Οι εικαστικές τέχνες είναι ένα διαφορετικό πεδίο καλλιέργειας παρέχοντας την οπτική ενός εναλλακτικού τρόπου επεξεργασίας των εκφραστικών και δημιουργικών ζητημάτων. Πλέον, η εικαστική αγωγή και η παιδαγωγική συνεργάζονται εντός σχολείου. Χαρακτηριστικά κατά την Ardouin, «η πρώτη οφείλει να είναι μία δημιουργική στοχαστική δραστηριότητα, μία διανοητική επεξεργασία συσχετισμών με εναλλακτικές προσλαμβάνουσες».

Άτομα σχολικών ετών μαθαίνουν να επαναδιαπραγματεύονται κανόνες και όρια, να αποκωδικοποιούν νοήματα και συμβολισμούς έργων τέχνης διερευνώντας τις προθέσεις, τις συμπεριφορές και την πρακτική, να αναδύουν εναλλακτικές λύσεις και απόψεις των προβλημάτων και να εκφράζουν καλλιτεχνικά τις βιωμένες εμπειρίες τους μέσα από την καθημερινότητα.

Ως προς τα παιδιά με αναπηρίες, η εικαστική αγωγή δύναται να προωθήσει θετικές κοινωνικές σχέσεις βοηθώντας στην ανάπτυξη αμφιπλευρικότητας και κινητικών δεξιοτήτων στον ψυχοκινητικό τομέα. Αυτό λαμβάνει χώρα χάρη στη χρήση εργαλείων και την επεξεργασία των υλικών. Επιπλέον, λειτουργεί ως αρωγός στην ανάπτυξη της οπτικής αντίληψής τους που εντάσσονται στο αυτιστικό φάσμα.

Η διδασκαλία των εικαστικών συνδράμει στην δημιουργία εικαστικών μορφών, δηλαδή στην έκφραση των ποικίλων προσωπικών ιδεών με οπτικό τρόπο. Αφετηρία, άλλωστε, των εν λόγω δραστηριοτήτων, αποτελεί το γεγονός ότι έκαστο παιδί είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα, βιώματα, με σκέψεις, ερωτήματα και ανησυχίες.

Επομένως, ο ρόλος του παιδαγωγικού περιβάλλοντος συνδέεται με τη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών, ώστε η φυσική τάση που υπάρχει σε κάθε άτομο για εξερεύνηση και δημιουργία, να μπορεί να αναδειχθεί, καλλιεργηθεί και μεγιστοποιηθεί.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Ένα από τα όνειρα που ακόμα πιστεύουν τα κορίτσια – ένας όμορφος μύθος της Κύπρου

Σύμφωνα με το θρύλο, σε αυτό το βουνό παίξανε κάποτε κρυφτό η Ρήγαινα κι ο Διγενής Ακρίτας. Η Ρήγαινα ήταν πονηρή και γρήγορη κι ο Διγενής δεν μπορούσε να την πιάσει. Κρυβόταν μάλιστα τόσο καλά που ο Διγενής ψάχνοντάς τη έπαιρνε λάθος δρόμο. Έτσι κάποια στιγμή το παιχνίδι τους σανταλώθηκε, μπερδεύτηκε πολύ. Κι ο τόπος εκεί ονομάστηκε Σανταλιές. Η Ρήγαινα βγήκε από την κρυψώνα της κι άρχισε να ψάχνει εκείνη να τον βρει. Ξάφνου διασταυρώθηκαν κοντά σε μια βρυσούλα. Κι ο τόπος ονομάστηκε Σταυροπηγή. Η Ρήγαινα όμως πάλι του ξέφυγε του Διγενή. Η ώρα πέρασε κι άρχισε να νυχτώνει. Κάποια στιγμή ό Διγενής σα να είδε κοντά του τη Ρήγαινα όμως δεν μπόρεσε να την πιάσει γιατί ήταν σκοτεινά. Κι ο τόπος εκεί ονομάστηκε Σκοτεινή. Το παιχνίδι συνεχίστηκε μέσα στη νύχτα. Ο Διγενής κι η Ρήγαινα δεν έβλεπαν πια αλλά άκουγαν τα βήματά τους μέσα στο δάσος. Σε κάποιο από τα βουνά η Ρήγαινα έφτασε πάλι κοντά στο Διγενή, όμως ξανά δεν μπόρεσε να την πιάσει γιατί το σκοτάδι ήταν πηχτό, σαν πίσσα. Και το βουνό από τότε ονομάστηκε Πίσσουρος. Ώσπου τα χαράματα ο Διγενής τα κατάφερε και έπιασε τη Ρήγαινα κι εκείνη δεν μπόρεσε πια να του ξεφύγει. Κι έσμιξαν οι δυο τους και φιλήθηκαν. Και ο τόπος ονομάστηκε Σμιγιές.

Ζούμε στην εποχή που έχουμε την επιλογή της συνεχόμενης δοκιμής μέχρι να πούμε ότι βρήκαμε εκείνο που μας ταιριάζει.  Γίναμε αναλώσιμοι όλοι για όλους. Σίγουρα δεν είναι συνετό να συμβιβαζόμαστε με κάτι που δεν μας ταιριάζει, αλλά και η συνεχής αλλαγή συντρόφου δεν μας βοηθάει να ανακαλύψουμε τον ταιριαστό άνθρωπο, αντιθέτως αλλοιώνονται και τα δικά μας θέλω κάθε φορά.

Μέσω των άλλων όπως γνωρίζουμε μαθαίνουμε και τους εαυτούς μας ταυτόχρονα.  Ανακαλύπτουμε νέα πάθη για πάθη. Η γυναίκα συνήθως νιώθει ποθητή μέσα από ένα καλοσχεδιασμένο κυνηγητό. Με τις κατάλληλες τεχνικές και αρκετό ρομάντζο, πάντα υποκύπτει.

Τι γίνεται στις περιπτώσεις όμως που το κυνήγι είναι τελείως πλατωνικό ή ακόμη και ψεύτικο. Ποιος κοροϊδεύει ποιόν ; Συνήθως και οι δύο περιπτώσεις προκύπτουν όταν οι μάσκες πέφτουν, και γνωριστούν μεταξύ τους. Ή ακόμη χειρότερα όταν μέσα από την αποκάλυψη του πραγματικού εαυτού, ο ένας από τους δύο χάνει το παιχνίδι και γίνεται υποχείριο του άλλου.

