Η παλαιότερη ερμηνεία του φαινομένου της ηγεσίας είναι η «γενετική θεώρησις». Αυτό υποδηλώνει τη πίστη ότι η ηγετική ικανότητα είναι κληρονομική. Η πεποίθηση αυτή διατηρήθηκε αρκετά χρόνια, επειδή προσέφερε μία άμεση ερμηνεία στην καταγωγή της ηγεσίας, βέβαια, κατέρρευσε με την απαρχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Βάσει χαρακτηριστικών θεώρηση της ηγεσίας Οι πρώτες μελέτες στηρίχτηκαν στην απόπειρα εντοπισμού των χαρακτηριστικών ενός ηγέτη – φυσικών πνευματικών, ψυχικών – δηλαδή χαρακτήρα και ικανοτήτων. Όλοι οι ηγέτες δεν έχουν όλα τα χαρακτηριστικά και όσοι δεν είναι ηγέτες, μπορεί να έχουν τα περισσότερα ή όλα.
Έχει εντοπισθεί συσχετισμός μεταξύ ορισμένων χαρακτηριστικών και της αποτελεσματικότητας της ηγεσίας.
Αρχές Ηγεσίας Έχουν υπάρξει πολλές διατυπώσεις αρχών ηγεσίας, στις περισσότερες περιπτώσεις κυριαρχεί ο υποκειμενισμός και η σύγχυση μεταξύ των εννοιών «αρχή» «χαρακτηριστικό», «καθήκον».
α. «Αρχή της διευθύνσεως και ηγεσίας προς επίτευξη αντικειμενικών σκοπών»: η συμβολή των υφισταμένων, σε ποσότητα και ποιότητα, γίνεται τόσο μεγαλύτερη, όσο καλύτερη είναι η
β. «Αρχή της αρμονίας των αντικειμενικών σκοπών»: όσο αποτελεσματικότερη είναι η άσκηση της ηγεσίας, τόσο καλύτερα συνειδητοποιούν τα άτομα ότι οι προσωπικοί τους στόχοι εναρμονίζονται με τους αντικειμενικούς σκοπούς της οργανώσεως.
γ. «Αρχή της ενότητας των εντολών»: όσο πληρέστερη σχέση αναφοράς έχει ένα άτομο προς ένα ανώτερο, τόσο μικρότερο είναι το πρόβλημα των συγκρούσεων και μεγαλύτερο το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης για το αποτέλεσμα.
δ. «Αρχή της υποκινήσεως»: οι άνθρωποι έχουν την τάση να ακολουθούν εκείνους που θεωρούν ως μέσο για την ικανοποίηση των προσωπικών τους στόχων, όσο περισσότερο κατανοούν τα διοικητικά στελέχη τι υποκινεί τους υφισταμένους τους και πως λειτουργούν αυτές οι υποκινήσεις, και όσο περισσότερο εφαρμόζουν όσα κατενόησαν κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, τόσο αποτελεσματικότεροι ηγέτες είναι.
ε. «Αρχή της άμεσης εποπτείας»: όσο αμεσότερη είναι η προσωπική επαφή με τους υφισταμένους, τόσο αποτελεσματικότερη είναι η διεύθυνση και ηγεσία.
Καλλιέργεια της Ηγετικής Ικανότητας
Οι πρώτες μελέτες της ηγεσίας βασίσθηκαν σε μία απόπειρα να εντοπισθούν τα χαρακτηριστικά που κατείχαν πράγματι οι ηγέτες. Η πρώτιστη θεωρία, που χρονολογείται από τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους, είναι ότι οι ηγέτες γεννιούνται, δεν γίνονται. Λόγω της ανόδου της επιρροής της ψυχολογίας, όμως, έχασε έδαφος.
Από την άλλη, το «χάρισμα», η κληρονομική καταβολή, χωρίς καλλιέργεια δεν αποδίδει. Το εκ καταβολής «μικρότερο χάρισμα», με συστηματική καλλιέργεια, βελτιώνεται σημαντικά. Στην προσπάθεια βελτιώσεως συμβάλλουν: η αυτογνωσία, η ενημέρωση, η διανοητική ταύτιση, η αντικειμενικότητα.
Ο φόβος της αποτυχίας είναι ένα συναίσθημα που όλοι οι άνθρωποι (σχεδόν) έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με αυτόν. Δυστυχώς, ο φόβος αυτός μας αποτρέπει από το να κάνουμε πράξη αυτό που πραγματικά επιθυμούμε με το σκεπτικό ότι η ιδέα μας δεν μπορεί να γίνει εφικτή.
Ο τρόπος για να ξεπεράσουμε το φόβο της αποτυχίας είναι να αντιμετωπίσουμε αυτόν τον φόβο χωρίς περιστροφές αλλά συνειδητά, αλλάζοντας στάση απέναντι στον εαυτό μας. Το ιδανικό θα ήταν να σταματήσουμε να περιμένουμε να συμβεί το χειρότερο αλλά να αρχίσουμε να σκέφτομαστε θετικά και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε γι’ αυτό.
Όμως, οι σκέψεις τρέχουν ασταμάτητα στο μυαλό μας και πραγματικά, τόσο ο φόβος της αποτυχίας όσο και η επιθυμία μας για μια πιθανή επιτυχία, δεν είναι κάτι άλλο πέρα από σκέψεις καθώς το καλό και το κακό, διαρκώς είναι στο μυαλό μας.
