Κατά την περίοδο των νομάδων και καρποσυλλεκτών, υπήρχαν απόψεις ηθικής και κανόνων, αλλά ήταν προφανώς λίγες και χαλαρές. Στις χιλιετίες της Γεωργικής Επανάστασης που ακολούθησαν, οι γεωργοί χρειάστηκε να λύσουν προβλήματα, που μέχρι και σήμερα απασχολούν, αφού αυξάνονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, και αναζητούν νέες λύσεις.
Σαφώς, την εποχή εκείνη, η ανθρωπότητα χαρακτηριζόταν από στενές επαφές και σχέσεις ιδίως στα σημεία της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου, της Ανατολικής Τουρκίας, όπου και ήταν ανάγκη να οργανωθούν οι κοινωνίες και να αποφασιστούν κανόνες και νόμοι. Συνεπώς, έπρεπε να τεθούν και μάλιστα να τηρηθούν, επιφέροντας τις αντίστοιχες ποινές, όπως τιμωρία, φυλακή, ραβδισμούς και, φυσικά, δικαστήρια που αποφαίνονται ποιος είναι αθώος, ένοχος και πώς τιμωρείται.
Λόγου χάρη, γύρω στο 2200 π.Χ. στην περιοχή της Ουρ στη Μεσοποταμία έχει διασωθεί σύνολο νόμων, καθώς και μνεία δικαστηρίων, που λειτουργούν με δικαστή, μάρτυρες κατηγορίας και υπεράσπισης. Την εποχή αυτή αρχίζει η κωδικοποίηση και η καταγραφή των νόμων, παρακολουθώντας το αίσθημα δικαίου και τις αγωνίες για την λειτουργία της κοινωνίας.
ΧΑΜΟΥΡΑΜΠΙ Πρόκειται για μια περίφημη συλλογή νόμων των Βαβυλωνίων του 1800 π.Χ.. Οι νόμοι είναι 300 και προβλέπουν τιμωρίες και απαγορεύσεις για ποικίλους τύπους αδικημάτων, μεταξύ των οποίων κεντρική θέση κατέχει η έννοια του «κλέβω». Οι τιμωρίες είναι πολύ βαριές, ποινές σε αμοιβή, πρόστιμο, φυλάκιση, αλλά κυρίως ραβδισμοί, αποκοπή χεριών και, συλλήβδην, μελών του σώματος.
Στο σημείο αυτό κρίνεται σημαντικό να αναφερθεί ότι η έννοια αυτή δημιουργείται, διότι έχει παραχθεί η έννοια του «έχω», της κατοχής, της ιδιοκτησίας. Ως νομάδες, καρποσυλλέκτες και κυνηγοί, δεν υπήρχε περιουσία για την αποστροφή προς την κλοπή. Μολαταύτα, οι γεωργοί διαθέτουν πια αποθέματα, αποθηκεύουν, έχουν αντικείμενα στην ιδιοκτησία τους. Εξ αυτού, επικρατεί και αγωνία ως προς το πώς μέλει να προστατευτεί η περιουσία και προβλέπονται τιμωρίες.
Όλοι βλέπουμε σειρές, όλοι βλέπουμε ταινίες και διαμορφώνουμε άποψη για αυτές. Το παρόν άρθρο λοιπόν είναι πιο πολύ γνώμη για μια ενδιαφέρουσα σειρά και δεν διεκδικώ εγώ προσωπικά τον τίτλο του «κριτικού ταινιών/σειρών», προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Ακόμα, να αναφερθεί εκ των προτέρων, ότι στο παρόν κείμενο δεν υπάρχουν spoiler.
Μετά από αυτόν τον ίσως και όχι αναγκαίο πρόλογο, πάμε στην σειρά. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα φρέσκια ισπανική σειρά μιας σεζόν που ανέβηκε πριν από λιγότερο από έναν μήνα στην πλατφόρμα. Την υπογράφει ο Oriol Paulo, οποίος μας έχει δώσει και άλλα εξαιρετικά θρίλερ, όπως το El Cuerpo(2012), το Contratiempo(2016, Αόρατος Επισκέπτης) και το Durante La Tormenta(2018, Η Οφθαλμαπάτη), με τα τελευταία δύο να βρίσκονται επίσης στην ίδια πλατφόρμα. Κάνει εξαιρετική δουλειά στην σκηνοθεσία. Το σενάριο βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Harlan Coben, του 2005.
Η σειρά ακολουθεί τον πρωταγωνιστή Mateo Vidal, έναν νέο άνθρωπο με όνειρο να γίνει ένας σπουδαίος δικηγόρος, που πληρώνει ένα θανατηφόρο ατύχημα, για το οποίο φυλακίστηκε και τώρα, μετά την αποφυλάκισή του, προσπαθεί να βρει μια δεύτερη ευκαιρία για να συνεχίσει την ζωή του από εκεί που την άφησε. Ωστόσο, όσο βρίσκεται στην φυλακή, η μοίρα του επιφυλάσσει την απώλεια των κοντινών του ανθρώπων. Στη νέα του ζωή έχει για συνοδοιπόρο του την Olivia Costa, μια όμορφη γυναίκα, με άγνωστο παρελθόν. Εξαρχής, δημιουργούνται κάποια ερωτήματα για το τυχαίο της συνάντησής τους. Η Olivia δέχεται ένα τηλεφώνημα, το οποίο, πυροδοτεί την δράση και οδηγεί σε ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο παιχνίδι.
Παράλληλα με την κεντρική πλοκή, βλέπουμε και μια φιλόδοξη αστυνομικό, την Lorena Ortiz, η οποία προσπαθεί με ζήλο να λύσει μια, φαινομενικά άσχετη με την κεντρική πλοκή, υπόθεση. Στην υπόθεση αυτή προσπαθεί διακαώς να παρέμβει ο Teo Agilar, ένας αστυνομικός από την Μονάδα Ειδικών Εγκλημάτων. Υπάρχουν και άλλα δευτερεύοντα πρόσωπα, τα οποία όμως στην πορεία της σειράς, παίζουν σημαντικό ρόλο.
Αυτά τα δύο νήματα πλέκονται παράλληλα και αρχικά, μοιάζουν άσχετα, στην πορεία όμως διαφαίνονται οι συνδέσεις και συσχετισμοί. Τα πρώτα δύο επεισόδια μοιάζουν εντελώς άσχετα μέχρι το σημείο σύνδεσης, σε τέτοιο βαθμό που αναρωτήθηκα αν έχω βάλει την σωστή σειρά κατά την παρακολούθηση του 2ου επεισοδίου! Οι αναδρομές είναι συχνές και κάποιες φορές κάπως απότομες, αλλά χωρίς να σε αποσυντονίζουν.
Στην διαδρομή προς την επίλυση του μυστηρίου, τίθενται διαρκώς νέα δεδομένα, υπάρχουν πολλά πάνω κάτω, στιγμές δράσης στο παρόν αλλά και στο παρελθόν. Διάφορα ένοχα μυστικά που αποκαλύπτονται, θέτουν νέα ερωτήματα, πράγμα που σε κρατάει σε μια διαρκή εγρήγορση. Οι ανατροπές είναι συχνές και μέχρι και το τέλος της σειράς. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της κατάλληλης παρουσίασης της κατάστασης, ώστε να έρχονται στο φως κάποια στοιχεία, αφήνοντας όμως κάποια κενά σημεία. Έτσι, διαρκώς βρισκόμαστε σε υποψίες για τους πρωταγωνιστές και όσα ενδεχομένως κρύβουν.