Έχουμε χάσει λίγο την μπάλα τα τελευταία χρόνια και πλέον δεν ξέρουμε που να ρίξουμε ευθύνες. Δεν ξέρουμε πλέον που να καταταχθούμε κοινωνικά και ποιος είναι ο ρόλος του καθενός, με αποτέλεσμα η ισότητα που τόσο πάλεψαν οι γυναίκες να αποκτήσουν, έφτασε σε σημείο να μην μπορούν να την διαχειριστούν και οι άνδρες να ζητάνε και τα ρέστα που γίνανε τόσο θηλυπρεπής.

Κάποια πρότυπα όσον αφορά την ανδρική φύση αν και βρίσκονται ακόμα σε ισχύει, δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι άνδρες να υποστηρίξουν τέτοιες συμπεριφορές. Ζητάνε πράγματα που οι ίδιοι αδυνατούν να φέρουν εις πέρας με την δικαιολογία σαν καραμέλα ότι οι γυναίκες δεν είναι κατάλληλες.   

Το εύκολο ενώ εικονικά φαίνεται ότι όλοι το προτιμούν, στην πράξη απλά το εκμεταλλεύονται. Το κυνήγι θηλυκού πλέον δεν είναι κυνήγι μιας και κανείς δεν χρειάζεται να κυνηγήσει τίποτα και κανέναν, είναι μια σχεδόν αμοιβαία πράξη δίνω – δίνεις, παίρνω – παίρνεις, και μετά ο καθένας πίσω στην βάση του.

Εκεί όμως που ξέφυγε η κατάσταση, είναι όταν μόνο ο ένας δίνει και ο άλλος παίρνει, και πλέον έχει γίνει μόδα η γυναίκα με τον φόβο για κάποιους ανεξήγητους λόγους να μην μείνει μόνη, καταλήγει το χαλάκι της υπόθεσης, χαραμίζοντας ακόμη και την ζωή της για τα μάτια ενός ψεύτικου άνδρα.  

Ιωάννα Γκαβριλίου

Λέμε ότι αγαπάμε και νοιαζόμαστε. Ή έτσι πιστεύουμε μέχρι να δυσκολέψουν τα πράγματα. Κάποιοι άνθρωποι νιώθουν πιο βολικά ακούγοντας ψέματα παρά αλήθειες. Όπως μου είπε μια μέρα ένας φίλος: σου είναι τόσο δύσκολο να μου κάνεις ένα κομπλιμέντο ή να μου πιες ένα μπράβο. Δεν τις θεωρώ λέξεις που τις ξεστομίζουμε, αν όντως δεν είναι η στιγμή τους, απλά και μόνο να νιώσει ο άλλος καλύτερα. Οι ειλικρινείς άνθρωποι πλέον είναι κίνδυνος για τα πρότυπα της κοινωνίας. Κανένα είδος εξέλιξης δεν βοηθάει έναν πολιτισμό να ανεγερθεί όταν ο άνθρωπος πηγαίνει προς τα πίσω νοητικά.

Όπως άλλωστε γνωρίζουμε, κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν αν ο ίδιος δεν θέλει. Για να είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο μας, χρειάζεται πρώτα ο καθένας ξεχωριστά, ατομικά να τα έχει βρει με τον εαυτό του πρώτα. Αλλιώς δεν θα είμαστε σε θέση να διακρίνουμε κάτω από τις λέξεις ούτε το μήνυμα, αλλά ούτε σε ποιόν απευθύνεται το περιεχόμενο της συζήτησης.

Ο κάθε άνθρωπος μας βγάζει μια συμπεριφορά, μια αντιμετώπιση που αφορά μόνο εκείνον. Μπορεί να μην είναι πάντα κατάλληλη και ούτε να μας ταιριάζει, αλλά αν αυτό χρειάζεται ο απέναντι για να συμμορφωθεί, θυσιάζουμε μέχρι ένα σημείο την ψυχική μας υγεία και την καλή μας θέληση για να πετύχουμε το αποτέλεσμα που ελπίζουμε. Το κακό όμως με μια τέτοια συμπεριφορά και ας μας βαραίνει και εμάς τους ίδιους, είναι η δική μας ελπίδα ότι θα πετύχει τον σκοπό της. Τίποτα όμως δεν είναι σίγουρο.

Πολλές φορές στην προσπάθεια μας να βοηθήσουμε, δεν καταλήγουμε απλά να μην βοηθάμε, αλλά να γίνουμε και ο κακός λύκος του παραμυθιού. Κυρίως αυτό συμβαίνει γιατί όλα θέλουν τον χρόνο τους, και η διαδικασία αφομοίωσης και κατανόησης των ειπωμένων θέλει τον χρόνο της, που σε γήινο χρόνο δεν συμπίπτει με τον χρόνο επεξεργασίας των καινούργιων δεδομένων.

Έτσι καταλήγουμε να βρεθούμε εκτός πεδίου του ανθρώπου που είχαμε όλη την καλή διάθεση να βοηθήσουμε, και με μια ετικέτα ενός ψυχρού ανθρώπου που δεν δίνει περιθώρια λάθους σε τίποτα και κανέναν.

Σε τέτοιες περιπτώσεις ένας συνειδητοποιημένος άνθρωπος, το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να αποχωρήσει ζητώντας ένα συγνώμη για την ασχήμια που πρόβαλλε, περιμένοντας απλά  την στιγμή που τα λόγια του θα βγουν αληθινά και ας ήταν σκληρά, για να εκτιμηθεί και η εικονική ασχήμια που προβάλλουν τα λόγια όταν είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Από όλα τα ουράνια σώματα , εκείνη ξεχωρίζει. Σαν συγκριθεί με τα υπόλοιπα αστέρια , σβήνουν μονομιάς στο πέρασμα της. Όσα χρόνια και αν περάσουν , όσοι αυτόφωτοι οργανισμοί και αν γεννηθούν , πάντα εκείνη θα ξεχωρίζει , με την διακριτική της λάμψη , να επισκιάζει κάθε άλλη ύπαρξη στον αιθέρα. Μόνη , δίπλα σε χιλιάδες αστέρια να της κάνουν παρέα . Μόνη , σαν ένα παράξενο είδος πεταλούδας που οι άνθρωποι με μανία προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν. Μαγεύονται από την αστείρευτη ομορφιά της και προσπαθούν διακαώς να την κατακτήσουν. Ξεχνώντας πως εκείνη , γεννήθηκε μόνη . Μεγάλωσε νομίζοντας πως πρέπει να είναι μόνη. Ωρίμασε , πιστεύοντας ότι η φύση της έδωσε το χάρισμα να μαγνητίζει τα βλέμματα των ανθρώπων. Και δεν το θέλησε ποτέ της.