«Το να τολμάς είναι σαν να χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου για μια μόνο στιγμή. Το να μην τολμάς είναι ταυτόσημο με το να χάνεις τον ίδιο σου τον εαυτό» (Søren Kierkegaard)
Ο φόβος της αποτυχίας μπορεί να μας επηρεάσει με διάφορους τρόπους, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι πάντα εύκολο να αναγνωριστεί. Μπορούμε να το βιώσουμε, λοιπόν, με τους εξής τρόπους:
Πιστεύοντας ότι δεν έχουμε τις δεξιότητες ή τις γνώσεις για να πετύχουμε κάτι.
Αναβάλλοντας κάτι στο βαθμό που να επηρεάζεται η απόδοση ή η ικανότητα μας για να το ολοκληρώσουμε εγκαίρως.
Λέγοντας στους άλλους ότι πιθανότατα θα αποτύχουμε, ώστε οι προσδοκίες να παραμείνουν χαμηλές.
Υποτιμώντας τις ικανότητές μας για να αποφύγουμε το να αισθανθούμε απογοητευμένοι στη συνέχεια.
Ανησυχώντας ότι οι ατέλειες μας και οι αδυναμίες μας θα κάνουν τους άλλους να σκεφτούν αρνητικά για εμάς.
Ανησυχώντας ότι θα απογοητεύσουμε τους άλλους εάν αποτύχουμε.
Παράλληλα, κάποιοι λόγοι που ενισχύουν τον φόβο της αποτυχίας είναι οι ακόλουθοι:
Η ανατροφή από τους γονείς μας, δηλαδή η σκληρή κριτική στα παιδιά έχει ως αποτέλεσμα αρκετές φορές να ορίζουν κανόνες οι οποίοι έχουν ως βάση τον φόβο.
Η τελειομανία.
Η ανασφάλεια.
Βέβαια, υπάρχουν ορισμένες τεχνικές που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να μειώσουμε τα συναισθήματα του φόβου για αποτυχία. Συγκεκριμένα:
Εντοπίζουμε την πηγή του φόβου.
Βάζουμε στόχους.
Εστιάζουμε στα πράγματα που μπορούμε να ελέγξουμε.
Βρίσκουμε εναλλακτικό σχέδιο.
Επαναπροσδιορίζουμε την αποτυχία.
Ας μην ξεχνάμε, όμως, πως η επιτυχία έρχεται συχνά μέσω μιας σειράς προοδευτικών αποτυχιών που οδηγούν σε νέες πληροφορίες, δεξιότητες και στρατηγικές.
«Ο άνθρωπος ποτέ δεν γνωρίζει τι μπορεί να καταφέρει, πριν το προσπαθήσει» (Charles Dickens)
Ουσιαστικό, δομικό στοιχείο του λόγου που αρθρώνεται ως σύστημα.
Καθορισμένο αντικείμενο που μπορεί να μελετηθεί, καθώς αποτυπώνεται υλικά.
Ομιλία (parole)
Ατομική χρήση της γλώσσας, «ατομική πράξη θέλησης και νοημοσύνης».
Συγκυριακό, συμπτωματικό στοιχείο του λόγου.
Δε συστηματοποιείται ώστε να μπορεί να μελετηθεί εύκολα.
Χαρακτηριστικά της γλώσσας
Είναι το κοινωνικό μέρος του λόγου, που δεν μπορεί από μόνο του ούτε να το δημιουργήσει, ούτε να το τροποποιήσει». Σύμφωνα με τον Saussure αποτελεί μια κοινωνική και ιστορική σύμβαση που δεσμεύει όλους τους ανθρώπους.
Η γλώσσα μπορεί να μελετηθεί σε διάκριση από την ομιλία. Για παράδειγμα, μη «νεκρή» γλώσσα, μπορεί να μελετηθεί. Επιπλέον, είναι ένα ομοιογενές σύστημα σημείων σε αντίθεση με την ομιλία που είναι ετερογενής. Ωστόσο, οι δύο διαπλέκονται διαρκώς. Αν και αποτελεί «αφηρημένο» σύστημα, καθίσταται συγκεκριμένη και «χειροπιαστή», δηλαδή αποτυπώνεται υλικά και παγιώνεται μέσω της γραφής.
Η δομή της γλώσσας
Βασικές μονάδες/στοιχεία από τα οποία απαρτίζεται η δομή της γλώσσας είναι τα σημεία: κάθε σημείο αποτελεί ένωση μιας ιδέας (σημαινόμενο) και μιας ακουστικής εικόνας (σημαίνον), καθώς και ένωση της μορφής μιας λέξης και του περιεχομένου της. Η δομή αποτελεί σύστημα σχέσεων μεταξύ σημείων.
Οι περισσότεροι έχουμε καταγωγή από χωριό. Η χώρα μας είναι γεμάτη από χωριά, μικρά και μεγάλα είτε ορεινά είτε πεδινά είτε χωριά στα υπέροχα νησιά μας. Πολλοί το αναφέρουν σαν καταγωγή , μπορεί να πηγαίνουν συνέχεια η να μην έχουν πάει και ποτέ. Κάποιοι έχουν συνδέσει γιορτές και καλοκαίρια με τα υπέροχα χωριά. Είμαστε και άλλοι που μεγαλώσαμε σε χωριό και το λατρεύουμε!
