Από την επιθυμία μας να αποκτήσουμε κάποια πράγματα για τα οποία έχουμε παλέψει ή συνεχίζουμε να παλεύουμε, αρκετές φορές παραμερίζουμε την αλήθεια που φωνάζει << άστο >>. Δεν είπε κανείς ότι πάντα οι κόποι μας θα ανταμείβονται ισάξια. Ούτε ότι οι καρποί της επιμονής μας θα ανθίσουν βάση της δικής μας προσδοκώμενης εκτίμησης των πραγμάτων. Όπως το ρητό: <<όποιος περιμένει πολύ να μην περιμένει πολλά>>.
Καμιά φορά η πολύ επιμονή πάνω σε λάθος πράγματα, πιο πολύ μας αποσυντονίζει, από το να μας φέρει πιο κοντά στην υλοποίηση της σκέψης μας. Ναι όπως γνωρίζουμε ο επιμένων νικά, αλλά μόνο στην περίπτωση που έχει γίνει σωστή αυτοπαρατήρηση του ίδιου του ανθρώπου, αλλά και του αντικειμένου πόθου.
Σίγουρα το πείσμα και η επιμονή στην ζωή είναι από τα κυριότερα εργαλεία επιτυχίας, αλλά όλα πρέπει να χρησιμοποιούνται με σύνεση. Τίποτα δεν είναι για πολύ, όλα χρειάζονται ένα μέτρο, αλλιώς χάνεται η ισορροπία και βγαίνουμε εκτός πορείας χωρίς φυσικά να το αντιληφθούμε. Ο σύγχρονος άνθρωπος δίνει καθημερινά την μάχη του, αν όχι για ένα καλύτερο αύριο, έστω για την σταθεροποίηση της ήδη υπάρχουσας κατάστασης. Λόγο της παγκόσμιας κρίσης σίγουρα οι επιλογές λιγόστεψαν, ή ακόμη χειρότερα, το ζωνάρι έχει σφίξει αρκετά ώστε οι τελευταίες του αντοχές να έχουν επικεντρωθεί πάνω σε ένα πράγμα με την ελπίδα ότι θα του παρέχει μια βιώσιμη καθημερινότητα.
Ανέκαθεν ο άνθρωπος έψαχνε και ψάχνει πάντα για ένα μικρό παραθυράκι που θα του δώσει ελπίδα να συνεχίσει. Σαν τον πνιγμένο που στην ταραχή του βρίσκει ένα σωσίβιο και κρατιέται από αυτό, και ας βρίσκεται στην μέση του πουθενά. Δεν ξέρω αν όντως οι άνθρωποι παλεύουν επειδή αντιλαμβάνονται την αξία της ζωής ή αν και αυτό είναι μια απλή πράξη απομίμησης όπως όλα τα άλλα. Ελάχιστοι άνθρωποι παίρνουν ρίσκα στην ζωή τους ή δοκιμάζουν καινούργια πράγματα χωρίς να έχουν σαν πρώτη σκέψη την αποτυχία. Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι περνάνε από αυτήν την ζωή αγκαλιά με τον φόβο, θεωρούν πιο ασφαλές να επιμένουν σε ένα μόνο πράγμα, δικαιολογώντας τους εαυτούς τους ότι προσπάθησαν.
Η προσπάθεια και η επιμονή είναι δύο διαφορετικές έννοιες, το λάθος μας είναι ο κακός συγχρονισμός αυτών των εννοιών. Ότι προορίζεται για τον καθένα μας θα έρθει όταν θα είναι η ώρα του, όσο και αν επιμένουμε ή προσπαθούμε, αν δεν είναι η ώρα του δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Απλά βάζουμε τους εαυτούς μας σε δύσκολες καταστάσεις και δυσκολεύουμε την καθημερινότητα μας.
Δεν λέω, το μυαλό ότι και να το κάνουμε όλη μέρα τρέχει σαν τις οθόνες ενός χρηματιστηρίου, κατεβάζει και κατεβάζει σκέψεις και ιδέες, αλλά η δική μας δουλειά είναι να τις περιορίσουμε μέχρι εκεί που είμαστε εμείς καλά γιατί η υπερβολή δεν ήταν ποτέ σύμμαχος του ανθρώπου.
Μήνες σκεφτόμουν την χρησιμότητα των Social. Για να είμαι ειλικρινής δεν μπορούσα να καταλάβω αν ο χρόνος, κατά τον οποίο έκανα χρήση των Μέσων Δικτύωσης, πήγαινε χαμένος. Αφορμή για να κάνω αυτό το μίνι πείραμα ήταν το ντοκιμαντέρ του Netflix: Κοινωνικό δίλλημα. Το εν λόγω ντοκιμαντέρ εξηγεί με ποιόν τρόπο ένα περίτεχνο αυτοματοποιημένο σύστημα “AI” μας ψυχολογεί με αποτέλεσμα να παρατείνει τους χρήστες να μένουν στις οθόνες των ηλεκτρονικών τους συσκευών. Αυτό γίνεται με τις διαφημίσεις και τα post ανθρώπων που φαίνεται να θαυμάζουμε ή άτομα τα οποία μας επηρεάζουνε. Οι λεγόμενοι Influencers. Αυτό το άρθρο δεν απευθείνεται σε άτομα τα οποία χρησημοποιούν το διαδύκτιο ως πηγή εισοδήματος. Μακάρι να έβγαζα και εγώ λεφτά από το Instagram. 🙄
Οι πρώτες μέρες και διαπιστώσεις
Η χρήση των μέσων μαζικής δικτύωσης για εμένα είναι κάτι σαν τίκ. Καθώς έμπαινα χωρίς λόγο για να δώ στόρι στο ινσταγκραμ ή για να δω την αρχική του Facebook. Μέσο όρο την ημέρα ξόδευα 4-5 ώρες. Συμπεριλαμβάνονται και οι συνομιλίες.
Μετά από 2 μέρες άρχισα να καταλαβαίνω κάποιες παρενέργειες. Άνοιγα το κινητό από συνήθεια όταν δεν ήμουν απασχολημένος. Βασικά εκεί κατάλαβα πως έχω τικ. Το χέρι μου ήταν σαν να έπραττε αυτοβούλως και άνοιγε το κινητό χωρίς να το θέλω ή χρειάζομαι.
Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, μετά την 3η μέρα άρχισα να συμπεριφέρομαι διαφορετικά μέσα στη μέρα. Έκανα την μέρα μου πιο δημιουργική. Άρχισα να διαβάζω ξανά, να μαγειρεύω και να τρώω υγιεινά.
Κατάλαβα πως τα Social λειτουργούν και τα λαμβάνουμε με έναν τρόπο ο οποίος μας επηρεάζει αρκετά στην καθημερινή μας σκέψη και πράξη. Οι πλατφόρμες πλέον έχουν γεμίσει με “πετυχημένα” πρότυπα ανθρώπων, και εμείς ξεχνάμε συχνά πόσο μοναδικοί είμαστε και τα βάζουμε με τον εαυτό μας που δεν έχουμε πετύχει όσο τα διαδικτυακά μας πρότυπα.