Ανάμεσα σε τόσους χιλιάδες αστερισμούς , η σελήνη μοιάζει να διαφέρει. Ατάραχη , χαμένη στο διάστημα , με δικό της σκοπό , χωρίς να ξέρουμε την προέλευση ή το νόημα της ύπαρξης της . Η μοναξιά που την συνοδεύει , γίνεται χαρακτηριστικό της ταυτότητας της , ένα με το σώμα της . Κανένας τους δεν μπόρεσε να καταλάβει , πως δεν επιλέγει εκείνη να είναι μόνη . Κανένας τους δεν κατάλαβε ότι εκείνη δεν είναι σαν τα άλλα ουράνια σώματα , ούτε προσπάθησαν να το καταλάβουν. Και αν επιχείρησαν να αναγνωρίσουν την μοναδικότητα της , γρήγορα εντυπωσιάστηκαν από άλλα τυχάρπαστα αστέρια του γαλαξία και σώπασαν. Και η σιωπή τους , πλήγωσε την όμορφη σελήνη . Και η σελήνη θύμωσε , που οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν ποτέ να την πάρουν στα σοβαρά , όπως της πρέπει και σώπασε και εκείνη . Και η σελήνη , θύμωσε , που οι άνθρωποι την εξερευνούσαν , λόγω της ομορφιάς της. Γιατί η σελήνη δεν είναι μόνο ό,τι βλέπουμε. Μήπως εμείς , μπορούμε να κατανοήσουμε τι ακριβώς θέλει η σελήνη; 

Μπερδεμένη , γεμάτη ερωτηματικά , η όμορφη σελήνη. Πότε αναζητά την μοναξιά , ποτέ μια όμοια σελήνη για να σμίξει , ποτέ κάποιο να την χαρτογραφήσει. Μα , σάμπως αυτή , δεν είναι η ομορφιά της ; Να αναζητούμε πάντα , την απάντηση στο τι ; Μια εξήγηση για το πώς λειτουργεί αυτή η ρημάδα η σελήνη ! Μα οι άνθρωποι, όπως φαίνεται , βαρέθηκαν να πραγματοποιήσουν κάθε τι διαφορετικό για να την προσεγγίσουν . Ξεχνώντας πως η σελήνη , δεν θέλει να την προσεγγίσουν , όπως όλα τα υπόλοιπα αστέρια . Και η σελήνη θυμώνει , όταν εμείς , τα άβουλα – μικρά – μπροστά της όντα , προσπαθούμε να την αντικρίσουμε με τα γυμνά μας μάτια . Εξαγριώνεται με την ανθρώπινη φύση μας να τα ισοπεδώνουμε όλα , στον βωμό του εύκολου . Την πιάνει αναγούλα ,όταν περηφανευόμαστε για το λειψό κατόρθωμα μας , την φορά που πατήσαμε το πόδι μας πάνω της . Η σελήνη , δεν έχει ανάγκη από το είδος μας , ούτε κανέναν άλλον. Αν μπορούσαμε να διανοηθούμε την δύναμη που διαθέτει , θα κάναμε αυτόματα ένα βήμα πίσω . Τα σχέδιά του κάθε μικρού ανθρωπάκου , να την κατακτήσει και να κομπάζει για το αριστούργημα της φύσης που έχει στην κατοχή του , ναυαγούν , μπροστά στην επιβλητική σελήνη . Και εκείνη δεν χαρίζει. 

Η σελήνη οργιάζει μπροστά στην όψη του ανθρώπου. Υποφέρει , όταν σκέφτεται κάθε προσσελήνωση του , τις βαρύτατες συνέπειες της , την φθορά που περιβάλλει την ψυχή της. Κλαίει , ουρλιάζει , χτυπιέται , μα οι εκείνοι σιωπούν , γιατί δεν θέλησαν ποτέ να πουν τίποτε παραπάνω. Οι εκείνοι , που θαρρούν πως έχουν να κάνουν με νεράιδα , ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα θηρίο ανήμερο. Μήπως , ενδιαφέρθηκαν ποτέ να μάθουν τα θέλω της σελήνης ; Την ανάγκη της να ερωτευτεί , να γελάσει , να ζήσει σαν τα υπόλοιπα αστέρια. Οι συχνότητες που η όμορφη σελήνη σπαράζει για τα χαμένα κομμάτια της ψυχής της , δεν αγγίζουν τις ανθρώπινες. Και όταν κάποιος βρεθεί , που να ακούσει το άγριο κλάμα της , στην μέση της νύχτας , για όσα πρόκειται να καταφέρει , για αυτό το αβάσταχτο φορτίο , σιωπά. Έτσι , γιατί τον έμαθαν έτσι . Για να μην μπορέσει ποτέ να βρει την γαλήνη της . Για να μπορεί να είναι πάντοτε μια πορσελάνινη κούκλα σε βιτρίνα . Για να μπορεί να εξυπηρετεί τις ανάγκες του ανθρώπου , χωρίς δικαίωμα γνώμης . Και όταν θα αντιμετωπίσουν την οργή της – θα ναι πολύ αργά για εκείνους. 

Η σελήνη έχει ανάγκη από Εκείνον . Τον άνθρωπο εκείνο , που δεν θα διστάσει να εισχωρήσει και στους πιο απόμακρους λόφους της , για να μπορεί να καταλάβει το μεγαλείο της δύναμης της. Εκείνον , που δεν θα μείνει μόνο στην εξωτερική πλευρά της περιστροφής της , αναζητώντας την καλύτερη πλευρά του εαυτού της. Εκείνον, που αδιάκοπα θα της θυμίζει πως το ανθρώπινο γένος δεν έσβησε τα μόνα ίχνη σεβασμού που διαθέτει. Ενώ , σε κάθε της λάθος , θα βοηθά για την σωστή περιφορά γύρω από την γη . Η σελήνη ψάχνει για κάτι ανώτερο και εμείς εδώ , οι γήινοι , δεν της γεμίζουμε το μάτι. Ψάχνει τον εκείνον , που θα αδράξει την ημέρα και θα πηδήξει τα απροσπέλαστα τροχοπέδη για να φτάσει κοντά της, τα εκατομμύρια έτη φωτός που τους χωρίζουν. Που θα χορέψει βαλς , κάτω από την βροχή κομητών , πιασμένοι χέρι χέρι , χωρίς να τους νοιάζει που τα υπόλοιπα αστέρια τους κοιτούν. Άλλα με θαυμασμό και άλλα με ζήλεια. Εκείνον που θα την κάνει να γελάει αδιάκοπα , για να ακούγεται στην διαπασών η φωνή της , σε κάθε άκρη του μικρού μας γαλαξία. Εκείνον , τέλος , που δεν θα κοιτάξει την επίπεδη επιφάνεια της , με το γυμνό του μάτι , αλλά την παραμικρή λεπτομέρεια με μεγάλη προσοχή. Και θα αφουγκραστεί την ανάγκη της , να ξεφύγει και λίγο. Και την γκρίνια της για το πόσο μόνη νιώθει , ανάμεσα σε αναλώσιμα αστέρια και πλανήτες . Για τα όνειρα της , για τον σκοπό της , να κάνει το σύμπαν καλύτερο ! Εκείνον, που θα συνοδεύει την μαγική φωνή της , με τραγούδια ανατολίτικα , χαμένα στους αιώνες , γραμμένα σε παπύρους αιγυπτιακούς και σκοπούς αμέτρητους , που της έμαθε η μάνα της , η Γη. Που θα την κυνηγάει με ταχύτητες διαστημικές , μέσα στην κακοκαιρία , για να της πει συγνώμη. Που δεν θα την πληγώσει , σαν όλα τα υπόλοιπα έμβια όντα. Άραγε , αντέχει κανένας μας , να είναι εκείνος ;

