

O τίτλος από μόνος του τραβάει τα βλέμματα και το ενδιαφέρον. Η πρώτη ιδέα που συνήθως έρχεται στο μυαλό είναι ότι θυμίζει πολύ το “300” του (θεού) Frank Miller και δεν πέφτει και πολύ έξω. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα το novel παίρνει “αυθαίρετες ελευθερίες” αλλά και “αναγκαστικές εκπτώσεις” για να πει την ιστορία του σε 192 πολύχρωμες ( με έμφαση στο κόκκινο και μαύρο) σελίδες γεμάτες με επικές στιγμές, βία και ανθρώπινη φύση. Έλληνες ήρωες εναντίον ξένων εισβολέων σε πανοραμικά πλάνα με τον διάλογο, ως δέκτη, να συνδέει τον αναγνώστη με τις εικόνες που αναδιπλώνονται μπροστά στα μάτια του.

Ωστόσο η επιλογή του τίτλου δεν είναι και τυχαία. Παραπέμπει στην φανερή σημασία βέβαια: χάος, πόλεμος, βία, καταστροφή. Συνάμα όμως δηλώνει την γέννηση μιας μεγάλης ιδέας. Τα πάντα γεννιούνται από το τίποτα. Από το σκοτάδι γεννήθηκε το φως, έτσι και οι αρχαίοι Έλληνες πήραν από το Χάος, μορφοποίησαν το χάος από το οποίο γεννήθηκαν και έχτισαν έναν πολιτισμό, τις τέχνες και επιστήμες και δημιούργησαν τις ιδεολογίες με τις οποίες ζούμε μέχρι και σήμερα. Αποτελούν την αφετηρία του μοντέρνου κόσμου και τα θεμέλια όπου χωρίς αυτά, θα βρισκόμασταν άτυποι και ουδέτεροι σ’ ένα καθόλου σίγουρο μέλλον.

10 χρόνια (!) έρευνας υλικού για το novel όμως μας οδηγούν στον νεαρό Μάρκο Μπότσαρη, γιο του Σουλιώτη Κίτσου Μπότσαρη, τα χρόνια της εκπαίδευσης του, στην πορεία της αιχμαλωσίας του από τον Αλή Πασά και της επακόλουθης απελευθέρωσης του σε πλασματικά και μη γεγονότα που καθόρισαν την προσωπικότητά του. Το στόρι μας ταξιδεύει σε τόπους ιερούς όπως το μαρτυρικό Σούλι και το Μεσολόγγι και σε μεγάλες στιγμές που ταρακούνησαν τον πυρήνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Γιατί όμως ο Μάρκος Μπότσαρης και όχι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης? Όπως και ο Γέρος του Μοριά, υπάρχουν και άλλες πιο διακεκριμένες φιγούρες του Μεγάλου Αγώνα που αναφέρονται αναλυτικά σε βιβλία, ντοκιμαντέρ αλλά και σε ταινίες και είναι γενικά ευρέως γνωστοί. Όμως αυτό φαίνεται να είναι και η κινητήρια δύναμη που ωθεί τον συγγραφέα: η περίπλοκη και σχετικά άγνωστη σχέση του Αλή Πασά και του Μάρκου Μπότσαρη.

Αυτό είναι που κάνει το συγκεκριμένο διήγημα μοναδικό. Διεγείρει το ενδιαφέρον μας με αυτούς τους γνωστούς-άγνωστους αντιήρωες που μάλλον έχουμε ακουστά αλλά τελικά δεν ξέρουμε και πολλά. Φτιαγμένο από υλικό που μελλοντικά προορίζεται κάλλιστα για ταινία παραγωγής, το graphic novel παίρνει σάρκα και οστά ως σημείο αναφοράς και τιμής της ελληνικής ιστορίας.

Έτσι λοιπόν “Οι Γιοι του Χάους” ή “Τα Παιδιά της Επανάστασης” ‘όπως κυκλοφορεί στα ελληνικά, εξιστορούν μια συναρπαστική αφήγηση της Ελληνικής Επανάστασης, αναδεικνύουν την τόλμη και την παλληκαριά ενός ανθρώπου που οι συνθήκες και οι απώλειες γύρω του, τον έχρισαν ηγέτη και ήρωα. Έναν ήρωα που με τις πράξεις του οδήγησε λίγους εναντίον πολλών, έχοντας μόνο το σύνθημα “Ελευθερία ή Θάνατος” βαθιά ριζωμένο στην ψυχοσύνθεση όλων γύρω του.

Εξίσου σημαντικό αξίζει να αναφερθεί ότι πίσω από το πινέλο βρίσκετε ο ταλαντούχος Αργεντίνος Ale Aragon ο οποίος δημιουργεί το τέλειο εικαστικό περιβάλλον για την ανάπτυξη της ιστορίας.