Οι πρωταγωνιστές σκιαγραφούνται βαθμηδόν και με έξυπνο τρόπο, αλλά σε βάθος στο σύνολο της σειράς. Μάλιστα, στην αρχή πολλών επεισοδίων, βλέπουμε κάθε φορά κάποιον από τους πρωταγωνιστές να δρα σιωπηλός και μια φωνή, σε δεύτερο πρόσωπο απευθύνεται στο πρόσωπο που βλέπουμε, σαν να πρόκειται για την συνείδησή του, και μας φωτίζει κάποιες λεπτομέρειες. Αυτό είναι μια εξαιρετικά έξυπνη πρακτική από τον σκηνοθέτη.
Ως θέματα πίσω από την υπόθεση, τίθεται η ηθική, που υπάρχει στο παρασκήνιο της δράσης των ηρώων και διαρκώς μας δίνει αφορμές για σκέψη σχετικά με τα πραγματικά κίνητρα των ηρώων και στο τέλος, μας μένει ένα ερώτημα για την ευμεταβλητότητά της. Επίσης, κύριο ερώτημα είναι το κατά πόσο κάθε άνθρωπος δικαιούται να αφήσει το παρελθόν πίσω του και να κάνει μια νέα αρχή, να έχει μια δεύτερη ευκαιρία, όσο ενοχοποιημένο παρελθόν και αν έχει και κατά πόσο μπορεί να ενταχθεί αποτελεσματικά πίσω στην κοινωνία.
Συμπερασματικά, είναι μια σειρά που την προτείνω ανεπιφύλακτα, διότι και αισθητικά αλλά και θεματικά ξεχωρίζει και λόγω της δράσης της, την παρακολουθείς με μεγάλη αγωνία για το παρακάτω. Άλλωστε, είναι σειρά μιας σεζόν, οπότε είναι εύκολο να την δει ο καθένας.
Τι συμβαίνει όταν συνδυάσεις την αριστουργηματική ελληνική ποίηση με τους ρυθμούς του έντεχνου, παραδοσιακού ή ροκ τραγουδιού;
Την απάντηση την αφήνουνε να την κρίνετε εσείς, καθώς σας παραθέτουμε 9 τραγούδια-ποίηση, ώστε να διευρύνετε τους μουσικούς σας ορίζοντες, αλλά και για να γνωρίσετε καλύτερα τον μεγαλειώδη πολιτισμό μας, μέσα από αυτά τα μαγευτικά μελοποιημένα ποιήματα:
«Γουίλι ο μαύρος θερμαστής», Νίκος Καββαδίας
Είναι γνωστό ότι ο Νίκος Καββαδίας έχει κάνει αισθητή την παρουσία του στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας, καθώς τα περισσότερα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί. Ένα από τα ποιήματα αυτά είναι και το «Ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί» , από την πρώτη συλλογή του Νίκου Καββαδία με όνομα «Μαραμπού», η οποία κυκλοφόρησε το 1933.
Η μελοποίηση Θάνου Μικρούτσικου μετατρέπει το ποίημα σε ένα από τα ωραιότερα ελληνικά ροκ τραγούδια, με ερμηνευτή τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έχει τραγουδήσει αρκετούς ακόμη στίχους ποιητών. Η χαρακτηριστική ροκ χροιά του Βασίλη Παπακωνσταντίνου προσδίδει στο ποίημα όλο τον δυναμισμό που του αρμόζει.
«Θεσσαλονίκη ΙΙ», Νίκος Καββαδίας
Ο Νίκος Καββαδίας αγαπούσε πολύ τη Θεσσαλονίκη. Αυτό φαίνεται και μέσα από τα ποιήματά του, αφού έχει αφιερώσει δύο ποιήματα στην ερωτική αυτή πόλη. Αν και ταξίδεψε σε πολλά μέρη η Θεσσαλονίκη ήταν η πόλη που τον ενέπνεε. Ήταν δεμένος με την θάλασσα, με το λιμάνι, ίσως γιατί ο ίδιος υπήρξε ναυτικός. Η μαγική ταξιδιωτική περιγραφή του Νίκου Καββαδία, αναμειγμένη με την απλότητα των καθημερινών εικόνων χαρακτηρίζουν το ποίημα «Θεσσαλονίκη ΙΙ».
Ένα ποίημα από τη συλλογή «Τραβέρσο» (1975), το οποίο μελοποίησαν οι Ξέμπαρκοι το 1934, δημιουργώντας ένα υπέροχο μουσικό άσμα που συναρπάζει τους λάτρες του έντεχνου τραγουδιού και όχι μόνο!
«Βράδυ», Κώστας Καρυωτάκης
Η μελαγχολική διάθεση που διαποτίζει τα ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη μετουσιώνεται επίσης σε μελοποιημένα άσματα. Το 1982 η Λένα Πλάτωνος μελοποιεί 13 ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη και δημιουργεί το άλμπουμ «Καρυωτάκης – 13 τραγούδια», το οποίο κατέχει μια εξέχουσα θέση στην ελληνική δισκογραφία.
Η Σαβίνα Γιαννάτου ερμηνεύει ένα από τα πιο εμβληματικά, μελοποιημένα ποιήματα του άλμπουμ, το «Βράδυ», που ανήκει στην ποιητική συλλογή Ελεγεία και σάτιρες(1927). Πρόκειται για ένα ποίημα επηρεασμένο από το πνεύμα του νεοσυμβολισμού, όπως φανερώνουν οι υποβλητικές εικόνες, η μελαγχολία αλλά και η μουσικότητα των στίχων.
«Ερωτόκριτος», Βιτσέντζος Κορνάρος
Ο Ερωτόκριτος πρόκειται για ένα από τα πιο κλασικά και πιο δημοφιλή έργα, αφού μας διηγείται, με αρκετά διαχρονικό τρόπο, μια ιστορία αγάπης που συνδυάζει επίσης τη φιλία και το οικογενειακό περιβάλλον. Ποιος θα μπορούσε να ερμηνεύσει καλύτερα το αριστούργημα του Βιτσέντζου Κορνάρου από τον Γιάννη Ξυλούρη;
Ο Γιάννης Ξυλούρης, η φωνή της Κρήτης, τραγουδά ελαφρώς παραλλαγμένα τους στίχους που έγραψε ο Βιτσέντζος Κορνάρος, χωρίς όμως να παραλείπει να αποδώσει την παραστατικότητα και την ζωντάνια που πρεσβεύει το εξαίσιο αυτό ποίημα.
Μία ακόμη μοναδική ερμηνεία είναι εκείνη του Γιάννη Χαρούλη που κυκλοφόρησε το 2015, από το άλμπουμ «Χίλια Καλώς εσμίξαμε» – Live στο Λυκαβηττό .