Η σελήνη , μπορεί να παραμείνει ένας αυτόφωτος οργανισμός , στο νου μας . Μια καταδικασμένη ψυχή , να ζει στο σκοτάδι του σύμπαντος . Που και που , ίσως να παίρνει και την μορφή ενός ανθρώπου . Ενός μικρού , ασήμαντου , ανθρώπου. Που είναι μοναδικός , σαν την μικρή σελήνη . Και όμορφος , ένα σωστό αριστούργημα του Δημιουργού. Και να ταυτίζεται με την ιστορία της σελήνης , η οποία δεν γράφτηκε ακόμα . Και να χορεύει μόνος , στον ρυθμό της σελήνης , αγναντεύοντας τα ηλιοβασιλέματα , στο τέλος του κόσμου , εκεί που σταματά ο χάρτης . Και η καρδιά του , να χτυπά δυνατά , κάθε φορά που κοίτα την σελήνη . Γιατί του θυμίζει την δική του ιστορία . Ή μπορεί να παραμένει απλά , η γνωστή μας σελήνη …

Την μακροφροφτέρουγη Σελήνη ακολουθήστε, Μούσες,

γλυκόλαλες κόρες του Κρονίδη Δία, γνώστριες τη ωδής.

Λάμψη ουρανόφαντη χύνεται γύρω στη γη απο εκείνην,

από τα αθάνατο κεφάλι της, και πολλή χάρη ξεσηκώνεται

με τη δική της λάμψη. Ο σκοτεινός αέρας λαμπυρίζει

απο το χρυσό στεφάνι της. Οι ακτίνες της φεγγοβολούν,

όσο, αφού λούσει στον Ωκεανό το όμορφο κορμί της

κι αφού ντυθεί ρούχα που λάμπουν, η θεϊκή Σελήνη

ζεύει στα αμάξι τους δασύτριχους, λαμπρούς ίππους

και βιαστικά κάνει να τραβήξουν μπροστά οι ομορφότριχοι

ίπποι, βραδινή κι ολοφέγγαρη.

Ομηρικός Ύμνος -Εις Σελήνην

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Τελειώνοντας με το μαρτύριο που ονομάζεται Πανελλαδικές , αρχίζεις να ρωτάς τον εαυτό σου , που θα ήθελες να βρισκόσουν τώρα. Σε κανένα νησί , προφανώς , συμμετέχοντας σε ένα από τα ατελείωτα πάρτι που οργανώνονται κάθε χρόνο και περιλαμβάνουν αλκοόλ , χορό , ξενύχτι και κέφι. Ωραία η νυχτερινή ζωή του νησιού , δεν λέω. Για σένα , όμως , που θέλεις να ηρεμήσεις και να διασκεδάσεις ταυτόχρονα με τους πιο ευφάνταστους τρόπους , σε μια τοποθεσία που δεν εμπεριέχει συρροή τουριστών και την ίδια στιγμή , μια αρκετά φθηνή διαμονή, σου έχω την λύση. Δεν μιλάω για τις Μπαχάμες , βέβαια , όπου ο καθένας θα πλήρωνε για να βρίσκεται τώρα , αλλά για κάτι πιο…. κοντινό μας ! Άλλωστε , έχεις ακούσει που λένε πως… σαν την Χαλκιδική δεν έχει ;

Στην παραλία Διονυσίου , μπορείς να βρεις τα πάντα ! Αν δεν έχεις ακούσει ξανά , αυτό το μαγευτικό μέρος , επίτρεψε μου να σε διαφωτίσω για την ύπαρξη του. Η Παραλία Διονυσίου είναι μια όμορφη γωνιά στην Δυτική Χαλκιδική, ένα τυπικό ελληνικό χωριό, μόλις 2 χλμ. από τα Νέα Μουδανιά. Υπάρχει μια μεγάλη αμμώδη παραλία κατά μήκος του χωριού. Η παραλία είναι ελεύθερη για όλους, στην οποία μπορείτε να πάτε με τον δικό σας εξοπλισμό. Επίσης μπορείτε να βρείτε και beach bars, όπου μπορείτε να αγοράσετε ένα ποτό – καφέ και να χρησιμοποιήσετε τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες τους δωρεάν. Ο βυθός της θάλασσας είναι ιδανικός , υπάρχουν ορισμένες περιοχές με βότσαλα και κάποιες περιοχές με άμμο. Η είσοδος στη θάλασσα είναι μεγάλη και επίπεδη, που κάνει τις παραλίες ιδανικές για διακοπές με τα παιδιά .Ο οικισμός της Παραλίας (παραλία) Διονυσίου δημιουργήθηκε το 1964 από τους κατοίκους του παλιού χωριού Διονυσίου, που ιδρύθηκε το 1922, μόλις λίγα χιλιόμετρα πιο βόρεια, από πρόσφυγες που ήρθαν εδώ από την Κωνσταντινούπολη. Ο κεντρικός δρόμος , που ενώνει τα Φλογητά με την Παραλία Διονυσίου , μας επαναφέρει στην σύγχρονη πραγματικότητα. Τα χιλιάδες αυτοκίνητα που διασχίζουν την άσφαλτο διαταράσσουν την ηρεμία που εκπνέει το χωριό.