Νταβίντ Ντανελιάν

Δεν είπε κανείς ότι η δουλειά του γονέα είναι εύκολη, ή μόνο ευχάριστη. Οι περισσότεροι γονείς ωριμάζουν σαν προσωπικότητες και σαν ψυχές ταυτόχρονα με τα παιδιά τους. Δεν ζήτησε κανείς να είναι τέλειοι, αψεγάδιαστοι, μιας και κανείς δεν είναι τέλειος. Γο-νέας , ένας νέος γόνος, ένα νέο προϊόν, μια ανάμειξη δύο ψυχών, δύο προσωπικοτήτων , που η αγάπη, του ενός για τον άλλον, δημιούργησε έναν νέο καρπό, μια νέα ύπαρξη. Όπως είναι λογικό αυτή η νέα ύπαρξη, είναι κάτι από τα δύο, συν την δική του μοναδική ανερχόμενη προσωπικότητα. Που σημαίνει σαν γονέας, έχεις ήδη κάποια γνωρίσματα για το πώς θα διαχειριστείς το παιδί στα πρώτα χρόνια της ζωής του, με την προϋπόθεση ότι γνωρίζεις τον εαυτό σου, έστω και λίγο, όπως επίσης και του άλλου μισού.

 Όπως γνωρίζουμε τα λάθη είναι ανθρώπινα, και εκτός αυτού είναι το μόνο μέσων για να καταλάβουμε την ζωή. Μόνο ο παθών μαθαίνει, όσο καλές και αν είναι οι θεωρίες και οι συμβουλές, αν δεν καεί η πέτσα σου, πως θα πιστέψεις ότι η φωτιά σε καίει.

Κάποιοι μπορεί να έγιναν γονείς γιατί έτσι όριζε η κοινωνία κάποτε, και ας μην ήταν έτοιμοι για ένα τέτοιο ταξίδι, κάποιοι άλλοι μπορεί να ήθελαν και να ήταν έτοιμοι να ανεβούν σε εκείνο το τρένο, άλλα η ζωή να μην είχε τις ίδιες βλέψεις. Λένε τα παιδιά είναι η εξιλέωση του γονέα για τα λάθη του, από αυτήν, ή και από άλλη ζωή. Τι γίνεται όμως όταν κάνεις πολλά χρόνια αυτό το ταξίδι και δεν έχεις κάνει καμία πρόοδο, ούτε με σένα σαν άνθρωπος, έπειτα ούτε σαν γονιός, αλλά προφανώς ούτε με το παιδί σου. Ποιες είναι οι προσδοκίες σου σαν δάσκαλος που έχεις υπάρξει για εκείνο το πλάσμα, και ποιες είναι οι απαιτήσεις σου από τον ίδιο σου τον εαυτό, αν έχεις φυσικά.

Η κατανόηση όπως και η υπομονή είναι από εκείνα τα βοηθητικά εργαλεία που βρίσκονται στο εγκεφαλικό κουτί περί γονικές ευθύνες. Όταν αγαπάμε, αυτές οι δύο έννοιες είναι τόσο αυτονόητες, όσο και το οξυγόνο που δεν ξεχνάμε να αναπνεύσουμε. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που ξεχνάμε να αναπνεύσουμε, αλλά αυτό κρατάει μερικά δευτερόλεπτα, τα ίδια δευτερόλεπτα που ξεχνάμε να δείξουμε όλα εκείνα τα συναισθήματα ευγνωμοσύνης σε εκείνους που αγαπάμε, γιατί είχαμε μεγαλύτερες προβλέψεις-απαιτήσεις από εκείνους τους ανθρώπους, αλλά πάντοτε σε σύγκριση με εμάς τους ίδιους. Παρόλα αυτά παραμερίζουμε όλες εκείνες τις διαφορές που στο τέλος της ημέρας μας κάνουν να είμαστε μοναδικοί ο καθένας με τον τρόπο του.

Το να δείξουμε κατανόηση σε έναν γονέα που δεν κατάφερε ποτέ να ωριμάσει άλλοτε μας κάνει εμάς να δείχνουμε ωριμότητα και δυνατούς, αλλά άλλοτε αδύναμους που δεν καταφέραμε να περάσουμε τα σωστά μηνύματα ώστε να δουν ολόκληρη την εικόνα. Θα μου πεις δεν είναι δουλειά του παιδιού, αλλά όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης για τον συνάνθρωπο μας άσχετα ποια είναι η σχέση που μας συνδέει.  Η αγάπη όμως με την ωριμότητα είναι δύο συντελεστές που δεν έχουν ανάγκη το ένα το άλλο. Το να δείχνεις την αγάπη σου στο παιδί σου, το να μοιραστείς την χαρά του και να τον κάνεις να νιώθει περήφανο για τον εαυτό του, δεν χρειάζεται να είσαι γονιός, αρκεί να είσαι άνθρωπος.

Το να είναι κάποιος ελλιπής, είναι απόλυτα δεκτό και κατανοητό, όταν όμως το παιδί καταφέρνει να είναι εκεί για τον γονιό του και ας μην είναι υποχρεωμένος να σηκώνει τέτοιο βάρος, το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει εκείνος ο γονιός, είναι απλά να βρίσκεται εκεί για το παιδί του, πολλές φορές και ας μη ξέρει γιατί, και αυτό ένα είδος αγάπης είναι.

Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και την παρουσία των γονέων, και όλα τα υπόλοιπα ξετυλίγονται μόνα τους με τον χρόνο.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Αν συνεχίσεις να παρακολουθείς κινηματογράφο (ιδίως αμερικάνικο ) και διάφορες ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας , ίσως θελήσεις να δεις και εσύ από κοντά την μαγεία αυτού του τόπου. Τα τροπικά δάση του , την πλούσια βλάστηση του , την εξαιρετική πανίδα που διαθέτει , τους ανθρωποφάγους κατοίκους του. Τι είπα μόλις τώρα ; Καλά διάβασες , τους …..ανθρωποφάγους ιθαγενείς που κατοικούν το απομονωμένο νησάκι που έχω φάει κόλλημα να μελετάω τον τελευταίο καιρό ! Καλά εντάξει , δεν ξέρουμε αν στα αλήθεια είναι , μιας και οι επιστήμονες γνωρίζουν ελάχιστα για τους κατοίκους του ,αλλά όσοι πήγαν , δεν γύρισαν ποτέ ζωντανοί. Πολύ μακάβριο , ακούγεται το ξέρω. Το Βόρειο Σέντινελ, το μικρό αυτό νησάκι ανάμεσα σε Ταϊλάνδη και Ινδία, θα μπορούσε να αποτελέσει σενάριο για ταινία. Οι κάτοικοι του νησιού, που ονομάζονται Σεντινελέζοι, όχι μόνο δεν θέλουν καμία επαφή με όλους εμάς, αλλά δεν διστάζουν και να σκοτώσουν όσους δεν συμμορφώνονται και αποβιβαστούν στο νησί .Η Νήσος του Βόρειου Σέντινελ είναι ένα από τα νησιά Ανταμάν στον Κόλπο της Βεγγάλης. Το νησί ανήκει στην διοικητική περιφέρεια της Νότιας Ανταμάν, μέρος του εδάφους της Ινδικής Ένωσης Ανταμάν και Νικομπάρ.

Η ινδική κυβέρνηση απαγορεύει τους τουρίστες να πλησιάσουν. Και πολύ καλά κάνουν βασικά , ποιος άλλωστε θα ήθελε να βρει ακαριαίο θάνατο από ένα μάτσο ιθαγενείς που δεν έχουν καμία επαφή με τον σύγχρονο πολιτισμό ; Ο ιεραπόστολος Τζον Κάου αποφάσισε να μεταβεί παράνομα στο Βόρειο Σέντινελ με ένα καγιάκ και την Βίβλο για να τους προσηλυτίσει στον Χριστιανισμό. Οι ψαράδες που τον βοήθησαν να πάει με σκάφος κοντά στο νησί υποστήριξαν ότι οι ιθαγενείς μόλις τον είδαν εκτόξευσαν βέλη προς το μέρος του, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Ωστόσο, αυτός συνέχισε να προσπαθεί να προσεγγίσει το νησί, προσφέροντας στα μέλη της φυλής μια μικρή μπάλα ποδοσφαίρου και ψαλίδια. Το πρωινό της 17ης Νοεμβρίου οι ψαράδες είδαν τους ιθαγενείς να μεταφέρουν το σώμα του. Η περίπτωση του ιεραπόστολου Τζον Κάου, ανοίγει νέες συζητήσεις στους ανθρωπολόγους για τα χαρακτηριστικά της φυλής τους. Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Σεντινελέζοι επιτίθενται σε κόσμο που τους προσεγγίζει.

Το 1981 ένα φορτηγό πλοίο με το όνομα Primrose έπεσε σε θαλασσοταραχή επειδή οι άνεμοι ήταν έντονοι και το πλήρωμα σώθηκε από θαύμα όταν βρήκε καταφύγιο και σταμάτησε σε ένα κατάφυτο νησί στον κόλπο της Βεγγάλης. Μετά από λίγες μέρες που ήταν «εγκλωβισμένοι» στο νησί λόγω του καιρού, ένας άνδρας του πληρώματος είδε μια ομάδα να βγαίνει από τη ζούγκλα του νησιού σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων. Οι άνδρες ήταν σχεδόν γυμνοί και άρχισαν να πετούν βέλη και δόρατα προς το μέρος του. «Οι ιθαγενείς είναι περισσότεροι από 50, είναι οπλισμένοι και κατασκευάζουν δύο ή τρία ξύλινα σκάφη. Φοβόμαστε ότι θα μας επιτεθούν και οι ζωές μας βρίσκονται σε κίνδυνο», είχε αναφέρει στον ασύρματο ο καπετάνιος του Primrose. Τελικά το πλήρωμα σώθηκε αφού έδωσε μάχη για τρεις ημέρες με αυτοσχέδια όπλα, ωστόσο τα συντρίμμια του βρίσκονται στο ίδιο σημείο τα τελευταία 37 χρόνια.