«Εμένα οι φίλοι μου», Κατερίνα Γώγου
Γνωρίσαμε και αγαπήσαμε την Κατερίνα Γώγου μέσα από τις ταινίες της Φίνος Φιλμς. Η Κατερίνα Γώγου χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως παιδί-θαύμα, αφού σε ηλικία μόλις 5 ετών ξεκίνησε να παίζει σε διάφορες παιδικές παραστάσεις. Παρόλα αυτά, δεν πέρασε όμορφα παιδικά χρόνια, ελέω Κατοχής και Εμφυλίου Πολέμου. Από ταλαντούχα ηθοποιός η Κατερίνα Γώγου μετατρέπεται σε επαναστατική ποιήτρια, που αρχίζει να γράφει «για τον εαυτό μου, από αγανάκτηση για το κακό και από αγάπη για τον άνθρωπο και τη ζωή», όπως η ίδια δήλωνε.
Ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα της είναι το «Εμένα οι φίλοι μου» που μελοποιήθηκε το 1998 από τους Magic de Spell, οι οποίοι ερμήνευσαν το κομμάτι με τον Σωκράτη Μάλαμα προσθέτοντας ένα ακόμη διαμάντι στην ελληνική ροκ μουσική σκηνή.
«Σπασμένο Καράβι», Γιάννης Σκαρίμπας
Το 1936, Γιάννης Σκαρίμπας, εξωτερικεύει τις ψυχικές του εικόνες και συνθέτει το Σπασμένο Καράβι, από την ποιητική συλλογή «Ουλαλούμ». Οι στίχοι του ποιήματος ακούγονται πιο δυνατά στους ανθρώπους που επιλέγουν την μοναξιά τους, καθώς ο Γιάννης Σκαρίμπας μας ταξιδεύει σε ένα άψυχο τοπίο, σε έναν ακίνητο κόσμο, όπου το μόνο ζωντανό ον εκεί, είναι ο μοναχικός άνθρωπος.
Τους μαγικούς αυτούς στίχους μελοποίησε ο Γιάννης Σπανός και σε συνδυασμό με την υπέροχη ερμηνεία του Δημήτρη Μπάση, με την Κατερίνα Νιτσοπούλου στα φωνητικά, δημιούργησαν ένα διαχρονικό αριστούργημα που συνάντησε τεράστια επιτυχία.
«Το παράπονο», Οδυσσέας Ελύτης
Από την λίστα αυτή δεν θα μπορούσε να λείπει κάποιο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη. Αναμφίβολα πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, αφού βραβεύτηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Είναι ο δεύτερος και τελευταίος μέχρι σήμερα Έλληνας ποιητής που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ.
Αρκετά από τα ποιήματά του έγιναν στίχοι τραγουδιών, όμως αυτό που ξεχωρίσαμε είναι το «Παράπονο» από τη συλλογή Τα Ρω του έρωτα (1972), το οποίο μελοποίησε ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. H Ελευθερία Αρβανιτάκη, η ερμηνεύτρια του τραγουδιού έχει δηλώσει πως το «Παράπονο» της άλλαξε την ζωή, καθώς αναπολεί με συγκίνηση την στιγμή που ο Οδυσσέας Ελύτης έδωσε την έγκριση για να μελοποιηθεί το τραγούδι που θα απογείωνε την λαμπρή καριέρα της.
«Ερωτικό», Ναπολέων Λαπαθιώτης
Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης ζούσε μια ζωή προκλητική για τη συντηρητική κοινωνία της εποχής εκείνης, αν και ήταν αρκετά διακριτικός, κλεισμένος στον εαυτό του και συγκρατημένος, μέχρι και τη στιγμή που αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του. Το 1928, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, συνέθεσε το «Ερωτικό», αφιερωμένο στην μεγάλη αγάπη του, τον Κώστα Γκίκα. Μάλιστα το ποίημα έχει ακροστιχίδα και σχηματίζει το όνομα «Κώστας Γκίκας», μαρτυρώντας παράλληλα την ερωτική απογοήτευση και την θλίψη που ένοιωθε ο ποιητής, φέρνοντας στο μυαλό του το πρόσωπο του αγαπημένου του.
Το γεμάτο αυτό ευαισθησία ποίημα, μελοποιήθηκε από τον Νίκο Ξυδάκη και το τραγούδησε με μαγευτικό τρόπο η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Όλοι αυτοί οι συνδυασμοί δημιούργησαν ένα από τα πιο όμορφα, ερωτικά τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας.
«Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», Νίκος Γκάτσος
Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου…Ένα αρκετά γνωστό και πανέμορφο τραγούδι που έχει αγαπηθεί από γενιές και γενιές. Οι στίχοι του σπουδαίου Νίκου Γκάτσου και η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, δημιουργούν ένα άσμα που αγγίζει την ψυχή κάθε μουσικόφιλου! Η μελωδία του τραγουδιού γράφτηκε το Νοέμβριο του 1958 στο Παρίσι και χρησιμοποιήθηκε για την αγγλοϊσπανική ταινία του Μισέλ Πάουελ, «Honeymoon».
Η πρώτη ερμηνεύτρια του μελοποιημένου αυτού ποιήματος ήταν η μοναδική Γιοβάνα. Έπειτα ερμηνεύτηκε από διάφορους σπουδαίους καλλιτέχνες, ακόμη και στο εξωτερικό. Διεθνώς ακούγεται ως «Honeymoon song», σε στίχους του Γουίλιαμ Σάνσομ, με την ερμηνεία του Μαρίνο Μαρίνι μαζί με το κουαρτέτο του.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως το «Honeymoon song» ερμηνεύθηκε και από τους Beatles! Οι Τζον Λένον και Πολ Μακ Κάρτνεϊ, αποφάσισαν να ξαναηχογραφήσουν το κομμάτι , το 1963, για τον κύκλο ραδιοακροαμάτων «Pop Go The Beatles» που ετοίμαζαν τότε για το BBC, αφήνοντας το προσωπικό τους στιλ στο τραγούδι με τις ελληνικές ρίζες.
Προγραμματίζω, δεν σχεδιάζω
Δεν είπε κανείς να μην βγάζουμε ένα πρόγραμμα, να μην σχεδιάζουμε όμως. Όλα ούτως ή άλλως στο περίπου γίνονται. Η μόνη σταθερή μεταβλητή στην ζωή μας είναι η ίδια η αλλαγή. Το να έχεις ένα πρόγραμμα, απλά σου δίνει το περιθώριο να αποφύγεις ουρανοκατέβατες εκπλήξεις. Να προλάβεις να αντιδράσεις όσο πιο ορθά γίνεται στις ξαφνικές εμφανίσεις. Όταν τα αφήνουμε όλα και γίνονται ένας στενός κορσές, δεν θα έχουμε και πολλά περιθώρια για τυχαία συμβάντα.
Η καθημερινότητα είναι αρκετά γεμάτη, και ένα τυχαίο γεγονός, είναι το κερασάκι στην τούρτα, ώστε ο άνθρωπος να ξεκινήσει από το πουθενά να αγχώνεται. Και αυτό από μόνο του είναι ήδη ένα πρόβλημα στην ζωή μας. Ξυπνάμε, το πρωί, ήδη με προβλήματα, μόνο και μόνο από το άγχος. Οπότε για να μην ζούμε με ένα διαρκές άγχος, που έχει γίνει ρουτίνα, το να διαθέτουμε λίγα λεπτά την ημέρα, για εμάς και μόνο, μας απελευθερώνει άμεσος από κάτι περιττό. Και κυρίως γιατί οι εκπλήξεις και τα τυχαία συμβάντα δεν ξέρεις το είδος της φύσης τους. Ότι και να είναι, καλής ή κακής φύσεως, και πάλι χρειάζονται επιπλέον χρόνο, εκτός του προγράμματος σου δηλαδή, με αποτέλεσμα να στριμώξεις όλο και περισσότερο το πρόγραμμα της ημέρας σου, για να καταφέρεις να ανταπεξέλθεις και στην καινούργια προστιθέμενη έκπληξη.
