Στα πλαίσια της διοίκησης της εκπαίδευσης επικρατούν τρεις θεωρητικές προσεγγίσεις. Στην συνέχεια, από αυτές ανακύπτουν τα τρία είδη σχολικού κλίματος.
Επιστημονική Προσέγγιση Διοίκησης (Scientific Management) Βασικός εκπρόσωπός της είναι ο Taylor. Προσδίδεται έμφαση μόνο σε τυπική οργάνωση και διαδικασίες.
Προσέγγιση Διοίκησης μέσω ανθρωπίνων σχέσεων (Human Relations Approach) Βασικός εκπρόσωπός της είναι ο Mayo. Υποστηρίζεται ότι μέσω των ανθρωπίνων σχέσεων, όταν ικανοποιούνται οι κοινωνικές ανάγκες των εργαζομένων στον χώρο εργασίας τους, τότε αυξάνεται και η παραγωγικότητά τους.
Νεοεπιστημονική Προσέγγιση Διοίκησης μέσω του ανθρώπινου δυναμικού (Human Resources or Human Enterprise Approach) Βασικοί εκπρόσωποί της είναι οι, Barnard, Simon, McGregor, Argyris και Likert. Παρατηρείται καμπή στην επιστήμη της διοίκησης, αφού αποτελεί επίτευξη στόχων ενός οργανισμού. Η ικανοποίηση των εργαζομένων προκύπτει και από τις επιτυχίες στον χώρο εργασίας, και συνεπώς από τον βαθμό επίτευξης των στόχων. Επιπρόσθετα, ένας βασικός παράγοντας έγκειται στην ικανοποίηση που συνδέεται με ηθικές και υλικές ανταμοιβές, ανάλογες των καταβεβλημένων προσπαθειών του εργατικού δυναμικού.
Από τις άνωθεν θεωρίες προήλθε το συμμετοχικό μοντέλο διοίκησης, που ενθαρρύνει την εμπλοκή του διδακτικού προσωπικού σε διοίκηση και οργάνωση του σχολείου. Ο διευθυντής, ως συντονιστής, έχει βασικό μέλημα τη δημιουργία ενός ευνοϊκού κλίματος, το οποίο συνίσταται στη διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ των επαγγελματικών – ανθρώπινων σχέσεων και των γραφειοκρατικών δομών.
Συνακόλουθα, προκύπτουν τρία είδη σχολικού κλίματος.
Τυπικό-Απρόσωπο Η προσωπική επικοινωνία υποθάλπεται από τυπικές σχέσεις και υπερισχύουν οι αυστηρά οργανωμένες γραφειοκρατικές δομές.
Άτονο Η επίσημη οργάνωση επισκιάζεται από την ανεπίσημη φέροντας ως αποτέλεσμα την παραμέληση της μάθησης, καθώς δεν υφίστανται σαφείς ρόλοι και αρμοδιότητες.
Τυπικό-Προσωπικό Η διαμόρφωση λαμβάνει χώρα σε σχολεία με δημοκρατικό τρόπο οργανωμένα. Το κλίμα είναι αυτό που διασφαλίζει την ισορροπία ανάμεσα σε ανεπίσημη και επίσημη οργάνωση, δηλαδή στη συνεργασία όλων των σχολικών φορέων.
Ξυπνάς τόσο τρελαμένος που δεν το έχεις πάρει χαμπάρι ούτε και εσύ. Κατεβαίνεις κέντρο να πάρεις έναν καφέ και γιατί όχι να κάνεις και ένα τσιγάρο, να δεις λίγο τι γίνεται στον κόσμο. Περπατάς και καταλαβαίνεις και εσύ ο ίδιος ότι είσαι στην πρίζα. Παραγγέλνεις έναν καφέ και ανάβεις ένα τσιγάρο. Μιλάς με κόσμο, και ακόμη και στην πέτσα σου νιώθεις ότι κάτι φουντώνει και ψάχνεις μία ηλιόλουστη γωνιά για να ξεφορτωθείς αυτήν την τρέλα.
Ανάβεις και δεύτερο τσιγάρο. Ακόμη όμως δεν έχει αλλάξει κάτι, τουλάχιστον επιφανειακά δεν υπάρχει καμία ένδειξη. Χτυπάει το τηλέφωνο και μαζεύεις άρον- άρον τα τσιγάρα και τον καφέ και εξαφανίζεσαι. Κάτι κάποιος θέλει και δεν ξέρεις τι και ποιος. Μιας και ο καιρός να καλοκαιριάσει δεν ψήνεται, όπου και όταν προλαβαίνεις ήλιο τον εκμεταλλεύεσαι, χωρίς συζητητή.