Μένοντας εκεί , λίγες μέρες , συνειδητοποιείς πως ο παράδεισος , βρίσκεται εκεί που αισθάνεσαι ευτυχισμένος. Κάνοντας μια μικρή βόλτα στο χωριό , από τον παραλιακό δρόμο , αντικρίζεις περιποιημένα σπιτάκια , με όμορφες αυλές γεμάτες πράσινο , ενώ δεν λείπουν οι παραδοσιακές ψαροταβέρνες που δεσπόζουν στην άκρη του κύματος. Παρακάτω , στρίβοντας δεξιά από την παραλία , έρχεσαι σε επαφή με την γραφική όψη του χωριού. Η πλατεία , με τα μικρά μαγαζάκια γύρω γύρω να την περιτριγυρίζουν, το ψητοπωλείο “ Λαδόκολλα” με πλούσιες επιλογές σε κρέας , καθώς και σε ….  vegan / vegetarian απολαύσεις για εμάς , τους πιο απαιτητικούς γνώστες της γεύσης ! Το εξαιρετικό μπιφτέκι λαχανικών , συνδυασμένο με πατάτες , μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω , το παγωτατζίδικο στην γωνία , με ποικιλία γεύσεων που καλύπτουν όλες τις επιθυμίες του τουρίστα. Η ευγενική εξυπηρέτηση , θα μπορούσε να θεωρηθεί το ατού τους…. Δυο σούπερ μάρκετ στην αρχή και το τέλος του χωριού , διαθέτουν τα απαραίτητα εφόδια για την διαβίωση σας , αν πρόκειται να μαγειρέψετε ο ίδιος ( προσοχή , η περιοχή δεν διαθέτει πυροσβεστικό κέντρο )

Ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο , φτάνεις στον συνοικισμό Μουριές , την τελευταία στάση , πριν το χωριό Φλογητά. Αν επιχειρήσετε να το διασχίσετε με πόδια ή ακόμα καλύτερα ποδήλατα, η διαδρομή είναι 10 λεπτά. Μια εξόρμηση στα γειτονικά Φλογητά , μπορεί να ανανεώσει τις διακοπές σας και να προσθέσει στο πιάτο σας , νέες εμπειρίες και γεύσεις. Θα λέγαμε , πως συμπληρώνει την νυχτερινή ζωή που δεν διαθέτει στο έπακρο η παραλία Διονυσίου. Για εσάς , τους μοναχικούς λάτρεις της μουσικής, θα σας συμβούλευα να προμηθευτείτε μια μπύρα και να απολαύσετε τον μαγευτικό ουρανό με τα αναρίθμητα αστέρια , κάτω από το φως του παραλιακού δρόμου. Δίχως κόσμο , η παραλία , ιδιαίτερα το βράδυ , αποτελεί ιδανικό προορισμό για ηρεμία και χαλάρωση! Όσον αφορά την παραλία , θέλει μεγάλη προσοχή , καθώς σε μερικά σημεία παρατηρούνται ανεμώνες και μπορούν να προκαλέσουν πόνο με το τσίμπημα τους. Γενικότερα , η παραλία είναι ιδανική για κολύμπι και εξερεύνηση του βυθού , ενώ οργανωμένη πλαζ διακρίνεται στην αρχή του χωριού.

Διασχίζοντας τον πεζόδρομο του χωριού , αντικρίζεις αυτό που λέγαμε παράδεισο. Μια τεράστια αλάνα , καλυμμένη με χορτάρι , ξεπροβάλλει στα πόδια σου . Ιδανικό μέρος για πικνίκ και παιχνίδια με τον αγαπημένο τετράποδο φίλο σου. Το ηλιοβασίλεμα , φαντάζει εκπληκτικό , με τον ήλιο να παίζει κρυφτό ανάμεσα στα κτήρια και τα σύννεφα να ζωγραφίζουν το τοπίο. Θα μπορούσες να ζητήσεις κάτι παραπάνω ;

Η χαραυγή , στην παραλία Διονυσίου μαγεύει και τους πιο δύσπιστους. Περιμένοντας όλο το βράδυ , μέχρι να δούμε τον ήλιο να ξεπροβάλλει , πίσω από τους λόφους , στην παραλία , αναρωτιέσαι πόσο άραγε αξίζει μια χαραυγή στις μέρες μας. Το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Τα χρώματα δένουν αρμονικά μεταξύ τους , σε μια προσπάθεια της φύσης να αναδείξει την ομορφιά της , ενώ ο ήλιος κάνει την εμφάνιση του.

Το Κτελ Χαλκιδικής εξυπηρετεί την διαδρομή Θεσσαλονίκη – Παραλία Διονυσίου , καθημερινές με 3 δρομολόγια (9:00, 11:00 , 17:00 ) , ενώ διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα. Δημοφιλής προορισμός ή όχι , η παραλία Διονυσίου έχει το εξής μοναδικό : συνδυάζει ηρεμία με διακοπές , διασκέδαση και θέα , ευτυχία και παράδεισο σε ένα. Δεν είναι αυτό που λέμε κοσμοπολίτικο μέρος , η Μύκονος της Χαλκιδικής . Καταφέρνει , όμως , να ηρεμήσει τον ταξιδιώτη και να αποτυπώσει στο μυαλό του εικόνες που πηγάζουν από την ομορφιά που διαθέτει. Η παρέα αποτελεί σημαντικός παράγοντας στην διαμόρφωση της εικόνας του πανέμορφου μέρους. Είναι εκείνη που θα δώσει το αλατοπίπερο στις διακοπές σας. Μια ακόμα φωτογραφία , που απεικονίζει την μοναδικότητα του , ίσως σας πείσει να το επισκεφτείτε σύντομα…

Για όλους εσάς , που ακόμα διστάζετε να πάτε , επειδή ανησυχείτε μήπως οι φίλοι σας δεν θελήσουν να επισκεφτούν ένα τόσο γραφικό και ήρεμο χωριουδάκι , σας έχω την λύση. Διαβάστε ξανά και ξανά το άρθρο και δείτε μερικές φωτογραφίες. Δεν αξίζει μια επίσκεψη άραγε ; Άλλωστε , ο καλύτερος μας φίλος , φαίνεται να απολαμβάνει την ομορφιά του τοπίου. Έτσι δεν είναι Joonie ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Η πιο όμορφη και λογική (για μένα πάντα μιλάμε) απορία που θα μπορούσα να ακούσω σήμερα. Μεγάλη κουβέντα, και ας είναι μια μόνο λέξη. Ολοκλήρωση, την ακούς και καταιγίδα  λέξεων και εικόνων πλημμυρίζουν το μυαλό σου. Κάτι έφτασε στην κορυφή, κάτι ωρίμασε, κάτι έκανε τον κύκλο του.