Η ζωή είναι αυτή που είναι. Το μόνο που χρειάζεται είναι να εκτιμάμε και τους εαυτούς μας περισσότερο, για να μας φαίνονται όλα φυσιολογικά ακόμα και στις πιο απρόσμενες καταστάσεις. Σίγουρα στην διαχείριση του χρόνου, έχουμε και εμείς λόγο, γιατί μιλάμε για τις ζωές μας, και ας κυλάει εκείνος με δικό του χρονοδιάγραμμα. Όπως συνηθίζουμε να λέμε, <ένα πράγμα την φορά>.
Μιας και μάθαμε να τρέχουμε όλη μέρα, από την μια ασχολία στην άλλη, το να παίρνουμε μια-μια τις υποχρεώσεις, διευκολύνουμε την διαδικασία λήψης αποφάσεων, που μας δίνει την ευχέρεια να είμαστε πιο συγκεντρωμένοι σε ένα δίλημμα, σε μια διασταύρωση την φορά.
Προγραμματίζουμε τον χρόνο μας πάντα σε μικρή απόσταση, για να μην χαθούμε στον χωροχρόνο, και μετά περιμένουμε για ένα θαύμα. Η ζωή στο παρόν δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, αλλά αυτό σημαίνει να προγραμματίζεις, να ζεις στο παρόν με ότι έχει ο καθένας.
Πως είναι να ξεκινάς με το Real Estate το 2021; Τα πρώτα δικά μου βήματα.
Story time 📘
Όντας άτομο που ψάχνει διαρκώς ευκαιρίες ατομικής εξέλιξης, αποφάσισα 1,5 μήνα πριν να ψάξω εκτενέστερα τι ζειπαί με το Real Estate στην Ελλάδα, πως εφαρμόζεται και πως θα μπορούσα εγώ να ακολουθήσω μια επαγγελματική πορεία στον εν λόγω τομέα.
Υπάρχουν πολλές εταιρίες και πολλά ιδιωτικά μεσιτικά γραφεία, οπότε αποφάσισα να στείλω βιογραφικά στις ναυαρχίδες του κλάδου. Η RE/MAX ήταν η Νο1 επιλογή μου καθώς αποτελεί μια εταιρία παγκοσμίου βεληνεκούς στην οποία θα γούσταρα να είμαι μέλος. Όλα αυτά μη ξέροντας τι με περιμένει και το πως έχει θεσμοποιηθεί το Real Estate στην χώρα μας.
Το πρώτο Touch
Εν τέλη ένα γραφείο της RE/MAX με κάλεσε και πραγματοποιήσαμε 3 ραντεβού από τα οποία κατάλαβα τον τρόπο που ελίσσεται η εταιρία στην αγορά όσον αφορά τους συνεργάτες. Μέλημα της εταιρίας είναι να επεκτείνει τον κύκλο της, ανοίγοντας όσο το δυνατόν περισσότερα καταστήματα Franchise. Κάτι το οποίο πίστευα γίνεται μόνο στην εστίαση🙄.
Στην ουσία μαζεύουν όσο το δυνατόν περισσότερους συνεργάτες έτσι ώστε να ανέβει ο αριθμός των αναθέσεων, δηλαδή η αγοροπωλησία ακινήτων, για να μεγιστοποιήσουν το κέρδος, μιας και οι συνεργάτες πληρώνονται ποσοστιαία επί των πωλήσεων στις περισσότερες περιπτώσεις, ή με σταθερή προμήθεια. Ποσοστό το οποίο μέχρι ένα σημείο χωρίζεται μεταξύ του μεσολαβητή(μεσίτη) και την εταιρίας την οποία συνεργάζεται (RE/MAX). Παιχνίδι αριθμών δηλαδή. Περισσότεροι συνεργάτες = περισσότερα ακίνητα = περισσότερη προμήθεια για την εκάστοτε εταιρία.
New Deal Real Estate Group Zoom Meeting
Μετά το πρώτο μου ραντεβού με τον συνεργάτη της RE/MAX, επικοινώνησε μαζί μου μια νεοσύστατη εταιρία η οποία αποτελείται από πρώην συνεργάτες της Αμερικάνικης εταιρίας. Το όνομα αυτής New Deal. Εν τέλη συνέχισα με την εν λόγω εταιρία όπου βρίσκομαι στο στάδιο της εκπαίδευσης.
Τι έχω αντιληφθεί έως τώρα για το Real Estate;
Μέχρι στιγμής αυτό που έχω αφουγκραστεί σχετικά με την εφαρμογή του Real Estate στην Ελλάδα, είναι πως επρόκειτο για ένα σπόρ το οποίο βασίζεται πρώτα στις δημόσιες σχέσεις και μετέπειτα στην ικανότητα της πώλησης.
Όταν μιλάμε για πωλήσεις αγαπητοί, δεν αναφερόμαστε στην ικανότητα κάποιου να είναι επικοινωνιακός ή να είναι καλός στο “μπλα μπλα”. Πραγματικά, ακούγοντας τα παραπάνω αναφορικά με τις πωλήσεις, αντιλαμβάνομαι την ελάχιστη γνώση αλλά και την καχυποψία που υπάρχει απέναντι στους πωλητές. Και σίγουρα σε αυτό φταίμε σαν λαός διότι με την εξής νοοτροπία πορευόμαστε επί χρόνια. Αναζητάμε το τι μας βολεύει να ακούσουμε από το να απαιτούμε τον επαγγελματισμό.
Η έρευνα αγοράς, η κατανόηση του προϊόντος και η υγιής προώθησή του αποτελούν πράξεις για την θεμελίωση ενός επαγγελματία σε οποιονδήποτε χώρο. Πόσο μάλλον στις πωλήσεις όπου καλούμαστε να καλύψουμε τις ανάγκες άλλων. Και για αυτόν τον λόγο υπάρχει δυσπιστία απέναντι στους μεσίτες διότι πολλοί εξ αυτών λειτουργούν με ελάχιστο επαγγελματισμό μα με μεγάλη έμφαση στην εικόνα, την δήθεν ευγενική συμπεριφορά και το λέγειν τους.
What’s next?
Το Real Estate στην Ελλάδα είναι ένας κλάδος δεκτικός στην εξέλιξη μιας και η έξαρση της πανδημίας, εν τέλη, αύξησε την ζήτηση στα ακίνητα. Παρόλα αυτά αντιλαμβάνομαι την έλλειψη του επαγγελματισμού, από τη μεριά των υπάρχων μεσιτών και προσωπικά αυτό με συμφέρει.
Για όποιον ενδιαφέρεται για την εν λόγω καριέρα θα ήθελα να αναφέρω τα εξής:
–Χρειάζεται χρόνο και υπομονή για να δει κανείς σταθερό εισόδημα. Αυτό σημαίνει πως ενδεχομένως να χρειάζεται μια παράλληλη δουλειά τουλάχιστον στην αρχή.