Σαν τυφώνας πήγα, σαν τυφώνας ήρθα. Ξαφνικά βλέπεις την αντανάκλαση σου στην οθόνη και μόλις τότε συνειδητοποιείς τι συνέβη ακριβώς από την ώρα που ξύπνησες. Η βασίλισσα του πάγου και της φωτιάς σε έναν συνδυασμό αυτοκαταστροφής για όποιον πλησιάσει. Προσπαθούμε ή τουλάχιστον έτσι δηλώνουμε, ότι προσπαθούμε, ότι και αν συμβαίνει να έχουμε σώας τας φρένας και να μην καταφεύγουμε σε υπερβολές. Η ώρα της πληρωμής δεν είναι για όλους.
Τρέλα επικρατεί, που έχει γίνει συνήθεια όμως. Μόνο αν δώσεις χώρο στο μυαλό, να δει τι πραγματικά παίζει το φιλμ, θα δεις τα κύματα από αέρα που σε περιτριγυρίζουν, να σου κάνουν βόλτα το μυαλό. Το ρητό : μην αφήνεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα, στην προκειμένη σημαίνει με ποια συναισθηματική δυναμική έσβησε η λάμπα χθες το βράδυ. Το συναισθηματικό φόρτο της ημέρας , για αυτό και λέγεται ημέρας, το λύνουμε την ίδια μέρα, διαφορετικά το προσθέτουμε στην αυριανή διάθεση , και το αποτέλεσμα είναι άγνωστο.
Όπως λέει και ένας φίλος, όλα αυτά είναι σαν μια βαλίτσα που ο καθένας την κουβαλάει καθημερινά μαζί του. Γιατί να κάνεις αυτά, που τρελαίνουν το μυαλό, και που στην συνέχεια τρελαίνουν τους γύρω. Όλοι έχουν την δική τους βαλίτσα είτε μαζί τους, είτε σπίτι φορτωμένη σαν ηφαίστειο, που σε κάθε άνοιγμα αποκτά και από μια ρωγμή.
Αρκετοί υποστηρίζουν πως μιας και είμαστε κομμάτι της φύσης, να μπορεί να επηρεάζει όλα εκείνα τα κύτταρα που εμείς ακόμα δεν έχουμε βρει την χρήση τους. Να μας κάνει κομμάτι δικό της για συμπαράσταση στην τρέχουσας δικής της κατάστασης.
Όσο περνάνε τα χρόνια αλλάζεις θέλοντας και μη. Συχνά λέμε δεν μπορείς να γυρίσεις τον χρόνο πίσω, να αλλάξεις καταστάσεις και λεγόμενα , όπως ούτε να γυρίσεις πίσω την προσωπικότητα σου, τον χαρακτήρα σου. Ναι όλοι προσπαθούμε να συγχρονιστούμε με τις συνεχόμενες αλλαγές, για να μπορείς να συνεννοηθείς με άνθρωπο, αλλά δεν μπορείς να επιβάλλεις στον εαυτό σου, να χαμηλώσει το επίπεδο αντίληψης, για να αποδεχτεί κάτι στο οποίο δεν είναι σύμφωνος επειδή και μόνο ο απέναντι είναι ακόμη στην αρχή του δρόμου και είναι αμαθείς.
Όπως γνωρίζουμε πιθανότατα, δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με όλους τους ανθρώπους, και είναι εκτός από αποδεκτό, απόλυτα φυσιολογικό. Οπότε δεν υπάρχει λόγος να βάζουμε τους εαυτούς μας σε μια βάναυση διαδικασία απλά και μόνο για να είμαστε δήθεν αρεστοί σε όλους, ανεξαρτήτου ηλικίας. Η ωρίμανση είναι κάτι και που έρχεται με τον χρόνο, αλλά πρέπει να την διαθέτουμε και σχεδόν έμφυτα, για αυτό και δεν φερόμαστε εγωιστικά επιδεικνύοντας τις γνώσεις μας σε ανθρώπους που γνωρίζουμε και φαίνεται ότι τώρα ξεκίνησε η ζωή τους. Εκτός αν έχουμε όρεξη και είμαστε διατεθειμένοι να μοιραστούμε κάποιες γνώσεις, χωρίς όμως η διαδικασία αυτή να επιβαρύνει εμάς τους ίδιους, την ψυχική μας υγεία.
Η κοινωνικότητα του κάθε ατόμου ξεχωριστά, ασχέτως ξανά ηλικίας, δεν είναι ένας στημένος έρανος που πρέπει να είμαστε αρεστοί σε όλους, αλλά να μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας, χωρίς να προσβάλει κανέναν. Αυτό πιθανότατα θα είχε σαν αποτέλεσμα η έννοια του σεβασμού που πλέον την ψάχνουμε με κιάλια, να λέγαμε ότι είναι κάτι έμφυτο και όχι διδασκόμενο. Και τι θα συνέβαινε αν όλες οι καλές έννοιες και πλευρές των πραγμάτων, θα είχαν δημιουργηθεί για την δικαιολόγηση των ήδη έμφυτων κακών που λέμε και πράττουμε.