Η αλήθεια είναι πως έχουμε την τάση να κάνουμε overuse σε διάφορα πράγματα στην ζωή μας καθώς και στα Social Media. Και αποτέλεσμα αυτού είναι να μην χρησιμοποιούμε τις πλατφόρμες αλλά να μας χρησιμοποιούν αυτές. Πώς; Κυρίως με τις διαφημίσεις. Οι διαφημίσεις είναι ο κύριος λόγος ύπαρξης πολλών πλατφόρμων αλλά και η κοινοποίηση προσωπικών πληροφοριών.
Μετά από μια εβδομάδα επανεντάχτηκα στις πλατφόρμες, όμως μετά το πείραμα που έκανα δεν έχω πια όρεξη να ασχοληθώ με τα Social.
Μην ξεχνας πως…
Μην ξεχνάς πως τα Social Media είναι μια από τις πιο έξυπνες εφεθρέσεις της ανθρωπώτητας. Με τεράστιες δυνατότητες μα και ευθύνες. Σαν χρήστης έχεις την υποχρέωση, κυρίως προς τον εαυτό σου, να μην αφιερώνεις παραπάνω χρόνο από όσο χρειάζεται να επενδύσεις.
Μακροπρόθεσμα θα καταλάβεις πως με το scroll down δεν πετυχαίνεις τίποτα. Οπότε μετρίασε τον χρόνο που ξοδεύεις στο κινητό σου και άνοιξε κανένα βιβλίο, κάνε εξάσκηση ή ξέκινα ένα online course.
Πριν από λίγες μέρες με αφορμή το νέο τραγούδι του Κωνσταντίνου Αργυρού, «Παρασκευή Πρωί», άκουσα την εξής φράση από φίλο μου: «τι ωραίο τραγούδι έβγαλε ο Αργυρός, πάει προς τα λαϊκά μονοπάτια, αυτό θέλουμε! Κι όμως είναι δεύτερο στις τάσεις στο youtube και κοίτα ρε φίλε ποιο είναι πρώτο, είναι κρίμα!» Πρώτο στις τάσεις ήταν το «Baby» του Mad Clip. Και έτσι γεννήθηκε το σημερινό μου θέμα. Είναι λοιπόν η trap παρακμή για την μουσική;
Ας το πάρουμε από την αρχή όμως. Σε αυτό το σημείο, να διευκρινίσω ότι-δυστυχώς-δεν έχω καμία σχέση με την μουσική παρά μονάχα ως απλός ακροατής της. Συνεχίζουμε. Η trap είναι ένα είδος μουσικής το οποίο αποτελεί τάση όχι μόνο στα ελληνικά πράγματα, αλλά έχει έρθει στο προσκήνιο σε ολόκληρο τον κόσμο. Έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: ιδιαίτερη μουσική, που συχνά είναι και πάρα πολύ γοητευτική, αντισυμβατικό λεξιλόγιο(αργκό, νεολογισμοί, βωμολοχίες), γρήγορη και συχνά δυσνόητη εκφορά του λόγου με ελλιπή ή εντελώς απλοϊκή σύνταξη και αλληλουχία των προτάσεων-βγήκε για λίγο ο φιλόλογος από μέσα μου, αλλά τον στέλνω πίσω και συνεχίζω. Είναι η κατεξοχήν μουσική των νέων και σε αυτούς κυρίως απευθύνεται, χωρίς βέβαια να απορρίπτει κάποιον.
Οι νέοι σε κάθε εποχή κάνουν τις επιλογές τους σε όλες τις πτυχές της ζωής τους. Αυτές οι επιλογές χαρακτηρίζονται από ρήξεις με τις προηγούμενες γενιές και τις συνήθειές τους και αναδεικνύουν στον ύψιστο βαθμό το χάσμα γενεών που υπάρχει. Συνεπώς, είναι λογικό, η μουσική που ακούνε οι νέοι να θεωρείται από τους λίγο ή αρκετά μεγαλύτερούς τους ως κάτι κατώτερο, καθώς είναι κάτι νέο, πρωτόγνωρο για αυτούς που δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν με βάση τα δικά τους αισθητικά κριτήρια και τα συνηθισμένα τους ακούσματα.
Από την άλλη πλευρά, η ιντελεκτουέλ πλευρά της κοινωνίας απορρίπτει πολλά είδη μουσικής ως ευτελή, εκτός από όσα ακούνε οι ίδιοι, που συνήθως είναι «έντεχνα», κλασική μουσική, ίσως κανένα blues ή jazz. Όμως μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων έχει την τάση να το κάνει αυτό: ο λαϊκός θα δυσανασχετήσει με τον ροκά, ο ροκάς θα πει φλώρο τον pop, ο pop ίσως θεωρήσει την house πολύ βαβούρα και λίγα λόγια. Όλα αυτά όμως δεν αποτελούν αντικειμενικό μέτρο σύγκρισης, καθώς εκβάλουν από τα προσωπικά βιώματα και υποκειμενικά αισθητικά κριτήρια του καθενός μας.
«Καλή» είναι η μουσική που έχει την δύναμη να γεννήσει στον ακροατή της έντονα συναισθήματα. Να τον ταξιδέψει νοερά σε μια ηλιόλουστη παραλία, σε ένα χιονισμένο βουνό, σε ένα σπίτι, μπροστά στο τζάκι με ουίσκι και καλή παρέα, σε ένα κλαμπάκι ή στα μπουζούκια να πετάει λουλούδια-πόσο μας έχει λείψει η πραγματική διασκέδαση; Να του ανεβάσει την διάθεση, να του δώσει το κίνητρο για ένα χιλιόμετρο ακόμα στο τρέξιμο στην φύση ή για ένα ακόμα σετ ασκήσεων στο γυμναστήριο, κουράγιο για μία επιπλέον ώρα διαβάσματος σε ένα δύσκολο βράδυ. Όσα αντικειμενικά κριτήρια και αν δημιουργηθούν από ειδικούς, αν η μουσική δημιουργεί συναισθήματα και αγγίζει τους ακροατές της, τότε θα συνεχίσει να ακούγεται.
Ωστόσο, ο καλλιτέχνης που μας έχει συντροφεύσει με τα τραγούδια του σε τόσες και τόσες στιγμές της καθημερινότητάς μας, παύει να αποτελεί ένα ψυχρό «μέσο» αναπαραγωγής μελωδικού ήχου και γίνεται κάτι πιο οικείο για εμάς, ένας φίλος που στέκεται δίπλα μας όταν τον έχουμε ανάγκη ή που μας κάνει παρέα, όταν θέλουμε να σπάσουμε την μονότονη σιωπή ενός άδειου δωματίου. Και ο κάθε καλλιτέχνης που έχει φτάσει σε αυτό το σημείο για εμάς, αποκτά περίοπτη θέση στην ζωή μας και συχνά μετατρέπεται σε πρότυπο.