Το 1974, ένα μέλος του πληρώματος του National Geographic που κινηματογραφούσε ένα ντοκιμαντέρ στο νησί χτυπήθηκε στο πόδι από ένα βέλος. Τον επόμενο χρόνο, ο εξόριστος βασιλιάς του Βελγίου λέγεται ότι διέκοψε την επίσκεψή του στο νησί όταν ένας ιθαγενής βγήκε από τη ζούγκλα και έτρεξε με το τόξο του προς το σκάφος. Ενδεχομένως , η επιθετική συμπεριφορά τους έγκειται στο γεγονός ότι διακόπτουμε την ειρηνική ζωή τους και γινόμαστε εμείς οι εισβολείς. Αυτο υποστηρίζει ο ανθρωπολόγος Τ.Ν Παντίτ , που γνωρίζει περισσότερα από οποιονδήποτε για την απειλούμενη υπό εξαφάνιση φυλή.Ο Ινδός επιστήμονας ΤΝ Παντίτ, τοπικός επικεφαλής του υπουργείου διπλωματικών σχέσεων με αυτόχθονες φυλές, έχει επισκεφτεί την κοινότητα αρκετές φορές, σε βάθος δεκαετιών.Ο 84χρονος πλέον ανθρωπολόγος, υποστηρίζει πως η εικόνα που διαδόθηκε για την φυλή, μετά την δολοφονία του 27χρονου, αδικεί την κατά τα άλλα ειρηνική κοινότητα των νησιών. Χαρακτηριστικά , αναφέρει στο BBC :  «Κατά τη διάρκεια της επαφής μας στο παρελθόν, μας απείλησαν αλλά ποτέ δεν έφτασαν στο σημείο να μας σκοτώσουν ή να μας τραυματίσουν», λέει ο Παντίτ.<<Τους φέραμε δώρα, τσουκάλια και τηγάνια, μεγάλες ποσότητες καρύδας, μεταλλικά εργαλεία όπως σφυριά και μεγάλα μαχαίρια. Τότε είχαμε πάρει μαζί μας τρεις άνδρες της γειτονικής φυλής των Onge, για να μας βοηθήσουν στην επικοινωνία, μεταφράζοντάς μας την διάλεκτο τον Sentinelese>>. Όπως επισημαίνει ο ίδιος ,το 1991 τους υποδέχτηκαν στα ανοιχτά του νησιού με ιδιαίτερα φιλικές διαθέσεις , με τον ίδιο να ανησυχεί διαρκώς για την σωματική ακεραιότητα του , αλλά όχι για για τον θάνατο του. «Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε γιατί μας το επέτρεψαν. Ήταν δική τους απόφαση να μας συναντήσουν και η συνάντηση έγινε με τους δικούς τους όρους. Πηδήξαμε από την βάρκα και σταθήκαμε όρθιοι μέσα στη θάλασσα, με το νερό να φτάνει ως τον λαιμό μας. Ωστόσο δεν μας άφησαν να πατήσουμε πάνω στο νησί τους». Παρά τις τεταμένες συναντήσεις που είχε και ο ίδιος με τους ιθαγενείς, ο Παντίτ αποφεύγει να χαρακτηρίσει τους Sentinelese εχθρικούς.

Μετά το φονικό τσουνάμι του 2014 που είχε πλήξει τον Ινδικό Ωκεανό, ελικόπτερα της ινδικής ακτοφυλακής είχαν στείλει βοήθεια στη φυλή πετώντας δέματα με τρόφιμα. Ωστόσο, φάνηκαν να είναι και πάλι εχθρικοί καθώς ένας άντρας εκτόξευσε βέλη προς την ομάδα διάσωσης. Από τότε έχουν απαγορευτεί οι επισκέψεις στο νησί και το ινδικό ναυτικό έχει επιβάλει μια ζώνη προστασίας 3 μιλίων. Η απογραφή του 2011 υπολόγισε ότι σήμερα υπάρχουν μόνο 15 Σεντινελέζοι-12 και τρεις γυναίκες .Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Βρετανών, το 1901 βρίσκονταν 117 άνθρωποι στο νησί. Αλλά, ο Pandit είπε στο Down To Earth ότι υπολογίζει πως οι κάτοικοι του νησιού κυμαίνονται μεταξύ 80 και 100.Η ινδική κυβέρνηση προστατεύει τους Sentinelese κι έχει σεβαστεί τις επιθυμίες τους να μείνουν μόνοι τους. Το 2017, η ινδική κυβέρνηση εισήγαγε νόμους που απαγορεύουν τη λήψη φωτογραφιών ή τη δημιουργία βίντεο των φυλών που βρίσκονται στην περιοχή Andaman.

Η προστασία αυτής της φυλής είναι , πέρα για πέρα , η πιο σημαντική προϋπόθεση που οφείλει να λάβει υπόψιν η παγκόσμια κοινότητα. Οι άνθρωποι αυτοί επιθυμούν να παραμείνουν μόνοι τους και ανέγγιχτοι από τον πολιτισμό και το τεχνολογικό θαύμα που προσφέρει η σύγχρονη και άνετη ζωή. Οφείλουμε να σεβαστούμε το δικαίωμα τους και να μεριμνήσουμε για την διαφύλαξη της φυλής τους , ως πολιτιστική κληρονομιά , αφού υπολογίζεται ότι είναι μία από τις 100 φυλές που διασώζονται σήμερα. «Οι Σεντινελέζοι έχουν δείξει ξανά και ξανά ότι θέλουν να μείνουν μόνοι και οι επιθυμίες τους πρέπει να γίνουν σεβαστές», δήλωσε ο Στίβεν Κόρι, διευθυντής της οργάνωσης Survival International που εργάζεται για τα δικαιώματα των αυτόχθονων πληθυσμών και φυλών. Αν ωστόσο επιθυμείς ακόμα να το επισκεφτείς , σκέψου αυτήν την εικόνα.

Κάπως έτσι σε βλέπω να τρέχεις ανέμελος με καμιά δεκαριά ιθαγενείς να σε καταδιώκουν. Θέλεις ακόμα ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Ελάτε να πάμε λίγο πίσω στον χρόνο. Στις στιγμές που το Numb των Linkin Park έπαιζε σε κάθε ραδιοφωνικό σταθμό, στις μέρες εκείνες που το In The End υπήρχε σε κάθε κινητό, σε κάθε playlist των νεαρών που εκείνη την εποχή ήξεραν πως αυτό το άκουσμα θα τους συνόδευε για πολύ καιρό ακόμα.