Είναι δύσκολη η διαδικασία αποδοχής του χαρακτήρα μας και ακόμη πιο δύσκολη η συμβίωση μαζί του. Χρειάζεται σχεδόν μισή ζωή για να σταθεροποιήσουμε την τρέλα μας, και την υπόλοιπη μισή για να μάθουμε να ζούμε με αυτές. Και επειδή ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω, είναι πιο εύκολο και αποδεκτό να συμφιλιωθούμε με ότι γίναμε και να το βελτιώσουμε τα σημεία που χρίζονται αλλαγή, παρά να είμαστε ξεροκέφαλοι και επιβλητικοί για κάτι που δεν είναι σταθερό.
Μάθαμε να χτίζουμε τους εαυτούς μας πάνω σε σταθερές δομές – ιδέες, ενώ η ζωή μας δείχνει ασταμάτητα πως τίποτα δεν είναι σταθερό και απόλυτο. Αντιδράμε σε καταστάσεις λες και ζούμε αιώνια.
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, οι μούσες ήταν εννιά πανέμορφες θεότητες που κατοικούσαν στον Όλυμπο. Ήταν κόρες του Δία και της Μνημοσύνης και η κάθε μια διέθετε ένα ξεχωριστό χάρισμα. Οι μούσες γέννησαν τις τέχνες και φρόντισαν να τις μοιραστούν με την ανθρωπότητα και με τους θεούς, προσφέροντας έτσι απλόχερα το καλό στον κόσμο. Έκαναν τους ανθρώπους να ξεχνάνε τα βάσανά τους και απαλύναν τους πόνους τους.
Οι μούσες ήταν οι προστάτιδες θεές της λογοτεχνίας, της επιστήμης και των τεχνών. Ήταν οι θεές της μουσικής, των μουσικών οργάνων, του χορού, των γλεντιών και της ποίησης. Τις αποκαλούσαν «Ολυμπιάδες» διότι ήταν πολύ δεμένες μεταξύ τους. Διασκέδαζαν τους Ολύμπιους στα συμπόσια τραγουδώντας τους με τις ακούραστες, μαγευτικές φωνές τους θείες μελωδίες και ύμνους, παίζοντας την λύρα. Το θέμα των τραγουδιών τους ήταν πάντα η αρχοντική καταγωγή των θεών, τους οποίους εγκωμίαζαν. Κυρίως όμως υμνούσαν τον πατέρα τους, τον Δία και το μεγαλείο του. Τραγούδησαν ακόμη θρηνητικά στην ταφή του Αχιλλέα, όμως σπάνια δόξαζαν με τα τραγούδια τους το ανθρώπινο γένος και τους θαυμαστούς ήρωες. Ίσως γιατί δεν έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον για ανθρώπινες ασχολίες. Εκείνο που πάντοτε αναζητούσαν ήταν ένας ήσυχος τόπος ώστε να αφιερωθούν στις καλές τέχνες.
Το αρμονικό τους τραγούδι γοήτευε μέχρι και την φύση. Ο ουρανός, τα άστρα, η θάλασσα και τα ποτάμια σιωπούσαν ευλαβικά για να θαυμάσουν την μελωδία των θεοτήτων.
Ο θεός Απόλλωνας ήταν ο ηγέτης τους και διεύθυνε τη χορωδία τους, για αυτό ονομαζόταν Μουσαγέτης. Ο Απόλλωνας έπαιζε τη λύρα του και ολόγυρα οι Μούσες τραγουδούσαν και έπαιζαν και αυτές τα μουσικά τους όργανα. Ύστερα χόρευαν γύρω από το βωμό και αργότερα κάθονταν πάνω σε δάφνες και τραγουδούσαν ύμνους προς τον Δία. Περνούσαν επίσης πολλές μέρες στον Παρνασσό, επειδή σε αυτό το θεϊκό βουνό βρισκόταν το μεγάλο μαντείο του Απόλλωνα.
Τα ονόματα των Μουσών ήταν: Καλλιόπη, Κλειώ, Ευτέρπη, Θάλεια, Μελπομένη, Τερψιχόρη, Ερατώ, Πολύμνια και Ουρανία.
Η Καλλιόπη ήταν η μεγαλύτερη, η πιο σεβαστή, η πιο σοφή, η πιο σοβαρή, και η πιο αποφασιστική από τις υπόλοιπες Μούσες. Το όνομά της σημαίνει “αυτή με την καλή όψη”.Ήταν μούσα της ευγλωτίας, της ρητορικής, όλων των καλών τεχνών. Η μούσα της επικής και ηρωικής ποιήσης από την οποία εμπνεόταν και την οποία επεκαλείτο ο Όμηρος. Απεικονίζεται συχνά με τα Ομηρικά έπη στα γόνατά της, φορώντας χρυσό στεφάνι στο κεφάλι και κρατώντας πινάκιο και γραφίδα.