Να μεγαλώνεις σε ένα χωριό έχει δυσκολίες και ευκολίες που μαθαίνεις να ζεις μ αυτές και να προσαρμόζεσαι. Μεγαλώνεις μες το πράσινο, τα ζώα και τα λουλούδια. Ανοίγεις απλά το παράθυρο , παίρνεις καθαρό αέρα και αγναντεύεις τον καταγάλανο ουρανό. Αγναντεύεις βουνό και αν είσαι από τους τυχερούς σε λίγα λεπτά ακούς και τα κύματα της θάλασσας. Οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί και τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα πιο ήρεμο και υγιές περιβάλλον. Τα περισσότερα επαγγέλματα είναι γύρω από τη φύση όπως αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι και οινοποιοί. Εκμεταλλεύονται τα πλούσια αγαθά της φύσης και βιοπορίζονται παρά τις δυσκολίες.
Η ζωή στο χωριό έχει και τις δύσκολες στιγμές της. Πολλές φορές δεν υπάρχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και πρέπει να διακομιστούν οι ασθενείς σε νοσοκομεία κοντινών πόλεων ή της πρωτεύουσας. Οι δραστηριότητες για χόμπι ενδέχεται να είναι περιορισμένες και να μην ικανοποιούνται όλα τα γούστα των παιδιών. Δεν υπάρχουν όμως αρκετές επιλογές για ψυχαγωγία όπως θέατρο, σινεμά, μπουζούκια. Οι νέοι όμως που σιγά σιγά επιστρέψουν στον τόπο τους μπορούν να αλλάξουν το σκηνικό.
Στα χωριά μεγάλοι και μικροί μεγαλώνουμε στην πλατεία. «Παιδιά της πιάτσας» θα ακούσεις να μας φωνάζουν χωρίς άδικο. Μαθαίνεις να είσαι κοινωνικός σε μια κλειστή κοινωνία αφού τους ξέρεις όλους. Θα πιεις μαζί τους τσίπουρα, ούζα, κρασάκι μα και ρακομελάκι με τον απαραίτητο μεζέ που θα το συνοδεύσει και θα είστε όλοι μαζί μια παρέα. Θα γνωρίσεις τις μορφές του τόπου, μεγαλύτερης ηλικίας, αρσενικά παλιάς κοπής για να ακούσεις ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή. Θα μάθεις από τις γιαγιάδες πως το πιο νόστιμο φαγητό γίνεται στη φωτιά πάνω στα ξύλα, πώς να ανοίγεις φύλο για πίτα και πώς να φτιάχνεις ελιές για να μην λείπουν από το σπίτι σου.
Στο χωριό σε ενώνουν τα πανηγύρια. Στη γιορτή του πολιούχου του χωριού, γιορτές στα ξωκλήσια μα και το κεντρικό πανηγύρι κατά τους θερινούς μήνες στην πλατεία του χωριού. Η μουσική από τοπική ορχήστρα με κλαρίνο, μπουζούκι και βιολιά θα σε ξεσηκώσει στους ρυθμούς της. Όλοι μαζί με συνοδεία ποτού και φαγητού γίνονται μια παρέα μέχρι ο ήλιος να ξημερώσει και η βραδιά να μείνει αξέχαστη!
Να μεγαλώνεις σε ένα χωριό θα σε δένει πάντα με ανθρώπους που έχετε καταγωγή από τα ίδια μέρη και σας ενώνουν κοινά βιώματα. Αλλά και με φίλους που τους περιμένεις κάθε καλοκαίρι να έρθουν με αγωνία για να βρεθείτε! Είναι απόφαση ζωής να μείνεις σε ένα τόπο και να βοηθήσεις στην εξέλιξη του. Μπορεί να βρεις άλλωστε και την ισορροπία που ζητάς μέσα σου.
Μια ξενάγηση στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.
Η ώρα ήταν κάπως περασμένη για όσους απολαμβάνουν να παίρνουν τη siesta τους το απόγευμα και ήδη το μυαλό μου ήταν απασχολημένο με την ιδέα μιας βραδινής βόλτας στη -νοτισμένη από τη βροχή- Αθήνα. Τα προγνωστικά μου δεν είχαν πέσει μέσα, αλλά ο κλήρος μου επεφύλαξε μια υπέροχη έκπληξη.. Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ήταν προ των πυλών και εγώ οπλισμένη με ασίγαστη όρεξη βάδιζα προς τις πύλες.
Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές μέχρι τώρα, κόσμος και κοσμάκης μου είχε πλέξει το εγκώμιο του Ιδρύματος , δείχνοντας με περισσό πάθος το πρωτοφανές σοκ στο άκουσμα, ότι δεν το έχω επισκεφθεί ακόμη. Πράγμα λίγο τραβηγμένο, αν σκεφθεί κανείς ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που, το Πάρκο του Γιάννη Τρίτση -την πέρλα της Δυτική Αττικής- ,το έχουν δει μόνο σε φωτογραφία. Ε, ναι λοιπόν, δηλώνω ένοχη κύριοι δικαστές, αξιότιμο ακροατήριο! Παρόλο που η νύφη του λεκανοπεδίου με φιλοξενεί στα λημέρια της καιρό, εντούτοις ποτέ δεν επεδίωξα να επισκεφθώ το χώρο του Ιδρύματος, γεγονός-ομολογουμένως-ατυχές.