–Αν πιστεύεις πως δεν θα είσαι μόνος σε αυτό αναθεώρησε. Το σπόρ είναι ατομικό.
-Αν θεωρείς πως η πολυλογία σου θα σε κάνει πετυχημένο και κατάλληλο για την δουλειά, αναθεώρησε x2.
Το μόνο σίγουρο είναι πως εάν κάποιος εφαρμόσει σωστά όλες τις διαδικασίες του Real Estate, είμαι σίγουρος πως τον περιμένει μια πετυχημένη εξέλιξη στον κλάδο. Σκληρή δουλειά και υπομονή κυρίως με τους ανθρώπους που θα χρειαστεί κανείς να συναναστραφεί στον χώρο.
Μεγάλη στάθηκε η ανθρώπινη προσπάθεια για βελτίωση του τρόπου επικοινωνίας και για διαμόρφωση της γλώσσας ήδη από την αρχαιότητα, με τους τελευταίους αιώνες να μελετώνται οι ανθρώπινες γλώσσες.
Έως και σήμερα υφίσταται μεγάλη αμφισημία ως προς το πώς συνέβη η διαδικασία των εξελίξεων των γλωσσών, λόγω της ομοιότητας, κυρίως στη σύλληψη της δομής και σε βασικά λεξιλόγια.
Αυτό, ακριβώς, αποτέλεσε και το λίκνο για την ανάπτυξη μιας ειδικής επιστήμης που ονομάζεται Γλωσσολογία. Επί της ουσίας, πρόκειται για μια «αρχαιολογία της γλώσσας», δηλαδή την εισχώρησή της εντός της δομής των γλωσσών, καθώς και την προσπάθειά της για την εύρεση των παλαιότερων μορφών.
Υποστηρίζεται πως, αρχικά, δημιουργήθηκε ένας πυρήνας μιας γλώσσας κάπου, όπου έπειτα διαχύθηκε. Λόγω της διαβίωσης σε ομάδες -νομαδικές- μετακινούμενες, σε φυλές και σύστημα φυλών που περιφέρονταν σε κάποια περιοχή του κόσμου, διαμορφώθηκε μια τάση γλωσσική, συγκροτώντας πλέον τον κόσμο της γλώσσας.
χάνεται μία γλώσσα ανά δύο εβδομάδες
UNESCO
Οι γλωσσολόγοι, βέβαια, χάρη στη μελέτη των γλωσσών και εισχωρώντας βαθύτερα στις ομάδες αυτές, οργάνωσαν τις γλώσσες των ανθρώπων σε μεγάλα σχήματα.
Χαρακτηριστικά, ένα παράδειγμα έγκειται στην ουραλοαλταϊκή ομάδα συγκαταλέγοντας αρκετά συγκλίνουσες γλώσσες μεταξύ των Ουραλίων. Τα Ουράλια είναι μια οροσειρά στη ζώνη της σημερινής Ρωσίας, έρχεται εγκάρσια, κάθετα και κόβει τη γη, με την οροσειρά Αλτάι να βρίσκεται στο άλλο άκρο της Ασίας. Επίσης, παρουσιάζεται μια άλλη ομάδα γλωσσών στη νοτιοανατολική Ασία, οι γλώσσες του νότου της Ασίας.
Ακόμη, συγκαταλέγονται και τα νησιωτικά συμπλέγματα στον Ειρηνικό Ωκεανό, της Ινδονησίας, με τα χιλιάδες μικρά σπαρμένα νησάκια. Παραδόξως σε αυτήν ανήκει και η Μαδαγασκάρη αποτελώντας την σινοθιβετιανή ομάδα, στην οποία υπάγεται και η μεγαλύτερη γλώσσα του κόσμου, η κινεζική.
Κλείνοντας, στην Αφρική, εντοπίζονται πολλές γλώσσες. Στην υπερσαχάρια Αφρική, την μεγάλη έρημο Σαχάρα που τέμνει την Αφρική στα δύο, ομιλούνται αφενός οι σημιτικές, ή αλλιώς αφροασιατικές γλώσσες και αφετέρου η ινδοευρωπαϊκή ομάδα γλωσσών. Απεναντίας, στην υποσαχάρια Αφρική υπάρχουν αρκετές ομάδες με εξέχουσα και μεγάλη εκείνες της μπαντού.
Δευτέρα, 3 Μαΐου 2021: μετά από έξι μήνες έφτασε η πολυπόθητη και προσδοκώμενη από όλους στιγμή που η εστίαση, τα αγαπημένα μας καφέ, μπαρ και εστιατόρια, θα άνοιγαν και πάλι τις πόρτες τους για να μας υποδεχτούν στα σιωπηλά για την ώρα, αλλά χαλάλι. Οι απαραίτητες ετοιμασίες έγιναν τις προηγούμενες μέρες και οι μάγειρες, οι μπάρμαν και οι σερβιτόροι ξεσκούριασαν μετά από τις πρώτες «αναγνωριστικές» παραγγελίες και βρήκαν ρυθμό. Τα σοκάκια, οι πλατείες, οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια πλημμύρισαν από τους νέους, αλλά ακόμα και από τους μεγαλύτερους και τις οικογένειες, που ξεχύθηκαν για να απολαύσουν τον πρώτο τους καφέ, το πρώτο τους φαγητό, την πρώτη μπύρα, το πρώτο τσίπουρο μετά από τόσο καιρό, ευρισκόμενοι πλέον στην καρδιά της άνοιξης.
Έτοιμοι από καιρό οι νέοι έπιασαν τραπέζι σε καλό σημείο-οι κρατήσεις, ακόμα και στα πιο απλά μαγαζιά, έδιναν και έπαιρναν-και προσπάθησαν να διοχετεύσουν όλη τους την ενέργεια σε αυτή την δραστηριότητα που τόσο τους είχε λείψει, την χαλαρή έξοδο με την παρέα που συχνά κατέληγε κάθε άλλο παρά χαλαρή. Ήταν πανέτοιμοι να μιλήσουν δυνατά και με ζωντάνια-όχι και πολύ δυνατά κύριε Χαρδαλία, υπερέβαλα-να γελάσουν με την ψυχή τους με λόγο ή χωρίς, να πειράξουν ο ένας τον άλλον, να φλερτάρουν με τα άτομα τριγύρω τους, να γράψουν τις δικές τους νέες σελίδες στην ιστορία της παρέας τους!