Η Κλειώ ήταν η Μούσα της Ιστορίας. Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα κλείω, που σημαίνει αφηγούμαι. Απεικόνιζαν την Κλειώ με περγαμηνές, με ένα δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι , ντυμένη με κόκκινο ένδυμα. Στο δεξί της χέρι κρατούσε μία σάλπιγγα και στο αριστερό ένα βιβλίο. Τα σύμβολά της ήταν η σάλπιγγα και η κλεψύδρα.
Η Ευτέρπη ήταν η μούσα της τέχνης του αυλού και της Λυρικής ποίησης, η «κόρη της μουσικής». Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα ευ + τέρπω, που σημαίνει ευχαριστώ. Αργότερα ονομάστηκε μούσα της λυρικής ποίησης. Ανήκε στην ακολουθία του Διονύσου. Το σύμβολό της ήταν ο διπλός αυλός.
Η Τερψιχόρη ήταν η Μούσα του χορού. Το σύμβολο της ήταν η λύρα, ο αυλός και το τρίγωνο. Σε κάποιες αναφορές ονομάζεται ως η μητέρα των Σειρήνων. Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα τέρπω, που σημαίνει ευφραίνω, σε συνδυασμό με το ουσιαστικό χορός. Συνήθως συναντάται καθισμένη κρατώντας μια λύρα.
Η Ερατώ ήταν η Μούσα της λυρικής ποίησης και των ύμνων. Απεικονίζεται πάντα με μία λύρα ημίγυμνη. Ήταν η προστάτιδα του γάμου και του έρωτα. Το σύμβολό της ήταν η λύρα και η κιθάρα. Λέγεται πως η Ερατώ ήταν η μούσα που επινόησε τα ερωτικά ποιήματα, το γάμο και την μουσική.
Η Μελπομένη ήταν Μούσα της τραγωδίας, αν και τα τραγούδια της ήταν χαρούμενα. Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα μέλπω, που σημαίνει υμνώ. Συνήθως απεικονίζεται πλάι στο Θεό Διόνυσο, να φοράει μια τραγική μάσκα ή να κρατάει την μάσκα στο χέρι έχοντας παράλληλα στο άλλο της χέρι ένα μαχαίρι.Η μούσα φαίνεται κυρίως θυμωμένη.
Η Θάλεια ήταν η μούσα της βουκολικής ποίησης (δηλαδή τα δημοτικά τραγούδια), της κωμωδίας και προστάτιδα της ευθυμίας. Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα θάλλω, που σημαίνει ανθίζω. Λέγεται πως ανακάλυψε την κωμωδία, τη γεωμετρία, την γεωργία και την αρχιτεκτονική. Επίσης ήταν προστάτιδα των Συμποσίων. Συνήθως απεικονίζεται με στεφάνι κισσού στο κεφάλι, κρατώντας στο δεξί χέρι μάσκα θεάτρου και στο αριστερό μια ράβδο.
Η Πολύμνια ήταν η Μούσα των ιερών ύμνων και της ευγλωττίας. Ήταν η μούσα της Μιμικής (παντομίμας).Το όνομά της πηγάζει από τον συνδυασμό «πολύς» και «ύμνος». Είναι πολύ σοβαρή και στοχαστική. Συνήθως, απεικονίζεται με πολύ απλή αμφίεση, φορώντας έναν μακρύ μανδύα και πέπλο, ενώ ακουμπάει τον αγκώνα της σε ένα μαξιλάρι.
Η Ουρανία ήταν η μούσα της Αστρονομίας και της Αστρολογίας. Συνήθως απεικονίζεται φορώντας στεφάνι σε σχήμα αστεριού, κρατώντας στο αριστερό χέρι την υδρόγειο σφαίρα και στο δεξί της χέρι ένα διαβήτη. Αυτά είναι και τα σύμβολά της.
Μαθήματα ζωής ή απλά αποφάσεις κάτω από ψυχολογική πίεση
Σίγουρα η κοινωνία επηρεάζει τις αποφάσεις μας, αλλά αυτό όπως και όλα στην ζωή μας, συμβαίνουν επειδή το επιτρέπουμε. Όταν κάνουμε το λάθος και συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους υπόλοιπους έχουμε χάσει το παιχνίδι. Όπως είπε άλλωστε και ο Ευγένιος Ντελακρουά : Ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό όν που σιχαίνεται τους ομοίους του. Που σημαίνει ότι, όλοι ,λίγο ή πολύ ζηλεύουν, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να γίνεται όλο και πιο εγωιστής.