Ξεκίνησα, λοιπόν, με αρκετή λαχτάρα –αν και η νύχτα είχε ήδη κάνει την εμφάνισή της στη σκηνή του αθηναϊκού ουρανού- να δω επιτέλους από κοντά, ένα από τα σύγχρονα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα της πόλης. Έφτασα λίγο αργά , όπως προανέφερα, κι έτσι αυτό με εμπόδισε σίγουρα να απολαύσω στο μέγιστο των αισθήσεών μου το θέαμα. Το πιο σίγουρο όμως είναι ότι, μια γενναιόδωρη γεύση μπορώ να σας την προσφέρω.
Μπήκα από την είσοδο του κολυμβητηρίου, η οποία οδηγεί μέσω διακλαδώσεων του οδοστρώματος, στην Κεντρική Βιβλιοθήκη , στο πελώριο κανάλι, στο πλούσιο πάρκο του Ιδρύματος και στον εκθαμβωτικό Φάρο. Περπατώντας με σχετικά αργό βήμα άρχισα την εξερεύνησή μου, προχωρώντας προς την καρδιά του πάρκου. Θάμνοι, αειθαλή δέντρα, πόες, πολύκλαδα φυτά όπως, λεβάντα, δεντρολίβανο κ.α. στόλιζαν περιμετρικά τα πλατιά σοκάκια του πάρκου, που αγκάλιαζαν κυκλικά το Κανάλι , όπως και όλες τις κτιριακές εγκαταστάσεις του Ιδρύματος. Το χωμάτινο έδαφος και η αίσθηση της αφής των μικρών μαλακών κι ευωδιαστών φύλλων των φυτών, σε έκαναν να αισθανθείς πάλι παιδί και να πάρεις την πιο καθάρια σου ανάσα, αγναντεύοντας από μακριά, από τη μία το Σαρωνικό και την από την άλλη, την Ακρόπολη.
Λίγο πιο κάτω, περπατώντας παρέα με το κατοικίδιό μου, το οποίο απολάμβανε κι εκείνο την ωραία του βόλτα ανάμεσα στο πράσινο δασάκι βρέθηκα απέναντι ενός Καναλιού, το οποίο εκτεινόταν σε μεγάλο μήκος και που στο πλάι του υπήρχε ένα μικρό αλλά όμορφο παγοδρόμιο.(Για όσους τολμάτε να ρισκάρετε και να έρθετε αντιμέτωποι με μια καινούργια εμπειρία, μπορείτε να κάνετε ένα γύρο με τα παγοπέδιλα, -καθώς η είσοδος είναι δωρεάν- αλλά κανείς δεν μπορεί να σας εγγυηθεί την έκβαση αυτού του τολμήματος). Για παράδειγμα, στην περίπτωσή μου, επρόκειτο για μια τραγελαφική πανωλεθρία!! Παρόλα αυτά , αξίζει να δοκιμάσετε τον εαυτό σας!!
Συνεχίζοντας τη βόλτα μου πλάι στο πελώριο Κανάλι, μετά χαράς μου συνάντησα τα Συντριβάνια -χορευτές! Τί θέλω να πω; Έχετε δει ξανά συντριβάνια να χορεύουν; Εγώ μέχρι χθες δεν είχα δει ποτέ μου! Πανύψηλα, χρωματιστά συντριβάνια κουνιόντουσαν στου ρυθμούς κλασικής και σύγχρονης μουσικής, παρασύροντας μαζί τους κάθε φιλοξενούμενο οδοιπόρο. Κι όλα αυτά, με ένα αίσθημα πρόσφορης αγαλλίασης, ασφάλειας και περηφάνειας που νιώθει κάποιος, όταν ανασηκώνοντας το βλέμμα του αντικρίζει τις μεγαλειώδεις εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Θα έλεγε κανείς, ότι ήταν δυνατό να μυρίσει τη μυρωδιά από το μοσχοβολιστό χαρτί των εκατομμύριων βιβλίων που στέκονταν αγέρωχα στα ράφια τους και να ταξιδέψει σε όλα τα μήκη και πλάτη και σε όλες τις χρονικές βαθμίδες αυτού του κόσμου.
Η δροσιά που άφηνε το νερό που πάφλαζε στο τσιμέντο από τους χορούς, σε συνδυασμό με το τρυφερό χάδι των βιβλίων στα μάτια και το μελωδικό θρόϊσμα στα αυτιά -από τις νοητές πεπαιγμένες και μη- οπερέτες ,σε έκαναν να πιστέψεις-έστω και για λίγο- στα επίγεια θαύματα… Σε έκαναν να πιστέψεις, έστω και μια στιγμή, ότι ανεβαίνοντας τα σκαλιά διαμέσου των ιερών αυτών Συμπληγάδων, της βιβλιοθήκης και της λυρική σκηνής, θα οδηγηθείς με βεβαιότητα στον Παράδεισο ή σε ένα χώρο όπου, αισθητική , αρμονία και γνώση συνυπάρχουν δημιουργώντας μια πραγματικότητα, σχεδόν υπαρκτή.