Πόσα χαρτζιλίκια μας πήγαν σε merch των Linkin Park ; Πόσο είχαμε ενθουσιαστεί όταν μάθαμε πως το αγαπημένο μας συγκρότημα θα εμφανιστεί ζωντανά στην χώρα μας;

Ανατρέξτε στις φορές που μαθαίναμε τα τραγούδια των Linkin Park απέξω, στις φορές που έκλεινε η φωνή μας μετά από τις πολλαπλές προσπάθειες μας να μιμηθούμε το scream του Chester στο Given Up…

Μα δεν ήταν μόνο τα screams του Chester που μας γοήτευαν .. Ο Chester Bennington είχε μια χαρακτηριστική, μαγευτική φωνή, μια φωνή που όμοια της δεν θα υπάρξει. Μία φωνή που όχι μόνο σηματοδοτεί τα εφηβικά μας χρόνια, αλλά κυρίως μια φωνή που μοιραζόταν τις ίδιες ανησυχίες με εμάς. Μια φωνή καταφύγιο για όσους ήθελαν να ξεφύγουν από τα προβλήματα της καθημερινότητας τους, για όσους ήθελαν να ξεσπάσουν, να γελάσουν, να χορέψουν.
Ήταν ένας άνθρωπος που είχε τη δύναμη να διαδίδει χαρά και θετικότητα σε άλλους, ακόμη και σε περιόδους τα πράγματα ήταν δύσκολα για εκείνον . Ήταν ένας άνθρωπος που μετέτρεψε τη φήμη του σε κινητήρια δύναμη για το καλό, μέσω της φιλανθρωπίας.

Ο Chester Charles Bennington κατάφερε να δώσει την ελπίδα σε πολλούς ανθρώπους , όμως δεν μπόρεσε να σώσει την δική του ζωή.

Γεννήθηκε σαν σήμερα , στις 20 Μαρτίου του 1976 στο Φοίνιξ της Αριζόνα. Τα παιδικά του χρόνια ήταν πολύ δύσκολα καθώς είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά και σωματικά σε πολύ μικρή ηλικία . Επίσης είχε ζήσει το διαζύγιο των γονιών του, με αποτέλεσμα να κυριευτεί από ψυχολογικά προβλήματα που είχαν πολύ άσχημο αντίκτυπο στην προσωπικότητα του. Οι δαίμονες του Chester δεν υποχωρούσαν και αντ’ αυτού, τον οδήγησαν στην χρήση ναρκωτικών ουσιών αλλά και στην κατανάλωση αλκοόλ.

Η μόνη του διαφυγή από την δύσκολη καθημερινότητα του ήταν τα τραγούδια και τα ποιήματα που συνέθετε.
Ονειρευόταν πάντα να γίνει μουσικός και έτσι αποφάσισε να κυνηγήσει το όνειρο του με κάθε τρόπο.

Η αρχή για μια θαυμαστή καριέρα συνέβη στις 20 Μαρτίου του 1999, όταν έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον Jeff Blue, τον πρώην διευθυντή της Zomba Music, για μια ακρόαση για στο συγκρότημα Xero. Το συγκρότημα μετά από σκέψη δέχτηκε τον Chester και στην συνέχεια μετονομάστηκε σε Hybrid Theory. Ωστόσο μετά από τη δισκογραφική συμφωνία που ήρθαν με τη Warner Bros Records, μετονομάστηκαν τελικά σε Linkin Park.

Οι Linkin Park σταδιακά άρχισαν να λαμβάνουν παγκόσμια αναγνωρισιμότητα και η επιτυχία τους συνεχίστηκε για αρκετό καιρό , αφού έχουν κερδίσει δύο βραβεία Grammy , έξι American Music Awards , τέσσερα MTV Video Music Awards και τρία World Music Awards. Επίσης το Billboard κατέταξε τους Linkin Park ως το No. 19 στον πίνακα “Καλύτερων Καλλιτεχνών της δεκαετίας”. Παράλληλα αγαπήθηκαν από χιλιάδες fans παγκοσμίως , έχοντας πουλήσει περισσότερα από 100 εκατομμύρια άλμπουμ.

Ο Chester είχε πλέον εκπληρώσει το όνειρο του, όμως τα τραύματα του παρελθόντος τον κυνηγούσαν καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας του. Είχε γίνει αρκετά αγαπητός στο κοινό του αλλά και σε διαφόρους μουσικούς καλλιτέχνες, αλλά ο πόνος που ένιωθε δεν έσβηνε με καμία επιβεβαίωση.

Παρ΄όλα αυτά έκανε προσπάθειες για να βελτιωθεί. Έβαλε τέλος τον εθισμό του με το αλκοόλ, με την βοήθεια των Linkin Park το 2011.«Απλώς δεν θέλω πλέον να είμαι αυτός ο άνθρωπος.» ,δήλωνε σε συνεντεύξεις του.

Όμως η άσχημη ψυχολογική του κατάσταση παραμόνευε πίσω από κάθε του κίνηση. Τον ακολουθούσε σαν ένα σκοτεινό σύννεφο. Η θλίψη που ένιωθε, αποτυπώνονταν στους στοίχους των τραγουδιών των Linkin Park. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τραγούδι Crawling. Σύμφωνα με τον ίδιο ,το τραγούδι «μιλάει για το πώς είμαι, για τον λόγο που νιώθω έτσι. Υπάρχει κάτι μέσα μου που με τραβάει προς τα κάτω.»