Όταν μπαίνουμε σε αυτό το τρυπάκι, αρχίζουμε να θέλουμε πράγματα απλά επειδή τα έχουν άλλοι. Δυστυχώς όμως όταν βιάζουμε τον χρόνο, εκείνα που παίρνουμε δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα, και καθόλου κοντά στα αρχικά μας θέλω.
Ο εγωισμός σαν συναίσθημα είναι από μόνο του έντονο, κάνοντας μας να υπερβάλλουμε και να πιέζουμε τους εαυτούς μας παραπάνω από όσο ήδη χρειάζεται. Το μυαλό από την άλλη μιας και είναι κομμάτι του σώματος συνεπάγεται ότι χρειάζεται και εκείνο ξεκούραση. Δεν είναι μηχανή με μπαταρίες. Μην έχοντας το περιθώριο να ηρεμήσει και να γεμίσει ξανά τις μπαταρίες του, κάποια στιγμή οι καταστάσεις στις οποίες θα έχει βουλιάξει, θα χρειαστούν ακραία μέτρα προς λύση.
Δεν είναι πάντα η ξεροκεφαλιά κερδοφόρα μέθοδος.Το μάθημα όπως γνωρίζουμε έρχεται μετά, και δεν έρχεται πάντα ακριβώς μετά την πράξη, αν δεν ήταν η στιγμή του. Με την επιπρόσθετη όμως ψυχολογική πίεση, αντί να βοηθάμε τους εαυτούς μας, δημιουργούμε μια ωρολογιακή βόμβα.
Και για να γελάσουμε λίγο μετά λέμε : ποιός με καταράστηκε?!!!
Μπορεί ο εγκέφαλος μας και η ψυχή μας να αντέχουν πολλά, αλλά δεν ευθύνονται ποτέ για τα όρια που εμείς συνειδητά και από χαζομάρα τα τραβάμε στα άκρα. Τα προειδοποιητικά σημάδια υπάρχουν σε όλα και πάντα. Εμείς απλά θέλουμε να τα αγνοήσουμε, καταφεύγοντας σε δικαιολογίες και δήθεν εξηγήσεις. Μπερδέψαμε τα μαθήματα της ζωής με τις δικές μας βεβιασμένες αποφάσεις. Όλα έχουν την ροή τους. Όσο και αν πιστεύουμε ότι πάντα είμαστε σωστοί, έρχεται πάντα το αύριο να μας διαψεύσει.
Μεγαλώνουμε με άπειρα μαθήματα (παραδείγματα) προς αποφυγήν, παρόλα αυτά δεν είναι αρκετά. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι να βασανίζουμε τις ζωές μας. Παριστάνοντας τους θεούς. Χωρίς όμως να ξέρουμε τι εστί θεός.
Ένα εργαλείο που ακολουθεί τις αρχές του καθολικού σχεδιασμού και μπορεί να συμβάλλει στην υπερπήδηση των φραγμών στην ανάγνωση και στην κατανόηση είναι η μέθοδος «Κείμενο για Όλους».
Πρόκειται για μια μέθοδο μεταγραφής εκπαιδευτικού υλικού με απώτερο στόχο την διευκόλυνση ανάγνωσης και κατανόησης. Ακόμα, κινητοποιεί τη σκέψη και αυξάνει την πρόσβαση σε αναγνωστικό υλικό όσων εντοπίζουν δυσκολίες στο να διαβάσουν για πληθώρα λόγων.
Επιπρόσθετα, η μέθοδος αυτή «θεωρεί πολύ σημαντική την οπτικοποίηση της πληροφορίας, και τη διασύνδεσή της με το αντίστοιχο γραπτό κείμενο δίνοντας, έτσι, έμφαση στη χρήση των κατάλληλων εικόνων, ως δομικών στοιχείων του κειμένου. Η μεταγραφή των κειμένων γίνεται χάρη σε παράγοντες όπως τα χαρακτηριστικά της ομάδας-στόχου, ο σκοπός και το περιεχόμενο του κειμένου.
Για την εφαρμογή της εν λόγω μεθόδου μεταγραφής κειμένων, ενδείκνυται να ακολουθούνται κάποιες βασικές αρχές: η χρήση απλού, κατάλληλου και κυριολεκτικού λεξιλογίου, η επεξήγηση όρων και συντομογραφιών και η λογική σειρά όσων αναφέρονται.
Έπονται οι μικρές προτάσεις, η άμεση αναφορά, η ενεργητική σύνταξη, η οριστική έγκλιση, το β’ ενικό πρόσωπο. Κλείνοντας, λαμβάνει χώρα η αρμόζουσα και ελκυστική εικονογράφηση, η αντίστοιχη μορφοποίηση, συμπεριλαμβάνοντας και την κατάλληλη γραμματοσειρά.