Σε λίγη ώρα, ανηφορίζοντας και γεμάτη προσδοκίες από τις προηγούμενες εικόνες,το θέαμα που απλώθηκε μπροστά μου ήταν κάτι το μοναδικό! Ένας εξέχων τσιμεντένιος και επίπεδος θόλος δέσποζε καταμεσής του καταπράσινου πάρκου. Ήταν ο Φάρος! Ένας ενεργειακός φάρος, όπου φάνταζε σαν ένα φιλόξενο διαστημόπλοιο στη μέση του πουθενά. Γυάλινα παράθυρα που αντίκριζαν σχεδόν όλη την Αθήνα κυκλικά, σε άφηνα άναυδο από την εκπάγλου κομψότητας πόλη του Θησέα! Μπορούσε κανείς να μαγευτεί από την ακριβή θέα του αττικού τοπίου , πλέοντας με τη σκέψη του πάνω στα κύματα του Σαρωνικού Κόλπου και να φτάσει μέχρι την Αίγινα, τη Σαλαμίνα ή αντιστρόφως να αναρριχηθεί στους ιερούς βράχους του Λυκαβηττού και να φτάσει έως την Ακρόπολη! Με τα ειδικά κιάλια που υπήρχαν διάσπαρτα σε κάθε γωνιά του Φάρου, όλα ήταν δυνατά!
Μαγεμένη από το συνονθύλευμα εικόνων, οσμών και συναισθημάτων άρχισα να κατηφορίζω μέχρι που έφτασα στο σημείο έναρξης της διαδρομής. Τίποτα, όμως, δεν είχε ακόμη τελειώσει γιατί λίγο πιο κάτω άρτος και θεάματα περίμεναν την είσοδό μου για να ξεπροβάλλουν! Επιδαπέδια σκάκια, αθλητικές εγκαταστάσεις για μικρά αλλά και μεγάλα παιδιά, τεχνητά μουσικά όργανα καθώς και ένα αυτοσχέδιο γιγαντιαίο ασύρματο τηλέφωνο έμελλαν να με ξαφνιάσουν ευχάριστα!
Πέρασαν τρεις ώρες μες στο πάρκο και ειλικρινά, θα έπαιρνα όρκο ότι για μένα, ο χρόνος σταμάτησε εκεί, στο τρίγωνο του πολιτισμού ή στο τρίγωνο των Βερμούδων για κάθε αφιλότεχνο. Η ώρα έτρεξε πάνω μου όπως έτρεχε το νερό από τα συντριβάνια και ξαναέτρεχε χορεύοντας! Είχα χρησιμοποιήσει ήδη τη χρονομηχανή του μυαλού μου και η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να κατέβω με τίποτα! Ήθελα να συνεχιστεί λίγο ακόμη αυτή η ξενάγηση, αυτό το ταξίδι στο χωροχρόνο του πάρκου!
Βλέποντας την πόρτα της εξόδου, όμως, ήξερα πως έπρεπε να πατήσω το κουμπί και να κατέβω, όχι όμως μόνη αυτή τη φορά. Ήξερα ότι μαζί μου θα κουβαλάω για πάντα αυτές τις νοητές αποσκευές, τις οποίες θα χρησιμοποιώ κάθε φορά που θέλω να μυηθώ στον κόσμο του πολιτισμού, της τέχνης και της γνώσης! Όστις πιστός, προσελθέτω!
90ο Ράλι Μόντε Κάρλο: Ένα ράλι με τη ιδιαίτερη σημασία του
Το 4ήμερο 20 – 23 Ιανουαρίου διεξήχθη το πρώτο ράλι της χρόνιας, το οποίο παραδοσιακά εδώ και πολλά χρόνια είναι το Ράλι Μόντε Κάρλο. Το εν λόγω ράλι ήταν το 90ο της ιστορίας (από το 1911), ενώ συμπεριλήφθηκε για 46η φορά στο καλεντάρι του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι (από το 1973). Από αυτό το ράλι θα έχουμε να κρατήσουμε κάποια σημαντικά πράγματα.
Η επίσημη έναρξη της υβριδικής εποχής των ράλι
Από το 1973 που διεξάγεται το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι (ή αλλιώς WRC), έχουμε δει κατηγορίες αυτοκινήτων όπως η Group 4 (1975 – 1979), η Group B (1980 – 1986), η Group A (1987 – 1997), αλλά και η WRC (1997 – 2021), όπου η τελευταία κατηγορία είχε και κάποιες αλλαγές χαρακτηριστικών στα αυτοκίνητα (το 2011, και το 2017). Από το 2022, και με την απόφαση της FIA, τα αυτοκίνητα ράλι έπρεπε να περάσουν στην υβριδική εποχή, για ακόμη μεγαλύτερη προστασία προς το περιβάλλον. Οπότε δημιουργήθηκε η κατηγορία Rally 1, η οποία δεν διαφέρει αρκετά από τη προηγούμενη κατηγορία. Απλά τα αυτοκίνητα διαθέτουν υβριδικό σύστημα κίνησης, το οποίο αποτελείται από τον 1.6 turbo βενζίνης και ηλεκτρικό μοτέρ 136 ίππων, με την συνδυαστική ισχύ να ξεπερνά τους 500 ίππους και την ροπή τα 500 Nm. Η μπαταρία χωρητικότητας 3,9 kWh θα φορτίζεται εν κινήσει κατά το φρενάρισμα, αλλά και στο service park. Παράλληλα καταναλώνουν βιοκαύσιμο, περιορίζοντας περαιτέρω το αποτύπωμά τους στο περιβάλλον.