Πόσο ανάγκη είχαν όλοι, είτε μιλάμε για τον μεγαλύτερο ξενύχτη είτε για τον μεγαλύτερο σπιτόγατο αυτή την επιστροφή στις στιγμές χαλάρωσης, ξεγνοιασιάς και καλοπέρασης σε ανοιχτούς χώρους με τους αγαπημένους τους ανθρώπους, μακριά από την κλεισούρα του σπιτιού; Πόσο κομβικό ρόλο διαδραματίζει για την ψυχολογία του καθενός αυτή η επάνοδος στις εξόδους σε συνδυασμό με την απότομη, αλλά ιδιαίτερα ευχάριστη βελτίωση του καιρού; Στο άψε-σβήσε οι 20-21oC άγγιξαν τους 30oC και ο ήλιος πλέον καίει για τα καλά και γεμίζει τα αποθέματα της βιταμίνης D αλλά κυρίως ανεβάζει την διάθεση όλων. Πόσο όμορφη είναι η εικόνα των ανθρώπων να βρίσκονται ξανά με τους φίλους τους υπό σχεδόν φυσιολογικές συνθήκες; Πόσο είχε λείψει να βλέπουμε πρόσωπα χωρίς τις απάνθρωπες, αλλά αναγκαίες, μάσκες και πολύ περισσότερο να βλέπουμε αυτά τα πρόσωπα να χαμογελούν, να νιώθουν ξανά ελεύθεροι να ζήσουν την ζωή τους μακριά από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού;
Όλοι ανεξαιρέτως είχαν επηρεαστεί από αυτό τον συνεχιζόμενο εγκλεισμό, που ξεκίνησε “για να κάνουμε καλά Χριστούγεννα” και τελείωσε με το καλοκαίρι να είναι προ των πυλών. Άνθρωποι από την μία μέρα στην άλλη είδαν την ζωή τους να μπαίνει σε καθεστώς αδράνειας και να ελπίζουν μάταια ότι τα δύσκολα θα περάσουν σύντομα. Ακόμα και έτσι όμως, έξι μήνες μετά, φαίνεται ότι όντως τα δύσκολα είναι στο παρελθόν και με λίγη υπομονή ακόμη, τα καλύτερα έρχονται με την επιστροφή σε μια κανονικότητα όσο γίνεται πιο κοντά στην παλιά καλή ζωή.
Η ελπίδα όλων είναι η άνοδος της θερμοκρασίας, ο εμβολιασμός που προχωράει με αργά αλλά σταθερά βήματα αλλά και οι κύκλοι που πιθανόν κάνει ο ίδιος ιός να νικήσουν τις «τρομακτικές» μεταλλάξεις και όλοι εμείς να βγούμε νικητές και αλώβητοι από αυτή την ξαφνική περιπέτεια στην οποία μπήκε από το πουθενά η ανθρωπότητα. Ας είμαστε ήρεμοι και αισιόδοξοι και όλα θα γίνουν όπως πριν. Παίζουμε τις καθυστερήσεις αυτού του αγώνα, σύντομα θα ακουστεί το σφύριγμα της λήξης και τότε θα πανηγυρίσουμε το αυτονόητο που έπαψε να είναι όμως τέτοιο εδώ και έναν και πλέον χρόνο: την επιστροφή στην πολυπόθητη κανονικότητα, χωρίς περιορισμούς, χωρίς μέτρα, χωρίς μάσκες!
Αν εσύ ο ίδιος δεν θέλεις να βοηθήσεις τον εαυτός….. τότε ποιος ?
Συχνά έρχονται στιγμές που το πρόβλημα σε ένα δίλημμα ,είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και γιατί πρόβλημα, γιατί ξεχνάμε τους εαυτούς μας και σκεφτόμαστε περισσότερο τους άλλους. Δεν γίνεται να παίρνουμε αποφάσεις για την ζωή μας, πάνω στις ανάγκες των άλλων. Παραμερίζουμε τα θέλω μας, ή καμιά φορά φθείρουμε τον ίδιο μας τον εαυτό για να είναι άλλοι ικανοποιημένοι.
Όλοι οι άνθρωποι άλλοι οικειοθελές, άλλοι άθελα τους, μέσω της συμπεριφοράς τους δείχνουν τι θέλουν να πάρουν και τι να δώσουν. Οπότε εκεί ερχόμαστε εμείς: με το τι βλέπουμε, ή με το τι θέλουμε να δούμε στον άλλον. Σίγουρα θα θέλαμε όλοι να είχαν μόνο καλές προθέσεις, όταν όμως ανακαλύπτουμε το αντίθετο, δεν κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας. Ναι, δεν είναι μια ευχάριστη διαδικασία να βγάζουμε ανθρώπους από την ζωή μας, αλλά αν δεν είναι για καλό μας, δεν συνεχίζουμε να παραμυθιάζουμε τους εαυτούς μας.
Υπάρχουν και οι θυσίες, και δεν είναι κανείς αντίθετος με αυτό. Να αξίζει όμως. Εντοπίζουμε και ξεχωρίζουμε σκέψεις και καταστάσεις, αλλά εκεί που το χάνουμε, όταν μέσα μας δεν έχουμε συνειδητοποιήσει γιατί κάνουμε ότι κάνουμε. Οι άνθρωποι που επιλέγουν τους ίδιους και όχι άλλους, τείνουν να είναι πιο σίγουροι για τους εαυτούς τους, και ψυχικά πιο ήρεμοι. Εντόπισαν το εσωτερικό τους πρόβλημα και κοιτάνε να γιατρέψουν την δική τους πληγή. Και όχι να θάψουν βαθύτερα το πρόβλημα, βάζοντας αλλωνών τις προτεραιότητες πάνω από τις δικές τους.
Η κυριότερη δουλειά μας στην ζωή μας είναι να βοηθάμε τους εαυτούς μας, και όχι απλά για να καταλαβαίνουμε την ζωή , αλλά για να καταφέρουμε το ταξίδι της ζωής να είναι ευχάριστο, όμορφο. Ναι, σίγουρα η ζωή είναι ένα καζάνι με από όλα, που σημαίνει για να υπάρχει μια ισορροπία, κάποιες μέρες ζοριζόμαστε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, άλλες όμως είναι απολαυστικές γιατί κάναμε κάτι όμορφο για εμάς τους ίδιους. Δεν υφίσταται ακριβώς το καλό και το κακό, είναι απλά τι είναι εκείνο, που την δεδομένη στιγμή μας κάνει χαρούμενους.
Δεν λέμε ότι κάποιος άλλος ξέρει καλύτερα, από εμάς τους ίδιους, τι είναι κατάλληλο για τον καθένα μας, αλλά σίγουρα όμως μια δεύτερη γνώμη καμιά φορά μπορεί να είναι χρήσιμη. Τώρα αν εμείς θέλουμε να βοηθήσουμε όντως τον εαυτό μας, και κυρίως όταν ο άλλος έχει λογική άποψη, σχεδόν αυτονόητη, θα δώσουμε μια ευκαιρία σε ξένα λεγόμενα. Γιατί κανείς δεν ζει στην θέση σου!
Αν μπορούσα να περιγράψω με μια λέξη την πλειονότητα των ανθρώπων γύρω μας , θα επέλεγα ετούτη. Γραμματείς και Φαρισαίοι. Επηρεασμένη (ίσως ) από την πασχαλινή διάθεση , φέρνω στο νου μου την δράση των ανθρώπων αυτών , Εβραίοι στην καταγωγή,μέσα από την Αγία γραφή και τα πάθη του Χριστού. Βλέποντας τις τηλεοπτικές επιτυχίες που απεικονίζουν καθαρά την υποκριτική τους στάση απέναντι στην λατρεία του Θεού και στην προσφορά προς τον συνάνθρωπο , αναρωτιέμαι το εξής : Αρκεί άραγε να γινόμαστε κριτές και να στοχοποιούμε με την καυστική γλώσσα μας τον κοινωνικό μας περίγυρο , ή μήπως πρέπει να κοιτάξουμε πρώτα τον εαυτό μας ; Ποιοι είμαστε εμείς που μπορούμε να κρίνουμε τον υπόλοιπο όχλο και ποιοι είναι αυτοί που μπορούν να κρίνουν εμάς ; Η καινή διαθήκη διδάσκει ότι κριτής είναι μόνος ο Θεός και μόνο εκείνος έχει την δυνατότητα να δώσει άφεση αμαρτιών. Φαίνεται , μάλλον , αρκετοί συνάνθρωποι μας αποφάσισαν να αποβάλλουν την εικόνα του θεϊκού στοιχείου από το μυαλό τους και να εδραιώσουν την φάτσα τους ως κριτής των πάντων. Θυμήθηκαν πως έχουν “θεϊκή καταγωγή ” και αποφάσισαν πως είναι καιρός να αναλάβουν τα καθήκοντά τους. Γραμματείς και Φαρισαίοι λοιπόν.