Η ποίηση είναι σαν τα μαύρα βράχια σε κάποιο γκρεμνό στέκει εκεί, σταθερή, ακόμα και αν κανείς δεν την βλέπει και αν κανείς δεν τολμάει να πάει κοντά της
Είναι σαν τ’ αστέρια στον ουρανό φωτίζει όταν δεν βλέπει ο κόσμος απόμακρη και κάποιες φορές νεκρώσιμη μα τόσο κοντινή που θαρρείς πως θα την πιάσεις αν απλώσεις τα χέρια σου
είναι σαν το φως το πρωί που σε ξυπνάει και σε ταλαιπωρεί μα αργότερα σε ζεσταίνει με έναν τρόπο ανεξήγητο και όταν φεύγει όμως ησυχάζεις
είναι σαν την μύγα το καλοκαίρι που σου χαλάει τον μεσημεριανό σου ύπνο που δεν σε αφήνει σε ησυχία που την κυνηγάς να σταματήσει να σε βασανίζει
είναι η ποίηση φορτίο εμείς απλό μουλάρι που κάποιος μας την φόρτωσε αν είμαστε τυχεροί πολύτιμο το φορτίο αλλιώς απλή φύρα σε χέρι άπληστων
είναι σαν το πολυκαιρισμένο σου μπουφάν που είναι γεμάτο τρύπες, μπαλώματα σκισμένες τσέπες που πια δεν σου κάνει αλλά σε ζεσταίνει με ένα μοναδικό τρυφερό τρόπο τα ξημερώματα
είναι περίεργο πράγμα σαν τα σκουλήκια στην γη, την πεταλούδα σαν την γλώσσα του φιδιού και την γιατρική γλώσσα του σκύλου
Όμορφο πράγμα η ποίηση, τρομαχτικό, κανείς δεν το κατέχει και όποιος νομίζει το αντίθετο ποτέ δεν την αγάπησε ποτέ εραστής δεν ήτανε
Είναι εκείνα τα στραβά δόντια στο στόμα που θέλεις να φιλήσεις στα όνειρα σου εκείνο το κορμί που βλέπεις στα όνειρα σου που έχει πρόσωπο όλους όσους αγάπησες ποτέ σου
Είναι στα κόκαλα σου μέσα το μεδούλι το αίμα μέσα στις φλέβες η ψυχή μες στο κορμί η φωτιά μέσα στα κάρβουνα της ζωής σου Και αν πότε την ανταμώσεις μην πας να τις μιλήσεις τον έξυπνο μην κάνεις αν θέλει αυτή μονάχη θα σε βρει αγάπη μου
Όταν συνειδητοποιήσεις ότι τελικά τα χόμπι είναι εκείνα τα τυχαία πράγματα που ξεκουράζουν την ψυχή σου.
Δεν ξέρω άμα έχουμε όλοι κάποιο χόμπι ή έστω μια ενασχόληση από επιλογή, κάτι σαν μια δεύτερη δηλαδή, που είναι ταυτόχρονα σαν έναν παιχνίδι ανάλυσης σκέψεων- προβλημάτων, που τελικά ξεκουράζει το σώμα από την πίεση της ημέρας. Προφανώς όταν διαλέγουμε ένα χόμπι, παρόλο που καταναλώνουμε ενέργεια, επειδή μας δίνει ευχαρίστηση δεν το θεωρούμε βάρος. Και έτσι έχουμε προσθέσει κάτι στην ζωή μάς χωρίς να το έχουμε καταλάβει.
Με την πάροδο του χρόνου βλέπεις και νιώθεις ότι ακόμα και ένα χόμπι αποδίδει καρπούς, και όχι μόνο ψυχικά και εγκεφαλικά, αλλά και υλικά. Βέβαια καμιά φορά δεν αναγνωρίζουμε ούτε εμείς οι ίδιοι τους κόπους μας.
Λειτουργούμε τόσο μηχανικά που μπορεί να προσπεράσουμε μια επιτυχία μας, χωρίς να το έχουμε μοιραστεί με την ψυχή μας για τον κόπο της. Όλοι θέλουμε να έχουμε όσες περισσότερες όμορφες και θετικές σκέψεις, αλλά αυτό προϋποθέτει «πάντα>> , να είμαστε σε θέση να μπορούμε να προσφέρουμε και εμείς λίγη βοήθεια στην διαδικασία.
Στην ανεμελιά μιας πράξεις, αν δώσουμε πραγματική σημασία, θα διαπιστώσουμε πόσα πολλά κάνει το μυαλό για εμάς και τα μάτια μας κοιτάνε αλλού. Για αυτό καμιά φορά η υπενθύμιση- κομπλιμέντο, έχει βαθύτερο νόημα αν εκτιμάμε πρώτα εμείς τούς εαυτούς μας και τα αποτελέσματα των πράξεων μας.