Στην trap μουσική όμως προτάσσεται το πρότυπο «όπλα-αλκοόλ-λεφτά-γυναίκες». Για ένα νέο παιδί, αυτό ενέχει πολλούς κινδύνους. Το παιδί συχνά δεν είναι σε θέση να διακρίνει ανάμεσα στην έννοια του ορθού και του εσφαλμένου. Ή προκειμένου να αποκτήσει την δημοφιλία και την αποδοχή που τόσο θέλει αλλά δεν έχει στον μικρόκοσμο του σχολείου ή της γειτονιάς του, ίσως καταφύγει στην άκριτη μίμηση κάποιων από αυτά τα πρότυπα. Ειδικά, στην σκέψη, ότι εφόσον παρουσιάζονται έτσι ιδανικά, έτσι θα είναι κιόλας.
Συνεπώς, η trap μουσική δεν είναι παρακμή, γιατί δεν υπάρχει κακή μουσική, από την στιγμή που υπάρχουν ακροατές αυτής της μουσικής. Τα πρότυπα ζωής όμως που προβάλλει είναι στην καλύτερη περίπτωση αμφιλεγόμενα. Ο νέος είναι αναγκαίο να διαθέτει την κατάλληλη κριτική ικανότητα για να φιλτράρει όσα βλέπει και ακούει και όχι να τα εσωτερικεύει άκριτα και με αφέλεια. Τότε, ότι και αν ακούει-βλέπει-διαβάζει θα είναι σε θέση να διακρίνει τι κρατάει μέσα του και τι αφήνει να φύγει.
Σίγουρα δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Αργά ή γρήγορα, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα χρειαστεί να αποδεσμεύσουμε όλους εκείνους που δεν μας ταιριάζουν. Ακόμη και εκείνους που και οι ίδιοι θέλουν αλλά δεν έχουν το κουράγιο να το κάνουν. Καμία σχέση ανεξαρτήτου φύσεως όταν φτάνει στο τέλος της δεν είναι ευχάριστη διαδικασία, αλλά όσο το τραβάμε από τα μαλλιά τόσο πιο πολύ μας πληγώνει και μας δυσκολεύει.
Όσο αργούμε να έρθουμε αντιμέτωποι με τα συναισθήματα μας που μας λένε <<τελείωνε>> τόσο περιπλέκουμε τα πράγματα. Το να έρθουμε αντιμέτωποι με κάποιον φίλο και αναγκασμένοι να εκφράσουμε κάποιες σκέψεις που δεν είναι τόσο σαγηνευτικές μετά από χρόνια φιλίας, δεν είναι και το καλύτερο σενάριο όταν ξεκινάς την μέρα σου. Αλλά όπως γνωρίζουμε ο κύκλος της ζωής είναι φτιαγμένος έτσι ώστε όταν αποδεχόμαστε το τέλος στο κάθε τι, αυτό με την σειρά του είναι η αρχή σε κάτι άλλο.
Όλοι ελπίζουμε όταν βάζουμε καινούργιους ανθρώπους στην ζωή μας αυτοί να μπορούσαν να μείνουν για πάντα, και περισσότερο επειδή θέλουμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι κάναμε σωστή επιλογή (τουλάχιστον αυτήν την φορά). Δεν είναι όμως κακό αν αποδειχτεί λάθος επιλογή, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή. Όλες οι καταστάσεις στην ζωή μας (που την στιγμή δεν το βλέπουμε) εξελίσσονται όπως ακριβώς θα έπρεπε για να προχωράμε κάθε φορά και από ένα βήμα προς εκεί που πρέπει να φτάσουμε. Ναι λίγο άδικο να ξέρεις που θέλεις να φτάσεις, αλλά η διαδρομή να είναι στα σκοτεινά.
Ότι είναι να μείνει, μένει και ότι είναι να φύγει, φεύγει, και αυτό είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί στην ζωή μας ώστε να συνεχίζουμε με περισσότερες γνώσεις και αυτοπεποίθηση. Με τα χρόνια στην ζωή όλοι αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε ποιους θα θέλαμε και ποιους όχι, όπως επίσης ποιους θα έχουμε ανάγκη και ποιους όχι. Καμία δέσμευση δεν έχει ουσιαστική σημασία αν δεν υπάρχει ειλικρινή αποδοχή σκέψεων και συναισθημάτων. Όλοι έχουμε κατηγοριοποιήσει τους ανθρώπους της ζωή μας, όλοι παίζουν ένα ρόλο, όπως και εμείς στις δικές τους ζωές. Όταν αυτό το παιχνίδι δίνω και παίρνω φτάνει στο τέλος, εκεί τελειώνει και η σχέση. Και δεν λέει κανείς ότι αυτό είναι απαραίτητα κάτι κακό. Όλα έχουν ένα τέλος.
Δεν έχει σημασία ποιος ανοίγει πρώτος την πόρτα, σημασία έχει ο τρόπος που γίνεται, και ακόμη περισσότερο, πως εμείς οι ίδιοι διαχειριζόμαστε την αποχώρηση, αν βλέπουμε τι αποκομίσαμε από αυτήν την γνωριμία ή ανεβάζουμε τις παρωπίδες και χαλάμε την ψυχή μας. Πολλές φορές καταλήγουμε να αντιστρέφουμε κάτι όμορφο σε κάτι άσχημο απλά επειδή την στιγμή είμαστε πληγωμένοι και το μυαλό αρνείται να συνεργαστεί.
Το να είμαστε ευγνώμονες για οτιδήποτε είχαμε ή έχουμε στην ζωή μας είναι ο καλύτερος τρόπος να καταλάβουμε την ζωή. Είτε καλά είτε άσχημα είναι όλα κομμάτια του ίδιου πάζλ, και το κυριότερο του δικού μας πάζλ.
Προϋποθέτει κάποιο βαθμό επίγνωσης σχετικά με τη συμβολή του ερευνητή στην κατασκευή των νοημάτων καθ’ όλη τη διάρκεια της ερευνητικής διαδικασίας, καθώς και την αναγνώριση του ότι είναι αδύνατον να παραμείνει κανείς «έξω» από το αντικείμενο μελέτης κατά τη διάρκεια διεξαγωγής της έρευνας. Απεναντίας, -συνειδητά ή μη- μετέχει, δίχως να αρκείται απλώς στην αντικειμενική προσέγγιση.
Η έμφαση στην αναστοχαστικότητα, επομένως, προτρέπει στην «διερεύνηση εκείνων των τρόπων, όπου η εμπλοκή ενός ερευνητή σε μια συγκεκριμένη έρευνα την επηρεάζει, επενεργεί σε αυτή και τη διαποτίζει με τις ιδέες και τις αντιλήψεις του».
Ποια είναι, όμως, τα δυο είδη αναστοχαστικότητας; Αφενός είναι η προσωπική αναστοχαστικότητα στο πλαίσιο της οποίας αναστοχάζεται κανείς τους τρόπους με τους οποίους η έρευνα διαμορφώνεται από αξίες, εμπειρίες, ενδιαφέροντα, πιστεύω, στόχους στη ζωή και κοινωνικές ταυτότητες, και σκέφτεται έπειτα πώς μπορεί να τον επηρεάσει και να τον αλλάξει ως άνθρωπο και ως ερευνητή.