Βλέποντας το έργο τους , μέσα από τις ταινίες και τα βιβλία , αναρωτήθηκα πόσο άραγε διαφέρουμε από την σύγχρονη εποχή. Ο καθένας μας έχει την τάση να γίνεται αυστηρός κριτής των πάντων και να πληγώνει τους γύρω τους , χωρίς να υπολογίζει όμως τον τελικό κριτή. Μάθανε να λένε την γνώμη τους , ξεδιάντροπα, χωρίς να τους ενδιαφέρει αν θα πονέσει κάποιον ή όχι. Ξέρουν να μιλάνε και να λένε διάφορα για τις στιλιστικές επιλογές κάποιου , για τον τρόπο που φέρεται , για τις σεξουαλικές προτιμήσεις του , για την αθωότητα του , για τον χαρακτήρα του. Ξέρουν όμως να μιλάνε και για τον ίδιο τους τον εαυτό. Η ενδοσκόπηση , άγνωστη λέξη για εκείνους , δεν είναι καθημερινό μέλημα. Που και που θυμούνται να πετάξουν ένα απλό – και εγώ έχω ανασφάλειες. Ποιος ο λόγος , φίλε μου να δημιουργείς και στους άλλους , δεν μας είπες ; Σε όρισε κάποιος κριτή για να μπορείς να ελέγχεις ποιος πληροί τις δικές σου προϋποθέσεις ή όχι ; Ο φίλος σου δεν έχει ανάγκη από αλήθειες και γνώμες, μόνο από υποστήριξη. Και αν θέλεις να το παίξεις κριτής και να του πεις πόσο χάλια είναι τώρα που έβαψε τα μαλλιά του , σκέψου τον εαυτό σου στην αντίστοιχη θέση. Σκέψου να σου λένε τι χάλια που ήταν η νέα σου στιλιστική επιλογή. Σου αρέσει ; Το ευχαριστιέσαι ; Νιώθεις ότι έχουν δίκιο να στο λένε ; Σκέφτεσαι πως τελικά δεν ήταν καλή επιλογή ; Αν όλοι βάζαμε για 5 λεπτά τον εαυτό μας στην θέση των άλλων , ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Η υποκρισία κάνει σβούρες γύρω από τα σώματα και κολακεύει τα πιο αθώα σώματα. Αυτός που δεν λέει την γνώμη του λέγεται ψεύτης. Αυτός που λέει την αλήθεια λέγεται κακός. Τελικά ποιος ορίζει το σωστό και ποιος το δίκαιο ;
Μάντεψε. Κανένας δεν σε ρώτησε αν του πήγε το νέο συνολάκι του ή όχι. Μάντεψε. Κανένας δεν ενδιαφέρεται αν θεωρείς ότι η φράντζα δεν πάει σε κανέναν. Η πραγματική αυτοπεποίθηση ξεπηδά όταν δεν σε νοιάζει η γνώμη των άλλων. Για αυτό , φιλική συμβουλή , σταματήστε να ρωτάτε σε αρέσει και γιατί δεν σε αρέσει. Αν εσείς είστε σίγουροι για αυτό που θέλετε να κάνετε και το γουστάρετε , ποιος θα σας εμποδίσει; Οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς ας κριτικάρουν και λίγο τον δικό τους εαυτό, πριν ανοίξουν το στόμα τους για όλους εμάς. Μπουχτίσαμε από αληθινές φιλίες και ειλικρίνεια. Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι , δεν είχαν κανέναν σωστό οπαδό , θυμήσου. Κανένας δεν θέλει να κριτικάρεται με τόση δόση αλήθειας , γιατί δεν τον ωφελεί. Όταν πρόκειται για τα δικά τους τομάρια , σιωπούν , αυτοί τα κάνουν όλα σωστά βλέπεις . Μπορεί να σε κρίνουν για αυτά που φοράς , όμως αν τολμήσουν να φορέσουν τα ίδια , είναι δικαιολογημένοι. Έτσι θέλουν να πιστεύουν , υπνωτίζοντας το μυαλό τους με μια μικρή έως μεγάλη δόση ηλιθιότητας. Τοποθετούν ως ασπίδα την καλή τους καταγωγή , το μορφωτικό επίπεδο , την καλλιέργεια του πνεύματος και προχωρούν αγέρωχοι στην καυστική κριτική της κοινωνίας. Ξεχνάνε φαίνεται πως κανένας δεν τους όρισε κριτές και πως κανένας δεν διατίθεται πραγματικά να τους ακούσει. Ο άνθρωπος , ως κοινωνικό ον , έχει την τάση να νομίζει πως αν συμφωνήσει με το πλήθος , πράττει το σωστό. Του διαφεύγει όμως , πως αυτό δεν λέγεται ορθότητα κοινής γνώμης αλλά κομφορμισμός. Μαζοποίηση για όσους δεν γνωρίζουν τι σημαίνει. Έτσι λοιπόν , και οι άλλοι συνάνθρωποι μας ακολουθούν αυτούς τους γραμματείς και Φαρισαίους , θέλοντας και μη , προσπαθώντας να επιτύχουν την διαμόρφωση της προσωπικής τους εικόνα στον έξω κόσμο.