Φυσικά το τυχαίο δεν είναι κάτι που μεταφράζεται με όλη την έννοια του τυχαίου, περισσότερο μεταφορικά μιας και πέραν της αρέσκειας όταν διαλέγουμε κάτι δεν γνωρίζουμε το τελικό αποτέλεσμα, μόνο τις δικές μας υποθέσεις. Σίγουρα αφού κάτι το διαλέξαμε μας αρέσει και μας εκφράζει, απλά το αποτέλεσμα δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε απόλυτα γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο. Δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας προφανώς γιατί μας ευχαριστεί, αλλά οι μελλοντικές απολαβές παραμένουν ένα μυστήριο.
Το να έχουμε την πολυτέλεια να βάζουμε τις σκέψεις μας σε μια σειρά κατά την διάρκεια εκτέλεσης ενός έργου- μιας εργασίας, θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν μια θεϊκή παρέμβαση.
Η διαχείριση του χρόνου πλέον, μιας και έχει γίνει εφιάλτης στην κουζίνα, το να βρίσκουμε τρόπους οργάνωσης του, είναι εκείνο που θα σώσει την ημέρα. Σκεφτόμαστε περισσότερο από όσο μπορούμε να ανταπεξέλθουμε ψυχικά με αποτέλεσμα να χάνουμε τις μικρές αλλά σημαντικές απολαβές της κάθε μέρας.
Μέσα στα πράγματα που επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι βρίσκεται η επιτυχία. Μέσα σε εκείνα τα πράγματα είμαστε εμείς.
Δεν υπάρχει λογική σε αυτό, το μόνο που είδα ήταν τα μάτια σου. Αμυδρά λίγο την υπόλοιπη μορφή σου, αλλά σχεδόν αδιάφορα. Στο πρώτο κοίταγμα, δεν είδα τι βλέπω, μέχρι την δεύτερη αστραπιαία ματιά που κοκάλωσα. Ήθελα να μιλήσω αλλά το στόμα μου δεν συνεργαζόταν . Αυτά είναι από εκείνα τα σχεδόν ανεξήγητα θαύματα που εκείνη την στιγμή δεν ξέρεις τι συμβαίνει.
Με ρώτησε μια μέρα ένας άνθρωπος, πώς διαλέγουμε άνδρα. Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, απλά είναι αυτό το κάτι. Στην έρευνα για το ποιος ήταν, όλοι όπως πάντα, λέει το κοντό του και το μακρύ του. Ποτέ κανείς έξω από τα δόντια κουβέντες. Ζήλια παντού. Όσο αυτοί μου λέγανε για τα 1000 κακά του, εγώ εκεί, στην δική μου πραγματικότητα. Μου άρεσε αυτό που είδα, και όλα τα άλλα ήταν περιττά. Όλες οι προσπάθειες για την μείωση της εικόνας σου στα μάτια μου, αντιθέτως με προκαλούσαν πιο πολύ.
Όλοι ψάχνουν μια δικαιολογία, μια εξήγηση για τα πάντα. Δεν υφίσταται αυτή η παρανοϊκή αντίληψη,τα συναισθήματα να έχουν εξήγηση. Εστιάζουμε σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που όντως μας κίνησε αρχικά το ενδιαφέρον. Δεν έχουμε καταλάβει ακόμα ότι όλα στην ζωή μας προκύπτουν από ένα αστραπιαίο συναίσθημα.
Μου σχολιάσανε τα πάντα, εκτός από αυτόν σαν παρουσία. Εκτός από αυτό που είναι σαν άνθρωπος, ένας άνθρωπος που άσχετα αν έχει καταλάβει πως λειτουργεί η ζωή, αυτός ζει την ζωή του μαχόμενος για οτιδήποτε τον ευχαριστεί και τον ικανοποιεί. Λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν στην ζωή τους να παραμερίσουν τις απόψεις των άλλων, ζώντας ξεκάθαρα για τους ίδιους.
Το πιο συναρπαστικό στην συνάντηση αυτού του ανθρώπου, ήταν η ντροπαλότητα και ο σεβασμός απέναντι σε άγνωστα πρόσωπα , που για έναν τόσο κραυγαλέο χαρακτήρα, αυτή η συμπεριφορά δεν είναι και το πιο σύνηθες. Μια ύπαρξη που κοιτάζει ξεκάθαρα τον εαυτό του, χωρίς να μιζεριάζει τον πολύτιμο χρόνο του με την κλάψα των γύρο.