Η τιτανομαχία των 2 Sebastien
Οι 2 Γάλλοι οδηγοί, έχουν αφήσει αναμφίβολα το μεγαλύτερο στίγμα στην ιστορία του WRC, καθώς αμφότεροι έχουν αρκετά πρωταθλήματα στις τροπαιοθήκες τους. Από τη μία ο Sebastien Loeb με 9 πρωταθλήματα (όλα με τη Citroen), και από την άλλη ο Sebastien Ogier με 8 πρωταθλήματα (4 με VW, 2 με M – Sport Ford, και 2 με Toyota). Μπορεί πλέον να μην έχουν πλήρη εμπλοκή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι, και να έχουν επιλεκτικό πρόγραμμα ράλι, αλλά δεν γινόταν να λείψουν από τη νέα γενιά των αυτοκινήτων, πόσο μάλλον στην έναρξη. Οι 2 τους στο Ράλι Μόντε Κάρλο έχουν δώσει απίστευτη μάχη από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο χιλιόμετρο.
Η ηλικία είναι ένας απλός αριθμός
Η τιτανομαχία των Sebastien έβγαλε νικητή τον Sebastien Loeb, ο οποίος πανηγύρισε την 80ή νίκη της καριέρας του. Δεν ήταν όμως μια απλή 80ή νίκη του, καθώς αυτή η νίκη του έχει πολύ μεγάλη αξία. Μ’ αυτή τη νίκη, ο Sebastien Loeb έγινε ο γηραιότερος νικητής σε ράλι σε ηλικία 47 ετών και 331 ημερών, ξεπερνώντας τον θρυλικό Björn Waldegård που κέρδισε το Ράλι Σαφάρι το 1990 σε ηλικία 46 ετών και 155 ημερών. Επίσης ήταν η πρώτη νίκη με άλλο αυτοκίνητο και συγκεκριμένα με τη Ford, καθώς τις προηγούμενες 79 νίκες τις κατέκτησε με τη Citroen. Επίσης ήταν και η πρώτη νίκη με νέο συνοδηγό την Isabelle Galmiche, ενώ τις προηγούμενες τις κατέκτησε με τον Daniel Elena. Αν αναλογιστούμε και τη τελευταία του νίκη που ήταν το 2018 στο Ράλι της Καταλονίας, την τελευταία συμμετοχή του που ήταν το 2020 στο Ράλι της Τουρκίας, αλλά και τις ελάχιστες δοκιμές του λόγω του βεβαρημένου προγράμματος που είχε με το Ράλι Ντακάρ, αυτή η νίκη αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία. Έδειξε ότι οι νίκες που κατέκτησε μέχρι τώρα στη καριέρα του, είναι μια τέχνη που δεν καταλαβαίνει ηλικίες.
Ποιος θα είναι ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής για το 2022;
Μετά από την ανακοίνωση του Sebastien Ogier ότι θα αποχωρήσει από τη πλήρη εμπλοκή μετά από το 2021, και να συμμετείχει σε επιλεγμένα ράλι, έχουν γεννηθεί αρκετά ερωτήματα για το ποιος θα είναι ο νέος Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Πολλοί θεωρούν ως μεγάλα φαβορί τον Elfyn Evans και τον Thierry Neuville, και λόγω της ταχύτητας που διαθέτουν, αλλά και το γεγονός ότι έχουν τερματίσει πολύ ψηλά τα τελευταία χρόνια. Επίσης ως φαβορί λογίζεται και ο Ott Tänak που στέφθηκε πρωταθλητής το 2019. Ενώ επίσης ως υποψήφιοι διεκδικητές θα πρέπει να λογίζονται και ο Kalle Rovanperä, αλλά και ο Craig Breen. Βάσει ιστορικού αποτελεσμάτων του Ράλι Μόντε Κάρλο, αλλά και του ιστορικού διαφόρων άλλων αποτελεσμάτων, οι περισσότερες ενδείξεις δείχνουν τον τελευταίο ως το πιο πιθανό Παγκόσμιο Πρωταθλητή. Ωστόσο ας δούμε πως θα κυλήσει η συνέχεια!!!
Η σύγχρονη επιστημονική έρευνα συνηγορεί ΥΠΕΡ του θεμελιώδους ρόλου της μουσικής αγωγής στην εκπαίδευση, καθώς υποστηρίζει την καθολικότητα της ικανότητας του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται, να εκτελεί και να δημιουργεί μουσική.
Ενυπάρχει η μουσική νοημοσύνη, που είναι εξίσου σημαντική όσο η γλωσσική νοημοσύνη.
Gardner, 1993.
Πλήθος ερευνητών της μουσικής παιδείας εστίασε στη διασύνδεση μουσικής και κίνησης. Από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα οι ιδέες των μουσικοπαιδαγωγών Dalcroze και Orff, έθεσαν την κίνηση στο επίκεντρο της μουσικής αγωγής, καθώς υποστήριξαν ότι η μουσική αντίληψη οξύνεται με το συσχετισμό μουσικής και κίνησης. Στη συνέχεια, μελέτες από το χώρο της εθνομουσικολογίας ανέδειξαν ότι μουσική και χορός είναι στοιχεία αδιαχώριστα στη μουσική όλων των λαών.