Τα ερεθίσματα είναι μια απλή σπρωξιά, μια κινητήρια δύναμη, το έργο  εμείς το ολοκληρώνουμε όμως. Το ερέθισμα είναι σαν ένας ψίθυρος, το επακόλουθο είναι δική μας ευθύνη . Για να φτάσουμε σε σημείο να μοιραστούμε τα εύσημα με το ερέθισμα, θα πρέπει πρώτα να έχει γίνει δικό μας κομμάτι, να έχει ενσωματωθεί στην δική μας ύπαρξη, για να πούμε ότι ευθύνεται για την ολοκλήρωση του έργου.

Καθημερινά καθ΄ όλη την διάρκεια της ζωής μας λίγο πολύ όλοι κάτι μαθαίνουμε. Νιώθουμε ότι αλλάζουμε. Αυτές οι αλλαγές έρχονται ακριβώς όταν έχει ολοκληρωθεί ένα μάθημα και είμαστε έτοιμοι για το επόμενο. Τα ερεθίσματα βρίσκονται σε κάθε γωνιά, σε κάθε κουβέντα, σε κάθε εικόνα. Εμείς όμως είναι το θέμα τι θέλουμε να αποκομίσουμε ή να δούμε. Με έναν τόσο ‘’ στάνταρ’’ πλέον τρόπο ζωής πολλές φορές νιώθουμε ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο να προσθέσουμε στο ημερολόγιο της ζωής. Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι τόσο εμφανή και ότι δίνονται απλόχερα σε όλους. Δυστυχώς όμως ο καθένας πρέπει να τα πάρει μόνος, κανείς δεν μπορεί να σου ‘’φυτέψει’’ τίποτα, αν πρώτα δεν καταλάβεις ο ίδιος ότι το χρειάζεσαι ή σου ταιριάζει.

Η ολοκλήρωση είναι μεγάλη κουβέντα, και μια ζωή δεν είναι αρκετή ώστε να πούμε ότι έγινε στο 100%. Η ζωή σαν ένα πάζλ, που ανά διαστήματα βρίσκουμε και ένα κομμάτι να το κολλήσουμε, με την ελπίδα ότι θα δούμε την μεγάλη εικόνα. Που εκείνη η εικόνα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εμείς είχαμε στο μυαλό μας. Δεν υπάρχει πουθενά μια βοηθητική εικόνα όταν ξεκινάμε το χτίσιμο. Μόνο τα μάτια μας και τα αυτιά μας έχουμε σαν εργαλεία, και  αν εκείνα πέφτουν στην παγίδα ότι όλα είναι φανερά, το τελικό αποτέλεσμα μας έρχεται σαν χαστούκι από το πουθενά.

Όπως ούτε οι έννοιες του καλού και του κακού δεν μας εξυπηρετούν ιδιαίτερα στην ολοκλήρωση μας, όταν και αυτά κοινωνικά και πολιτισμικά αλλάζουν για το υποτιθέμενο συμφέρων της κοινωνίας. Το φιλτράρισμα των πληροφοριών πρέπει να γίνεται πάντα κατά των προσωπικών μας πεποιθήσεων και όχι κατά την γενική ιδέα, γιατί κανείς δεν ζει στο πετσί κανενός.

Επομένως η ολοκλήρωση είναι ατομική υπόθεση και όχι ομαδική ψυχοθεραπεία.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Φτάνει η στιγμή της αλήθειας και πρέπει να αποδεχτείς ότι ήταν δικό σου λάθος. Μέρες το αποφεύγεις αλλά …. .

Συνάπτουμε όλων των ειδών σχέσεων επειδή νιώθουμε την ανάγκη να μοιραστούμε τα συναισθήματα μας. Τα συναισθήματα από την φύση τους μπορούν να σημαίνουν οτιδήποτε. Και η βοήθεια που προσφέρουμε σε κάποιον και αυτό από συναίσθημα προκύπτει.

Αναπτύσσουμε φιλίες, γιατί νοιαζόμαστε παραπάνω για εκείνο το άτομο, από τους υπολοίπους. Όπως και με τις ερωτικές σχέσεις, για τον ίδιο λόγο. Λόγο των συναισθημάτων λοιπόν, πάντα δικαιολογούμε κάποιες συμπεριφορές.

Φαντάζομαι η πρώτη μας κίνηση όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάποιον, είναι να δικαιολογήσουμε τόσο τις δικές μας πράξεις, όσο και του άλλου.  Στην απογοήτευση της λάθος εκτίμησης της κατάστασης, τα βάζεις ακόμα περισσότερο με εσένα τον ίδιο, παρά με τον άλλον.  Έτσι σκέψη στην σκέψη, το θερμόμετρο ανεβαίνει, και νιώθεις μέσα σου κάτι να θέλει να βγει απεγνωσμένα.

Κατά βάση όλοι μας έχουμε έναν κεντρικό χαρακτήρα, που αυτόν βγάζουμε έξω στην κοινωνία. Φυσικά με τους πιο δικούς μας ανθρώπους μπορούμε να βγάλουμε και ένα υπόλοιπο κομμάτι που μπορεί να είναι είτε άσχημο, είτε όμορφο, ή ακόμη και από εκείνους να κρυφτούμε και όταν δεν το περιμένουν, να δουν την μούμια να ζωντανεύει.

Όλοι έχουμε ένα τέρας μέσα μας, που όσο και αν το δαμάζουμε, η αλήθεια πάντα βγαίνει προς τα έξω. Η ειρωνεία είναι ότι, αν και τρομακτική η λέξη τέρας, δεν πληγώνει πάντα μόνο τους έξω, μπορεί να πληγώσει μόνο εμάς τους ίδιους για να είναι οι υπόλοιποι καλά.

Φυσικά κανείς δεν είπε ότι η επαφή με εκείνο το πλάσμα γίνεται πάντα αντιληπτή, ακόμη και από εμάς τους ίδιους. Η μετάφραση του στις καθημερινές μας συμπεριφορές είναι πιο επιφανειακή γιατί δεν έχουμε χρόνο για τέτοιες αναλύσεις. Νομίζουμε ότι απλά μας ξέφυγαν κάποιες υπερβολικές κουβέντες, και όχι ότι είναι ένα κομμάτι μας.