Ο Chester δεν κατάφερε να ξεπεράσει την κατάθλιψη και η ψυχική του υγεία χειροτέρευε συνεχώς. Έτσι αποφάσισε να βάλει τέλος στην ζωή του.

Στις 20 Ιουλίου 2017, ο 41χρονος τραγουδιστής βρέθηκε νεκρός από την οικιακή του βοηθό στο σπίτι του στην Καλιφόρνια. Αυτοκτόνησε την ημερά των γενέθλιών του αγαπημένου του φίλου , του αειμνήστου Chris Cornell ο οποίος θανατώθηκε με τον ίδιο τρόπο.

Η είδηση της αυτοκτονίας του Chester σκόρπισε παγκόσμια θλίψη ,κυρίως στην ροκ μουσική βιομηχανία άλλα και στους αμέτρητους οπαδούς των Linkin Park.

Μετά τον θάνατο του Chester, οι Linkin Park μετέτρεψαν το πένθος τους σε κάτι δημιουργικό και αποφάσισαν να τιμήσουν τον τραγουδιστή τους με τον καλύτερο τρόπο :Διοργάνωσαν μια συναυλία στο Los Angeles στις 27 Οκτωβρίου του 2017, με τίτλο «Linkin Park and Friends: Γιορτάστε τη ζωή προς τιμή του Chester Bennington».

Στην συναυλία οι Blink-182 , μέλη των System of a Down , oι Korn , οι Avenged Sevenfold , οι Bring Me the Horizon και οι Yellowcard , ερμήνευσαν τραγούδια των Linkin Park στην μνήμη του Chester. Επίσης πολλοί μουσικοί καλλιτέχνες απέδωσαν φόρο τιμής στον Chester, με τον δικό τους μοναδικό τρόπο.

Ομοίως η σύζυγος του Chester, Talinda Bennington ξεκίνησε μια εκστρατεία που ονομάζεται 320 Changes Direction , ώστε να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την ψυχική μας υγεία, φροντίζοντας δηλαδή περισσότερο τον εαυτό μας, αλλά και τους γύρω μας.

Παράλληλα, αναπτύχθηκε το κίνημα #MakeChesterProud, το οποίο λειτούργησε ως υποστήριξη προς όλους τους ανθρώπους που υποφέρουν από αυτοκτονικές τάσεις, καθώς ο ίδιος ήθελε να μιλάμε ανοιχτά για όσα νιώθουμε.

Ο Chester κατάφερε να σώσει ζωές…Αυτό το αποδεικνύει η ιστορία της Cristina Settanni, μιας εργαζόμενης στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης, στη Φλόριντα:

Η Cristina εντόπισε έναν άνδρα που έμοιαζε έτοιμος να τερματίσει την ζωή του. Σταμάτησε το όχημα της, ειδοποίησε τις αρχές και πήγε προς το μέρος του άνδρα. «Σταμάτησα γιατί έχω βρεθεί στην θέση του. Ξέρω πώς είναι να στέκεστε στο περβάζι και να πιστεύετε ότι αυτή είναι η μόνη σας επιλογή» ,είπε. Ωστόσο, τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο περίπλοκα όταν ο απρόβλεπτος άντρας έκανε ένα βήμα πιο κοντά στην άκρη του περβαζιού. Καθώς ο άνδρας πήγε να κάνει το επόμενο βήμα, η Cristina τον σταμάτησε λέγοντας του :«Όχι, προχωράς, προχωράω». Τότε η Cristina αποφάσισε να απαγγείλει ένα στίχο από το τραγούδι One More Light, των Linkin Park:
«Who cares if one more light goes out, In a sky of a million stars..Well I do, ένας άνθρωπος νοιάζεται», πρόσθεσε.

Το τραγούδι άγγιξε τον άνδρα, τον συγκίνησε και τον συγκράτησε ώστε να μην πάρει την λάθος απόφαση. Με την βοήθεια της μουσικής του Chester , σώθηκε μια ζωή.

Έτσι, σήμερα και εμείς γιορτάζουμε την ζωή. Στην μνήμη του Chester. Γιορτάζουμε τα γενέθλια ενός μουσικού θρύλου. Μπορεί ο Chester να μην είναι πλέον ανάμεσα μας, όμως το έργο του, η φωνή του και η μουσική του δεν θα σβήσουν πότε από τις καρδίες μας. Θα μείνει στην ιστορία ως ο άνθρωπος που καθόρισε μια γενιά ,μια γενιά που θα φροντίσει να κρατήσει για πάντα την μνήμη του Chester ζωντανή.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε δωρεές για να συνεχίσουμε θρύλο του Chester. Όταν επιτέλους νοιώθουμε χαρούμενοι και ψυχολογικά υγιείς μετά από μια άσχημη περίοδο, κάνουμε τον Chester περήφανο. Όταν κάνουμε ένα διάλειμμα τη στιγμή που νιώθουμε ότι όλα αρχίζουν βαραίνουν, όταν σταματάμε να αυτοτιμωρούμαστε για τα λάθη μας, κάνουμε τον Chester περήφανο. Κάθε φορά που ρωτάμε έναν φίλο πώς είναι, πώς νιώθει και ακούμε τα προβλήματα του, κάνουμε τον Chester περήφανο.