Αφετέρου είναι η επιστημολογική αναστοχαστικότητα στο πλαίσιο της οποίας καλείται κανείς να θέσει ποικίλα ερωτήματα, όπως με ποιον τρόπο μπορεί το ερευνητικό ερώτημα να καθορίσει και περιορίσει τα πιθανά «ευρήματα»; Ή με ποιον τρόπο μπορεί το ερευνητικό σχέδιο και η μέθοδος ανάλυσης να «κατασκευάσει» τα δεδομένα και τα ευρήματα; Επίσης, σε ποιο βαθμό η διαφορετική διερεύνηση οδηγεί σε διαφορετική κατανόηση του υπό εξέταση φαινομένου; Συνεπώς, η επιστημολογική αναστοχαστικότητα παρέχει τη δυνατότητα σκέψης των παραδοχών κατά τη διάρκεια της έρευνας και συμβάλει στον αναλογισμό των επιπτώσεων που έχουν τόσο σε αυτή, όσο και στα ευρήματά της.
Ωστόσο, δεν δίνουν όλοι οι ερευνητές ποιοτικής μεθοδολογίας την ίδια έμφαση στην αναστοχαστικότητα.
Μέρος της αναστοχαστικότητας συνιστά η κριτική γλωσσική επίγνωση. Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται για την περιγραφή των εμπειριών υποβοηθούν στην κατασκευή των νοημάτων που αποδίδονται σε αυτές. Με την κατασκευαστική διάσταση της γλώσσας οι κατηγορίες και ονομασίες που χρησιμοποιούν οι ερευνητές κατά τη διάρκεια της ερευνητικής διαδικασίας διαμορφώνουν τα «ευρήματά» τους.
Μολαταύτα, οι ερευνητές ποιοτικής μεθοδολογίας έχουν διαφορετικές απόψεις ως προς τον βαθμό που η γλώσσα κατασκευάζει εκδοχές της πραγματικότητας. Στη μια άκρη του συνεχούς, καθήκον τους είναι να μελετήσουν τους τρόπους που αυτές παράγονται, αλλάζουν ανάλογα με την κουλτούρα και την ιστορία και διαμορφώνουν τις εμπειρίες των ανθρώπων. Ενώ, στο άλλο άκρο πιστεύουν πως είναι εφικτό να περιγραφεί «τι συμβαίνει» σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο με την γλώσσα να είναι απλώς το μέσο για ένα σκοπό ή εργαλείο.
Κλείνοντας, ο αναστοχασµός του ερευνητή σχετικά µε την παρουσία του στο πεδίο, οι παρατηρήσεις, οι εντυπώσεις, τα συναισθήµατά του καταγράφονται στο ημερολόγιο της έρευνας και αξιοποιούνται κατά την ερμηνεία των δεδομένων.
Το βράδυ της Πέμπτης , η ταινία Bohemian Rhapsody , που προβλήθηκε στο κανάλι του Open , καθήλωσε το τηλεοπτικό κοινό και “ξύπνησε ” αναμνήσεις από το παγκοσμίου φήμης συγκρότημα , Queen ! Άλλωστε , ποιος δεν τους ξέρει ; Ακόμα και αν δεν είσαι …μέλος της ροκ , ή φανατικός ακροατής , σίγουρα έχεις ακούσει τα τραγούδια τους σε ταινίες , κινούμενα σχέδια , διαφημίσεις . Έγραψαν ιστορία και κατάφεραν να μιλούν για αυτούς ολόκληρες γενιές. Ο εξαιρετικός Rami Malek , που δικαίως κέρδισε το Όσκαρ Α ‘ ανδρικού ρόλου για την εξαιρετική του ερμηνεία ως Φρέντι Μέρκιουρι , μας συμπαρασύρει σε μια ιστορία που ένας κοινός θνητός , γίνεται θρύλος. Ένας θρύλος που το όνομα του θα ψιθυρίζεται στα χείλη εκατομμύρια θαυμαστών από άκρη σε άκρη . Ένας θρύλος που παρά την εκκεντρική του συμπεριφορά και τα απίστευτα κόλπα επί σκηνής που επικρίθηκαν από το μουσικό κατεστημένο , κατόρθωσε να γίνει απόλυτο είδωλο της ροκ και μάγεψε τους πάντες με τις φωνητικές ικανότητες του και όχι μόνο. Ο Φρέντι Μέρκιουρι πάλεψε με το Aids και μέχρι τελευταίας αναπνοής δεν άφησε λεπτό να πάει χαμένο που να μην μεγαλουργήσει. Παρότι ο ίδιος δεν παραδέχτηκε δημόσια την ασθένεια του HIV από την οποία έπασχε , παρά μόνο λίγες ώρες πριν φύγει , δεν πτοήθηκε και συνέχισε να δημιουργεί κομμάτια – θρύλους μαζί με τα άλλα μέλη του συγκροτήματος . Ξέρεις άραγε , ποιος πραγματικά ήταν ο Φρέντι ;
Γεννημένος τον Σεπτέμβριο του 1946 , ως Φαρόχ Μπουλσάρα στη Ζανζιβάρη, ένα αφρικανικό νησί που τότε ήταν βρετανική αποικία και σήμερα μέρος της Τανζανίας. Οι γονείς του, Μπόμι και Τζερ Μπουλσάρα , και η μικρότερη αδερφή του Κασμίρα, ήταν Παρσί με καταγωγή από την Ινδία. Ως Παρσί, η οικογένεια ασπαζόταν την θρησκεία του ζωροαστρισμού .Τον Ιανουάριο του 1964 ξέσπασε βίαιη επανάσταση κατά του σουλτάνου της Ζανζιβάρης ο δεκαεπτάχρονος τότε Φρέντι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί μαζί με τους γονείς και την αδελφή του. Το 1968 οι Τιμ Στάφελ (τραγουδιστής και μπασίστας), Μπράιαν Μέι (κιθάρα) και Ρότζερ Τέιλορ (ντραμς) ίδρυσαν την μπάντα Smile. Το 1970 , μετά την αποχώρηση ενός μέλους της μπάντας , έρχεται να προστεθεί δυναμικά ο Φαρόκ , ο οποίος αλλάζει το όνομα του σε Φρέντι , όνομα που θα τον σημαδέψει για μια ολόκληρη ζωή .Το 1971 προσχώρησε ως τελευταίο μέλος του συγκροτήματος ο μπασίστας Τζον Ντίκον. Λίγο μετά από την ίδρυση των Queen (1970) ο «Φρέντι» Μπουλσάρα πήρε το καλλιτεχνικό όνομα «Μέρκιουρι», το ρωμαϊκό αντίστοιχο του αγγελιοφόρου των θεών των αρχαίων Ελλήνων, τον Ερμή. Σύμφωνα με τον Μπράιαν Μέι υπάρχει σχέση με το κομμάτι του Μέρκιουρι My Fairy King από το πρώτο άλμπουμ των Queen. Αυτό περιέχει τον ακόλουθο στίχο: «Mother Mercury, look what they’ve done to me, I cannot run I cannot hide.» Αφού ηχογραφήθηκε το κομμάτι ο Φρέντι Μπουλσάρα ρωτήθηκε εάν η «Mother Mercury» του τραγουδιού αναφέρεται στην μητέρα του και αυτός απάντησε: «Yes, and from now on I’ll be Freddie Mercury.»