Επισημαίνοντας τη σημασία της κιναισθητικής εμπειρίας στα πρώτα στάδια της νοητικής ανάπτυξης, οι θεωρίες της ψυχολογίας για τη γνωστική ανάπτυξη του παιδιού των Piaget και Bruner ανέδειξαν περαιτέρω τη σημασία της κίνησης ως μέσου αναπαράστασης των μουσικών εννοιών. Με βάση τις ανωτέρω θεωρίες μουσικοπαιδαγωγοί διερεύνησαν τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας αναπαριστούν μέσω κίνησης διάφορα χαρακτηριστικά της μουσικής.
Επιπρόσθετα, εκτός από την αναπαράσταση της μουσικής εμπειρίας μέσω της κίνησης, από τη δεκαετία του 1980 πολλοί ερευνητές έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στην έρευνα των αυθόρμητων εικονικών αναπαραστάσεων της μουσικής από τα παιδιά, δηλαδή αναπαραστάσεις που κάνουν τα παιδιά ακούγοντας μουσικά κομμάτια με ζωγραφιές, εικόνες, σχέδια ή τρισδιάστατες απεικονίσεις.
Τα εμπειρικά δεδομένα πολλών ερευνών επιβεβαιώνουν τη θετική επίδραση της μουσικής αγωγής στην ανάπτυξη γνωστικών ικανοτήτων, στην καλλιέργεια κριτικής σκέψης, στην κοινωνικοποίηση και στη συναισθηματική προσαρμογή, τόσο στα πλαίσια της γενικής όσο και στα πλαίσια της ειδικής εκπαίδευσης.
Στη σχολική μουσική εκπαίδευση, τα επίπεδα μάθησης-διδασκαλίας είναι τα εξής: 1ο επίπεδο: ο μαθητής γνωρίζει και μαθαίνει να ελέγχει ακουστικά τα υλικά με τα οποία δημιουργείται η μουσική (ηχοχρώματα, γνωρίσματα του ήχου, τεχνικές παιξίματος σε διάφορα όργανα). 2ο επίπεδο: ο μαθητής γνωρίζει και ελέγχει την έκφραση (ατμόσφαιρα των μουσικών έργων, μουσικότητα, κίνηση ανάλογα με τις μουσικές φράσεις). 3ο επίπεδο: ο μαθητής προσεγγίζει τη δομή των μουσικών έργων (επανάληψη, αντίθεση, μίμηση, παραλλαγή, γέφυρες). 4ο επίπεδο: ο μαθητής μαθαίνει να εκτιμά τη μουσική ως φορέα πολιτισμικών αξιών και αποκτά αυτονομία και ανεξάρτητη σκέψη σχετικά με τη μουσική.
Σε κάθε περίπτωση, δεν αρκεί να κατακτηθούν τα 4 επίπεδα αλλά πρέπει να ανατροφοδοτούνται συνεχώς και οι μουσικοί να κινούνται σε όλα τα επίπεδα ανεξαρτήτως του επιπέδου που έχουν φτάσει.
Από τα άνωθεν προκύπτει ότι η διδασκαλία της δεν είναι μια ευθύγραμμη πορεία με διακριτά ιεραρχικά στάδια, αλλά μια συνεχής αναζήτηση της αισθητικής εμπειρίας που πρέπει πρώτιστα να στοχεύει στη συναισθηματική και αισθητική διέγερση των παιδιών.
Ψάχνοντας αποσπασμένα κομμάτια από το παρελθόν στην αρχή της νέας χρονιάς ευκαιρία ζωής η καταδικασμένη ψυχή ?
Σε κάθε αρχή ο άνθρωπος πιστεύει και πολύ λογικό ότι όλα θα είναι πολύ διαφορετικά από όσα είχε μέχρι τώρα. Ωστόσο, κάθε αρχη προυποθετει διαφορετικη προσεγγιση των πραγματων. Πως μπορει κατι να αλλαξει όταν η μεθοδος εξακολουθει να είναι ιδια? Πως μπορει κανεις να περιμενει αλλαγη όταν ο ιδιος δεν εχει αλλάξει ?
Ο χρονος αλλαζει, αλλα αλλαζουμε κι εμεις μαζι του?
Μαθήματα ζωής υπάρχουν καθημερινά. Κάνουμε όμως εμείς κάτι για να μάθουμε από αυτά η προσπερνάμε όλα όπως και πριν?
Η εξεληξη απαιτει αλλαγη. Ωστόσο, εμεις μπορουμε να αλλαξουμε στοιχεια τα οποια εχουμε συνειδοποιηθει. Το αυριο το περιμενουμε με παθος και νοσταλγουμε για χτες.
Η συνειδηση θέλει δουλειά. Μπορεί να την κανουν ολοι ?!
Η ζωη είναι μικρη και μεγαλη.
Σκεψου το σημερα με τα ματια του χτες και του αυριο. Κανε βηματα προσεκτικα και μεγαλα. Μη φοβασαι. Η ζωη είναι μικρη και μεγαλη.