“Who cares if one more light goes out? We all do”

Fun Facts:

• Το 1993, ο Chester άρχισε να τραγουδάει σε μια τοπική μπάντα που ονομάστηκε Sean Dowdell and His Friends. Αργότερα, εντάχθηκε στο post-grunge συγκρότημα Gray Daze μέχρι το 1998 .
• Ο Chester ήταν επίσης τραγουδιστής των συγκροτημάτων Dead By Sunrise μεταξύ 2005 και 2012, και Stone Temple Pilots, μεταξύ 2013 και 2015
• Το περιοδικό Hit Parader κατέταξε τον Chester στον αριθμό 46 στη λίστα των «Top 100 Metal Vocalists of All Time».
• Οι αγαπημένες του μπάντες και μουσικές επιρροές του ήταν οι Stone Temple Pilots, Alice in Chains, Arcade Fire , τους Circle Jerks, Descendents, Deftones, Jane’s Addiction, Metallica, Fugazi, Refused, Ministry, Minor Threat, Misfits, The Naked and Famous, Nine Inch Nails, Nirvana, Pearl Jam, Skinny Puppy, Soundgarden και τους A Tribe Called Quest . Θεώρησε επίσης τον εαυτό του ως τεράστιο θαυμαστή της Madonna.
• Ο Chester έχει συνεργαστεί τους: Mark Morton, Mötley Crüe, Chris Cornell, Z-Trip, Jay Z, Steve Aoki και Kiiara.
• Είχε δυο παιδιά με την πρώην σχέση του Elka Brand, ένα παιδί με την πρώην του σύζυγο, Samantha Marie Olit και τρία παιδιά με την σύζυγο του Talinda Ann Bentley.
• Ήταν επιρρεπής στα ατυχήματα ,καθώς τραυματιζόταν συχνά κατά την διάρκεια των συναυλιών των Linkin Park. Μάλιστα το συγκρότημα έχει ακυρώσει ορισμένες περιοδείες τους για αυτόν τον λόγο.
• Ο Chester έκανε μια εμφάνιση στην ταινία του 2006 «Crank» ως πελάτης σε φαρμακείο . Αργότερα εμφανίστηκε ως θεατής ιπποδρομιών στη ταινία του 2009, «Crank: High Voltage» . Έπαιξε επίσης το ρόλο του Evan στην ταινία «Saw 3D» του 2010 .
• Ήταν λάτρης των τατουάζ. Ο ίδιος είχε κάνει δουλειές και προωθήσεις για το Club Tattoo, ένα μαγαζί με τατουάζ στην Αριζόνα , το οποίο ανήκει στον φίλο του, Sean Dowdell.
• Ήταν επικριτής του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.
• Ήταν επίσης ο νονός του γιου του Chris Cornell.
• Ο Chester ήταν κατά της βίας. Έχει δηλώσει πως :«Υπάρχει ένας μη βίαιος τρόπος να εκφραστείς και να ξεπεράσεις το ζήτημά σου – ανεξάρτητα από το τι λες ή τι υποστηρίζεις. Σε μια ελεύθερη κοινωνία , οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να πιστεύουν ό,τι θέλουν να πιστεύουν… Μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα. Αλλά κανένας , ακόμη και σε μια ελεύθερη κοινωνία, δεν έχει το δικαίωμα να πάρει τη ζωή ενός άλλου ατόμου. Ποτέ. Αυτό είναι κάτι με το οποίο πραγματικά πρέπει να πορευτούμε.»

Ένα σχολείο προκειμένου να χαρακτηρίζεται με αντιρατσιστικό προσανατολισμό, οφείλει να αποτελείται από μια κοινότητα δίχως αποκλεισμούς, διακρίσεις, και να επικρατεί κλίμα σεβασμού. Αυτό συνεπάγεται με το ότι προωθεί αξίες συνύπαρξης, ασφάλειας, ανεκτικότητας, ειλικρίνειας. Άλλωστε, με την λειτουργία του αμβλύνει τις κοινωνικο-πολιτισμικές ανισότητες επιτρέποντας την πολλαπλότητα παρουσίας και έκφρασης, καθώς και το δικαίωμα στην διαφορά.

Τα προαναφερθέντα δύνανται να υλοποιηθούν μέσω παιδαγωγικών πρακτικών που επικεντρώνονται στο ζήτημα τόσο της δικαιοσύνης, όσο και της δίκαιης οργάνωσης των εκπαιδευτικών και κοινωνικών θεσμών. Επιπλέον, σημαίνοντα ρόλο διαδραματίζει και η αξιοποίηση του γλωσσικού και πολιτισμικού κεφαλαίου των μαθητών άλλης εθνικής ταυτότητας.

Καθόλου αμελητέο, επίσης, είναι και η διαμόρφωση κατάλληλου σχολικού κλίματος αποδοχής, για την ανάπτυξη ισχυρών διαπροσωπικών σχέσεων. Δια μέσου της συμμετοχής των μαθητών αυτών στην επικοινωνιακή διαδικασία επιτυγχάνεται η αναγνώρισή τους με την παροχή ευκαιριών καταξίωσης. Συνεπώς, στις πολυπολιτισμικές τάξεις οι διϋποκειμενικές συναντήσεις και οι αλληλεπιδράσεις κρίνονται αναγκαίες.