Η μεγάλη επιτυχία ήρθε όμως με το τραγούδι «Bohemian Rhapsody», το οποίο συνδύαζε όπερα και ροκ και θεωρείται από τους ειδικούς το αριστούργημα του 20ου αιώνα όσον αφορά τα τραγούδια. Μόλις κυκλοφόρησε έγινε τεράστια επιτυχία και σύμφωνα με το περιοδικό Rolling Stone: «Η επιρροή του δεν μπορεί υπερεκτιμηθεί, αφού εφηύρε το βιντεοκλίπ, επτά χρόνια πριν από την έναρξη του MTV». Επίσης το βίντεο τους είναι το πρώτο video clip που γυρίστηκε πριν τη δεκαετία του ’90 και συγκεκριμένα στα 70’s και ξεπέρασε τις 1.000.000.000 προβολές στο Youtube το 2019. Ακολούθησαν οι επιτυχίες «We will rock you» και «We are the champions» που εκτόξευσαν τη φήμη του συγκροτήματος. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 ακολούθησαν τα άλμπουμ Jazz και The Game. Από το τελευταίο ξεχώρισε το Another One Bites the Dust. Οι Queen άρχισαν να πειραματίζονται και με άλλα είδη μουσικής. Αυτό έγινε πιο έντονο με την κυκλοφορία του άλμπουμ Hot Space στις αρχές του 1980. Δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία αν και υπήρχε ένα πολύ αξιόλογο κομμάτι ντουέτο με τον Ντέιβιντ Μπόουι, το Under Pressure.Οι Queen άλλαξαν αρκετά και το παρουσιαστικό τους. Άφησαν πίσω το glam στυλ που επέβαλε η ροκ κουλτούρα της δεκαετίας του 1970 και προσαρμόστηκαν στο κλίμα της εποχής. Ο Μέρκιουρι άφησε μουστάκι και εμφανιζόταν πλέον χωρίς μακιγιάζ και μαύρα νύχια. Λίγο αργότερα έγραψαν τη μουσική για την ταινία Flash Gordon (1980).To 1984 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ The Works. Πιο γνωστά κομμάτια από αυτό είναι το I Want to Break Free, Radio Ga Ga και το Hammer to Fall.
Και φτάνουμε στο αγαπημένο μου και δικό σας σημείο. Η συναυλία. Θα αναρωτηθείτε για ποια ακριβώς από τις εκατοντάδες συναυλίες που έδωσαν οι Queen πρόκειται να γράψω. Δεν νομίζω πως χρειάζεται περισσότερη σκέψη. Άλλωστε , ένα μεγάλο κομμάτι του τέλους της ταινίας αντανακλά με τον πιο όμορφο τρόπο μια από τις πιο επιτυχημένες συναυλίες στην ιστορία του ροκ. Και ο σκοπός της την κάνει ακόμα καλύτερα. Το Live Aid φυσικά , το 1985.Το Live Aid είναι μια διπλή ιστορική συναυλία, με ανθρωπιστικό χαρακτήρα, που πραγματοποιήθηκε την ίδια στιγμή από κοινού στο Λονδίνο και τη Φιλαδέλφεια στις 13 Ιουλίου 1985 και οργανώθηκε από τον Μπομπ Γκέλντοφ και τον Midge Ure με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την ανακούφιση του συνεχιζόμενου λιμού στην Αιθιοπία. Μεταδόθηκε από πολλές τηλεοράσεις, ζωντανά, σε όλο τον κόσμο. Επιλέχθηκαν οι κορυφαίοι καλλιτέχνες όπως Ντέιβιντ Μπόουι, Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, Queen, U2, Dire Straits, Duran Duran, Φιλ Κόλινς (οι οποίοι από το Λονδίνο πήραν το Κονκόρντ για να παίξουν και στη Φιλαδέλφεια ), Μικ Τζάγκερ, The Who, Έλτον Τζον, Στινγκ, Μαντόνα, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Ρόμπερτ Πλαντ, ο Τζίμι Πέιτζ, ο Τζον Πωλ Τζόουνς (μουσικός), το Status Quo, ο Cat Stevens. Αυτή η εκδήλωση διεξήχθη κυρίως στο στάδιο Wembley του Λονδίνου και στο στάδιο John F. Kennedy στη Φιλαδέλφεια . Υπολογίζεται ότι 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν την συναυλία, σε περισσότερες από 100 διαφορετικές χώρες, και 90.000 άτομα παρευρέθηκαν. Ερμηνεύοντας κάποιες από τις επιτυχίες τους , το συγκρότημα κερδίζει ακόμα περισσότερο τις εντυπώσεις . Ο μαγευτικός Freddy , σε μια ακόμη εντυπωσιακή στιλιστική του εμφάνιση , μαγνητίζει και ξεσηκώνει το πλήθος από τις 2 πρώτες κιόλας νότες του πιάνου , ξεκινώντας να ερμηνεύει το Bohemian Rhapsody. Παρακολουθώντας την ταινία και έχοντας δει την πραγματική συναυλία στο yt μπορώ να πω πως άγγιξε την πραγματικότητα . Φυσικά η μοναδικότητα του Μέρκιουρι δεν ξεπερνιέται , ένιωθες όμως πως βρισκόσουν εκεί . Fun fact : ο θρυλικός κιθαρίστας των Queen , κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας βρισκόταν στο πλευρό του Ράμι , δίνοντας του οδηγίες για το τι πραγματικά συνέβη εκείνα τα λεπτά .
Οι Queen, αν και δεν διαλύθηκαν το επόμενο διάστημα, άφησαν περιθώρια για πιο προσωπικές μουσικές εξορμήσεις. Ο Φρέντι Μέρκιουρι, που είχε ήδη κάνει μια solo δουλειά με το άλμπουμ Mr. Bad Guy που κυκλοφόρησε το 1985,[33] τώρα συνεργάστηκε με τη ντίβα της όπερας Μονσερά Καμπαγιέ και μαζί κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Barcellona.Λέγεται ότι ο Φρέντι έδωσε τον καλύτερο του εαυτό σε αυτό το άλμπουμ, τόσο γιατί εκτιμούσε βαθύτατα την Καμπαγιέ και τον κόσμο της όπερας, όσο και γιατί φοβόταν ότι θα μπορούσε να είναι η τελευταία του δουλειά. Το ομότιτλο τραγούδι Barcellona συνόδευε τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992.Το 1989, οι Queen επανήλθαν με το άλμπουμ The Miracle. Ο Μέρκιουρι, αν και εμφανίζεται πολύ δυναμικός κι ενεργητικός στα video clips, παρουσιάζει μεγάλη αλλαγή στην εμφάνιση του, έχοντας αραιωμένα μαλλιά και όντας αδυνατισμένος. Οι Queen δεν περιόδευσαν για να προωθήσουν το άλμπουμ τους από το οποίο προέκυψαν οι επιτυχίες I Want It All, Breakthru και The Invisible Man.Το 1991 το συγκρότημα δημιούργησε το τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο Innuendo. Το τελευταίο τραγούδι είναι το The Show Must Go On, του οποίου οι στίχοι φανερώνουν ότι ο Μέρκιουρι γνώριζε πως δεν θα ήταν για πολύ καιρό ακόμη στη ζωή. Τα video clips του Innuendo ήταν επεξεργασία παλιότερων video εκτός από τα These Are the Days of Our Lives και I’m Going Slightly Mad τα οποία είναι ασπρόμαυρα και στα οποία ο Μέρκιουρι εμφανίζεται αποστεωμένος και αδύναμος.