Όταν την έχεις αυτονότη θεωρείς πως θα την έχεις για πάντα.Τη στιγμή που θα στη στερήσουν όμως το νιώθεις.Πάντα φοβόμουν την φυλακή και τον εγκλωβισμό σε ένα μέρος.Το θέμα είναι ότι και χωρίς κάγκελα μπορούμε να βρεθούμε εγκλωβισμένοι.Μέχρι που συνέβη μου φαινόταν αδιανόητο.Πόσο θα συνεχίσει?Πόσο θα ζούμε με έλεγχο της κάθε μας κίνησης?Πόσο θα φοβόμαστε να εκφραστούμε?Πότε θα αναπνέουμε καθαρό αέρα χωρίς περιορισμό?Πότε θα μπορούμε να αγκαλιάσουμε τους αγαπημένους μας χωρίς να φοβόμαστε μην τους σκοτώσουμε?Οι κυβερνήσεις,τα κόμματα,οι πλούσιοι ανά τον κόσμο και όλοι αυτοί που θέλουν να μας επιβάλλουν την άποψη τους ας αναλογιστούν και μια φορά και ας σκεφτούν ότι δεν είναι θεοί και ότι όλοι είμαστε άνθρωποι με ψυχή,αγάπη,οικογένεια.Γιατί όλοι μας είμαστε ομάδα και όχι εχθροί.Πότε επιτέλους κάποιος θα δημιουργήσει μια κοινωνία αγάπης και αλληλεγγύης να σταματήσει η παράνοια,η ασυδοσία,η αλαζονεία.Όλοι μας θα πεθάνουμε μια μέρα.Ας είμαστε τουλάχιστον έτοιμοι όταν έρθει εκείνη η ώρα να την αντιμετωπίσουμε την θεία δίκη γνωρίζοντας ότι κάναμε και κάτι καλό σ αυτόν τον κόσμο
Ετυμολογία της ελευθερίας
Η λέξη ελεύθερος είναι μάλλον δυσετυμολόγητη και η ετυμολογία στα λεξικά της αρχ. ελληνικής παρουσιάζει προβλήματα.Θεωρητικά η λέξη προέρχεται από σανσκρ. ρίζα rudh- , I.E.*leudh (αμάρτυρη με τη σημασία αυξάνειν) η οποία σχετίζεται με αρχ. γερμ. Leute (λαός) και με λατ. Liber.
Η Ελληνική Γραμματεία ωστόσο παρέχει τις προ-υποθέσεις έγκριτης ετυμολόγησης του ελεύθερος προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων
1.«Ελελεύ» (πολεμικό επιφώνημα προς τον ελευθέριο Δία)το οποίο γράφει ο σχολιαστής του Αριστοφάνους:« Επίφθεγμα πολεμικόν το ελελεύ.Οι προσιόντες γαρ εις πόλεμον το ελελεύ εφώνουν μετά τινος εμμελούς κινήσεως» , όπως περίπου σήμερα οι στρατι-ώτες φωνάζουν την πολεμική ιαχή «αέρα».Ενώ ο λεξικογράφος Σουίδας (Σούδα) γράφει «θεώ τ ΄αλάλαγμα» (προς τον θεό (Δία) ο αλαλαγμός).
Και 2. το επίθετο «θούρος»(ορμητικός, σφοδρός, πολεμικός).Ο Ομηρος ονομάζει τον Αρη «θούρον Αρηα», ενώ ο Αισχύλος αναφέρει «Τυφώνα θούρον», στη δε Οδύσσεια («μνήσαιτο δε θούριδος αλκής») δηλώνεται η κατ’ εξοχήν ιδιότητα της αλκής.
Συνεπώς, Ε(λε)λεύ + θουρος > * ελεύθουρος > ελεύθερος .Τα γραμματικά δε πάθη, που παρατηρούνται,είναι στη μεν λέξη «ελελευ» συγκοπή και αποβολή της συλλαβής
-λε- , ενώ στη λέξη «θούρος» συστολή της μακράς συλλ. –ου- σε βραχεία –ε – με ηχητική αφομοίωση προς την προηγουμένη.
Κάθε ημέρα είναι μια μικρή ζωή. Κάθε ξύπνημα μια μικρή γέννηση, κάθε καθάριο πρωινό μια μικρή νεότητα, κάθε πλάγιασμα για ύπνο ένας μικρός θάνατος.
Τίναξα το πάπλωμα στην αριστερή μεριά του κρεβατιού μου. Σήμερα δεν ήταν και τόσο βαρύ και ξύπνησα πρόθυμος. Το ρολόι γράφει τα νούμερα οχτώ και είκοσι. Και το οχτώ είναι ο αγαπημένος μου αριθμός.
Ονειροπόλησα λίγο.
Είδα έξω απ’ το παράθυρο παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο αργοπορημένα. Είδα αδέσποτα στους δρόμους να κρατούν συντροφιά στα άδεια στενά. Είδα ανθρώπους να πουλάνε τη ζωή τους με το κιλό στα εργασιακά σφαγεία. Είδα δύο γάτες στο πεζοδρόμιο να τρίβονται στα πόδια των βιαστικών περαστικών.
Κάθε γραμμή και μια εικόνα που προσπαθώ να μεταδώσω στο μυαλό σου. Κάθε εικόνα κι ένα συναίσθημα που προσπαθώ να σου εμφυσήσω. Κάθε συναίσθημα κι ένα χρώμα στην παλέτα του ψυχισμού μου. Γι’ αυτό προσέχω ποια θα επιλέξω για να συνθέσω τον καμβά της ζωής μου.