ΤΕΧΝΙΚΕΣ:
Κάποιες από τις τεχνικές, που συμβάλουν στην γνωριμία με τον άλλο, την αναγνώριση προκαταλήψεων και στερεοτύπων, την ανάπτυξη έκφρασης συναισθημάτων και αυτοεκτίμησης, θέτουν ως βάση τη βιωματική μάθηση. Χαρακτηριστικές τεχνικές είναι η δραματοποίηση, ο καταιγισμός ιδεών, αγγλιστί brainstorming, το παιχνίδι ρόλων, ο συνεντευξιαζόμενος.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Έρωτες, αγάπες και λουλούδια… την μισή ζωή τα αποφεύγουμε και την άλλη μισή τα αναζητάμε. Κλασική παρανοϊκή συμπεριφορά των ανθρώπων. Άλλα θέλουμε σήμερα, άλλα αύριο και ούτω κάθε εξής. Ναι από την μια κατανοητές οι τόσες άπειρες, άλλοτε απότομες συναισθηματικές και ψυχολογικές αλλαγές, άλλες φορές δυσνόητες ακόμη και εμάς τους ίδιους.

Η νεανική ηλικία είναι η αρχή του τέλους, για εκείνη την χρονική περίοδο τουλάχιστον. Υπό άλλες συνθήκες και βάση της στενόμυαλης μας αντίληψης βάζουμε ταμπέλα επειδή συνήθως όλοι πληγωνόμαστε, μιας και δεν ξέρουμε τι σημαίνει ακόμη αγάπη και δηλώνουμε όπως και πράττουμε επίσης εγωιστικά επειδή απλά χάσαμε τον μπούσουλα, ΕΓΩ να ξανά αγαπήσω, ΠΟΤΕ.

Δυστυχώς ή ευτυχώς η ζωή είναι απίστευτα μικρή, και καθόλου σωστά συγχρονισμένη με την δική μας ωριμότητα. Λίγος χρόνος για τόσα πολλά που κανονικά θα έπρεπε να ανακαλύψουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας. Μια μέση ηλικία, θεωρητικά πάντα μιλώντας, αντιλαμβανόμαστε πώς θα έπρεπε για αρχή να συμπεριφερόμαστε στην αγάπη γύρο στα 30. Σχεδόν δηλαδή στα μέσα της ζωής σου. Απίστευτα απογοητευτικό, αλλά κάτι είναι, από το τίποτα.

Άπειρα μαθήματα, για να φτάσεις να καταλάβεις, ότι μια ταιριαστή σχέση προκύπτει όταν δύο άνθρωποι πάνω από όλα είναι οι καλύτεροι φίλοι και έπειτα όλα τα υπόλοιπα. Ο καλύτερος φίλος είναι εκείνος που όχι απλά σε δέχεται απλά για αυτό που είσαι, πάντα θα βρίσκει όμως και τρόπους να βγάλει ότι καλύτερο έχεις μέσα σου. Θα είναι εκεί να σιγουρευτεί ότι όλα τα βήματα που κάνεις, είναι εκείνα προς την επιτυχία, είτε σε επαγγελματικό επίπεδο, είτε σαν προσωπικότητα, που όπως γνωρίζουμε και αυτή αναπτύσσεται ταυτόχρονα μέσα από όλες μας τις εμπειρίες.

 Ο ταιριαστός σύντροφος δεν είναι εκείνος που σου χαϊδεύει τα αυτιά, ούτε που θα θελήσει να σε αλλάξει αλλά κυρίως δεν θα αλλάξει ούτε τον εαυτό του για να ταιριάξει στα θέλω κανενός. Όταν δύο σύντροφοι είναι πάνω από όλα φίλοι, όλα είναι δυνατά και πιθανά. Γιατί οι φίλοι δεν έχουν μυστικά, δεν έχουν φόβους  ανταγωνισμού, ούτε ντροπές γιατί θα κριθούν, ούτε ζήλιες λόγο ασέβειας και μη ύπαρξης εμπιστοσύνης, είναι απλά αυτό που είναι ο καθένας. Ο ένας για τον άλλον είναι σαν την πατερίτσα για εκείνον με το σπασμένο πόδι, η όραση εκείνου που δυσκολεύεται να δει πέρα από το φαίνεστε.

Αν δύο άνθρωποι δεν μπορούν να μοιραστούν ακόμη και την πιο χαζή κουβέντα ή συμβάν χωρίς να υπάρξει κριτική, τότε σίγουρα δεν υπάρχει λόγος εμπλοκής, για άλλες περιπτώσεις θα έλεγα ούτε καν σαν γνωστοί, και αυτό γιατί είναι απόλυτα αποδεκτό να μην ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Αλλιώς θα είχε πετύχει η Βαβέλ.

Δεν μιλάμε για περιπτώσεις να συμπληρώνουν ο ένας τις προτάσεις του αλλουνού, αλλά να υπάρχει περιθώριο κατανόησης και κυρίως θέληση για κατανόηση, γιατί αυτό κάνει ένας φίλος, δεν χρειάζεται να σκέπτεστε με τον ίδιο τρόπο, αλλά να θέλει να μπει στην θέση σου, να θέλει να καταλάβει και την δική σου οπτική. Αυτό είναι το περιβόητο μυστικό που οι άνθρωποι για κάποιο μυστήριο λόγο δεν θέλουν να καταλάβουν, ή να δουν.

Όπως είπε ένας φίλος, ο άνθρωπος στην ζωή μας θα έπρεπε να είναι ευλογία και όχι κατάρα. Δεν είναι το εξώφυλλο που ζεσταίνει μια καρδιά, αλλά το περιεχόμενο.

Ιωάννα Γκαβριλίου