Η ζωή του Φρέντι Μέρκιουρι είναι γεμάτη από ιδιαίτερες προσωπικές στιγμές , εκκεντρικές εμφανίσεις , σάλο , δημοσιεύματα , έρωτες και ίντριγκες .Σύντροφος του Μέρκιουρι ήταν για αρκετά χρόνια της δεκαετίας του 1970 η Mary Austin. Ο Μέρκιουρι εκείνη την εποχή ήταν μπερδεμένος όσον αφορά την σεξουαλικότητά του. Η σχέση του με την σύντροφό του έληξε όταν ο Μέρκιουρι παραδέχτηκε την ομοφυλοφιλία του. Μεταξύ τους όμως διατήρησαν στενή φιλία. Η Mary Austin ήταν και η γυναίκα από την οποία εμπνεύστηκε ο Μέρκιουρι την μπαλάντα “Love of My Life” το 1975 από το άλμπουμ του ‘’A Night at the Opera’.Ο Ντέιβιντ Μιλς ήταν ο πρώτος σύντροφος του Φρέντι, που σχεδόν για έναν χρόνο είχε παράλληλα σχέση μαζί του και με τη Μέρι. Ο Φρέντι αγόρασε για τους δυο τους ένα διαμέρισμα για να ζήσουν μαζί και φέρεται να έγραψε τα “You Take My Breath Away” και “Good Old Fashioned Lover Boy” για τον Ντέιβιντ. Το ζευγάρι δεν κυκλοφόρησε ποτέ μαζί δημοσίως καθώς ο Φρέντι έκρυβε από το κοινό την ομοφυλοφιλία του, ενώ ποτέ δεν την αποκάλυψε ούτε στους γονείς του, ίσως λόγω της συντηρητικής ανατροφής και της θρησκευτικής αντίληψής τους. Ο Τζιμ Χάτον ήταν Ιρλανδός κομμωτής και σύντροφος του τραγουδιστή των Queen Φρέντι Μέρκιουρι την περίοδο 1985-1991.Γνωρίστηκε με τον Μέρκιουρι το 1983 σε κλαμπ στο Λονδίνο όταν ήταν ακόμη κομμωτής ωστόσο δεν ήταν καλή η πρώτη τους συνάντηση. Πάλι στο ίδιο κλαμπ το 1985 αποφάσισαν να μείνουν μαζί. Ο ίδιος έκανε εξετάσεις για AIDS και του βγήκε θετικό αλλά δεν το είπε στον Μέρκιουρι παρά μόνο λίγες μέρες πριν πεθάνει. Έμεινε δίπλα του μέχρι και την τελευταία μέρα λέγοντας χαρακτηριστικά “Σε αγαπάω Φρέντι, δεν πάω πουθενά” έτσι κι έγινε. Κληρονόμησε τελικά 500.000 λίρες όπου με αυτές έχτισε ένα σπίτι στο Κάρλοου, συνέχισε να εργάζεται ως κομμωτής. Παράλληλα μίλησε για τη ζωή του με τον Μέρκιουρι σε διάφορες εκπομπές και έγραψε βιβλίο με τίτλο “Freddie and Me”.Πέθανε την πρωτοχρονιά του 2010 στο σπίτι του από καρκίνο του πνεύμονα σε ηλικία 60 ετών. Παρόλο που είχε τον ιό για περισσότερα από είκοσι χρόνια δεν νόσησε ποτέ από αυτόν.
Ο Φρέντι Μέρκιουρι έφυγε από τη ζωή το 1991. Λίγες μέρες νωρίτερα το συγκρότημα, οι Queen, είχαν κυκλοφορήσει τον τελευταίο τους δίσκο «Innuendo» και ο Φρέντι, αν και σοβαρά άρρωστος και καταβεβλημένος, πάλευε να βοηθήσει την μπάντα.Αν και οι φήμες κυκλοφορούσαν για καιρό, ο ίδιος ο Φρέντι Μέρκιουρι ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους ότι πάσχει από AIDS λιγότερο από 24 ώρες πριν φύγει από τη ζωή.Τον Νοέμβριο του 1995 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Made in Heaven» το οποίο περιείχε τα τελευταία ηχογραφημένα κομμάτια με τη φωνή του Μέρκιουρι: «A Winter’s Tale», «You Don’t Fool Me» και «Mother Love», τα οποία ο Μέρκιουρι ηχογράφησε λίγους μήνες πριν πεθάνει. Επειδή το κομμάτι «Mother Love» ηχογραφήθηκε σταδιακά, ο Μέρκιουρι δεν πρόλαβε να τραγουδήσει την τελευταία του στροφή, την οποία τελικά τραγούδησε ο Μπράιαν Μέι μετά τον θάνατό του. Ο Φρέντι Μέρκιουρι θεωρείται από τις πιο κορυφαίες προσωπικότητες της μουσικής σκηνής παγκοσμίως και ξεχωρίζει για την καλλιτεχνική του τόλμη και έμπνευση. Άλλωστε ο ίδιος συνήθιζε να λέει “I’m just a musical prostitute, my dear”.Το 1992 οι εναπομείναντες Queen οργανώνουν μία συναυλία στο Γουέμπλεϊ προς τη μνήμη του με σκοπό τα χρήματα της συναυλίας να δοθούν στους ασθενείς με AIDS. Στη γιορτή εκείνη συμμετείχαν ονόματα όπως George Michael, Metallica, Guns N’ Roses, Elton John, David Bowie, Zucchero, Lisa Minelli, Annie Lennox, Scorpions κ.α. Επίσης ιδρύθηκε η Μέρκιουρι Phoenix trust, οργάνωση για την ενίσχυση των ασθενών του AIDS.