Αδύνατον μια τέτοια παρουσία στον χώρο να περνάει απαρατήρητη, και κυρίως όταν ο καθρέφτης της ψυχής μιλάει από μόνο του. Σε καθηλώνουν σαν μαχαίρια στον τοίχο, και δεν θα παραπονεθείς κιόλας. Τίποτα πιο ξεκούραστο σε μια τρελή καθημερινότητα, από δύο μάτια που τα κοιτάς και γαληνεύει η ψυχή σου. Που τα κοιτάς και χαίρεσαι χωρίς να ξέρεις γιατί.
Η εκμετάλλευση τέτοιων περιστατικών χωρίς να χάνουμε το νόημα, είναι το απόλυτο φάρμακο για όποιον βλέπει το όμορφο σε οτιδήποτε.
Μεγάλο πρόβλημα να μην αντιλαμβανόμαστε στην ώρα μας τους σωστούς ανθρώπους. Όσο και αν μας κυνηγάει η καθημερινότητα, η λεπτομέρεια στην σωστή θέση, είναι όλη η εικόνα που εμάς μας περνάει απαρατήρητη. Τουλάχιστον οι κοντινοί μας άνθρωποι είναι εκείνοι που προσπαθούν να μας διευκολύνουν την ζωή ξεκινώντας από τα μικρότερα πράγματα. Προσέχουν τις κινήσεις μας και τις ανάγκες μας, και μπορεί καμιά φορά περισσότερο από εμάς τους ίδιους ή περισσότερο και από όσο το χρειαζόμαστε.
Έρχεται η μέρα που μια τέτοια συμπεριφορά ή σχέση, φτάνει ακαριαία στο τέλος της επειδή ο ένας από τους δύο αρχίζει και νιώθει ασφυκτικά από την πολύ προσοχή που παίρνει. Σαν αυτό που λέμε <δεν μπορείς να δώσεις κάτι σε κάποιον αν ο ίδιος δεν το θέλει >. Καμιά φορά πιστεύουμε ότι είναι πιο εύκολο να δώσουμε μια συμβουλή ή ένα χέρι βοηθείας, χωρίς όμως να βάζουμε τους εαυτούς μας στην θέση του άλλου.
Η εκτίμηση των ανθρώπων είναι μακροχρόνια διαδικασία και δεν εγγυάται κανείς ότι πάντα κάνουμε σωστή εκτίμηση των πραγμάτων. Το διάβασα των ανθρώπων συνήθως είναι κατά το ήμισυ σωστή, μιας και η παρέμβαση συναισθημάτων ή η έλλειψη εμπιστοσύνης αφήνει την διαδικασία στην μέση. Είτε μας κάνει να βλέπουμε πράγματα που δεν υπάρχουν, είτε η φαντασία οργιάζει και παραπλανεί την ορθή μας κρίση. Αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ακόμα ότι είμαστε άνθρωποι είναι το γεγονός ότι έχουμε ελπίδες πως πάντα θα καταφέρνουμε να βάζουμε τον καλύτερο εαυτό των άλλων.
Καμιά φορά μέσα από τις συμπεριφορές των άλλων μαθαίνουμε ή ανακαλύπτουμε κομμάτια του εαυτού μας. Είναι ότι καλύτερο θα μπορούσαμε να δώσουμε ο ένας στον άλλον με ανιδιοτέλεια, αν δεν θα ήμασταν τόσο εγωιστές. Η σύγχρονη κοινωνία μας έχει αποξενώσει τόσο πολύ που πλέον δεν ξέρουμε τι ζητάμε ή ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες. Και μόνο όταν χάνουμε κάτι αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν κάτι που τελικά το χρειαζόμασταν. Η αν δε το χρειαζόμασταν ήταν σίγουρα κάτι που μας διευκόλυνε την ζωή, < η λεγόμενη εκμετάλλευση >.
Σε αυτό το σημείο μιας και πολλοί άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε τέτοιου είδους σχέσεων δεν έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν έναν άνθρωπο, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι αντικείμενα προς χρήση. Η αναγνώριση των αναγκών μας μέσα από τα μάτια αλλωνών θα έπρεπε να μας είναι αρκετό για να συνεχίσουμε την ζωή μας έστω και λίγο πιο ώριμοι. Όχι να ζητάμε και τα ρέστα που μας φέρθηκαν πιο καλά από ότι αξίζαμε.
Τα δικαιώματα μας σε αυτήν την ζωή είναι μέχρι εκεί που δεν εισβάλλουμε στην ψυχή του άλλου με ύπουλο τρόπο ώστε να βγαίνουμε μόνο εμείς κερδισμένοι. Όπως και η διεκδίκηση δεν είναι για προσωπικό όφελος, αλλά για αμοιβαία ικανοποίηση ψυχικών και υλικών αναγκών.