Το να δείχνεις με το δάχτυλο είναι το ευκολότερο πράγμα που θα μπορούσες να κάνεις στην ζωή σου. Το να γίνεις Φαρισαίος , αδιαφορώντας για την συναισθηματική υπόσταση του συνανθρώπου σου και κριτικάροντας τον συνέχεια για ό,τι και αν κάνει, θα σε βολέψει απίστευτα. Θυμήσου , όμως πως κανένας δεν τους χώνευε αυτούς τους μπουνταλάδες. Και όταν ο Ιησούς ξεχώρισε ανάμεσα τους , ως το φως , η μοναδική υπαρκτική αλήθεια , κατέπνιξαν την φωνή του και δεν δίστασαν να τον καταδώσουν ως βλάσφημο. Ενώ εκείνοι , έκρυβαν τα δόλια και ζηλόφθονα αισθήματα τους , πίσω από τις υπέρλαμπρες γιορτές που διοργάνωσαν , με τις οποίες υμνούσαν Τον Κύριο . Πάρε το χέρι σου, που με τόση μανία υποδεικνύει καθημερινά ανθρώπους γύρω σου και γέμισε το μια χούφτα κέρματα. Δώσε στον φτωχό , τον άπορο ζητιάνο που βρίσκεται στην γειτονιά σου , αγόρασε με αυτά τα κέρματα τρόφιμα για το παιδί που καθισμένο στο έδαφος , κοντεύει να λιποθυμήσει από την πείνα. Μην είσαι καχύποπτος , μα ξεχώρισε ποιος πραγματικά έχει ανάγκη . Σε κάθε φτωχό , γερό , ανήμπορο, πρόσφυγα , ζητιάνο , παιδί , γυναίκα , άνδρα που χρειάζεται την βοήθεια μας βρίσκεται ο πραγματικός αυτοσκοπός του ανθρώπου. Σε όλους αυτούς , που είναι στον κοινωνικό σου περίγυρο , δείξε την αληθινή σου καλοσύνη. Μην κρίνετε ίνα μη κριθήτε , ελάλησε ο Χριστός , δίνοντας την απάντηση- φάρμακο για την φράση των Φαρισαίων που καθημερινά μας περικυκλώνουν. Πάμε στα πιο καθημερινά πράγματα : και ας μην σε αρέσει η νέα φούστα της φίλης σου , και ας μην είναι στην αισθητική σου τα πολλά τατουάζ , και ας διαφωνείς που ο σύντροφός σου ντύνεται πιο κουλ , και ας μην σ αρέσει το σκουλαρίκι στην μύτη της αδελφής σου. Αν αυτοί το επέλεξαν , εφόσον σέβεσαι την επιλογή τους ,μην τους κακοκαρδίσεις. Αν πεις μια καλή κουβέντα , ένα απλό και αληθινό ωραίο , δεν ψεύδεσαι • αντίθετα χαροποιείς έναν δικό σου άνθρωπο. Κανένας δεν θέλει να ακούσει την αλήθεια σε αυτόν τον πλανήτη και με παράδοξο τρόπο , όλοι την αναζητούν. Ας αφήσουμε το κρυφτό για άλλη στιγμή. Ίσως ήρθε η ώρα να στηρίζεις τις επιλογές των άλλων , δίχως να εκφράζεις γνώμη που ξέρεις σίγουρα ότι θα τους δυσαρεστήσουν.
Και αν τόσο πολύ φαγώνεσαι να της πεις , πως δεν σε άρεσε η φράντζα της , πες το. Μην απορήσεις όμως , όταν και εκείνη θα σου πει για το νέο σου μπλουζάκι . Έτσι λειτουργούμε εμείς οι άνθρωποι . Και μερικοί από εμάς δεν ξεχνάμε. Καλό θα είναι , αν θέλεις να είσαι ένας από τους γραμματείς και του φαρισαίους , να προετοιμαστείς για τούτο το ενδεχόμενο . Την ανταπόδοση κριτικής , και σε μεγάλη δόση ειρωνείας. Οι γραμματείς και οι φαρισαίοι της ζωής μας εξακολουθούν , μετά από διάφορες συστάσεις ,να παρεμβαίνουν στην καθημερινότητα μας και να ορίζουν τα σωστά και τα δίκαια , τα σώφρονα και τα μη , το καλό και το κακό. Πάντοτε θα βρεθεί εκείνος , που πίσω από τον μανδύα που καλύπτει την άσχημη ψυχή του θα σχολιάσει κάτι , θα σου μπήξει το μαχαίρι στην πληγή για την αποτυχία σου , θα θυμηθεί τις άσχημες στιγμές σου και θα τολμήσει να σου τις αναφέρει για να επισκιάσει την γαλήνη σου. Θα προβάλλει τα δικά του κατορθώματα , τις δικές του επιτυχίες , την τέλεια ζωή του , αφιερωμένη σε πράγματα που πραγματικά θέλει(!). Το θέμα είναι , θέλεις να γίνεις και εσύ σαν εκείνον ; Να γίνεις ένας από τους γραμματείς και Φαρισαίους της σύγχρονης πραγματικότητας ; Η αυτογνωσία είναι το κλειδί για να απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα….
Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί, διότι κλείετε την βασιλείαν των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων, επειδή σεις δεν εισέρχεσθε, ουδέ τους εισερχομένους αφήνετε να εισέλθωσιν’ .
Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί, διότι κατατρώγετε τας οικίας των χηρών, και τούτο επί προφάσει ότι κάμνετε μακράς προσευχάς, διά τούτο θέλετε λάβει μεγαλυτέραν καταδίκην.
Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί, διότι περιέρχεσθε την θάλασσαν και την ξηράν, διά να κάμητε ένα προσήλυτον, και όταν γίνη, κάμνετε αυτόν υιόν της γεέννης διπλότερον υμών.
Όπως όλοι ξέρουμε ο έρωτας είναι ένα έντονο συναίσθημα. Κάτι που πιστεύουμε ότι μας βγάζει έξω από τα νερά μας. Κάτι που μας οδηγεί σε άλλο είδος πραγματικότητας. Ευτυχώς όμως σε μια όμορφη εναλλακτική αίσθηση. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον καλωσορίζει, και κυρίως, γιατί δεν είναι στο χέρι κανενός πότε θα έρθει, ούτε και με ποιον.
Υπάρχουν φορές όμως που μπερδεύουμε ένα απλό ταίριασμα, μια σχεδόν χημεία με τον αληθινό έρωτα. Ναι καταλαβαίνω ότι οι καιροί είναι έως περίεργοι, και πολλοί άνθρωποι να δυσκολεύονται σε αυτόν τον τομέα. Αλλά τα βαθιά συναισθήματα που είχες για κάποιον άνθρωπο δεν σημαίνει επειδή υπάρχουν και σήμερα, ότι αυτό είναι έρωτας. Όχι, απλά δύο άνθρωποι ταιριάζουν μεταξύ τους.
Όπως δύο άνθρωποι ταίριαξαν και έγιναν φίλοι, έτσι και δύο άνθρωποι απλά ταίριαξαν λίγο παραπάνω, και για κάποια περίοδο τα συναισθήματα τους ήταν παραπάνω από φιλικά. Όταν δύο άνθρωποι ταιριάζουν μεταξύ τους, πάντα θα ταιριάζουν, και ας μην είναι ζευγάρι. Οπότε και μελλοντικά αυτοί οι δύο άνθρωποι αν θα συνεχίσουν να έχουν συναισθήματα ο ένας για τον άλλον, δεν σημαίνει ότι είναι ερωτευμένοι, είναι απλά ταιριαστοί.
Τέτοιο είδος σχέσεων είναι φυσικά σπάνιες, γιατί οι άνθρωποι φοβούνται να καταλάβουν τα συναισθήματα τους, παρεξηγώντας αυτήν την διαφορά που δεν βλέπουν, με αποτέλεσμα να χάνουν έναν καλό άνθρωπο και φίλο από την ζωή τους. Και εδώ είναι που και πολλές φιλίες χαλάνε, γιατί δεν ξεχωρίζουν το είδος των συναισθημάτων τους.
Αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι πολύ στενάχωρο, που αφήνουμε ανθρώπους να ξεγλιστράνε μέσα από τα χέρια μας, γιατί η σαρκική απόλαυση έχει πλέον ισοπεδώσει κάθε είδος λογικής. Όπως φυσικά αν θα καταλαβαίναμε αυτήν την διαφορά, δεν θα υπήρχαν τόσοι πληγωμένοι και απογοητευμένοι άνθρωποι από τον έρωτα. Που ο έρωτας στην φυσική του υπόσταση δεν είναι παρά μια γεύση από την απόλυτη ευτυχία, χωρίς να κάνεις τίποτα.