Η ροκ διαθέτει αρκετούς καταξιωμένους καλλιτέχνες που άφησαν το στίγμα τους στην ιστορία της μουσικής. Αναντίρρητα , οι Queen αποτελούν ένα από τα πιο διάσημα συγκροτήματα με την εκπληκτική φωνή του Φρέντι να “ ντύνει “ με τον πιο υπέροχο τρόπο όλα τα τραγούδια τους. Εκκεντρικός , παράξενος , ο frontman του συγκροτήματος , έρωτας ,aids , μα πάνω από όλα θρύλος. Με τον θάνατο του , επισφραγίζεται η χρυσή εποχή της ροκ και κληροδοτεί στις επόμενες γενιές τραγούδια – θρύλους. Τώρα ξέρεις ποιος πραγματικά ήταν ο θρύλος της ροκ , Φρέντι Μέρκιουρι…
Η μόνη σταθερή μεταβλητή στην ζωή μας, είναι η ίδια η αλλαγή
Περίεργο που προσπαθούμε να <<βολευτούμε>> σε κάποιες σίγουρες καταστάσεις, όταν στην πραγματικότητα τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Εκτός αυτού τίποτα δεν είναι φτιαγμένο να κρατάει για πάντα, όλα και όλοι είναι αναλώσιμα. Όπως έλεγαν και οι παλιοί << ουδείς αναντικατάστατος>>. Είναι αστείο πως ότι μας δίνει ζωή, το ίδιο μας την παίρνει κιόλας. Όπως το οξυγόνο, δίνει ζωή στα φυτά, αλλά αφού κοπούν για την δική μας κατανάλωση δεν αντέχουν πολύ λόγο του οξυγόνου και χαλάνε, ενώ αν τα διατηρούμε σακούλες καινού αέρος διατηρούνται περισσότερες μέρες.
Χτίζουμε ζωές πάνω σε ιδέες που κάποια μέρα έτσι απλά γυρνάνε 365ο και καταρρέουν όλες οι προσπάθειες μιας ζωής σε ένα δευτερόλεπτο. Στην πραγματικότητα τίποτα χειροπιαστό δεν έχει τόση σημασία όσο όλα εκείνα που το μυαλό αποθηκεύει σαν την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Το μυαλό μας αποφεύγει τις αλλαγές εκτός όταν πλέον έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι.
Παρόλο που η ζωή είναι μια συνεχόμενη αλλαγή, εμείς για κάποιο λόγο συνεχίζουμε να μην το βλέπουμε αυτό. Ακόμη και στην προσπάθεια μας να βρούμε κάτι σταθερό στην ζωή μας, και ακόμη και όταν το βρίσκουμε, κάποια άλλα πράγματα γύρο από αυτό αλλάζουν. Όπως ένα ζευγάρι, που ξεκινάει με μια απλή σχέση, μετά παντρεύονται, κάποια στιγμή κάνουν παιδιά, όλα αυτά παρόλο που μοιάζει με μια σταθερή κατάσταση, δεν είναι. Είναι μια εναλλασσόμενη κατάσταση με σταθερό ρυθμό.
Οι αλλαγές είναι εκείνες που μας κρατάνε ζωντανούς, που δίνουν νόημα στην καθημερινότητα μας. Λέμε ότι δεν μας αρέσουν οι αλλαγές, αλλά πόσες φορές λέμε << χρειάζομαι μια αλλαγή>>, ή θέλω να σηκωθώ να φύγω, να πάω κάπου διαφορετικά, να δω κάτι άλλο. Πολλές φορές, πιο πολλές φορές από όσες νομίζουμε. Στην προσπάθεια μας να πετύχουμε κάποιους στόχους στην ζωή μας, περνάμε μέσα από διάφορες δοκιμασίες, για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε. Και αυτά αλλαγές ονομάζονται.
Με κάποιο ασύλληπτο τρόπο σαν να καταφέραμε τα αρνητικά να τα κάνουμε θετικά και τα θετικά αρνητικά. Σαν να μάθαμε όλες τις έννοιες των λέξεων αντίστροφα. Ούτως ή άλλως μέχρι τώρα κανένας μεγαλοσοφός δεν μας δίδαξε να μένουμε σταθεροί, << δεν είσαι πέτρα, άρα μπορείς να κουνηθείς και να πάρεις την ζωή στα χέρια σου>>. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα αλλαγή, είναι ο τόπος να γίνεις αυτό που προορίζεσαι να γίνεις. Ακόμα και η ίδια η φύση δεν μένει σταθερή, βρίσκεται σε συνεχή αλλαγή και όλα αυτά για να παραμείνει υγιείς.
Ο κύκλος της ζωής είναι μια συνεχόμενη αλλαγή, για να μένει σταθερή. Όλα στην ζωή είναι σαν τις δύο όψεις ενός νομίσματος, σταθερότητα και αλλαγή είναι το ένα και το αυτό. Δεν μπορεί να υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο.
Μένουμε εγκλωβισμένοι στο μυαλό μας με συναισθήματα που δεν έγιναν στην ώρα τους σκέψεις προς ξεκαθάριση. Μεγαλώσαμε μέσα μας έναν συναισθηματικό δαίμονα επειδή δεν είχαμε το κουράγιο να έρθουμε αντιμέτωποι με την πραγματική πραγματικότητα που μας περιτριγυρίζει από όταν ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο. Αφήσαμε ακυβέρνητα όλα μας τα κομμάτια που συμπεριλαμβάνουν όλο μας το είναι, με αποτέλεσμα όλα μας τα κομμάτια που μας απαρτίζουν να δρουν μόνα τους, χωρίς κανέναν συγχρονισμό ή έστω μια αλληλουχία μεταξύ τους.
Η ψυχή μας είναι το κομμάτι που μας κάνει ξεχωριστούς, που μας κάνει να διαφέρουμε από όλα τα υπόλοιπα όντα σε αυτόν τον πλανήτη, γαλαξία ή σύμπαν. Όταν η ψυχή μας δεν επικοινωνεί σωστά με το μυαλό μας και το σώμα μας, τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο ευχάριστα. Η ψυχή μας είναι η μπαταρία που τροφοδοτεί τα συναισθήματα και το μυαλό, είναι εκείνη που κάνει άτρωτο το σώμα σου απέναντι σε όλα τα ενεργειακά αρπακτικά, είναι η ασπίδα σου, απέναντι στα κολασμένα βέλη των επιτήδειων, που δεν αντέχουν το φωτοστέφανο σου που λάμπει ακόμα και στα χειρότερα σου.
Η ψυχή μας είναι το κομμάτι της ύπαρξης μας που μας κάνει ζωντανούς. Για αυτό λέμε τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Όταν συναντάμε έναν άνθρωπο για πρώτη φορά, τα μάτια είναι εκείνα που μας δείχνει σαν ένα μίνι βιογραφικό, για το τι εστί εκείνο το πλάσμα απέναντι μας.Η ψυχή, μας καθοδηγεί μέσα από τα μάτια μας, για αυτό και η παροιμία τα μάτια σου 14!!! Έχουμε τυφλωθεί τόσο πολύ όμως από το ψέμα, σαν ένα πέπλο που έχει πέσει πάνω μας πριν ακόμα ανοίξουμε τα μάτια μας.
Πέρασαν τα χρόνια και η ψυχή μου ξεπέρασε πλέον το στάδιο της συνήθειας, έχει πλέον ανάγκη την δική σου ύπαρξη γύρο της, σαν το οξυγόνο. Χωρίς εσένα γύρο της, νιώθει ασφυκτικά, σαν μια φιάλη οξυγόνου που βρίσκεται διαρκώς στα πρόθυρα εξάντλησης και περιμένει εσένα διαρκώς να της δώσεις το φιλί της ζωής, για να αναστηθεί. Κάθε μέρα που περνάει παρακαλεί έστω για μια σου ματιά για να πάρει την δόση της. Η ψευδαίσθηση ότι είσαι ακόμα εδώ ή ότι κάποια μέρα θα γυρίσεις, της δίνει κουράγιο να συνεχίσει, όσο και αν χωρίς την ανάσα σου κυκλοφορεί σαν ένα μπαλωμένο παντελόνι, που νομίζει ότι κανείς δεν το βλέπει, γιατί είναι στην μόδα να είσαι μισός ή να κλέβουμε ψυχές.