Κάποιοι το γνωρίζουν και το κρατάνε φυλακισμένο. Κάποιοι άλλοι το απορρίπτουν ακόμα και στην σκέψη. Παρόλα αυτά όλοι έχουμε ένα μικρό ή μεγάλο τέρας μέσα μας. Εξημερωμένο ή όχι, υπάρχει, και όποτε μας βρίσκει ευάλωτους, ξεχύνεται σαν λάβα, έτοιμο να καρβουνιάσει οτιδήποτε βρίσκει στον δρόμο του.  

Σαν άνθρωποι είμαστε αρκετά ευαίσθητοι, με αποτέλεσμα ποτέ να μην γνωρίζουμε απόλυτα ποιόν θα πληγώσουμε ή θα φέρουμε σε δύσκολη θέση την ώρα που εκείνο το τέρας έχει πάρει τα ηνία και ισοπεδώνει ότι βρίσκει στον δρόμο του.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Στις μέρες μας, παρατηρειται αγένεια και αγριότητα στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Ο καθένας εκφράζεται εύκολα με αγένεια, ακόμα κι αν γνωρίζει κάποιον πολύ λίγο… Αγένεια είναι συνήθως η συμπεριφορά που παραβιάζει τους γενικούς αποδεκτούς κανόνες αρμόζουσας συπεριφοράς και μπορεί να εκδηλωθεί από ανθρώπους ανεξαρτήτως καταγωγής ή μόρφωσης. Στους δρόμους, στα λεωφορεία, στο σπίτι, στην δουλειά. Αρκετά σοβαρά είναι τα πράγματα στον εργασιακό χώρο και στο οικογενειακό περιβάλλον. Τα αίτια είναι πάρα πολλά. Οι άνθρωποι του σήμερα είναι πολύ πιο αγχωμένοι, τους απασχολεί πλήθος πραγμάτων, τα κυριότερα των οποίων είναι η κατάσταση στον τόπο τους, η κρίση, η πανδημία. Τα ψυχολογικά προβλήματα που συνεπάγονται, είναι οι πηγές της αγένειας στη συμπεριφορά.

Όταν είμαστε δέκτες της αγένειας δυστυχώς δεν μπορούμε να απευθυνθούμε πουθενά. Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι όταν το συζητήσουμε με τον περίγυρο θα ακούσουμε από τους περισσότερους τις ίδιες απαντήσεις: «έτσι είναι η ζωή, έτσι είναι οι άνθρωποι, έτσι ήταν πάντα…». Οι περισσότεροι έχουμε μάθει να ανεχόμαστε και να προσπερνάμε την αγένεια αντιμετωπίζοντας το σαν κάτι που είναι φυσιολογικό και δεδομένο. Αυτό είναι αρκετά βλαβερό γιατί με την πάροδο του χρόνου προκαλεί πάγωμα συναισθημάτων που καταγράφονται μέσα μας και κάπως έτσι γινόμαστε κι εμείς, άλλος ένας οργισμένος άνθρωπος, που θα ξεσπάσει τον θυμό του στο ποτό, στους φίλους, στην οικογένεια.  Η συνεχής τριβή με αγενή άτομα μπορεί να βλάψει την ψυχή και την σκέψη μας.

Παρακάτω αναφέρω κάποιους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να αντιμετωπίσουμε λεκτικά την προσβλητική, υποτιμητική συμπεριφορά, την τοξική στάση τον ανθρώπων απέναντί μας.

 Όταν έχουμε ανθρώπους στο περιβάλλον μας με αρνητική απέναντι μας συμπεριφορά, πρέπει να ξέρουμε ότι κάποιες φορές είμαστε συνδημιουργοί του προβλήματος. Οι άνθρωποι θα φερθούν άσχημα, θα βρίσουν, θα προσβάλουν, θα υποτιμήσουν εκεί που βρίσκουν εύφορο έδαφος. Πρέπει να κατανοήσουμε πότε ενθαρρύνουμε και επιβραβεύουμε, άθελα μας βέβαια, την κακή συμπεριφορά. Για παράδειγμα όταν δείχνουμε ολοφάνερα ότι πληγωνόμαστε, ότι υποφέρουμε τότε παραχωρούμε τη δύναμη μας σε αυτόν που μας πληγώνει, μας μειώνει. Τον κάνουμε να νιώθει ότι έχει δύναμη επάνω στο συναίσθημα μας.  Ένας τρόπος για να αντιμετωπίσουμε μια αγενή συζήτηση είναι να κοιτάξουμε τον άνθρωπο αυτόν κατάματα λέγοντας την μαγική λέξη «μάλιστα». Όταν λέμε αυτή την λέξη δείχνουμε ότι ακούμε τον άλλο, ότι είμαστε παρόντες, ότι τον παρακολουθούμε παρ’ όλο που δεν  συμφωνούμε. Να θυμόμαστε ότι το να χάσουμε την ψυχραιμία μας, να θυμώσουμε, να πληγωθούμε δείχνει ότι παίρνουμε πολύ προσωπικά όλη αυτή τη συμπεριφορά. Όταν σπεύδουμε να μπούμε σε θέση άμυνας, απολογούμαστε, προσπαθούμε να δώσουμε εξηγήσεις δίνουμε την εντύπωση στον άλλο ότι δικαιολογημένα μας κατηγορεί και μας μιλάει με αγένεια. Οπότε και να έχουμε δίκιο, δεν το υποστηρίζουμε από μια θέση αδυναμίας. Είναι προτιμότερο  να απαντήσουμε με μία ερώτηση αντί να απολογηθούμε, να δικαιολογηθούμε κλπ. Ένα παράδειγμα είναι «Μάλιστα κύριε, γιατί μου μιλάτε σε αυτό τον τόνο;» ή «τι σας κάνει αυτή τη στιγμή να μου μιλάτε με αυτό το θυμωμένο ύφος;» και μπορείτε φυσικά να φανταστείτε ένα σωρό παρόμοιες ερωτήσεις. Με αυτόν τον τρόπο «πετάμε το μπαλάκι» στον άλλο και τον βάζουμε να μιλήσει για τον εαυτό του. Να έχουμε τα αυτιά μας ανοιχτά να ακούμε για να μάθουμε τι κρύβει αυτή η συμπεριφορά. Συχνά και μόνο αυτή η ερώτηση βοηθά τον άλλο να καταλάβει ότι πρέπει να κατεβάσει τους τόνους. Επιπλέον μας δίνει τον χρόνο να εξετάσουμε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.

Οι άνθρωποι που είναι αγενείς απέναντί μας, δεν ανήκουν στην ίδια κλίμακα σημαντικότητας για εμάς, γι’ αυτό πρέπει να αξιολογουμε καλά τις καταστάσεις. Πρέπει να διαχωρίζουμε την αξία της αγένειας ενός ανθρώπου που μας είναι άγνωστος και ενός ανθρώπου από το πιο στενό μας περιβάλλον. Αλλιώς υπολογίζουμε τα λόγια των ανθρώπων για τους οποίους έχουμε εκτίμηση και αλλιώς ανθρώπους με τους οποίους έχουμε μια τυπική σχέση. Πρέπει να μάθουμε να ξεφορτώνουμε τον νου και την ψυχή μας από περιττές σκέψεις και πόνους.  Είναι ανάγκη να μιλάμε ήπια μεν ξεκάθαρα δε.

Παπαδοπούλου Αντελίνα

Κάποιες καταστάσεις παρόλο που εμείς τις διαλέγουμε, κάπου βαθιά όπου δεν φτάνει το ημερήσιο πρόγραμμα, ένα ράγισμα προκλήθηκε και απλά εμείς δεν το παίρνουμε χαμπάρι. Καλό είναι να έχουμε ανεβασμένο τον πήχη για τα δικά μας θέλω. Κακό όμως όταν μπαίνει στην μέση το πείσμα και ξεπερνάμε τα όρια της αντοχής μας.

Ναι όπως όλοι γνωρίζουμε, τα όρια είναι για να τα ξεπερνάμε. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ακόμη και τα όρια του ορίου έχουν ξεφύγει; Η υπομονή και το πείσμα είναι μεν από τα προτερήματα του ανθρώπου, με την κατάχρηση τους όμως γίνονται μειονεκτήματα. Δεν είναι έγκλημα να καθίσεις και να πάρεις μια ανάσα, να αφομοιώσεις τα δεδομένα. Έγκλημα είναι όταν παραμυθιάζεις τον εαυτό σου ότι όλα είναι εντάξει.

Υπομένουμε πολλές φορές γιατί έχουμε ανεβάσει την αξία των προσδοκιών, χωρίς να κοιταχτούμε στον καθρέπτη να ελέγξουμε αν  παραμένουμε το ίδιο άτομο με εκείνο πριν ξεκινήσαμε την διαδρομή.  Δεν κερδίζουμε μόνο. Χάνουμε κιόλας. Αυτό που χάνουμε ή κερδίζουμε όμως είναι κατά βάση κομμάτια του εαυτού μας. Κανένα από τα δύο δεν είναι κακό, γιατί και να χάσουμε κάτι που απλά πέρασε ο χρόνος του, κερδοφόρο είναι για εμάς. Όλα πρέπει να κάνουν τον κύκλο τους.

 Τελεία σε μια κατάσταση μπορούμε να βάλουμε οποιαδήποτε στιγμή. Εμείς όμως σαν όντα με ενσυναίσθηση δίνουμε παράταση, με την ελπίδα να πεθαίνει τελευταία. Τα συμπτώματα της κάθε τελειωμένης κατάστασης γίνονται πάντα αντιληπτά, η παράταση μένει παράταση όμως. Και έτσι συνεχίζουμε να τρέχουμε, και όχι επειδή η ζωή μας κυνηγάει, εμείς κυνηγάμε την ζωή, επειδή μια μέρα λες τι κάνω και που πάω.

Κανείς δεν είναι τέλειος, και δεν θα γίνει. Οι στιγμές όμως που δεν δίνουμε σημασία στις αντοχές μας, στο πως νιώθουμε, σίγουρα μας απομακρύνουν από το να φτάσουμε έστω και κοντά στην τελειότητα. Το κάθε κρακ που κάνει η ψυχή μας, για εμάς είναι μείον. Γιατί μας δείχνει πόσο ευάλωτοι είμαστε, μπροστά στο άγνωστο, που εν τέλει η ύπαρξη μας ολόκληρη είναι μια άγνωστη αλήθεια.

Με το κάθε κρακ που αφήνουμε την ψυχή και το σώμα να βιώσει, ένα αστέρι της αιώνιας ζωής μας πέφτει. Σαν απότομο χαστούκι που σου πέφτει ο καφές από το χέρι. Κάτι μετρήσιμο χάνουμε. Όπου συνήθως σε τέτοιες καταστάσεις οι συμπτώσεις παίρνουν ζωή, και η κοσμοθεωρία σου αλλάζει.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Πηγή: Ελληνική Μυθολογία, Εκδοτική Αθηνών, Οι ‘Ήρωες, τόμος 3^ος (Διασκευή).

Ο Δίας ερωτεύτηκε την όμορφη Ευρώπη. Στην απόπειρά του να την προσεγγίσει, μεταμορφώνεται σε κάτασπρος ταύρος. Η Ευρώπη σαγηνεύεται και κάθεται πάνω στη ράχη του. Ο Δίας έπεσε στη θάλασσα, ώστε να μην προλάβει εκείνη να κατεβεί. Από τη Φοινίκη κολύμπησε ως την Κρήτη, φτάνοντας ως την Γόρτυνα. Εκεί, της φανερώθηκε.

Κατά την ελληνική μυθολογία, η Ευρώπη απέκτησε τρία τουλάχιστον παιδιά με τον Δία: τον βασιλιά Μίνωα, τον Ραδάμανθυ και τον Σαρπηδόνα.

Αξίζει να σημειωθεί πως στην Γόρτυνα οι κάτοικοι λάτρευαν έναν ιερό πλάτανο, όπου και θυσίαζαν. Ο Δίας χάρισε στην Ευρώπη τρία δώρα, έναν άγρυπνο μεταλλικό γίγαντα-φύλακα που αργότερα προστάτευε την Κρήτη από κάθε επιδρομή, τον Τάλω, ένα όπλο που δεν αστοχούσε ποτέ και ένα κυνηγόσκυλο που δεν έχανε ποτέ το θήραμά του.

Στην συνέχεια, ο Δίας αποκατέστησε την Ευρώπη παντρεύοντάς τη με τον Αστερίωνα, βασιλιά της Κρήτης, γιο του Τεκτάμου. Μετά τον θάνατό της, η Ευρώπη τιμήθηκε ως θεά με το όνομα Ελλωτίς και ο ταύρος απαθανατίστηκε ως ο ομώνυμος αστερισμός.

Στην ομώνυμη γιορτή, τα «Ελλώτια», περιφέρονται τα οστά της Ευρώπης στολισμένα με μύρτους

Ησίοδος, Αισχύλος, Σιμωνίδης, Βακχυλίδης

Συμφέρη Αικατερίνη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