Μετά από ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο, που έχεις εκφράσει και την πιο κρυφή σου ανάγκη να γίνετε ένα, έχεις ανοίξει το ημερολόγιο των σκέψεων σου, που μοιάζει πιο πολύ με πίνακα του Μικελάντζελο, γεμάτο ζωντανά χρώματα και σχέδια μιας παραμυθένιας ζωής. Και αντιλαμβάνεσαι ότι όλα αυτά ήταν ένα σενάριο της ψυχής που πρόλαβε να δει το καλό μέσα του, τα χρώματα της δικής του ψυχής, δεν είδες όμως ότι εκείνη η ψυχή βρισκόταν σε μια ασπρόμαυρη περίοδο, τελείως ασυγχρόνιστη με τα δικά σου θέλω και ανάγκες.
Επειδή η ψυχή μου σε είχε ανάγκη, δεν σημαίνει ότι σε έχω και εγώ ανάγκη. Το ξέρουμε ότι όταν η ψυχή αγαπάει, αγαπάει με όλο της το είναι, συνειδητά και ασυνείδητα, άλλα αυτό δεν σημαίνει όμως ότι έχουμε δικαίωμα να παραιτούμαστε από την ζωή μας, με την δικαιολογία ότι κάποια στιγμή βρήκαμε το άλλο μας μισό. Αν είναι ή ήταν το άλλο μας μισό, θα βρει τρόπο να είναι δίπλα μας, αλλιώς δεν ήταν, ούτε είναι το άλλο μας μισό.
Μην αφήνουμε την ψυχή μας να μπερδεύει το ταιριαστό με το αταίριαστο, επειδή ζούμε σε μια κοινωνική πραγματικότητα πιο δύσκολη από όσο αντέχεις, και απλά ψάχνει από κάπου να γραπωθεί.
Πόσες φορές φτάνουμε στην άκρη του γκρεμού, πόσες φορές λέμε δεν αντέχω άλλο, ως εδώ. Αμέτρητες φορές, μπορεί πλέον και άπειρες. Ακόμη και τις φορές που λέμε δεν υπάρχει κάτι πλέον που θα μπορούσε να ανατρέψει την κατάσταση, δια μαγείας, κάτι συμβαίνει. Κάθε φορά από ένα μικρό βήμα. Το πρόβλημα με τα μικρά βήματα, είναι ότι ο άνθρωπος αυτό που θέλει, το θέλει χθες, παραλείποντας την μικρή άνοδο που έκανε, δεν βλέπει ότι ανέβηκε ένα σκαλοπάτι ακόμα.
Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι ξέρει ακριβώς τι θέλει στην ζωή του, γιατί σε κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνουμε, όλο και κάτι προστίθεται στην αρχική ιδέα, στο αρχικό θέλω. Καμία αλλαγή δεν μπορεί να μας φέρει η ζωή αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε καταλάβει το μάθημα του κάθε σκαλοπατιού. Επειδή όμως τα θέλουμε όλα χθες, πιέζουμε τόσο πολύ τους εαυτούς μας πάνω σε πράγματα που δεν είναι ακόμα για εμάς, χαραμίζοντας την ενέργεια μας σε καταστάσεις και ανθρώπους που δεν περιέχονται στην επίτευξη του πραγματικού στόχου.
Ζορίζουμε τους αυτούς μας πολλές φορές για να ικανοποιούμε τους άλλους, φτάνουμε στα άκρα για να βγάλουμε εις πέρας καταστάσεις απλά και μόνο επειδή δώσαμε τον λόγο μας, και όταν φτάσουμε στο δικό μας κατώφλι, πλέον δεν έχει μείνει σταγόνα ενέργειας για εμάς. Και έτσι παραδινόμαστε, με την ψευδαίσθηση ότι προσπαθήσαμε, χωρίς να αναγνωρίσουμε ότι η προσπάθεια τελικά δεν ήταν για εμάς, γιατί τότε θα χρειαστεί επίσης να κρίνουμε τα λάθη μας, κάτι που δεν θέλουμε.
Τρέχουμε όλη μέρα πάνω- κάτω, αριστερά- δεξιά, όλοι κάτι χρειάζονται. Η μαμά θέλει κάτι, το παιδί χρειάζεται κάτι, ο σύζυγος κάτι έχασε και ούτω κάθε εξής. Έρχεται η ώρα που ξαπλώνεις στον καναπέ, και στην πρώτη βαθιά ανάσα, νιώθεις λες και το κορμί σου είναι έτοιμο για αποσύνθεση, για διαμελισμό. Περνάνε όλες οι σκέψεις τις ημέρας σαν ταινία μπροστά από τα μάτια σου, και αναρωτιέσαι πόσο ακόμα θα αντέξεις. Κάθε φορά που λες σήμερα θα είναι όλα καλά, όλο και κάτι προκύπτει. Κάθε φορά που πιστεύεις ότι πήρες την σωστή απόφαση, πάλι κάτι αναδύεται από τα άδυτα. Εκεί που νομίζεις ότι βρήκες την μια λύση, προκύπτει άλλο πρόβλημα.
Τρενάκι του τρόμου η ζωή, με ενδιάμεσες στάσεις στον κόσμο των νεράιδων για να μην σαλτάρεις τελείως. Ειδικά στις μέρες που διανύουμε αυτόν τον καιρό, βλέπουμε με βαριά ψυχή τελικά πόσο μειώνεται η αντοχή του ανθρώπου, πόσο αδύναμοι μπορούμε να γίνουμε όταν μας περιορίζουν την ελευθερία των ονείρων και των επιλογών μας.
Πίστευα ότι η αντοχή του ανθρώπου δεν προσδιορίζεται από το περιβάλλον στο οποίο ζει, αλλά αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο. Όσο πιο εύκολη διαβίωση έχουν οι άνθρωποι τόσο πιο αδύναμοι γίνονται. Ζούνε μέσα στον φόβο μην τυχόν χάσουν και τα λίγα που έχουν, γινόμενοι υποχείρια του φόβου, που όπως βλέπουμε πλέον κοστίζει και τις ζωές κάποιον. Δεν είναι η αντοχή του ανθρώπου που έχει όρια, αλλά η θέληση του που και αυτήν την έχει περιορίσει, για να δικαιολογεί την απραγία του.
Το ψυχικό σθένος του καθενός, αυτό είναι που μας προσδιορίζει στην πραγματικότητα. Κανείς δεν είπε ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να πέφτουμε, να κουραζόμαστε, αλλά δεν έχουμε το δικαίωμα στην παραίτηση. Όπως λένε, ο θεός μας δίνει μόνο ότι μπορούμε να αντέξουμε, τίποτα λιγότερο- τίποτα περισσότερο.
